|
|
|
|
| María do Cebreiro |
|
Filla dos escritores Helena Villar Janeiro e Xesús Rábade Paredes e irmá do pianista Abe Rábade, licenciouse en Filoloxía Hispánica pola Universidade de Santiago de Compostela no ano 1998. No 2002 acada o Premio de Investigación Dámaso Alonso coa obra As antoloxías de poesía en Galicia e Cataluña, extraída da súa tese de doutoramento Aproximación teórica ó fenómeno antolóxico desde a perspectiva do espacio (2004), na que ensaia unha teoría das antoloxías poéticas no contexto literario peninsular, e máis especificamente nas sociedades galega e catalá contemporáneas.
(INTENCIÓNS)
Non levo té nas palmas pero teño unhas xemas
que poden rebentar en calquera momento.
Asisto á prehistoria das raíces
e os meus dedos ensaian a caricia só porque non te poden rabuñar.
Con auga da traída
preparo unha infusión de finísimas herbas
e o verde leva un nome proscrito de muller, de maría, de min.
Tamén quero casar pero non teño roupa.
Por iso ás veces penso no xabrón do lagarto,
nas eventualidades, miña nai:
enxugar outra vez a saia coa que andaba perdida por aí
(igual que a carolina íspome polos pés).
Primeiro eu almorzaba malas herbas ata un fondo chamado última gota
e logo
así fregaba a louza, así, así,
mesturando na lingua memoria con desexo.
Imito a voz de isolda,
lamento o meu destino moito máis torpemente que luísa
insisto (sempre insisto) en preguntar,
coas miñas mans tan brancas
sumidas nos cacharros máis profundos.
Podía demorarme en refregar a carne contra tódolos concos
para apañar os restos dun pouso tan acedo como inútil.
Pedín xogar a bico, verdade ou consecuencia
pero non me deixaron.
Así pasaba o ferro, así, así
coa traizón dos outros incendiándome o pulso,
e emprendía reformas nese cuarto que por desgracia todos levamos dentro
ou tapaba as goteiras dun faiado
que ardera sendo eu inmediatamente anterior na orde do tránsito.
O braseiro e a decadencia son case a mesma cousa.
Sorprendeume entre os dedos o espertar do remol
Porque me souben lúcida pero sentimental despois de todo.
Así berrei por fin, así, así,
solicitando asilo, pedra pómez, calquera circunstancia respirábel.
Esta escritora está a falar dos traballos que fai a muller como facer a comida, ir buscar as herbas para o almorzo, lavar a louza, mentres fai estes traballos imaxinase as cousas que quere ou quería como xogar a bico verdade ou consecuencia pero que non a deixaban. |
|
|
|
|
| Gastronomía Galega. |
|
Este anuncio é moi interesante para mostrar a gastronomía típica de galicia como por exemplo o pulpo.Emprega a distorsión da imaxe para chamar a atención dos consumidoresaos que lle gusta a comida típica da nosa terra ou simplemente para os novos turistas que veñen de visita e que lle encantaría probar esta comida tan boa.Tamén emprega o uso dos tentáculos como o seu propio bigote.Pareceme un anuncio moi interesante.
|
|
|
|
|
| Amor |
|
 |
|
|
|
|
| El verdugo |
|
Ayer estuve en la horca
con la sentencia leída y
me dijeron que si dejaba
de amarte me perdonaban
la vida y yo le dije a aquel
verdugo con palabras muy
sensibles tire de la cuerda
amigo que olvidar es imposible
 |
|
|
|
|
| Un AVE cerca da miña casa |
|
Por cerca da miña casa pasa o tren de alta (AVE)velocidade eu penso que eso é un progreso pero o único que non me gusta é o gasto de material inútil, como as toneladas de material que se perde en cada pilar quilos de ferro que é tapado cando xa non lle fai falla bótanlle terra por enriba é pasan para o seguinte e traen maís material pa logo ao acabar volver a tapalo.
Poñería isto nese corto:
-Como perden os quilos de material.
-O gasto inútil do cemento.
-É como os traballadores maltratan os animais da miña parroquia.
Teño un testemuño de un veciño ao que un traballador lle mallou as vacas e mais as ovellas con un pau este veciño non fixo nada e ao chegar á casa foi falar co encargado das obras do tren e este mandouno directamente para a súa casa.
Hai tanta perda de material neste caso de cemento que un dos traballadores dedicabase a roubar o cemento que sobraba e carrexabao para outras persoas como para botarllodiante das súas casas, tamen estivo levando o cemento que sobraba para o que agora é un dos edificios que hai en silleda todo o cemento de ese edificio foi levado clandestinamente.
Outro punto que quero destacar é o do pouco coidado que teñen ao poñer o material que ás veces deixanos ao lado da estrada e se por calquera motivo vés algo rapido co coche e podes ter un accidente moi grave é seguro que eles non teñen pensado facerse responsables tamen teñen que ser mais extrictos coas señalizacións como os avisos cando hai obras medianamente importantes como mover os pilares que serán o arco da ponte  |
|
|
|
|
| El poema sin tema |
|
Kisiera escribir los poemas más bellos
largos e inmensos como el mar
con los versos más bellos
ke en mi vida podré escuchar.
Más la osuridad de la noche
nubla mi mente
y la existencia de tantos temores
me impide ver con presicion
la realidad de mi vida
y de mis sentimientos.
En este mundo los sentimientos
ocupan tan poko espacio
en la conciencia
ke de no ser x los poemas
pokos sabrían de su existencia.
La vida actual es un conjunto de egoísmos
y traiciones
ke confunden mi joven alma
y me envuelven es sus juegos
y me llenan de temores.
Más aun con todo esto vivir
en este mundo kiero
aunke se ke ke esta vida llena de dolor
y sufrimiento esta
Este poema ven de: aquí
|
|
|
|
|
| Os Muíños do Quixote |
|
Inca Garcilaso
Cariari,Quimera,Pilón,
Burleta,Lagarto,Poyatos,
Culebro,Infanto e
Sardiñeiro son os
singulares nomes que
teñen os Muíños
de Campo Criptana
na provincia de
"Ciudad Real".
Trátase de unha
das estampas maís
bonitas da paisaxe
da Mancha |
|
|
|
|
| Muerte |
|
Las campanadas no cesan
flores y velas se vendenen las calles
tumbas que seran adornadas con ellas
en pocos dias marchitas como los cuerpos ahi postrados.
!Que triste es la muerte¡
casi tanto como la vida,
aunque despues todo sea un recuerdo
Solo los viejos conocen el poder del tiempo
de una vida ligada a la muerte,
los niños jugando a ser grandes
los adultos deseando volver a su infancia
Mi existencia termino entre sombras
baj unprofundo olor a sangre
alimentando la muerte, exterminando la vida
comose extermina la luz, como se extermina la oscuridad, como se exterminara la raza humana.
Le has demostrado al mundo que sabes vivir,
ahora grita al viento que tambien sabras morir. |
|
|
|
|
| Poeta gotico |
|
 |
|
|
|
|
| significado dos soños |
|
Por un momento crin ter olvidado o sabor dos bicos, o olor do azahar e a desazón da melancolía. Nun sólo instante vinme inmerso nun mar de dúbidas, tan crueis como certeiras, tan cercanas como distantes, sempre necesarias; nunca inapelables. Durante un concreto pero eterno número de segundos, a miña paixón tornouse eclecticismo, a miña fe sinrazón, e os meus ollos, húmidos e cristalinos, apuntaron directos hacia un ceo tan precioso como inalcanzable.
E deste xeito vin correr ó destino, emerxendo dende a nada, deambulante e soñador, derrochando desparpallo e espontaneidade. Entre nube y nube, ilusión e ilusión, podía vislumbrar a súa sombra, froito do desenfreno da la irracionalidade e da improvisación, do desencontro de feitos incoherentes, incongruentes, expostos á fraxilidade do azar e á dulcura do tiempo.
Nun sólo instante esquecinme de ser, e por non ser non fun nada. E por no ter sido nada deixeime levar, e ó deixarme levar sentinme máis lixeiro, sentínme aire. E rocei a utopía coa palma das mans, sobrepasei o egoismo e alcancei o equilibrio. E saltei ó vacío con tódalas miñas forzas e empeño, abarcando un inimaxinable mundo de sensacións, tan incribles como indescriptibles.
Nun sólo instante fun eu.
......
Este texto escribeuno Alén |
|
|
|
|
|
|
|
|
