A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

1º de Maio: Abaixo a reforma laboral e os recortes sociais!
Por unha saída obreira e popular á crise!

O pasado 29 de marzo, millóns de traballadores/as manifestamos na folga e na rúa o noso rotundo rexeitamento á reforma laboral, aos recortes e aos plans de guerra social do goberno. Nunca un goberno cultivou tanto rexeitamento en tan pouco tempo. A derrota electoral en Andalucía, máis de 430.000 votos perdidos en tres meses e unha folga xeral son a mellor demostración da impopularidade dun goberno que actúa ao mandato de Merkel e Sarkozy.
Aínda así un día despois da folga o Goberno presentou os Orzamentos Xerais do Estado máis restritivos dos últimos 30 anos. O recorte de gastos anuncia ao redor de 700.000 novos despedimentos, nova subida de impostos e taxas universitarias, máis recortes á educación e a sanidade públicas. E mentres aplican estas novas medidas de guerra social contra os traballadores/as e o pobo, conceden unha amnistía fiscal aos defraudadores.
Pregoan austeridade mentres o xefe do Estado pégase a gran vida cazando elefantes e facendo ostentación de luxos.
Móstranse “patriotas" para defender a unha multinacional como Repsol, que non conta sequera con maioría española no accionariado e declara no Estado español só o 25% dos seus beneficios, á vez que son sumisos até a vergoña cos bancos alemáns e franceses que expolian o país.
Este goberno non toma unha soa medida pensando no drama de 6 millóns de parados/as, de miles de familias desafiuzadas, de mozas que non teñen nin futuro nin presente, de traballadores de Concellos que levan meses sen cobrar os seus salarios, etc. Todas as medidas están ao servizo de seguir pagando a débeda dos banqueiros e encher os petos das grandes empresas e multinacionais.
E ten encima a desvergoña de ameazar con endurecer o código penal, de forma abertamente anticonstitucional, para reprimir as protestas sociais.

Nin dar tregua nin implorar polo pacto social
Os dirixentes de CCOO e UXT dixeron que darían de prazo ao Goberno até o 1º de Maio e se non rectificaba anunciarían novas mobilizacións.
Pois ben, o Goberno, lonxe de rectificar, profundou o seu ataque aos traballadores/as. E ante isto que propoñen Toxo e Méndez? Dirixíronse unha e outra vez ao Goberno rogándolle que negocie. Negociar que? Que modifique a reforma laboral e poña no seu lugar o acordo que eles asinaron en xaneiro coa CEOE. Un acordo que contemplaba entre outras cousas a redución salarial, o aumento da flexibilidade laboral, maior poder de decisión ás empresas sobre cuestións esenciais (distribución do tempo de traballo, mobilidade funcional,...).
Un acordo que aceptaba que os convenios colectivos faciliten que o empresario poida distribuír irregularmente o 10% da xornada anual ordinaria e contemplar medidas de maior flexibilidade cando a empresa queira.
Tratar de converter a Folga Xeral ou as manifestacións do 1º de Maio en mobilizacións en defensa do pacto social subscrito coa CEOE é unha burla a millóns de traballadores/as e un acto de súplica vergonzante ao Goberno.

Pola continuidade: nova folga xeral e plan de loita até botar abaixo a reforma laboral e os recortes sociais.
A vontade expresada o 29M por millóns de traballadores/as foi clara, non queremos a reforma laboral nin aceptamos os recortes. Ese foi o sentido da folga e ese debe ser o camiño a seguir.
O 1º de Maio debe ser unha verdadeira xornada de loita xunto aos traballadores/as do resto do mundo, en especial quen, como en Grecia, enfrontan os mesmos plans que enfrontamos aquí.
Un 1º de Maio de repudio ás medidas do Goberno e de esixencia a todas as organizacións sindicais da convocatoria dunha nova folga xeral.
Chamamos a todos os traballadores/as, en activo ou en paro, a todas as organizacións de clase, aos/as novos, ao movemento 15M, a que fagamos unha verdadeira manifestación obreira contra as medidas do Goberno, pola repartición do traballo, por unha sanidade e educación públicas e de calidade, polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos. Por un plan de rescate dos traballadores/as e o pobo. Pola suspensión do pago da débeda pública.

Folga xeral e plan de loita até botar abaixo a reforma laboral e os recortes sociais!

Por unha saída obreira e popular á crise!

A crise que a paguen os capitalistas!b>
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 26-04-2012 12:50
# Ligazón permanente a este artigo
Sobre o conflito tras a nacionalización arxentina de YPF

Arrogantes con Arxentina, lacaios con Merkel e Sarkozy

A decisión do goberno arxentino de nacionalizar o 51% das accións de YPF, filial de Repsol, desencadeou unha crise e unha campaña de “patrioteirismo” ante o "agravio do que fomos obxecto". O PP saíu á palestra insistindo en que "o ataque a Repsol é un ataque a España e ao seu goberno".
Ante estes feitos, desde Corrente Vermella queremos sinalar:
1.- O conflito en Arxentina con Repsol nin comeza nestes días nin se limita a un conflito co goberno arxentino. A presenza de Repsol na Arxentina remóntase ó 1999 onde YPF foi vendida polo Presidente Menem no que foi a orxia privatizadora dos anos 90, e que terminou no Corralito.
Todos estes anos estiveron marcados por constantes enfrontamentos entre esta multinacional e os traballadores e sectores populares arxentinos, que sufriron a entrega do sector petroleiro arxentino a Repsol.
Miles de despedimentos e traballadores presos por negarse a ser condenados á fame son o primeiro prezo que pagou o pobo arxentino pola entrada de Repsol. Foi a presión dos traballadores e o pobo arxentino o que obrigou ao Goberno da Kirchner a chegar máis lonxe do que quería.
2.- YPF supón para Repsol o 50% da súa produción total de hidrocarburos, perto da metade das seus reservas e un terzo dos seus beneficios. Nestes anos, á vez que Repsol-YPF saqueaba os xacementos arxentinos e acumulaba pingües benefícios, a produción foi decaendo. A produción petroleira reduciuse nun 23% entre 2003 e 2011. Outro tanto sucedeu co gas, pasando de 46 mil millóns de metros cúbicos no 2003 a 42 no 2011. Esta diminución da produción ha ir obrigando a Arxentina a dedicar cada vez máis recursos á importación de combustibles e enerxía. “Do autoabastecimiento que se conquistou a mediados da década dos ?80 coa YPF estatal, pasouse á importación co modelo das multinacionais privadas". (Avanzada Socialista, xornal do PSTU de Arxentina)
3.- A xestión da multinacional Repsol, así como os seus investimentos non atenden a máis criterio, como toda multinacional, que ao da produción para a ganancia, a optimización dos beneficios. Entre 1999 e o 2011 Repsol YPF investiu en Arxentina 8 mil millóns de dólares, mentres obtivo unhas ganancias netas de 16 .500 millóns de dólares, dos cales repartiu entre os seus accionistas 13 mil millóns. Estas son as contas do saqueo que Repsol someteu a Arxentina ao longo de todos estes anos. Durante este período ha ir baleirando os xacementos sen outra preocupación que non fose ter a recado os beneficios dos accionistas do Repsol.
4.- O Goberno de Rajoy sae en defensa da "empresa española" cando en realidade o accionariado de Repsol é maioritariamente estranxeiro. Os accionistas españois xusto alcanzan o 27%, entre A Caixa (un 13%), o BBVA (4%) e a construtora SACYR (o 10%, comprado cun crédito de 46 bancos, entre os cales o Santander, a banca francesa, británica e holandesa). O denominado 'free float', o capital flotante que cotiza en bolsa, supón o 62,21% do accionariado, boa parte de cuxos títulos (o 42% do total) está en mans de fondos de investimentos norteamericanos e británicos (JP Morgan Chase Bank National Association EEUU- Chase Nominees Ltd. GB-, State Street Bank and Trust -EEUU-), aos que hai que engadir o 10% da mexicana PEMEX ou o 3,32 do banco francés BNP-Paribas.
5.- Por máis que Rajoy déase golpes de peito “patrióticos”, o papel de Repsol na Arxentina mostra o rol das multinacionais "españolas" en América Latina.
Así como os outros imperialismos, o español e as súas multinacionais (Repsol, Telefónica, Santander, BBVA, Inditex, Acciona...) son sinónimo de saqueo das riquezas dos pobos e explotación da clase traballadora. O exemplo de Repsol, apoiando a ditaduras como a de Obiang en Guinea Ecuatorial ou a de Kazajastán ou ao goberno de Perú, onde foi denunciada pola organización Survival Internacional, é un exemplo de que non existe un imperialismo “humanitario e civilizatório”, o europeo, e outro “militarista e ditatorial”, o ianqui.
Cando se cualifica ás multinacionais españolas como "piratas", a algunhas delas como Repsol, en rigor habería que chamarlles corsarios, porque rouban cunha bandeira pero entregan a maioría do botín a outros.
6.- A campaña patriótica do Goberno mostra a "valentía" do covarde, ameaza con declarar unha guerra comercial á Arxentina para defender os intereses dos bancos e empresas investidoras mentres se converteu no capataz da Merkel e Sarkozy, o executor do espolio do país vía o pago da ilexítima e inmoral débeda pública.
Que saqueen aos traballadores e o pobo, que non gañemos para recortes e reformas, que teñamos seis millóns de parados, que miles de familias sexan desafiuzadas e botadas como animais á rúa, que a mocidade non teña presente nin futuro, non merece deste goberno nin o menor xesto de resistencia ao vórtice dos bancos alemáns, franceses e españois. Pero se Arxentina plántase e reclama o que é seu, os seus recursos petroleiros, entón organízase unha campaña patriótica ao grande. Estes "patriotas" levan a bandeira na billetera. Son patriotas da banca, das multinacionais para quen defenden e gobernan, á conta do saqueo dos traballadores e os pobos, sexan arxentinos ou do Estado español.
7.- Resulta vergoñento ver desde a "esquerda" ofrecer, como fixo no nome do PSOE Rubalcaba, o seu apoio a Repsol e ao Goberno do PP. Vergoñento ver ao dirixente da UXT, Antonio Deusa, Secretario Xeral da Federación de Industria esixir do goberno "unha resposta contundente" e advertir que se non se fai hai o perigo dun "efecto contaxio" no resto de empresas españolas que operan en Arxentina.
Os dirixentes uxetistas, que non puxeron nin en dúbida sequera o saqueo que supón para o país o pago dos intereses da débeda pública aos bancos, sacan peito "patriótico" para defender a Repsol.
8.- O goberno arxentino, que di “expropiar” Repsol, en realidade o que está a facer é se converter en socio do seu grupo industrial Petersen, propietaria do 25% de YPF, que non ve tocadas as súas participacións. O obxectivo real do goberno arxentino non é nacionalizar YPF de conxunto, para poñela ao servizo do pobo traballador, senón facerse coa maioría das accións para explotar os recursos aparecidos nas provincias de Neuquen e Mendoza, e non é nada descartable que acabe substituíndo a Repsol por outros expoliadores capitalistas, chineses ou de onde sexan.
9.- Os traballadores/as, os mozos, os sectores populares que estamos a sufrir nas nosas carnes a consecuencia dos recortes, do saqueo da débeda, dun goberno que goberna para as multinacionais e a banca, non podemos por menos que repudiar o intento de asociar a nacionalización de Repsol a un "ataque a España".
O pobo arxentino ten dereito a recuperar os seus recursos e a dispor deles, ten todo o dereito a botar de alí a Repsol e a todas as multinacionais que foron e son parte do saqueo do pobo. E lonxe de repudiar esa acción lexitima, hai que empezar a esixir aquí o mesmo camiño, a suspensión do pago da débeda e a expropiación da banca e as industrias craves e baixo control dos traballadores/as, para pór todos eses recursos ao servizo dun plan de rescate dos traballadores e o pobo, que reorganice a economía e acabe co desemprego.

Fóra Repsol e todas as multinacionais españolas de Arxentina
O petróleo e o gas son arxentinos
Fora a campaña patriotera do goberno Rajoy e do PSOE

17 de abril de 2012
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 19-04-2012 20:32
# Ligazón permanente a este artigo
Tras o exito do 29M hai que continuar
ABAIXO O PLAN DE GUERRA SOCIAL DE RAJOY
1º DE MAIO DE LOITA E NOVA FOLGA XERAL...
...agora de 48hs... agora con Europa

O pasado día 29 millóns de traballadores/as manifestamos na folga e na rúa o noso rotundo rexeitamento á reforma laboral, aos recortes e aos plans de “guerra” social do goberno. Nunca un Goberno acadou tanto rexeitamento en tan pouco tempo. Por máis que se empeñen os propagandistas do goberno, a folga tivo un seguimento masivo e mostrou o repudio da clase obreira aos plans deste goberno da Merkel e Zarkozy, a estes “homes de palla” da banca e as grandes fortunas. Nin as ameazas de despedimento e as chantaxes nas empresas, nin o despregamento policial vergoñento ou as detencións impediron a folga.
Rajoy cultivou en poucos días dous paus, as eleccións andaluzas e a folga xeral. Pero este Goberno, como o seu predecesor, mostran a vontade de se inmolar se é necesario. Un día despois da folga presentaron os Orzamentos Xerais do Estado máis restritivos dos últimos 30 anos. O recorte de gastos anunciado supón unha nova onda de despedimentos de traballadores/as de Concellos e na administración pública e unha nova subida de impostos. Supón ademais a “intervención” dos Concellos converténdoos en meros xestores dos plans trazados desde o goberno. E mentres aplican novas medidas de “guerra” social contra os traballadores e o pobo conceden unha amnistía fiscal aos defraudadores.
Rajoy goberna coa levita e sotana. Coa levita dos banqueiros declara unha guerra social aos traballadores e ao pobo e como as curas pregoam logo a resignación.
Ben saben que na loita, como na guerra, a propaganda é unha arma importantísima. Por iso compasan as súas medidas cunha febril actividade de propaganda, para tentar convencer que nin as folgas nin as protestas sociais serven para nada. Din que como estamos inmersos nunha gran crise, non hai outra saída que resignarnos aos recortes, ás reformas laborais, á baixada de salarios e ao despedimento fácil e barato.
Minten sobre o carácter desta crise, minten sobre os responsables desta crise e minten sobre a saída á mesma. Cando se di que non hai diñeiro para crear emprego, que non hai diñeiro para que as familias en paro teñan un subsidio, que non hai diñeiro para a sanidade ou a educación pública mentres aos ollos de todos, liberan de impostos ás grandes fortunas e non escatiman recursos millonarios para saír ao rescate dos banqueiros, hai que dicirlles que amenten.
Esta crise non responde a ningún designio divino, nin brotou como os repolos, é a crise do seu sistema capitalista e cando falan de “saír da crise” o que están a dicir é saír eles!, salvarse eles! e salvar o seu sistema! sobre as costas dos traballadores e o pobo.

Suspensión do pago da débeda aos banqueiros e auditoria pública!
Necesitamos dun plan de Rescate dos traballadores


Están transformado unha xigantesca débeda privada de banqueiros, grandes empresarios e especuladores, en débeda pública de todos e para pagar desa débeda acométense os recortes, sóbense os impostos e declárallenos unha guerra social aos traballadores.
Cada día neste país, gástanse 110 millóns de euros en pagar os intereses dunha débeda que os especuladores e os bancos criaron.
Estamos a falar de que os intereses dun só día desa débeda superan con fartura todo o recorte da educación madrileña para o 2012. Estamos a falar de que co que paga de intereses desa débeda nun só mes, resolveríase o problema da vivenda para máis de 16.000 familias. Estamos a falar que co que se pagou nun só mes de intereses poderíase pagar un subsidio de 1000 euros ao mes a máis de 3.300 mil parados. Diso estamos a falar
Por iso o verdadeiro dilema non é se hai recursos ou non, o verdadeiro dilema non é outro que ou traballamos e comemos ou pagamos a súa débeda. Ese é o dilema
Temos que dicir moi alto: NON IMOS PAGAR A VOSA DÉBEDA COA FAME DOS TRABALLADORES/AS E O POBO. Non aceptamos pagar a vosa crise. Abaixo o plan de guerra social de Rajoy e a Unión Europea!
Fronte ao fatalismo e a resignación que queren impornos, hai que dicir a millóns de traballadores, que si se pode!, que si hai saída!, que a loita polo emprego, por salarios dignos, pola vivenda, pola educación e a sanidade pública teñen un punto de partida de común, que é deixar de pagar esa infame débeda, suspender o pago da mesma e esixir unha auditoria pública que ispa a fraude e sinale aos seus responsables. Queremos que todos eses recursos millonarios póñanse ao servizo do único plan de rescate que está a faltar, un plan de rescate dos traballadores e o pobo.
Porque Si hai saída e si se pode! hai que batallar porque nas folgas e a loita hai que levantar esa bandeira da suspensión do pago da débeda como o principal estandarte ao redor do que construír unha saída obreira á crise.

1º de maio de loita e nova folga xeral

Por iso quen, como Toxo e Méndez, seguen crendo que van facer o de sempre e agora o Goberno vailles a chamar correndo a negociar equivócanse de xeito total. Dixéronllo ben claro desde a Unión Europea, a reforma é insuficiente e ten que endurecerse máis. E o que o Goberno lles puxo sobre o seu “man tendida” é un novo pau, os Orzamentos Xerais do Estado.
Toxo e Méndez aférranse a un modelo capitalista que ademais de inxusto, imposto neste seis últimas décadas sobre o saqueo de continentes enteiros, sucumbiu coa crise. Non se decatan, ou non se queren decatar, que estamos noutra situación. Que o sindicalismo do "diálogo social", dos pactos, nunha guerra social non ten xa espazo. Cortáronlles a billa, aquí non hai máis espazo que o do sindicalismo de clase para loitar ou o de ser meros homes de palla da patronal.
Cando Toxo e Méndez chamaron á Folga, a folga xeral estaba xa convocada en case a metade do Estado, convocárana os sindicatos vascos, galegos, canarios e o sindicalismo alternativo tiña convocada unha xornada estatal de loita o día 29. Os dirixentes de CCOO e UXT coméronse esta Folga Xeral contra a súa vontade e vanse a ter que comer máis. A guerra social dunha parte e a resposta obreira doutra, vailles a colocar ante a clase obreira fronte a un dilema de ferro: ou cos dirixentes á cabeza ou coa cabeza dos dirixentes.
Esta folga xeral non é o final de nada, non é máis que un ensaio xeral, é o principio do camiño. No momento que nos tocou vivir non hai lugar para as medias tintas, non é a hora nin dos timoratos, nin do Don Tancredo, desta os traballadores/as ou saímos pola porta grande ou pola enfermaría. Para impor o non pago da debeda, para botar atrás a reforma laboral e os recortes, para impor un plan de rescate dos traballadores e o pobo... máis que nunca a loita é o único camiño e nela hai que seguir.
O 1º de Maio debe ser unha verdadeira xornada estatal de loita, con manifestacións masivas. Hai que esixir desde todas as organizacións sindicais, desde os Comités de Empresa, desde as asembleas unha nova Folga xeral de 48 horas. E hai que demandar das organizacións sindicais de toda Europa e en especial da CES que preside Cándido Méndez, unha folga xeral en toda Europa porque en todo o continente os traballadores enfrontamos os mesmos plans de recortes e reformas e en todos os lugares rexeitámolo como mostra as folgas xerais de Portugal de Grecia, de Bélxica e agora Italia.
Tras o éxito do día 29, a loita debe continuar

2 de abril de 2012
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-04-2012 13:20
# Ligazón permanente a este artigo
LUMES NUNCA MAIS
Contra a incompetência. Contra a impunidade

Os lumes desatados nas Fragas do Eume, ultimo bosque atlântico de Europa, son un capitulo máis desa politica que mistura a incompetência e o desprezo pola riqueza do patrimônio natural e cultural galego que destila a Xunta do PP.

Hai dez anos o actual presidente da Xunta, Feijoo, facia parte dun goberno no que estaba o hoxe presidente do goberno Central, o “señor de los hilillos” de plastilina, que cóa sua incompetência convertiron un accidente no mar nun atentado á riqueza pesqueira galega. Agora os mesmos protagonistas estan trás transformacion dun feito natural –a seca- nun desastre para a natureza, e por extension, para a sociedade que son os lumes das Fragas do Eume.

Os lumes na Galiza son históricos e recurrentes, mas as políticas o servizo das multinacionais da madeira - galegas ou non galegas-, que levaron o monocultivo do chamado “ouro verde”, o eucalipto, da especulacion co chan, agora freado pola crise econômica, e agora cos intereses mineiros que ameazan a zona do Eume, convirten un feito normal e ate certo punto natural, nun plaga constante.

Por moito que Feijoo diga, o problema non son os incendiários tolos, como se os galegos fosemos um pobo que cada veran sae os montes a queimalos, senon os interesse que agochanse trás eses incendiários. Desmontar as tramas que realmente interesalles a queima do monte é a tarefa, tramas moi imbricadas co partido actualmente no goberno.

Na vaga de lumes do 2007, trás a suba do Bipartido á Xunta, o PP encheuse a boca berrando contra eles, chamandolles incompetentes. Todo o mundo puído comprobar que os incêndios non foron froito duns tolos, senon dun plan preciso, com tácticas “guerrilleiras” para desgastar a Xunta Bipartida.

O tremendo erro deles foi o non actuar com firmeza contra as tramas municipais que boicotearon, negando motobombas e acordos coa Xunta, a loita contra o lume. Non fixeron o que tiñan que facer, e o final fixeron un troco cosmético e algumha medida preventiva, como a limpeza o longo do ano dos montes.

Mas, o problema seguia vivo, e sem tocar. Os interesses econômicos que estan trás os incêndios, antes e despois do Bipartido, ficaron intactos: a loxica depredadora da natureza por parte das empresas e as multinacionais, non foi tocado, e mentras isto no se toque, o risco de atentados deste tipo seguiran ameazando.

Nestas condicions a chegada do PP á Xunta, e baixo a brutal politica de recortes nos gastos sociais, foi devastadora mesmo para os mínimos trocos introducidos pola Xunta Bipartida. Desmontou calquer atisbo de medida preventiva como a limpeza do monte, desarticulou as brigadas do SEAGA, non preparou ningumha medida diante dunha seca como a que estamos a sufrir.

Galiza vive as consecuencias de políticas econômicas feitas o servizo directo dos interesse do capital, nativo ou alleo, que non teñen nada que ver coa sua realidade, que a Xunta do PP véu a profundizar.

Na atual crise na Union Europea e no Estado Español, co PP á cabeza, reservase para Galiza un papel subsidiário. O futuro que teñen escrito para o pobo traballador galego basease nos dous eidos “tradicionais”, a emigracion e a extraccion de matérias primas.

Neste futuro non collen nin Fragas do Eume, nin postos de traballo dignos, para eso esta a Reforma Laboral, nin servizos públicos e sociais de calidade. Esta é a realidade dumha politica de recortes que deixa o pobo galego sem riquezas naturais, sem servizos e sem traballo.

O Sr Feijoo, o “señor dos hilillos” Rajoy son umha peste para Galiza, para o seu pobo traballador. Ate cando imos soportar a semellantes persoaxes. Non abondan os seus insultos constantes á intelixencia dos galegos e as galegas, para que comezemos a berrar de novo: LUMES NUNCA MÁIS, Fora a Xunta do PP, por incompetente e antigalega.

Trás a importante folga xeral do 29M contra a Reforma Laboral, agora toca sair á rua em defensa da riqueza natural e cultural da Galiza.
ACUDE ÁS CONCENTRACIÓNS
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 03-04-2012 08:38
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal