A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Por un gran encontro democrático para unificar a oposición ao goberno
Editorial Página Roja nº 12
Corrente Vermella

O mes de maio conclúe co país ás portas da bancarrota do sistema financeiro. O colapso do mesmo e o consecuente corralito penden dun fío. A crise de Bankia e o seu rescate desesperado non é máis que a punta do iceberg. O Goberno Rajoy resolveu deixar en mans do Banco Central Europeo (BCE) a reestruturación do sistema financeiro español e esa decisión representa o recoñecemento implícito de que o Estado deberá recorrer aos fondos de rescate europeos para “salvar” a banca española, ou o que é o mesmo, para asegurar que cobren os seus grandes acredores, os bancos alemáns e europeos, e para impedir que a crise desatada tras a créba-nacionalización de Bankia acabe nun tsunami incontrolado.
Co sistema de crédito paralizado e os investimentos foráneos fuxindo a mellor acubillo, o Goberno emprendeu unha operación de rescate dos bancos que significa a perda de poder financeiro da banca española e das súas empresas ante a banca dos países imperialistas centrais de Europa, en particular Alemaña. As medidas de salvamento dos bancos traerán inevitablemente un forte aumento da Débeda pública e significarán máis recortes, máis impostos e máis despedimentos.
O descrédito e a indignación popular aumenta ante cada medida do Goberno. Os iniciais 7.000 millóns de rescate necesarios para Bankia convertíanse dous días despois en 10.000 e soben oficialmente a 24.000 millóns días máis tarde. E todo iso sabendo que amenten sobre o custo real da “nacionalización” de Bankia porque o Estado "entre o que puxo e o que avalou, xa comprometeu 73 mil millóns, e se lle engadimos a garantía dos depósitos (173 mil millóns), chegamos a un valor de 246 mil millóns de euros, que equivalen ao 24% do PIB español" (ver artigo citado).
Rescates millonarios á banca mentres os recortes sociais, só á educación, preanuncian o despedimento de miles de profesores/as e acabarán deixando fóra da Universidade a miles de estudantes aos que resultará imposible pagar a desorbitada subida de taxas.
En cinco meses de goberno, Rajoy bate records. Record de despedimentos e desemprego, record de recortes sociais, record de reformas laborais que nos retrotraen máis de 30 anos e record de recortes ás liberdades democráticas tentando silenciar as protestas a golpe de carga policial, multas e detencións.
Pero as súas dificultades non se poden disociar da tenaz resistencia dos traballadores/as, a mocidade e os sectores populares. Desde o primeiro día do seu goberno contou coa oposición na rúa. As folgas e masivas manifestacións da educación, a sanidade pública, os empregados/as municipais, os traballadores/as de aeroportos, pilotos de Iberia, a folga xeral do pasado 29M..., foron mostra dese rexeitamento social ao Goberno. As masivas manifestacións do pasado día 22, ás que lles precederon as do 12 ao 15 de maio ou os cortes de estradas e folgas dos mineiros dan fe reiterada do rexeitamento social a este goberno.
As crises políticas que acompañan a situación, a crise no poder xudicial, o plante dos reitores, o descrédito da monarquía ou o mesmo desgaste a pasos axigantados do goberno central son a expresión por arriba do crecente descontento social por abaixo.
Hai que dicir basta a estes gobernos ladróns, ao de Rajoy e a todos os que desde as "autonomías" fan de xestores deste plan de guerra social. Hai que dicir basta a este roubo a plena luz do día que condena á miseria aos traballadores/as e ao pobo para salvar aos banqueiros, mentres os seus xestores, como Intre e compañía, vanse con soldos millonarios e sen render conta algunha pola súa latrocinio.
Nin un euro máis para os banqueiros! Hai que expropiar a banca porque é a que concentra nas súas mans o dominio real da economía e é imposible dar un só paso serio para resolver a crise mentres a banca siga en mans de ladróns. Hai que expropiar os bancos e crear un sistema unificado de investimentos e créditos, baixo control dos traballadores e o movemento popular, que permita acabar co desemprego e reorganizar a economía.
E os banqueiros? como se grita nas manifestacións: Temos a solución: os banqueiros a prisión!

Ningún pacto con Rajoy!
Os dirixentes da "oposición" política (PSOE e EU), están empeñados en non levar o rexeitamento social máis aló dunha estratexia de desgaste do Goberno que lles permita nas próximas eleccións recuperar escanos a uns e a Moncloa a outros.
Unha e outra vez, por boca dos dirixentes de UXT e CCOO repiten "Non queremos confrontar co Goberno". Saben que o país vai camiño de ser a segunda Grecia do Continente e apuran a Rajoy para evitar que o descontento social acábese traducindo, como no país heleno, en pór en xaque non só ao goberno senón ao réxime e ao sistema capitalista mesmo. Por iso canto máis descontento social hai e máis en crise está o goberno, Rubalcaba, Cayo Lara e a burocracia sindical de CCOO e UXT saen a proporlle a Rajoy un Gran Pacto Nacional contra a crise.
En que consiste o seu gran pacto nacional? No substancial, en negociar coa Troika europea suavizar os recortes sociais para evitar o estalido social. Pagar a débeda dos banqueiros? Si! pero con mais "axuda" de Europa, Pagar a inmoral e ilegitima débeda pública? Si!, pero espaciando os pagos e baixando algo os intereses vía maior intervención do BCE. Profundar as reformas laborais? Si! ao estilo do acordo subscrito entre a CEOE e CCOO-UXT o pasado mes de xaneiro. Aceptar recortes na educación? Si! pero con algúns despedimentos menos.
E para maior mostra, desde os gobernos de Andalucía e Asturias o tándem PSOE-EU aplican o seu "modelo alternativo", consistente en ser xestores do goberno central na aplicación dos recortes sociais, pasando da "rebeldía contra os mercados", que pregoaba EU na súa campaña, a cumprir relixiosamente coas esixencias dos mesmos.
A súa proposta de "gran pacto nacional" non é en esencia máis que un intento de salvar ao goberno de Rajoy e impor os plans de guerra social da Unión europea, o BCE e o FMI "atenuándoos" para evitar o estalido social fronte a unha crise que se profunda a pasos axigantados.
A verdadeira oposición a este goberno é a que está na rúa. Para os traballadores/as, os estudantes e os sectores populares non hai outra saída á crise que profundar a confrontación co goberno. Non hai outra saída que opor a ese plan de guerra social, ás súas reformas, recortes sociais e rescates bancarios un verdadeiro plan alternativo de rescate dos traballadores e o pobo. Que se suspenda o pago da débeda pública! aos mesmos usureros e especuladores que nos meteron nesta crise e que seguen facendo negocio cos intereses da débeda que nos fan pagar a todos/as.
Que se acabe dunha vez por todas cos interminables rescates bancarios expropiando á banca, socializando o crédito. Que se derrogue a reforma laboral e redúzase a xornada sen redución do salario para repartir o traballo e pór así freo á desocupación.
As loitas en curso deben pór estes obxectivos entre as súas demandas centrais porque se se pode! dar un saída obreira e popular á crise.
O camiño desa saída está na dirección oposta aos pactos cun Goberno que canto antes se afunda mellor para todos os que estamos a pagar a crise. Trátase de apoiar resueltamente as loitas, en curso e preparar así as condicións para unha nova folga xeral.

Por un gran encontro democrático para unificar a oposición ao goberno
As crecentes loitas da educación e a sanidade pública, as numerosas folgas sectoriais e de empresas, as manifestacións de protesta, en especial as masivas do pasado día 22 de estudantes e do profesorado, ou as accións dos afectados/as polos desafiuzamentos ou polo roubo do corralito, mostra que a verdadeira oposición a este goberno está na rúa. O lamentable papel da "oposición política" (PSOE-EU) e da burocracia sindical de CCOO e UXT, sen máis proxecto que esperar o desgaste do Goberno para dentro de 3 anos tentar gañarlles nas eleccións (mentres desde os gobernos nos que están aplican os recortes) condena todo ese movemento de rexeitamento social á dispersión, perdendo a enorme forza que teriamos se ese rexeitamento social unificásese nas súas loitas e en obxectivos comúns.
A recente decisión da reunión estatal do sindicalismo de clase alternativo chamando á "confluencia con todos os movementos sociais, asembleas do 15-M, plataformas contra os desafiuzamentos, afectados polo corralito,... tentando atopar espazos comúns para definir os mecanismos de unidade de acción e conseguir os obxectivos comúns de loita", é un paso moi positivo, aínda que aínda pouco preciso na proposta, nese camiño de unificar a resposta obreira e popular ao Goberno.
Un gran Encontro Estatal democrático no que todos estes sectores, desde as asembleas do 15M, o sindicalismo de clase alternativo, as organizacións de profesores/as en loita (Rede Verde e outras), as asembleas e coordinadoras estudantís, empresas en loita, a plataforma contra os desafiuzamentos, a asociación de loita contra o corralito bancario... confluísemos para establecer unha plataforma de loita común (contra os recortes, pola paralización inmediata dos desafiuzamentos, pola liberación dos aforros incautados, pola suspensión inmediata do pago da débeda pública e un auditoria pública da mesma e o cárcere para os banqueiros) e un plan de acción acordado entre todos/as, sería sen dúbida un paso moi grande para parar os pés a este Goberno dos banqueiros.
A tarefa é ser capaces desde as asembleas do 15M e desde o sindicalismo de clase alternativo de ir axuntando vontades e concretando entre todos/as unha iniciativa destas características.
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 31-05-2012 19:05
# Ligazón permanente a este artigo
O 22 todas/as á rúa: Fora os ataques á educación pública!
Por CR mocidade
O Goberno de Rajoy volveu a demostrar que é o goberno dos banqueiros, a que está disposto a todo por salvar os seus negocios millonarios e rescatalos co noso diñeiro cando sexa necesario. O caso de Bankia é a mellor imaxe: tras un recorte nos orzamentos xerais de 27.000 millóns e outro máis de 10.000 millóns a educación e sanidade en nome de pagar a débeda pública, non ten problema algún en darlle 10.000 millóns máis (á parte dos 33.000 millóns anteriores) a Bankia, aumentando a débeda pública.
Para a educación pública, estes recortes significan un ataque sen precedente, un avance salvaxe no desmantelamento do ensino público. Tal ataque necesita dunha resposta contundente, por iso é polo que o 22 de Maio convocouse unha xornada histórica: unha folga estatal de todo o sistema educativo.
Ensino non universitario: máis alumnos para menos profesores
Os recortes traen un drástico empeoramento do ensino. Aumentan até un 20% o número de alumnos por clase, mentres que as baixas de profesores de até 10 días non serán cubertas por interinos e ao profesorado auméntaselle o número de horas lectivas (a un mínimo de 20-25h). É dicir, cada vez haberá máis alumnos para menos profesores, precarizando o traballo dos docentes, aumentando o desemprego entre as súas filas e empeorando o ensino dos estudantes.
Ademais os centros xa non estarán obrigados a ofertar polo menos dous bacharelatos, polo que aumenta a dificultade para os estudantes ao haber menos centros, así como redúcese a oferta da FP e abandónase o financiamento público ás gardarías, o que dificulta aínda máis o compaxinar familia e traballo.
Ensino universitario: subida de taxas e menos bolsas, cara a unha maior elitización
O aumento de taxas, previsto na EU2015 pero adiantado polos recortes, significa o duplicar ou triplicar o que se pagaba o curso pasado, expondo incluso a liberalización de prezos para alumnos extracomunitarios. Este tasazo xunto ao recorte e endurecemento das bolsas (menos de 166 millóns de euros e a obrigatoriedade de aprobar entre o 85-100% dos créditos segundo a carreira), traen á universidade un grao de elitización até agora descoñecido, e a “expulsión” dun gran número de estudantes que incapaces de custearse os estudos e sen bolsa, veranse obrigados a abandonar a universidade. Ademais, o recorte dos orzamentos xerais (un 62.5% para universidade) ameaza directamente a viabilidade de numerosas universidades e titulacións, mantén a onda de despedimentos nas mesmas, profunda a precarización do PDI e PAS e as privatizacións de servizos que estas ofertan.
Só hai un camiño: plan de loita de todos os sectores contra os plans de axuste
A folga educativa do 22 de Maio é o primeiro paso para frear a este Goberno. A unidade de todo o sector educativo, construír un movemento democrático, combativo capaz de unificar con outros sectores a loita é o camiño. Só a mobilización pode derrotalos e impor unha saída obreira e popular á crise, facendo que todos os fondos que se dedican ao rescate millonario dos bancos e ao pago dunha débeda pública ilexítima, destínense a un plan de rescate dos traballadores e o pobo, que é o único plan de rescate que necesitamos para ter educación e sanidade públicas, ter traballo e vivenda.
Fora os plans de axuste e a EU2015!
Plan de loita e continuidade até botar abaixo os plans!
Suspensión inmediata do pago da débeda pública e auditoría!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 19-05-2012 13:24
# Ligazón permanente a este artigo
Diante do Dia das Letras Galegas
A crise econômica que esta a levar por diante o Estado do Bem Estar, tamen bate sobre os direitos políticos e culturais da poboacion. As políticas de axuste e recortes, como non podia ser menos afectan ao que o PP sempre considerou absolutamente prescindible, a normalizacion do galego.
O PP, herdeiro directo do franquismo, considera un atraso o idioma que daquela dician falaban os da aldeã; e inventaronse que o galego é um idioma imposto pólos nacionalistas. ¡Como se na Galiza de sempre falarase español ate que nos últimos anos impuxeron o galego! Se desde os anos 70 ate o de agora, baixo o chamado “bilingüismo harmônico” de Fraga, a poboacion falante do galego retrocedeu do 70 ao 50% actual, qué idioma é o que se impon?.
A Xunta do PP coa suas medidas lexislativas e administrativas como a disolucion das equipas de normalizacion ou a derogacion da obriga do 50% nas clases em galego, procura reducir o uso do galego á vida familiar, como se fosemos “imigrantes na nosa terra”. Cando un sae a outro pais, na actividade publica, xudicial, econômica ou social usa o idioma dese pais, e na sua vida familiar fala na sua própria. Na Galiza a realidade é o invés, o español é idioma dominante, e o galego o familiar, como se fose un estranxeiro.
Neste cadro, co desmantelamento dos poucos avances dados polo Bipartido como os mencionados, a Xunta do PP quere romper a continuidade xeracional, afastando o seu uso da xuventude, sendo conscente de que isto é a morte do idioma. O galego no morre de morte natural, senon asesenado, é un verdadeiro linguicidio.
É umha politica conscente dos mesmos que privatizan os servizos publcios, aproban reformas laborais e recortan direitos, e entre eles restrinxindo o uso e aprendizase do idioma, a servizo dos mesmos obxectivos, o diñeiro que aforran nas campañas de normalizacion van, como todos os recortes a resgatar bancos, pagar a debeda ou incrementar os benefícios empresariais.
A “recentralizacion” do Estado, mesmo ameazando a existência das CC AA, vai da man da centralizacion e acumulacion do capital expresase no caso galego, por exemplo, na prohibicion da Union Europea e o goberno central de construccion de buques civis em Ferrol, ao servizo dos estaleiros europeos, ou no desmantelamento das caixas de aforro para a sua venda o capital español (BSCH). O idioma que queren impor é no que se fan os negócios no Estado Español, o castelan.
A vella estrucutra centralista do Estado Español reservou, e reserva á poboacion tralladora galega á emigracion constante e a exportacion de matérias primas para as multinacionais (os eólicas em mans alleas, o leite, a produccion electrica, etc.). Alem mais, agora cando fan obras faraônicas como AVE, que conectaran a Galiza com Madrid em menos tempo que entre as cidades e as vilas galega onde non existe umha rede de trens de proximidades, o único que pretenden e fortalecer esta relacion de dependência.
Por todo isto, o galego como idioma non lles interesa para nada, e a sua desaparicion é parte desta condena á emigracion sistemática. Para avanzar no camiño da sua normalizacion como a lingoa de todos os galegos, é preciso ligala á loita pólos direitos políticos, e no concreto á conquista do direito á autodeterminacion..
A poboacion traballadora, as suas formas de organizacion como os sindicatos, os movimentos sociais e o 15M teñen que “indignarse” diante da profunda inxustiza que é impedir que un pobo fale o seu próprio idioma. A defensa a expresarnos no idioma orixinario da Galiza tem que xerar a mesma indignacion que o desmantelamento de todos os direitos sociais e individuais, pois é un deles.
Acude á manifestacion o 17 de maio, convocada pola Plataforma Queremos Galego, ás 12, na Alameda de Compostela.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 15-05-2012 17:59
# Ligazón permanente a este artigo
Bankia: un rescate millonario para nacionalizar perdas privadas

A crise de Bankia puxo de novo en evidencia a este goberno dos banqueiros, dedicado en corpo e alma a atracar en masa ao pobo traballador, a recortar dun xeito salvaxe os servizos públicos esenciais e a privatizalos, a encarecer os prezos públicos e a subirnos os impostos, todo para asegurar os negocios millonarios dos banqueiros e rescatalos co noso diñeiro cando se fai necesario.
Agora que o goberno, en nome de reducir o déficit e pagar a Débeda pública, presentou uns Orzamentos cuns recortes de 27.000 millóns de euros, aos que engadiu outros 10.000 en recortes drásticos na educación e a sanidade pública. Agora que nos meten o copago sanitario, que é en realidade un repago, e que anuncian miles de despedimentos no ensino e o sector público. Agora que se ceban nos sectores máis desprotexidos como os pensionistas, dependentes, parados ou inmigrantes. Agora é cando aproban destinar unha fortuna para rescatar Bankia ou, o que é o mesmo, para nacionalizar unha montaña de perdas á nosa costa e en beneficio da mesma ínfima minoría de parásitos. O Goberno do PP, co apoio explicito do PSOE a esta medida, segue convertendo así a enorme perda privada dos que se enriqueceron sen freo co negocio do tixolo, en débeda pública que paguemos todos e que parece non ter fin.
O respaldo do Estado a Bankia (formada pola antiga Caixa Madrid, Bancaja e cinco ex Caixas máis) ascende, desde o inicio da crise financeira en 2008, a 33.000 millóns de euros de diñeiro público (sen contar os 40.000 millóns pedidos prestados ao Banco Central Europeo). Durante este tempo tamén arruinaron a varios centos de miles de pequenos depositantes, aos que fixeron comprar unhas accións que xa non valen nada, pulverizando aforros de toda a vida. Pero todo isto non lles basta e agora o Goberno sae cun plan de rescate comprometendo, de momento, 10.000 millóns máis de fondos públicos. Segundo datos do propio Goberno, o diñeiro público mobilizado para todo o sector das Caixas de Aforro elévase, de momento, e sen contar os préstamos do BCE, a uns 81.000 millóns.
A recente reunión do Banco Central Europeo en Barcelona marcou ao Goberno a pauta a seguir e Rajoy, lacaio de Merkel e o FMI, aplica agora os plans ditados, acordando os termos do rescate cos directivos do Banco Santander, o BBVA e Caixabanc, que son os que quedarán máis tarde, a prezos de saldo, cos restos de Bankia.
As pretensións da Unión Europea e o BCE son evitar custe o que custe a quebra do sistema bancario español (con 320.000 millóns comprometidos no "tixolo", deles 184.000 “tóxicos”), porque iso arrastraría aos grandes bancos europeos, en particular alemáns e franceses, que son os grandes acredores da banca española. Por iso esixiron do Goberno rescates millonarios e que cre un “banco malo” que se faga cargo de todos os “activos tóxicos”, pasando a multimillonaria débeda ao Estado para que acabemos pagándoa todos. Se é para isto, non lles importa que se dispare a Débeda pública española.
Para maior vergoña do plan de salvamento de Bankia, hai que lembrar que só o ano 2011 a directiva de Bankia cobrou 32 millóns, dos cales 11 millóns fueronn para o trío dirixente, e deles, máis de 5 para Rodrigo Rato (ao que agora pretenden indemnizar con 1,2 millóns máis). Unha fortuna á que hai que engadir comisións, “bônus” e achegas millonarias a fondos de pensións. O colmo é o novo directivo que presidirá a entidade, Goirigolzarri, que foi pactado co Santander, BBVA e Caixabank e que sumará á súa remuneración como presidente de Bankia os 69 millóns do plan de pensións que recibiu hai dous anos e medio como ?compensación? pola súa marcha do BBVA.
Os traballadores/as, as organizacións sindicais e políticas da esquerda, o movemento 15M temos que esixir que pare este latrocinio.
Nin un euro máis aos banqueiros! Non aceptamos os seus recortes sociais para rescatar banqueiros e pagar unha débeda ilegitima e inmoral.
Nin un euro para nacionalizar as perdas multimillonarias de Bankia. Son os grandes accionistas e os grandes acredores de Bankia quen deben facerse cargo delas e non o Estado co noso diñeiro. Pola contra, Bankia (e toda a banca) debe ser expropiada e pasar a mans do sector público, quedando baixo control dos traballadores e o pobo. Hai que asegurar que os pequenos depositantes dispoñan de todo o seu diñeiro, que os aforradores estafados recuperen o seu diñeiro, así como expulsar dos seus postos directivos aos ladróns, castigalos co cárcere e obrigalos a devolver o roubado. Do mesmo xeito, o enorme parque inmobiliario de BFA-Bankia debe pór a disposición para pór en pé un parque público de aluguer social.
E, sen esperar máis, o Estado debe suspender de inmediato o pago da Débeda pública aos banqueiros e especuladores, españois e estranxeiros, e proceder a unha auditoria pública da mesma. Non podemos permitir que en nome dunha Débeda ilexítima nos empobrezcan e róubennos en masa.
Hai que pararlle os pés a este Goberno, apoiando as mobilizacións convocadas do 12 ao 15 de maio e a folga de toda a educación do próximo 22 de maio. Hai que organizar desde agora a convocatoria dunha nova folga xeral para parar os recortes e a reforma laboral e para rebentar a este goberno dos banqueiros. Contra os que están a levar o país á ruína e están dispostos a converternos na segunda Grecia de Europa, só a mobilización pode derrotalos e impor unha saída obreira e popular á crise, facendo que todos os fondos que se dedican ao rescate millonario dos bancos e ao pago dunha Débeda pública ilexítima, destínense a un plan de rescate dos traballadores e o pobo, que é o único plan de rescate que necesitamos.
Corrente Vermella
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 12-05-2012 14:42
# Ligazón permanente a este artigo
O 12 M: A indignacion volve ás ruas polo Cambio Social
Umha movilización internacional contra o capitalismo

Hai un ano as prazas do Estado Español encheronse de xente para gritar aos gobernos “chaman-lle democracia e non o é”, “non hai pan para tanto chourizo”, “non son as persoas é o sistema”, para debater sobre política, e decirlles que ha outra forma de facer as cousas.
As asembleas foron masivas e as manifestacións seguintes contra o Pacto do Euro, contra a Reforma Constitucional, a manifestacion mundial do 15-O, contra a Reforma Laboral, a Folga Xeral do 29M, o 8 de marzo, Dia Interncional das Mulleres, apoiando os estudantes, na defensa da sanidade e a educacion pública, asi como as manifestacións em apóio ás loitas contra os EREs ou os despidos, demonstran que aqui seguimos.
“Toma as prazas” extendeuse por todo o mundo, demonstrando que a crise que atinxe o sistema capitalista é mundial. Comezaron os árabes desde Tunez e a Praza Tahir de Exipto, foron os gregos na praza Syntagma de Atenas, e despois foron Sol e as prazas no Estado ESpañol, Ocuppy Wall Street, etc.
Hoxe neste 12M a mobilizacion volve a ser mundial, porque lonxe de ir cara a saida da crise, como din desde os gobernos e as institucións como o FMI, asistimos ao desmantelamento de todas as conquistas sociais e laborais que costou ducias de anos lograr. Em realidade, os únicos beneficiários son os bancos e as multinacionais.
Todos os gobernos da cor que sexa, co español á cabeza, adicanse a mellorar as contas de resultados das empresas e bancos, primeiro, reducindo os salários e as condicións de vida da clase traballadora, segundo, se esto non é suficiente, dandolles diñeiro público (como vai a acontecer agora com BANKIA), para poder repartir beneficios entre sus accionistas e altos salários para os seus dirixentes.
Deste xeito, empobrecen á clase traballadora e xeneran unha débeda pública impagable, salvo que sexan privatizados todos os servizos públicos rendibles, entregados ás aseguradoras e bancos privados. Todos xustifican os axustes e a austeridade (=privatizacións) sobre a base desa débeda pública que eles mesmos xeraron.
Ninguen crê que non haxa diñeiro, pois cando é preciso resgatar un banco ou para darllo a Igrexa ou a monarquia, si aparece. A cuestion é sacalo de donde esta para sacar á sociedade da crise.
Os resultados das recentes eleccións francesas, coa victoria do “socialista” Hollande, dan novos folgos ás forzas que afirman que para sair da crise hái que facer políticas activas de “crecimento da economia”, frente ás políticas neoliberais, conservadoras, da “austeridade” e o axuste duro.
Como demonstra a experiência, ambas saídas son procapitalistas, estan o servizo de manter a explotación e a opresión, umha, a da “direita”, sem enganos o servizo dos catro bancos e multinacionais, a segunda, a de “esquerdas”, quere incorporar a un sector da sociedade á misma política, dandolle as migallas que caen das mesas dos mesmos bancos e multinacionais, mas nunha situacion na que estas non estan dispostas á menor concesion para recuperá-los benefícios.
Semella que naceramos onte, nestos anos fixeron políticas de crecimento baixo o goberno de ZP e Obama, fixeron resgates do sistema financeiro gastando billons de euros, fixeron axustes duros (Grecia), e o sistema segue no pozo do fondo.
Para Corrente Vermella a alternativa reside na reorganizacion da sociedade baixo novas bases, baixo a planificacion democrática da econômica, baixo o non pago da debeda e a expropiacion da banca baixo control obreiro, para sacar o diñeiro de onde esta; na realizacion de plans de infraestruturas o servizo das necesidades sociaies e non das empresas contructoras, madereiras ou mineiras. Esta, em fin, numha saída obreira e popular á crise que abra o camiño á Transformacion Socialista da Sociedade.
É obvio que este camiño non vai ser un agasallo de ninguen. Todos os gobernos, comprometidos na defensa dos interesses do capital estan adoptando medidas represivas como as detencións trás a folga xeral do 29M, o recente estado de excepcion em Barcelona coa suspension do Tratado Shengen, ou as ameazas do goberno de Rajoy contra os direitos políticos da cidadania. É preciso sair em defensa das liberdades democráticas para mellor organizar a loita contra o capital e os seus gobernos.
Os gobernos teñen que sentir que non son bem recibidos pola poboacion traballadora, por isso a mobilizacion social sostida no tempo tense que apoiar na autoorganizacion democrática da clase traballadora e o pobo, en asembleas nos seus centros de traballo, estudo ou barrio.
Este é o compromiso de Corrente Vermella, e chama á poboacion traballadora á asistir ás manifestacions do 12 M, e na Coruña á asemblea convocada pola Rede de Barrios e Vilas, o 15M, ás 20 no Obelisco, a debatir entre todos “como enfrentar o goberno e o poder financeiro”.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 11-05-2012 17:12
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal