Tra-la actuación de Rodolfo Chikilicuatre no Festival de Eurovisión, non deixo de escoitar irrisorias críticas negativas ó redor da súa actuación e incluso da súa persoa... personaxe...
Pois ben, a miña posición a este respecto é a de que: ¡¡qué ostia é o Festival de Eurovisión!!, ¡¡para qué serve ou qué lle aporta ó mundo da música semellante reunión de horteras!!
Eu, por unha vez me sentía representado. Sentiame representado a través do sarcasmo que significa o Chiki-Chiki, o seu activismo paródico devólvenos a virtude de saber rirnos de nós mesmos e ó mesmo tempo de toda unha escea musical dominada pola mediocridade e a ñoñez máis patéticas. ¡¡Viva o Chiki-Chiki!!
Pero, como dicía antes, hai xente que se sinte verdadeiramente decepcionada e ofendida polo que considera un descrédito e unha ofensa para co seu "sentimento patrio", e nada máis ilustrativo desta situación que este "documento gráfico" que hai uns días recibín do amigo Damián (que non ten nada que ver co do velatorio ó que na canción se fai referencia):

O literato é un indiscreto que desvaloriza as súas miserias, divúlgaas, recálcaas: o impudor. É unha frase de vostede. ¿Autorretrato?
Exhibirse resulta en certo modo indecente, pero no momento no que escribes non te exhibes. Estás só contigo mesmo. E non pensas en que se publicará algún día. No momento no que escribes, estás ti só contigo mesmo ou con Deus, aínda que non sexas crente. Para min, iso é, en verdade, o feito de escribir, un acto de inmensa soedade. O escritor só ten sentido nesas condicións. O que fagas posteriormente é prostitución.

Pero, a partir do momento no que aceptaches existir, debes aceptá-la prostitución.

Para min, todo tipo que non se suicida, está prostituido, en certo sentido. Hai graos de prostitución, pero é evidente que todo acto presenta características similares ás dos que fan a carreira.
Sempre dixen que hai dous pulos en min. Recorde vostede precisamente a Baudelaire, os postulados contradictorios, o éxtase e mai-lo horror da vida... Cando sabes iso, ises postulados contradictorios, como el os chama, hai, lóxicamente, contradiccións, cousas reprensibles, cousas impuras en todo o que fas. Oscilas entre o éxtase e o horror da vida... (...)
Pero, a partir do momento no que aceptas, no que te debates para vivir -para non matarte, digamos-, aveste a a transaccións: o que eu chamo impostura. Para min, eso ten un sentido filosófico, evidentemente. Todo o mundo é impostor, e aínda que hai grados nesa impostura, tódo-los vivos son impostores.

Nos seus libros ten vostede outra besta negra: A historia. A historia e vostede non son grandes amigos...
Non só me acontece a min. O pensamento de Eliade tamen está contra a historia. No fondo, toda a xente da Europa oriental está contra da historia e voulle dicir por qué. E que os pobos do Leste, sexa cal fose a súa orientación ideolóxica, teñen forzosamente un prexuicio contra a historia. ¿Por qué? Porque son víctimas dela. Todos esos países sen destino do leste de Europa son países que foron, no fondo, invadidos e sometidos: para eles, a historia é necesariamente demoníaca.
Polo demais, vou expresarme mellor: a historia é a negación da moral. Se se profundiza na historia, se se reflexiona sobre ela, resulta estrictamente imposible non ser pesimista. Un historiador optimista é unha contradicción nos términos. Non podo en modo algún concebilo. Eu descubrín a historia como disciplina teórica bastante tarde, na miña xuventude era demasiado orgulloso como para ler ós historiadores. Na miña xuventude só lía a filósofos, despois abandonei ós filósofos e púxenme a ler ós poetas. E cara ós corenta anos descubrín a historia, que a ignoraba. Logo, pois, sentínme aterrado. É a maior lección de cinismo que se poida concebir. Tome vostede calquera época da historia, estúdea un pouco a fondo e as conclusións que sacará serán necesariamente terribles. Para a xente do Leste de Europa, que sempre foi obxecto da historia, esta é algo execrable. Eu sempre tiven unha visión digamos “desagradable” das cousas, pero, a partir do momento en que descubrín a historia, perdín toda ilusión. ¡É en verdade a obra do diaño! Pense vostede mesmo, que xa ten vivido o seu, en tódolos acontecementos ós que ten asistido de preto ou de lonxe: ¿qué conclusión podemos sacar deles? A de que tódolos valores morais e de outra índole dos que se fala non teñen a menor realidade, a menor eficacia. A historia é un desarrollo fatal, que o home se imaxina poder dominar. É falso. Neste senso, eu sería bastante fatalista, coma todo o Leste de Europa. Todo o mundo é fatalista alí, incluso os que afirman non selo, e compréndese. Pero, aparte diso, se se reflexiona ben, domínanse as cousas na superficie, pero non nas súas profundidades. O problema da liberdade é moi sinxelo, dende un punto de vista filosófico: somos libres, temos a falsa ilusión de liberdade, nos xestos aparentes. Pero, no fondo, non somos libres. Todo o que é profundo nega a liberdade. Hai como unha fatalidade secreta que o dirixe todo. A palabra alemana que expresa iso moi ben é Verhängnis. Hai un libro cuxo título me fascinou e dominou na miña xuventude, é un libro malo, por desgracia, pero cuxo título é extraordinario: Bewusstsein als Verhängnis ("A conciencia como fatalidade"). O autor foi un xoven que se chamaba Seidel, quen, despois de escribilo, suicidouse. Pero duas cousas o sobreviviron: o seu suicidio e o título. O libro é ilexible.

Emile Michel Cioran, é o seu nome completo e é, era, filósofo. É moi probable que a noción de radicalidade e o consecuente nacemento da palabra nacera no maxín dalgún dos seus antepasados, así como o descubremento e diversos usos do cianuro (jeje…je).

Ó tema… no meu último post acerca de Manoel Antonio e a través do poema Xa vai chegar o qué!, aproveitei para falar da optimista verquente nihilista da que o poeta facía exercicio, de feito penso que non hai maior exemplo na historia das nosas letras que represente con tal fondura a famosa retranca.
Pois ben, o caso de Cioran é o da absoluta carencia dela, na súa formulación filosófica da existencia non contempla atenuantes, non ofrece esperanzas e malgasta o seu tempo con absoluta adicación… o seu é o nihilismo extremo, e este si é pesimista.

Cioran é algo así como un Doutor House (salvando calquer tipo de insalvable distancia) elevado ó cubo (dise cubo en galego?) e do mesmo xeito, aínda que un poida chegar a considerar rexeitables as súas posturas, ás veces non pode evitar soltar unha risotada, ás veces non pode evitar sentirse incómodamente desenmascarado no propio autorecoñecemento.

O caso é que, á contra do que poidera parecer, Cioran aléntame moito nos “malos momentos”, i é que axúdame a desdramatizar situacións, a despoxar de gravidade cousas que carecen totalmente dela ante a verdadeira gravidade con maiúsculas que a existencia supón e que Cioran nos plantexa…

Por suposto, non lle recomendo este método a ninguén… nunca fun moi amigo dos consellos…

Sen máis preludios, o señor Cioran:

Cioran, vostede ten falado a miúdo do fastío. ¿Qué papel ten desempeñado na súa vida o fastío, o tedio?
Podo dicirlle que a miña vida estivo dominada pola experiencia do tedio. Coñezo ese sentimento dende a miña infancia. Non se trata dese aburrimento que pode combatirse por medio de diversións, coa conversación ou cos praceres, senón dun fastío, por dicilo así, fundamental e que consiste nesto: máis ou menos súbitamente na casa ou de visita ou diante da paisaxe máis fermosa, todo se baleira de contido e máis de sentido. Todo-lo Universo queda adoecido de nulidade. Xa nada resulta interesante, nada merece que se apegue un a elo. O fastío é unha vertixe, pero unha vertixe maina, monótona; é a revelación da insignificancia universal, é a certidume levada ata o estupor ou ata a suprema clarividencia de que non se pode, de que non se debe facer nada, neste mundo nin noutro, non existe ningún mundo que poida conveñirnos ou satisfacernos. A causa desta experiencia -non constante, senón recorrente, pois o fastío ven por acceso pero dura moito máis que unha febre- non puiden facer nada serio na vida. A dicir verdade, vivín intensamente, pero sen poder integrarme na existencia. A miña marxinalidade non é accidental, senón esencial. Desde sempre, o meu soño ten sido ser inútil e inutilizable. Pois ben, gracias ó fastío realicei ese soño. Imponse unha precisión: a experiencia que acabo de describir non é necesariamente deprimente, pois ás veces vese seguida dunha exaltación que transforma o vacío en incendio, nun inferno desexable..."