A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Tras o 24, Organicemos a Continuidade da Loita

O 24 de outubro, último dos tres dias de folga na educación, ten que ser a traca final e o comezo das mobilizacións contra a Lei Wert, a LOMCE, e as tentativas do PP, tanto desde Madrid como desde a Xunta, de desmantalar todos os servizos públicos que costou ducias de anos conquistar.
Nin a seguridade social universal, xa desfeita, nin a educación gratuita (que pagamos cos impostos), nin os servizos sociais en xeral son un agasallo de ninguén nin existiron sempre; xeracións de xóvenes, de traballadores e traballadoras deixaron a sua pel nas ruas e nas loitas ao longo do tempo para ter o que agora estan a desmantelar.
Mas non queren empobrecernos por maldade persoal, senon porque desde o goberno do PSOE e despois co do PP, aprobaronse unhas medidas na Constitución que obrigan ás institucións e ao estado a pagar a débeda dos bancos e as grandes empresas, por riba de calquer outro gasto en educacion, saúde ou servizo social.
Mentras os bancos reciben o diñeiro da débeda que eles xeraron, as aseguradoras, as constructoras como OHL, ACS (Florentino Pérez), e demáis, fanse co negocio da saúde, e a Igrexa, os curas e bispos, co negocio da educación e os servizos sociais. Desmantelan o público para darllo aos seus amigos privados.
Frente a elo so colle umha saída, o da rebelión, o da loita e a mobilización na rúa. Pensan que o teñen todo “atado e ben atado”, e teran razon mentras non se lles resposte, se lles paralice a economía e se lles desorganice a educación.
Faran o que lles deixemos facer; mais para iso é preciso non só saír á rúa a loitar, mas tamén organizarnos desde a base, ir aos institutos e facultades, facer asembleas onde debatamos as reivindicacións e aprobemos as medidas de loita para continuar.
Por iso, o 24 ten que ser o comezo da autoorganización da comunidade educativa, desde abaixo, desde os centros de estudo, con estudantes, profesores e pais e nais, para loitar ate conquerir a derrogación da LOMCE e a dimisión do ministro Wert. Unificando as loitas de todos os servizos públicos é posible facelo!A sua forza esta cando nos enfrentan illados individualmente; mais cando nun instituto, nunha facultade organizase unha asemblea, e coordinanse as diferentes asembleas, os directores, os delegados da Conselleria ou o Ministerio treman, asustanse da nosa forza.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-10-2013 14:50
# Ligazón permanente a este artigo
APOIAMOS AS FOLGAS DO 22-23 E 24 DE OUTUBRO

As políticas de barbarie social que está aplicando o goberno de Rajoy e os das comunidades profundan mais a segregación social. Os novos ataques contra o ensino publico, suba das taxas na universidade, despido de miles de profesores/as, peche de centros e recortes salvaxes do gasto, endebedamento das familias e repago nos comedores, miles de alumnos/as que quedan fora do sistema educativo e a perspectiva de o pagamento na Formación Profesional son alguns dos "remedios" que prantexan.

A lei Wert, a LOMCE, é a máxima expresión da política de desmantelamento e privatización do ensino público co aumento do financiamento dos centros concertados, maioritariamente da Igrexa, dos colexios que separan por sexos, incrementando a opresión das mulleres, a marxinación do sectores máis pobres da sociedade, etc.

BOTAR OS GOBERNOS DO PP E A TROIKA!
Os orzamentos presentados por Rajoy e Feijoo son a continuación do carácter profundamente antisocial dos anteriores; escritos ao ditado de Merkel e a UE, están ao servizo de pagar aos banqueiros a débeda pública. Poren, non contentos con desmantelar a sanidade publica, as pensións, o emprego e os salarios, agora veñen pola educación coa lei Wert. O ataque é ao conxunto das conquistas sociais.
Toxo e Méndez demonstranse totalmente incapaces de loitar ata o final contra estas políticas porque son parte do problema, por exemplo como van a defender as nosas pensións se son accionistas, xunto á gran banca, nas principais xestoras de fondos privados de pensións. Este é o problema das cúpulas sindicais de CCOO e UXT, fan parte dun réxime que levounos a esta situación.

En canto a EU, que aparece aos ollos de moita xente como a oposición de esquerda estatal aos Gobernos segue subordinándose a CCOO, e en Andalucía gobernando co PSOE, o que leva-lle aplicar os recortes de Rajoy "por imperativo legal". Non é hora de romper amarras coa burocracia sindical e co PSOE e ocupar o lugar na loita por unificar a resposta social e botar aos Gobernos?

Neste camiño de confluír nas loitas contra as políticas da UE e os gobernos do PP, as forzas políticas e sociais da esquerda galega teñen que sumar esforzos; a loita polo direito a decidir como pobo, contra a recentralización do

estado impoñendo a “españolización”, da que a Lei Wert (a LOMCE) é unha das suas columnas vertebrais, non é incompatible coa unidade na loita coa clase traballadora e os pobos do Estado Español; pola contra, fortalecese.

NON PAGAR A DÉBEDA PÚBLICA!

POR UN PLAN DE RESCATE DOS TRABALLADORES/AS

A primeira medida para garantir as necesidades sociais, sen a cal todo o que se diga é un conto, é a derrogación da reforma constitucional que obriga a pagar os xuros da débeda e deixar de pagala, e exisir unha auditoría pública/apertura das contas públicas que sirva para castigar aos responsables e beneficiarios deste espolio. O diñeiro público non debe ser para enriquecer aos bancos senón para atender as necesidades sociais.

Necesitamos un plan de rescate dos traballadores/as e do pobo que deteña e reverta o desmantelamento dos servizos públicos, que faga fronte ao paro, repartindo o emprego e despregando un gran plan de obras públicas ao servizo das necesidades sociais, que expropie á banca e que cobre os impostos aos ricos. Necesitamos apuntar cara a un goberno dos traballadores/as, apoiado na resistencia social e baixo control dos organismos de loita do movemento.

A nosa loita é a mesma que a do pobo traballador de Portugal, Grecia, Italia e o resto de Europa, porque dentro da UE e o euro non temos futuro. A UE non representa á Europa dos traballadores/as e os pobos, senón aos grandes banqueiros e multinacionais. É unha máquina de guerra para acabar coas conquistas sociais e saquear e someternos. Por iso, non queremos nin a UE, nin o euro, e loitamos por unha Europa socialista dos traballadores e dos pobos!

Esta convocatoria de mobilizacións ten que servirnos para facer confluír as loitas e construír xuntos unha resposta desde abaixo, que nos sirva para avanzar cara a unha mobilización xeral sostida no tempo, que pare a catástrofe social e bote abaixo aos Gobernos: Unificando as loitas é posible!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-10-2013 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
NA DEFENSA DOS DEREITOS SEXUAIS E REPRODUCTIVOS DAS MULLERES
aborto libre, gratuito na sanidade pública e sen obxeción de conciencia

A decisión do Ministro é para nós un retroceso de anos nos dereitos democráticos cara á despenalización do aborto de 1985, cando foi despenalizado en tres supostos mentras no resto estaba penado.
Atualmente a lei de prazos é equiparable ao resto de Europa, na que as mulleres poden abortar ata as 14 semanas sen dar explicacións; entre as 14 e 22 por “grave risco para a vida ou a saúde de nai ou do feto; a partir das 22 por “anomalías fetales incompatibles coa vida....., ou cando se detecte no feto unha enfermidade extremadamente grave incurable..”. Na atual contra reforma, estes prazos eliminanse e volvese aos supostos previos ó 2010, que eran: violación, malformación do feto (que agora tamen se quere quitar) ou risco para a nai.
Se a istas modificacións legais sumámoslle a política dos gobernos e a UE de recortes e privatización dos servizos públicos para o pago da débeda os bancos, e que as grandes empresas capitalistas fan negocio, temos un cóctel molotov que explota sobre as mulleres da clase traballadora. As mulleres sen recursos porán en perigro as súas vidas en condicións insalubres e sen ningún tipo de garantía, mentres as ricas poderan optar por pagar o que faga falta en clínicas privadas, extranxeiras ou non, para poder ter acceso a un aborto seguro.
Por iso a reivindicación democrática polo dereito ao aborto legal, libre e gratuíto, na sanidade pública e sen obxección de conciencia, debe e ten que ser parte das reivindicacións de toda a clase traballadora na loita para derrubar a este goberno e este réxime corruptos.
As nosas vidas non son moeda de cambio para seguir pagando esta débeda que non é nosa.

Educación Sexual para Decidir
Anticonceptivos para Non Abortar
Aborto Legal para Non Morrer


acude á manifestación o sabado 28, ás 17.30 na Estacion de Tren de Compostela
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 27-09-2013 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da Corrente Vermella sobre Siria
Por moito que os USA e os seus aliados recúen temporalmente nos seus planes de agresión a Siria, e mesmo cheguen a acordos con Rusia, o certo é que as ameazas imperialistas mantense, por iso temos que seguir alerta diante do que poda suceder nos vindeiros meses. O conflicto ten unhas fortes raíces sociais internas de Siria e no mundo árabe, poñendo sobre a mesa moitas das contradiccións internacionais.

Neste sentido, parécenos un erro a división na resposta a umha agresión que pon o mundo ao bordo da catástrofe, numha zona un conflito histórico, a ocupación israelí de Palestina que non ten outra solución ca victoria do pobo palestiniano, e atravesado por uns levantamentos populares que xa derrubaron aliados do imperialismo como Mubarack, Ben Ali ou Gadaffi.


Por todo elo, Corrente Vermella manifesta


1.- Rexeitamos toda intervención imperialista contra calquera pobo, porque nunca o imperialismo, teña a bandeira que teña, favorece as loitas polas liberdades. Os seus interese son sempre aumentar o saqueo dos recursos naturais dos pobos e a explotación da clase traballadora.

Por este motivo rexeitamos o anunciado, e adiado polo momento, ataque dos EE UU e seus aliados contra Siria. Este ataque non ten a menor intención de favorecer a loita do pobo sirio pola xustiza social, a democracia e as libertades democráticas.


2.- Siria concentra hoxe todas as contradiccións entre as potencias imperialistas, os países “emerxentes” e potencias rexionais como Turquia ou Arabia Saudí, que están á procura dun reacomodo da zona para os seus interese.

O que move a todos eles sen distinción son as multinacionais do gas e o petróleo, garantías para os gasoductos financiados por capital chino-iraní, e de fondo o control do Mediterraneo Oriental cumha umha demonstración de forza por parte dos EE UU e aliados frente os chamados “emerxentes”, nomeadamente Rusia.


3.- Tanto o imperialismo como Rusia teñen claro que non pode ser o derrubamento do réxime de Al Asad, abrindo unha situación descontrolada no polvorín que é Oriente Proximo, e menos que menos que se produza a mans da mobilizacion popular.

Por iso, tanto Obama como Putin colleron a “idea” de Kerry do “control do armamento químico do rexime” como a moeda de negociación que todos precisaban para evitar o confronto militar, para procurar umha saída que desactive o levantamento popular.


4.- O imperialismo, aprendendo das leccións da situación xerada tras a guerra de Iraq, o obxectivo real do ataque era (e é, se prodúcese) o desgastar o réxime para negociar umha saída que manteña as institucións fundamentais, sen Al Asad, como fixeron en Exipto e Tunez, mas non poideron facer en Libia.

Para CV non se poden formular saídas “políticas” e “negociadas” cun rexime que leva 150 mil mortos en dous anos de levantamento popular e guerra civil. É confundir á poboacion chamar a confiar na ONU, un organismo o servizo das grandes potencias cuxo papel desaparece cada vez que xurde un conflito de gran magnitude, para soluciona-lo, esa é tarefa do pobo autoorganizado.


5.- Mas non só o imperialismo e as “emerxentes”, senon umha multitude de forzas son hostís e conspiran contra a revolución siria e árabe en xeral. Polos mais diversos motivos, forzas islamistas e mesmo mercenarios actúan nun e noutro bando co unico obxectivo de facer descarrilar o levantamento popular.


6.- Corrente Vermella esta coa poboación traballadora Siria que se levantou contra o réxime de Al Asad e coas organizacións da oposición de esquerdas que teñen manifestado o seu rexeitamento á intervención imperialista. Por iso, denunciamos por reaccionarias ás direccións do campo rebelde, como as cupulas do Exercito Sirio Libre e o Consello Nacional Sirio que chaman á intervención imperialista. Iso é abrir-lle as portas á contrarrevolución.


7.- Esiximos do goberno español que non permita o uso das bases militares para agresión o pobo sirio, a retirada inmediata das tropas do Libano e a ruptura de todas as relacions co rexime Sirio.


8.- A única saída que ten o conflito é a loita obreira e popular, abrindo incondicionalmente os arsenais á poboación traballadora, ate a expulsión do réxime capitalista e neoliberal de Al Asad, e co rexeitamento rotundo á intervención imperialista, avanzar cara que os proprios sirios e sirias, xunto cos pobos irmans árabes, constrúan umha Federación de Republicas Socialistas Árabes.


9.- Chamamos a todas as forzas políticas, sociais e sindicais, que se din de esquerdas e democráticas, a rexeitar toda intervención imperialista, veña de onde veña, e a apoiar ao pobo sirio e árabe nas súas loitas polas liberdades, a xustiza social e a paz.


Galiza, a 14 de setembro de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 15-09-2013 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
Masacre en Exipto
Os militares non atacan só á reaccionaria Irmandade Musulmá, senón a todo o pobo
Declaración da LITci

O pobo exipcio vén protagonizando unha poderosa revolución desde 2011. A forza da mobilización popular, nun primeiro momento, derrocou ao ditador Mubarak. Este feito, aínda que non destruíu o réxime militar, significou unha gran vitoria do pobo e un duro golpe á cúpula das Forzas Armadas, pois caeu un goberno seu. Pero tamén foi un golpe para a Irmandade Musulmá, que ao momento de estalar as mobilizacións de masas tiña un acordo co propio Mubarak para que o seu fillo, Gamal, sucedése-o no poder e así manter a continuidade do réxime, no cal a Irmandade sería a "oposición tolerada".

Cando a caída de Mubarak, os militares conseguiron manobrar e evitar aparecer co seu verdadeiro rostro contrarrevolucionario, pois, en lugar de reprimir ás masas, recolocáronse a último momento e esixíronlle a renuncia a Mubarak (co criterio de cambiar un fusible queimado) e, desta forma, puideron saír da crise con importante prestixio entre o pobo. Á súa vez, a Irmandade fixo un movemento similar. No marco dun crecemento colosal da mobilización popular, continuar os acordos con Mubarak pasou a ter pouco sentido e sumáronse (tamén a último minuto e de forma hipócrita) ás mobilizacións. Isto tamén lles deu prestixio ante un sector das masas, o cal capitalizaron despois gañando as eleccións e asumindo o goberno, iso si, co beneplácito e despois de pactar coas FFAA a preservación do réxime militar.

Nun segundo momento da revolución, realizada a experiencia co desastroso goberno neoliberal e bonapartista-teocrático da Irmandade, as masas mobilizáronse e derrocaron a Morsi, a quen mesmo chamaban “o novo Mubarak” ou “o novo Faraón”. Só que Morsi, a diferenza de Mubarak, negouse a renunciar e isto levou aos militares, obrigados pola mobilización das masas, a realizar un golpe para sacalo do poder. A pesar desta contradición, a caída de Morsi configúrase como outra gran conquista das masas e un novo golpe ao réxime, que perdeu ao seu segundo goberno en dous anos e medio a partir da mobilización popular.

A partir de alí, a Irmandade Musulmá saíu ás rúas a enfrontar ás masas, que coa súa acción revolucionaria derrocaran a Morsi, e ao Exército coa intención de reinstalar a Morsi no goberno. Esta mobilización da Irmandade, como explicamos noutras declaracións, ten un carácter completamente contrarrevolucionario.

O Exército, apoiándose no gran prestixio que gañou na poboación por derrocar a Morsi e no odio desta cara á Irmandade Musulmá, comezou a desatar unha represión desenfreada e completamente desproporcional contra os militantes da Irmandade.

En seis semanas, en diferentes momentos e circunstancia, matou a polo menos 300 activistas da Irmandade e agora culminou, no despexe dos campamentos desa organización no Cairo, coa morte 638 persoas, segundo o propio goberno interino. A Irmandade Musulmá eleva a cifra de falecidos a 4.500 e a de feridos a 10.000.

Aparentemente, os únicos destinatarios desta furia represiva das FFAA exipcias serían os partidarios de Irmandade Musulmá e de Morsi. Pero, quen pense así, equivócase.
Se a represión fose soamente contra a Irmandade Musulmá, non sería necesario un baño de sangue como o que perpetrou o Exército. Bastaría con arrestos masivos ou, como mínimo de toda a súa cúpula. Tampouco sería necesario declarar un estado de emerxencia (de sitio) nin un toque de queda, pois sería suficiente ilegalizar á Irmandade. O estado de sitio e o toque de queda, así como a restitución do sinistro Departamento de Investigación de Subversión Política do ministerio do Interior, o decreto que autoriza aos militares a deter civís ou a persecución aos sirios e o peche “por tempo indefinido” da fronteira con Gaza, son a demostración de que a represión non está restricta á Irmandade senón que afecta a todo o movemento de masas. Porque o estado de sitio, por exemplo, afecta a todos aqueles que queiran mobilizarse, inclusive contra a Irmandade. Isto vese, tamén, na represión á recente folga dos obreiros en Suez.

O Exército, entón, tenta valerse do prestixio gañado por dar o golpe de graza contra a reaccionaria Irmandade, para pasar unha mensaxe ao conxunto da poboación: isto é o que vos espera se cuestionan a autoridade das Forzas Armadas.

É dicir, a partir de que conseguiu usurpar o triunfo das masas, usa a represión á Irmandade (que non é mal vista pola maioría das masas), para avanzar nun plan contrarrevolucionario que é recuperar o terreo perdido en canto ás conquistas democráticas que o pobo obtivo en todo este tempo que vai desde a caída de Mubarak.

Pola súa banda a Irmandade Musulmá tamén utiliza a represión para ir en contra do movemento de masas. En primeiro lugar usa aos seus seguidores como carne de canón, pois non se teñen noticias dalgún dirixente importante que morra ou sufra a brutal represión militar-policial. En segundo lugar porque, a partir da súa loita contrarrevolucionaria para que Morsi volva ao poder, orienta as súas forzas contra minorías como os cristiáns coptos. Nestes días, coas súas bandas fascistoides, atacaron e incendiaron varias igrexas cristiás, co cal demostran, unha vez máis, o carácter reaccionario teocrático-confesional do seu proxecto político.

Ante este enfrontamento, nin o Exército nin a Irmandade merecen a máis mínima confianza e apoio. Ambos son dúas caras da mesma estratexia: derrotar á revolución. Ambos son sectores contrarrevolucionarios, que orientan as súas forzas contra o movemento de masas e sosteñen un réxime militar que impera desde 1952.

A revolución xa foi derrotada?
Ante o golpe militar e as matanzas que o Exército executa, moitos activistas e militantes de esquerda, dentro e fóra de Exipto, pregúntanse xustificadamente se a revolución xa non foi derrotada.

Desde a LIT-CI non vemos, no proceso actual, unha derrota da revolución. Ao contrario, estamos a presenciar unha tremenda revolución, sen dúbidas a máis poderosa que a historia de Exipto coñeceu. Agora, dentro desta colosal revolución, como en toda revolución, actúa a contrarrevolución. Neste sentido, tanto o intento da Irmandade para retomar o goberno, como os masacres e as medidas bonapartistas dos militares son intentos para derrotar á revolución.

Se estes intentos contrarrevolucionarios, aínda na súa fase inicial, serán vitoriosos ou non, dependerá da loita de clases. Serán as masas exipcias, coa súa mobilización, as que dirán a última palabra. Será ese pobo que derrocou a Mubarak e a Morsi o que dirá se dará ou non un “cheque en branco” aos militares, se admitirán ou non que as FFAA vaian retomando o terreo perdido e arrincando as conquistas democráticas que as masas conquistaron até agora. Será o pobo exipcio o que, cando este novo goberno controlado polos militares non consiga responder as demandas económicas perentorias, o que decida se o enfronta ou non. Por agora, non existen motivos para pensar que o pobo quedará cruzado de brazos. Poderá ser derrotado, como ocorreu innumerables veces na historia, pero dificilmente isto ocorrerá sen loita.

As masas exipcias non foron derrotadas nin moito menos. Senten vitoriosas e o Exército, a Irmandade e o conxunto da burguesía e o imperialismo están conscientes diso. Saben que, para volver ao momento de antes da caída de Mubarak, deberán inflixir unha dura derrota ao pobo exipcio. E isto aínda está por verse.

Abaixo o plan contrarrevolucionario do Exército e a Irmandade!
En Exipto, a tarefa central e inmediata é enfrontar as medidas do novo goberno. Neste marco, é necesario levantar as palabras de orde de, Ningunha confianza ao novo goberno monicreque dos militares e o imperialismo!; Fin inmediato do estado de sitio e ao toque de queda!; Non aos plenos poderes do goberno e á autorización para que os militares arresten e xulguen civís!; Plenas liberdades democráticas, de expresión e organización!; Abaixo o réxime militar represivo e servil do imperialismo e Israel!; Castigo a todos os crimes dos militares, de Mubarak e de Morsi! Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade!

Ao mesmo tempo en que condenamos a matanza do Exército e todas as medidas bonapartistas que toman valéndose do prestixio gañado por destituír a Morsi, é necesario dicir que con claridade: Non á volta de Morsi! Non ás mobilizacións contrarrevolucionarias e confesionais da Irmandade! Ningún dereito democrático nin de expresión para a Irmandade e os seus líderes políticos mentres se mobilicen polo retorno de Morsi! Completo respecto e liberdade relixiosa para o pobo!

Para avanzar nestas tarefas que o proceso revolucionario expón, é fundamental seguir coas mobilizacións de masas, coa ocupación de prazas, coas folgas, coa reorganización do movemento obreiro, coa loita en xeral. Pero esta loita debe ser completamente independente tanto do Exército e o seu novo goberno como da Irmandade Musulmá; debe ser unha loita contra o goberno e contra o réxime militar de conxunto. E, á calor deste combate, móstrase cada vez máis urxente a necesidade de ir construíndo e forxando unha dirección socialista revolucionaria, internacionalista e obreira, que poida conducir toda a inmensa enerxía revolucionaria das masas cara á toma do poder da clase obreira e o pobo exipcios e a construción do socialismo a nivel nacional e internacional.

Abaixo o estado de sitio e todas as medidas antidemocráticas!

Non á volta de Morsi e rexeitamento ás mobilizacións da Irmandade!

Ningunha confianza no novo goberno!

Abaixo o réxime militar e prol-imperialista!

Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade, que asuma o poder!



Secretariado Internacional da LIT-CI
São Paulo, 15 de agosto de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 19-08-2013 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
Ante o traxico accidente ferroviario
Corrente Vermella quere manifestar as súas condolencias e a solidariedade coas victimas e as súas familias e achegados do tráxico accidente, sucedido o 24 de Xullo en Compostela.

Desde Corrente Vermella queremos saudar a reacción solidaria da poboación galega ante tan tremendo accidente, e en concreto aos bombeiros que suspenderon a folga indefinida que mantiñan pola equiparación laboral.

Aínda é pronto para esclarecer as causas que provocaron até agora 78 mortos e mais de 130 feridos, xa que seguro non ten un só motivo. Por esa razón non é de recibo que o "circo mediático" xa comece a focalizar no exceso de velocidade e o maquinista, como fixeron no accidente do Metro de Valencia, esquecendo que existen medios técnicos de seguridade homologados a nivel internacional para evitar as consecuencias de posibles fallos humanos.

Por todo iso, comezan a xurdir preguntas de se non se podería evitar o accidente, tendo en conta que as obras da AVE custaron á poboación 6 mil millóns de euros nos últimos anos, a zona onde se produciu era onde comezaba a via tradicional, construída hai 70 anos, saíndo da da AVE, e porque nun tramo da AVE consérvanse reliquias ferroviarias do pasado. Con tanto como gastaron, non había diñeiro para instalar todas as medidas de seguridade?

Por estes motivos, e moitas outras cuestións técnicas que se coñecerán, é imprescindible a investigación até o final das causas que motivaron tan tráxico accidente.

Agora o urxente é o rápido restablecemento dos feridos aos que as institucións públicas e ADIF-Renfe teñen que prestar toda a axuda necesaria.

Corrente Vermella
25 de xullo de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 25-07-2013 14:06
# Ligazón permanente a este artigo
O 25 DE XULLO CONTRA A UE E A TROIKA
Corrente Vermella chama a participar nas mobilizacións do vindeiro 25 de Xullo con nós, trás a faixa da Plataforma por Unha Auditoria Cidada da Debeda, que baixo o lema “Que se lixe a Troika, non debemos non pagamos”, concentrarase ás 12 h na Alameda de Compostela.

Para CV a poboación traballadora galega, como a europea e española, están sufrindo dunha maneira brutal as consecuencias da crise do capitalismo a través das políticas dos gobernos, de Unión Europea e a Troika.

Co obxectivo de recuperar os beneficios dos empresarios e banqueiros, coa finalidade de enriquecelos mais aínda, apróbanse reformas laborais, reformas constitucionais para garantir o pago da débeda, desmantelan e privatizan servizos públicos; todo isto feito por uns gobernos que non deixan de roubar a man cheas.

Para garantir a victoria da clase traballadora e os pobos fronte aos gobernos, a Xunta e o Central, e a UE é preciso avanzar na coordinación dos organismos que hoxe loitan contra os recortes, a austeridade e a reforma laboral; en fin, por umha fronte única social que desenvolva a mobilización social sostida no tempo, no camiño da Folga Xeral Política, ate derrubar os gobernos de Rajoy e Feijoo.

O 25 de Xullo ten que ser umha xornada de loita de todo o pobo traballador, no camiño da derrubada dos gobernos do PP e a apertura dun proceso constituínte que garanta umha saída obreira e popular á crise.



Esperámosvos desde as 11h no noso posto de venta de libros na Alameda
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-07-2013 20:58
# Ligazón permanente a este artigo
NO 25 DE XULLO: Contra a UE e a Troika
Por unha alternativa socialista

Anos de rexeitamento masivo e mobilización social contra as políticas de recortes e axustes dos sucesivos gobernos do PSOE e o PP, poñen a resolución da crise social e económica nun nivel que desborda as institucións actuais, tamen europeas, afectadas por unha corrupción que atinxe a todo o aparello do rexime herdado do franquismo.
Os problemas que atinxen á Galiza, ó seu pobo traballador, de desindustrialización e saqueo das súas riquezas, de venda das súas materias primas e privatizacións son parte dunha política de pagamento da débeda por obriga constitucional e dun Tratado de Maastricht que impón o financiamento a través da banca privada; cun desemprego masivo consecuencia dunha reforma laboral que fai retroceder 40 anos nos direitos dos traballadores e as traballadoras, coa pantasma da emigración masiva.

Os limites do parlamentarismo
A presencia de AGE no parlamento rompeu a esclerotización “tripartidista” dos últimos vinte anos e elevaron o nível na loita parlamentaria; mas a crise do capital segue, e a Xunta, o goberno central e a UE continúan cos seus planes de saqueo e desmantelamento.
A loita institucional e parlamentaria demonstra os seus limites porque a pesar de que os deputados indígnense dentro del, as medidas apróbanse. Ou se espera que en catro anos se acade nas eleccións unha maioría parlamentar, cunha dubidosa efectividade para resolver a crise desde dentro deste marco constitucional; ou se rompe con esta lóxica electoralista, avanzando unhas propostas que confronten os gobernos e a crise desde a perspectiva da mobilización obreira e social.
A experiencia da Xunta Bipartita “progresista” que tras as mobilizacións de Nunca Máis e Contra A Guerra contou co apoio do pobo traballador, en catro anos decepcionou á poboación porque non resolveron case ningunha das aspiracións e ilusións, non en tanto polo PSOE, que todo o mundo sabía quen era, mas tamén polo BNG.
Ao renunciar ao enfrontamento coas institucións do réxime do 78, ao facer política para os sectores burgueses e capitalistas da Galiza e ao renunciar á loita pola soberanía nacional galega, dilapidouse a confianza posto nel.
Por iso, agora que é necesaria e desexable a derrota da Xunta do PP, é imprescindible non esquecer a historia recente; a repetición dunha Xunta, agora tripartita/cuatripartita, non vai resolver os problemas que atinxen á sociedade galega. As forzas que farían parte dela son as que xa estiveron na Xunta Bipartita, o BNG, o PSOE, agora ANOVA; o novo que podería se incorporar, IU, en Andalucía esta gobernando co PSOE e aplicando as medidas de austeridade e axuste, aínda que “por imperativo legal”.
O parlamentarismo e a vía electoral só é unha parte, e non a mais importante, da política para enfrontar os gobernos e os réximes do capital, tendo que estar sempre subordinada aos obxectivos da mobilización obreira e social.

As propostas democrático-nacionais
A partir das revolucións árabes e do 15M, das mobilizacións gregas, portuguesas ou italianas, das revoltas turcas e brasileiras,... e de fondo, unha crise social e económica de carácter internacional pon a alternativa nese terreo, fronte ás propostas cinguidas ás fronteiras nacionais ou estatais.
O 14N, a Xornada de Loita Europea, que foi de Folga Xeral na Península Ibérica, expresou a necesidade desa resposta internacional, europea, e na Bélxica, na Franza, en Portugal, na Italia… os traballadores/as desbordaron con mobilizacións de masas ás cúpulas sindicais que non querían convocar, ou facelo minoritario. O punto mais alto deste movemento foi a manifestación de 70 mil persoas en Madrid, convocados polo sindicalismo combativo e alternativo.
Neste cadro de internacionalización das mobilizacións e da resposta social á crise capitalista e as políticas dos gobernos, é obvio que as propostas democráticas e nacionais, de defensa dos direitos e das reivindicacións do pobo traballador galego fan parte indubidable dunha saída obreira e internacionalista da crise.
Por outra banda, a necesaria construción da unidade da clase traballadora por riba das fronteiras fronte os gobernos e a Unión Europea só pode facerse a partir do respecto absoluto dos direitos das nacións oprimidas, dos seus direitos políticos e sociais.

Construíndo a alternativa socialista internacionalista
Galiza, o seu pobo traballador, polo seu carácter de nación oprimida, periférica na UE e no Estado Español, esta a sufrir dun xeito especialmente duro as consecuencias da crise. Nestas condicións é preciso construír un programa adecuado ás condicións concretas nas que se desenvolve a loita, a Unión Europea, o Estado Español e a Galiza, que ten como obxectivo a transformación socialista da sociedade.
A partir da loita por unha saída obreira e popular á crise, que rexeite a Constitución do 78 e abra un proceso cara unha Asemblea Constituínte no que a clase traballadora e o pobo podan decidir o seu futuro, garantindo o exercicio do direito á autodeterminación. Esto supón loitar polo cambio de réxime político a través da mobilización social sostida no tempo, cara unha folga xeral política, que free as políticas de austeridade e axuste, e derrube os gobernos da Xunta e o Central, abrindo as portas a ese proceso constituínte apoiado nas organizacións obreiras e populares que hoxe loita contra esas medidas.
As tráxicas consecuencias que as medidas teñen na vida da clase traballadora e o pobo impón levantar un Plan de Emerxencia Social que sente as bases dunha nova política obreira e popular. É claro que ningún goberno dentro deste réxime adoptará medidas semellantes, esto só pode facelo un goberno obreiro e popular, unha Xunta dos Traballadores/as e o pobo apoiada nos organismos de poder construídos desde a base, como as asembleas populares, comités, plataformas, etc.
Unha Xunta dos Traballadores/as e o pobo que no exercicio do direito á autodeterminación, convoque a unha asemblea constituínte galega e instaure unha república galega, no cadro da Federación de Repúblicas Ibéricas, fora da UE e o Euro, para levar adiante, queira que non o estado español, o plan de emerxencia da poboación traballadora.
O carácter internacional da crise e da loita marca a perspectiva que demonstrou a Xornada Europea do 14N; a resposta ás políticas da Unión Europea, vehiculizadas a través da Troika e os gobernos fai preciso o fortalecemento da unidade da clase traballadora por cima das fronteiras, avanzando reivindicacións e propostas de mobilización común, para romper con esta Unión Europea, co Tratado de Maastricht e o Euro, e construír os Estados Unidos Socialistas de Europa.
Por todo elo, é preciso abrir un debate para determinar os eixes do programa e de loita, nun Encontro Aberto, desde a base e democrático que agrupe aos/as activistas dos movementos sociais que hoxe enfrontan as políticas da UE, da Troika e os gobernos.

Pola unidade e a coordinación das loitas
Para garantir a victoria frente aos gobernos, a Xunta e o Central, e a UE non abondan os acordos cupulares, se estos non serven como canle orgánica para, a partir dun acordo de mínimos na defensa dos direitos sociais e políticos da poboación, contra esta Unión Europea e o Euro, avancen na coordinación dos organismos que hoxe loitan contra os recortes, a austeridade e a reforma laboral; en fin, por umha fronte única social que desenvolva a mobilización social sostida no tempo, no camiño da Folga Xeral Politica, ate derrubar os gobernos de Rajoy e Feijoo


Plan de Emerxencia dunha Xunta dos Traballadores/as
1.- esixencia da derrogación de todas as medidas aprobadas polo PPSOE, reformas laborais, privatizacións e desmantelamento de conquistas sociais, e non aplicación no ámbito galego.
2.- non pago da débeda pública, auditoría para determinar as responsabilidades dos que levaron a esta situación. Control social das contas publicas e fin das contabilidades segredas da administración.
3.- reparto de traballo sen reducción de salarios; traballar menos para traballar todos. Contratación de persoal nos servizos públicos ate rematar coas listaxes de espera. Nin un euro para as empresas privadas.
4.- nacionalización da banca e as grandes empresas baixo control obreiro; nacionalización das empresas en crise (naval, Pescanova, Fabrica de Armas, etc.), que garanta todos os postos de traballo, e renacionalización dos servizos públicos, sociais e caixas de aforro privatizados ou desmantelados.
5.- plan de obras e infraestructuras galego executado pola Xunta directamente, sen xestión privada, democraticamente decidido pola poboación traballadora, que garanta un desenvolvemento sostible e o servizo das necesidades sociais e non das grandes empresas ou multinacionais.
6.- política fiscal progresiva, que pague máis quen mais ten, e anulación dos impostor indirectos (o IVE)
7.- reducción dos salarios dos políticos ao salario medio dun traballador/a e direito á revogación pola poboación.
8.- políticas activas na defensa da cultura e o idioma, normalización do seu uso: na Galiza en Galego.
9.- política industrial sostible ao servizo das necesidades sociais, decidida democraticamente nas organizacións da clase traballadora e o pobo, como asembleas populares, comités, plataformas,…
10.- desenvolvemento dos organismos de poder democrático da clase traballadora e o pobo, única garantía de enfrontar a crise desde a súa perspectiva.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 17-07-2013 12:22
# Ligazón permanente a este artigo
solidariedade cun sindicalista colombiano
Compañeiros/as, enviemos cartas de solidariedade cun sindicalista colombiano que está ameazado por bandas paramilitares. Se é posible, enviar o mais cedo posible os comunicados aos emails que van nelas.

E todo elo con copia:
presidencia@cut.org.co
pstcolombia@yahoo.com
asuntosdefensor@defensoria.org.co


Colombia é o país onde mais dirixentes sindicais son ameazados de morte e asasinados, chegando á cifra dos 2905 dende 1986, ano que foi fundada á Central Unica de Traballadores (CUT). Así o rexistra á Escola Nacional Sindical (ENS): "Cos 51 homicidios de sindicalistas no 2010 (49 homes e 2 mulleres), ascenden a 2.857 o número de sindicalistas asasinados en Colombia nos últimos 25 anos e 218 desaparecidos forzadamente, o que converte o noso país no lugar mais perigroso do mundo para exercer á actividade sindical".

É coñecida nacional e internacionalmente, chegando incluso aos tribunais, a relación de empresas como Coca-Cola, Drummond, Oxy, Chiquita Brands, Unión Fenosa, entre outras, con bandas paramilitares para ameazar e asasinar a dirixentes sindicais. Moitos empresarios consideran este costo máis baixo que satisfacer as reivindicacións e demandas de meioras salariais, estabilidade no emprego e diversos dereitos cando a dirección sindical as defende consecuentemente, sen venderse nin entregarse; cuando non cede ante a chantaxe económico, o soborno aos dirixentes o campañas de intimidación. O empresario colombiano non se limita a ameazar o asasesinar ao dirixente sindical se non que ameaza e atenta contra súa indefensa familia.
O actual goberno de Colombia como os anteriores son á vez responsáveis políticos desta situación. Alguns deles, coa estigmatización que tras as loitas obreiras e populares esconde-se o accionar de grupos armados insurxentes. Outros como o actual, cun discurso mais coidadoso non adoitan ningunha medida para frear a man asasesina dos empresarios.

http://www.pstcolombia.org/article/coca-cola-pone-en-riesgo-la-vida-de-dirigente-sindical

A/A del Señor Orlando Sardi de Lima, embajador de la república de Colombia en Madrid:
emadrid@cancilleria.gov.

co siguente texto:
Colombia sigue siendo el país donde más dirigentes sindicales son amenazados de muerte y asesinados, llegando a la cifra de los 2.905 desde 1986, año en que fue fundada la Central Unitaria de Trabajadores (CUT). Así lo registra la Escuela Nacional Sindical (ENS): “Con los 51 homicidios de sindicalistas en 2010 (49 hombres y 2 mujeres), asciende a 2.857 el número de sindicalistas asesinados en Colombia en los últimos 25 años, y a 218 los desaparecidos forzadamente, lo que convierte a nuestro país en el más peligroso del mundo para ejercer la actividad sindical”.
Empresas multinacionales como Coca-Cola, Nestlé, Chiquita Brands o Drummond, Unión Fenosa, sólo por citar algunas, al igual que la mayoría de los empresarios colombianos, han incorporado el método de la amenaza de muerte y el asesinato para acabar con los sindicatos, deshaciéndose de los dirigentes. Lo mismo hacen los ganaderos y terratenientes, para desplazar al campesinado pobre y apoderarse de su tierra, utilizando los paramilitares. Todo esto contando con la colaboración de los funcionarios del estado, especialmente de los organismos de inteligencia como el departamento Administrativo de seguridad (DAS) cuyo director, Jorge Noguera, en el gobierno de Álvaro Uribe, elaboraba listas de sindicalistas para entregarlas a los paramilitares para que los asesinaran.

asina organización:



É unha carta á dirección de Coca-Cola en Colombia: Fabricio Ponce ao siguente email: fabricio.ponce@kof.com.mx

El compañero Wilson dirigió una carta a la dirección de la empresa el 22 de mayo, solicitando su traslado para la Ciudad de Bogotá, por esa via mitigar la zozobra permante y los sufrimiento incesarios que la actual situación de amenaza de asesinato para el y para su familia.
Por todo ello exigimos que su traslado sea inmediato.

firma la organización:

Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 30-06-2013 13:58
# Ligazón permanente a este artigo
CCOO E UXT: AO SERVIÇO DA PATRONAL E O GOVERNO
Nem maioritários, nem de classe!

non chaman ás cousas polo seu nome

Diz-se que um eufemismo é uma expressão politicamente aceitável ou menos ofensiva, que substitui a outra palavra de mau gosto ou tabu que pode ofender ou sugerir algo não placentero ou peyorativo ao oyente.
É pelisso que os eufemismos são muito empregados na linguagem política como instrumento de manipulação da linguagem para fazer assim mais fácil a aceitação de algo que exposto de outro modo resultaria inaceitável.
O “ERE não traumático”, os ERTES, “as baixas incentivadas” são exatamente isso, eufemismos para não chamar às coisas pelo seu nome evitando dizer lisa e claramente, que milhares de trabalhadores/as irão à rua e perder-se-ão esses postos de trabalho ou que lisa e claramente te vão baixar o salário.
Um dos eufemismos mais celebres que fez fortuna nos anos 80 foi o telefonema “Reconversión industrial”. Tinha que “reconverter a indústria” para poder entrar na União Europeia diziam. Dito assim não soava mau. Que passasse se chamasse às coisas pelo seu nome e dito por exemplo?: para entrar na UE a economia do Estado espanhol deve ocupar um local diferente na divisão internacional do trabalho e por tanto deve desmantelar o grosso da sua indústria, fechar astilleros, a siderurgia, o têxtil, o calçado, a madeira, pôr cotas de produção de azeite., leite… e mandar assim a dezenas de milhares de trabalhadores ao desemprego e de pequenos agricultores à ruína.
Em essência, "reconverter" foi deixar um solar onde antes tinha uma fábrica. Nem sequer os seus eufemismos impediram a luta heróica de milhares de trabalhadores que se opuseram ao desmantelamento industrial, pese a que o governo de turno (PSOE) e os dirigentes de CCOO e UGT fizeram uso e abuso do eufemismo de marras. Sobre esses solares montou-se o boom imobiliário e sobre os atuais edifícios vazios e as fábricas que não existem se assentam o desemprego em massa e a catástrofe social que vivemos hoje.


o 95% de eres e os ertes são com acordo

Os amigos dos eufemismos renovam-nos, agora os ERTES são apresentados pela patronal, o governo e os dirigentes de CCOO e UGT como uma medida “não traumática” para “defender o emprego”. Em base a esse argumento os sindicatos maioritários converteram-se em máquinas de assinar ERTES,
Por exemplo, durante os três primeiros meses de 2013 autorizaram-se/comunicaram à Administração um total de 8.415 expedientes, que afetaram a 112.752 pessoas. 7.861 (93,4% do total) foram pactuados, afetando a 97.891 pessoas.
Dezenas de milhares de trabalhadores/s mau vivem no calvario dos ERTES, vêm reduzidos os seus salários por suspensão temporária do contrato ou por redução da jornada laboral com a consiguiente redução salarial, além de demorar quatro ou cinco meses em cobrar o desemprego.
Para os dirigentes de CCOO e UGT e um dos seus valedores políticos Rubalcaba, o pacto pelo emprego deveria tomar como refere o “modelo alemão”, isto é a empresa recebe o apoio do Estado mandando temporariamente aos trabalhadores à sua casa e estes a mudança de “não ir ao despedimento” aceitam baixada de salários e cobrar do desemprego.
O negócio é redondo, a mudança do salário dos trabalhadores, de consumir a sua prestação de desemprego e do erário público (o dinheiro do SEPE) as empresas fazem caixa. Em realidade o “modelo alemão” é o mais parecido à atual generalização dos ERTES. Trata-se sem dúvida de uma medida nada “traumática”…para as empresas!, mas um autêntico trauma para os salários, os direitos dos trabalhadores e o erário público. E assim o dinheiro que não há para os mais de três milhões de parados que não percebem prestação alguma, o há e com generosidad para que as grandes empresas façam caixa.


as grandes contructoras põem-se as botas com a cumplicidade da burocracia sindical

As grandes construtoras lançaram-se ao assalto monopólico dos serviços públicos, como a limpeza viária, a dos Centros de Saúde, Hospitais ou Parques e jardins. Prosseguem assim na linha que já aplicassem com a construção dos grandes Hospitais. O caso de Madrid é um exemplo notável. A Comunidade de Madrid sacou a licitación pública os serviços de limpeza dos Centros de Saúde de Atenção primária, reunificando em quatro Lotes as antigas áreas. O pliego de condições reduzia o serviço das mais de 25.000 horas semanais de limpeza a pouco mais de 14.000 e se adjudicaba a uma só empresa Ferroser, do grupo da construtora Ferrovial, que fica assim com o monopólio do serviço. A redução de horas de trabalho ia acompanhada de uma baixada de 12 milhões de euros sobre o modelo anterior. Ferroser subroga, por imperativo legal, às ao redor de 900 trabalhadoras/é das empresas de limpeza que prestavam os seus serviços nos Centros de Saúde, mas uma vez tomadas as riendas Ferroser apresenta um ERTE de redução de jornada onde as trabalhadoras vêem mermados em um 28% os seus já miseráveis salários.
Por que CCOO e UGT não denunciaram esse pliego de condições? Não era óbvio que semelhante licitación à baixa para adjudicarse o serviço acabá-lo-iam pagando as trabalhadoras? Por que não se alertou de tudo isto às trabalhadoras e se lhes chamou a organizar a luta contra o que se vinha inevitavelmente senão o parávamos? Por que nem em uma só ocasião os dirigentes de CCOO e UGT propõem sacar do setor a estes intermediários, propondo à Comunidade que esses serviços devem ser atendidos integrando ao modelo na Comunidade? Não defender-se-iam assim os postos de trabalho, os direitos sociais e ademais poupar-se-ia dinheiro das arcas públicas?
O vergonzoso é que foi uma associação da pequena e média patronal do setor a que disse o que os dirigentes de CCOO e UGT não quiseram dizer. A Associação patronal do Setor (AELMA) denunciou publicamente o pliego de concurso e assinalou que: “O que se oculta à opinião pública é que a redução no preço provem de uma redução do modelo ou de uma minoración nas horas de prestação, já que em outro caso não será possível uma baixada de 36%...” “Por conseguinte, a suposta poupança não se produz pela centralização do serviço tal e como indevidamente se afirma por vocês, senão pela redução de pessoal”
A cumplicidade por pasiva voltou-se cumplicidade ativa quando CCOO e UGT assinam o ERTE com Ferroser por três anos com redução de jornada e salário de 28%.
Hoje milhares de trabalhadores de jardinagem e limpeza viária esperam que as empresas adjudicatarias deste serviço o ponham em marcha o 1 de agosto. Neste caso é a Comunidade de Madrid quem sacou a licitación pública o serviço de limpeza viária e jardinagem de Madrid com um recorte de 235 milhões de euros para os próximos 8 anos. As construtoras lançaram-se a por o filão baixando o preço para combinar-se com a adjudicación e abrindo uma guerra jurídica entre elas. FCC, Sacyr, OHL e Ferrovial combinaram-se com o bolo licitando a uns preços que provocou a guerra jurídica com uma das excluídas, Urbaser, a empresa do grupo ACS, a construtora que preside Florentino Pérez. Com esses preços de adjudicación, a licitación é “temeraria” porque não pode cobrir o serviço e ao mesmo tempo manter o modelo que deve ser subrogada. A resposta dos dirigentes de CCOO e UGT foi a mesma, um protesto testimonial enquanto deixa-se passar a fraude desta licitación.
E de novo há que lhes perguntar por que não denunciaram e impugnaram a licitación? Por que não chamaram a todos os trabalhadores da limpeza e jardineira de Madrid a lutar para impedir a que se vem em cima? Por que não levantam a exigência de municipalización deste serviço e que se vão os vampiros das grandes construtoras?
Agora a empresa virão com o que está cantado, com um ERE, com um ERTE, ou com baixas incentivadas? porque há que cobrir a baixada na licitación a costa dos trabalhadores. E daí dirão os dirigentes de CCOO e UGT?, que é um exercício de “responsabilidade” e “realismo” negociar o ERTE ou o ERE ou aceitar que se perdam postos de trabalho via as baixas incentivadas?

há que os botar
Nestes dias as/vos trabalhadores de Soldene, da limpeza da Universidade Complutense de Madrid, jogaram abaixo o ERTE assinado pela empresa com CCOO e UGT, as ruturas dos filiados e delegados/as com CCOO e UGT, passando a Cobas foram muitas e nestes dias preparam-se para revogar do Comité aos representantes destes dois sindicatos.
Como em tantos locais as normas mais básicas do sindicalismo de classe são pisoteadas sem misericórdia, não se informa às trabalhadoras/es, não se respeita o lembrado pelas assembleias, não há o menor espírito de luta e se divide aos modelos. Atuam não como representantes dos trabalhadores senão como se fossem “intermediários” entre estes e a patronal e quando a patronal aperta a sua cumplicidade não tem limites, a tal ponto que Soldene se apresentou a julgamento levando como testemunhas ao seu favor às dirigentes de CCOO e UGT na empresa. As liberadas, pagam assim a sua dependência material da patronal.
As fraternales relacionamentos entre as grandes construtoras e os dirigentes de CCOO e UGT são conhecidas desde faz muito. Todo o processo de generalização das subcontrataciones no setor quando o boom imobiliário assomava à porta foi decisivo para que as grandes construtoras amassassem fortuna, como o foi a permisividad da burocracia sindical com as condições desumanas de trabalho na construção quando o boom era um facto e como o foi em notáveis pelotazos especulativos com os clubs de futbol vinculados a construtoras. Valha recordar o da Cidade Desportiva do Real Madrid ou a vertiginosa ascensão do Getafe. Os dirigentes de CCOO e UGT nunca ocultaram os seus extraordinários relacionamentos com Florentino Pérez ou com Ángel Torres.
Quando as construtoras resolveram “diversificar o risco” e desembarcaram, entre outros, em serviços de limpeza, lixos e jardinagem, os bons relacionamentos continuaram.
A dependência de CCOO e UGT do Estado via as subvenções, a formação ou as empresas mistas (com Bancos) de gestão dos fundos de pensões são mais que conhecidas mas não é menos essa dependência material via as libertações pagas pelas empresas. E é essa dependência material a que leva a que atuem dessa maneira canalla assinando ÉREs e ERTES como quem assina autógrafos.
Se no plano político geral é impossível esperar nada de quem sustenta por pasiva ao governo, apoia o pagamento da dívida infame que afunda o país para glória dos banqueiros, é defensora a ultranza dessa gruta de bandidos que chamam UE, divide as lutas e as leva a callejones sem saída, nas muitas batalhas que nestes dias se desenvolvem nas empresas o papel de CCOO e UGT é o dos cúmplices necessários para que as empresas levem a cabo os seus tropelías.
O recente voto a favor da nova reforma das pensões dado pelo representante de CCOO na Comissão de experientes é um escândalo mais que mostra o miserável papel servil da burocracia.
Pelisso a batalha pelo emprego, pelo salário, pelos direitos, contra o Governo está associada não só a lutar senão a romper com estes sindicatos chamando à desafiliación dos mesmos e passar a revogar dos Comités de empresa a todos estes burócratas vendidos à patronal.

Ángel Luis Parras
Membro da direção de Cobas-Madrid

CCOO E UXT: AO SERVIÇO DA PATRONAL E O GOVERNO
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 17-06-2013 20:20
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [5] [6] [7] 8 [9] [10] [11] ... [15]
© by Abertal