De pinchos


Pequena axuda para decidir onde tomar o aperitivo, alí onde te atopes.

Este blog pretende ser unha pequena "guí­a" dos bares que máis me gustan para tomar o aperitivo; eso si, sempre acompañado dun bo pincho, e fuxindo das tan socorridas "patatillas" ou olivas de baixa calidade.

A miña intención é que o blog estea o máis actualizado posible, e por iso en lugar de recurrir á memoria, vou a ir engandindo locais pouco a pouco, segundo os vaia visitando.

Espero que vos guste; e tamén os vosos comentarios para que a información sexa o máis correcta posible.

Vémonos de pinchos...







Blogastrónomos Galegos

Promociona a túa páxina tamén
Estadisticas y contadores web gratis
Oposiciones Masters







O meu perfil
moraiminhaarrobagmailpuntocom
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 LIGAZÓNS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 RECOMENDADOS

As Nogais: A Lareira

Fai hoxe unha semana da VII Xantanza, e aínda nin tivera tempo para falar dela. Como non quere a cousa, pasaron xa dous anos daquela primeira reunión, á que todos (ou case todos) nos achegamos con máis curiosidade que outra cousa a unha cita a cegas culinaria de grupo.

Así que estabamos, coma quen di, de aniversario. E para celebralo, unha vez mái optamos por un xantar temático: a caza.

Que mellor lugar que As Nogais, no medio do souto máis grande de Europa, para tomar non só as perdices da imaxe (o meu prato favorito do xantar), senón tamén corzo con setas e xabarín con castañas. Antes deramos conta dunha ensalada de froitas (o máis convencional de todo o que probamos), de queixo de cabuxa con cebola confitada, empanada de troitas e tortilla guisada. As sobremesas tampouco quedaron atrás: piña gratinada, queixo con marmelo, tarta de requeixo con mermelada e unha deliciosa tarta de castañas. Regado todo con Pétalos Bierzo 2007.

Pero antes de xantar, un fermosísimo día de sol nos levou ate a queixeiría Xan Busto, unha das dúas integrantes da D.O. Queixo do Cebreiro, e onde case temos que rogar de xoenllos a Verónica que nos deixase probar un dos catro mil queixos que elabora ao ano co leite das súas oito vacas. Como esta vez non houbo aperitivo previo, decidimos compartilo antes de xantar, mentras uns e outros nos iamos acomodando en A Lareira.

Geiko, recén mamá, foi a primeira en marchar. Tanto, que non está na foto oficial que fixemos cando xa anoitecía. Borralleira e a súa dona, acompañados do invitado de honra Craig Patterson, os señores de Pantagruel, o Gourmet de Provincias e o Viticólogo dos Bagos foron os seguintes en voltar. O amigo Delokos, que se ía para Lugo, acompañounos na tertulia que, provistos da bebida oficial dos blogastrónomos (gin-tonic) disfrutamos ao lado da lareira os que quedabamos a durmir alí.

Cea lixeira que Edita decidiu por nós con gran acerto: caldo, lacón frío, ensalada de tomate, troitas e os mellores figos que probei na miña vida.

Xa pola mañán, e despois dunhas deliciosas torradas no almorzo, tiven que renunciar por unha inoportuna lumbalxia ao paseo ate a torre de Doncos que os demáis fixeron. Pero non á torre de Torés, última actividade común do día. Dende alí, os Adaro fóronse para casa; Sole e Magago dirixíronse a Corgo, e nós collemos camiño da casa con Laconada, facendo plans para a seguinte xantanza.

Comentarios (1) - Categoría - Entre pincho e pincho... - Publicado o 23-11-2008 12:03
# Ligazón permanente a este artigo
Vac.1

Por medio da Consellería de Medio Rural, recibo a invitación que podedes ver na imaxe para acudir á presentación dunha nova marca de calidade: Vac.1

Esta terá lugar mañán ás 13 horas en Silleda, como parte do programa da Semana Verde, e contará coa presencia de dous grandes cociñeiros: Flavio Morganti e Martín Berasategui, que serán os encargados de preparar un menú con este novo produto.

Para poder achegarme ate Silleda terei que traballar na fin de semana, pero penso que é unha boa oportunidade non só para coñecer o Vac.1, senón tamén para probar o que cociñan estes dous homes, xa que ate o de agora, non tiven a ocasión de achegarme aos seus restaurantes. Sinto que Makeijan non poida vir comigo, pero alguén ten que levantar a casa...
Comentarios (0) - Categoría - Entre pincho e pincho... - Publicado o 20-11-2008 19:35
# Ligazón permanente a este artigo
O Ribeiro

Busco axuda nos doces xudeus da Tafona de Herminia cos que acompaño unha cunca de té para tratar de resumir o que foi a xornada do sábado, oficialmente chamada VI Xantanza pero que foi moito máis.

Foron Magago e Sole quen, recollendo a testemuña de César, propuxeron algo completamente diferente para esta ocasión; e como gañas de coñecer cousas novas non nos faltan, entusiastas como somos madrugamos para estar ás dez e cuarto da mañá diante do castelo de Ribadavia, onde ía comezar a nosa pequena ruta por tres conceptos moi distintos de adegas da D.O. Ribeiro. Pero antes, un técnico da Consellería de Medio Rural nos fixo unha pequena introdución sobre da viticultura do Ribeiro (para quen non o saiba, unha das D.O. máis antigas, que agora cumpre o seu 75 aniversario, e onde se poden atopar vestixios de adegas dende fai uns dez séculos).

Coto de Gomariz, Valdavia e Viña Costeira foron magníficos exemplos dos diferentes conceptos de entender o viño. Pero a adega moderna, a de colleiteiro, e a máis grande do Ribeiro teñen unha cousa en común: o entusiasmo e as ganas de facer cousas novas. Recuperación de variedades autóctonas de Coto de Gomariz, o relevo xeracional en Valdavia, ou a sorpresa dun escumoso de dezanove anos de Viña Costeira son só algunhas das cousas a destacar. Todas e cada unha delas foron as mellores anfitrioas posíbeis ao abrir as súas casas para nós.

Cando chegamos ao xantar, en Casal de Armán, tivemos a primeira baixa, cando o Viticólogo dos bagos nos deixou por mor das súas obrigas laborais. Pero para que non morra de envexa direille que nesta ocasión o xantar foi o máis frouxo da xornada, aínda que como nós chegamos unha hora máis tarde da prevista prefiro non dicir moito ao respecto. Uns aperitivos (empanada, croquetas e queixos), costela guisada ou solombo (os dous de porco) a escoller, e unhas sobremesas variadas foron o noso menú.

Moita mellor impresión me deixou a pequena visita posterior á adega, onde nos fixeron partícipes do seu novo proxecto: un viño doce elaborado con mosto conxelado a 25º baixo cero.

Xa de volta en Ribadavia, Gourmet de Provincias, Colineta, e Borraleira e a súa dona que desta volta tamén quixo unirse a nós (espero que me perdoen por non me ter despedido deles...) acabaron nese momento a xornada. Os demais, demos un paseo polo barrio xudeu da vila e, como non podía ser doutro xeito, fixemos una visita á Tafona da Herminia, que eu descoñecía e foi a maior sorpresa do día, a onde voltamos pola mañá para mercar eses doces que preparou despois de erguerse ás catro da madrugada.

Case a esa mesma hora, dabamos por finalizada a gin-sesion coa que rematou a xornada. Sole regalounos un fermoso conto antes de que ela, Makeijan e máis eu foramos apagando unha por unha as lámpadas do fabuloso salón de Viña Meín.

Delokos acompañáranos ate que a excursión coas súas fillas do día seguinte o obrigasen a voltar para a casa; non sen antes, e grazas aos adiantos da técnica, ver primeira crónica da xornada. Isabel foi seguida do seu Pantagruel pouco despois. César e Chus tomaron un gin-tonic máis antes de durmir. E Magago, esgotado, aínda aguantou unha última copa antes de deixar sós aos que nos resistiamos a poñer fin a unha conversa entre amigos.
Comentarios (2) - Categoría - Entre pincho e pincho... - Publicado o 02-06-2008 13:44
# Ligazón permanente a este artigo
Fórum Gastronómico 08: Manuel Gago
A tarde do luns do Fórum foi, quizais, a menos gastronómica para min. Os organizadores quixeron achegarse ó relación entre as novas tecnoloxías e a gastronomía no que deu en chamarse eFÓRUM.

Foi Manuel Gago o encargado de abrir lume coa sua exposición, que está a disposición de todos os interesados no que alí se falou no seu blog.

Destacar, tan só, que os que falan de gastronomía son unha ínfima parte da blogosfera; e dentro destes, os que se adican ó que se da en chamar "crítica" unha porcentaxa moi insignificábel dentro destes... Algo que ninguén debería esquecer: nin os que ven na existencia dos blogs enogastronómicos un perigo; nin os que se creen o embigo do mundo por ter un...

En calquera caso, foi unha boa oportunidade para poñerlle cara, por fin, a algunha xente máis: O viticólogo dos bagos, Turismo de Pontevedra, ou La cocina de lechuza (cónxuxe incluído) foron algúns cos que coincidín á saída desta charla.

Por certo... que me refiro a eles polos seus blogs porque non son quen de lembrar os seus nomes(cando falo así non son capaz de esquecer os concursos de mises, onde ningunha moza ten nome de persoa senon de provincia). Espero que me saiban disculpar a miña pouca cabeza.
Comentarios (2) - Categoría - Entre pincho e pincho... - Publicado o 08-04-2008 16:00
# Ligazón permanente a este artigo
Fórum Gastronómico 08: Ferrán Adriá

Grazas ó pase de prensa que a organización do Fórum nos deu, puiden entrar á rolda de prensa que Ferrán Adriá deu na mañá do luns, despois de terse paseado pola feira e deixarse ver e fotografar por todos os asistentes.

Sorpendeume atopar, sobre todo, a un home sensato, que, recén chegado da Berlinale, dicía que un cociñeiro non é unha estrela, xa que na alfombra roxa só lle fixeran dúas fotografías fronte ós centos de flashes sobre Penélope Cruz. Que en poucos anos, pasamos da cociña da subsistencia á cociña como cultura (da fame á obesidade), e que para entender o fenómeno da cociña moderna (tan importante para encher as escolas de hostalería) era imprescindíbel non perder isto de vista.

Ás diferentes preguntas que lle foron facendo, salientou a calidade dos produtos do mar galego, o mellor mar do mundo (mellor, incluso, que o xaponés), e que no seu restaurante cociña peixes e algas dos nosos mares. Tamén, que, pese a iso, non todo é exportábel: habería que centrarse en ofrecer ó exterior eses produtos diferentes que hai en cantidades vendíbeis (cantos quilos de percebes hai? preguntaba); fomentando que sexan os interesados en coñecer a comida galega os que se despracen a Galiza para coñecelos, logrando así, ademais, que ese consumo poida ser feito nas mellores condicións posíbeis.

Deixou claro, tamén, que a cociña galega se atopa hoxe en día na vangarda.

Sobre se outro fenómeno como o de El Bulli sería posíbel hoxe en día, dixo que non; que a sociedade da información na que estamos inmersos faría que crítica e prensa seguisen a traxectoria de ese restaurante tan de cerca, que lles resultaría imposíbel cociñar e innovar ó ritmo imposto pola necesidade de noticias. De feito, confesou que estivera catorce anos sen gañar diñeiro no seu negocio, e que hoxe en día, só pode seguir onde está grazas a un equipo dunhas noventa persoas (dixo ocuparse persoalmente da comida do persoal de El Bulli, por certo) que lle axuda a pasar seis meses ó ano viaxando e investigando para abrir ó público os outros seis meses. Tempo este, dixo, no que intentaba pasar todo o tempo posíbel no seu restaurante.
Comentarios (2) - Categoría - Entre pincho e pincho... - Publicado o 09-03-2008 10:36
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal