Agora que estamos na campaña da Renda, gustaríame facer unha suxestión para tentar de solventar o espiñento problema do financiamento da Igrexa católica no marco dun Estado aconfesional, que non laico, como se encargan de lembrar raposeiramente os donos da COPE. Así, e inspirada na mesma lóxica absurda e chiripitifláutica do canon da SGAE, propoño un novo mecanismo ou fonte de financiamento.
Trátase sinxelamente de incrementar por lei nuns centimiños de nada o prezo de venda das publicacións eróticas ou de dubidosa moralidade e entregárllelos puntualmente cada domingo na misa de 12 ás órdenes relixiosas, confrarías e asociacións piadosas máis sobranceiras das parroquias en que se editen ou comercialicen esas porcalladas. Para quitarlle ferro ó asunto e estimular ós fegreses a que rañen nos petos, poderiamos buscar unha denominación o máis neutra e piadosa posible, como por exemplo "óbolo antimasturbatorio pola salvación das ánimas", ou algo semellante. O mesmo pódese facer extensivo ó resto dos pecados mortais: "óbolo antiblasfematorio", "óbolo antilarpeiro", e así sucesivamente, ata esgotar todos os mandamentos, a costa dos lectores de xornais, os comensais dos restaurantes, etc. É dicir, os dez de sempre e mais os de novo cuño.
Para quen dubide do fundamento racional deste tipo de medidas, aclararlle que non é outra que o de poñer a venda antes da ferida, co ánimo de disuadir tanto ós free rider como ós pecadores antes de que consumen tanto a descarga como o pecado, no seu caso.
Dese xeito se cadra poderiamos resolver dous problemas de vez, e ter contentiños ó mesmo tempo ó rei do polo fritido e a monseñor Rouco cun custe mínimo, co conseguinte alivio para as arcas públicas.
Abofé que Manolo Busto, sen o coñecer personalmente, debe ser un dos bós e xenerosos, a xulgar polas novas das que da conta no seu blog, cunha prosa emocionante que rebosa amor pola Terra e as súas xentes. Daí a inquietude por facer cousas que tenten de rachar con esa dinámica -quero pensar que non inexorable- de esmorecemento ó que semella condeado o noso rural, como a historia da recuperación do conxunto etnográfico de Os Pendellos e, nesta xeira, tamén a convocatoria dunha xuntanza de blogueiros para o 31 de maio. Máis información, aquí.
Lamentablemente, este servidor non cre posible a súa asistencia por razóns de axenda, agás sorpresas de última hora, pero animo a todos a que desfrutedes desa xornada.
Estou medio enganchado a unha sección do diario Público que se titula A ciencia é a única noticia. Inicialmente pareceume un título estimulante, aínda que un pouco esaxerado. ¿Como é posible que as únicas noticias interesantes procedan do ámbito científico?. Agora decátome de que hai unha gran dose de sabedoría nesa atrevida afirmación, máis aló da boutade provocadora. Se existe a verdade obxectiva e incontrovertible creo que, efectivamente, a ciencia, se é tal, é o procedemento máis honesto para a súa aprehensión ou a súa mera contemplación. E dío un que non é científico.
Digo todo isto polo seguinte: resulta que hoxe se rexistrou a enésima vítima mortal pola violencia de xénero. Moi ben.
É dicir, moi mal.
¿E que?. Resulta que un ten perfectamente asumido que:
1º. Matar está mal.
2º. Non matei a ninguén, nin entra nos meus proxectos cometer homicidio algún na persoa de ninguén.
3º. Inculcaría aos meus fillos o principio nº 1, e animaríaos firmemente a que aplicasen o 2º, e
4º. de ter coñecemento que alguién está cometendo ou a piques de cometer un delito desta natureza comunicaríao de inmediato á policía, salvo que considerase que eu mesmo podo intervir sen risco inasumible para que aquel non se producise.
¿A que parecen afirmacións perfectamente obvias e ata razoables?. Pois isto, con implacable lóxica escolástica, levaríame directamente á seguinte cuestión, e así é que me pregunto en voz alta cal pode ser entón o interese para min de levar a conta escrupulosa de todas as mulleres asasinadas por esas alimañas con pantalóns neste último ano. ¿Qué demo me aporta persoalmente este tipo de coñecemento, aparte de diminuír uns graos máis a fe e confianza que me inspira o xénero humano?.
Pois resulta ademáis que, como din que dixo Groucho, o mesmo que teño eses principios teño outros tantos aplicables ás peripecias xudiciais do ex-alcalde de Marbella, a escandalosa afección de Ronaldinho á vida noctívaga, os presuntos erros na confección de listas de adxudicatarios de vivendas sociais na Coruña ou o intercambio ata o de agora incruento de perdigonazos cargados só con sal (tamén ata o de agora) entre as patrullas de recoñecemento aguirristas e as vangardas rajoyanas, entre outros asuntos de candente actualidade. E, por extensión, e xa instalados no marabilloso e estimulante mundo da hipercrítica gratuíta, tamén me dou conta de que a maior parte das noticias que aparecen publicadas nos xornais pertencen a algún dos grupos seguintes:
1. Sucesos, cuxas versións adoitan chegarnos incompletas, desactualizadas ou convenientemente amputadas nos seus termos descritivos ou escoradas ideológicamente tanto nas súas interpretacións como xa na súa propia elección á hora de incluílas no lugar correspondente do sumario.
2. Extractos xeralmente desafortunados, por descontextualizados e/ou manipulados, de manifestacións ou declaracións verbais ou escritas de persoas de diversa condición ante determinados foros, que á súa vez se dividen en tres categorías: a) foros de acólitos e prosélitos (o cal faráas acredoras de encomios sen número), b) foros de detractores ou opoñentes (o cal faráas acredoras de críticas inenarrables), e c) foros mixtos en distintas proporcións: nese caso calquera cousa é posible.
3. Deportes e crónicas doutros rituais de grupúsculos máis ou menos amplos de homínidos con escasa ou nula transcendencia unha vez se poña o sol ese mesmo día.
4. Opinións vertidas por comentaristas ou presuntos líderes de opinión carentes de solvencia, moralidade ou ambas as cousas simultaneamente, aínda que xeralmente non exentos de maldade. Con honrosas excepcións.
5. Necrolóxicas. Supoño que o único interesante delas ven sendo non protagonizalas en primeira persona.
Non sei se me deixo algo.
Pois ben, a consecuencia de todo isto é que na actualidade ler un xornal é un proceso deglutivo de titulares que se pode fácilmente levar a cabo en cinco ou dez minutos, a uña de cabalo, e iso pódese facer extensivo a telexornais, radionoticias e revistas e outras publicacións de interese exclusivamente xornalístico.
Ou, ¡qué carallo!, tamén se pode coller e xa directamente prescindir de estar ao tanto da actualidade xornalística, que é do que acaba sendo tentado un. Ou alomenos en días como o de hoxe, que me poño raiante por culpa do lumbago e séntome a escribir estas cousas.
En calquera caso, ¿será verdade que o Inter de Milán xa dá por fichado a Ronaldinho?
Deixei hai uns días días unha espada de Damocles esgrimida por uns gringos de Detroit pendurada sobre a cabeza de Eduardo Barreiros. O caso foi que o fracaso de vendas da grande aposta que para Barreiros Diésel representou o Dodge Dart supuxo tanto un descenso de facturación como un incremento de gasto por stockage, entre outras dificultades, de xeito que, no 1967, chegou o amigo americano novamente para venderlle a prezo astronómico unha mangueira coa que apagar o lume que previamente eles regaran xenerosamente con gasolina (ou gasoil, mellor dito). A cambio, Chrysler Corporation amplía a súa participación ata o 67%, ficando a familia Barreiros coa porcentaxe restante.
Pero Barreiros non era da clase de xente que queda a velas vir: xa dende os anos 40 fora envorcando as súas desbordantes enerxía e imaxinación na diversificación de negocios, o que incluía participación en moitas empresas como Becosa (no eido da construción), ou, xa a partires do ano 69 (consumada a venda do remanente accionarial ós ianquis), en PUVASA.
PUVASA supuxo un cambio radical de actividade para os Barreiros: mercan unha leiriña de 5.000 hectáreas en La Solana (Cidade Real) e realizan fortes investimentos en maquinaria agrícola e de obras públicas para a súa rotulación, transformación e exportación, convertendo un terreo totalmente baldío nun extraordinario campo de cultivo. Funda PUVASA (Explotacións Puerto Vallhermoso, S.A.). Adquire na feira anual de gandería de París os cinco exemplares que obtiveran os premios de sementais (medallas de ouro) de Gando Charolais e 250 reprodutoras mozas da mesma raza, do mellor pedigree francés. PUVASA convértese nunha das principais fontes de abastecemento de sementais ás ganderías de España e de Europa, e instala un dos mellores laboratorios de inseminación artificial que existen en Europa. Nesa época, Eduardo confesa que soña con ofrecer a toda Europa ou trasunto vacún do motor Barreiros: o "filete Barreiros".
Nos seguintes anos Barreiros, que non para, vai comprando adegas, concesións mineiras de pirita e estano (e explotándoas), funda sociedades de carteira e mesmo inmobiliarias. Esta diversificación supoñía, obviamente, unha ampla delegación de facultades nun equipo de xestores da súa máxima confianza... ou non tanta... porque as dificultades no sector inmobiliario lévano a unha crise financeira, coa correspondente suspensión de pagos, que afronta persoalmente. Era a fin de Barreiros como home de negocios?.
En absoluto: no ano 80 constitúe DIMISA (Diesel Motores Industriais, S.A.), volvendo á actividade para a que verdadeiramente estaba dotado e coa que desfrutaba: participa en Cuba nun concurso convocado polo Goberno dese país, con dous motores prototipos fabricados en Pinto. Unha vez desestimadas importantes marcas internacionais, o motor Barreiros de 8 cilindros é sometido, xunto cun Nissan, a unhas probas durísimas (4 meses en funcionamento ininterrompido as 24 horas do día). A Lloyd's británica actúa de árbitro e o motor Barreiros resulta vencedor.
Así, a partir do ano 81 Barreiros resulta adxudicatario do concurso internacional que a República de Cuba convoca para a dieselización do seu parque móbil: os veículos resultantes da transformación dos antigos motores soviéticos denominaríanse Taíno, en homenaxe e lembranza dos antigos habitantes da Cuba precolombina. Paréceme que esta foi a parte da biografía e do libro coa que máis desfrutei: coa narración das vicisitudes da colaboración e tamén do choque de cosmovisións entre o equipo económico e dirixente de Fidel, instalado nos ríxidos esquemas mentais dunha economía centralizada, e a dun empresario capitalista feito a si mesmo a base de esforzo e talento personais.
O 19 de febreiro de 1992 Barreiros falece na Habana dun ataque ó corazón. O ano anterior fora nomeado Doutor Honoris Causa pola Facultade de Ciencias Técnicas da Habana.
Hai unha anécdota que serve para ilustrar a clase de persoa que era Barreiros. Nos anos 60 quixo entrevistar persoalmente ós tres últimos candidatos que pasaran a creva para traballaren como chofer seu. Eduardo preguntóulles a cada un dous tres por separado se, chegado o caso, estarían dispostos a dar a vida por el. Dous dixeron que sí, e Barreiros escolleu ó terceiro. Por unha razón ben sinxela: el non quería un gardacostas, senón un condutor. No sucesivo, farían a rolda cotiá pola fábrica de Villaverde, segundo o chascarrillo que circulaba entre os currantes, don Rafael (o chofer) e, varios pasos por detrás, Eduardo (o patrón: este sen o don diante).
Este foi Barreiros, e esto foi, resumidamente, o que fixo. Non podo deixar de preguntarme que sería de nós se tiveramos ó longo do século XX cen fulanos como él que conseguiran traballar e investir decididamente en Galicia. Se cadra actualmente non nos alporizariamos se outros esixisen a publicación das súas balanzas fiscais. Porque probablemente nós tamén estariamos en condicións de esixilo. Claro que isto xa é economía-ficción, verdade?
Os fenomenólogos desde os tempos de Platón veñen insistindo en que existe unha realidade perceptible polos sentidos e outra aprehensible pola mente e non necesariamente conectada coa anterior. Os galegos, fenomenólogos ou non, albergamos serias sospeitas ao redor da existencia dunha terceira zona, unha xeografía gris da conciencia onde se mesturan inopinadamente trazos de ambos os tipos de realidade, e para navegar nas súas procelosas augas inventamos cartas de marear máis ou menos útiles. Boa proba disto poden ser, por exemplo as deliciosas crónicas das que tanto gusto, como Xente de aquí e de acolá e outras de Álvaro Cunqueiro. A noticia que traio hoxe no peto, coidadosamente envolvida en papel de xornal, parece sacada destas crónicas, desas cartas de navegar na irrealidade fantasiosa e literaria.
[Digresión literaria: B612 non é a denominación dunha supervitamina produto da manipulación xenética nin a dun novo e mortífero insecticida recentemente saído dun laboratorio. É o nome do asteroide onde habita esa criatura brotada do encéfalo de Antoine de Saint-Exupéry, que contaba con tres volcáns e unha rosa cuxo coidado realizaba con esmero o Principiño].
Parte real e científica: despois aparecen os astrónomos e anuncian ao mundo o descubrimento, no extremo do cinto de asteroides do sistema solar, dunha serie de... asteroides volcánicos. Ou, para ser máis exactos, basálticos, e asígnanselles os evocadores nomes de Vesta, Magnya, Kumakiri ou o máis prosaico 1991RY16. Polo visto, un asteroide volcánico só se forma se o seu corpo fúndese parcialmente nalgún momento do pasado, o que á súa vez permite que os elementos pesados afúndanse cara ao centro e os máis lixeiros acumúlense no manto, formándose unha cortiza basáltica pola emisión de lava. Así, o único asteroide grande que presenta cortiza basáltica é Vesta, e achouse toda unha familia de obxectos máis pequenos que presentan trazos orbitais e superficiais parecidos, o que fai pensar en fragmentos arrincados de Vesta por grandes impactos. Pola contra, nin Magnya, nin Kumakiri nin 1991RY16 parecen proceder de Vesta.
En todos estes asteroides existen volcáns ou rastros de vulcanismo; en ningún deles apareceu -aínda- a rosa, sinal inequívoca de que o Principiño andará agochado por alí.
Cal das dúas realidades é máis certa e verídica, a inventada por Saint-Exupèry ou a descuberta polos astrónomos cos seus radiotelescopios?. Poden existir paralelamente?. Se é así, chegan a tocarse nalgún punto se as prolongamos adecuadamente, ó contrario do que nos dí a xeometría euclidiana, a psiquiatría e o sentidiño?. Pola contra, anúlanse recíprocamente, como a materia e a antimateria cando se atopan?. Compleméntanse como o yin e o yan?.
Se isto tivese ocorrido cando Cunqueiro pilotabaO Faro de Vigo, quizá sacaría un titular a toda páxina: "Descuberto o asteroide onde habita o Principiño".
Ás veces ocorre que lle caen a un nas mans algúns libros senlleiros que non é quén de soltar ata dar conta deles nunhas horas ou días. Pasóume eso con Barreiros, el motor de España (Ed. Planeta), de Hugh Thomas.
Nunha mesma obra atopei compendiados ademáis dunha documentada biografía do personaxe, un manual de historia contemporánea moi manexable, un feixe de deliciosas leccións de economía, socioloxía, dereito mercantil e mesmo (¿por qué non?) de antropoloxía e de ética, que satisfarían ós máis esixentes lectores de todos eses xéneros. E todo simultáneamente, e escrito de xeito tan ameno como rigoroso.
Ben, e ¿quén foi Barreiros, ese galego do que todos oimos falar máis ou menos en clave mitolóxica algunha vez? Pois évos un fulano que naceu en Gundiás, provincia de Ourense, aló polo 1919. Eduardo, que así se chamaba o protagonista, manifestou ben cedo a súa afición pola mecánica e unha enorme capacidade de traballo, entre outras cualidades.
Logo de moitas vicisitudes, entre as cales non foi a menor a participación na guerra en primeira liña, dou coa idea. É dicir: coa Idea. Ese concepto que é o alfa e o omega para o trunfo dun proxecto empresarial e, xa que logo, neste caso tamén vital: a finais dos anos 40 do pasado século, Eduardo Barreiros tivo a audacia de poñerse a transformar -coas súas propias mans- os motores de automoción propulsados a gasolina, combustible caro e escaso na autárquica España da posguerra, en motores diésel, moito máis baratos en canto a consumo. Iniciativa que tivo un éxito rotundo no ata entón case virxe mercado da automoción español. Non só eso, senón que ademáis montou él soíño a que sería a primeira industria de automoción española, onde se producían, distribuían e exportaban, ademáis de motores, autobuses e camións. Meu Deus!, ¿dixen exportar, se estabamos no medio da longa noite de pedra do casposo réxime, aínda non ben saídos da entelequia autárquica, o isolacionismo e o racionamento?. Pois sí: exportar.
Así, a mediados dos 60, todo o mundo falaba do miragre Barreiros. Ninguén se explicaba cómo un galego de Ourense con estudios primarios pero espilido e traballador fora quén de construir tal emporio, sobre todo tendo en conta que aqueles eran tempos de intervencionismo estatista en que, por exemplo, para importar calquera peza ou compoñente do exterior era preciso vencer uns obstáculos burocráticos colosais ata obter as preceptivas licenzas, por non falar da desconfianza do réxime (vía INI) e mesmo da competencia desleal das empresas tuteladas por aquél, como Pegaso e logo SEAT. Condicións que desalentarían a calquera. A calquera que non fose Eduardo Barreiros, claro.
Sexa como for, en 1965 a factoría de Barreiros ocupaba 2 millóns de metros cadrados no concello madrileño de Villaverde e daba traballo a 25.000 personas en turnos rotatorios as 24 horas do día. E Eduardo Barreiros tomou a decisión se cadra máis importante da súa carreira: a fabricación dun automóbil competitivo netamente español que lle disputara o mercado á SEAT, que, en resume, viña sendo a empresa patrocinada polo réxime. Era o momento de dar o salto!
Tendo en conta as limitacións do mercado interior en canto a materias primas e know how, e nun momento de crise financiera de crecemento motivada tanto pola miopía dos tecnócratas opusinos do réxime que seguían a mirar o proxecto empresarial autónomo de Barreiros con desconfianza, como a mentalidade aínda pacata e decimonónica do sector financiero, Barreiros buscou alianzas no exterior. En concreto, en Estados Unidos: rexeitou asociarse con General Motors e con Ford porque ambas pretendían que Barreiros Diesel pasara a ser a súa filial en España, algo inadmisible para o orgulloso Barreiros. Chrysler, en cambio, non só accedeu a asociarse con él senón que se contentou inicialmente cunha participación do 40% en Barreiros Diesel, a cambio dos fondos necesarios para facer fronte ás débedas inmediatas, as necesarias inversións e a transferencia da tecnoloxía para comezar a montaxe do veículo en cuestión, que ía competir co Seat 600 polo mercado da España desarrollista...
Pero, ¡ay!, o vehículo escollido para o enxergar o desafío foi o impresionante Dodge Dart, que xa se vendía en Estados Unidos, pero para o que non había mercado dabondo naquela época en España (falamos dun veículo duns 75 cabalos de potencia que se vendía a unhas 420.000 pesetas, fronte ás aproximadamente 260.000 dun pequeño 600: moito coche para tan cativo parque móbil). As ventas de turismos non cubriron as expectativas fixadas, e os americanos foron tomando o control de Barreiros Diésel aproveitando a conxuntura e mercede a unha serie de manobras que hoxe nos parecen de manual de estudante de Económicas, pero que naquel momento resultaron letalmente maquiavélicas polo novidosas. Meu Deus! ¿Qué ía pasar? A resposta, nalgún dos seguintes post. Ta chaaaann...!!
Facendo bon o dito aquél tan castizo de para muestra, un botón, propoño a adopción desta nova versión do himno, moito máis moderna, actual e integradora:
Pochola la repipi , para se entreter, ten unha librería. A súa amiga Pitita la repija pregúntalle se lle pode mandar a alguén que poida ir á súa tertulia literaria a falar do último bodriete gharripoteresco.
Pochola confésalle a Pitita, entre compunxida e condescendente, que "aighs, hija, es imposible... a mí ya me viene un notario, ¿qué te parece?, pero no creo que te lo pueda prestar para lo tuyo... jo..."
¿Qué é máis chocalleiro, un notario que se reclama gharripoterófilo en público ou un rexistrador que se reivindica como líder da facción dos currantes tamén en público (e ambolos dous sen sonroxarse, presuntamente)?
Nota 1: a delirante conversa aquí parcialmente reproducida é rigorosamente certa, escoitada por mín mesmo esta tarde.
Nota 2: menos mal que o tal Gharripoter morre neste libro. Senón matábao eu, e de ben boa gana.
Mañá, xoves, 21 de febreiro, coa venia das premonicións de Santiago Pemán ou dalgún dos seus herdeiros televisivos, teremos a ocasión de desfrutar (en América, Europa e o occidente de África) da visión dun eclipse lunar total. O evento comezará á 1.42 e finalizará ás 5.09, pero ha ser entre as 3.01 e as 3.52 cando se producirá na súa totalidade.
Se os fados non nos son propicios e a nubosidade (e/ou a contaminación lumínica) nos impide a visión do fenómeno, como sucedáneo aceptable temos a recreación que nos ofrece o magnífico simulador Celestia (esíxese descargar e fedellar un anaquiño, obviamente, pero paga a pena).
Agora que estamos na campaña da Renda, gustaríame facer unha suxestión para tentar de solventar o espiñento problema do financiamento da Igrexa católica no marco dun Estado aconfesional, que non laico, como se encargan de lembrar raposeiramente os donos da COPE. Así, e inspirada na mesma lóxica absurda e chiripitifláutica do 
Deixei 
Os fenomenólogos desde os tempos de Platón veñen insistindo en que existe unha realidade perceptible polos sentidos e outra aprehensible pola mente e non necesariamente conectada coa anterior. Os galegos, fenomenólogos ou non, albergamos serias sospeitas ao redor da existencia dunha terceira zona, unha xeografía gris da conciencia onde se mesturan inopinadamente trazos de ambos os tipos de realidade, e para navegar nas súas procelosas augas inventamos cartas de marear máis ou menos útiles. Boa proba disto poden ser, por exemplo as deliciosas crónicas das que tanto gusto, como 
Ás veces ocorre que lle caen a un nas mans algúns libros senlleiros que non é quén de soltar ata dar conta deles nunhas horas ou días. Pasóume eso con Barreiros, el motor de España (Ed. Planeta), de Hugh Thomas. 
Pochola la repipi , para se entreter, ten unha librería. A súa amiga Pitita la repija pregúntalle se lle pode mandar a alguén que poida ir á súa tertulia literaria a falar do último bodriete gharripoteresco.