| As preguntas que facedes contestaranse cun comentario a non ser que a resposta requira un novo post |
|
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Facer / haber |
|
Facer:
1. Ter unha determinada idade.
Este mes fago 28 anos (*cumpro)
2. Ter lugar o cumprimente exacto de certo tempo
(Hoxe) fai 5 anos que está traballando nesa empresa.
Fai 8 días que embarcou para o Gran Sol.
Haber:
Ter transcorrido certo tempo , transcorrer o período de tempo que se indica. Non se trata dun período exacto.
Hai polo menos 5 anos que non o vexo.
Hai moito tempo que non o vexo.
Hai días que non o vexo.
|
|
|
|
|
| que, cal, cando, canto, como, quen, onde, por que |
|
Os pronomes interrogativos e exclamativos non se acentúan nunca, nin nas interrogativas e exclamativas directas nin nas indirectas, agás cando for preciso para evitar ambigüidades, é dicir, que na frase poida ter dous significados:
Ex:
dille qué queres (tes que lle dicir que cousa queres)
dille que queres (tes que lle dicir que si, que queres do que che ofrece)
sabes qué bebín? (sabes cal foi a bebida que tomei?)
sabes que bebín? (sabes que inxerín bebida?)
|
|
|
|
|
| porqué, porque e por que |
|
Porqué é un substantivo (o porqué, é dicir, a causa, o motivo); sempre vai precedido do artigo (o) ou doutro determinante (o seu, este, outro...). Admite plural : os porqués.
Exemplo: Non explica nunca o porqué das súas decisións.
Porque é unha conxunción causal: introduce unha oración subordinada que explica a causa doutra principal.
Exemplo: Está chorando porque lle berrou seu pai (a causa de que estea chorando é que lle berrou seu pai)
Por que só se usa en oracións interrogativas, directas e indirectas. Por é preposición e que é un pronome interrogativo.
Exemplos: Por que non viñeches á festa? (Interrogativa directa)
Non sei por que se portou tan mal.(Interrogativa indirecta)
|
|
|
|
|
| Pautas para recoñecer a abertura das vogais |
|
Presentan no sistema máis común vogal tónica semiaberta
• As vogais de abertura media que portan un acento diacrítico: vén, só, póla, óso, présa,...
• Os substantivos rematados en -el ou -ol e os seus plurais: papel, papeis,tonel, toneis, caracol, caracois, farol, farois.
• Os verbos da 2ª conxugación (-er) con vogal radical -e- ou -o- que presentan alternancia vocálica, nas segundas persoas do Pres. Ind.: bebes, bebe, beben, comes, come, comen
• Os verbos da 3ª conxugación (-ir) con vogal radical -e- ou -u- que presentan alternancia vocálica, nas segundas persoas do Pres. Ind.: serves, serve, serven, foxes, foxe, foxen
• As formas verbais do tema de perfecto (pretérito, antepretérito, pretérito de subxuntivo e futuro de subxuntivo) irregular: coubeches, coubera, coubese, couber...
• Os nomes das seguintes letras: e, efe, ele, eme, ene, eñe, erre, ese, o.
Presentan vogal tónica semipechada
• Os verbos da segunda conxugación con vogal radical -e- ou -o- que presentan alternancia vocálica, na 1ª persoa do Pres. Ind., no Pres. Subx. e no Imperativo: bebo, beba, bebas. Como, coma, comas.
• As formas dos verbos da primeira conxugación nas que a vogal -e- ou -o- vai seguida de -i- ou de consoante palatal (grafías x, ch, ll, ñ ) e nos verbos rematados en -ear ou -oar:
Deite, axexa, pechas, tellan, empeña, coxean.
Loita, despexas, acocha, ollan, soñas, voas
• As formas do tema de perfecto dos verbos ser e ir: fomos, fora, fose, for.
• As formas verbais do tema de perfecto regular: collemos, collera, collese, coller.
• As formas do infinitivo: coller, collermos..., pór, pormos,...
• Os nomes das seguintes letras: be, ce, de,gue,pe, que, te, xe, ceta.
• A maior parte das palabras acabadas en -és: coruñés, vigués, montañés,...
• As palabras nas que -o- forma ditongo con -u-: touro, tesouro,...
• Os nomes acabados en: -edo (medo), -ello (cortello), -eo (feo), -eza (grandeza), -ón (corazón), -or (matador), -oso (fermoso).
• O o e o e cando están en posición postónica son sempre pechados: débeda, ávrego, conde
morto, símbolo |
|
|
|
|
| Testemuña vs testemuño |
|
testemuña
1 s f 1 Persoa que ten coñecemento dun feito por telo comprobado cos seus sentidos, e do que dá fe. 2 Persoa que viu ou sentiu algunha cousa.
Testemuño
1 s m
1 Declaración de alguén para certificar unha cousa que viu ou sentiu, para establecer ou probar un feito.
2 DER Declaración e exame dunha testemuña para provocar a convicción dos xuíces.
2 s m
1 Aquilo que é unha proba manifesta dalgunha cousa.
2 DEP Obxecto que un corredor entrega para dar fe da remuda.
Polo tanto será Carreira de remudas ou carreira de revezamentos
Ex. Co testemuño que ofreceu a testemuña o inculpado foi declarado inocente
|
|
|
|
|
| Problemas co xénero dalgunhas palabras |
|
As palabras rematadas no sufixo -ume son masculinas agás mansedume e servidume
As palabras rematadas no sufixo -axe son femininas agás traxe, paxe e garaxe que son masculinas. A palabra personaxe pode ter os dous xéneros (o personaxe ou a personaxe). |
|
|
|
|
| Distinción entre o antepretérito de indicativo (fora) e o pretérito de subxuntivo (fose) |
|
Existe a tendencia, tanto na lingua oral como na escrita, de utilizar as formas do antepretérito de indicativo e do pretérito de subxuntivo indistintamente. Estes tempos teñen os seus usos ben delimitados e debemos utilizalos con propiedade.
O antepretérito de indicativo reservámolo para expresar accións reais que aconteceron no pasado. O pretérito de subxuntivo expresa accións que poderían realizarse pero que non se levaron a cabo.
Xa collera o autobús e xa estaba na praia / Se collese o autobús xa estaría na praia
Almorzara antes cós meus amigos porque levaba présa / Dixéronlle que almorzase con eles aínda que levase présa.
Forma recomendada: Non se mollaría se levase paraugas.
Forma non recomendada: *Non se mollaría se levara paraugas.
Forma recomendada: Faría todas esas consultas se tivese máis tempo.
Forma non recomendada: *Faría todas esas consultas se tivera máis tempo. |
|
|
|
|
| Acentuación de i e u en hiato |
|
As vogais i, u tónicas levan acento gráfico cando van inmediatamente antes ou despois dunha vogal átona, para indicar que as dúas vogais pertencen a sílabas distintas e que, polo tanto, non forman ditongo. Así: acentúo, aínda, baúl, caída, Coímbra, constituíu, egoísmo, miúdo, moía, prexuízo, raíña, raíz, roía, ruído, saía, saín, saír, súa, traía, túa, xuízo, etc. Para indicar que non forman ditongo coa anterior, as vogais i, u tónicas non levan acento cando entre as dúas aparece o grafema h: prohibido.
Tampouco se acentúan graficamente, as vogais i, u tónicas se forman ditongo crecente ou decrecente coa vogal que as segue ou que as precede: bilingüismo, lingüista, puido, partiu, seguiu.
|
|
|
|
|
| Como/Coma |
|
| Como e coma úsanse nas comparacións de igualdade. Entran en correlación con tanto(s) / tanta(s) ou tan, pero nalgúns casos estes termos poden non aparecer.
O asunto non é tan doado como parece Es (tan) listo coma un allo Es tan listo como o é teu pai
Coma é a variante máis frecuente e característica da comparación, pois como ten outros valores non comparativos (modais, causais, condicionais), que coma non ten. Cinxíndose á estrutura comparativa, a distribución de ambos é só parcialmente igual á de ca/que: Úsase sempre coma ante pronomes persoais
Fixeches tanto o parvo coma min
Coma é máis usual que como, e por iso se recomenda, ante as restantes frases, ante oracións amodotemporais e ante oracións con verbo modotemporal iniciadas por outro nexo (se, que, quen, cando...):
Miña nai fai filloas coma ninguén. Pois claro que está enfadado, coma todos. Tanto ten Xan coma Pericán. Pois Eladio estache coma sempre. Tanto lle ten vir coma quedar. Está tan triste pola súa marcha coma doído por non te despedires Fixo coma/como se non nos vise. Fai coma/como que non os ves. Facede coma/como quen que non os vedes. Todo foi coma/como cando eramos pequenos.
As mesmas posibilidades existen en construcións semellantes que non son propiamente comparativas.
É coma un touro. Está coma un buxo. Ten un cabelo coma o acibeche.
Cómpre usar como ante oracións con verbo modotemporal sen outro nexo no inicio das mesmas e significado netamente comparativo:
Non era tan luxoso como parecía. O negocio non foi tan redondo como nun principio crían.
Con todo, nas distributivas, úsanse coma / como no mesmo contexto
Tanto fala seguido como/coma queda calado toda a tarde |
|
|
|
|
| Algúns datos sobre os acentos diacríticos |
|
Temos que lembrar que a acentuación diacrítica emprégase para distinguir palabras que se escribirían igual de non seren acentuadas.
Así podemos distinguir as palabras con distinta tonicidade vocálica (abertas e pechadas). Nestas o acento recae sempre sobre a palabra coa vogal media aberta: óso (parte do corpo) / oso (animal), pé (parte do corpo) / pe (letra)
Se a palabra non ten diferente tonicidade, é dicir, se as dúas son abertas ou se as dúas son pechadas, o acento diacrítico distingue as vogais tónicas das vogais átonas: nó (atadura) / no (contracción en + o), é (verbo ser) / e (conxunción).
Tamén serve o acento diacrítico para marcar o alongamento da vogal tónica. Acontece isto nas contraccións de dous as: á (contracción da prep. a e do artigo feminino a) / a (artigo ou prep.)
O acento diacrítico non se utiliza en todas as palabras, só se utiliza nas palabras con máis frecuencia de uso ou nas que presentan un contexto ambiguo no que a palabra pode adquirir un dobre sentido.
O caso do verbo ter é un deles. As formas (el) ten / ten (ti) poden presentarse nun contexto no que poden valer calquera das dúas formas, entón optaremos por acentuar a que ten a vogal aberta (el) tén.
Ex. Ten conta diso (ti) / Tén conta diso (el)
De todos os xeitos estes son casos moi excepcionais e que poucas veces se presentan en textos reais.
NON ESQUEZADES QUE:
O acento diacrítico mantense ao engadir os pronomes átonos e tamén a segunda forma do artigo:
Dá (verbo dar) / da (contracción de + a): Dálle as uvas da horta
Mañá dá-las notas da materia
É (verbo ser) / e (conxunción): éme imposible cantar e asubiar á vez
pór (poñer) / por (preposición): tes que póla/pólo no vertedoiro por se pinga
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
