A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Trás o 14N, pàra derrotar os gobernos e á UE, e o momento da alternativa politica
En primeiro lugar ha que suliñar algo que sistematicamente se esquece interesadamente, o carácter europeu da convocatória, que atingiu o conxunto da UE, onde, côas desigualdades lóxicas, houbo manifestacións, folgas e xornadas de loita. A resposta unida da clase traballadora europea a uns plans que partillan todos os gobernos no camiño da refundación da UE, é um fito histórico que marca a liña de superación das fronteiras nacionais na loita de clases que temos que defender.

Mas para todos/as é claro que o único balance posible do 14N é o de seguir loitando. O capital sempre quere destruir todas as conquistas da clase traballadora, e numhas condicións como as actuais so umha mudanza de fondo das estruturas da sociedade poder garantir que calquera victoria non se transforma nun novo ataque. O recente exemplo portugués é clarificador, os traballadores/as portugueses impuxeran o goberno a retirada do plan polo que lles reducian os salarios un 7% para darllo aos empresarios; non pasaron nin 15 dias, cando o goberno voltou à carga com umha outra proposta de suba de impostos, que tiña iguais consecuencias para os salarios. Por iso convocaron a folga xeral do 14N, e agora teñen que voltar á loita.

Neste cadro é onde temos que analisar e tirar as conclusións precisas do que foi o 14 no estado español, e pólo que nos compete, na Galiza.

Coa indústria e o transporte à cabeza: houbo folga xeral
A folga xeral foi Xeral, e Galiza de novo dentro dos territórios onde tivo mais incidência. Por moito que queiran rebaixar a resposta social, iso manifestou-se de novo em que foron os sectores centrais da economia, a industria, onde por exemplo a patronal galega do metal recoñeceu un paro do 70%, e o transporte (os portos, o transporte colectivo ferroviário e em bus, etc.) que non funcionou mais aló dos servizos minimos. Mas a folga tamen atingiu a sectores da administración publica, a educación e as universidades, a sanidade publica e privada, etc.

Por zonas, na Galiza, a folga foi masiva especialmente no Sul, em Vigo, Pontevedra, Compostela…, onde pechou tamen a maioria do comercio, e com mais dificuldades no norte, especialmente na Coruña, onde houbo moita diferenza entre o acontecido na indústria (Inditex, Alcoa, Fabrica de Armas, recollida do lixo, etc.) e transporte, e no comercio e hosteleria, que abriron maioritariamente.

Ainda asi, como aconteceu no resto do estado e em moitas zonas de Europa (Italia, Franza, Grecia, onde non habia folgas xerais, mas houbo masivas manifestacións), o rexeitamento ás politicas da UE e os gobernos europeos expresouse com centos de miles de persoas na rúa, numha confluência dos mais diversos sectores da poboación salariada, desde obreiros do metal e obreiras do textil, traballadores/as do comercio ou a administración publica, ate autônomos (os falsos autônomos, que em realidade son asalariados/as), pequenos empresários, ou funcionários de escalas que non é normal que estean nas manifestacións obreiras.

As manifestacións foron o veiculo que os asalariados/as utilizaron para manifestar o seu rexeitamento e a sua vontade de enfrentar essas politicas, porque hai que ter em conta que em moitas ocasións non se pode facer folga por estaren ameazados de despidos, pola precariedade no emprego e, non o esquezamos, polos miles de traballadores/as no desemprego.

Foi umha folga politica
Cando foi convocada a folga xeral no Estado o goberno saiu afirmando que era umha folga “política”, mesmo algun dirixente do PP, a ínclita Espe Aguirre, pediu a sua prohibición por esse carácter político que lle atribuían, apoiando-se na reacionária lexislación herdada dos pactos da Transición, nas que se prohiben as convocatórias que non teñan un caráter meramente sindical.

Por moito que diga a lei, toda folga xeral é, pola sua própria esencia, política, pois se convoca para rexeitar unha decisión política do goberno de quenda. Asi foron as folgas contra os gobernos de Gonzalez, polas suas políticas de recortes das pensións ou da Lei de Emprego Xuvenil no histórico 14D do 88. Asi foron a folga contra o “decretazo” do goberno de Aznar, e asi foi tamen a convocada contra a política de ZP. Todas as Folgas Xerais, ao rexeitar umha decisión política, teñen por definición un carácter político.

Mas o 14 N non só era política por rexeitar umha medida dun goberno, senon que tiña un carácter superior, mesmo nos lemas propostos pólas cúpulas sindicais: “há culpabéis, há alternativas”. De feito, non foi umha folga contra umha medida senon contra unha Union Europea, un goberno,… que estan a aplicar um conxunto de políticas que levan o empobrecimento do conxunto da poboación traballadora, e ofrecianse alternativas.

Foi umha folga contra esos gobernos e essa Union Europa, por iso foi umha folga política que, tamen, expresa os seus limites.

A ambiguedade calculada das direccións sindicais e os seus métodos de convocar
Mas a folga do 14N tamen saiu a pesar dos obxectivos e os métodos das cúpulas sindicais. Em primeiro lugar, a maneira que teñen de facer as convocatórias semella mais umha campaña electoral que umha forma de loita da clase traballadora pólos seus direitos, axudando aos medios a presenta-las como algo alleo os seus interesse, como se os traballadores/as estivesen no medio dos dirixentes sindicais e os gobernos.

A convocatória das folgas, e sobre todo das folgas xerais, semella que xurden das necesidades desas cúpulas que non se poñen dacordo cos gobernos, e chaman à poboacion traballadora a respaldalos, como cando un goberno convoca as eleccións xerais, para ver de que a cidadania avale, ou non, as suas medidas.

Esta lóxica de convocar desde as cúpulas, manifestase nos medios que as organizacións sindicais poen para que a folga saia adiante. Cantas asembleas votaron a folga xeral? Em cantas empresas/sectores chamouse aos traballadores/as a participar nos piquetes? Como se organizaron os piquetes, a partir das empresas à vangarda nun polígono, nunha zona comercial, para levar à folga aos que por medo, desorganización ou o que sexa, non apoiaban? Xurdeu a decisión da base, ou póla contra foi a Confederación Europea de Sindicatos quen fixo a convocatória?

Esto é o que significa no concreto que a consciência da clase traballadora cresce, cando sae fortalecida política e organizativamente para as vindeiras batallas que temos que dar contra as políticas da Unión Europea e os seus gobernos. A resposta a esas preguntas é cuantificable obxectivamente, com números que a burocracia sindical non quere nin de broma.

O problema fundamental da clase traballadora europea para avanzar na conquista dos seus obxetivos son umhas cúpulas sindicais das que non se fai nengun descubrimento, fan parte do sistema. O 14 N, ainda sendo um fito histórico na unidade da clase traballadora europea, tivo duas limitacións fundamentais

Unha, a CES convocou tarde, e fora de hora. Desde que há xa cinco anos houbo ducias de momentos para convocar mobilizacións xerais desas características, ligadas a procesos concretos da loita dos traballadores/as cando os gregos chamaron aos pobos europeos “a se levantar”, ou cando non há tanto tempo coincidiron manifestacións em case todos os países contra iguais políticas de axuste e austeridade.

Dous, os obxectivos non foron debatidos pola base, senon que viñeron decididos desde a CES, pois a sua loxica, como bem expresa o sr Toxo, presidente da CES, esperan que os gobernos “muden as suas políticas”, e lles chamen a negociar as “alternativas”.

O 14 N veu imposto porque as cúpulas sindicais estan no medio do bocadillo, coas políticas da UE cada vez mais duras contra a clase traballadora e os pobos, e a crescente resposta e mobilización destes, que xa tiñan conseguido victorias parciais como a retirada do plan do goberno portugués. As cúpulas sindicais non tiveron outra posibilidade para, a partir dun lema ambiguo e sem debatir polas bases, tentar cabalgar a mobilización para reconducilo ao pantano da negociación cos gobernos e a Union Europea.

Por isto o seu lema é ambiguo, “ha culpabeis”, sem determinar quenes son para non ficar atados a umhas palabras de orde que imporian umha loita mais constante e dura, e que a poboación ten claro: os banqueiros e empresários, a Unión Europea e os gobernos que aplican as politicas. Consecuentemente, a ambiguedade nas propostas traducese nos medios burocráticos para levar adiante a mobilización, umha votación masiva a prol da folga e a sua continuide ate acadar os obxectivos, sem esperar a chamada dos gobernos, tamen lles ataría as mans na negociación.

O 14N demonstrou de novo os limites à mobilización que temos que romper, as políticas das cúpulas sindicais, opostas a que a clase traballadora avance nos seus obxectivos de derrotar a Unión Europea e os seus gobernos, e na sua autoorganización.

Para vencer, é preciso levantar umha outra política
O 14 N puxo sobre a mesa o rexeitamento a umha refundación da Union Europea a golpe de Austeridade e Recorte, que esta desmantelando o que quedaba do Estado do Bem estar provocando o empobrecimento do poboación europea, e ubicanos na perspectiva de novas mobilizacións europeas contra essa Refundacion.

Mas se o que se pretende é a victoria contra o frente das burguesias europeas, a sua institución central, a Unión Europea e os seus gobernos, a clase traballadora ten que dar um paso nos seus obxectivos políticos e nos seus métodos, superando as rutinas dos tempos de estabilidade social e política.

A UE e os seus gobernos son claros nos seus planes de austeridade, o pago da débeda é prioritaria nas contas publicas para financiar á banca e ás multinacionais, os recortes para destruir o Estado do bem Estar e fomentar à privatización dos servizos ate o de agora públicos, e as reformas laborais para aumentar a explotación da clase traballadora e mellorar os beneficios empresariais. Todas as suas medidas políticas e de direitos civis ordeanse baixo estos obxectivos.

Frente a esta claridade non se pode opor a ambigüidade das cúpulas sindicais, à espera dumha mudanza na política dos gobernos, ou trocos de goberno pola via electoral, coa entrada de Hollandes vários que vaian no camiño da negociación. Esta via, como a de o próprio Hollande e anteriormente ZP, demonstrase que é tamen o camiño aos recortes o axuste, só que coa vaselina da negociación coas cúpulas sindicais, seguindo a rutina de há cinco anos.

Os planes de austeridade e recortes son partillados, ou aplicados com máis ou menos agrado, por todas as forzas institucionais, que cando chegan a un goberno local, rexional, nacional ou estatal, non podem deixar de aplicarem. O recente exemplo de IU no goberno de Andalucía co PSOE é claro ao respeito.

Trás o 14N Toxo saiu afirmando que espera umha “mundanza” na política do goberno. Cumha crise do calibre da actual non collen medidas intermedias, nin negociacións sindicais parciais: a ofensiva é tan dura que estan em perigro todos os direitos laborais, sociais e políticos conquistados nos ultimos 50 anos, e os gobernos teñen renunciado a negocialas coas cúpulas sindicais e mesmo con outros partidos institucionais, senon que van ao enfrentamento coa poboación. Poren, facer mobilizacións coa esperanza de que os gobernos muden e negocien é darlle ilusións à clase traballadora e o pobo de que há saídas que non supoñan a continuidade na loita.

A disxuntiva, hoxe, esta em duas políticas enfrentadas, a dos gobernos e a Union Europea de recortes laborais, privatizacións e empobrecimento, e a saída obreira e popular à crise, que parta do non pagamento da débeda, da derrogación de todas as medidas antiobreiras e antipopulares, coa expropiación da banca e grandes indústrias estratexicas, a das medidas de reparto de traballo, reducindo a xornada sem reducir o salario, a de reestatalizacion de todos os servizos privatizados e a defensa dos públicos, baixo control da clase traballadora e o pobo, e a formulación de plans de obras e infraestruturas o servizo das necesidades sociais e non de financiamento das grandes constructoras e os bancos.

Os Estados Unidos Socialistas de Europa
O 14N, como toda folga xeral, pon sobre a mesa o problema do poder, é dicer quén fai, que sector da sociedade, que institucións, que goberno e que estado pode levar adiante unha saída obreira e popular à crise; porque a saída a beneficio do capital xa sabemos cales son, a Union Europea e os seus gobernos.

O principal balance da Xornada do 14N foi é a unidade da clase traballadora europea, pois é o elemento de cualidade respecto a outras convocatorias de Folga Xeral nos países da Union Europea, que pon sobre a mesa cal é a alternativa - dicia a convocatoria de CCOO e UXT, “ha alternativas”-.

Si, “ha alternativas”, mas dentro da sua ambiguedade non din cales son, porque eles defenden a actual Unión Europea, a que xurdeu do Tratado de Maastricht e ten xerado umha debeda impagable, a que recorta e axusta. As cupulas sindicais e os partidos institucionais que os apoian non se moven fora dos marcos da actual UE, o mais que chegan é a exixir aumentar o seu “caráter social” frente aos neoliberais que resolven todo côa “man oscura do mercado”. Mas para os pobos, para a clase traballadora, a actual UE é o seu gran inimigo. Por iso non podem levantar a unica umha alternativa clara, destruir esta Unión Europea limitandose a lavarlle a cara.

Para os marxistas revolucionarios si existe umha alternativa, a única que pode levar adiante un programa de transformación da sociedade, os Estados Unidos Socialistas de Europa.

Cando se din que “chegou a hora da política”, é porque este é o terreo da loita contra os plans dos gobernos e da Unión Europea, e non o da resposta parcial, sindical, aos ataques. Ë preciso levantar umha perspectiva social global, umha alternativa política ás institucións ao servizo do capital, e isto traducese na necesidade de construir um partido internacional, que a escala europea e nos estados, defenda a necesidade da transformación socialista da sociedade.

Superar a dispersión das alternativas sindicais e politicas
O 14 N, ainda sendo un paso na superación da dispersión estatal e nacional da clase traballadora, non resolve o problema. A CES non ten a intención de seguir na liña marcada coa convocatoria do 14, pois iso suporía nin mais nin menos que avanzar no que o capital teme como a peste, a unidade da clase traballadora, entre os sectores mais avanzados como gregos, portugueses, italianos, españois ou galegos, cos mais retrasados, alemans, holandeses, austriacos, etc..

Suporía romper a división que introducen facendo pensar a estos que eles estan pagando aos “vagos” do sul, demonstrando que quen paga a crise é toda a clase traballadora por igual, os alemans cos minijobs e a “axenda 2010” de Schroeder que destruiu elementos do seu estado do bem estar, e os do sul co desmantelamento do seu Estado a golpe de débeda, e que os beneficiarios desas políticas son a partes iguais, os bancos alemans, os capitalistas gregos ou españois que evaden capitais à banca alema ou francesa, ou os bancos españois, titulares da débeda portuguesa ou española.

A unidade do 14 N ten que ter continuidade para romper esta dicotomia/división entre o norte “rico” e o sul “vago e derrochador”, para unir a loita da clase traballadora europea contra os mesmos inimigos, os capitalistas e banqueiros europeos agrupados nesa cova de ladrons que é a Union Europea.

É obvio que a CES non vai a avanzar nese camiño, pois seria morder a man que lle da de comer; isto é tarefa dos organismos sindicais, políticos e sociais que coerentemente enfrentan essa Union Europea, e nomeadamente o chamado “sindicalismo de clase e combativo”, cuxos embrións existen em moitos estados europeos.

A CIG ten, neste camiño, unha responsabilidade especial, pois representa na Galiza, ao lado de outras organizacións sindicais menores (a CUT, a COG, a CGT, a CNT, e agrupacións sindicais de empresa), a essa perspectiva sindical combativa que esta a se desenvolver no conxunto de Europa. Implicar-se a fondo na realización dun Encontro Europeo para dar continuidade a unidade europea na loita é fundamental para non dilapidar os esforzos demonstrados póla clase traballadora galega o 14N.

O nivel internacional e europeo da crise, a “emerxencia social e política” na que vivemos pon a todas as organizacións na necesidade de superar as perspectivas locais. Non é negar o lexitimo direito à autodeterminacion das nacións oprimidas, o contrario, e unir esta exixencia à loita unida da clase traballadora contra o empobrecimento social que supon a Union Europea actual.

Para garantir a victoria frente a estes planes só há um camiño, levar este debate ás asembleas de traballadores/as, ás empresas e sectores, aos centros de estudo e bairros, e votar planes de mobilización que inclúan novas folgas xerais europeas, contra as medidas de austeridad, recorte e axuste, ate derrotar os gobernos de quenda, o de Rajoy e a Xunta, e a Unión Europea.



Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-11-2012 15:32
# Ligazón permanente a este artigo
declaracion da LIT-QI, diante da agresion a Gaza
NON Á MATANZA SIONISTA EN GAZA

Escrito por SI da LIT-QI
Sáb, 17 de Novembro de 2012 01:13

Gaza está sob o ataque sionista. Quando escrevemos estas linhas, a soma de mortos palestinos chega a 27 – dos quais 7 são crianças – além de mais de 253 feridos, em sua maioria civis e se contando entre eles outras 62 crianças.

A agressão israelense está enquadrada na denominada Operação Pilar Defensivo, iniciada a partir do lançamento de foguetes ao território israelense por grupos palestinos, aparentemente unidos à Jihad Islâmica. Esta operação, segundo o premiê sionista Benjamin Netanyahu, tem o objetivo de “destruir os arsenais e eliminar os líderes do Hamas”. Atendendo esta finalidade, o exército israelense atacou até o momento cerca de 600 alvos em Gaza através de bombardeios aéreos, artilharia pesada e mísseis terra-ar que estão causando estragos entre a população palestina, que se refugia como pode em suas casas. Israel cinicamente diz que ataca “objetivos militares”, quando na verdade atinge casas, escolas, edifícios públicos e ruas movimentadas. A realidade é que Gaza está ardendo e as bombas israelenses caem sem parar por toda a Faixa.

A situação agravou-se quando o exército israelense matou Ahmed Yabari, uma figura política reconhecida e chefe militar do Hamas. Tel Aviv reivindicou esta ação como uma “operação cirúrgica” realizada com apoio da inteligência para liquidar “a linha de comando da liderança do Hamas, bem como sua infraestrutura terrorista”. Este é outro assassinato seletivo de membros da resistência palestina, como foram outras centenas de casos onde os nazi-sionistas matam ou encarceram ativistas palestinos a fim de descabeçar a resistência.

O sionismo prepara uma invasão terrestre

Existem fortes elementos que apontam que Israel não se deterá em bombardeios em massa e está preparando uma invasão terrestre. Ehud Barak, ministro de Defesa israelense, ordenou a mobilização de mais de 75.000 reservistas para fazer “com que os palestinos paguem o preço” por seus ataques. Isto teria consequências similares ou piores que a última incursão terrestre, a conhecida Operação Chumbo Derretido em 2008, quando o sionismo matou 1.300 pessoas e deixou milhares de feridos, além de destruir 15% das moradias. Uma invasão militar só aumentaria o massacre do povo palestino, mas seria coerente com a política de extermínio em massa deste povo executado pelo estado nazi-sionista de Israel desde 1948.

O povo palestino resiste com heroísmo

Por sua vez, o povo palestino resiste, apesar da imensa superioridade militar do agressor. Hamas, pressionado pela ira e resistência popular, declarou que “Israel abriu as portas do inferno” e está respondendo aos ataques lançando, até agora, mais de 550 mísseis contra cidades israelenses. Pela primeira vez desde a guerra do Golfo de 1991 soaram as sirenas antiaéreas em Jerusalém. Efetivamente, três de seus mísseis Fajr-5 caíram na colônia de Gush Etzion, a sudoeste de Jerusalém. Esta é a primeira vez que um míssil atinge “a cidade santa” desde 1970 e o povo palestino celebrou o fato com justo júbilo. Além disso, a resistência palestina declarou também que seus milicianos derrubaram em Gaza um avião F-16 israelense com um míssil terra-ar.

Isto se dá apesar da superioridade militar de Israel, que através de seu sistema antiaéreo Iron Dome, interceptou 192 foguetes lançados de Gaza.

Obama apoia Israel incondicionalmente

O imperialismo norte-americano, como não poderia deixar de ser, colocou-se completamente do lado de seu enclave militar no Oriente Médio. De Washington, o governo de Obama apoiou categoricamente o “direito de Israel se defender”. “Condenamos energicamente o vendaval de mísseis de Gaza ao sul de Israel”, declarou o Departamento de Estado norte-americano. Esta é a forma em que o imperialismo sempre deu aval à usurpação dos territórios e ao assassinato sistemático do povo palestino nas mãos do sionismo.


O papel de Morsi e da Irmandade Muçulmana


Em meio a este conflito, Morsi, presidente de Egito, tenta equilibrar-se na corda bamba. Por um lado, pretende apresentar-se como um defensor da causa palestina fazendo discursos onde diz que “os israelenses devem entender que esta agressão é inaceitável, e que poderia levar à instabilidade de toda a região”, abrindo de forma temporária a fronteira com Gaza na Passagem de Rafah para atender feridos e mandando seu premiê, Hisham Kandil, visitar a Faixa de Gaza. Também retirou seu embaixador de Tel Aviv e chamou o diplomata israelense residente no Cairo para consulta.

A Irmandade Muçulmana, da qual o Hamas se considera seu “braço palestino”, também convocou manifestações na capital egípcia e declarou que “o governo não pode fazer menos do que cortar todas as relações com o estado sionista, já que o Estado egípcio precisa servir de modelo para os árabes e os muçulmanos”.

Morsi vê-se obrigado a tomar estas ações, que são muito mais um golpe de efeito do que medidas efetivas, para não se queimar com o povo egípcio e com as massas árabes de conjunto, que historicamente apoiam a causa palestina e condenam a existência de Israel. De fato, em vários países árabes como o Irã, Paquistão e Turquia, deram-se manifestações maciças condenando os ataques sionistas.

É preciso exigir de Morsi que rompa relações diplomáticas e comerciais com Israel e com os EUA, começando pela anulação do tratado de paz com o enclave sionista assinado em 1979.


A traição de Abbas e da Al Fatah


Por sua vez, Mahmud Abbas, o presidente da Administração Nacional Palestina (ANP) e líder da Al Fatah, no meio dos ataques de Israel limitou-se a exigir um “cessar fogo” e pedir reuniões “de urgência” da Liga Árabe e do Conselho de Segurança da ONU.

Não é possível esperar mais dessa direção tão fantoche de Israel quanto dos EUA e que em mais de uma ocasião traiu abertamente as reivindicações históricas do povo palestino.

Pela defesa de Gaza e apoio incondicional à resistência palestina!

A LIT-QI condena este ataque de Israel e coloca-se de forma incondicional ao lado da resistência palestina e pela defesa de Gaza. Neste sentido, é necessário impulsionar a mais ampla mobilização e solidariedade internacionais, começando pelos países do mundo árabe, para exigir o fim imediato dos bombardeios, o levantamento total do bloqueio à Faixa de Gaza e a abertura dos postos fronteiriços.

É fundamental que todas as organizações sociais, de direitos humanos e da esquerda se pronunciem contra os ataques sionistas e que iniciemos uma campanha de apoio a Gaza e à resistência palestina.

Devemos exigir aos governos de todo o mundo, sobretudo aos do Oriente Médio, que rompam relações diplomáticas e comerciais com o regime nazi-sionista de Israel, bem como o envio de armas e qualquer tipo de ajuda material à resistência palestina que enfrenta os ataques de Israel.

A barbárie israelense na faixa de Gaza demonstra que não pode existir paz no Oriente Médio nem direitos para o povo palestino enquanto o Estado de Israel existir. Daí a necessidade urgente de manter e fortalecer a campanha permanente de boicote a Israel, na perspectiva da destruição desse enclave militar do imperialismo.

Tudo isto no marco de que a única maneira de defender realmente os direitos do povo palestino é lutar pela destruição do Estado de Israel e pela construção de um Estado Palestino laico, democrático e não racista, em todo o território histórico da Palestina.

Secretariado Internacional

16 de novembro de 2012declaracion da LIT-QI, diante da agresion a Gaza
Comentarios (1) - Categoría: Internacional - Publicado o 19-11-2012 18:24
# Ligazón permanente a este artigo
14N FOLGA XERAL: UNIR OS TRABALLADORES/AS EUROPEOS
Abaixo os plans de recortes sociais da UE!
Non ao saqueo dos traballadores e o pobo !
Fora a Troika e os seus gobernos !
Esta débeda non é nosa !


O 14 de Novembro os traballadores/as de Portugal, Grecia, Italia e do Estado Español estaremos, por primeira vez na historia, ante unha folga xeral que abarcará varios países europeos. A unidade na loita e nas demandas dos traballadores/as europeos é unha necesidade imperiosa.
Mentres a UE e cada un dos gobernos actúan coas mesmas medidas e cun plan internacional ditado polas necesidades dos bancos, a unidade internacional da loita dos traballadores faise máis que necesaria para derrotalos.
En todos os países os plans de axuste deixan un saldo claro: a débeda pública aumentou, o déficit non diminúe, o desemprego disparouse e a crise segue profundándose. Pero a política dos gobernos segue sendo a mesma: facer que os traballadores/as paguemos a crise con recortes nos orzamentos e recortes nos salarios.
Esta folga levará a cabo cando os Parlamentos de Portugal, España e Grecia aprobarán orzamentos para o ano de 2013 que profundan de forma vergoñosa as esixencias da Comisión Europea (CE), o Banco Central Europeo (BCE) e o FMI, a chamada Troika: máis recortes na sanidade, educación, prestacións sociais, investimentos.... En Grecia ademais dun novo e brutal recorte de 13 mil millóns de euros no Orzamento, a Troika esixe unha nova reforma laboral que diminúa os custos dos despedimentos. En Italia os recortes no Orzamento tamén van acompañados de reformas que retiran conquistas históricas dos traballadores/as.
Todos os gobernos anuncian... máis do mesmo! A profundización da catástrofe social e económica resultado dunha política ao servizo dos banqueiros. E a continuidade da rapina dos nosos países para encher os petos dos bancos e fondos de investimento de Alemaña, Francia e Estados Unidos.
O Movemento Alternativa Socialista en Portugal, Corrente Vermella no Estado Español e o Partido de Alternativa Comunista, en Italia, seccións da Liga Internacional dos Traballadores (LIT), estaremos na liña de fronte na preparación da folga, ombreiro con ombreiro cos e as activistas do movemento sindical e da mocidade.
Á vez que alertamos a todos os activistas que debemos preparar a folga desde a base e facer votar nas asembleas e organismos, os obxectivos precisos da nosa loita así como a continuidade da mobilización a escala internacional.
As masivas mobilizacións do 15S en Portugal contra as medidas do goberno Pasos Coelho, déronse a pesar da CGTP. No Estado Español, as manifestacións multitudinarias do 19J, a folga xeral no País Vasco o pasado 26 de setembro, o 25S que cercou o Congreso e as incontables mobilizacións e folgas veñen reclamando unha e outra vez esa convocatoria. Só a negativa da burocracia sindical da CES -Central Europea de Sindicatos- postergou esta necesidade imperioso e no caso de Italia convocan unha folga soamente de 4 horas.
A unidade da clase traballadora en loita é a arma para derrotar a política da UE e dos gobernos dos banqueiros, pero para iso a Xornada Internacional de folgas e mobilizacións do 14N non pode parar aí. A votación dos Orzamentos da troika en Grecia, Portugal e no Estado Español esixe a continuidade da loita para impedir os recortes nos Orzamentos.

Necesitamos ter obxectivos claros para a Folga Xeral e un programa
A folga precisa ser o primeiro paso dun plan de loitas que teña continuidade até derrotar os plans de austeridade da Troika.
As manifestacións masivas ocorridas durante este mes de Setembro dixeron ao unísono “Basta!”. E por primeira vez no transcorrer desta crise obrigaron a un goberno, o de Portugal, a recuar na medida que transfería directamente diñeiro da Seguridade Social para bancos e grandes empresas: unha importante vitoria da mobilización contra un goberno ao servizo dos banqueiros.
Por iso, nas asembleas, nas manifestacións e coordinacións de loita, debemos defender que a folga non sexa unha mera protesta. Deber ser moito máis que iso, unha arma poderosa nas mans dos traballadores/as e dos pobos. Desde os centros de traballo, de estudo e vivenda, debemos organizar unha forte folga xeral o 14N. Á vez que esiximos manter a unidade dos traballadores portugueses, gregos, italianos e do Estado Español tras o 14N, é necesario un Encontro Internacional que defina os próximos pasos da loita para varrer os recortes e revogar todas as medidas de ataques aos dereitos dos traballadores.
Desde abaixo, nas asembleas e mobilizacións debemos esixir unha pauta mínima de reivindicacións:
a) Fin dos recortes e derrogación das reformas laborais e as pensións
b) Contra o pago da Débeda aos banqueiros e auditoria pública da Débeda.


Recortar si... a austeridade!
É necesario un plan de rescate dos traballadores
Vivindo do sangue e suor de millóns de traballadores/as, os banqueiros e grandes empresarios alimentan as súas fortunas á conta dos salarios, e do orzamento público. E se todos os traballadores/as saben que foron gobernados por verdadeiros criminais, tamén deben saber que é criminal a débeda que alimenta o lucro de bancos crebados mentres millóns de traballadores son lanzados ao desemprego.
A loita contra o pago desta débeda que non é nosa e a derrogación de todas as leis que retiraron conquistas históricas dos traballadores, son as medidas fundamentais de rescate dos traballadores e o pobo.
Por iso o xa Basta! que se ouve nas rúas contra os recortes, debe agora estenderse aos gobernos dos banqueiros e da Troika. Fora os gobernos que rescatan aos banqueiros!
Un ínfimo puñado de capitalistas e banqueiros, menos do 1% da poboación, están a gobernar contra a maioría, espoliando aos traballadores e ao pobo e provocando un empobrecemento catastrófico en beneficio dos seus lucros astronómicos. Para aplicar un plan de rescate dos traballadores necesitamos a unidade dos traballadores e dos pobos de Europa dicindo Non á Unión europea do capital, en defensa dunha Europa Socialista dos Traballadores e dos Pobos.
É hora de construír organizacións que defendan sen vacilación que a crise quen debe pagala son os capitalistas e que os traballadores europeos debemos unirnos nunha loita contra a Europa do capital.
Neste proxecto estamos empeñados as seccións da LITci.
Viva a loita internacional dos traballadores/as!

Corrente Vermella (Corriente Roja, Estado Español)
www.corrienteroja.net/
Movimento Alternativa Socialista (MAS, Portugal)
www.mas.org.pt/
Partito di Alternativa Comunista (PdAC, Italia)
www.partitodialternativacomunista.org/

Secretariado Europeo da Liga Internacional dos Traballadores (LIT.CI)
www.litci.org
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 10-11-2012 14:15
# Ligazón permanente a este artigo
14 N: A VICTORIA DA FOLGA É TAREFA DE TODOS/AS
O que foi un grito dos gregos hai dous anos, “pobos europeos levantaros”, hoxe pode ser unha realidade coa convocatoria dunha Xornada de Loita Europea o 14N, que inclúe a folga xeral nalguns países e movilizacións xerais en outros.
No Estado Español traballadores/as das administracións públicas, sanidade, educación, traballadores/as das empresas privadas que sofren EREs e recortes nos seus dereitos, desempregados/as, afectados polas estafas bancarias, ...., todos saen á rua sen ningunha coordinación, uns loitando por un lado e outros por outro, e todos eles contra as medidas do goberno, igual que no resto dos países europeos. Éste é o momento de que todas as mobilizacións conflúan e cambiar o rumbo da loita contra os plans de Bruxelas e os gobernos.
A convocatoria feita pola Confederacion Europea de Sindicatos supón un feito histórico e progresivo, por primeira vez desde que comenzara a “crise” hai unha convocatoria conxunta contra as medidas da Unión Europea. Pero esta convocatoria non é nada en si misma si os sindicatos limitanse en facer a convocatoria a través da prensa, de maneira burocratica como xa nos teñen acostumados.
Desde o poder e os medios queren facernos pensar que as folgas non serven para nada, mas o que non din é que todo o que temos, e que agora queren quitar, nunca foi un agasallo dos poderosos e os gobernos, senon froito de douscentos anos de loitas, de folgas e manifestacions, de revolucions e revoltas populares. Nunca nadie regalou nada ás clases traballadoras.
Nos tempos recentes tamen se fixeron folgas e manifestacions, mas a crise que atravesa o capitalismo pon as conquistas mais dificiles de conseguir. Na epoca da sua expansion e nos anos 50 ou 60 facian concesións para evitar mais folgas, e asi conquistouse o Estado do Ben Estar tras a II Guerra. Hoxe non o poden facer, mas iso non evita que podan ser derrotados, asi, ha dous meses o goberno portugués tivo que retirar -foi derrotado- a sua proposta de rebaixar os salarios dos traballadores/as.
Que sempre tentaran voltar a meter os planes, esta claro; unha victoria numha batalla non resolve a guerra, mas serve para coller forzas. Temos que aprender dos portugueses, foron dias e dias de centos de miles na rua o que fixo retroceder o goberno.
É certo que un dia e sen o conxunto da clase traballadora non chega. A folga ha que construila desde a base, desde os centros de traballo, estudo, dos barrios, e pensar a súa continuidade. Para que esto sexa asi, temos que implicar ao conxunto dos nosos compañeiros/as, e isto so se fai se VOTAN nas asembleas os planes de mobilizacion e non se limitan a ver como as convocatorias se pegan nos taboeiros das empresas.
A democracia nos centros de traallo e dentro dos sindicatos, é fundamental para conseguir a victoria, pois sen a implicacion do conxunto dos compañeiros e compañeiras iso é imposible. Ningun dirixente, por moi ben que fale, ten a forza para derrotar á patronal e os seus gobernos, coa UE detras deles.
Nós como afiliados/as aos sindicatos e mesmo como traballadoras/es nos centros de traballo temos que exixir aos nosos dirixentes que se fagan asambleas para ser parte activa desta convocatoria. As asambleas teñen que ser onde os e as traballadoras debatan sobre a importancia desta loita e da necesidade da sua continuidad, voten ir á folga e a participación activa nos piquetes.
Todos/as sabemos que a propoganda dos medios e o goberno (o seu silencio da convocatoria), as presions das empresas e o descreto das cupulas sindicais, o medo o desemprego, a division entre fixos e precarios, xovenes e vellos, falsos autonomos e asalariados/as etc., etc., é forte e fai o seu “traballo” contra a folga; a unica forza que pode contrarrestar esta campaña oficial é a que todos/as nós podemos facer nos centros de traballo, estudo, barrios....
Para axudar envio-vos un argumentario que circula por Internet , e que resposta á maioria das excusas para non ir á folga.
1.- A folga non serve para nada.
Bo, esta é a máis socorrida. O problema das folgas é que son útiles en función da xente que a secunda, e por tanto aquel que non vai á folga está "a traballar" por que este motivo sexa certo. É dicir, que serven ou non en función do número de persoas que van e do que non van. Así que sería máis xusto reformular esta escusa con "Non quero que a folga sirva e por tanto boicotéoa".
2.- Non vou á folga porque a convocan UXT e CCOO
Paréceme fantástico. Podes tomar unha decisión moi intelixente: non ir con eles. Pero ir. O problema que hai no Estado Español é que non só existe o bipartidismo, tamén existe o bisindicalismo. E isto levou a que a xente pense que non existe máis sindicato que estes dous. E o problema é que teñen unha representación en grandes empresas e sector público que non se merecen. Ou igual si. A cuestión é que as folgas, tal e como está a lexislación, tena que convocar un sindicato cun mínimo moi alto de representación no territorio, polo que as folgas xerais estatais só pódenas convocar estes dous sindicatos e outro máis, que está moi por baixo en afiliación.
E pensa unha cousa. As folgas non se fan para maior lucimento dos sindicatos senón para reclamar o que se considera xusto para os traballadores/as. Sen folgas non terías fins de semana nin traballarías 8 horas diarias.
3.- Os sindicatos non me representan e son uns vendidos
Estas simplificacions están moi gastadas do uso. Tamén se di que os pilotos cobran moito, que os funcionarios traballan pouco, que todos os políticos son iguais, que os chineses son uns mafiosos ou que os estranxeiros veñen roubarnos o traballo. Se usas o primeiro dos argumentos seguramente usases todos os demais. Igual tés un problema e é que resulta moi fácil manipularche. Deberías ser máis crítico e pensar máis por ti mesmo.
Se non represéntanche vota a outros. Úneche a outros e loita para o ben de todos os traballadores/as.
4.- A min non me afecta
As reformas laborais emprendidas polos dous últimos gobernos, os recortes na educación, sanidade, transportes públicos, servizos sociais etc etc aféctanche a ti e aos teus familiares e amigos. Todos temos un, dous ou tres amigos en paro e sabemos o mal que o están pasando. Cunha taxa de paro do 25% e o despedimento case gratuíto é de covardes pensar que nunca che vai a afectar. Cando vaias ao médico, a comprar un medicamento, a inscribirche na UNED verás como, realmente, aféctanche estes recortes.
5.- Eu son autónomo
E por tanto es un dos traballadores máis precarios que hai en España. Esta folga tamén é por ti e para ti. Subíronche as retencións máis que a ninguén e a maior parte dos autónomos están a ter serios problemas para chegar a fin de mes. Realmente non che afectaron as medidas?
Se, perderás un día de traballo. Iso mesmo pensaban os funcionarios ata que lles recortaron máis dunha paga. Con ese diñeiro que lles quitaron poderían estar de folga un mes seguido crees que algún goberno aguantaría unha folga indefinida do sector público?
6.- Eu tamén e ademais teño unha empresa pequena
E os teus clientes cada día teñen máis dificultades para comprar no teu negocio. Viches baixar as vendas máis que nunca e viches a outros como ti que tiveron que pechar. Igual tes débedas porque os bancos pedíronche que avalases o préstamo para o negocio coa túa casa, coa dos teus pais.
7.- Son estudante e non me afecta
Pero serás traballador. E os teus pais o son. Os teus amigos ou irmáns maiores están, cun 52% de probabilidade, en paro. As reformas educativas só fomentan a formación se está orientada á produción en cadea. Que clase de futuro espérache? É o que che imaxinabas?
Ademáis, os planes de Privatizacion da educacion, Bolonia na Universidade son iguais aos da saúde ou o resto dos servizos. Ao final so poderan estudar como no seculo XIX, os fillos dos ricos e poderosos.
8.- Estou a gusto na miña empresa
Solidariedade, compañeiro. Que ti esteas a gusto na túa empresa non significa que non poidas porche á beira dos que teñen un traballo precario ou dos que non teñen traballo. Que ti non o esteas pasando mal non invalídache para defender os dereitos de todos. A final de contas onde estarás dentro duns meses? O número de EREs disparouse crees que o teu traballo seguirá existindo dentro de seis meses ou un ano? Co barato que é o despedimento e a subcontratación quen che di que mañá non che despiden para contratar a outro que faga algo parecido ao que facías ti pero por moito menos diñeiro?
9.- O meu xefe non cre nas folgas
É o que pasa cando se é empresario. Pero debería saber que se as vendas seguen baixando igual ten que pechar e perder todo o que investiu en tempo, diñeiro e saúde. Se a crise segue e o goberno continúa usando o diñeiro de todos para rescatar aos bancos é probable que a empresa do teu xefe empece a ter problemas económicos. E se traballa con países estranxeiros é probable que lles afecte a crise tamén a eles.
10.- A democracia é votar cada catro anos
E prometer nos programas o que se pretende cumprir e non mentir ao electorado e cumprir coa constitución e non roubar desde os cargos públicos. É moitas cousas, pero non queren que penses en todas elas.
11.- Teño dereito a ir traballar
Non. Tes dereito a ter un traballo digno cun salario que che permita vivir dignamente. Tamén tes dereito a unha vivenda e a unha serie de liberdades que non se cumpren. E que pasa co dereito a ter traballo do seis millóns de españois que non teñen traballo? Vale máis o teu dereito a ir ao traballo que o de 6.000.000 de persoas que non teñen traballo?
12.- Agora non é momento, ao contrario, hai que traballar máis para saír da crise.
Di mellor que deberiamos levar dez folgas e só levamos dúas. Pero o problema é o bisindicalismo e que os sindicatos minoritarios non puideron estar á altura. Pensas que só se debe protestar cando as cousas van ben? Entón nunca volverán ir ben. Se non se protestou cando todo ía rematadamente mal, hoxe non estariamos tan ben. Ou pretendes esperar a que restauren o traballo infantil, a xornada de 12 horas e a semana de 7 días laborais antes de empezar a protestar? E o dereito de pernada?
13.- Dáme medo ter represalias na empresa.
Fala cos teus compañeiros ou denuncia calquera intento do teu xefe de evitar que fagas folga. Non ten dereito a preguntarche se vas facer folga. Se o fai recolle probas e denuncialo ante a inspección de traballo. Ou fala con amigos que saibas que están en sindicatos. Poida que déanche ideas, ou ata que monten un piquete na porta para darche a escusa perfecta: "non puiden ir traballar porque había uns sindicalistas malísimos que non me deixaron entrar"
14.- Paso de leas, se ao final fodémonos igual.
Claro que si. E se alguén che pega non te defendas, se ao final vaiche a pegar unha navallada igual. E se ves que rouban na túa casa non chames á policía. Se ao final non vai servir de nada
15.- Perderei un día de soldo
Que baratos vendes os teus dereitos laborais. Cambias un mísero xornal polo dereito ao traballo, os recortes sociais, os despedimentos masivos, as reformas laborais. Saes moi barato.
16.- Á miña empresa, pequena, fágolle unha putada e o meu xefe é boa xente.
Seguramente a túa empresa, pequena, estea a pasar malos momentos máis pola falta de clientes que por que peche un día. Igual a solución é que todos protestemos contra estes recortes que están a afogar a economía de todos os cidadáns e que nos está levando á quebra completa de todos.
17.- Non vai facer folga case ninguén, non vou ser eu o que dea a nota.
Se todos pensamos así claro que non vai facela case ninguén! Fala cos compañeiros cos que teñas confianza e preguntales. Igual lévasche unha sorpresa.

Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 07-11-2012 11:43
# Ligazón permanente a este artigo
Tertulias Vermellas: CAL É A SAÍDA DA CRISE?
Estimado/a compañeiro/a, dentro da súa programación das Tertulias Vermellas, queremos convidar-te a debater connosco cales son os verdadeiros motivos desta crise capitalista. Cal é a saída para a clase obreira e os pobos. Todo elo no cadro dun contexto histórico na Europa, a folga xeral convocada para o vindeiro 14 de novembro en varios países da UE e xornada de loitas en outros contra as suas políticas de axustes.

A clase obreira europea na conquista dos seus dereitos non so sindicais se non tamén políticos moito camiño percorreu, lembremos que xa pasaran anos desde que Marx e Engels escribiran o Manifesto Comunista. O longo dos anos consquistou o dereito voto, a organizarse en sindicatos e partidos políticos para se defender fronte á burguesia, e que agora están roubando.

Nestes momentos onde a situación da crise do sistema capitalista esta levando á clase obreira e os pobos a perdelos, e onde as organizacións da clase obreira están en descreto absoluto, a contradicción que existe entre as necesidades obxetivas e as subxetivas, fan necesaria a discusión de cal é a organización que necesita a clase obreira e os pobos.

Porque consideramos que é precisa a organización, convidamos-te a debater connosco.

Esperamos-vos na "Diablita", na Pza Azcarraga, A Coruña

10 novembro as 18 h
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 05-11-2012 19:10
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal