os dedoscomovermes ceivam o roupeiro de todos os casulos que acumulam de tempos, algo cheirosos a humidade. os dedoscomovermes depositam tais casulos nesta pota de água a ferver, matando a crisálida para nom rachar o fio de palavras. só assim poderám urdir novas tapeçarias.
Há bem de tempos escuitei marilaraleixandre recitar um poema do que gostei imenso. tanto que deu nome a este blogue. nunca o coloquei aqui porque era inédito. mas já está publicado. e adicado a mulheres luitadoras de myanmar, país arrasado pola ditadura, a climatologia, a injustiça. eis o vai agora. marilar me desculpe.
A Pauline Khng
dedos como vermes
das debandadoras de seda en Suzhou
é a auga quente a que enruga a pel
suave como auga
as coxas dunha rapaza de trece anos
suave como o sangue
do decrú Yes, Mister, she is a virgin
as debandadoras matan aos vermes da seda
arrolándoos na auga fervendo
con agarimo
antes de debandar o fío
dous mil chi de fío nun casulo
cen dólares
para mercarlle aos pais unha rapaza
en Cheng-Mai:
logo que o verme morre
nun delirio de calores
cómpre debandar o fío axiña
apurar, apurar, en poucos minutos
antes de que a podremia lixe a seda
estrague a súa brancura
neste clima dos trópicos todo acontece rápido
a madureza das mulleres
ten dezaseis anos, xa non é unha nena
non vale ese prezo
o verme da seda
corroído por unha fame ancestral
en poucas semanas
devora cincuenta mil veces o seu peso
nalgures, as debandadoras comen os vermes
corroídas pola fame
ou lembranzas da fame
nalgures, pola fame
cincuenta mil rapazas
devoradas polo comercio sexual
nalgures, corroídos desde dentro
homes que comercian coa carne
como vermes
o verme da seda
ennobela as súas babas
cisma oitos sobre oitos de fío
leve mortalla da que non sairá voando
oitos deitados, un tempo infinito
fío negro debandado polas Parcas
infinitas as baballas do estranxeiro
sobre a túa lingua de nena
tradeando nun corpo miúdo
todo un continente
riscando de novo na pel
as fronteiras dun imperio
descomposto
queimo naves até agora refugio
templos de acolhida e abrigo
as melhores vestes adereço
tranço cabelos lavo memórias
sinto o lume calcinar morrinhas
varro na cinza o padecimento
rompe o dia ando o caminho
e a casa volve do exílio
[Esta é a nota a rodapé da fotografia inspiradora: Como simbologia do nao-retorno, uma família de refugiados moçambicanos queima a sua casa antes de regresar ao seu país. mwanza, malawi ocidental, 1994. Sebastiao Salgado: África]
Esta é a madrugada que eu esperava
O dia inicial inteiro e limpo
Onde emergimos da noite e do silêncio
E Livres habitamos a substância do tempo.
CON FÚRIA E RAIVA
Con fúria e raiva acuso o demagogo
E o seu capitalismo de palavras
Pois é preciso saber que a palavra é sagrada
Que de longe muito longe um povo a trouxe
E nela pôs sua alma confiada
De longe muito longe desde o início
O homem soube de si pola palavra
E nomeou a pedra a flor a água
E tudo emergiu porque ele disse
Com fúria e raiva acuso o demagogo
Que se promove à sombra da palavra
E da palavra faz poder e jogo
E transforma as palavras em moeda
Como se fez com o trigo e com a terra.
na cama das vacas pace entre alfombras o meu sofá
lá onde a avó botava lavaduras masseira de porco
regurgita branca roupa e pura máquina lavandeira
onde a mesa de formica mantel de hule / disputas
papeis e livros sustentam os andeis da biblioteca.
é na mudança que a casa ressurge. como água de rio.