A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

20 XANEIRO: A SANIDADE SÁLVASE LOITANDO
Corrente Vermella apoiamos a manifestación do 20 de xaneiro convocada pola Comisión de Centro do CHUAC baixo o lema “Sen persoal non hai sanidade” e chamamos a todxs xs traballadorxs e a toda a poboación usuaria da Sanidade Pública a acudir. As reivindicacións son totalmente xustas e imprescindibles para que o servizo público que fai o CHUAC sexa de calidade. Calidade que nos interesa moito á maioría da poboación.

A CoVid demostrou o que moitxs levamos anos denunciando: as políticas de recortes e privatizacións levadas a cabo polos gobernos do PSOE e do PP a nivel central, e da Xunta na Galiza, son criminais. As consecuencias sanitarias, laborais e sociais destas políticas son denunciadas polo persoal da saúde e a poboación con masivas e continuadas mobilizacións: perda de postos de traballo, precariedade e piores condicións de traballo, desatención na Primaria, privatización de moitos servizos que obrigan a cada vez mais persoas a ir cara os servizos sociosanitarios privados (sanidade e residencias de maiores privadas) se poden pagalo.

Pero Feijóo non podería facer isto se non contara co aval legal que o goberno central mantén vixente. A privatización da sanidade comezou cando o goberno de Aznar pactou co PSOE a lei 15/97, que establece a “nova forma de xestión dos servizos sanitarios”; por esta porta entraron ás primeiras privatizacións.

Esta porta agrandouse cando estes dous partidos reformaron ás agachadas o artigo 135 da Constitución, establecendo a obrigatoriedade do pago dos intereses da débeda pública contraída para resgatar os bancos, por riba dos gastos sociais. Estas medidas xunto co control do gasto público imposto pola UE, resultou nos sistemáticos recortes no gasto nos servizos públicos en xeral, e nos sociosanitarios en concreto. O novo fondo de recuperación europeo probablemente impoña condicións nesta mesma liña.

O CHUAC non é alleo a este desmantelamento, e a situación do persoal de Urxencias, Quirófanos e outros servizos é consecuencia directa destas políticas neoliberais. O mesmo sucede no resto das áreas sanitarias e servizos, pero saír á rua de maneira illada non basta para frear o que é un plan a longo prazo para destruír e privatizar TODOS os servizos que conforman a Sanidade Pública. Por iso é preciso facer un calendario xeral de mobilizacións a partir de asembleas nos centros de traballo (Hospitais, Atención Primaria, Residencias de Maiores, etc.), chamando á cidadanía a sumarse desde os seus organismos (asociacións veciñais, asociacións culturais, centros sociais, etc.) para sostela no tempo ata derrubar o goberno de Feijóo para podermos reconstruír os servizos sociosanitarios públicos.

Ao noso entender, a primeira medida para esa recuperación da sanidade pública é a derrogación da lexislación na que sustentase as políticas dos gobernos, a lei 15/97, o artigo 135 da Constitución e o control do gasto publico.
A segunda medida é a volta ás mans públicas de todos os servizos privatizados ou externalidades, incluídas as residencias de maiores, entregadas á xestión privada como os historiais sanitarios da cidadanía, así como dos hospitais baixo a xestión de empresas ás que a Xunta ten que pagarlles millóns de euros. Asi mesmo, a ruptura dos acordos coas clínicas e hospitais privados, no camiño da súa nacionalización.
A terceira condición é a nacionalización da industria farmacéutica. Como estase a demostar co desastre da vacinación da Covid no mundo, faise mais evidente que nunca que esta industria so está a procura do negocio a costa da vida das persoas.


Só sacando as mans dos bancos, fondos voitres e aseguradoras da saúde convertida en negocio, a sociedade poderá ter uns servizos sociosanitarios 100% públicos, axeitados ás necesidades sociais e baixo o control do persoal da sanidade e a cidadanía.

ACUDE á manifestación do 20 de Xaneiro que sairá da Casa do Mar (A Coruña) ás 19:00
APOIA AO PERSOAL SANITARIO!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-01-2022 18:42
# Ligazón permanente a este artigo
As negociacións dos convenios marcado pola nova reforma laboral
Os traballadores e traballadoras do metal da Coruña, xunto cos traballadores e traballadoras de todo o estado están a loitar polo seus convenios e en defensa das condicións de traballo. Entre eles, e o mesmo 15 de xaneiro, en Cádiz vaise a desenvolver umha manifestación contra a represión que sufriron os traballadores do metal a finais do ano pasado, cos que chamamos a solidarizarse.

O goberno do PSOE UP que comprometeuse a derrogar a Reforma Laboral de Rajoy cando chegara á Moncloa, e o único que fai é recuperar a sua prorroga automática, a chamada “ultractividade” dos convenios. Tamen din recupera a prioridade dos convenios de sectoriais sobre os de empresa; mas limitaria-se a negociar o salario coma se fose esta a única das condicións de traballo (e a xornada, vacacións, quendas, etc.?).

A nova reforma modifica estas normas na negociación colectiva, mas, a costa de qué?. Porque a patronal non da “duros por pesetas”. Pois nin mais nin menos que no mantemento da temporalidade, convertendo todos os contratos en indefinidos mas con 33 días de indemnización e non se recuperan os salarios de tramitación, etc.

Ademais, non se recupera a causalidade nos despidos, polo que este contrato indefinido non é outra cousa que extensión da precariedade a toda a clase traballadora, só que pagando algo mais de indemnización.

Mantense que nos EREs non sexa precisa a autorización administrativa cun prazo de negociación meramente simbólico, coas nefestas consecuencias como as sufridas polos traballadores e traballadoras de Vestas e Alcoa.

O regulamento da subcontratación semellaría que ha umha mellora, pois aos traballadores das subcontratas aplicaríaselles o convenio da empresa principal na cal traballan. Pero acto seguido a reforma fai a salvedade de que so cando a empresa subcontratista non teña un convenio sectorial ou propio, o cal a maioría xa teñen. E as que non, prevese que non tardarán moito en celebrar un e deixar en papel mollado esta previsión.

Estes son algúns exemplos de que a troques dun relativo mais “poder” de negociación para as cúpulas sindicais asinase a “paz social” e estabilízanse os retrocesos da reforma laboral do PP, deixando intacta a reforma anterior de Zapatero.

See queremos avanzar na conquista dos nosos direitos temos que rexeitar este lavado de cara da reforma e a tarefa segue sendo a de sempre, a loita pola derrogación da Reforma Laboral. Non se pode conquistar nin menos garantir no futuro ningún direito mentres as condicións das reformas laborais estean vixentes!.

Neste cadro estase a dar a negociación colectiva, a do metal, a da conserva ou empresas como Leite Celta, etc., outras por melloras nas condicións como as dos comedores de Inditex na Coruña, as do telemarketing de Bosch Vigo, Xeal na Costa da Morte, etc., etc, e as mobilizacións en defensa das condicións de traballo sucédense en toda a Galiza, ... e non só; mas fanse illada umhas doutras, cada umha no seu recuncho.

Todos temos na retina as durísimas manifestacións do metal de Cádiz, que remataron coa traizón das cúpulas de CCOO e UXT, e a represión mais salvaxe, con tanquetas militares e detencións incluídas. Unha loita polo futuro que tivo seu momento mais álxido coas grandes mobilizacións en Alcoa e Vestas contra os despedimentos e folga xeral da Mariña do 17N.

Tras ducias de anos de retrocesos nas nosas condicións de traballo, de perda de salarios e postos de traballo, agudizada pola inflación que vivemos hoxe, a clase traballadora da Galiza e do estado está piques de tocar fondo: hoxe ter traballo non é garantía de non cair na pobreza, de non poder pagar a vivenda, a luz, a sanidade privatizada, etc. E isto temo-lo que reverter.

Mas, para facelo hai que ter claro que esta Reforma Laboral é a adecuación da política económica do goberno á esixencia da UE para entregar os 140 mil millóns de euros cos que soña a patronal para o seu resgate, tras dous anos de pandemia. O freo aos convenios, a privatización da sanidade, os recortes en educación e a falta de infraestruturas na Galiza é parte da mesma política do goberno Central de PSOE-UP como do PP en Galiza.

O non ser feitos illados un doutro, senon respostar os mesmos obxectivos, temos que avanzar na unidade na loita de todos os sectores, con convocatorias conxuntas e unitarias na defensa dos noso futuro.

Todos os planes de mobilización e loita deben ser acordados en asembleas de fábrica e centro de traballo para que non aconteza o que sucedeu en Vigo a comezos de ano ou en Cádiz a finais, que as cúpulas de CCOO e UXT descolgáronse unilateralmente, e negociaron á baixa ás costas dos traballadores e traballadoras en loita freando as mobilizacións.


Plan de mobilizacións ata derrubar as Reformas Laborais
Pola recuperación dos dereitos da clase traballadora
Unidade para loitar
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-01-2022 17:55
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0