A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

ABORTO LIBRE, SEGURO E GRATUÍTO!
Abaixo Gallardón! Fora o Goberno dos recortes e a represión!

Lei para a Protección da Vida do Concibido e dos Dereitos da Muller Embarazada, así denominou Gallardón ao seu anteproxecto de reforma da lei de aborto. Unha lei que nin sequera no seu título garante o dereito que as mulleres temos a decidir sobre a nosa sexualidade e o noso corpo. Unha lei que se suma á política represora do goberno Rajoy, como a “Lei mordaza”, que tamén contraditoriamente se presenta como “Lei de Protección da Seguridade Cidadá”

Como parte da política pautada pola Troika e a UE, en beneficio da banca e as grandes multinacionais, o goberno engade o control da “orde social” e impón a moral católica que amordaza ás mulleres e devolve ao estado o poder de decidir sobre as nosas vidas. Aínda que sexa o núcleo ultraconservador do PP e a Igrexa católica quen abanderen este proxecto de lei que pon a mordaza ás mulleres, esta reforma non responde só a cuestións ideolóxicas. Teñen tamén poderosas razóns económicas, xa que o seu plan é limitar ao máximo a carteira básica de servizos na saúde pública, para “economizar” en Sanidade. Do mesmo xeito que recortan en reprodución asistida ou en financiamento público de métodos anticonceptivos, queren recortar o que poidan neste dereito, para “aforrar”.

Nin prazos, nin supostos: Dereito a decidir, sen restricións!

A reforma sobre a interrupción do embarazo de Gallardón supón unha perversa mestura entre a lei de supostos que existía en 1985 e a actual lei vixente, que igualmente ten limitacións (ao impornos prazos, tamén se nos trata como persoas sen criterio propio). Só se permitirá o aborto en dous supostos: violación (até a semana 12) e risco para a saúde física ou psíquica da muller (até a semana 22), sempre que sexa un risco “permanente ou duradeiro no tempo”. Non incluirá a anomalía fetal grave, aínda que se aceptará se a muller acredita que esperar un fillo con malformacións “incompatible oa vida” perxudica a súa saúde mental. Pero para isto, a muller deberá certificalo con dous ditames médicos e obrigaráselle a un período de reflexión de sete días máis tras recibir asesoramento verbal. Pero, para que hai que alargar o período de reflexión nestes casos? Sobre que ten que reflexionar unha muller que se atopa nesa situación, cando xa hai un criterio médico que aconsella realizar o aborto?

O texto presentado polo Ministro de Xustiza trata ás mulleres como seres inmaduros, sen xuízo propio nin conciencia. Relaciona a enfermidade mental coa decisión de abortar, antepón o criterio de saúde ao dereito a decidir e, mesmo, dá máis espazo á obxección de conciencia, non só dos médicos, senón de todo o persoal sanitario que intervén na interrupción do embarazo, antes que á muller. E ademais de todas estas trabas, as clínicas públicas onde realizar o IVE (Interrupción Voluntaria do Embarazo) seguen sendo insuficientes, polo que os tempos alargaranse aínda máis e isto, nalgúns casos, suporá que algunhas mulleres non poderán realizalo, aínda que o seu caso estea dentro dos supostos.

Non á dobre moral do Goberno e da Igrexa católica!

O propio Gallardón, con rancio paternalismo cualificou de “vítimas” a aquelas mulleres que nalgún momento da súa vida deciden non ter un fillo/a. E nós dicímoslle a Gallardón, que si!, que somos vítimas, pero das políticas e recortes sociais deste goberno! O Ministro, ademais, tivera a desvergoña de expor no Congreso que moitas mulleres decidían abortar polo que cualificou de “violencia de xénero estrutural” (falta de axudas públicas económicas, laborais ou empresariais). E agora, no seu texto, non hai nin unha soa alusión a esas medidas sociais ou económicas que reclamaba e aínda por riba desaparece todo o referente a saúde sexual e reprodutiva: acceso a métodos anticonceptivos seguros ou programas de planificación familiar.

Se está máis que demostrado que a forma máis efectiva de diminuír o número de abortos é a prevención, por que eliminan da Seguridade Social este servizo e oponse a que nas escolas exista educación afectivo-sexual? E, se a lei está elaborada para protexer o dereito á maternidade, por que limitan o acceso á reprodución asistida ás mulleres lesbianas?

Opómonos igualmente a que a Igrexa católica, que impulsa esta reforma, déanos leccións de moralina. Unha institución responsable de miles de crimes durante o franquismo, salpicada de tantos casos de pedofilia, de tráfico de recentemente nados, e que coa súa censura do uso de anticonceptivos, condena a miles de mulleres, en lugares como África, a contaxiarse do VIH e de enfermidades de transmisión sexual, levándoas a elas e aos seus fillos/as á morte case segura.

O PP e o seu sector ultracatólico expoñen unha regulación que non só coarta a capacidade de decidir das mulleres, senón que as empuxa a un canellón sen saída. Sen emprego, sen condicións laborais dignas, sen futuro,... as mulleres con falta de recursos só poderán optar por dous camiños, ou abortar de forma clandestina pondo en perigo a súa saúde e a súa vida, ou afrontar o embarazo sen garantías materiais para ela e para o seu fillo/a.

Hai que abortar esta lei na rúa! Unidade si, para loitar!

A pesar de que algúns gobernos europeos lanzaron publicamente as súas críticas á reforma do aborto do goberno de Rajoy (como é o caso de Francia), detrás desta reforma non está só a ideoloxía da ultradereita. Esta lei enmárcase dentro das políticas represoras impostas pola Troika e a UE, que acompañan ao desmantelamento dos dereitos da clase traballadora e neste caso dun dos seus sectores máis castigados, as mulleres. Debemos loitar tamén contra o xogo da dobre moral da UE.

Ante o saqueo dos nosos dereitos democráticos, as mulleres traballadoras e as organizacións obreiras, sindicais, sociais e feministas temos que dar un paso á fronte, e unirnos nesta loita. Pelexaremos até botar abaixo a lei de Gallardón, pero sabemos que con isto só non é suficiente. Porque non é posible acabar coa represión, a opresión e a miseria se segue en pé este goberno, este réxime e este sistema que manteñen os seus beneficios e os seus privilexios á conta da desigualdade. Por iso é necesario impulsar e unificar as loitas que hoxe se mobilizan en todo o estado e chegar até o final. Non podemos esperar a 2015 para quitarnos de encima a Rajoy. Hai que botalos a todos! Acabar con este goberno e eliminar este réxime corrupto e patriarcal!

EDUCACION SEXUAL PARA PREVIR, ANTICONCEPTIVOS PARA NON ABORTAR E ABORTO LEGAL PARA NON MORRER!

ABORTO LIBRE, SEGURO, GRATUÍTO E SEN OBXECCIÓN DE CONCIENCIA NA SEGURIDADE SOCIAL!

FORA A RELIXIÓN DAS AULAS, NON MÁIS SUBVENCIONS Á IGREXA CATÓLICA!

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 03-02-2014 14:30
# Ligazón permanente a este artigo
Ante o Manifesto de “Podemos”
Ante o Manifesto de “Podemos”

FAI FALTA UNHA CANDIDATURA UNITARIA E DE RUPTURA COA UNIÓN EUROPEA E CO RÉXIME

O pasado 17 de xaneiro, con vistas ás próximas eleccións europeas, presentouse en Madrid a iniciativa “Podemos”, precedida pola publicación dun manifesto promotor, “Mover ficha”. Devandito manifesto está asinado, entre outros, por personalidades como o profesor Juan Carlos Monedero, o actor Alberto San Juan, o escritor Santiago Alba Rico, o sindicalista Cándido González Carneiro, así como varios militantes de Esquerda Anticapitalista, como Jaime Pastor. A principal figura pública é o profesor e polemista Pablo Igrexas.

Esta iniciativa atopou unha ampla repercusión, que é reflexo da profunda necesidade que senten miles de activistas e loitadores/as de pór en pé unha alternativa que, desde a esquerda, enfronte de raíz a crise capitalista e a "descomposición dun réxime corrupto sen rexeneración posible".

Desde Corrente Vermella vimos expondo a necesidade dunha candidatura para as eleccións europeas, unitaria e de ruptura coa Europa dos banqueiros e as multinacionais, a dos recortes aos dereitos sociais e as liberdades. Por esa razón, queremos saudar a iniciativa "Podemos" e manifestar que partillamos a necesidade de que nas próximas eleccións europeas haxa unha candidatura "unitaria e de ruptura” que exprese no terreo electoral as loitas dos traballadores/as, da mocidade e do pobo e abra unha perspectiva de cambios radicais. Que esixa a derrogación do artigo 135 da Constitución e o non pago da débeda e unha auditoría pública da mesma; que expoña a nacionalización da banca; que asuma o dereito de autodeterminación e apoie a celebración da consulta catalá; que defenda os dereitos de traballadores, mulleres e inmigrantes; que defenda os servizos públicos, a reconversión ecolóxica da economía ou a nacionalización das empresas enerxéticas.

Para nós, todas esas propostas, necesarias, teñen unha clave que lles dá consistencia e credibilidade, que é a ruptura coa Unión Europea e o Euro. Os tratados e as normas da UE fan imposible que poida existir unha política alternativa aos recortes e os ataques á clase traballadora e os pobos que non signifique romper coa Unión Europea. Non hai posibilidade de "reconverter" a UE a favor da maioría social. Construír unha Europa unida ao servizo da maioría traballadora e dos pobos esixe desfacerse da UE. Polo demais, deixar a bandeira da ruptura coa UE en mans da extrema dereita racista e nacionalista é abrirlle as portas para que coa súa demagoxia alcance unha maior audiencia.

O manifesto di que “existe unha profunda crise de lexitimidade da Unión Europea”, pero mantén unha ambigüidade cara á UE que cremos necesario clarificar, xa que este é un punto crucial, xunto coa cuestión da débeda, para poder afirmar que estamos ante unha candidatura de ruptura.

Unha segunda ambigüidade mantense con respecto a Esquerda Unida. O manifesto non fai referencia a un punto fundamental, que é a participación de EU no goberno andaluz do PSOE, corresponsabilizándose da execución dos plans de austeridade ditados por Rajoy e aplicados pola Xunta de Andalucía "por imperativo legal". Porque non hai maneira de loitar contra os recortes sen rexeitar expresamente estas experiencias de coalición co PSOE, artífice da reforma do artigo 135 da Constitución xunto ao PP e, como este, un dos alicerces do réxime.

Do mesmo xeito, pensamos que faría falta marcar unha política clara de independencia e delimitación con respecto á burocracia sindical de CCOO-UXT, dos Toxo e os Méndez, convertidos en máquinas de pactar contrarreformas, asinar rebaixas e despedimentos (vía EREs e ERTEs) e torpedear a unificación das loitas. EU, con todo, levou a Toxo, o máis destacado representante desa burocracia, como convidado estrela ao recente congreso do Partido de Esquerda Europea, do que EU forma parte.

O manifesto debería establecer que con estas políticas non é posible facer unha candidatura única con EU, porque entón non sería unha candidatura de ruptura senón de xestión "de esquerdas" dos recortes ordenados pola UE e os banqueiros. Unidade de acción con EU ante ataques concretos do goberno, a que faga falta, pero para unha candidatura única fai falta un programa básico común de ruptura, que EU non comparte.

A repercusión que “Podemos” obtivo non se explica, en realidade, sen o rexeitamento acumulado de moitos activistas cara ás políticas de EU, que sempre se moveu dentro dos límites do réxime e da UE e xamais enfrontou á burocracia de CCOO.

Os promotores da iniciativa “Podemos” anunciaron a apertura dun proceso democrático para definir o programa e a candidatura.

É fundamental que este proceso sexa realmente democrático, unitario e que se asente sobre un programa claro de ruptura coa UE, o Euro e co réxime. Que non sirva para dar paso a unha negociación de listas con EU, senón para unha discusión ampla e democrática desde a base. Que permita incorporar en primeira fila aos activistas que están á fronte das loitas obreiras e populares, ás organizacións políticas, sindicais, aos movementos sociais e da mocidade. Que acabe conformando unha candidatura que funcione como panca e altofalante da mobilización na rúa. Porque como Gamonal demostra, é a loita obreira e popular a única que ao final pode materializar o berro Si, Pódese!

Anxo Luís Parras (Da Dirección de Corrente Vermella e membro de Cobas Madrid)
David Pérez (Concelleiro de Tocina os Rosales - Sevilla-)
Felipe Alegría (Economista, Director de Páxina Vermella)
Rosa Torres (Pta. do Comité de Empresa de UPS-Vallecas)
José González Marín (Membro da CSI minería -Asturias-)
Enrique Pirobe (Membro do Comité de Empresa de OHL-Ascan Parques e Xardíns de Madrid)
Alessi Pérez (Membro do Comité de Empresa de Aserpinto)
Manuel Fernandez de Cuevas Sadornil (Membro da xunta de persoal do Concello de Torrexón de Ardoz)
Roberto Laxe (Dirección de Corrente Vermella- Galicia)
Núria Campanera (Area de Muller de Corrente Vermella e membro da asemblea IES Escola Industrial de Sabadell)
Fran Capella (membro do Coordinadora d'Assemblees d'Estudiants de Sabadell)
Evaristo Espigares.(activista social de Sant Vicenç dels Horts-Barcelona)
Consuelo Guijo Martin (Corrala a Solidariedade Villanueva do Rio e Minas- A Veiga-Andalucia)
Juan Parodi (Dirección de Corrente Vermella)
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 23-01-2014 13:22
# Ligazón permanente a este artigo
Frente á privatización da saúde e os servizos públicos
Corrente Vermella apoia a folga do persoal do Sergas, e chama á poboación a participar nas manifestacións do 10 de decembro, que na Coruña sairá da Casa do Mar, ás 20 horas.

Frente á privatización da saúde e os servizos públicos
PÚBLICO É SERVIZO, PRIVADO É BENEFICIO

O tempo que o goberno de Rajoy anuncia un novo agasallo á banca de 30 mil millóns de euros, que veñen a sumarse áos miles de millóns que xa lles deran os gobernos de ZP e de Rajoy, a Xunta do PP anuncia a implantación das “unidades de xestión clínica”, que xa viñan aplicandonse en certos sectores da saúde pública.
Ao repago das meiciñas, os recortes en persoal sistemáticos, ao mantemento do carácter privado de POVISA en Vigo, e os concertos coas clínicas privadas onde derivanse moitas accións sanitarias,… agora veñen xa coa ameaza directa da privatización xeralizada do SERGAS a través da vellisima táctica de “divide e venceras”. Porque isto é o que significa trocear a xestion clínica “por unidades” autonomas. Asi é mais facil vendelas.
Por moita neolinguaxe que utilicen –facer o contrario do que se esta a dicer públicamente-, o plan de Feijoo é exactamente igual ao de Madrid, privatizalo todo, salvo que sen saír á palestra anunciandoo. Esta a facelo de a pouco, e cando queiramos decatarnos, xa non haberá servizo publico que defender.
Para a gran banca, as aseguradoras e as grandes constructoras, agora metidas ao negocio sanitario, o desmantelamento total de seguridade social universal e pública é saír da crise pois entran nun “nicho de negocio”. Que os traballadores/as imigrantes, que grandes sectores da sociedade non teñan acceso a umha sanidade pública,… tanto lles ten; porque do que se trata é facer negocio co principio fundamental da vida, a sanidade: PUBLICO É SERVIZO, PRIVADO É BENEFICIO.
Mas non nos trabuquemos, as políticas privatizadoras do PP son, só, unha das patas da agresión aos direitos sociais e laborais da clase traballadora e o pobo, nas que o PP e o PSOE están dacordo; para elo modificaron a constitución para impor o pago da débeda por cima de calquera gasto estatal, ou votaron a lei 15/97 que permite a privatización de sectores da sanidade.
O capitalismo ten un fonda crise de beneficios que é incapaz de superar sen destrui-las conquistas sociais, por iso fixeron umha reforma laboral que supoen reforzar a dictadura dos patrons nas empresas, socializaron as perdas da banca no tixolo e a especulación xerando umha débeda pública que estan pagando por “imperativo” constitucional a costa dos recortes na educación, sanidade e servizos sociais, e están a desmantelar estos servizos para entregarllos limpos ás grandes empresas do sector.
Unhas políticas feitas dacordo con todos os gobernos da UE, para conseguir recuperar o papel de Europa no mundo a base do empobrecimento xeralizado da poboacion traballadora. Merkel non impón nada, so lembra aos estados máis debiles o que entre eles teñen acordado, que para competir hai que rebaixar os niveis de vida da poboación. Como o peixe grande come o chico, esta rebaixa significa a venda aos grandes capitalistas europeos, e non so europeos: por iso, aos gobernos españois estaleiros como NAVANTIA non lles interesan para nada.
Para defender os postos de traballo e as condicións laborais na sanidade, como no resto dos servizos públicos, para manter e garantir uns servizos de calidade, pois é mais facil defender o que existe que recuperar o perdido, para loitar contra as políticas de saqueo e privatización do público, non collen medias tintas. Esto non se soluciona cun pacto sindical entre a empresa e as cúpulas sindicáis, senon cun PLAN DE MOBILIZACIÓNS SOSTIDAS NO TEMPO, que inclúa Folgas Xerais, ATE A RETIRADA TOTAL DOS PLANES DA XUNTA.
Un Plan discutido e decidido en asembleas populares de centro de traballo, barrio, vila ou aldea que parta da unidade de todos os sectores en loita, desde a Sanidade ate a Educación, desde NAVANTIA ate os Servizos Sociais, e que inclúa aos veciños/as e usuarios/as.
Este plan de mobilizacións ten que implicar aos traballadores e traballadoras da sanidade privada, da educación concertada e das empresas privadas de servizos sociais, pois son estas empresas as principais beneficiarias da división entre publico e privado. Os traballadores/as das privadas teñen que entender que a privatización vai provocar un retroceso mais grande nas suas condicións de traballo. A patronal e os gobernos quere igualar por abaixo as condicións, equiparando os da pública coa privada, admitir isto só pode abrir unha espiral cara abaixo das condicións de todos os traballadores a as traballadoras.
Para acadar esta unidade, faise imprescindible que as cúpulas sindicais expliquen na privada que a loita da pública é a sua loita.
Frente á mensaxe de que non ha outra solución, porque non ha diñeiro, NOS AFIRMAMOS QUE É MENTIRA, que DEIXEN DE DARLLE DIÑEIRO Á BANCA, e REXEITEN O PAGO DA DEBEDA, derrogación da reforma constitucional e da lei 15/97
A clase traballadora e o pobo non pode fiar numha sanidade pública sen control, xestionada como nun cadro capitalista de rendabilidade economica, en competencia cos “concertados”. A sanidade, como calquer servizo publico, ten que estar controlada. Por iso dicemos,
RE-NACIONALIZACIÓN DE TODOS OS SERVIZOS PUBLICOS PRIVATIZADOS,
NACIONALIZACIÓN DE TODOS OS CONCERTADOS (POVISA, e demáis), A IGUAL TRABALLO IGUAL SALARIO
BAIXO CONTROL DOS TRABALLADORES/AS E OS USUARIOS/AS,

Estas medidas baten de fronte coas políticas dos gobernos do PP, sendo inaplicables baixo o seu mandato; por iso chamamos a manter a loita ate derríbalos: ABAIXO A XUNTA DO PP.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-12-2013 11:53
# Ligazón permanente a este artigo
25 NOVEMBRO 2013: DÍA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA CARA ÁS MULLERES
BASTA DE VIOLENCIA MACHISTA, DESPROTECCIÓN E RECORTES

Cúmprense dez anos desde que no Estado Español empezásense a contabilizar as mortes por violencia machista. Oficialmente 700 mulleres foron asasinadas desde entón. Segundo o Centro de Investigacións Sociolóxicas (CIS), máis de 600.000 mulleres sofren malos tratos anualmente, aínda que menos da cuarta parte decídase a contalo. Polo menos 840.000 menores padéceno, e neste ano cinco morreron e 37 quedaron orfos/as.

No 2004 púxose en marcha a Lei de Medidas de Protección Integral contra a Violencia de Xénero. O número de mulleres mortas até agora non baixou das 50 vítimas anuais, mentres que os orzamentos para aplicar a llei, que sempre foron escasos, empezaron a recortarse de forma imparable a partir do 2011.

Diminúen os recursos e crece a indefensión das mulleres
O goberno xa anunciou que nos Orzamentos Xerais do Estado do 2014 a partida destinada ás medidas contidas na Estratexia: “Actuacións para a prevención integral da violencia de xénero” baixa respecto de 2013 un 1,5% máis. Un 22,5 % respecto de 2008.

Isto supón o peche de casas de acollida e puntos de encontro familiares, diminución e deterioración da atención psicolóxica, a case desaparición das campañas de sensibilización social e a redución do 70% da Renda Activa de Inserción, o recurso económico máis utilizado polas mulleres vítimas de violencia machista.

Por outra banda, a Lei de Bases de Réxime Local suprime o Articulo 28, quitándolle aos municipios a competencia ou actividade en políticas de igualdade e de atención e asistencia a mulleres vítimas de violencia de xénero. Isto suporá o peche de moitos centros municipais de información á muller, sobre todo, no ámbito rural.

En relación ás políticas de igualdade, non específicas de violencia de xénero, o programa 232B ?Igualdade de oportunidades entre mulleres e homes? dótase nos orzamentos do ano 2014 con 19 millóns de euros, o 0,005% do total, e tras baixar en 2013 un 24%, acumula respecto de 2008 un recorte do 56%.

En canto ás Comunidades Autónomas, a maioría delas están a aplicar igualmente recortes nesta materia. Lonxe de romper coa política de recortes do goberno central, todas, e non só as gobernadas polo PP, claudican con eles para axustarse ao déficit público, priorizando o pago da débeda creada cos bancos.

Cando os recortes sociais custan vidas
Se todos estes recortes limitan as opcións das mulleres para saír da violencia, a isto hai que sumar o impacto que supón para as mulleres traballadoras o aumento do desemprego e a precariedade laboral, e o recorte que os gobernos veñen realizando noutras políticas sociais como: axudas ao desemprego, educación, sanidade, e no coidado e atención de persoas maiores, menores e dependentes.

Como exemplo, cando dous terzos das persoas dependentes e o 97% das súas coidadoras somos mulleres, a partida para Dependencia en 2014, recórtase o 46,7%.

Os recortes supoñen ademais unha constante destrución e precarización de emprego público, maioritariamente ocupado por mulleres.

A falta de recursos económicos e a sobrecarga de traballo doméstico e de coidados impiden que moitas mulleres poidan escaparse da espiral da violencia machista. Por iso, aínda que os expertos afirmen que non hai un perfil único de muller maltratada, e nesta sociedade patriarcal e machista calquera muller pode ser vítima da violencia machista, son as mulleres da clase traballadora, especialmente novas e/ou inmigrantes e/ou desempregadas as que engrosan a lista de mulleres asasinadas. A maioría delas sen denuncia previa.

Non é esaxerado dicir que algunhas mulleres están a pagar a crise capitalista coas súas vidas.

Contra a violencia machista, a loita é o único camiño
Este goberno hipócrita é o primeiro inimigo das mulleres traballadoras, mentres que as anima a denunciar, desmantela o sistema de protección social e aplica medidas económicas que nos condenan ao paro, a precariedade, a pobreza e a exclusión social. Isto tamén é violencia cara ás mulleres!

Este 25N, Día internacional contra a Violencia de Xénero, Corrente Vermella súmase ás voces que reclaman máis diñeiro para prevención e sensibilización social e para atención e asistencia inmediata ás vítimas da violencia machista. Pero tamén, como sabemos que isto non é suficiente, esiximos igualmente que o diñeiro que se usa para o pago da débeda pública (90% do PIB), utilícese para crear emprego e aumentar a atención de menores, persoas maiores, enfermas ou dependentes. Esiximos que se cren vivendas sociais en réxime de aluguer social cos miles de vivendas baleiras en mans de bancos e inmobiliarias, a disposición das familias máis necesitadas, entre elas mulleres vítimas de violencia machista con menores ao seu cargo.

Non é posible acabar coa violencia machista e a desigualdade dentro do sistema capitalista. Porque o capitalismo é un sistema que para explotar aínda máis se apoia tamén na desigualdade e a opresión. Todas as conquistas e avances en igualdade que conseguimos as mulleres baixo o capitalismo, están continuamente ameazados, especialmente en tempos de crises. Porque cada vez que a burguesía necesita saír da súa propia quebra, utiliza a opresión contra as mulleres e outros grupos sociais para dividir á clase traballadora e explotar máis a l@s máis oprimidos dentro desta. Utiliza a ideoloxía machista para justificar a volta das mulleres ao fogar, para que sexan estas quen carguen con todo o peso das tarefas domésticas e de coidados, desviando así o diñeiro público que o Estado se aforra cara aos petos dos empresarios. Mentres exista o capitalismo, non importa se algunhas mulleres conseguen cotas de poder dentro deste, seguirá existindo a opresión.

Para nós, a loita contra o machismo e a explotación van xuntas. Este 25 N, todas e todos saímos á rúa para esixir:

- Recursos e medios suficientes para as mulleres agredidas (centros de acollida, puntos de información, asistencia psicolóxica, etc.)

- Garantía por parte do Estado dun emprego para as mulleres maltratadas e subsidio de desemprego mentres se lles proporciona.

- Espazos gratuítos nos medios de comunicación para a difusión dunha cultura contra a violencia cara ás mulleres e os sectores máis oprimidos. Fóra xuíces machistas do aparello xudicial.

- Educación sexual e de igualdade de xénero no ensino obrigatorio. Fora a relixión das aulas! Non máis subvencións para a igrexa católica.

- Non á reforma laboral, que trae maior precariedade laboral e permite un goteo continuo de ERES fraudulentos, facéndonos máis vulnerables ante os malos tratos machistas.

- Non ao recorte do gasto público. Gardarías públicas!

- Non aos recortes na lei de dependencia que nos responsabiliza do coidado de anciáns e persoas con discapacidade.

- Educación, sanidade, transporte e servizos públicos de calidade. Non ás privatizacións!

- Por un parque público de vivendas en aluguer social cos miles de vivendas baleiras en mans de bancos e inmobiliarias, ao alcance das familias máis necesitadas, priorizando aquelas que teñen menores a cargo.

- Fora Rajoy e a Troika! Romper coa UE do capital e co euro.

- Non ao pago da débeda e auditoría pública. Prisión e confiscación dos bens de especuladores e corruptos.

Por un goberno dos traballadores/as apoiado na súa loita e organizacións de base. Por unha Europa dos/as traballadoras e os pobos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-11-2013 13:23
# Ligazón permanente a este artigo
NA DEFENSA DA SANIDADE PUBLICA

O RE PAGO MATA
Os gobernos do PP, o central e a Xunta, están a aprobar unhas medidas de re pago en productos farmacéuticos para enfermos crónicos, de traslado a centros de saúde non urxentes, etc., que supoen un ataque á liña de flotación de direitos sociais acadados pola clase traballadora e o pobo, tras moitos anos de loita.  Destrúen o principio de universalidade e a equidade na atención sanitaria, desmantelan a educación publica, os servizos sociais e de dependencia, recortan mais se colle o transporte ferroviario, reducen os salarios dos funcionarios/as e coa reforma laboral machacan os direitos dos asalariados/as…. Mentras, a banca sube os seus beneficios un 80%, e os ricos fanse mais ricos, estos son os unicos beneficiarios das politicas dos gobernos.
Para conseguilo modifican as leis que queiran, como fixeron coa Constitución, nun proceso que veu desde a UE e a Trokia. Entre o PSOE e o PP reformaron para garantir o pago dos xuros da debeda á banca, “prioritarios” frente calquer outro gasto do estado, garantindo que os bancos reciben este ano ademáis do resgate que lles deron xa, 36 mil millóns de euros, umha cantidade superior ás prestacións por desemprego; e mentras aumentan os gastos para pagar os xuros un 17%, conxelan as pensions.
Aos gobernos do PP non lles importa o ben estar e a vida da poboación traballadora, fan politicas para que os bancos, grandes empresarios e capitalistas melloren os seus beneficios. Son insultantemente prepotentes cos de abaixo, mentras rinde pleitesia cos mais poderosos; ver a Rajoy e o goberno humillado diante de Obama, e nin tan siquer atreverse a criticar as escoitas ilegais dos USA mentras insultan aos parados, aos traballadores/as da publica e da privada,… é indignante.
Neste sentido vai a reforma sanitaria, convertida nun luxo para os ricos. Para elo contan coa lei 15/1997, aprobada co apoio do PSOE, na que abren as portas da xestión privada da atención sanitaria, admitindo a subcontratación de servizos, derivacións de enfermos á privada, etc. Queren desmantelar o publico e obrigar á poboación a suscribir seguros privados na sanidade, nas pensións e na dependencia o para a educación; por onde sae o estado entra a privada.
Mas unha empresa privada, como as aseguradoras e as constructoras implicadas na xestión de hospitais (POVISA), non son servizos publicos, son negocios cuxo obxectivo é o beneficio e para conseguilo non dubidan en aplicar as reformas laborais, precarizando o emprego, facendo que traballadores/as de menor cualifiación fagan traballos cualificados, aproveitando as derivacións a centros privados empurrados polos recortes na publica, etc.
Non contentos con estas medidas, tamen queren destruir as conquistas dos traballadores da sanidade publica, implantando criterios de “productividade” ligado aos salarios. Qué criminal pode pensar que a curación dumha enfirmedade ten prazos prefixados? Canto tempo leva curar umha persoa? Acaso umha persoa é umha maquina?
Se os recortes, e as privatizacions que delos derivanse, veñen da debeda e do seu pagamento aos que a xeraron, imponse como primeira medida o seu non pagamento, como non é a nosa debeda, NON DEBEMOS NON PAGAMOS, e que o diñeiro vaia ás necesidades sociais.
Mas isto non abonda, as leis e reformas constitucionais aprobadas polo PPSOE xustifican as medidas adoptadas, e hipotecan a calquer goberno que poda sustituilos, por elo imponse a esixencia de DERROGACIÓN DA REFORMA CONSTITUCIONAL, DA LEI 15/1997 E DE TODA A LEXISLACIÓN CONTRA A CLASE TRABALLADORA E O POBO, da aprobada por ZP ou polo PP, e a RE NACIONALIZACIÓN DO SISTEMA SANITARIO BAIXO CONTROL DOS TRABALLADORES/AS DA SAÚDE E USUARIOS, autoorganizados en asembleas.
O pobo traballador galego, polas suas condicions de dispersión e pensions baixas, é doblemente golpeado polas medidas de Rajoy; apoiamos as propostas das organizacións agrupadas baixo o lema “O Copago Mata”, de esixir á Feijoo a non aplicación na Galiza das medidas do goberno central. Mas nos engadimoslle, QUE SE VAIAN, o PP, Rajoy e Feijoo fan parte do problema, non da solución.
Non fiamos nas saídas institucionais, atadas á Unión  Europea e un rexime politico berce de corrupción, chamamos á poboacion traballadora a se organizar en asembleas populares abertas por barrio, vila e aldea, e coordinar cos traballadores/as da sanidade e o resto dos sectores publicos a loita contra as privatizacións.
 
Chamamos ao conxunto da poboación traballadora a participar nas mobilizacions convocadas polo concello de Riotorto e 150 organizacións políticas, sociais e sindicáis, para os vindeiros 8 e 17 de novembro, baixo o lema “O Copago Mata”.NA DEFENSA DA SANIDADE PUBLICA
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-11-2013 18:16
# Ligazón permanente a este artigo
Tras o 24, Organicemos a Continuidade da Loita

O 24 de outubro, último dos tres dias de folga na educación, ten que ser a traca final e o comezo das mobilizacións contra a Lei Wert, a LOMCE, e as tentativas do PP, tanto desde Madrid como desde a Xunta, de desmantalar todos os servizos públicos que costou ducias de anos conquistar.
Nin a seguridade social universal, xa desfeita, nin a educación gratuita (que pagamos cos impostos), nin os servizos sociais en xeral son un agasallo de ninguén nin existiron sempre; xeracións de xóvenes, de traballadores e traballadoras deixaron a sua pel nas ruas e nas loitas ao longo do tempo para ter o que agora estan a desmantelar.
Mas non queren empobrecernos por maldade persoal, senon porque desde o goberno do PSOE e despois co do PP, aprobaronse unhas medidas na Constitución que obrigan ás institucións e ao estado a pagar a débeda dos bancos e as grandes empresas, por riba de calquer outro gasto en educacion, saúde ou servizo social.
Mentras os bancos reciben o diñeiro da débeda que eles xeraron, as aseguradoras, as constructoras como OHL, ACS (Florentino Pérez), e demáis, fanse co negocio da saúde, e a Igrexa, os curas e bispos, co negocio da educación e os servizos sociais. Desmantelan o público para darllo aos seus amigos privados.
Frente a elo so colle umha saída, o da rebelión, o da loita e a mobilización na rúa. Pensan que o teñen todo “atado e ben atado”, e teran razon mentras non se lles resposte, se lles paralice a economía e se lles desorganice a educación.
Faran o que lles deixemos facer; mais para iso é preciso non só saír á rúa a loitar, mas tamén organizarnos desde a base, ir aos institutos e facultades, facer asembleas onde debatamos as reivindicacións e aprobemos as medidas de loita para continuar.
Por iso, o 24 ten que ser o comezo da autoorganización da comunidade educativa, desde abaixo, desde os centros de estudo, con estudantes, profesores e pais e nais, para loitar ate conquerir a derrogación da LOMCE e a dimisión do ministro Wert. Unificando as loitas de todos os servizos públicos é posible facelo!A sua forza esta cando nos enfrentan illados individualmente; mais cando nun instituto, nunha facultade organizase unha asemblea, e coordinanse as diferentes asembleas, os directores, os delegados da Conselleria ou o Ministerio treman, asustanse da nosa forza.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-10-2013 14:50
# Ligazón permanente a este artigo
APOIAMOS AS FOLGAS DO 22-23 E 24 DE OUTUBRO

As políticas de barbarie social que está aplicando o goberno de Rajoy e os das comunidades profundan mais a segregación social. Os novos ataques contra o ensino publico, suba das taxas na universidade, despido de miles de profesores/as, peche de centros e recortes salvaxes do gasto, endebedamento das familias e repago nos comedores, miles de alumnos/as que quedan fora do sistema educativo e a perspectiva de o pagamento na Formación Profesional son alguns dos "remedios" que prantexan.

A lei Wert, a LOMCE, é a máxima expresión da política de desmantelamento e privatización do ensino público co aumento do financiamento dos centros concertados, maioritariamente da Igrexa, dos colexios que separan por sexos, incrementando a opresión das mulleres, a marxinación do sectores máis pobres da sociedade, etc.

BOTAR OS GOBERNOS DO PP E A TROIKA!
Os orzamentos presentados por Rajoy e Feijoo son a continuación do carácter profundamente antisocial dos anteriores; escritos ao ditado de Merkel e a UE, están ao servizo de pagar aos banqueiros a débeda pública. Poren, non contentos con desmantelar a sanidade publica, as pensións, o emprego e os salarios, agora veñen pola educación coa lei Wert. O ataque é ao conxunto das conquistas sociais.
Toxo e Méndez demonstranse totalmente incapaces de loitar ata o final contra estas políticas porque son parte do problema, por exemplo como van a defender as nosas pensións se son accionistas, xunto á gran banca, nas principais xestoras de fondos privados de pensións. Este é o problema das cúpulas sindicais de CCOO e UXT, fan parte dun réxime que levounos a esta situación.

En canto a EU, que aparece aos ollos de moita xente como a oposición de esquerda estatal aos Gobernos segue subordinándose a CCOO, e en Andalucía gobernando co PSOE, o que leva-lle aplicar os recortes de Rajoy "por imperativo legal". Non é hora de romper amarras coa burocracia sindical e co PSOE e ocupar o lugar na loita por unificar a resposta social e botar aos Gobernos?

Neste camiño de confluír nas loitas contra as políticas da UE e os gobernos do PP, as forzas políticas e sociais da esquerda galega teñen que sumar esforzos; a loita polo direito a decidir como pobo, contra a recentralización do

estado impoñendo a “españolización”, da que a Lei Wert (a LOMCE) é unha das suas columnas vertebrais, non é incompatible coa unidade na loita coa clase traballadora e os pobos do Estado Español; pola contra, fortalecese.

NON PAGAR A DÉBEDA PÚBLICA!

POR UN PLAN DE RESCATE DOS TRABALLADORES/AS

A primeira medida para garantir as necesidades sociais, sen a cal todo o que se diga é un conto, é a derrogación da reforma constitucional que obriga a pagar os xuros da débeda e deixar de pagala, e exisir unha auditoría pública/apertura das contas públicas que sirva para castigar aos responsables e beneficiarios deste espolio. O diñeiro público non debe ser para enriquecer aos bancos senón para atender as necesidades sociais.

Necesitamos un plan de rescate dos traballadores/as e do pobo que deteña e reverta o desmantelamento dos servizos públicos, que faga fronte ao paro, repartindo o emprego e despregando un gran plan de obras públicas ao servizo das necesidades sociais, que expropie á banca e que cobre os impostos aos ricos. Necesitamos apuntar cara a un goberno dos traballadores/as, apoiado na resistencia social e baixo control dos organismos de loita do movemento.

A nosa loita é a mesma que a do pobo traballador de Portugal, Grecia, Italia e o resto de Europa, porque dentro da UE e o euro non temos futuro. A UE non representa á Europa dos traballadores/as e os pobos, senón aos grandes banqueiros e multinacionais. É unha máquina de guerra para acabar coas conquistas sociais e saquear e someternos. Por iso, non queremos nin a UE, nin o euro, e loitamos por unha Europa socialista dos traballadores e dos pobos!

Esta convocatoria de mobilizacións ten que servirnos para facer confluír as loitas e construír xuntos unha resposta desde abaixo, que nos sirva para avanzar cara a unha mobilización xeral sostida no tempo, que pare a catástrofe social e bote abaixo aos Gobernos: Unificando as loitas é posible!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-10-2013 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
NA DEFENSA DOS DEREITOS SEXUAIS E REPRODUCTIVOS DAS MULLERES
aborto libre, gratuito na sanidade pública e sen obxeción de conciencia

A decisión do Ministro é para nós un retroceso de anos nos dereitos democráticos cara á despenalización do aborto de 1985, cando foi despenalizado en tres supostos mentras no resto estaba penado.
Atualmente a lei de prazos é equiparable ao resto de Europa, na que as mulleres poden abortar ata as 14 semanas sen dar explicacións; entre as 14 e 22 por “grave risco para a vida ou a saúde de nai ou do feto; a partir das 22 por “anomalías fetales incompatibles coa vida....., ou cando se detecte no feto unha enfermidade extremadamente grave incurable..”. Na atual contra reforma, estes prazos eliminanse e volvese aos supostos previos ó 2010, que eran: violación, malformación do feto (que agora tamen se quere quitar) ou risco para a nai.
Se a istas modificacións legais sumámoslle a política dos gobernos e a UE de recortes e privatización dos servizos públicos para o pago da débeda os bancos, e que as grandes empresas capitalistas fan negocio, temos un cóctel molotov que explota sobre as mulleres da clase traballadora. As mulleres sen recursos porán en perigro as súas vidas en condicións insalubres e sen ningún tipo de garantía, mentres as ricas poderan optar por pagar o que faga falta en clínicas privadas, extranxeiras ou non, para poder ter acceso a un aborto seguro.
Por iso a reivindicación democrática polo dereito ao aborto legal, libre e gratuíto, na sanidade pública e sen obxección de conciencia, debe e ten que ser parte das reivindicacións de toda a clase traballadora na loita para derrubar a este goberno e este réxime corruptos.
As nosas vidas non son moeda de cambio para seguir pagando esta débeda que non é nosa.

Educación Sexual para Decidir
Anticonceptivos para Non Abortar
Aborto Legal para Non Morrer


acude á manifestación o sabado 28, ás 17.30 na Estacion de Tren de Compostela
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 27-09-2013 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da Corrente Vermella sobre Siria
Por moito que os USA e os seus aliados recúen temporalmente nos seus planes de agresión a Siria, e mesmo cheguen a acordos con Rusia, o certo é que as ameazas imperialistas mantense, por iso temos que seguir alerta diante do que poda suceder nos vindeiros meses. O conflicto ten unhas fortes raíces sociais internas de Siria e no mundo árabe, poñendo sobre a mesa moitas das contradiccións internacionais.

Neste sentido, parécenos un erro a división na resposta a umha agresión que pon o mundo ao bordo da catástrofe, numha zona un conflito histórico, a ocupación israelí de Palestina que non ten outra solución ca victoria do pobo palestiniano, e atravesado por uns levantamentos populares que xa derrubaron aliados do imperialismo como Mubarack, Ben Ali ou Gadaffi.


Por todo elo, Corrente Vermella manifesta


1.- Rexeitamos toda intervención imperialista contra calquera pobo, porque nunca o imperialismo, teña a bandeira que teña, favorece as loitas polas liberdades. Os seus interese son sempre aumentar o saqueo dos recursos naturais dos pobos e a explotación da clase traballadora.

Por este motivo rexeitamos o anunciado, e adiado polo momento, ataque dos EE UU e seus aliados contra Siria. Este ataque non ten a menor intención de favorecer a loita do pobo sirio pola xustiza social, a democracia e as libertades democráticas.


2.- Siria concentra hoxe todas as contradiccións entre as potencias imperialistas, os países “emerxentes” e potencias rexionais como Turquia ou Arabia Saudí, que están á procura dun reacomodo da zona para os seus interese.

O que move a todos eles sen distinción son as multinacionais do gas e o petróleo, garantías para os gasoductos financiados por capital chino-iraní, e de fondo o control do Mediterraneo Oriental cumha umha demonstración de forza por parte dos EE UU e aliados frente os chamados “emerxentes”, nomeadamente Rusia.


3.- Tanto o imperialismo como Rusia teñen claro que non pode ser o derrubamento do réxime de Al Asad, abrindo unha situación descontrolada no polvorín que é Oriente Proximo, e menos que menos que se produza a mans da mobilizacion popular.

Por iso, tanto Obama como Putin colleron a “idea” de Kerry do “control do armamento químico do rexime” como a moeda de negociación que todos precisaban para evitar o confronto militar, para procurar umha saída que desactive o levantamento popular.


4.- O imperialismo, aprendendo das leccións da situación xerada tras a guerra de Iraq, o obxectivo real do ataque era (e é, se prodúcese) o desgastar o réxime para negociar umha saída que manteña as institucións fundamentais, sen Al Asad, como fixeron en Exipto e Tunez, mas non poideron facer en Libia.

Para CV non se poden formular saídas “políticas” e “negociadas” cun rexime que leva 150 mil mortos en dous anos de levantamento popular e guerra civil. É confundir á poboacion chamar a confiar na ONU, un organismo o servizo das grandes potencias cuxo papel desaparece cada vez que xurde un conflito de gran magnitude, para soluciona-lo, esa é tarefa do pobo autoorganizado.


5.- Mas non só o imperialismo e as “emerxentes”, senon umha multitude de forzas son hostís e conspiran contra a revolución siria e árabe en xeral. Polos mais diversos motivos, forzas islamistas e mesmo mercenarios actúan nun e noutro bando co unico obxectivo de facer descarrilar o levantamento popular.


6.- Corrente Vermella esta coa poboación traballadora Siria que se levantou contra o réxime de Al Asad e coas organizacións da oposición de esquerdas que teñen manifestado o seu rexeitamento á intervención imperialista. Por iso, denunciamos por reaccionarias ás direccións do campo rebelde, como as cupulas do Exercito Sirio Libre e o Consello Nacional Sirio que chaman á intervención imperialista. Iso é abrir-lle as portas á contrarrevolución.


7.- Esiximos do goberno español que non permita o uso das bases militares para agresión o pobo sirio, a retirada inmediata das tropas do Libano e a ruptura de todas as relacions co rexime Sirio.


8.- A única saída que ten o conflito é a loita obreira e popular, abrindo incondicionalmente os arsenais á poboación traballadora, ate a expulsión do réxime capitalista e neoliberal de Al Asad, e co rexeitamento rotundo á intervención imperialista, avanzar cara que os proprios sirios e sirias, xunto cos pobos irmans árabes, constrúan umha Federación de Republicas Socialistas Árabes.


9.- Chamamos a todas as forzas políticas, sociais e sindicais, que se din de esquerdas e democráticas, a rexeitar toda intervención imperialista, veña de onde veña, e a apoiar ao pobo sirio e árabe nas súas loitas polas liberdades, a xustiza social e a paz.


Galiza, a 14 de setembro de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 15-09-2013 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
Masacre en Exipto
Os militares non atacan só á reaccionaria Irmandade Musulmá, senón a todo o pobo
Declaración da LITci

O pobo exipcio vén protagonizando unha poderosa revolución desde 2011. A forza da mobilización popular, nun primeiro momento, derrocou ao ditador Mubarak. Este feito, aínda que non destruíu o réxime militar, significou unha gran vitoria do pobo e un duro golpe á cúpula das Forzas Armadas, pois caeu un goberno seu. Pero tamén foi un golpe para a Irmandade Musulmá, que ao momento de estalar as mobilizacións de masas tiña un acordo co propio Mubarak para que o seu fillo, Gamal, sucedése-o no poder e así manter a continuidade do réxime, no cal a Irmandade sería a "oposición tolerada".

Cando a caída de Mubarak, os militares conseguiron manobrar e evitar aparecer co seu verdadeiro rostro contrarrevolucionario, pois, en lugar de reprimir ás masas, recolocáronse a último momento e esixíronlle a renuncia a Mubarak (co criterio de cambiar un fusible queimado) e, desta forma, puideron saír da crise con importante prestixio entre o pobo. Á súa vez, a Irmandade fixo un movemento similar. No marco dun crecemento colosal da mobilización popular, continuar os acordos con Mubarak pasou a ter pouco sentido e sumáronse (tamén a último minuto e de forma hipócrita) ás mobilizacións. Isto tamén lles deu prestixio ante un sector das masas, o cal capitalizaron despois gañando as eleccións e asumindo o goberno, iso si, co beneplácito e despois de pactar coas FFAA a preservación do réxime militar.

Nun segundo momento da revolución, realizada a experiencia co desastroso goberno neoliberal e bonapartista-teocrático da Irmandade, as masas mobilizáronse e derrocaron a Morsi, a quen mesmo chamaban “o novo Mubarak” ou “o novo Faraón”. Só que Morsi, a diferenza de Mubarak, negouse a renunciar e isto levou aos militares, obrigados pola mobilización das masas, a realizar un golpe para sacalo do poder. A pesar desta contradición, a caída de Morsi configúrase como outra gran conquista das masas e un novo golpe ao réxime, que perdeu ao seu segundo goberno en dous anos e medio a partir da mobilización popular.

A partir de alí, a Irmandade Musulmá saíu ás rúas a enfrontar ás masas, que coa súa acción revolucionaria derrocaran a Morsi, e ao Exército coa intención de reinstalar a Morsi no goberno. Esta mobilización da Irmandade, como explicamos noutras declaracións, ten un carácter completamente contrarrevolucionario.

O Exército, apoiándose no gran prestixio que gañou na poboación por derrocar a Morsi e no odio desta cara á Irmandade Musulmá, comezou a desatar unha represión desenfreada e completamente desproporcional contra os militantes da Irmandade.

En seis semanas, en diferentes momentos e circunstancia, matou a polo menos 300 activistas da Irmandade e agora culminou, no despexe dos campamentos desa organización no Cairo, coa morte 638 persoas, segundo o propio goberno interino. A Irmandade Musulmá eleva a cifra de falecidos a 4.500 e a de feridos a 10.000.

Aparentemente, os únicos destinatarios desta furia represiva das FFAA exipcias serían os partidarios de Irmandade Musulmá e de Morsi. Pero, quen pense así, equivócase.
Se a represión fose soamente contra a Irmandade Musulmá, non sería necesario un baño de sangue como o que perpetrou o Exército. Bastaría con arrestos masivos ou, como mínimo de toda a súa cúpula. Tampouco sería necesario declarar un estado de emerxencia (de sitio) nin un toque de queda, pois sería suficiente ilegalizar á Irmandade. O estado de sitio e o toque de queda, así como a restitución do sinistro Departamento de Investigación de Subversión Política do ministerio do Interior, o decreto que autoriza aos militares a deter civís ou a persecución aos sirios e o peche “por tempo indefinido” da fronteira con Gaza, son a demostración de que a represión non está restricta á Irmandade senón que afecta a todo o movemento de masas. Porque o estado de sitio, por exemplo, afecta a todos aqueles que queiran mobilizarse, inclusive contra a Irmandade. Isto vese, tamén, na represión á recente folga dos obreiros en Suez.

O Exército, entón, tenta valerse do prestixio gañado por dar o golpe de graza contra a reaccionaria Irmandade, para pasar unha mensaxe ao conxunto da poboación: isto é o que vos espera se cuestionan a autoridade das Forzas Armadas.

É dicir, a partir de que conseguiu usurpar o triunfo das masas, usa a represión á Irmandade (que non é mal vista pola maioría das masas), para avanzar nun plan contrarrevolucionario que é recuperar o terreo perdido en canto ás conquistas democráticas que o pobo obtivo en todo este tempo que vai desde a caída de Mubarak.

Pola súa banda a Irmandade Musulmá tamén utiliza a represión para ir en contra do movemento de masas. En primeiro lugar usa aos seus seguidores como carne de canón, pois non se teñen noticias dalgún dirixente importante que morra ou sufra a brutal represión militar-policial. En segundo lugar porque, a partir da súa loita contrarrevolucionaria para que Morsi volva ao poder, orienta as súas forzas contra minorías como os cristiáns coptos. Nestes días, coas súas bandas fascistoides, atacaron e incendiaron varias igrexas cristiás, co cal demostran, unha vez máis, o carácter reaccionario teocrático-confesional do seu proxecto político.

Ante este enfrontamento, nin o Exército nin a Irmandade merecen a máis mínima confianza e apoio. Ambos son dúas caras da mesma estratexia: derrotar á revolución. Ambos son sectores contrarrevolucionarios, que orientan as súas forzas contra o movemento de masas e sosteñen un réxime militar que impera desde 1952.

A revolución xa foi derrotada?
Ante o golpe militar e as matanzas que o Exército executa, moitos activistas e militantes de esquerda, dentro e fóra de Exipto, pregúntanse xustificadamente se a revolución xa non foi derrotada.

Desde a LIT-CI non vemos, no proceso actual, unha derrota da revolución. Ao contrario, estamos a presenciar unha tremenda revolución, sen dúbidas a máis poderosa que a historia de Exipto coñeceu. Agora, dentro desta colosal revolución, como en toda revolución, actúa a contrarrevolución. Neste sentido, tanto o intento da Irmandade para retomar o goberno, como os masacres e as medidas bonapartistas dos militares son intentos para derrotar á revolución.

Se estes intentos contrarrevolucionarios, aínda na súa fase inicial, serán vitoriosos ou non, dependerá da loita de clases. Serán as masas exipcias, coa súa mobilización, as que dirán a última palabra. Será ese pobo que derrocou a Mubarak e a Morsi o que dirá se dará ou non un “cheque en branco” aos militares, se admitirán ou non que as FFAA vaian retomando o terreo perdido e arrincando as conquistas democráticas que as masas conquistaron até agora. Será o pobo exipcio o que, cando este novo goberno controlado polos militares non consiga responder as demandas económicas perentorias, o que decida se o enfronta ou non. Por agora, non existen motivos para pensar que o pobo quedará cruzado de brazos. Poderá ser derrotado, como ocorreu innumerables veces na historia, pero dificilmente isto ocorrerá sen loita.

As masas exipcias non foron derrotadas nin moito menos. Senten vitoriosas e o Exército, a Irmandade e o conxunto da burguesía e o imperialismo están conscientes diso. Saben que, para volver ao momento de antes da caída de Mubarak, deberán inflixir unha dura derrota ao pobo exipcio. E isto aínda está por verse.

Abaixo o plan contrarrevolucionario do Exército e a Irmandade!
En Exipto, a tarefa central e inmediata é enfrontar as medidas do novo goberno. Neste marco, é necesario levantar as palabras de orde de, Ningunha confianza ao novo goberno monicreque dos militares e o imperialismo!; Fin inmediato do estado de sitio e ao toque de queda!; Non aos plenos poderes do goberno e á autorización para que os militares arresten e xulguen civís!; Plenas liberdades democráticas, de expresión e organización!; Abaixo o réxime militar represivo e servil do imperialismo e Israel!; Castigo a todos os crimes dos militares, de Mubarak e de Morsi! Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade!

Ao mesmo tempo en que condenamos a matanza do Exército e todas as medidas bonapartistas que toman valéndose do prestixio gañado por destituír a Morsi, é necesario dicir que con claridade: Non á volta de Morsi! Non ás mobilizacións contrarrevolucionarias e confesionais da Irmandade! Ningún dereito democrático nin de expresión para a Irmandade e os seus líderes políticos mentres se mobilicen polo retorno de Morsi! Completo respecto e liberdade relixiosa para o pobo!

Para avanzar nestas tarefas que o proceso revolucionario expón, é fundamental seguir coas mobilizacións de masas, coa ocupación de prazas, coas folgas, coa reorganización do movemento obreiro, coa loita en xeral. Pero esta loita debe ser completamente independente tanto do Exército e o seu novo goberno como da Irmandade Musulmá; debe ser unha loita contra o goberno e contra o réxime militar de conxunto. E, á calor deste combate, móstrase cada vez máis urxente a necesidade de ir construíndo e forxando unha dirección socialista revolucionaria, internacionalista e obreira, que poida conducir toda a inmensa enerxía revolucionaria das masas cara á toma do poder da clase obreira e o pobo exipcios e a construción do socialismo a nivel nacional e internacional.

Abaixo o estado de sitio e todas as medidas antidemocráticas!

Non á volta de Morsi e rexeitamento ás mobilizacións da Irmandade!

Ningunha confianza no novo goberno!

Abaixo o réxime militar e prol-imperialista!

Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade, que asuma o poder!



Secretariado Internacional da LIT-CI
São Paulo, 15 de agosto de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 19-08-2013 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [4] [5] [6] 7 [8] [9] [10] ... [14]
© by Abertal