|
|
|
|
| 8 DE MARZO: DÍA DA MULLER TRABALLADORA |
|
 |
|
|
|
|
| 8 DE MARZO: DÍA DA MULLER TRABALLADORA |
|
 |
|
|
|
|
| 8 DE MARZO: DÍA DA MULLER TRABALLADORA |
|
 |
|
|
|
|
| 8 DE MARZO: DÍA DA MULLER TRABALLADORA |
|
 |
|
|
|
|
| OS TRES AMIGOS E A MANSIÓN ENCANTADA |
|
 OS TRES AMIGOS E A MANSIÓN ENCANTADA
Esta é a historia de tres amigos que se chamaban Juan, Iván e Antón. Todos os días reuníanse no parque para xogar todos xuntos. O parque estaba cerca dun cemiterio e o cemiterio estaba cerca dunha mansión abandonada.
Cando entraron pola porta, uns morcegos avalanzáronse sobre eles, pero tiráronse contra o chan. Viron unha luz nun cuarto e subiron unhas escaleiras que cruxían cando as pisaban. Entraron na habitación e viron pola ventá como se acercaban os esqueletos hacia a mansión. Os tres amigos sairon correndo porque estaban moi asustados. Baixaron pola escaleiras e non abriron a porta porque os esqueletos intentaban entrar polas ventás e a porta. Entón baixaron ao soto e buscaron un escondite. Viron como os esqueletos baixaban polas escaleiras. Un dos nenos veu unha xanela pequena e intentaron escapar por ela. Iván e Juan conseguiron escapar pero Antón quedouse atrapado. Entón os esqueletos chegaron e tiraron polos pés de Antón mentres que Juan e Iván tiraban polas mans para sacalo. Enton Antón espertou e resulta que era a súa nai que o estaba espertando para ir ao colexio.
Juan Calvo Iglesias
Iván Iglesias Fraga
3ºA do CEP de Ventín
|
|
|
|
|
| A MÁZCARA DE MANZANEDA |
|
 XA ESTÁ AQUÍ O NOSO QUINTO MECO!!!!
Nesta ocasión chega dende Cabeza de Manzaneda e chámase MÁZCARA.
É moi chamativo o seu gorro de forma cónica e adornado con guirlandas, papeis multicolores e flores. Chamáselle pucho e vai unido á cabeza cun pano. Tapan a cara cunha máscara.
Visten camisa e calzón brancos. Por riba da camisa levan unha mantilla española cruzada sobre o peito.
Adornan o pantalón con lazos e puntillas e do ombro colgan fitas de cores.
A vestimenta complétase cun caxato que vai revestido de fitas e cun cinto do que colgan varias chocas.
O Entroido de Manzaneda organízase en torno aos FULIÓNS, grupos musicais que van dunhas parroquias a outras e que levan un xefe e varias MÁZCARAS que van bailando e facendo soar as súas chocas. |
|
|
|
|
| SAMAÍN NO BOSQUE |
|
 SAMAÍN NO BOSQUE
Un día pola mañá, Xoán foi ao bosque cos seus avós e preguntoulles:
-Hoxe imos coller mazás?
Deuse a volta e non veu aos avós. Quedou quieto, volveu dar a volta e dixo:
-Avós?
Camiñou un ratiño, atopou unha cova e pensou que ao mellor podía estar nesa cova unhas horas.
Despois dun anaco saiu a coller mazás e cando encontrou a maciñeira viñeron bruxas, vampiros, lobishomes e zombis. Rodeárono e empezou a berrar. Despois quitáronle as cabezas e Xoán veu que eran os seus amigos e os seus avós.
Pedro 2º B CEIP Recimil
|
|
|
|
|
| O LIBRO MALDITO |
|
 O LIBRO MALDITO
Chámome Sara, teño nove anos e vou contarvos algo que ocorreu de verdade, un 31 de Outubro.
Ese día estaba chovendo, polas nubes parecía que estaba o día coma se fose de noite. Tamén tronaba. Miña nai e máis eu íamos camiñando á biblioteca, que tiña máis de douscentos anos.
Cando chegamos, fun mirar nos andeis os libros que había.
-¡Plaf!
De repente caeu un libro, recollino, parecía que tiña un aire misterioso e a bibliotecaria miroume con cara de preocupación.
O libro era marrón e as súas follas dunha cor amarelada, mirei detrás dos andeis, pero… non había ninguén:
-Que estraño! – pensei e leveime o libro tan enigmático.
Cando cheguei á casa ceei e fun ao meu cuarto a ler o libro pero… levei un disgusto, non se entendía a linguaxe do libro. Parecía moi antigo. Vin que tiña uns debuxos moi raros nos que aparecían esqueletos.
De repente caeu enfrente da nosa casa un raio e o ceo escureceuse aínda máis.
Entón saiu un torbellino e as imaxes do libro fixéronse reais.
-Ahhh !!! – berrei a pleno pulmón.
Os esqueletos perseguíanme e fuxín berrando polas escaleiras abaixo.
Tiven unha idea, iría á biblioteca, pois alí fora onde collera o libro. Conseguira cegar á biblioteca, cerrei a porta rapidamente porque os esqueletos me perseguían. Quedaron alí arrabuñando na porta coas súas longas falanxes. Mentras conteille á bibliotecaria o que estaba a pasar.
Ela puxo cara de espanto e díxome:
-Rápido, queda pouco tempo, a lúa vai poñerse e tes que conseguir que os esqueletos volvan ao libro, para iso utiliza este espello, reflexa a luz da lúa e diríxea contra os esqueletos!
Os esqueletos seguían na porta e…estaban a rompela!
Quedábame pouco tempo! De súpeto tiven unha idea: poderiamos escapar polo conduto de ventilación.
Así que as dúas rapidamente dirixímonos ao conduto de ventilación, intentamos abrir a tapa pero non o conseguiamos.
-Bang!
Os esqueletos xa romperan a porta e nós aínda estabamos intentando entrar. Por fin conseguíramos quitar a tapa.
-Imos! –dixen eu e seguimos arrastrándonos.
Os esqueletos ían detrás nosa. Cando chegamos fóra os esqueletos acorralábannos e un deles tiroume o espello.
-Non! – berrei.
Entón a bibliotecaria colleu unha pedra e lanzoulla a un esqueleto. Grazas a isto conseguín recuperar o espello.
- Non queda moito tempo! – berrei.
Entón conseguín o espello e os iluminei. De repente fundíronse. Collín o libro e metín as súas cinzas dentro, dinllo á bibliotecaria e esta gardouno onde ninguén puidera collelo.
Sabela Novoa Gómez 5º B CEP Ventín
|
|
|
|
|
| O COLEXIO ENCANTADO |
|
 O COLEXIO ENCANTADO
Vouvos contar unha historia que sucedeu aquí, neste colexio:
Dúas amigas estaban xogando no recreo. Cando sonou o timbre as dúas nenas entretivéronse e, de repente, apareceu unha néboa moi espesa, cando a néboa foi desaparecendo levou aos nenos con ela.
Ao día seguinte a nena maior apareceu no colexio e contou esta historia:
Dise que o espírito da nena máis pequena continúa rondando polo RECIMIL, ata que a néboa leve a outro neno ou nena para que ela quede libre.
Así que:
Non cheguedes tarde á clase despois do recreo!
FIN
Duna Bermúdez Blas
4º A
CEIP RECIMIL
|
|
|
|
|
| A CASA ENCANTADA |
|
 Unha noite escura de outubro no Milladoiro, cerca da parada “A MAGDALENA” había unha casa baleira chea de teas de araña que parecía unha casa encantada.
Un señor que pasaba por alí timbrou na porta. A porta abriuse lentamente e cando se abriu de todo o señor desapareceu entre a escuridade da casa.
Despois oiuse unha risa dentro da casa. ¿De quen sería esa risa? ¿Quen atraparía pola espalda ao señor?
En realidade esa casa era a casa dos monstros. Estes querían estar cos humanos e, por fin, conseguírono. Había un montón de monstros, Frankinsteins, momias, vampiros, morcegos, bruxas, esqueletos, pantasmas, cabazas, arañas… Todos os monstros o pasaban moi ben.
Ademais, os monstros eran bos e parecían moi agradables. Estabase moi ben alí, ata o señor o pasaba xenial… pero, de repente, alguén abriu a porta, era un vello inimigo do vampiro. O vampiro deuse conta de que era o seu inimigo, o vello espírito, e entón fixeron unha pelexa. O que perdera deixaría de molestar ao outro e o que gañara molestaría ao outro cando quixera, e os dous aceptaron.
De momento ía perdendo o vampiro pero os amigos decidiron axudarlle e ao final gañou. Despois o espirito dixo:
-Vale, está ben, vou deixar de molestarte e ti podes molestarme cando queiras.
-Pero, que dis? Eu non te vou molestar nunca.
-De verdade? Moitas grazas.
E ao final o espírito e o vampiro deixáronse en paz e todo volveu ser coma antes e cada semana o vampiro e o espírito visitábanse por turnos.
2ºA de E.P. do CEP Ventín
|
|
|
|
|
|
|
|
