A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Por un 25 de novembro de continuidade
Xa abonda, nin unha máis, non queremos nin unha menos!

Este berro foi o máis coreado o pasado sábado 7 de novembro nas rúas de Madrid. Decenas de miles, homes e mulleres, participamos na manifestación estatal convocada contra a violencia machista. Unha marcha tan masiva como o "Tren da Liberdade" contra a lei de aborto de Gallardón, que culminou cunha vitoria: A dimisión do Ministro.
Estas mobilizacións marcan o camiño para avanzar na loita contra a violencia machista. Porque despois da multitudinaria manifestación do 7N, nove mulleres máis foron asasinadas, o que demostra que a violencia machista é un problema estrutural ao sistema capitalista.

Que é violencia machista?

Ademais dos feminicidios, que son a parte máis visible e descarnada da violencia machista, hai moitas outras formas de violencia mais silenciosas que nos esquecemos que están aí porque son o producto de determinadas leis ou dunha cultura machista que se impuxo ao longo dos séculos.

Violencia machista é a desigualdade salarial, a maior taxa de desemprego que sufrimos, a precariedade e temporalidade laboral ou o acoso sexual nos lugares de traballo.

Violencia machista é a responsabilidade e carga de traballo doméstico e de coidados que nos obrigan a asumir.

Violencia machista é a ausencia de educación sexual e en valores de igualdade. É a cosificación dos nosos corpos a través da publicidade.

Violencia machista é a dificultade de acceder a anticonceptivos gratuítos e seguros, a un servizo de planificación familiar ou as trabas para interromper un embarazo non desexado dentro da sanidade pública. Violencia machista é obrigar ás menores de 16-17 anos a ser nais contra a súa vontade.

Violencia machista é a que sofren as inmigrantes nos centros de internamento, violacións no camiño até chegar ao seu destino.

As organizacións obreiras e estudantes á fronte da loita contra o machismo

En todas estas formas de violencia e discriminación, as mulleres traballadoras levámonos a peor parte. E se somos novas, inmigrantes ou parte do colectivo LGTBI, a opresión que sufrimos é aínda peor.

O machismo e a violencia cara á muller perpetúase e mantense a través de institucións como a igrexa, a escola, a familia e sobre todo, coas medidas aprobadas polos sucesivos gobernos ao servizo de banqueiros, especuladores e corruptos.

E aínda que algúns homes saquen vantaxes persoais, quen se beneficia é a burguesía: esa minoría formada por homes e mulleres que vive apropiándose da riqueza social que producimos a clase traballadora dentro deste sistema capitalista. Os gobernos de mulleres como Merkel, Kirchner en Arxentina ou Dilma en Brasil, tamén aplican políticas de axuste. O machismo é unha ideoloxía que a burguesía mantén e utiliza para a sobreexplotación das mulleres traballadoras e para debilitar e dividir ao conxunto da clase. Por iso para nós, a loita contra o machismo é unha tarefa do conxunto da clase traballadora.

Botar a este goberno mediante o voto non é suficiente

Aos e as candidatas do PSOE, Cidadáns ou Podemos que estaban en primeira fila na manifestación do 7N, dicímoslles que non vale só con "facerse a foto" ou autodenominarse "defensores das mulleres". Queremos saber que medidas contemplan no seu programa para acabar con esta secuela social e de onde van saír os recursos para iso.

Desde Corrente Vermella, saudamos o programa dos compañeiros e compañeiras de Sindicalistas pola Unidade Popular que defenden que o primeiro é ter recursos para protexer ás mulleres e non pagar a débeda aos bancos. Que defenden suspender a débeda até garantir Educación, Sanidade e Servizos Sociais 100% públicos e gratuítos para que deixen de ser un negocio privado e un coto privado da igrexa, e para que se repartan socialmente a tarefa de coidados que agora recaen sobre as mulleres.

Nas próximas eleccións xerais o primeiro paso será botar ao PP (e os seus recambios) do goberno e romper co bipartidismo. Pero non podemos conformarnos só con isto.

Ao novo goberno que salga, sexa o que sexa, haberá que esixirlle un Plan integral contra todo tipo de violencia machista, dotado de orzamento e que a lei recoñeza como tal, as agresións a mulleres e sectores do colectivo LGTBI, que se dan tamén fóra das relacións de parella.

E iso só poderá vir da man da organización e mobilización en barrios, institutos, centros de traballo, etc. Animámosche a vir a Corrente Vermella para dar esa pelexa e construír connosco unha alternativa de clase e internacionalista que loita contra toda forma de opresión e explotación.

E o próximo 25 N todas e todos á rúa para esixir:

1- Recursos e medios suficientes para as mulleres agredidas. Ningunha muller sen asistencia (centros de información e acollida, asistencia médica, psicolóxica e xurídica gratuíta, etc.). Fora xuíces machistas do aparello xudicial!
2- Garantía por parte do Estado dun emprego para as mulleres maltratadas e subsidio de desemprego mentres se lles proporciona. Dereito efectivo e protexido por lei a cambio de postos de traballo e horarios para as mulleres traballadoras agredidas. Non á reforma laboral!
3- Por un parque público de vivendas en aluguer social coas miles de vivendas baleiras en mans de bancos e inmobiliarias, ao alcance das familias máis necesitadas, priorizando aquelas que teñen menores a cargo. Vivendas gratuítas para as mulleres maltratadas sen condicións.
4- Espazos gratuítos nos medios de comunicación para a difusión dunha cultura contra a violencia cara ás mulleres e os sectores máis oprimidos.
5- Educación sexual e de igualdade de xénero no ensino público. Fora relixión das aulas!.
6. Acceso público e universal a anticonceptivos fiables e a servizos de planificación familiar. Aborto libre, público e gratuíto na sanidade pública para TODAS as mulleres
7- Gardarías públicas, gratuítas e de calidade! Non aos recortes na lei de dependencia que nos responsabiliza do coidado de anciáns e persoas con discapacidade.
8- Educación, sanidade, transporte e servizos públicos de calidade. Non ás privatizacións!
9- Por unha política contra o tráfico de mulleres e nenas para a súa explotación.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-11-2015 08:15
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da CV diante do fracaso dumha candidatura de Unidade Popular
Apos de moitas reunions, asembleas, acordos e desacordos, na Galiza as forzas politicas e sociais da esquerda van concurrir ás eleccións do 20D divididas en duas candidaturas, umha, En Marea-Podemos, dous, Nós-Candidatura Galega.
No cadro da desmobilización social tras as grandes manifestacións dos pasados anos, que culminaran o 22M 2014 en Madrid e a dimisión do “vello” rei, era inevitable que no debate cara á Confluencia numha candidatura rupturista pesaran mais os interese dos aparellos e as cupulas cara a manter a suas estructuras partidarias, que as presión á unidade da poboacion traballadora. De feito, a todos eles encheuse a boca baixo o lema de "respostar á cidadanía", de facer a candidatura de "abaixo arriba", mas ningunha comezou o traballo por facer asembleas ou reunions dos activistas nos centros de traballo e de estudo, ou nos barrios e vilas, onde se decidira o programa e as candidaturas; pola contra, todo foise resolvendo en negociacións en petit comité.
Nón é comprensible que as duas forzas que constituiron AGE hai 3 anos, ANOVA e EU, baixo o eixo la loita contra a “emerxencia social e nacional” e pola ruptura co rexime do 78, agora pacten un acordo electoral cumha forza, PODEMOS, que ubicase sen lugar a dubidas como a garantía da “unidade de España”, da sua pertenza á OTAN e o mantemento das bases ianquis, e que non cuestione a privatización da educación o servizo dos interese da Igrexa, gran beneficiaria da educación concertada.
Coa candidatura En Marea, feita co aval de plataformas que como o Encontro Cidadan, en principio apostaban por un proceseo aberto e baseado nunhas primarias, a cupula de Podemos pretende a integración no rexime das forzas que nas municipais presentáronse como “o cambio” a nivel local.
Pola sua banda, a candidatura promocionada por Iniciativa pola Unidade, Nós-Candidatura Galega, e ainda que o BNG defenda oficialmente a ruptura co rexime, ten como eixo a constitución dun “grupo parlamentar” galego que supoña un lobbi de presion en Madrid, agrupando a sectores da direita burguesa galega (Coalicion Galega, Terra Galega, e ate certo punto, Compromiso por Galiza), nun acordo nacional sen un sentido anticapitalista. Non ten no seu ADN a loita da clase traballadora, senon que subordina a resolución das suas necesidades, e mesmo ás suas loitas, aos acordos con eses sectores do capital galego, con interese contradictorios cos dos traballadores e traballadoras. Este acordo supon poñér á CIG ao caron deles para construir umha nazon... Mas, desde CV preguntamosnos: umha nazón burguesa ou umha nazon obreira?
Por estes motivos, o pobo traballador galego fica, de novo, orfo dumha forza anticapitalista, que basee o seu programa nas loitas independentes da clase traballadora e o pobo contra as consecuencias da crise capitalista.
CV considera que existe umha terceira via, que recupere o fio vermello das experiencias da loita obreira e social galega (e internacional), do 72 e das folgas da Transición, das 11 folgas xerais baixo o rexime do 78, das loitas estudiantis contra a LOU e Nunca Mais, e mais recentemente, da aposta de sacar á rúa a politica qeu foi o 15M; o fio que une a todos estos procesos é a desconfianza cara as institucións e a confianza exclusivamente na loita social. Umha via que parta das loitas da clase traballodora e o pobo; do feito de que na Galiza o 70% da poboacion activa é asalariada, son obreiros e obreiras do metal, do textil, da madeira,... do mar, do comercio ou da Administración Publica, etc., que como clase teñen os seus interes proprios, que son o anticapitalismo e o socialismo.
O xiro cara Podemos de ANOVA e EU (AGE) e a politica interclasista do BNG clarifican a escena política e deixan a porta aberta ao xurdimento dumha organización verdadeiramente anticapitalista, socialista, na Galiza, que teña como eixo a ruptura co rexime do 78 e a defensa dos direitos nacionais da Galiza.
Para CV a necesaria tarefa de botar aos gobernos da Unión Europea nestas eleccions, polo seu caracter plebiscitario, abre as portas cara a preparar o post 20D e as inevitabéis loitas que sen dubida van se producir contra as politicas da UE, como demonstra o exemplo Grego. A disiuntiva é agrupar forzas tras aqueles que procuran a “reforma” da Constitucion, como pretenden a maioria das organizacións da esquerda, deixando sen tocar as institucions basicas do rexime, a Xefatura do Estado, o exercito e o poder xudicial; ou ben agrupar forzas pola “ruptura” coa constitución, como necesita a maioria do pobo traballador para garantir os seus direitos sociais e nacionais.
Nestas condicions, desde CV consideramos imprescindible abrir o debate do programa e a politica cara a organización dun POLO UNITARIO DA CLASE TRABALLADORA, desde os centros de traballo, estudo, dos barrios e vilas, que poña en valor as súas reivindicacions, como a derrogación da reforma laboral, a nacionalización das empresas en crise, a renacionlización dos servizos privatizados, etc. que se sumen ás exixencias dos direitos nacionais da Galiza, o non pago da debeda ou a defensa das liberdades politicas e sociais (direito ao aborto, derrogación das leis mordaza, de partidos, etc.).
Un Polo que rexeite os acordos cupulares e electoralistas dos ultimos meses, e poñan no centro a mobilización social, a sua autoorganización e a sua coordinación, como unico metodo de loita ao que se subordinan todos os demáis, como a conformación de candidaturas de unidade popular.

O post 20D comeza a prepararse agora mesmo
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-11-2015 20:00
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da CV
diante das detencions na Galiza e a suspensión de CGz

A detencion de 9 independentistas resultou na sua posta en liberdade con cargos (por enaltecimento de duas persoas acusadas de terrorismo) e na suspensión, ilegalización nos feitos, por dous anos das actividades de Causa Galiza baixo a teoria legal inventada por Baltasar Garzon, de "entorno" do terrorismo, "coincidiu" con outro operativo represivo en Catalunya e Nafarroa.
O goberno do PP, armado como está coas modificacións lexislativas, as aprobadas recentemente (lei Mordaza) e pasadas (a lei de Partidos, acordada co PSOE), busca a criminalización baixo a etiqueta de terrorismo de activistas que loitan contra as consecuencias da crise capitalista e das politicas de axuste e austeridade, alen da defensa dos direitos nacionais da Galiza.
Esta deriva antidemocrática non só afecta aos activistas ligados ás loitas nacionais, baixo a acusación de enaltecimento do terrorismo, senon que fai parte dunha politica que atinxe o conxunto dos movimentos sociais. Son ducias os casos de traballadores e traballadoras, estudantes e veciños / as, que estan acusados, ou mesmo condenados a duras penas de prision como as traballadoras das piscinas de Pontevedra ou os compañeiros de CIG e UXT de Vigo, por defender e loitar polos seus direitos.
A vaga represiva atinxe o conxunto da sociedade, demonstrando a profunda crise do rexime, que so pode respostar diante das loitas sociais con medidas autoritarias, como as leis anteditas. negando os direitos dos pobos a decidir o seu futuro ou, mesmo, coa negativa a un referéndum en Canarias acerca da conveniencia de instalar unha planta de Repsol diante das suas praias.
Desde o goberno e os partidos do rexime, continuamente falase de que en democracia o dialogo é o metodo; mas cando as suas politicas baten de fronte coas necesidades sociais, con recortes e axustes, os chamados ao dialogo desaparecen, e sae a represión pura e dura, de tal xeito que para eles, opinar sobre alternativas ao rexime actual e ao capitalismo, conviertense en delitos de opinión, que poden levar a penas de prisión e a ilegalizacións de partidos, decisións tomadas por un tribunal politico, a Audiencia Nacional.
A Lei Mordaza, a Lei de Partidos e a Audiencia Nacional son herdanzas do pasado franquista, que situannos nun rexime de estado de excepción permanente, sen declarar. Numha democracia parlamentar no pode, ni debe existir, nin lexislación especial politica nin tribunais especiais politicos, por fora da xurisdicción ordinaria como si acontece no Estado Español: é umha vulneración dos minimos principios democráticos de liberdade de opinión e organización.
Por todo elo, CV chama a todas as organizacións que din defender estos principios democráticos basicos, a esixir o sobreseimento de todas as causas abertas por supostos "delitos" de opinión e politicos, o que significaría umha amnistía total para todas as persoas condenadas por defender os direitos sociais e politicos da poboación traballadora.
Para CV, as forzas que prometen o "cambio", a ruptura co rexime, teñen como primeira obriga a derrogación das leis Mordaza e de Partidos, alen da disolución do tribunal de excepción, chamado Audiencia Nacional.


Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-11-2015 09:44
# Ligazón permanente a este artigo
O 24 O, todos e todas a Compostela
sen traballo, sen casa, sen sanidade nin pensións, sen estudos
déixannos sen futuro e sen vida


Por moito que os gobernos do PP e os voceiros do capital repitan ata a saciedade que a economía recuperase, este 24 de Outubro, tras a convocatoria das Marchas da Dignidade, imos voltar ás rúas para esixir dos gobernos Pan, Traballo e Teito.
A tan repetida recuperación só afeta aos beneficios empresariais, comezando polos do IBEX 35, os que fai 15 dias xuntáronse na Coruña, que como din o ministro Montoro, están contentos con el. A costa dos salarios e as condicións de vida da poboación traballadora da sociedade, a riqueza dos capitalistas cresceu un 67%. A recuperación basease no incremento das desigualdades sociais, que desmente a falacia da “política do derrame” dos gobernos do PP, segundo a cal, a riqueza acumulada polos mais ricos chegaría ao conxunto da sociedade. A realidade é xusto a contraria.
Diante dista situación, á poboación traballadora non lle queda outro camiño que a loita social, a mobilización na rúa; non depositando nengunha confianza en que umha simple mudanza de persoas nos gobernos garantan, mais aló dos programas electorais, umha outra política ao servizo das necesidades da maioría traballadora.
O rotundo NON en Grecia, que o goberno de Syriza converteu en si, demonstra que as institucións que se manteñen dentro dos marcos da Unión Europea están condenados a facer políticas de recortes e austeridade para que gañen os bancos e os empresarios.
A conquista do Pan, do Traballo e do Teito, así como a defensa da sanidade e os servizos sociais públicos ou dos direitos laborais da clase traballadora só poden garantirse enfrentando aberta e claramente os gobernos e ás institucións que aplican as medidas, e que poñen á sociedade en risco de pobreza xeralizada.
No Estado Español e na Galiza, desde o pasado ano, tras o 22M, vívemos unha situación excepcional de crise dun réxime caduco, que cristalizou na dimisión do vello rei e a tomada o cargo polo seu fillo, mais presentable e “vendido” como a renovación.
Desde ese momento, todas as institucións e partidos do réxime, incluídos os que creceron prometendo o cambio, procuraron a paz social, o encarreiramento da mobilización social nas vías estreitas das eleccións. Mas, a sociedade real segue a se empobrecer, a perder salarios e condicións de traballo, a ver a destrución dos servizos públicos e sociais, mentres asistimos a umha bolla especulativa ao redor dos seguros privados.
O 24O é umha mobilización social que ten nos servir para artellar umha verdadeira MAREA DE UNIDADE POPULAR, para construír desde a base, desde os centros de traballo e estudo, desde os barrios e vilas, a unidade da loita social contra estes gobernos e este réxime caduco. O 24O ten que ser un paso na coordinación dos movementos sociais, da clase traballadora e a maioría social en loita contra as consecuencias da crise capitalista.
O remate da Marcha ao Obradoiro tería que se converter numha verdadeira Asemblea Popular onde se senten as bases desa Unidade. Temos que facer o posible por acordar, “en vivo e en directo”, como imos levar a esos centros de traballo e estudo, a eses barrios e vilas, a necesidade de nos organizar en asembleas populares para loitar.
Corrente Vermella chama á participación na Marcha ao Obradoiro, o vindeiro 24O, polo Pan, polo Traballo, polo Teito, SI!... Mas tamen, na defensa dos servizos públicos e das condicións laborais da clase traballadora, pola derrogación da Reforma Laboral e o Non Pagamento da Débeda, pola desobediencia desde as institucións nas que entrou a “nova política” da lei Mordaza, dos desafiuzamentos, etc. En fin, POLA APERTURA DE PROCESOS CONSTITUINTES QUE GARANTAN UMHA SAÍDA DE CLASE E SOCIAL Á CRISE.
Non collen medida paliativas, senon medidas radicais, que vaian á raiz do problema, o sistema capitalista e as suas institucións, os gobernos, o réxime e a Unión Europea.

UNIDADE PARA LOITAR
POLA DIMISIÓN DOS GOBERNOS
POLA RUPTURA CO REXIME DO 78 E A UE


Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-10-2015 18:02
# Ligazón permanente a este artigo
Cumio do 1%: con uns ou con outros
non ha termo medio

O martes na Coruña xuntánse representantes do 1% que domina a terra, entre eles dous das catro persoas mais ricas do mundo, Isla no nome de Inditex (Ortega) e Slim, o gran capitalista mexicano, alén de outros de mais renome no Estado Español, representantes de grandes bancos e empresas como a xa antedita Inditex, Caixabank, Telefonica, Abertis, etc.. Con eles estarán o rei “vixente”, Rajoy, Feijoo… e o alcalde A Coruña.

Nun cadro no que os traballadores e as traballadoras, a sociedade en xeral ve como o empobrecimento da maioria é a norma mentras estes seguen aumentando as suas fortunas. Nun cadro no que a poboación tralladora están en loita contra as consecuencias dese empobrecemento, como os cadros de persoal de Atento, Alcoa, ex empregados da Fca de Armas na Coruña ou centos delas en todo o estado, ou contra os desafiuzamentos impostos pola banca, contra o desmantelamento de todos os servizos sociais, saude, educación, dependencia, xubilacións, etc., entregados ás grandes empresas e os grande bancos. Que se lle perdeu ao alcalde da Marea con eses representantes do 1 %?

Non debería estar chamando á poboación traballadora, á clase traballadora, a loitar contra as políticas da Unión Europea e os gobernos, coas suas reformas laborais, coa sua precarización do traballo, coa perda de direitos laborais... que se fan-nos mais ricos. Ou as fortunas destes sres caeron do ceo?

Non se pode gobernar para todos e todas, para o que vive do salario numha subcontrata de Inditex, en Atento ou de calquera outra das empresas alí representadas, e para quen se beneficia dese salario de miseria, o capitalista intermedio que fai de capataz e, sen lugar a dubidas a casa matriz. Ha que escoller.

A resposta temo-la que dar desde os centros de traballo e estudo, desde os barrios e vilas, facendo paros e asembleas, organizándonos para loitar desde a unidade de todos e todas, contra os gobernos e as politicas que só beneficían os ricos, os banqueiros e empresarios.

Gobernar para a maioria é gobernar para os asalariados e asalariadas, para esa maioria social empobrecida polas politicas que enriquecen á minoria capitalista, con medidas reais que devolvan á poboaciòn traballadora o que se lles rouba polas leis, os seus salarios, os seus postos de traballo, os seus direitos laborais e sociais, a seguridade social e os servizos sociais.

Gobernar para a maioria é loitar polos direitos laborais, sociais e politicos hoxe postos ao servizo do enriquecimento do 1%.

Con uns ou con outros, non ha termo medio
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 05-10-2015 18:43
# Ligazón permanente a este artigo
CORRENTE VERMELLA POLO DEREITO A DECIDIR DO POBO CATALÁN
Na Galiza, os medios presentan o proceso que se está a dar en Cataluña coma se fose un capricho de catro políticos corruptos e choromicas, e o debate en torno ás eleccións do 27 faise dunha maneira infantil e banal, onde se tiran piques e frases graciosas en vez de argumentos.
Sen entrar en cantos oportunistas hai neste proceso, para nós o que está a acontecer en Cataluña é un cuestionamento do réxime de 1978, unha demanda lexítima ante unha constitución que non contempla nin pode contempla-lo dereito á autodeterminación dos pobos. É un pulso ó mesmo réxime e á mesma constitución que impide a Galiza desenvolve-lo seu potencial económico. As mesmas normas que impiden que a xente catalana vote son as mesmas normas que impediron que Canarias decidise se quería unha explotación petrolífera privada ó lado da súa casa, e as mesmas normas que impiden que Galiza use os seus asteleiros, que o leite se venda a un precio decente ou as que desmantelan a nosa flota pesqueira.
Polo tanto, un ataque ó réxime monárquico español do 78 como é o proceso catalán é sempre positivo para Galiza. O mellor apoio que desde Galiza podemos darlle ao direito a decidir dos catalanes é afortalar os procesos de confluencia que estan-se a construir e poñer no centro que os catalans esta cuestionando: a sacrosanta "unidade" do Estado Español, onde o réxime do 78 entende "unidade" como "aquí manda Madrid".
Pactos "contra natura" entre forzas do centralismo e forzas soberanistas só debilitan a confluencia de unidade popular e favorecen ó réxime.

Polo dereito a decidir!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 26-09-2015 23:42
# Ligazón permanente a este artigo
diante do proceso de Confluencia
Comunicado da CV diante do proceso de Confluencia

Desde a dimisión do vello rei JC o pasado ano tras as mobilizacións do 22M, onde se manifestou na rúa toda a indignación social acumulada destos anos, e que cristalizaron nas eleccions europeas, viviemos, de facto, nun proceso constituinte non declarado: ate membros destacados do rexime como Margallo, Felipe Gonzalez ou o proprio PSOE falan da necesidade de reforma-la constitución para dar encaixe a Catalunya. Só o sector da burguesía do bunker neofranquista do PP nega esta posibilidade.

Por iso, porque a realidade entra ainda que non se queira, enfrentamos procesos electorais que, goste ou non, teñen un carácter plebiscitario. A primeira son as eleccions Catalanas do 27S, a segunda, as eleccions xerais de decembro, e no final as autonomicas galegas (e bascas).

Son plebiscitarias porque a poboación traballadora galega, como a do resto do estado, poñen nelas todas as ilusións de botar ó responsable das politicas austericidas, o PP, e de rebote ao PSOE, debilitando o bipartidismo que desde os 90 goberna no Estado Español, que ven desmantelando todas as conquistas sociais e laborais dos últimos anos; nun proceso agudizado tras a explosión da crise no 2007.

Ilusións lexitimas que pon a todas as forzas politicas, a todas as persoas que están pola transformación social, na obriga de facer todos os esforzos que sexan precisos para acadar a unidade que bote o PP dos gobernos, como comezaron a facer en moitos municipios; mas que impida tamen o paso ao PSOE. Porque a cuestión non é cambiar “cromos”; senon cambiar as políticas e para iso precisamos cambiar as institucions.

Para CV a precondición para facer outras políticas é a de romper co rexime do 78. Non existe outra maneira de facelo sen ficar atado á “lealtade” a umha constitución, a umhas institucións que teñen demonstrado dabondo o seu carácter. Os sucesivos gobernos “progresistas”, desde o Bipartido ate a coalición andaluza do PSOE con IU demonstra os limites ate a saciedade: mentras exista este rexime, calquera que goberne tera que facer políticas de axuste e austericidas, ainda que sexa “por imperativo legal”. O Estado Español é parte dun concerto de estados, a UE, cuxos principios constituintes (o Tratado de Maastricht) son absolutamente neoliberais, e onde, como vimos no caso Grego, non collen outras alternativas.

As candidaturas de Confluencia deben ter claro o marco institucional no que se moven, e que rexeitan, para poder avanzar nunha confluencia de todas as persoas que estean pola ruptura co rexime do 78, polo direito a decidir a relación do pobo galego co resto dos pobos e pola derrogación de todas as medidas do PPSOE; é dicer, pola apertura dun proceso constituínte que garanta estos obxectivos. Os procesos electorais, as candidaturas unitarias, o grupo parlamentar que se constitúa teñen que nos server para acumular forzas, para preparar a loita nese camiño; non son un fin en si, senon que teñen que se encadrar numha perspectiva de transformación social máis ampla.

Esto supon construir un movimento rupturista, unitario e aberto, que extenda as asembleas de Compostela a todas as cidades, vilas e barrios da Galiza, a centros de traballo e estudo, onde construir asembleas / comisións de apoio que debatan as politicas e os principios programáticos que den o perfil á confluencia. Neste cadro de autoorganización desde a base, a elección das candidaturas teñen que se facer apartir dun debate aberto das diferentes posicions, nun proceso de primarias que escollan ás persoas que van figurar nas listaxes.

Neste camiño, CV considera que a xente da clase traballadora, os que venden a sua forza de traballo por un salario, constitúen a forza dentral na transformación social pois concentran todos os males da sociedade (desemprego, precariedade, emigración...), como defenden milleiros de sindicalistas de Castela e Madrid no Chamado a umha Candidaturas de Confluencia. Mas non son os unicos, outros sectores sociais están sendo empobrecidos polas políticas da UE e os Gobernos. A clase traballadora ten que ser o suxeito fundamental movimento rupturista na procura dumha saída de clase e social á crise.

O camiño que estamos percorrendo de reconstrucción dum discurso realmente de clasista e de esquerdas só esta comezando, é longo; os vellos e novos aparatos actúan, e teñen todo o direito a facelo, mas a cuestión non é gañar con manobras nin declaracións publicas dirixidas ao publico en xeral, para gañar unhas eleccións, senon construindo o programa da transformación socialista da sociedade.

Galiza, 12 de setembro de 2015
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 14-09-2015 19:26
# Ligazón permanente a este artigo
chamamos á manifestación do 25 Xullo en Compostela
Un 25 de Xullo

POLA RUPTURA CO REXIME DO 78


Non ha nengumha dubida de que estamos diante dun 25X moi especial. As condicións políticas na UE e a propria crise política no Estado Español, din que este 25 X prodúcese nas portas dun tempo novo.

O ano pasado, nestas datas, escribíamos: “Tras-la dimisión de Juan Carlos e o fracaso que obtiveron no intento de plebiscitar cun “baño de masas” a Felipe VI, Corrente Vermella, (...) considera que hoxe máis que nunca é preciso avanzar no camiño da unidade para enfronta-lo réxime do 78”.

O longo deste longo ano, semellaría que estes obxectivos teñen pasado a un segundo plano. Nada máis lonxe da realidade, a profunda crise do réxime non só mantense, senon que profundase. A tomadura de pelo que foi o referendo grego, no que ao NON da poboación respostaron co SI do acordo, pon un punto e aparte numha das institucións fundamentais de soporte do réxime español, a Unión Europea. Demonstra branco sobre preto que a democracia e a soberanía non existen nos dicionarios dos dirixentes europeos, desde Merkel ate Rajoy.

Frente a esta recorrente crise, desde as mais diversas forzas estase a propor a apertura dun Proceso Constituínte. Calquera proceso constituínte que realmente queira arranxar os problemas sociais xerados pola crise do capitalismo, ten que partir do recoñecemento aberto e claro de que a clase traballadora e os pobos non collemos nesta Unión Europa, inhabitábel para a “xente decente”, nin neste réxime, que ademais de todas as contrarreformas laborais, privatizacións e desmantelamentos, ven de dar umha puntilla aos direitos democráticos mais esencias coa lei Mordaza.

Mas tamén estamos diante dun 25 de Xullo moi especial, porque en setembro Catalunya vota numhas eleccións plebiscitarias o seu futuro na “España”, e en novembro, tamen produces un plebiscito entre o “bunker” en defensa da Constitución, PP/Ciudadanos, as forzas que prantexan umha reforma da Constitución para non mudar nada (PSOE) e os que de maneira clara ou ambigua, falan dun cambio de réxime.

Para CV o que ten que unir as forzas sociais e políticas e “enfronta-lo réxime”, cara a súa ruptura, que é ten que ordenar todos os aspectos da loita política, desde a mais concreta das loitas sociais ate as candidaturas de unidade popular, cara a apertura dun proceso Constituínte que garanta o seguinte plan contra a crise:

1.- que derrogue todas as medidas do PPSOE contra a clase traballadora e os pobos.

2.- que garanta o exercicio efectivo do direito a autodeterminación da Galiza, e o resto das nacións, no cadro dumha Federación de Repúblicas.

3.- que renacionalice / nacionalice os servizos públicos privatizados, baixo control dos traballadores / as e as asociacións de usuarios/as.

4.- que nacionalice a banca e as empresas estratexicas (electricidade, transporte, auga, farmacéuticas...) baixo control obreiro.

5.- que non pague a debede publica española, creada por imposición do artigo 104 do Tratado de Maastricht.

6.- que garanta a igualdade real de xénero e raza, garantindo os direitos individuais das mulleres a un aborto libre e gratuíto, na Seguridade Social, e direitos políticos e sociais para todos e todas.

7.- que derrogue toda a lexislación represiva (lei de partidos, mordaza,...) e decrete a amnistía para todas as persoas acusadas ou condenadas por loitar na defensa da clase traballadora e o pobo.

8.- que apoie o pobo grego na súa loita contra o acordo humillante, e chame á ruptura coa UE de todos aqueles pobos afectados polo austericidio da Comisión Europea/BCE/FMI.

9.- que aposte abertamente por umha outra Europa, a dos Traballadores / as e os pobos.


Para CV conquistar a Ruptura co Réxime non supón necesariamente a apertura dun só proceso constituínte, esixindo ás nacións a “espera” os demais,... Se algumha nazon comeza o seu proceso constituínte é sumamente progresivo, pois debilita ao réxime. Mas só coa unidade da clase traballadora galega, catalana, vasca, española e mesmo europea, se pode garantir chegar o final da nosa loita, a supresión da explotación e a opresión de todo tipo.

O réxime non dará nada gratuíto, a aprobación da Lei Mordaza é a blindaxe da súas institucións en crise, por elo, non abondan as candidaturas para as institucións; só coa loita unitaria e independente da clase traballadora e os pobo conquistaremos a ansiada Ruptura co Réxime do 78.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-07-2015 21:17
# Ligazón permanente a este artigo
Por un 25 de xullo de UNIDADE
POR UN PROCESO CONSTITUINTE


O 25 de Xullo é umha data importante na política galega, e sería un bo momento para xuntar as forzas politicas e sociais mais alo das siglas, numha manifestación unitaria e aberta, que culmine numha gran asemblea popular en Compostela onde se comece o debate de qué alternativa erguése desde o pobo traballador galego ás medidas de austericidio impostas desde Bruxelas e Madrid, e desenvolvidas pola Xunta do PP.


A tentativa de impor o pobo traballador grego o ter que pagar os desastres dos anteriores gobernantes e a sua burguesia, saltando os resultados dumhas eleccions, ratificado nun NON rotundo á austeridade e os recortes (“as urnas son perigrosas”, dixo umha dirixente do PP), demonstra que os termos “democracia” e “soberanía” dos pobos non estan nos diccionarios da UE, nin dos seus servís gobernos.

Este 25X producese neste cadro de ataque en toda regra no só contra os direitos sociais e laborais do pobo traballador galego e europeo, mas tamen contra as liberdades democráticas mais elementais, destruidas pola “lei Mordaza” nunha siniestra lembranza do que foi o franquismo.

Nestas condicions o pobo traballador galego non podería saír ben parado. Un pobo condenado historicamente polo estado español á ser suministrador de materias primas e man de obra barata, non pode esperar outra cousa dese Estado. A Xunta do PP, como bo axente dos interese do capital español e europeo, son os que desde dentro da sociedade galega, aplican conscientemente estes planes de desindustrialización, perdas de postos de traballo e privatizacións. Así, os salarios da clase traballadora galega son dos mais baixos do Estado Español; ser “muller, galega e traballadora de hostelaría” supon ter os salarios mais baixos de todo o estado.

Por outra banda, como se fose umha volta o pasado, os gandeiros galegos teñen que se movilizar de novo porque o leite galega é a mais “barata” do estado. A Xunta do PP fixo, nestos anos, todo o posible por que Galiza voltara a encabezar as listaxes de emigración, conseguindo o record de que en 40 anos poboación galega non aumentara, mentras a española case doblouse, Galiza segue a ser a suministradora de man de obra barata que sempre foi.

Os pobos como o galego, como o grego e outros tantos, mentras esteamos en esta UE e nós no Estado centralista Español, non temos a nosa disposición de ningumha ferramenta real para enfrentar por nós mesmos a resolución dos nosos problemas. Se esperamos que desde Bruxelas ou Madrid veñan solucións, estamos enganando o pobo, pois a experiencia demonstra todo o contrario: todo o que veu deles foi peches de empresas, reconversións e desmantelamento industrial, privatizacións, e dicer, empobrecemento social. Por todo elo, hai que muda-las instituciones, tanto da UE como do Estado Español.

Temos que avanzar na ruptura con estas institucions. De igual xeito que temos que apoiar con todo o pobo grego contra as imposicions da UE, por umha outra Europa (a sua loita é a nosa loita!), na Galiza e no Estado Español temos que caminar cara a apertura dun Proceso Constituinte que rompa co rexime do 78, que garanta o exercicio do direito á autodeterminación da Galiza e abra as portas a umha saída obreira e popular á crise.

Para enfrentar estos retos é preciso que todos os que rexeitamos este rexime e o capitalismo, levantemos as bandeiras que levantemos, constrúamos umha unidade loita.

A crise economica, a dureza coa que a UE (e os gobernos no Estado Español) están a actuar para destruir definitivamente as conquistas grega e convertilos numha colonia, por branco sobre negro que estas tarefas non se poden acadar desde o illamento, interno e externo; senon que baixo umha unidade respectuosa cos direitos dos pobos, avance nesos camiños de loita. Galiza, como na Grecia, non saíran da sua postración senon é procurando a unidade da clase traballadora e os pobos contra a UE e o rexime.

Por elo, desde Corrente Vermella consideramos que mais alo das saídas que hoxe vexamos, é preciso comezar a construir desde a base, desde os centros de traballo e estudo, barrios e vilas, esa unidade, ese frente amplo contra o rexime do 78 e por un proceso constituinte que rompa con él e a estructura do rexiem. Este ten que ser o cemento que umha esa confluencia.

Galiza, 7 de xullo de 2015
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-07-2015 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
Todos ás rúas en defensa do NON no referendo grego!
Grecia vai realizar un referendo o vindeiro domingo para aceptar ou rexeitar o “acordo” proposto pola Troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e FMI). No caso de que gañe o SI será aplicado un plan de austeridade máis, e unha redución máis de salarios e de dereitos.

O presidente da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker, deixou de lado a diplomacia e pediu abertamente que o pobo grego vote polo SI. Angela Merkel rexeitou unha última proposta de acordo feito por Tsipras, esperando que gañe o SI no referendo.

A propaganda imperialista culpa ao pobo grego pola crise actual. Trátase dunha mentira ao servizo dos bancos europeos, os grandes beneficiados polos plans de austeridade. O resultado da aplicación deses plans no últimos cinco anos demostra esa falsidade: a situación do país só agravouse. A débeda externa aumentou, a produción de país retrocedeu a niveis semellantes a unha depresión. Os traballadores e o pobo grego tiveron os seus salarios reducidos, os seus dereitos atacados.

O pobo debe derrotar esta nova presión do imperialismo. Foi contra eses plans que os gregos realizaron 35 folgas xerais. Foi contra iso que o goberno Syriza foi electo en xaneiro. Por iso chamamos ao voto NON no referendo.

Por un NON consecuente, de loita contra o imperialismo

Tsipras está a facer campaña polo NON. Pero o NON de Tsipras e o NON dos traballadores gregos deben ser moi diferentes.

Tsipras defende o NON para volver á mesa de negociacións co Eurogrupo e conseguir un plan de austeridade un pouco diferente. El tirou ao lixo o programa de Salónica e os compromisos asumidos cos traballadores gregos nas eleccións (aumentar o salario mínimo, revogar toda a reforma laboral do goberno anterior). Retrocedeu en todas as súas promesas co obxectivo de conseguir unha ?reestruturación? da débeda, que mantería intacta a política de austeridade.

O goberno grego presentou un plan aos acredores que incluía a elevación gradual da idade para xubilación de 62 a 67 anos, ademais de eliminar paulatinamente os subsidios e aumentar os impostos para xubilados. Aumentaba tamén, gradualmente, o superávit fiscal de 1% en 2015 até 3,5% do PIB en 2018. Estivo de acordo con case todas as imposicións da Troika.

Foi ese plan de austeridade que o imperialismo non aceptou porque quería máis rigor sobre os xubilados, máis desemprego, máis privatizacións. Tsipras foi obrigado a convocar o referendo porque sería obrigado a facer tantas concesións que significarían un suicidio político. Pero quere o referendo para fortalecerse e? volver á mesa de negociacións.

O NON dos traballadores debe ser o punto de partida para rescatar aquilo que Tsipras prometeu antes das negociacións: aumento dos salarios e as pensións, o fin das privatizacións e da austeridade. Iso non pode ser cambiado por unha reestruturación da débeda, ilegal e odiosa.

Hoxe non se pode dicir o que vai suceder co referendo. O imperialismo fai unha campaña de terrorismo pola prensa, coma se o rexeitamento do acordo e a posibilidade da saída de Grecia do euro fose unha catástrofe. Coma se a catástrofe non fose a actual crise do país causada polos plans de austeridade do últimos cinco anos.

O peche dos bancos e a retención dos depósitos bancarios nesta semana, determinada polo goberno para evitar unha corrida xeneralizada, axudou a crear ese clima de incerteza. Pero, alguén pode preguntar, o goberno non foi obrigado a iso pola presión do imperialismo? Si e non. Tivo que facer iso porque non estatalizou os bancos, medida fundamental para deixar sen efecto o bloqueo do Banco Central Europeo.

Os ricos non foron afectados. Mentres se realizaban as negociacións, os grandes burgueses e os bancos retiraron o diñeiro que aínda tiñan dentro de Grecia e transferírono para os paraísos fiscais.

O goberno Tsipras será responsable se seica a campaña do imperialismo é vitoriosa e gaña o SI. Foi o goberno grego o que sementou a ilusión reaccionaria de que era posible un acordo coa Troika que beneficiase á maioría da poboación. Non hai negociación posible que poida conciliar os intereses da maioría do pobo grego cos do imperialismo.

A permanencia na zona euro e a continuidade do pago da débeda significan a submisión ao imperialismo alemán e francés, e a aceptación de máis austeridade. O NON no referendo debe ser o punto de partida dun plan de mobilizacións dos traballadores gregos, pasando por encima dos obxectivos do goberno Syriza.

Os traballadores gregos precisan tomar o destino do país nas súas mans, dicindo un NON a leste e todos os plans de austeridade. Os traballadores deben pasar á ofensiva coas súas propias mobilizacións. A vitoria do NON debe ser seguida de inmediato coa expropiación dos bancos para evitar a continuidade da fuga de capitais. É preciso romper co euro e co pago da débeda.

Apoiamos as mobilizacións en todo o mundo para apoiar a loita do pobo grego contra as imposicións do imperialismo. Imos ás rúas a apoiar o NON no referendo do domingo. En particular en Europa, esas mobilizacións deben esixir dos gobernos o fin das vergoñosas presións sobre o pobo grego e o goberno Tsipras, e defender a anulación da débeda grega.
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 04-07-2015 21:12
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal