A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O 25 DE XULLO EN COMPOSTELA
Coa Clase Traballadora

O 25 de Xullo é o día no que o pobo galego reivindicase como nazón, para loitar por exerce-lo direito á autodeterminación; mas non todo pobo galego visualizase nese dia, a clase obreira, coas suas reivindicacións de xornadas, salários, convênios, ... desaparece, disolvendo-se nesa idea xeral de “pobo” ou “nazon”.

Os últimos meses a clase traballadora galega, desde diversos sectores, comezaron a espertar despois de anos paralisada polas políticas electoralistas das cúpulas sindicais... Todas, desde as traidoras como CCOO e UXT, ate as mais combativas como a CIG, puxeron as esperanzas de botar o PP e de cambio nuns resultados electorais. Agora, pasada a orxia do voto, veñen as resacas: a clase traballadora ve como todos os seus problemas (baixos salários, precariedade, longas xornadas de traballo,...) son exatamente os mesmos que antes de entrar nesa orxia.

Comezaron as precárias da Administración contra a funcionarización por decreto, e seguiron mais recentemente o metal de Coruña, Ourense e Pontevedra, o transporte, Ferroatlántica, Citroen, a poboación de As Pontes, Outes, e outros lugares. Houbo e há folgas e manifestacións obreiras em toda Galiza, e cara o 25 de Xullo todas elas desaparecen dos discursos dos convocantes, como se non existiran.

A clase traballadora tem a suas reivindicacións próprias (salario, pensions, xornada, convênios, condicions de traballo, etc.) que xuntanse ás que tem como pobo, a língua, a defensa da terra, o rexeitamento dos planos de infraestructuras ao servizo de reforzar a opresión nacional e o centralismo, como o AVE ou o plan de Ttes da Xunta. De feito, é a clase obreira a mais perxudicada pola inexistência dun transporte publico galego, integrador, pois moitos traballadores e traballadoras vense na obriga de ter coche particular, e detraer do seu salario 200 euros / mes para ir e vir o traballo. Faise carne de cañon da emigración.

O 25 de Xullo a clase Traballadora tem que visualizar o seu papel central na sociedade, as suas esixencias e reivindicacións, lles gosten ou non á pequena burguesia urbana e rural, aos que esas reivindicacións non lles importan nada, senon que beneficianse dela, das reformas laborais do PPSOE. As organizacións da clase obreira non teñen que subordinarse a ninguen: non chega com dicer que se defenden os interesse da clase traballadora, e cando chega o dia da Patria Galega, esquecer que existe.

As Marchas da Dignidade e as organizacións que fan parte delas, a CIG, e as organizacións que por motivos ideoloxicos non asumen que a opresión nacional influe sobre as condicions laborais da clase traballadora, como a CGT, alen das organizacións políticas que a reivindican como suxeito social do cambio, teñen que conformar un Bloque de Clase e Combativo, onde o centro sexa a loita da clase obreira polas suas reivindicacións especificas e pola unidade das loitas.

Um Bloque que levante como bandeira a derrogación das reformas laborais do PPSOE, a defensa dos servizos 100% públicos e a nacionalización dos servizos privados ou privatizados, a defensa de todos os postos de traballo, a defensa do sistema de Pensións públicas, a loita contra todo tipo de precariedade laboral, etc... E que estableza um “cordon sanitário” ao redor das cúpulas sindicais de CCOO e UXT, que como demonstraron em Ferroatlántica ou no pacto do Transporte, son os responsabéis, dentro da classe traballadora, da situación actual.

A clase traballadora e o pobo non podem esperar nada de novas eleccións, ni de pactos sociais que so levan a novos retrocesos; o camiño é, como din as Marchas da Dignidade, a loita na rúa contra a Unión Europea e as políticas que desenvolve a Xunta e o Goberno Central.

Corrente Vermella chama ao pobo traballador galego a manifestarse este 25 de xullo ás 12 na Alameda.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-07-2017 19:25
# Ligazón permanente a este artigo
Por un 25 de Xullo de Clase
Ante o Día da Patria

No ano 10 da crise do capitalismo chamada “Gran Recesión”, non é certo que haxa “recuperación”: o capital non ten sectores onde investir con garantías de beneficio, e seguen saqueando as contas públicas.

Os benefícios empresariais baséanse, como moito, num aumento da explotación da clase traballadora, das rebaixas dos salarios con perda de dereitos sociais e políticos e na precariedade a todos os niveis, nas administracións e na empresa privada; nos recortes na sanidade, na educación e nos servizos sociais para mellor privatizar.

Esta concentración do capital e do poder en poucas mans ten outra vítima, os pobos que, como o galego, son periferia dentro de estados que tamén son periféricos, o Estado Español.

As políticas da Xunta, en consonancia coas do Estado e a UE, desmontan o seu aparello produtivo ao servizo da división do traballo da clase obreira, da exportación de materias primas e man de obra, ou da simple conversión na marisquería do Estado e de Europa. As políticas de transporte que fomentan as conexións co centro do estado (AVE a Madrid), marxinando zonas enteiras de Galicia, desde urbanas como Ferrolterra, ata o rural en xeral, teñen esta finalidade.

Este desmantelamento consciente e planificado polos poderes estatais, desenvolvido pola Xunta de Feijoo, ten no empresariado galego o seu principal aval. Ás multinacionais como Inditex, conserva, cervexas ou aluminio,... non lles importa a realidade galega. Chéga-lles con ter boas comunicacións para enviar as súas mercadorías. O resto do capital vive das migallas que caen das subvencións da mesa do Estado. Confúndense de xeito total os que esperen por un proxecto nacional burgués galego; estes decidiron hai anos ser “cola de león, no canto de cabeza de rato”.

Coa profundización da crise, as súas consecuencias están a golpear na clase traballadora e o pobo traballador galego. Con salarios dos máis baixos do Estado, coa taxa de precariedade máis alta, a taxa de desemprego tapada pola emigración de milleiros de mozos e non tan novos, non se pode esperar por un proxecto inexistente; a que o BNG atope o seu Artur Mas, ou En Marea camiñe cara un proxecto máis nacionalista.

A tarefa da loita pola soberanía nacional galega non ten nada de burguesa, é traballadora. A loita polos dereitos laborais e polos dereitos sociais, están totalmente imbricados coa loita contra todos os capitalistas e as súas institucións (a Xunta, o Estado e a UE), incluso os que reivindican-se “galeguistas”.

Impulsar un Bloco de Clase e Combativo

A crise e as súas consecuencias non son exclusivas da clase traballadora galega, senón que son parte do proxecto que se chama Unión Europea, que destruíu Grecia e empobrecido o resto como os centos de miles de xubilados alemáns traballando cos “minijobs”, ou as reformas laborais en Francia. Por iso, a resposta ten que camiñar na senda da unidade contra o inimigo común.

Neste 25 de Xullo, a clase traballadora galega ten que tomar o protagonismo que lle corresponde polo seu papel na sociedade; non pode esperar a ningún “salvador” doutra clase social, senón que ten que visualizarse a súa alternativa: a loita por unha Europa dos Traballadores/as e os Pobos, que rompa coa UE e o Euro. Para reconstruír a unidade da clase obreira, colle toda a súa forza a loita polo dereito a decidir do pobo galego a súa relación co resto do mundo.

A tarefa das organizacións sindicais, políticas e sociais que se reivindican da clase traballadora é a de impulsar este 25 de Xullo un Bloco de Clase, Combativo, que poña no centro os dereitos laborais e políticos da clase traballadora.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 05-07-2017 12:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal