A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Por un 25 de Xullo de clase
Este 25 de xullo a clase traballadora galega que hoxe loita contra a os despidos, os peches e os EREs ten que ter un protagonismo central: non podemos permitirnos o luxo de perder un só posto de traballo máis, se non queremos-nos converter nun deserto industrial.

Galiza vive un novo proceso de profunda desindustrialización, que ameaza miles de postos de traballo na industria; desde Alcoa ate a liquidación de Vulcano, desde o peche de Poligal ate o das centrais térmicas, os despidos en R, pasando pola chamada “industria electrointensiva” como Ferroatlántica, Ence, etc. Se non o paramos, a emigración seguirá a ser a única saída para a xuventude galega.

Deste xeito ponse de manifesto o carácter “periférico” da nazon galega, dentro dun estado que fai séculos impuxo o seren mono cultivo para a exportación de materias primas e man de obra barata, mentres a industria da elaboración vai para outros lugares. Exportamos para importar produtos manufacturados, esta é a relación que ten Galiza co resto do estado e de Europa.

A Xunta do PP, como o goberno Central, quen cando se lle prantexou a nacionalización de Alcoa dixo que era “comunismo”, están deixando facer ás empresas privadas, vendendo e comprando umhas (Alcoa), pechando outras (Poligal) ou directamente liquidándoas (Vulcano); nunha sorte de “ruleta rusa” onde as vítimas son os traballadores e traballadoras.

Neste cadro, a desertización do rural golpeado pola inexistencia dun transporte colectivo público e políticas que estruturen o territorio, dáse da man da desindustrialización da Galiza e o desmantelamento sistemático de todos os servizos públicos, da sanidade, da educación, de dependencia, das pensións,...

Todas as políticas que a Xunta e o goberno central desenvolven respecto a Galiza, é para mante-la no seu papel exportador de matérias primas e man de obra, demonstrando que como pobo non temos encaixe posible no réxime do 78. Ao capital español sóbralle umha parte da poboación galega.

Mas tamen hai que suliñar que o que acontece na Galiza non é exclusivo; os planes de desindustrialización, de desertización do rural, de desmantelamento dos servizos son europeos, son partillados por todos os gobernos, desde a Xunta e o Central español, ate o de Macron, as mobilizacións dos “coletes amarelos” son a resposta do rural francés a estas políticas, Merkel ou Orban.

Asturias enfrenta un proceso semellante con Alcoa-Avilés e Arcelor á cabeza, en Barcelona Nissan ven de presentar un ERE de 600 traballadores / as, e Renault Valladolid ten un futuro negro. Andalucía está sendo desmantelada polo goberno tripartito da extrema direita. Nin a clase traballadora nin os pobos que fan parte do Estado Español teñen encaixe nel, como vemos a cotío na práctica ocupación militar de Catalunya coa GC facendo rexistros cando quere nas dependencias da Generalitat, e esa farsa de xuizo que é o do “proces”.

Hai que poñer no centro a confluencia na loita contra as institucións que desenvolven esas politicas, o rexime do 78 e a Unión Europea. Doutro xeito, só pode ser “pan para hoxe e fame para mañan”.

O 25 de Xullo non é patrimonio de ninguén, é o día do pobo traballador galego, do que o 70 % son asalariados / as, e debe ser umha data para loitar polos nosos direitos sociais e políticos, que son indisolubles. O 25 de Xullo ten que ser umha canle para unir todas as loitas que o pobo traballador galego está a dar no social e no político.

A unidade na loita e a sua coordinación hai que construí-la desde a base, e non sobre acordos cupulares; desde as asembleas de fábrica, de vila e barrio, a resposta ás políticas da Xunta e da Unión Europea, votando plans de mobilización no camiño das xornadas de loita que sexan precisos ate derrotar esses planes.

Para CV a saída pasa por construir um amplo movimento social que loite pola ruptura co réxime, abrindo un proceso constituínte que garanta a resolución das necesidades sociais, a partir dun plan de emerxencia social e nacional de urxencia,

1.- Nacionalizando as empresas en crise, Alcoa, Vulcano, Ferroaltántica, Poligal, R, ... e estratéxicas (electricas, térmicas, telecomunicacions, ...), renacionalice todos os servizos privatizados en sanidade, dependencia, educación,... baixo control dos traballadores / as e usuarios / as.
2.- Garanta pensión publicas de mínimo 1080 euros, blindadas como direito constitucional e non como umha esmola.
3.- Un transporte publico e colectivo que integre o territorio, e poña freo a desertización do rural.
4.- Que derrogue todas as reformas laborais, de pensións e legais, que o longo destos anos fixeron retroceder os nosos direitos sociais e políticos destas décadas (lei mordaza, lei de partidos, etc.)
5.- Por plans industriais planificados democráticamente, a partir das necesidades da poboación traballadora e sustentable, que garanta todos os postos de traballo. ¡Non podemos permitirnos o luxo de perder un só posto!


Na Galiza, como nazón oprimida, só fundindo as loitas da clase obreira á loita polos direitos políticos como nazón pódese abrir portas para que a unidade non sexa “uniformidade”; o direito a decidir do pobo galego é irrenunciable neste camiño de construír o movimento pola ruptura co réxime.

Galiza, como o Estado Español, precisa loitar por outra sociedade, polo socialismo, que rompa coa espiral de crise, inestabilidade e saqueo á que nos somete o capitalismo todos os días.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-07-2019 12:16
# Ligazón permanente a este artigo
A crise migratoria mostra a barbarie inherente ao imperialismo

Non é novidade que o mundo atravesa pola crise migratoria máis dramática desde o fin da Segunda Guerra Mundial. Segundo datos de organismos capitalistas como a ACNUR, esta crise abarca a aproximadamente 68 millóns de persoas, a metade delas menores de 18 anos. A cada 30 minutos unha persoa vese forzada a desprazarse do seu fogar ou lugar de orixe por motivos económicos, sociais, culturais, por persecución política, relixiosa, ou polo desastre causado polas guerras.

O fenómeno dos fluxos migratorios forzosos non é novo. Pero agravou-se ao máximo coa crise mundial e evidente descomposición do sistema capitalista imperialista. Ao mesmo tempo, como non podía deixar de suceder, este problema foi un elemento importante que alimenta a polarización socio-política tanto en países imperialistas como en países semicoloniales.

Actualmente, existen dous focos principais. A “ruta” de África e Medio Oriente cara aos países máis desenvolvidos de Europa, que alcanzou os seus niveis máis alarmantes entre 2015-16 pero que segue deixando o seu rastro de morte no Mediterráneo; e, máis recentemente, as sucesivas caravanas de miles de familias migrantes centroamericanas que o deixan todo e arriscan as súas propias vidas nunha camiñada de máis de 3 mil quilómetros até os EEUU. Non se pode deixar de mencionar, como parte desta traxedia social, aos millóns de venezolanos que foxen da miseria e da represión provocadas pola ditadura capitalista de Maduro e buscan refuxiarse en distintos países suramericanos, principalmente en Brasil ou en Colombia. O mesmo debe dicirse dos miles de haitianos que buscan noutros países do Cono Sur americano.

A migración forzosa non mostra outra cousa senón a barbarie capitalista. E os gobernos burgueses, con discursos máis ou menos atroces, responden con máis barbarie.

A criminalización da migración forzosa por parte dos gobernos burgueses

Recentemente, a foto de Óscar e da súa pequena filla Valeria, que se afogaron abrazados no río Bravo, dentro dos límites da cidade de Matamoros, estado de Tamaulipas en México, conmocionou ao mundo. É unha imaxe atroz, que ispe o verdadeiro rostro do imperialismo e dos seus xerentes, como Trump.

Non fai falta lembrar que o tema do “perigo da inmigración ilegal” foi sempre una das bandeiras electorais do actual presidente estadounidense. E agora non é diferente. Trump non escatima diatribas contra os migrantes, a quen tacha de terroristas, bandidos, traficantes. Pero non só respondeu con discursos xenófobos e racistas, senón con medidas grotescas, como mandar tropas á fronteira sur, aumentar as detencións, separar aos nenos das súas nais, segregar ás persoas en campos de concentración inhumanos e, como é sabido, coa insistencia de construír un muro ao longo da fronteira con México.

Con todo, enganaríase o que pense que con Obama era diferente. Sen apelar a discursos agresivos como os de Trump, o goberno demócrata de Obama foi o que máis persoas deportou até agora: máis de 3 millóns de imigrantes. Así, republicanos e demócratas poden diferir na retórica ou as maneiras, pero están de acordo no central: reprimir aos migrantes.

Pero as caravanas tamén mostran a calamidade que provocan ditaduras serviles ao imperialismo, como as de Daniel Ortega en Nicaragua, Juan Orlando Hernández [JOH] en Honduras, ou Maduro en Venezuela. O mesmo pódese dicir dos gobernos de Guatemala, Costa Rica, El Salvador, e o vergoñoso papel de “filtro policial” do goberno mexicano de López Obradoiro, que capitulou en toda a liña á chantaxe de Trump e destinou tropas á fronteira con Guatemala para conter ás caravanas, e “cazar” aos migrantes. E o máis indignante: o goberno mexicano disfraza a súa acción represiva cun discurso de “respecto aos dereitos humanos”. Cando en realidade, despois do seu acordo con Trump do 7 de xuño, as zonas de fronteira convertéronse en campos de concentración dos migrantes devoltos desde EEUU e estacionados en México ata que se resolvan os seus pedidos de asilo en EEUU. Son case 17 mil no que vai deste ano.

As caravanas de migrantes centroamericanos, dos cales decenas de miles son detidos nas fronteiras e centenas morren, como Óscar e Angie, son produto da combinación da brutalidade imperialista e de décadas de aplicación de políticas de saqueo e de represión por parte dos gobernos da rexión, como o tratado do Triángulo do Norte ou os coñecidos TLC, que profundaron as medidas de privatización, flexibilización laboral, entrega de recursos naturais ás multinacionais, desemprego masivo e miseria xeneralizada; un cóctel perfecto para levar a un sector da clase traballadora a unha situación de completa pauperización e desesperación.

En Honduras, por exemplo, a pobreza chega ao 64% da poboación, hai 350 mil desempregados, e 70% malvive no sector informal. Nese mesmo país, 63% dos graduados decide migrar e 23 nenos abandonan a escola por día. Ademais, os sucesivos gobernos hondureños privatizaron 66% do sistema de electricidade. O que xerou aumentos de até 20% no custo dese servizo esencial. No Salvador, case 30% da poboación reside en EEUU. O caos económico fai que as remesas de diñeiro enviados polos que lograron migrar alcance 20% do PIB do país. Unha situación que non difire moito nos demais países de Centroamérica nin de México, onde as remesas dos migrantes -36 mil millóns de dólares anuais- son o segundo maior ingreso de divisas do país.
Con todo, entre a clase traballadora destes países, non só existen sectores desesperados.

Existen procesos de levantamento popular moi fortes en contra as ditaduras en Nicaragua, Honduras, Venezuela, contra gobernos como o de Jinmy Morais en Guatemala e contra os plans neoliberais de Alvarado en Costa Rica. Nestas loitas, o heroísmo das masas é impresionante; os mortos, feridos e presos cóntanse por centenas; a brutalidade dos gobernos é aberta; e o papel traidor das direccións burocráticas e tradicionais faise cada vez máis evidente.

O Mediterráneo converteuse nun enorme e profundo cemiterio

O fenómeno das caravanas de migrantes non é algo novo nin propio dos centroamericanos. Vímolo en Europa, sobre todo entre 2015-16, cando miles de familias saían de África e de países de Medio Oriente, como Siria ou Iraq, e dirixíanse rumbo a Europa.

Desde a costa en Libia, un país destruído e no medio do caos máis completo, miles tentan atravesar o Mediterráneo en condicións peligrosísimas rumbo a portos europeos, como o italiano de Lampedusa. Só en 2018, máis de 2 mil persoas morreron tratando de completar esa travesía. Se chegan a chan europeo, a maioría é detida en campos de concentración, perseguida ou deportada. Hai campos de concentración no que miles de familias son detidas en EEUU, Francia, no Leste europeo, e na Turquía dominada por Erdogan, país ao que a Unión Europea paga seis mil millóns de euros para que actúe como “muro” contra os migrantes. Só unha pequena porción dos migrantes, xeralmente a forza de traballo máis cualificada, é “admitida” polos gobernos da “democrática” Unión Europea mediante un sistema repulsivo de “cotas”.

O caso da capitá alemá Carola Rackete, unha moza de 31 anos que rescatou na súa embarcación a 40 migrantes no Mediterráneo, ilustra o atroz da política migratoria en Europa. Despois de dúas semanas esperando autorización, Carola decidiu asumir o risco de chegar a porto como sexa. Ao chegar, foi detida e axuizada. O ministro do Interior italiano, Matteo Salvini, coñecido político de extrema dereita, acusaba-a de cometer un “acto de guerra”. Unha crise co goberno alemán permitiu que a capitá sexa liberada, pero o feito de que salvar vidas sexa considerado un “acto de guerra” debe ser comprendido pola clase obreira como unha lección clara de como pensan e actúan os “civilizados” gobernos europeos.

A gran tarefa: solidariedade cos migrante e combate frontal contra os gobernos

Desde a Liga Internacional dos Traballadores-Cuarta Internacional sostemos que a principal tarefa das organizacións sindicais, sociais, estudantís e políticas de esquerda é cercar de solidariedade a todos os migrantes forzosos, en calquera país.

Ningún ser humano é ilegal! Para o capital non existen fronteiras, pero si para o traballo. Iso é inaceptable. Se familias enteiras pon en riscos as súas vidas para chegar a EEUU, Europa, ou ao país que sexa, é porque nos seus propios países non poden garantirse condicións dignas de vida.

É tarefa da clase obreira organizada e de todos os sectores que se reclaman democráticos dar un combate sen cuartel á xenofobia e o racismo. A burguesía utiliza estes prexuízos para dividirnos como clase traballadora e, así, aumentar a súa taxa de lucros e super explotar máis aos indocumentados. Rexeitamos os discursos e medidas xenófobas, e dicimos que nacional ou estranxeira, somos a mesma clase obreira.

A outra tarefa é o enfrontamento aos gobernos. É urxente mobilizarnos en contra da política represora do goberno Trump e dos gobernos serviles da rexión centroamericana; así mesmo, hai que denunciar e rexeitar os crimes da Unión Europea contra os migrantes africanos e de Medio Oriente.

Esiximos o retiro inmediato das tropas, a apertura total de calquera fronteira, o fin de calquera muro ou preto, para que calquera persoa poida ingresar libremente a calquera territorio do planeta. Este é un dereito humano e democrático fundamental. Esiximos papeis e traballo digno para todos e todas en calquera país. A igual traballo, igual salario.

En Centroamérica, máis que nunca defendemos a necesidade de derrocar mediante loita e mobilización ás ditaduras de Daniel Ortega en Nicaragua e JOH en Honduras, principais impulsores das políticas de Trump na rexión que xeran as ondas migratorias, tanto a EEUU como cara a Costa Rica. Gobernos oligarcas e corruptos como o de Jimmy Morais de Guatemala, o de Alvarado en Costa Rica, ou ben o goberno do FMLN do Salvador (e agora o de Nayib Bukele), son tan responsables como Trump das penurias e da morte de miles de migrantes.

A tarefa é romper co imperialismo, derrotar a súa ofensiva e a súa política recolonizadora nos países semicoloniales. E iso pasa por enfrontar aos seus gobernos serviles. Iso pasa por enfrontar ás burguesías nacionais. Nos países imperialistas, a tarefa é impulsar a solidariedade cos imigrantes, polo libre acceso e papeis, por traballo digno, educación e dereitos para todas as familias. A tarefa é, tamén, loitar contra Trump e os gobernos europeos, que teñen as súas mans manchadas co sangue da nosa clase.

En cada país, é necesario organizar aos imigrantes para que se defendan, en todos os terreos, dos ataques dos gobernos e, onde estea exposto, dos sectores de extrema dereita.

Facemos un chamado ás organizacións do movemento de masas a organizar unha xornada internacional de loita contra as políticas xenófobas e a favor da libre inmigración en todos os países; unha campaña na que a clase obreira organizada e os demais sectores explotados e oprimidos deben porse á cabeza.

Por unha resposta anticapitalista ao drama dos refuxiados e inmigrantes

A resolución final desta loita só pode alcanzarse no marco dunha revolución socialista que leve á clase obreira ao poder. Nos países semicoloniales, a disxuntiva “revolución socialista ou colônia” está máis que exposta para impedir a barbarie, a pobreza, o desemprego e o poder do narcotráfico. Nos países imperialistas, para derrotar a guerra social dos gobernos contra a clase traballadora nativa ou estranxeira. Lonxe de ser unha utopía, a revolución socialista é unha necesidade apremiante para todos os pobos.

A LIT-CI, coas súas diferentes seccións, ponse ao servizo da construción dunha alternativa de dirección política que leve a cabo esta tarefa, tanto nos países semicolonizados como nos países imperialistas nos cales temos presenza.

A clase obreira non ten fronteiras! Ningún ser humano é ilegal! Non á criminalización da migración!

Asilo e acollida digna para todos os migrantes! Abran as fronteiras xa!

Os sindicatos e movementos sociais teñen que organizar accións de solidariedade cos migrantes de ambos os lados das fronteiras!

Fora o imperialismo estadounidense de Honduras, O Salvador, Guatemala, Costa Rica, México, e de toda Centroamérica!

Toda a solidariedade cos pobos que loitan contra ditaduras como as de Maduro, JOH, e Ortega!

Abaixo os gobernos e ditaduras serviles a Trump e á Unión Europa!

Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 12-07-2019 19:25
# Ligazón permanente a este artigo
A ruptura de En Marea, o fin dun ciclo
Co pase ao grupo mixto e os anuncios de novas forzas políticas, como Galiza en Común, a xeira de ANOVA cara setembro e a proposta de Villares doutra organización, formalizase o que era un feito, a ruptura de En Marea.

Na rolda de prensa de Villares onde facía um balance da ruptura, e aínda que pode ter moita razón na deslealdade coa que actuaron desde Podemos (non era nengumha novidade) e a incoerencia de ANOVA, non vai ate o final na sua avaliación: Podemos actuou como fixo por motivos políticos, cuns obxectivos ben claros, sacar a loita da rúa, institucionalizala e laminar calquera opción que soara rupturista co réxime.

Un balance político é umha aprendizaxe para o futuro: se umha organización que xurde como "espazo rupturista co réxime" convertese en parte de esse réxime -porque ese e non outro é o centro do problema- a sua desaparición é a consecuencia inevitable: está traizoando as súas orixes. E agora temos a uns procurando un encaixe no goberno do PSOE como Podemos, outros defendendo algo que non saca ningumha conclusión política do fracaso destos anos; e uns terceiros navegando entre ambas opcións sen rachar co ADN que provocou esta situación: o electoralismo e o institucionalismo.

Porque este é o fondo do problema. Tanto AGE como despois as “mareas”, e Podemos a nivel estatal, xurdiron dun dos grandes acontecementos políticos dos anos da crise, o 15M, cando centos de miles de persoas rompen cos partidos do réxime, nomeadamente co PSOE, ao calor da revoltas árabes, do levantamento obreiro e estudantil de Wisconsin, ... da traizón do PSOE cando lanza a guerra social contra os traballadores / as, asumindo as directivas da Unión Europea e a Troika.

Entre o 2011 e o 2014 asistimos no estado español a un gran ascenso da loita social masiva, obreira e popular; con folga xerais, mobilizacións sectoriais como as “mares” en defensa dos servizos públicos (sanidade, educación, etc.), a loita contra os desafiuzamentos, que pon contra as cordas non só á xustiza mas tamén o sector financeiro, etc., etc. Este ascenso culmina coas Marchas da Dignidade do 22M do 2014, que xunta centos de miles de persoas en Madrid baixo o lema “pan, traballo, teito e dignidade”.

Pouco despois, o rei JC, acosado pola corrupción, ten que dimitir (abdicar), abrindo unha crise sen precedentes no réxime do 78: o herdeiro directo de Franco para garantir o “atado e ben atado”, ten que deixar a Xefatura do Estado para buscar continuidade a un réxime en horas baixas. A sua abdicación abre unha nova porta na loita, a esixencia dun referendo “monarquía ou república”.

Neste momento de crise social e política amplios sectores da sociedade en loita achan no chamado “mover ficha” de decembro do 2013 unha canle para expresar o seu desacougo coa situación. O chamado “mover ficha” transformase nun partido, Podemos, que presentase como a “nova política” que din recoller ás esixencias do 15M, do “chámanlle democracia e non o é”, etc., prometendo loitar por abrir un proceso constituínte que de solución ás esixencias sociais.

Este fenómeno estatal de Podemos, ten as suas expresións nacionais; e na Galiza tras as pegadas de AGE, e o longo do 2014 e 2015 xurden umha morea de reunións, asembleas abertas, etc., cara a constitución de organismos de “unidade popular”; ate o BNG sumase a esta lóxica. O final cristaliza en dúas candidaturas, o BNG mantense e En Marea que ven a substituír a AGE.

Mas todas elas teñen o mesmo ADN, o electoralismo. Fían a forza da resposta social á sua expresión electoral e institucional, a acadar postos nos parlamentos, nos concellos, nas deputacións,... como se este fose un novo comezo; mas esquecendo o fundamental, os parlamentos, os concellos e xa non digamos ás deputacións, non so son parte do estado burgués en xeral, senón que son institucións dun réxime, o do 78, herdeiro do franquismo. E como non podía ser doutra maneira, elas tamén son herdeiras do franquismo.

Poñer as esperanzas de “cambio” numhas institucións deseñadas para o contrario, e poñer a mobilización e organización independente da poboación traballadora en función do numero de cargos públicos, era facerlle un fraco favor ás necesidades sociais. O único que podía resultar era o debilitamento da mobilización e organización social independente do estado, fose a que fose a institución, e o fortalecemento das forzas políticas da direita, incluído o PSOE. Co que poucos contaban era que ese fortalecemento dera vida a un partido tan reaccionario como VOX.

O réxime do 78 vai da Xefatura do Estado ate o ultimo concello, e del fan parte os partidos institucionais, os sindicatos maioritarios, etc.; era todo este entramado institucional o que dun xeito confuso rexeitábase no 15M do 2011, baixo o lema “chámanlle democracia e non o é”; non entender isto é a chave que levou ao fracaso da “nova política”, que rematou reintegrando a forza social desatada ese ano dentro dos cadros do réxime. Agora vemos a Podemos suplicar un pacto co goberno do PSOE, cando o 15 M as rúas cansáronse de berrar, “PSOE-PP, a mesma merda é”.

Non é a primeira vez que un proceso de loita social masiva remata no charco do electoralismo; a Transición española é o máximo exemplo de como a foza social da clase obreira, dos estudantes, das mulleres, da veciñanza,... foi levada ao pantano das eleccións no 77. E todas as aspiracións de ruptura co réxime de Franco ficaron no que hoxe vívemos, un réxime administrado polos herdeiros de Franco, con Felipe VI a cabeza.

A participación nunhas eleccións nunca poden ser un fin en si mesmo, senón que son parte dumha loita moito máis profunda, a que enfronta as formas políticas, os réximes dos que o capital dotase para mellor explotar e oprimir, que no estado español chamase “réxime do 78”. Non ter en conta esta relación de que as eleccións son parte da loita política e non o inves, leva inexorablemente a claudicar ás institucións do estado.

Ben, o debate concreto é de como encarar o futuro é, un, como tras o desastre destos anos de experiencia institucional reconstruímos o espírito que deu orixe a AGE, o bloque rupturista co réxime do 78, e o que derivase disto diante do 25 de Xullo e as eleccións galegas do ano que ven: non deberíase recoller a idea dumha candidatura rupturista co rexime? En Marea morreu, é hora de lanzarse á construción dum movimento baixo esa proposta rupturista.

Mas o 15 M tiña outro contido, mais social e tamén confuso, que foi traizoado por aqueles que desde a “nova política” arrogáronse o papel dos seus voceiros. O 15 M non so berrou contra o réxime do 78 e os seus partidos, senon contra o carácter da crise, cando levantouse as palabras de orde, “non son as persoas, é o sistema”, ou “abaixo a ditadura dos mercados”.

Con estas propostas, aínda que sen moita claridade apuntábase que o simple recambio nas persoas que xestionan o sistema non chegaba; que había que ir mais alo. As forzas políticas que como en En Marea simplificaron os lemas, defenderon que coa substitución dos corruptos por persoas honradas, chegaría o “cambio” ou ben trabucáronse ou ben traizoaron as loitas; o resultado foi o mesmo, todo ficou dentro dos marcos das institucións cun retroceso na mobilización social e os seus obxectivos.

Para o futuro faise imprescindible, diante dos ataque se veñen –non ha mais que ver compón a nova dirección política da UE, umha neoliberal alemá do Partido Popular Europeo, a ex do FMI, Lagarde e o ministro de asuntos exteriores, J Borrell-, novos recortes, novas reconversións industriais, mais limitacións nos direitos democráticos, hai que poñer no centro das loitas dos direitos laborais, sociais e políticos.

Mas, aprendamos do pasado: as institucións do réxime do 78, como a Unión Europea, non serven para enfrentar estos ataques e non son reformábeis desde dentro, calquera política que levante a menor ilusión en que é posible un “cambio” sen loitar contra as súas estruturas políticas, so conduce á desmobilización social e, de últimas, ao reforzamento do inimigo de clase e os seus partidos.

O programa que se levante ten que ter como principios fundamentais a independencia total das institucións e as empresas, a democracia na toma de decisións e a confianza só na mobilización social, a partir dos métodos da clase obreira, folgas e manifestacións. O 15 M apuntaba, a súa maneira, neste camiño, e este é o que temos que retomar, sacando todas as leccións precisas destos anos de confianza do “cambio” desde as institucións.
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-07-2019 17:23
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal