Ayer estuve en la horca
con la sentencia leída y
me dijeron que si dejaba
de amarte me perdonaban
la vida y yo le dije a aquel
verdugo con palabras muy
sensibles tire de la cuerda
amigo que olvidar es imposible
Por cerca da miña casa pasa o tren de alta (AVE)velocidade eu penso que eso é un progreso pero o único que non me gusta é o gasto de material inútil, como as toneladas de material que se perde en cada pilar quilos de ferro que é tapado cando xa non lle fai falla bótanlle terra por enriba é pasan para o seguinte e traen maís material pa logo ao acabar volver a tapalo.
Poñería isto nese corto:
-Como perden os quilos de material.
-O gasto inútil do cemento.
-É como os traballadores maltratan os animais da miña parroquia.
Teño un testemuño de un veciño ao que un traballador lle mallou as vacas e mais as ovellas con un pau este veciño non fixo nada e ao chegar á casa foi falar co encargado das obras do tren e este mandouno directamente para a súa casa.
Hai tanta perda de material neste caso de cemento que un dos traballadores dedicabase a roubar o cemento que sobraba e carrexabao para outras persoas como para botarllodiante das súas casas, tamen estivo levando o cemento que sobraba para o que agora é un dos edificios que hai en silleda todo o cemento de ese edificio foi levado clandestinamente.
Outro punto que quero destacar é o do pouco coidado que teñen ao poñer o material que ás veces deixanos ao lado da estrada e se por calquera motivo vés algo rapido co coche e podes ter un accidente moi grave é seguro que eles non teñen pensado facerse responsables tamen teñen que ser mais extrictos coas señalizacións como os avisos cando hai obras medianamente importantes como mover os pilares que serán o arco da ponte
Inca Garcilaso
Cariari,Quimera,Pilón,
Burleta,Lagarto,Poyatos,
Culebro,Infanto e
Sardiñeiro son os
singulares nomes que
teñen os Muíños
de Campo Criptana
na provincia de
"Ciudad Real".
Trátase de unha
das estampas maís
bonitas da paisaxe
da Mancha
Las campanadas no cesan
flores y velas se vendenen las calles
tumbas que seran adornadas con ellas
en pocos dias marchitas como los cuerpos ahi postrados.
!Que triste es la muerte¡
casi tanto como la vida,
aunque despues todo sea un recuerdo
Solo los viejos conocen el poder del tiempo
de una vida ligada a la muerte,
los niños jugando a ser grandes
los adultos deseando volver a su infancia
Mi existencia termino entre sombras
baj unprofundo olor a sangre
alimentando la muerte, exterminando la vida
comose extermina la luz, como se extermina la oscuridad, como se exterminara la raza humana.
Le has demostrado al mundo que sabes vivir,
ahora grita al viento que tambien sabras morir.
Por un momento crin ter olvidado o sabor dos bicos, o olor do azahar e a desazón da melancolía. Nun sólo instante vinme inmerso nun mar de dúbidas, tan crueis como certeiras, tan cercanas como distantes, sempre necesarias; nunca inapelables. Durante un concreto pero eterno número de segundos, a miña paixón tornouse eclecticismo, a miña fe sinrazón, e os meus ollos, húmidos e cristalinos, apuntaron directos hacia un ceo tan precioso como inalcanzable.
E deste xeito vin correr ó destino, emerxendo dende a nada, deambulante e soñador, derrochando desparpallo e espontaneidade. Entre nube y nube, ilusión e ilusión, podía vislumbrar a súa sombra, froito do desenfreno da la irracionalidade e da improvisación, do desencontro de feitos incoherentes, incongruentes, expostos á fraxilidade do azar e á dulcura do tiempo.
Nun sólo instante esquecinme de ser, e por non ser non fun nada. E por no ter sido nada deixeime levar, e ó deixarme levar sentinme máis lixeiro, sentínme aire. E rocei a utopía coa palma das mans, sobrepasei o egoismo e alcancei o equilibrio. E saltei ó vacío con tódalas miñas forzas e empeño, abarcando un inimaxinable mundo de sensacións, tan incribles como indescriptibles.
O teixugo soñaba cos ollos abertos
un soño inquietante na estrada
na curva maldita
nun veloz segundo
un xardín grande con rosas
como se un individuo me estivese a observar
levantouse e saudoume.
