A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

No 1º de Maio FORA OS GOBERNOS DA CORRUPCIÓN E OS RECORTES
“Vívemos tempos revoltos” neste 1º de maio. A vitoria de Trump e o ascenso da extrema direita na Unión Europea, ameazas de guerra na Corea do Norte e bombardeos em Siria ou Afganistán... Folga Xeral em Brasil, e Folga indefinida na colonia francesa da Guyana. Países em venda por imposición da UE como Grecia, Brexit británico ao respecto da Unión Europea, provocando umha verdadeira crise de identidade no proxecto central do capital europeo. É obvio que son “tempos revoltos”.

Pola sua banda o Estado Español o principal partido do capital afúndese numha charca de corrupción, despois de ter desmantelado todas as conquistas obreiras e populares dos últimos anos: reformas laborais que converten en soños do pasado a xornada de 8 horas, a estabilidade no emprego, as vacacións, etc., privatizacións de todos os servizos públicos e sociais, recortes nas liberdades, reducindo á mínima expresión os direitos democráticos (expresión, reunión, manifestación...).

Os governos do PP, o central e a Xunta, “administradores” como son da herdanza do franquismo, herdaron a sua maneira de enriquecerse que baixo a ditadura se convertera em “política de estado”, o “capitalismo castizo” chámanlle ao saqueo sistemático de todos orzamentos das institucións, desde o concello mais pequeno ate o goberno central.

A corrupción no Estado Español é umha “política de Estado” da que o PP éo seu máximo expoente; o PSOE, que tamén tivo e tem moitas “aventuras” na corrupción (EREs, AVE, ...) é, coas cúpulas de CCOO e UXT, os cómplices necesarios para manter a “paz social”, evitando que estos gobernos caiam.

A estas alturas dos “tempos revoltos” no estado, non basta com esixir recuperación dos direitos, que si, como a derrogación das reformas laborais, a renacionalización dos servizos privatizados, da Banca ou das empresas estratéxicas ou non pago da débeda; há que ir mais alo, esixir a dimisión imediata destos governos de corruptos e “recortadores”, a expropiación dos bens dos políticos e empresários corruptos para que non sexa o pobo traballador que pague os seus roubos, e a imposición de penas exemplares por tribunais populares; non nos fiamos da xustiza neofranquista, com fiscais anticorrupción que son verdadeiros avogados defensores dos corruptos: por isso há que facer umha limpeza no aparello xudicial.

Dadas estas características do réxime do 78, estas esixencias non son posibles se non se da umha fortísima mobilización obreira e popular. O chamado “capitalismo castizo” é o núcleo duro do capitalismo español (as grandes construtoras, as eléctricas, as compañías de servizos,...), polo que a loita contra a corrupción, ligado á loita contra os recortes, vai contra uns dos piares fundamentais do seu enriquecemento e poder.

Por elo, se a classe obreira e os pobos queren recuperar os direitos roubados, e conquistar novos direitos, tem que romper com este governo e este réxime; non se lle pode esixir aos corruptos e ladróns que repoñan os direitos que desmontaron, é encamiñar a loita nun vieiro sem saída. A clase obreira e os pobos teñen que enfrontar os governos e o réxime como única garantía para recuperar eses direitos e gañar novos.

Temos unha oportunidade o 1º de maio, e o vindeiro 27 maio na convocatoria da Marcha a Madrid convocada polas As Marchas da Dignidade de xuntar forzas para berrar forte e claro: FORA OS GOBERNOS DA CORRUPCIÓN E OS RECORTES, no camiño dun proceso constituínte que rompa co Réxime do 78. Dende a base, dende os centros de traballo e estudio, barrios e vilas, a través de asembleas e votacións vinculantes, há que construír umha fronte de loita amplo para impoñer unha saída obreira e popular á crise.

Corrente Vermella sempre denunciou que no 1º de Maio obrigarase á classe traballadora a escoller baixo que siglas quere se mobilizar; o 1º de maio no é patrimonio de ninguén, mas tamén de toda a classe traballadora em loita. O exemplo dado polas compañeiras de Política Social/Consorcio e outros sectores da administración (bibliotecas, forestais, etc.) na Marcha do Persoal Precario da Administración o 16 de marzo, superando as divisións por siglas e o corporativismo dos diversos sectores da administración, é o que debemos seguir na procura dessa Frente de Loita.

Por isso, chamamos a participar com nós na manifestación convocada pola CUT/SAGAP/CNT/STEG/FORO INMIGRACIÓN, ás 12.30 na Porta do Camiño de Compostela.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-04-2017 09:17
# Ligazón permanente a este artigo
Acordo da Administración pública: Nin emprego, nin dereitos

O SOCORRO MUTUO DE GOBERNO E SINDICATOS ASINANTES

Despois de anos de destrución de postos de traballo, rebaixas de salarios, perdida de direitos e desmantelamento sistemático dos servizos públicos en todas as administracións públicas, desde os servizos sociais pasando polo transporte colectivo (RENFE), correos, ensino, sanidade... , CCOO, UXT e CSI-F asinaron un Acordo para a “mellora” do emprego público na Administración.

Unha propaganda que falsea a realidade e encobre miles de postos de traballo perdidos
Como veñen denunciando diversas organizacións sindicais (SAGAP;COBAS;CUT....), máis aló de toda a propaganda mediática, en rigor, o acordo o único que recolle é unha imprecisa oferta de emprego público (OPE) e outra, máis imprecisa aínda, taxa de 100% de reposición en sectores prioritarios para o 2017, todo iso “respeitando os límites e regras de gastos estabelecidos” . Iso que están a vender como “unha gran medida”, non é máis que, no mellor dos casos, sacar a OPE as xubilacións do ano pasado, o que supón unha renúncia expresa a recuperar as prazas perdidas desde o início da crise, e seguir sen repor, é dicir perdendo, o 50% das prazas nos sectores, segundo eles, non prioritarios.

Con respecto á redución da temporalidade, expoñen facer “fixos” a unhas 250.000 prazas que, eles calculan, reducirán a temporalidade nun 90% deixándoa nun 8%. Pero segundo un dos sindicatos asinantes, a temporalidade nas administracións afecta ao redor de 700,000 postos. Estas prazas levan na súa maioría ocupadas durante anos, porque a Administración incumpre as súas propias normas e leis, permitindo que miles de postos de traballo estean en fraude de lei e durante estes anos, ademais, non convocou OPEs adecuadas á realidade que se vive dentro da Administración. Isto permítelle adelgazar o persoal ao seu antollo, ter ao persoal da zeca á meca, roubándolles dereitos anos tras anos; así pode reducir o déficit público, e “mellorar a economia” á conta dos e as traballadoras da Administración.

Agora coa conivencia das direccións sindicais asinantes do pacto, o Goberno falsea as cifras de temporalidade, tenta lavarse a cara ante a opinión pública, argumentando que a situación de precariedade e recortes así como a deterioración dos servizos públicos, non é tal como denúnciana os traballadores/as organizadas en Mareas, Marchas,... , que están fartos: son eles os que garantiron, moitas veces á conta da súa propia saúde, que o sistema público non se derrubou.

O Pacto, contra o que se pretende vender mediáticamente, non garante a centenares de miles de traballadores/as, nin a conversión de interinos a fixos, nin a súa consolidación. Todos e todas terán que pasar por unha oposición e ao final non saben se poderán continuar na súa praza despois de levar en moitos casos máis de 20 anos traballando para a Administración! A única forma de que este pacto fóra en benefício dos e as traballadoras, e así poder prestar un bo servizo público que todas e todos pagamos cos nosos impostos é que todo o persoal temporal pasase a fixo como determina a lei.

O pacto asinado, ademais, profunda na mobilidade xeográfica e funcional, así como na continua perda de poder adquisitivo dos salarios.
É obvio que con este Acordo, o Goberno e as Centrais Sindicais asinantes, pretenden ratificar os retrocesos do “ERE encuberto” que ao longo de todos estes anos de crises, desde o goberno de ZP ata os actuais, viñéronse aplicando, a maior gloria das privatizacións e desmantelamento das conquistas sociais chamadas “Estado do Benestar”.

Un Pacto Social entre o Goberno e burocracia sindical para sosterse mutuamente
“A recuperación comezou”; agora hai que estabilizar os datos económicos, facendo as “reformas estruturais” que faltan. Pero é un goberno en minoría no Parlamento, que non pode facer como ata agora, gobernar a golpe de decreto; senón que precisa do “diálogo”, do “pacto”, para sacar adiante as súas medidas. Por iso este pacto é, segundo o Ministro Montoro, “unha importante contribución á completa recuperación económica do país”.

Está claro que o goberno necesita despexar o perigo de ver as rúas con protestas sociais e necesitaba un balón de osíxeno despois das sentenzas de Estrasburgo e Vigo, ao equiparar os dereitos dos traballadores/as da Administración aos da privada, coa fervenza de demandas contra a Administración, que está a obrigar a pagar millóns de euros en indemnizacións por despedimentos, que se aforraron durante todos estes anos e as posibles demandas futuras.

Por iso Rajoy apela ao Pacto social, a recuperar unha sorte de novos Pactos da Moncloa, mentres dá pasos no mesmo sentido mantendo os Pactos de Toledo (para as pensións), agora o da Administración Pública e prosegue co laborioso intento do Pacto pola educación. Son os Pactos que as reformas estruturais que a Unión Europea e o FMI esixen, a poder ser, mantendo a paz social.
CCOO, UXT e CSIF necesitan “ofrecer algo” aos traballadores/as, aínda que sexa fume que sirva para tentar gañar tempo e soster o seu cada vez máis escasa credibilidade. E precisan das axudas financeiras do Estado, imprescindibles para soster os seus monstruosos aparellos. Pero esa “axuda” hai que gañarlla demostrando a utilidade social do investimento que neles fai o Estado, aínda que o acordo sexa unha chapuza que valla para aquilo do “suxéitache mentres cobro”. Unha sorte, en esencia, de “socorro mutuo” entre a burocracia sindical e o Goberno, a costa (como sempre) dos dereitos e as condicións de emprego dos traballadores/as.


Rexeitar o Acordo e recuperar a rúa para poder recuperar os dereitos

O Acordo subscrito é un “acordo marco”, cuxa aplicación agora hai que negociala en todos os niveis da Administración, desde a central ata a autonómica, pasando pola local e deputacións. Sen dúbida que esa negociación non estará exenta de tensións, porque o Goberno seguirá aplicando o seu criterio do “control do déficit” acordado coa Unión Europea, de respecto a “os límites e regras de gastos estabelecidos” e desde o respecto a toda a iniciativa privada, os amigos do Goberno, que fan os seus negocios medrando ao redor das Administracións. E CCOO, UXT e CSI-F xa se sabe onde se sitúan, pero terán que pelexar as migallas que poidan rebañar para dar visos de bondade a esta infamia que asinaron, a este ERE encuberto que co seu beneplácito coou o Goberno.

Imos a un escenario de posibles “mobilizacións comparsa” para negociar mellor o pacto social e o Acordo vergoñoso, no medio do inevitable perigo de que miles de traballadores/as dediquen todos os seus esforzos a preparar unha oposición-lotaría que lles “garantir” o posto de traballo ante a situación de paro masivo. Esa venda de ilusións é a maior canallada deste Acordo, mentres os traballadores/as resígnense a seguir perdendo postos de traballo, dereitos e salarios e dediquen o seu empeño a unha oposición lotaría, mais asegurada estará a paz social e ata unha boa veta de negócio das academias.

O Acordo é un pau para os traballadores/as, e pretender embelecer o feito ou minimizalo non é máis que dar indulxencias aos burócratas que o asinaron, a estes correveidiles do Goberno que asinan para os traballadores/as o que non se van a aplicar para eles mesmos.

Nós/as queremos dirixirnos aos traballadores/as que saíron á rúa a defender a estabilidade no emprego e a recuperación de dereitos, aos/as que desde o SAGAP, COBAS, CUT, CXT, CIG, desde as bases de CCOO ou UXT, ou non afiliados, rexeitaron este Acordo. Non podemos darnos por vencidos!. Todos/as os que o rexeitamos debemos unir forzas, facer unha fronte sindical de rexeitamento, que prosiga cunha intensa e extenso labor de explicación de leste Acordo-fraude; que chame a non perder a rúa e a mobilización. O próximo mes temos dúas datas xa marcadas para saír á loita, o 1º de Maio e o 27 de Maio coas Marchas da Dignidade. Ténsenos que ver en ambas as aos traballadores/as das Administracións públicas, loitando co resto dos traballadores/as, por pan, traballo, teito e igualdade, pero reclamando o noso e de todos/as, que polo traballo estable, a recuperación de dereitos e salario dicimos NON AO ACORDO.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 20-04-2017 10:23
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal