A expresión gaña cada vez máis peso na xerga periodística.
Quizais o mesmo peso que vai gañando a vacuidade na política (mediática) actual, e nas nosas vidas en xeral, a mesma vacuidade que ameaza a miña soitaria existencia e pola cal me convertín nun adicto á información, o cal converte este parágrafo e a min mesmo nunha pescadiña que se morde a cola.
Sinto a necesidade de estar “informado” as 24 horas do día, tal é así que durmo conectado ó meu transistor portátil por vía auricular, ó xeito do paciente alimentado intravenósamente pola botelliña de suero.
Esta sobreexposición informativa é algo que evidentemente tamen ten as súas consecuencias. É dicir, un, eu neste caso, infórmase para matá-lo tempo pero tamen para supostamente capacitarse nunha responsable construcción dun amplo criterio co que interactuar e analizar a realidade (si, esto é un deliberado exercicio de pedantería), sen embargo, cando un se expón ó contínuo e indiscriminado bombardeo informativo (entre a radio, a prensa, internet e a televisión) non lle queda tempo, xa non só para discriminá-la información, senón tamen para procesala, o cal me segue convertindo a min e a este outro parágrafo nunha pescadiña que se morde a cola.
Pero ben, eu non tiña intención de falar de pescadiñas, quería falar da expresión cadáver político e da situación que se me ven o maxín sempre que a escoito:

Cando o forense quixo comezá-la autopsia, deu cunha compricación insólita. Foille de todo imposible despoxar ó aínda cálido corpo do morto de dúas das súas prendas; unha garabata vermella de seda e unha americana azul ultramar. O tecido semellaba estar imbrincado coa pel do cadáver ata o punto de que cando desesperado, o doutor lle asestou un certeiro golpe de bisturí ó nó da garabata, un inexplicable chorro de sangue surxíu da zona seccionada, tinguindo de vermello en cuestión de segundos os lentes do estarrecido doutor e enchoupando a súa cara, os seus cabelos e o batín branco.

Esta, ata fai pouco tempo, non era máis que unha evocación inconsciente que me facía moita gracia, pero o certo é que últimamente veño tendo pesadelos con cadáveres políticos que se erguen dunha mesa de autopsia, ou me saen ó paso durante un paseo polo campo, ou me examinan na cama coma se o cadáver fose eu, informes entes, coma buracos negros, ataviados con americanas e garabatas, que me acosan tralas portas da casa e nos descansiños da escaleira.
É por isto que tomei a decisión de deixar de permanecer conectado á radio polas noites mediante os auriculares. Sen embargo, nestes momentos de crise económica planetaria, os servicios informativos fálanme de medidas de rescate de entidades bancarias, e nada acerca de replantexamentos políticos que focalicen o protagonismo na sociedade civil, e non podo deixar de pensar na política mundial coma un cadáver, no que todos sobrevivimos aislados por unha xigantesca americana e comprimidos, oprimidos e deprimidos, pola súa esganante garabata.

Deixei de escribir, quiteime os auriculares e pedinlle a conta ó camareiro, este sinaloume ante a súa compañeira na caixa e ista preguntou -¿al del pañuelo?- e el respondeu -si, en las revistas de moda le llaman palestina-.

O sábado, na ”Noite temática”, abordaron o tema do cambio climático e o deterioro medioambiental cun par de documentais ben interesantes. Nun deles, exemplificaban a situación enfocando dous puntos do planeta no que a antropofaxia capitalista levaba anos facendo estragos, tanto na dinámica social e económica das zonas como, por suposto, nos respectivos ecosistemas; o Brasil, e as devastadoras macroplantacións de eucaliptos (previa cuasi-coercitiva expropiación de terras) para abastecer celulosas mastodónticas, e a rexión de Alberta, no Canadá, onde as extraccións de gas e petróleo producen idénticas consecuencias.
O caso é que, durante o visionado de ditos documentais, lembrei unha película cuxa proposta argumental plantexa, dende a fición, unha posible resposta da Natureza ante este noso abuso do súa inxénua xenerosidade.
Trátase de The happening (El incidente), a última factura de Night Shyamalan, un director que se caracteriza por filmar películas, que, aínda que enfocadas ó público de masas, sempre lle aportan un grao de orixinalidade moi fresco ó xenero de suspense, que é o no que o cineasta se sinte máis cómodo.
The happening é a película máis sobria de Shyamalan, tanto no plano formal (non ten a audacia de El bosque), como no da dirección actoral, especialmente traballada en El sexto sentido e en Señales, cuxa carga dramática estaba construída fundamentalmente sobre a interpretación dos protagonistas. Neste caso, en cambio, non hai un complexo tratamento da fotografía, nin efectos especiais, nin sequera un elenco actoral do caché das anteriores, é a película máis apegada á realidade e trascendente no seu discurso, pero na que a acción gaña unha intensidade considerable cando entra en escea un personaxe inaudito: a propia Natureza.
Semella que xa estamos a padecer de forma directa a consecuencia do noso maltrato do medioambiente, na forma de desastres máis frecuentes e outras alteracións, pero, ¿e se a Natureza tomase conciencia de si mesma e desarrollase un mecanismo de defensa?

Porno en masa, competición extrema, destrucción irracional, mercantilismo kafkiano, constructores de castelos ou de cohetes, Juliette Lewis, Marilyn Manson, os beizos de Brad Pitt, narcisistas, fracasados, idealistas e solidarios, colectivos e indivíduos que forman parte do país máis poderoso e “desarrollado” do planeta.
Erro humano, de Chuck Palahniuk.

Un tarda un par de horas en caer na conta de qué lle pasa a todo o mundo.
Son as orellas. Semella que un teña aterrizado nun planeta onde case que todo deus teña as orellas rotas e aplastadas, derretidas e encollidas. Non é o primeiro que salta á vista desta xente, pero cando un se fixa, xa non ve ren máis.
(…)
-Pásache cando vés aquí e pelexas e che soban todo o tempo as orellas –di William R. Groves-. O que acontece é que de tanto sobalas e sobalas, pola abrasión, o cartílago sepárase da pel e, o separarse así, a orella énchese de sangue e fluxos. Ó cabo dun tempo baléirase, mais o calcio solidifica encol do cartílago. Moitos loitadores veno coma unha especie de emblema da loita, un emblema necesario da loita.
Sean Harrington dí:
-É coma unha estalactita ou algo así. O sangue fíltrase lentamente na orella e apelmázase. Logo faise outra ferida e fíltrase e apelmázase un pouco máis de sangue, e pouco a pouco a orella vai quedando irrecoñecible. Hai nachos que o ven así, está claro, coma un emblema de valor, un emblema de honor.
(…)
-Eu baleireimas un feixe de veces, -dí Joe Calavitta-. Teño xeringas e, cando se me inzan, adícome a baleiralas. E é que se enchen, énchense de sangue. E mentre-las vaias baleirando denantes que o sangue endureza, pódese ir evitando máis ou menos. Pódecho facer un médico, pero entón tes que ir todo o tempo á consulta, así que é mellor conseguir as xeringas e facelo un mesmo.

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [12]