A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O cambio da lei electoral e a reforma da Constitución converten as eleccións do 20N nunha fraude
Editorial do Paxina Vermella (medio da CV Estatal)

O Goberno do PSOE no medio dunha crise económica que se profunda a cada paso e dun descredito político que crece con cada nova medida, resolveu convocar eleccións anticipadas para o 20N.
Un mes despois, fronte ao "golpe institucional" que supuxo a reforma neoliberal da Constitución imposta polo PPSOE, negáronse en redondo á petición dun referendo e dixeron que o "auténtico referendo" é votar o 20N. Pero as eleccións do 20N non serán unhas eleccións libres nin representarán ningún referendo democrático, porque este partido esta amañado desde o principio.
Está amañado porque a reforma constitucional imposta polo PPSOE significa que, goberne quen goberne, aquí o primeiro é pagar a débeda que eles contraeron cos banqueiros, á conta do empobrecimiento e a miseria de traballadores e pobo, dos recortes e plans de austeridade.
É un partido amañado porque se xa antes a súa lei electoral garántelles o bipartidismo, agora, con nocturnidade e aleivosía, o PPSOE cambiou a lei electoral para blindar aínda máis o bipartidismo.
Desde a esquerda durante moitos anos e agora desde o movemento 15M, viñemos denunciando que a lei electoral era antidemocrática. Coa chamada lei D'Hont nega o principio básico dunha persoa un voto. O establecemento dun mínimo do 3% para optar á repartición de escanos nega a miles de votantes a validez do seu voto. O sistema de repartición de escanos castiga ás grandes cidades e centros industriais en beneficio das pequenas provincias e áreas rurais, de maneira que un deputado vale 77.000 votos en Salamanca, 20.000 en Ceuta e máis de 130.000 en Madrid ou Barcelona.
Un exemplo práctico é o da propia Esquerda Unida, que con moita razón aínda que pouca coherencia, denunciou esta arbitrariedade. Este partido obtivo nas pasadas eleccións un total de 969.946 votos. Deles só os de Madrid (164.595) e Barcelona (155.674) servíronlles para gañar os dous escanos que ten no Congreso. O resto de votos fóronse directamente ao lixo. O exemplo vale para o resto de formacións políticas máis pequenas. A Lei de partidos deixa ademais fóra das opcións electorais a outras formacións políticas, especialmente no País Vasco.
A lei electoral deixa fóra a miles de traballadores/as inmigrantes, a quen se lles esixe todas as obrigacións pero négaselles o dereito ao voto.
Pero por se isto non lles fose suficiente, agora PPSOE meteu cambios que fan que a lei sexa aínda máis antidemocrática. Así, a reforma da Lei Orgánica de Réxime Electoral Xeral (LOREG), aprobada mediante Lei Orgánica 2/2011 de 28 de xaneiro, sinala que quen queira concorrer ás eleccións e non sexa na actualidade unha forza parlamentaria, deberá recoller en só 20 días máis de 35.000 firmas (máis de 350.000 no caso de ser unha agrupación de electores). Se estas 35.000 firmas deben ser legalizadas ante notario, como até agora, custarán máis dun millón de euros. Unha tarefa practicamente imposible.
As eleccións están amañadas para preservar o bipartidismo, con algunha outra formación que decore un parlamento fraudulento, e todo está ben amarrado por unha Constitución que obriga a aplicar plans de axuste ao servizo dos banqueiros.
Quen vimos enfrontando a este goberno e ao réxime monárquico bipartidista, quen esiximos un referendo fronte ao ?golpe constitucional? do PPSOE, quen reclamamos que se cambie a lei electoral, temos que denunciar que as eleccións do 20N son unha fraude antidemocrática no que non hai que participar. O camiño segue na rúa, apoiando as loitas dos mestres e a sanidade, combatendo os axustes e preparando a folga xeral.
E haberá que defender nos barrios, nas empresas e nas asembleas do 15M, que temos que facer a nosa propia "campaña electoral", rexeitando a fraude e expondo que quen queira votar, vote nulo. Porque non queremos pagar a súa débeda; porque non queremos pagar a súa crise e porque non aceptamos as regras de xogo desta que chaman democracia e non o é.

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-09-2011 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
A vivenda é um direito non um negocio

Ao calor do 15M a loita contra umha das lacras da crise econômica, os desafiuzamentos de xente traballadora das suas vivendas, colleu umha gran importância social e política; e non é para menos, a defensa do seu direito a resolver á debeda co banco coa entrega do piso hipotecado- a dacion em pago- é dun mínimo de xustiza.
Ainda si, a dacion em pago é un direito individual que non resolve o problema das famílias traballadoras que xá pagaron, e perden a vivenda. Por isso, non se pode admitir que por umhas trampas contratuales e de tasacion, o banco quede co diñeiro pago e a vivenda, e tense que arbitrar medidas legais que eviten esse roubo descarado.
Mas tudo isso non resolve o problema de fondo, o da vivenda de millóns de persoas, que pola precariedade no emprego, os baixos salários e as malas condicións de traballo non teñen acceso a ela. Un problema social que atinge dun xeito especial á xuventude, a mais golpeada pola precariedade e o desemprego.
A dacion em pago é un direito individual, o direito á vivenda é un direito colectivo convertido em negocio pólos sucesivos gobernos, ao servizo dos intereses da gran banca, como se pode comprobar cós atrancos postos desde as administracións aos cooperativistas do Parque Ofimático, que tendo a vivenda a médio pagar, non podem comezar a sua construcción e a sua ocupación.
Se antes da crise conseguiron impor, com enganos e trampas contractuales, a hipoteca de millóns de traballadores e traballadoras, alimentando umha burbulla especulativa ao redor dise direito, agora a banca ten nas suas mans com mais de un millón de pisos valeiros, sem posibilidade da sua venda. Mentras, a vivenda segue a ser um luxo ao que non podem chegar moitos e moitas persoas.
Este é o verdadeiro problema social: a vivenda esta convertida desde há anos nun negocio, no negocio de amplos sectores da economia. E a sua resolución há que enfrentala diste xeito, exixindo dos gobernos, primero, o garantir o acceso da poboación traballadora a umha vivenda digna, e segundo, que o seu prezo non supoña a súa hipoteca por anos.
Para elo temos que exixir a apertura e nacionalizacion de todos os pisos valeiros nas mans dos bancos, baixo control das organizacions obreiras e populares e a sua posta em aluguer a baixos prezos.
A burbulla inmobiliaria que levou á economia española a débâcle, no cadro da crise econômica mundial, basease numha Lei do Chan aprobada polo PP e mantida polo PSOE, que convirte todo o térreo em urbanizable. A derogacion da Lei do Chan, a sua remunicipalizacion e a elaboracion dun plan de construccion de infraestructuras de transporte, ensino ou saúde, enfrenta a concepcion da vivenda como un negocio, alen de permitir a criacion de miles de postos de traballo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 25-09-2011 19:41
# Ligazón permanente a este artigo
Reconstruír Libia para os traballadores e as traballadoras, para o pobo
Coa entrada das milicias rebeldes en Trípoli ollamos como en poucos días as tropas de Gadafi non eran capaces de resistir a ofensiva popular. O pobo libio celebra a queda de Gadafi, entrando ao palacio presidencial e ás residencias dos fillos do ditador, que vivían no maior dos luxos, e axusticiando ás tropas mercenarias que seguían actuando de francotiradores contra a poboación e os rebeldes.

Quedan algunhas poboacións leais a Gadafi que negocian a súa rendición, pero o réxime ditatorial xa caeu porque o pobo libio conseguiu primeiro enfrontar e despois destruír as forzas armadas do ditador.

Este triunfo é parte das vitorias dos pobos de Oriente Medio e o Norte de África, como os de Tunes e Exipto. Con esta vitoria hai un novo impulso ao proceso revolucionario en toda a rexión: contra o resto de ditaduras proimperialistas que aínda non caeron (Marrocos, Alxeria, Siria, Iêmen,...); contra os actuais gobernos de Exipto e Tunes; e contra o enclave sionista: Israel.

Desgraciadamente un sector da esquerda opina que é unha derrota das masas o que un pobo derroque ao seu ditador, seguindo as opinións de Chávez e o Castro. Os que negaron o dereito ao pobo libio a loitar contra a ditadura agora néganlle tamén o seu dereito a celebrar a súa vitoria. Esta política dividiu á esquerda e esta permitindo ao imperialismo levantar as bandeiras das liberdades democráticas, que utiliza para poder intervir no proceso revolucionario da rexión, xerando confusión entre algúns sectores da poboación e debilitando a solidariedade internacional da clase traballadora e o pobo, que os libios e tamén o pobo sirio precisam mais que nunca.

A intervención imperialista, que comezou ao mes da guerra civil, tiña como obxectivo a saída negociada e que non fosen as masas as que derrotasen a Gadafi (que era o home do imperialismo no país). Cando viron que este xa non podía seguir sendo o seu axente, optaron por aparecer á beira dos rebeldes para tratar de canalizar o proceso revolucionario. Para iso contaron coa axuda do Consello Nacional de Transición (CNT) que aceptou a intervención imperialista pero sen o envío de tropas terrestres. EEUU até última hora seguiu negociando con Gadafi. Os documentos descubertos no palacio-bunker presidencial demostran ademais a colaboración que mantiñan os seus servizos secretos coa CIA e o británico MI 15. Agora piden reconciliación nacional.

Cando aínda non terminou a loita o imperialismo e o CNT quere desarmar ás milicias que derrubaron a ditadura. Esta é a exixencia do imperialismo, queren canto antes reconstruír o Estado, ou sexa, reconstruír as forzas armadas e policiais que obedezan cegamente ao goberno e acepten que continúe o saqueo imperialista do seu petróleo. Esa é a reconstrución que queren facer de Libia.

O CNT aínda non conseguiu desarmar ás milicias nin consegue impor a súa lei. O imperialismo ofreceuse a axudarlles enviando tropas terrestres, pero non conseguiu o permiso libio porque podería atoparse coa resistencia armada do pobo que deixou moi claro que non quere ocupación como no Afganistán e o Iraq. Con todo, se o goberno do Consello non consegue desarmar ás milicias é probable que os países imperialistas ténteno.

O CNT aínda antes de entrar a Trípoli viaxou inmediatamente a París e Italia para confirmarlles que manterán todos os contratos e acordos económicos que asinara Gadafi. Vimos como Berlusconi, o que até antonte consideraba-se amigo do ditador, saudaba cun efusivo apertón de mans ao enviado do CNT que garantiu que a petroleira italiana ENEL seguirá sendo das principais beneficiarias do cru libio. Incluso Rusia agora recoñece ao Consello aínda que a condición de manter tamén intactos os seus contratos petroleiros da época de Gadafi.

A reunión en París dos gobernos “amigos de Líbia” o pasado 1 de Xuño reuniu a todos os países que queren asegurarse o seu parte do pastel, máis que os amigos merecen chamarse os ladróns de Libia. A prensa francesa publicou que Sarkozy chegara a un acordo co CNT, tras o seu recoñecemento oficial, para obter un 35% da explotación petroleira.

O pobo libio non debe ter ningunha confianza no Consello Nacional de Transición e o imperialismo que tratan de roubarlles as liberdades polas que loitaron. É o pobo libro quen, a través das súas organizacións e das milicias armadas, debe decidir o seu futuro. O petróleo ten que estar en mans libias para reconstruír o país ao servizo dos traballadores e o pobo, para ter traballo, educación e saúde, e deixar de ser entregado ás multinacionais, como facía Gadafi. Un camiño podería ser a convocatoria de forma inmediata dunha Asemblea Constituínte que poña en mans dos traballadores e o pobo o petróleo e o poder de decidir, no camiño dun socialismo de verdade, sen esperar aos prazos que o CNT e o imperialismo están a acordar para controlar a situación.

Exiximos do goberno Zapatero que retire inmediatamente as tropas que están ao servizo da intervención imperialista, a condonación da débeda externa e a inmediata ruptura de relacións diplomáticas cos gobernos ditatoriais da rexión, como o do Assad en Siria, que seguen masacrando á poboación.

Viva a vitoria do pobo libio

Fóra a OTAN e todo o imperialismo de Libia

O petróleo para os traballadores e o pobo libio, non para as multinacionais.

Polo triunfo do proceso revolucionario no medio Oriente e o Norte de África

Por un goberno dos traballadores e o pobo libio


7 de setembro de 2011
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 11-09-2011 18:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal