|
|
|
|
| De Koninck |
|
Se algo me quedou claro na miña visita a Bélxica é o autoidentificados que estaban os habitantes dun pobo coa sua cervexa. Neste país chamado Galiza, vemos probas similares coa Cervexa Estrella mais o caso belga vai moitísimo máis alá porque a atomización das cervexas belgas leva a que o radio de influencia deses "incondicionais" esté igualmente atomizado. Lembro como nunha cervexaría de Mechelen (Malinas como nos dixo que se chamaba o recepcionista do hotel), e ese nome evocoume algo. E ese algo era o porteiro da selección belga nos oitenta, Jean Marie Ptaff que tamén o fora do clube de Malinas, e a sua forma de perder o tempo nos saques naquela eurocopa na que se non me lembro mal Bélxica eliminara a España. Desde neno non voltara a escoitar o nome de Malinas. Os malinenses (se é que este é o seu xentilicio) nos convidaban a probar a cervexa do pobo, a Gouden Caroulus, ao ver que a escolla fora a popular copa caliz de De Koninck, coñecida como o Bolleke (ao bo entendedor...). De Koninck é a popular cervexa dunha cidade belga, Amberes. Esta identificación remóntase moitos anos pois inicia aló polo 1827 no que Joseph Henricus De Koninck merca a casa de Plaisante Hof. Se ben él non inicia a producción cervexeira, producción que o seu fillo mantivo ata a primeira guerra mundial na que se viu abocada ao peche. Tras a guerra reabrese a fábrica coa axuda do cervexeiro Joseph Van Der Bogaert, que foi quen realmente lle deu pulo a fábrica e iniciou unha nova saga dinástica pois hoxe por hoxe son os seus descendentes os que dirixen a producción. Elaboran cervexas de reputada calidade, entre elas esta ale belga que destaca pola sua cor ambarina producida con lúpulo Saaz e como curiosidade no mercado belga non posue azucres engadidos polo que se escapades do excesivo dulzor das cervexas belgas esta quizás bos recorde máis a unha ale inglesa. |
|
|
|
|
| A la Mort Subite |
|
Se o Café Delirium Tremens é o sumum das cervexarias de Bruselas e nos conleva ao mundo do bullicio, o exceso de alcol e jodechinchos por todas partes a outra cara da moeda é a Mort Subite. Este vello e gran café situase no actual emprazamento (Rue Montagne aux Herbes Potageres)desde 1928. Mais a sua historia remóntase hacia o ano de 1910 e noutro local chamado "la Cour Royale" propiedade de Theophile Vossen. Local no que a maioría dos seus clientes traballaban no banco nacional belga. Os empregados do banco ocupaban o seu tempo libre en diversos xogos pero cando tiñan que marchar ao traballo apuraban os últimos segundos cun rápido xogo que lle chamaban a morte súbita, tal foi a popularidade do xogo no local que cando o seu propietario o levou a súa ubicación actual xa o fixo con este nome e o mesmo lle deu as cervexas que él mesmo produccía. Esta historia chega até os nosos días pois a cuarta xeración dos Vossen continuan a rexentar este local coñecido en especial pola súa cervexa Gueuze. O local é un vello café de dúas prantas que se manten case igual desde hai oitenta anos e as cervexas que oferta son as que produce a familia Vossen e outras especialidades belgas. Ofrecía de bariil as Mort Subite Peche, Kriek, Faro e witt, a Ciney Blonde, a Westmalle dobre, a Chimay Triple, a Palm e as Grimbergen dobre e blonde. Pero a súa famosa gueuze de mort subite só a podías degustar en botellas de 75 centilitros. A verdade que é un bo sitio para estar e compartir unha boa conversa sen o bullicio doutros locais tan coñecidos. |
|
|
|
|
| Alhambra Especial |
|
Hai momentos na vida que custa facer cousas, a mente anda moi difusa e conseguir que se pare un anaco é farto complicado. Mais o mellor para vencer eses momentos é intentar centrarse, aclarar as ideas e empezar a dar pequenos pasos para ir pouco a pouco cara diante. Vai por tí!. Despois da perorata destinada a persoa que máis lee este blog pois falemos desta cervexa que é representativa dunha cidade: Granada. Recentemente estiven por Andalucía e a verdade que non levaba a viaxe moi preparada para atopar boas cervexarías porque que eu non as vira non quere decir que non existira pero a bote pronto non tiven a sorte de atopalas. A cervexeira Alhambra inicia a sua historia no ano 1925, cando dous industriais: Carlos Bouvard, propietario da fábrica de cervexa La Moravia de Barcelona e Antonio Knörr, membro dunha familia de tradicción cervexeira, deciden ir até Granada para montar alí unha fábrica de cervexas. Tras chegar a un acordo cunha adiñeirada familia granadina que aportou a superficie para a fábrica viu a luz a fábrica de cervexas La Alhambra. Desde aquela a súa andadura non foi sempre de forma independente, pois prontamente Damn entra no seu accionariado e máis tarde o faría a gran cervexa andaluza por excelencia: Cruzcampo. A finais do século pasado mercou outra cervexeira independente andaluza La Mezquita, cervexa que vín en Córdoba pero para nada dunha forma masiva como sí podes ver Alhambra en Granada. Hoxe por Hoxe pertence ao grupo Mahou- San Miguel e quizáis por estes lares vos soe ver unha botella verde sen etiqueta e co cristal grabado, esa é a xoia da coroa desta cervexeira a Alhambra 1925, que conmemora o ano de fundación da marca. A Alhambra especial que é a que nos ocupa só a probei dándolle un par de chopos e a verdade é unha lager bastante normaliña e que me lembra a segunda final da copa do rei que vín ao glorioso RCC, a de Sevilla, a máis de corenta graos cando as cervexas baixaban coma auga e agradecías que non tiveran un gran corpo pois se non bebelas facíase insufrible. |
|
|
|
|
| Delirium Cafe |
|
Xa case recuperado da viaxe a Bélxica (ou máis ben da volta que pola greve de Portugal se complicou e moito). Mais agora cando discuta con alguén defendendo o dereito a folga e me diga que "claro coma tí nunca te quedaches tirado nun aeroporto, cancelando o teu voo ata o dia seguinte, e ter que coller outro voo a un aeroporto a 700 quilometros do que tiñas que chegar e teñas que alugar un coche para ir a recoller o teu ao de destino" poráseme un sorriso de orella a orella. Pero se nos centramos en Bélxica direivos que pese a non ser o meu estilo e que prácticamente o único que fixen foi "catar" algunhas poucas cervexas, desde logo recoñezo que é parada obrigatoria para calquer cervexeiro. E nese senso é como eu entendo o Delirium Café, ou máis ben o xa coñecido como Delirium Village. Para mín non foi a cervexaría que máis me gustou de Bélxica pero recoñezo que calquer amante deste mundo ten que ir ata alí. Na rúa Impasse de la Fidelité atópase o coñecido como Delirium Village. Toda unha rúa (non moi grande iso sí) que está chea de locais que pertencen ao propietario da fábrica Delirium. Según contan tiña case arruinado o negocio familiar e montou unha cervexaría (o Delirium)e para atraer aos turistas colocou a Jeanneke pis (menuda decepción cando vín o Manneken) e así cando se completaba a ruta para sacar as fotos de rigor cos pequenos mexóns o local se enchía de turistas. O Delirium é un local enorme, polo menos unhas tres plantas e está cheo de turistas cunha horrible música que só acompaña a permanecer en estado ebrio. A decoración é sen dúbida o mellor do local. A máis antiga reza a lenda que era a que posuía a cervexeira tirada pola fábrica pero esta foise plagando de toda memorabília cervexeira. Podes facer a típica foto na zona onde o teito está cheo de bandexas e tamén de dúas sombrillas de praia, ou de calquera recanto pois para os coleccionistas cervexeiros este é un auténtico museo. E se por algo debe destacar unha cervexaría é pola cervexa e só con decir que este local obstenta o record guinness por contar con máis de duas mil referencias en botella pois non hai moito que decir. En canto ao barril contareivos as que tiñan o outro día pero só me pararei a enumeralas, evidentemente todas as que produce a fábrica Delirium e logo algunha que outra xoia. Estas eran a Campus Premium, a Floris White, Peach e Ninkeberry, as Delirium Tremens e Xmas, a Bon Voeux 2 Ans, a Bersalis Triple, a Kastel Red, a Chimay Triple, a Chouffe Houblon, a Rulles Cuvee Meilleurs Voeux, a Rader Ambree, a Guinness, a Gueuze Tilquin, a Guillotine Bitter, a Bon Secour Xmas, a Gordon Xmas, a Te Dolen Triple, a Arend Winter, a Brother Davil Tripel, a Hommel, a Prime Biere d´Hiver, a Rogue XS Imperial Red Ale, a Bon Voeux 1 An, a Bloed, Zwett & Tranen e a Pink Killer. E se o voso é o chunda chunda e as masas histéricas e bébedas non deixedes de ir polo resto dos locais da Delirium Village como son o Floris Bar, o Floris Garden, o Floris Tequila, o Delirium Tap House ou o Delirium hoppy loft. Eu despois de que case vexo caer dunha xanela a unha rapaza preferín coller outros derroteiros, debe ser que co abandono da cervexa me voltei un talibán cando vexo os seus efectos... |
|
|
|
|
| Moritz |
|
Creo que a cervexa por excelencia de Barcelona é a Estrella Damn mais tamén creo que nos últimos anos este privilexio llo está recortando unha "nova" marca, a cervexa Moritz. Desde logo tras o éxito deste produto hai unha intensa campaña de marketing e saber chegar a un público moi determinado, creo que encaixou a perfección con mozos entre vinte e trinta anos que procuran algo seu, algo que os identifique e do que poder gabarse. Estes mozos síntense orgullosos de ser barceloneses, cataláns e miran sen complexos para o resto do mundo. Un dos éxitos da cervexa Moritz é o seu etiquetado en catalán así como que a súa publicidade este neste idioma, e falando da publicidade lembrar cando se lanzaba como cervexa Moritz 5.0, evocando a manciña que o Barça lle metera ao Madrid. Pero tras a cervexa Moritz hai unha historia, que non é outra que a do alsaciano Louis Moritz Trautmann que creou esta cervexa en Barcelona alo polo 1856 para abastecer a diversos locais. Foi no ano 1864 cando construiu unha fábrica de cervexas no Eixample de Barcelona, unha das primeiras construccións importantes fora das murallas de Barcelona. Como anécdota curiosa foi o asalto dun grupo de maquis procedentes de Francia en Agosto de 1944 buscando unha acción con repercusión mediática (isto me lembra o documental sobre a relevancia da historia da cervexa no desenvolvimento da humanidade). O seu primeiro periplo chega ao fin no ano 1978 cando a familia propietaria decide pechar tralas pérdidas sufridas por unha enorme inundación nos terreos onde se ía a situar a nova fábrica. Ata o ano 2004 onde os herdeiros do fundador deciden investir a "pequena" cifra de 30 millóns de euros na recuperación desta insigne cervexa barcelonesa. En canto a elaboración da cervexa gábanse da utilización da auga provinte do manantial Font d´or que é propiedade da reputada marca de augas Vichy Catalán. Non empregan para a súa elaboración pellets de lúpulo (nen extractos) se non lúpulo en flor na súa maioría da variedade centroeuropea Saaz. O recordo que teño é que non era unha mala cervexa dentro do segmento das pils e hai que recoñecer que mentres non teñen fábrica propia as mans da cervexeira La Zaragozana, que é quen a produce baixo licencia de Moritz, tamén se notan na producción desta cervexa orgullosa de ser barcelonesa. |
|
|
|
|
| Belchica |
|
O Belchica é un refuxio para os amantes da cervexa belga en Barcelona, situado no carrer de Villaroel, no l´eixample esquerra (a zona da dereita do eixample é onde viven os barceloneses acomodados, na dereita coma non...). Esta cervexaría está rexentada por un belga afincado en terras catalanas, él atopou o bo de Catalunya e quixo ofrecer para os cataláns o bo de bélxica. Eu non son moi amante das cervexas belgas, polo menos das de alta fermentación (as de baixa tampouco pois sacando a stella artois o resto me parecen bastante insípidas) e recoñezo que segundo o momento as de fermentación espontánea sí me agradan, e a estas nos adicamos no Belchica, só decir que lle acabamos coas existencias de varias delas porque entre que non tiña moitas en frio, o pouco alcol, e que eramos dous que cando nos puñamos...). Pois se a oferta en botella era básicamente de cervexas belgas no barril era máis do mesmo, con cinco tiradores onde podías atopar a lager de lovaina Stella Artois, a branca Hoegaarden, a trapense Chimay Triple, a Leffe, se non me lembro mal na sua versión rose, e a La Chouffe Blonde. A verdade que pese a ser un local plenamente belga me gustou, e está ben irse mentalizando para a semana que ven poder disfrutar dos locais de Bruselas. |
|
|
|
|
| Krusovice |
|
Como últimamente levamos falado de moitas cervexas estilo inglés e como as que teño máis accesibles van nesa liña, ao fin e o cabo a pesar de non probalas son as que máis me atraen (ainda que este fin de semana polo menos mandeille un sorbo da Brooklin Eipa que xa comentarei)e no horizonte penso que vou a ter bastante material belga pois remomorando as fotos do pasado din con esta dunha Krusovice. Lémbrome que por Praga non era das que máis se veían, loitar con Urquell e Budvar é complicado e máis para unha cervexeira situada a medio camiño entre Praga e Karlovy Vary. Pero tamén me lembro que me agradara a súa calidade polo tanto sempre que a vexo a tomo ou a recomendo. Esta pils checa ten 5º de contido alcohólico, e destaca pola sua cor dourada e como non por unha notabre presenza do lúpulo que pondera notablemente pero ben acompañada pola malta que lle aporta un bo corpo e unha notabre consistencia. |
|
|
|
|
| La Cerveteca (BCN) |
|
Os días de ferias nas illas británicas deron ao seu fín e cronolóxicamente as seguintes cervexarías visitadas foron en Barcelona e quizáis o espacio máis interesante que visitei foi o da Cerveteca, situado no carrer de Gignàs. E digo espacio pois falaría mal referíndome a este local como unha cervexaría, ou polo menos referíndome coma tal nos términos máis clásicos. Para mín foi dar cun concepto novo, máis bohemio, como unha especie de vella biblioteca onde se buscase ter obras inéditas para os lectores máis insaciabeis en deborar novas obras. Aquí estaban as tan afamadas Meantime, os novedosos barrís de Keykeg, dos que todavía non tivera oportunidade de ver e nos que máis adiante vin as obras do mestre cervexeiro Mikkeller (e digo vín porque sigo firme nas miñas convincións). E que este "espacio" non parece un local para consumir unha cervexa se non máis ben un local ao que vas a falar, interesarte pola gastronomía en xeral e a cervexa en particular e mentres gozas deses momentos os acompañas cunha cervexa artesá ou industrial pero das que se fan dunha forma no que a xestión da fabricación da cervexa non está levada por un economista se non por un mestre cervexeiro que no seu día a día non ten outro afán que o superarse. Para mín este espacio é como a cova dun meigo que practica a alquimia se ben neste caso o ouro a buscar non é outro que o ouro líquido. |
|
|
|
|
| Aktien Land Bier |
|
Esta cervexa a tomei haberá un ano e foi nas carpas da Vigo Oktoberfest 2010. En Vigo nos últimos anos celebrouse a festa da cervexa de outubro e se nos outros anos a organizaban en torno as marcas de Paulaner, o ano pasado foi coa pils alemá Veltins, a Maisel´s orixinal de trigo e como cervexa torrada a Aktien Land Bier. Esta cervexa é orixinaria da cidade bávara de Kaufbeuren, coñecida en toda Alemania pola sua Tänzelfest ou festa do baile (entre as vinte variedades que prepara Aktien unha de elas é a Tänzelfest bier), é unha festa para os nenos que se celebra en torno ao mes de maio desde 1497. Pero ainda máis antiga que esta festa é a fábrica de Aktien que ten a súa carta fundacional no ano 1308. Esta cervexeira tive un intento de lanzamento no mercado español hai uns anos cando Spaten deixou de fabricar a súa cervexa Bock en botella, e alguén se decidiu a importar a Aktien Belli Bock e o lema publicitario era se non me lembro mal "a sustituta natural da Spaten Bock" pois polo que eu vín digamos que non triunfou. Esta dunkel estilo munich destaca pola selección de malta de cebada torrada e de maltas especiais, tamén se gaban da súa auga de montaña, e da súa prolongada fermentación e dun amplo periodo de almacenamento no que o produto repousa para acadar unha cervexa equilibrada. |
|
|
|
|
| King William Ale House |
|
Vaiamos dando por terminada a nosa viaxe por Bristol e fagamolo co pub (xunto co King´s head) que máis nos gustou. Atopamos este pub situado na King Street o penúltimo día pola noite, tras sair do "The famous Royal Navy volunteer" que é outro bonito pub situado no local do lado se ven xa tiraba máis a Karaoke (ainda así paga a pena a visita). Cando entramos e vimos que era un pub en exclusiva coas cervexas de Samuel Smith a mín se me puseron os ollos como chiribitas, sabía que en Londres había algúns pubs exclusivos da cervexeira máis tradicional do Reino Unido pero descoñecía este feito en Bristol. A casa que ocupa este pub é un edificio histórico inglés que data de 1670 e por dentro o local mantén a estampa dun pub tradicional cheo de madeira e por zonas cos chans de moqueta que é das cousas que máis me chaman dos pubs ingleses. Como curiosidade as cervexas de Samuel en vez de servirse en barrís de Cask Ale os serven nos barrís normais Keg, que é algo que chama a atención nunha cervexeira tan tradicional e que ainda mantén os barrís de madeira que sirve en carro de cabalos para atender os locais máis próximos a cervexeira. Pola noite o local estaba cheo de xente moza e o ambiente era moi distinto do día seguinte cando fumos a comer que foi cando rozamos a paletada máxima. Ao pedir a comida nos deron unha culler de madeira cun número, eu pensei que sería para poñer a propina e menos mal que non levaba cadela solta, ía a deixar a culler na barra pero ante a insistencia da camareira e da persoa que me acompañaba a levei a mesa (xa me darían troco e xa deixaría propina) pois a culler non era outra cousa que para saber o camareiro onde tiña que deixar cada comanda... este é o resultado do sistema educativo español polo que podes chegar a estudar unha carreira e de inglés nen papa. En canto as cervexas de barril dispuñan en exclusiva das producidas por Samuel Smith e entre elas a lager Alpine, a weiisbier Wheat beer, a sidra ecolóxica, a extra stout, e dúas ales a old brewery bitter e a sovereign bitter. Desde logo un local que paga a pena e moito así como a visita a esta cidade inglesa onde realmente atopas o ambiente de vida inglesa que tanto me chama desde hai moitos anos. |
|
|
|
|
|
|
|
|
