A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

SUSPENDER OS PAGOS DA DEBEDA PUBLICA
Suspender os pagos da Débeda pública.
Facer unha Auditoria pública que desvele a verdade

Por Pagina Vermella

É unha necesidade urxente pór en pé unha campaña unitaria de longo alcance, baseada na dobre esixencia de declarar a suspensión dos pagos da Débeda pública e pór en marcha unha Auditoria pública da débeda.

Trátase de iniciar unha auditoria en profundidade que desvele a verdade: de onde vén a débeda, quen son os seus responsables, quen a contraeu e baixo que condicións, cal é a súa auténtica contía, a verdade das axudas aos bancos e das súas operacións fraudulentas, quen se beneficia da débeda. Hai que desvelar con detalle quen debe realmente a quen e cal é a verdadeira débeda social. Hai que mostrar a relación entre a débeda pública e a pertenza ao Euro e a UE, entre a Débeda e o sistema tributario, desvelar por que canto máis se paga máis débeda hai.

En Grecia, organizacións sindicais, políticas e numerosos intelectuais veñen impulsando desde hai meses unha Comisión Auditora. A orixe deste movemento foi a proposta, en decembro de 2010, dos deputados Sophia Sakorafa (ex PASOK) e Alexis Tsipras (Synapsismos) de formar unha comisión parlamentaria de auditoría da Débeda. Unha iniciativa que Esquerda Unida, Amaiur, BNG e ERC deberían adoptar.

A Comisión de Auditoría da Débeda Pública de Grecia declaraba recentemente “a necesidade de declarar de forma inmediata a suspensión de pagos e a formación dunha auditoria cidadá da débeda de carácter democrático e liderada polos traballadores.” (...) “Non debemos, non vendemos, non pagamos”(...) “A cancelación da débeda baséase na soberanía do pobo grego, que obriga aos acredores a aceptar os seus termos”. Este é un exemplo do que se debe tomar boa nota.

É necesaria unha iniciativa unitaria para crear unha Comisión de Auditoría da débeda pública no Estado español, da que formen parte organizacións sindicais, políticas e sociais da esquerda, entidades que veñen desde hai moito tempo traballando nos temas da débeda externa, intelectuais de prestixio que veñen rexeitando as medidas do goberno e profesionais e técnicos de Facenda que veñen denunciando a fraude fiscal. Unha iniciativa así serviría sen dúbida para impulsar unha ampla mobilización popular, ramificada en todo o territorio, que exixa masivamente a suspensión dos pagos da débeda pública e para establecer os elementos de proba para xulgar e castigar aos responsables de delitos económicos e a violación de dereitos sociais básicos, así como para fundamentar o repudio desta débeda ilexítima e esixir a reparación dos danos causados.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 31-01-2012 08:24
# Ligazón permanente a este artigo
TUNES, SIRIA, LIBIA: ENTREVISTA CON SANTIAGO ALBA RICO
Entrevista con Santiago Alba Rico para Corrente Vermella.
Siria: "Se a xeoestratexia exixe sacrificar ao pobo sirio, que teñan o valor de dicilo. Pero como teñen que ser ademais de "esquerdas", fan algo peor: negan que haxa unha ditadura e negan que haxa un pobo que loita contra ela"

Corrente Vermella: Coa caída de Ben Ali e o recente proceso electoral consideras que se pechou o proceso revolucionario en Tunes?
Santiago Alba Rico: Ao contrario. A caída de Ben Alí abriu o proceso revolucionario, que tivo os seus dous momentos fundamentais nas dúas ocupacións da Qasba (a finais de xaneiro e a finais de febreiro). A segunda levou ao recoñecemento dalgunhas das reivindicacións políticas das mobilizacións populares -entre elas as eleccións para un Constituínte- pero dalgún modo transformou polo seu propio éxito, o curso das protestas. O impulso popular espontáneo entrou parcialmente así no molde dunha politización convencional guiada por un sistema de partidos; e digo parcialmente porque as demandas sociais e económicas mantivéronse insatisfeitas e unha boa parte do malestar organizado durante o levantamento quedou fóra das urnas. A abstención do 23 de outubro -en torno ao 40%- hai que relacionala con sectores xuvenís que sentiron traizoada a revolución e seguen pensando en emigrar a Italia e con sectores radicais que viviron como un gran fracaso a incapacidade da esquerda para presentar unha candidatura unitaria (tras a disolución da Fronte 14 de Xaneiro). Non se poden menosprezar os logros, pero a vitoria política da segunda Qasba foi acompañada de dúas derrotas decisivas en termos rupturistas: a do ministerio do Interior, cuxo aparello segue intacto, e a dos tribunais, que permanecen sen cambios. Perdeuse unha oportunidade de ir máis lonxe, pero boa parte das causas da revolución seguen vivas e a acumulación de forzas e de conciencia foi moi grande.

C.V: O novo goberno provisional está encabezado polos islamistas moderados, a que se debe o seu triunfo? Consideras que van cumprir coas expectativas da poboación?
Santiago Alba Rico: O triunfo dos islamistas débese a dous motivos. O primeiro é que representan aos ollos de moitos tunisianos a ruptura ética e política co antigo réxime; foron os máis perseguidos e preséntanse cunha aura de honestidade insobornable fronte a unha poboación que se levantou sobre todo contra a corrupción do réxime de Ben Ali. O segundo é a estratexia equivocada do centro-esquerda, notablemente dos dous partidos xa legais baixo a ditadura (o PDP de Nejib Chebbi e o Polo de Ahmer Brahimi), identificados pola maior parte da poboación como burgueses e prol-occidentais e que, en lugar de centrarse nos problemas reais da xente, enfocaron toda a atención no falso problema do laicismo. Como reacción, moitos sectores populares buscaron un referente na identidade islámica. En canto a cumprir as expectativas da poboación, non creo que Nahda dispoña nin do programa nin da vontade para facelo. Non se pode contentar á oligarquía tunisiana e aos mercados financeiros internacionais e ao mesmo tempo emprender ambiciosas políticas sociais que resolvan os problemas estruturais. "O islam huwa ao-jal" é unha fórmula máxica; as sociedades poden vivir de maxia -ou de relixión- un período, pero a realidade acaba por impor os seus duros límites.

C.V.: Como é visto este goberno polos militares e as potencias imperialistas?, propuxeron algún proceso de nacionalización ou de ruptura de tratados co imperialismo?
Santiago Alba Rico: Tanto os EEUU como a UE resignáronse a cambiar de estratexia e están a negociar cos islamistas. A cambio, os islamistas non deixan de facer concesións. Na súa recente visita a Washington, Rachid Al-Ghanouchi fixo unhas declaracións moi ambiguas, por exemplo, sobre a cuestión palestina. Pero o discurso de Nahda é polisémico: cada vez que fala ten que dirixirse a cinco ou seis interlocutores distintos (as potencias occidentais, os seus votantes de dereitas, os seus votantes de esquerdas, os salafistas, os seus aliados no goberno). Haberá que seguir con atención os debates da constituínte e sobre todo as primeiras medidas dun goberno tripartito no que o máis fácil é queimarse. Nas próximas semanas veremos se hai algún cambio en política exterior e se se acometen ou non as reformas internas pendentes relacionadas co vello aparello do Estado. A presenza de Moncef Marzouki (do CPR) como presidente da república garante en todo caso, unha pugna progresista e nacionalista dentro da coalición de goberno.

C.V. : A clase obreira tunisiana foi protagonista na caída da ditadura coas súas folgas xerais, hai paz social agora en Tunes? hai cambios na situación da vida das masas?
Santiago Alba Rico: A situación dos traballadores e desempregados non deixou de agravarse como consecuencia da crise do turismo, a saída de empresas estranxeiras e a guerra en Libia. Desde o 14 de xaneiro non houbo un só día sen folgas ou protestas laborais e, tras un pequeno paréntese en vésperas das eleccións, as mobilizacións reactiváronse nas rexións do interior. A última en Gafsa hai poucos días -que aínda continúa- en protesta polo paro e a distribución de postos de traballo por parte da Compañía de Fosfatos (así empezaron as revoltas da conca mineira en 2008).

C.V.:Alfonsín na Arxentina dicía que coa democracia (burguesa) cómese e tense teito, alí demostrouse que con iso non basta, que perspectivas hai en Tunes?
Santiago Alba Rico: É difícil facer predicións, pero creo que en Tunes comezou un movemento sísmico cuxas réplicas, de ida e volta, van seguir ondulando a rexión. Creo que todo isto non fixo máis que empezar, tamén en Tunes, onde hai máis marxe de manobra e onde quizais se permita un pouco máis de democracia burguesa, pero onde en calquera caso o islamismo hexemónico terá que responder á presión popular, cousa que non poderá facer sen enfrontarse ao deseño euro-estadounidense para a zona.

Siria:
C.V.: Do mesmo xeito que pasou co ditador Gadafi Bashar El Assad atopou o respaldo dun sector da esquerda que acusa os manifestantes de axentes da CIA. que opinión che merecen esas declaracións?
Santiago Alba Rico: Máis que unha opinión, a miña resposta toma a forma de dor. Preferiría que ese sector da esquerda ao que che refires fose tan cínico como as potencias imperialistas, que non dubidan en apoiar hoxe aos que traizoarán mañá e disimulan pouco o seu desprezo polos pobos. Se a xeoestratexia exixe sacrificar ao pobo sirio, que teñan o valor de dicilo. Pero como teñen que ser ademais de "esquerdas" e protexer a súa conciencia, fan algo pior: negan que haxa unha ditadura e negan que haxa un pobo que loita contra ela. O malo é que isto ten tamén os seus efectos. Eu fun acusado de xustificar, facilitar ou mesmo pedir unha intervención por afirmar a existencia dun levantamento popular; o pior desta criminalización (expresada algunhas veces de forma pouco serena e respectuosa) é que ignora, á inversa, a enorme responsabilidade que está a ter a posición dese sector da esquerda (con gobernos en América Latina) no curso das revoltas árabes e no éxito da contrarrevolución. Xogan á profecía autocumplida. Non mandan nin armas nin diñeiro nin a súa experiencia organizativa; nin sequera unha palabriña de apoio. Entregan o territorio e o discurso e logo -voilá- aí témolo, xa o dixemos: son todos peóns da CIA. Poderá dicerse que os gobernos latinoamericanos non poden permitirse intervir, que xa teñen bastante con ocuparse de defenderse a nivel continental e crear, por exemplo, a CELAC. Pero é que desgraciadamente interviron; eles tamén interviron e da pior maneira, apoiando a quen debían ser os seus inimigos porque eran tan inimigos dos pobos como os seus patróns occidentais. Eu son pequeno e non teño poder; non fixen moito dano. Eles son grandes e teñen moito poder; todo un bloque -por primeira vez en décadas- que podía manobrar para dificultar a repenetración das forzas neocoloniales na zona. Deixáronlles o terreo expedito. E as forzas imperialistas, claro, entran e interveñen, que é o que fixeron sempre que lles deixan. Cando un confiara inxenuamente na renovación da esquerda desde América Latina, hete aquí que o socialismo do século XXI parécese moito -moito- ao do século XX, tamén polo modo en que trata aos seus propios compañeiros de viaxe.

C.V: O pobo sirio, como é natural, esperaba que Bashar caese por medios pacíficos, con todo, xa son máis de 4.000 mortos os que produciu a represión do réxime, xa hai enfrontamentos armados. Consideras que é xustificable ou necesaria a resposta armada ao réxime sirio?
Santiago Alba Rico: Hai dúas cuestións. A primeira é de principio: considero justificado -lexítima defensa- que a poboación se arme, tras meses de represión feroz, contra un inimigo que non ten piedade. A segunda é máis ben táctica. Estou de acordo co opositor Michel Quilo en que o perigo está en que se arme non a poboación para defenderse senón o chamado Exército Libre Sirio para atacar ao exército da el-Asad. Acho que até fai moi pouco as Coordinadoras no interior, que son as que deben decidir -pois son os que se xogan a vida- tiñan moi clara a súa oposición tanto a unha intervención estranxeira como a unha militarización da revolución. En todo caso, o que me irrita é que sexan precisamente aqueles que noutros escenarios apostan moi alegremente pola loita armada os que no caso de Siria consideran sospeitoso - trás oito meses!- o recurso ás armas ou mesmo unha proba retrospectiva de que todo foi unha montaxe da CIA. Esa é, claro, a propaganda do réxime e da axencia SA.

C.V.: Hai sectores que seguen expondo as mobilizacións pacíficas a pesar dos masacres, outros queren a intervención de tropas a OTAN ou a ONU, ou sexa, do imperialismo, que resultado tería esta intervención?
Santiago Alba Rico: Equivoqueime con Libia e quero ser prudente, pero vexo moi difícil unha intervención. Paréceme máis probable, como suxería Abdelbari Atwan, o editorialista da El-Quds-al-Arabi, que finalmente as potencias occidentais decidan que se axusta máis aos seus intereses na zona o sacrificio do pobo sirio e da súa revolución democrática. E isto, en parte, porque unha intervención poría patas para arriba a zona do planeta onde hai unha maior concentración de intereses e de conflitos. Paréceme máis probable unha intervención contra Irán, cuxo efecto, en calquera caso, sería tamén parecido. O illamento de Israel fai temer un movemento de alto risco; contra a parede, trátase de crebar a liña Irán-Siria-Hizbulá e de paso converter a primavera árabe nun inferno de conflitos civís confesionais e sectarios (é moi evidente a procura dun enfrontamento entre chíies e sunníes en toda a rexión). Pero sen contar con que Rusia e China puidesen reaccionar, o resultado sería tan apocalíptico que quizais acabe predominando o pragmatismo nun mundo, en calquera caso, atravesado por impulsos moi irracionais (sobre todo no goberno de Israel). Ese pragmatismo implica optar polo mal menor e o mal menor para todos -salvo, claro, para os sirios- é o fin da revolución. Por todas partes ven signos dun retroceso occidental. A pregunta é: pódese xa volver atrás ou é demasiado tarde?
Tamén relación a Siria, ves un paralelismo en que agora a "comunidade internacional" quere intervir para protexer á poboación civil, despois de meses e meses nos que se mantivo a represión e agora é cando empeza a haber unha resposta armada por parte da oposición. Antes de que houbese esta resposta só había chamamentos ao goberno e mesmo como chegou a expor Trinidad Jiménez que seguía existindo a posibilidade de que Bashar mantivese a súa lexitimidade se facía algunhas reformas. Eu opino ademais que se se dá a intervención imperialista non vai aser coa exlcusión aérea, pois neste caso de pouco serviría dado que Bashar co que ataca á poboación é con armas e tanques e non hai cidades (que eu saiba) liberadas ás que estea a bombardear o que significaría que se lle facilitaría a entrada directa (como tropas de interposición), tal vez en Homs noutras poboacións, dividindo ao país e colonizándolo. Creo imposible unha intervención terrestre da OTAN nun país onde Rusia ten bases e deixou clara a súa oposición a calquera intromisión militar nos asuntos sirios. Apuntouse a posibilidade de que ese papel militar xogáseo Turquía, pero Turquía -como a Liga Arabe- tamén ha recuado nos últimos días no seu belixerancia contra o réxime de el-Asad. Teño a impresión de que a situación se vai a estancar. Aínda que o Exército Libre sirio, que non obedece ordes do Consello Nacional Sirio, poida seguir tentando forzar as cousas con ataques crecientemente espectaculares. Pero a oposición mesma percibiu tanto os riscos dunha intervención como este retroceso ou estancamento e volve expor o retorno ás formas orixinais da revolta, baseadas na desobediencia civil. A folga xeral indefinida convocada nas cidades rebeldes sinala claramente este retorno ás orixes como resposta tamén ao claro estancamento -se pode definirse así a morte cotiá de manifestantes- da situación.

Libia
C.V: Sobre Libia temos un gran acordo políticio en relación ao que significaba Gadafí e a rebelión ou revolución contra el. Agora a "comunidade internacional" desvélase porque o novo goberno, que tardaron varias semanas en conseguir formar, sexa recoñecido pola poboación, e máis ben que consiga gobernar. Para iso ten a dificultade de que as milicias rebeldes seguen existindo e por suposto están armadas. Tes información sobre cómo está realmente a situación do poder en Libia nestes momentos?
Santiago Alba Rico: A situación é moi complexa e a súa complexidade mesma demostra, como escribín máis dunha vez, que a OTAN bombardeou Libia, pero non controla o país. As últimas noticias son inquietantes: as milicias, ás que se deron dúas semanas de prazo, néganse a desarmarse e abandonar Trípoli, onde a poboación maniféstase contra elas; en Benghasi, comezou un sit-in na praza da revolución na que os mozos que comezaron as revoltas en febreiro reclaman unha "revolución para corrixir o rumbo" e exixen a destitución de Abdel Jalil, a disolución da CNT e a formación dun goberno sen lazos co réxime de Gadafi. Hai uns días as milicias de Zintan tomaron o aeroporto de Trípoli e sostiveron choques armados co exército nacional libio. Ao mesmo tempo, os Amazigh, o 10% da poboación, saen tamén á rúa a reclamar os seus dereitos. O derrocamento de Gadafi saca á luz un millón de tensións nun país armado até os dentes e sen ningunha tradición de loita ou negociación política. Nestas condicións, os acordos entre os Irmáns Musulmáns e o Grupo Islámico Combatente son a única garantía de establecemento dunha mínima institucionalidad que permita a construción desde cero dun Estado civil. Os lazos entre Nahda e os IIMM libios son moi fortes, como o demostra a presenza de Rachid Al-Ghanouchi o pasado día 10 de decembro en Trípoli para participar no chamado Congreso pola Reconciliación. A situación é moito máis inestable que en Tunes ou mesmo que en Exipto, pero o bombardeo da OTAN non dá máis vantaxes en Libia á intervención occidental.
Comentarios (2) - Categoría: Internacional - Publicado o 11-01-2012 16:00
# Ligazón permanente a este artigo
Abaixo os recortes de Rajoy!
O Goberno de Rajoy comezou batendo marcas: 6 días tardou en romper as súas promesas! Quen afirmase que “subir impostos é un disparate estratosférico” resolveu acometer o maior recorte da historia da Facenda española, 8.900 millóns de euros dunha plumada, e a segunda maior subida de impostos tras a que impuxo Zapatero cando suprimiu os 400 euros e subiu o IVE, unha subida de impostos que recae nos seus dúas terceiras partes sobre os asalariados/as.
Tras consultar previamente a Merkel e ao BCE, Rajoy emprendeu un primeiro recorte que, como aclarou a vicepresidenta Sáenz de Santamaría, é só “o inicio do inicio”. As medidas do goberno supoñen, en primeiro lugar, unha baixada xeral dos salarios. A “conxelación” dos soldos dos empregados públicos e o aumento da xornada laboral até as 37,5 horas semanais, cando o IPC subiu no 2011 un 2,9%, supoñen de feito unha baixada salarial por partida dobre. A iso hai que sumar o seu segundo incumprimento, “manter o poder adquisitivo dos pensionistas”. A “suba” dun 1% das pensións supón a rebaixa das mesmas nun 1,9%, sen contar as derivadas do aumento da retención do IRPF.
A conxelación do salario mínimo, medida inédita nos últimos 45 anos, é de feito unha baixada salarial nun xa de seu lamentable SMI que queda moi lonxe da media europea e da promesa de Zapatero de que alcanzaría os 800 euros en 2012.
Engádase a todo iso a non renovación da renda de emancipación (210 euros) e a suspensión da incorporación de novas categorías de beneficiarios da Lei de Dependencia.
A baixada xeral de salarios dos empregados públicos marca a tendencia para a negociación colectiva no sector privado. E non escapa deste recorte salarial a subida de prezos en produtos básicos como o transporte público, o gas natural ou as hipotecas.

Os recortes anuncian máis desemprego e profunda a recesión económicaA decisión de conxelar a oferta de emprego público e de non cubrir as baixas que se vaian producindo seguirá aumentando o número de desempregados, tanto polos postos de traballo que non se crearán, como polos despedimentos de persoal contratado e interino que non verán renovados os seus contratos, ao que hai que engadir o anuncio dunha nova e urxente reforma laboral destinada a flexibilizar o mercado de traballo.
Menos poder adquisitivo dos salarios, máis desemprego e máis recortes ao investimento público son unha ecuación cuxo resultado non é outro que profundar a recesión económica.

Uns recortes ao servizo dos banqueiros e os ricos
O argumento esgrimido polo novo goberno é que se viron “sorprendidos” por un déficit que chegará ao peche do 2011 ao 8% en lugar do 6% previsto. Ese desfasamento explícase, din, polo feito de que o déficit das Comunidades autónomas era superior ao que se coñecía. E iso din un Presidente cuxo partido goberna na case totalidade das Comunidades Autónomas!
As medidas do recorte contrastan coa xenerosidade cara ás grandes fortunas, as multinacionais e os bancos. As empresas que cotizan no IBEX 35, e que non verán aumentado nin un só euro os seus impostos, obtiveron o ano pasado un beneficio declarado de 50.000 millóns de euros, máis de tres veces a cifra dos recortes aprobados por Rajoy. Contrastan tamén coa xenerosidade cara ás 3.174 Sociedades de Investimento (SICAV) que, cun patrimonio de 26.172 millóns no segundo trimestre do 2011, cotizan un 1% dos seus beneficios e que, xestionadas polos grandes bancos, dan refuxio aos Amancio Ortega, as Koplowitz e compañía.
Contrastan, así mesmo, coa ausencia completa de medidas fronte á fraude fiscal das grandes fortunas que, segundo os técnicos da Axencia Tributaria, elévase a 60.000 millóns de euros, perto do dobre de todo o recorte anunciado até a data por Rajoy para o 2012.

Un recorte ao ditado da Merkel e o BCE
Rajoy esixiu unha e outra vez que o goberno Zapatero fixese pública a carta que recibiu de Jean Claude Trichet, presidente do BCE, e Miguel Anxo Fernández Ordoñez, gobernador do Banco de España, en que lle esixían medidas concretas fronte á crise da débeda. Rajoy denunciaba que “Europa ponlle os deberes ao goberno”, “quero saber se lla remitiron e cal é o seu contido. Quero que mo responda”, exixía un Rajoy exultante ante o Congreso dos Deputados lembrando que “esta cámara representa a soberanía nacional”. Agora a carta converteuse de feito na súa folla de ruta.
O que Trichet e Fernández Ordoñez exixían do Goberno eran, entre outras, medidas de “axuste orzamentario e econômico” que se traducían en materia laboral en “unha desvalorización competitiva dos salários” e “accións contra o desemprego xuvenil” que incluísen unha nova categoría de traballadores con soldos inferiores ao SMI.
Rajoy no seu primeiro paquetazo dá cumprida resposta ás exixencias da banca e a “Unión Europea”.

“É só o inicio do inicio”
Para lograr reducir o déficit ao 4,4% no 2012 o goberno comprometeuse a estes primeiros recortes e a seguir tomando medidas ata que alcance os 36.000 millóns de euros. A curto prazo acometerá a nova reforma laboral que reclaman as multinacionais e a patronal, así como a restructuración financeira (discútese se se fará a través dun “banco malo” que absorba os “activos tóxicos” do tixolo) para cubrir con diñeiro público as perdas dos bancos coa especulación, uns 300.000 millóns de euros de débeda inmobiliaria.
Ademais deberá proseguir o plan que profunde a privatización da sanidade, a educación, o transporte público..., para “reducir o gasto social” e abrir as portas aos sectores do capital que buscan “investir”.
Todo pola débeda! é o berro de guerra social que este goberno, como o anterior, fixo seu. Todos os recortes que sexan necesarios para pagar os 100 millóns de euros diarios de intereses que consome unha débeda que, pola arte do birlibirloque, converten en pública os banqueiros e as multinacionais.
Por iso o primeiro goberno de Rajoy é un traxe feito a medida de banqueiros e multinacionais: daí a designación de Luís de Guindos como Ministro de Economía, un "Ex xefe de Lehman Brothers para gobernar a Economía española" como titulou Financial Times.

A oposición hai que facela desde a rúa
Fronte a un goberno de guerra social como este, a “oposición” institucional mostra a súa versión máis lamentable. A actitude dos dirixentes de CCOO e UXT, nin o denuncian, nin comezan a preparar a resposta contundente que lle pare os pés. Pola contra, Toxo saíu da entrevista con Rajoy falando de “boas vibracións” e chamando a un gran “pacto polo emprego” mentres proseguen a “negociación” dunha reforma laboral que non preanuncia máis que un novo recorte de dereitos.
O PSOE e Rubalcaba adícanse sobre todo a chamar ao PP a negociar pactos. Non en balde PP e PSOE son obedientes vasallos de Merkel e Sarkozy, ao servizo do capital financeiro.
Esquerda Unida, que aparece practicamente como única oposición, proclama unha “oposición responsable e construtiva” e quixo aparecer como portavoz da burocracia sindical de CCOO e UXT, chamando a “negociar un novo modelo produtivo”. Do mesmo xeito, non cuestionou o pago da débeda pública a bancos e especuladores, nin a UE, nin atacado os fundamentos dun sistema que nos leva á catástrofe.
A única oposición real que este goberno está a ter é, unha vez máis, a dos traballadores/as que proseguiron coas súas loitas, así sexan sectoriais e dispersas. As manifestacións de empregados públicos en numerosos Concellos e Comunidades autónomas así como do profesorado son o camiño a xeneralizar e unificar no próximo período.

NON PAGAR A DÉBEDA E PARAR AS TESOIRAS DE RAJOY

Non se pode dar tregua a Rajoy, non se pode aceptar o retroceso histórico que queren impor. A burocracia sindical, como CCOO e UXT, deberían (hai tempo) estar a organizar a loita e non pactando con banqueiros, empresarios e gobernos.
Son esas loitas sectoriais en marcha as que se poden e deben converter en exemplo para todos, apoialas e rodealas de solidariedade e ir creando así as condicións dunha resposta xeral de toda a clase obreira e a mocidade. Nese empeño de alentar as loitas, unificalas e preparar unha resposta xeral debe envorcarse o sindicalismo de clase alternativo e o movemento 15M e ese é o camiño que hai que esixir a todos os que como EU ou Amaiur decláranse oposición a este goberno.
É hora de organizar a loita contra os plans de Rajoy e compañía. É hora de defender o non pago da débeda aos banqueiros e facer unha campaña para derrotalos e impor un plan de rescate dos traballadores e o pobo.

Editorial do número de xaneiro de Páxina Vermella, publicación mensual de Corrente Vermella
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-01-2012 12:51
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal