A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

10 de marzo: DIA DA CLASE OBREIRA GALEGA

Neste 10 de marzo declaramos o noso total apoio ao pobo libio e árabe en xeral na súa loita contra as ditaduras proimperialistas, e especialmente os avances producidos en Exipto e Tunes.
Este 10 de marzo prodúcese nunhas circunstancias moi especiais, a resposta da clase traballadora e os pobos do mundo aos plans do FMI, da Unión Europea, da EE UU non cesa de crecer. Ás mobilizacións no mundo árabe, viñéronse a unir as manifestacións e folgas en estados dos EEUU, como Wisconsin ou Ohio, con tomas dos parlamentos estatais.
En Galiza e no Estado Español a clase traballadora enfronta, máis aló dos matices, as mesmas políticas de axuste e austeridade, de retroceso nas condicións laborais e privatizacións, que o conxunto de de os traballadores e as traballadoras europeas e mundiais. O PSOE desde o goberno central, e o PP desde a Xunta son os executores destas políticas, cada un baixo as súas competencias.
Da mesma forma que o goberno central decretou a Reforma Laboral e o Pensionazo, a Xunta asina favorablemente todos os Es que se lle presentan, e como o seu colega “de esquerdas”, privatiza todo o privatizable, desde o consorcio de Igualdade até o SERGAS. O exemplo mais claro deste profundo acordo a favor dos banqueiros, é a unidade que hai entre eles para vender as Caixas de Aforro á banca, apoiándose nunha lei consensuada entre os dous, a Lei de Caixas.
Con estas políticas, os dous gobernos teñen o mesmo obxectivo: sentar as bases para que a recuperación da economía permita aumentar os beneficios empresariais.
Neste marco produciuse a firma do Pacto Social entre as cúpulas de CCOO e UXT, a patronal e o Goberno central, que vai máis aló das pensións ou a reforma laboral. En plena crise se maniata aos traballadores e as traballadoras fronte ás propostas de todos, de Angela Merkel, do Presidente do Bco de España, ... de que hai que acabar cos convenios, entregarlles a negociación en bandexa ás cúpulas de CCOO e UXT, en premio á súa submisión, e romper o lazo entre salarios e prezos, tal e como se fai até agora.
O pasado 27 de xaneiro produciuse unha verdadeira Xornada de Loita en todo o estado, á calor das Folgas xerais convocadas en Galiza, Euskadi e Cataluña, e máis aló da desigualdade nos resultados, evidencio que no Estado Español son decenas de miles os traballadores e traballadoras que rexeitan as políticas de Pacto e Paz Social, que reivindican exactamente o mesmo que os traballadores e traballadores estadounidenses, franceses, gregos, exipcios, tunisianos,... QUE A CRISE A PAGUE O CAPITAL!.
A amplitude da resposta espontanea da clase traballadora a nivel internacional pon de manifesto que, ante a gravidade dos ataques e da unidade burguesa máis aló das siglas e a nacionalidade, é preciso avanzar na coordinación que supere as fronteiras nacionais, non só nas loitas, senón nos obxectivos.
A crise capitalista demonstra que só hai dúas opcións, ou os gobernos impoñen os seus plans para a mellora dos beneficios empresariais, ou a clase traballadora galega, española e europea, impón unha saída obreira e popular que atente contra as raíces do problema, a propiedade privada de fábricas e centros de traballo, de bancos e escolas, de hospitais, no camiño da transformación socialista da sociedade.
Coordinar significa enfrontar unidos as políticas dos gobernos até a súa derrota, coa mesma firmeza que demostraron os tunisianos ou os exipcios para derrubar aos seus ditadores, ou a do pobo libio contra o axente do imperialismo Gadafi.
A estas alturas da crise as loitas teñen que ser convocadas para gañar, non chegan con convocatorias das cúpulas que, habitualmente, quedan como meras protestas. Para iso é imprescindible que os traballadores e as traballadoras sexan os que decidan porqué, cando e como se vai á loita: que as asembleas decidan os plans de movilizacion..
É unha obriga de todos aqueles que dicimos defender á clase obreira, que denunciamos a política de pacto social, que estamos pola loita internacional da clase traballadora, de apoio aos pobos árabes en loita contra os seus ditadores prol imperialistas, establecer os mecanismos concretos de coordinación e organización, como a Plataforma Estatal “Hai que Pararlles os Pés” da que participa a CIG, que permita enfrontar as políticas dos gobernos do capital cun mínimo de garantías de vitoria.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 10-03-2011 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
8 de marzo: DIA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
En todo o mundo as mulleres traballadoras vimos soportando sobre as nosas costas os piores efectos desta nova crise capitalista, e sobre todo das “receitas” aplicadas por todos os gobernos para saír desta, salvando á banca e a patronal. Isto tradúcese nun incremento da explotación e un agravamento tanto da violência de xénero como do asedio moral, para manternos no rol tradicional feminino que o patriarcado asígnanos. Con todo, a realidade indica que as mulleres participamos de forma crescente nas distintas loitas da clase traballadora, tanto urbana como rural, así como no movemento estudantil.
QUÉRENNOS SUMISAS, POBRES E SEN DEREITOS
MULLER, ORGANÍZATE E LOITA!

Tamén no Estado Español o plan de axuste avalado polas cúpulas sindicais de CC.OO e UXT que asinaron unha nova e vergoñenta traizón, é unha auténtica guerra social contra a clase traballadora, que cai sobre todo nos sectores máis oprimidos como somos as mulleres. Por iso o 8 de Marzo, Día Internacional da Muller Traballadora, debe ser para nós unha xornada de loita e mobilización para defender os nosos dereitos e enfrontar as medidas que vénnos impondo. Tanto o goberno central como a Xunta do PP fan parte destas medidas de axuste e austeridade contra as mulleres.
Neste cadro, rexeitamos rotundamente a nova lei da familia da Xunta, porque fai retroceder a situación anos, recuperando o reaccionario rol tradicional da muller para “aforrar en servicios sociais” e ademais recupera o discurso “da familia heterosexual e a maternidade como rol social vital”.
Poren, hai que saír á rúa para denunciar:
Unha reforma laboral que precariza aínda máis o emprego e elimina dereitos
• Porque permite ao empresario saltarse o convenio colectivo, e dentro deste os acordos sobre distribución de horarios de traballo, dificultando aínda máis a dobre e mesmo tripla xornada laboral á que nos vemos sometidas: a chamada “conciliación laboral e familiar”, que segue recaendo fundamentalmente en nós.
• Porque supón máis trabas para o acceso á prestación por desemprego, posto que o cómputo xa non será por días, senón por horas traballadas e as mulleres somos as que máis contratos a tempo parcial acumulamos (o 80% dos mesmos).
• Porque rebaixa do 5 ao 2,5% a porcentaxe de absentismo total do persoal para xustificar despedimentos obxectivos individuais por faltas de asistencia (justificadas ou non). É obvio que somos maioritariamente as mulleres quen nos vemos obrigadas a faltar ao noso traballo cando as persoas dependentes da nosa familia están enfermas ou precisan atención complementaria.
• Porque continúa ignorando o problema do emprego doméstico mergullado que realizan miles de mulleres, algunhas en réxime case de escravitude.
Unha reforma das pensións que nos leva a un maior empobrecimiento
• O actual sistema de pensións, baseado no modelo de familia patriarcal, non nos outorga os mesmos dereitos nin a mesma protección social que aos homes. A menor taxa de ocupación, a desigualdade salarial e as saídas e entradas do mercado laboral a consecuencia da feminización do coidado de familiares (a máis diso os restos do franquismo que excluíu ás casadas do emprego), fan que a pensión media das mulleres sexa agora un 39% máis baixa que a dos homes. Pero esta nova reforma non só non toma ningunha medida estrutural para cambiar esta situación, senón que ademais alarga o período de cómputo e a idade de xubilación, deixando a miles de mulleres fóra desta protección social ou, se logran optar a ela, facendo que perciban ingresos inferiores.
• Aínda por riba, atopámonos con que botan a culpa da reforma á baixa natalidade. Como queren que teñamos máis fill@s? De feito, ter poucos fill@s é un mecanismo de supervivencia para as mulleres traballadoras. De case nada nos serve que nos recoñezan nove meses de cotización por coidado de fill@s até un máximo de dous anos e só para aquelas mulleres que interrompan a súa vida laboral, son migallas que non nos alcanzan para acceder unha pensión digna!
Un recorte en gastos sociais que fomenta a privatización e aumenta a desigualdade.• Estes recortes supoñen a supresión do cheque-bebé, a diminución das axudas á dependencia nun 5%, a rebaixa dun 11% nas axudas á natalidade, maternidade, riscos durante o embarazo e lactación. Na mesma liña, as partidas orzamentarias destinadas a sanidade, educación e servizos sociais redúcense un 8% neste ano. Esta redución xustifica ademais o camiño para a súa privatización, no que Xunta é un “alumno aplicado”, facendo os servizos públicos máis caros e de peor calidade.
• Neste contexto, e ao non existir corresponsabilidade entre homes e mulleres na repartición de tarefas domésticas e de coidados, naquelas familias onde non poden custearse os servizos (privatizados ou semiprivatizados), estas tarefas seguen sendo unha pesada lousa que se carga fundamentalmente sobre as costas das mulleres.
Non podemos nin queremos esquecer....
Neste 8 de Marzo temos a obriga de lembrar ás decenas de mulleres mortas a mans das súas parellas ou exparellas, o inferno de malos tratos que viven miles de mulleres. E temos tamén a obriga de esixir dos gobernos e as institucións que tomen medidas que vaian á raíz do problema.

Por todo iso, esiximos:
• A igual traballo, igual salario!
• Redución da xornada laboral. Traballar menos para traballar tod@s!
• Non á dobre xornada de traballo: corresponsabilidade nas tarefas domésticas e de coidados! Comedores e lavandarías públicas.
• Pola ampliación da baixa por maternidade e paternidade ao seis meses sen diminución salarial!
• Inclusión no réxime xeral da seguridade social ás empregadas de fogar!
• Equiparación das Pensións máis baixas ao SMI!
• Investimento público para crear prazas suficientes e gratuítas en gardarías, escolas de educación infantil, Centros de día, residencias para persoas maiores e servizos profesionais de atención á dependencia.
• Non á privatización dos servizos públicos!

Acude as mobilizacións convocadas na túa comarca, cidade
Comentarios (0) - Categoría: Muller - Publicado o 05-03-2011 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
Coas revolucións en Tunes e Exipto
COMUNICADO DA CORRENTE VERMELLA ESTATAL
Coas revolucións en Tunes e Exipto
Polo pan o traballo e a liberdade

Coa fuga do ditador Zine o Abidine Ben Ali, o 14 de xaneiro, tras unha revolución histórica do pobo tunisiano, abriuse un proceso que se está estendendo e ten hoxe a Exipto no epicentro deste auxe revolucionario. Os traballadores/as e o pobo de Tunes e Exipto mostraron ao mundo en xeral e aos pobos árabes en especial que se pode lograr o cambio político mediante as mobilizacións consecuentes e sostidas, e que é posible derrotar aos réximes máis represivos.
Ninguén dubida que os plans de axustes e de austeridade expostas durante décadas na zona do Magreb e o Oriente próximo por réximes autoritarios e aliados ao imperialismo americano e europeo e as súas organizacións (como o Fondo Monetario) xeralizaron un descontento en todos os países árabes, o que se converteu en poucos días nunha maré de protestas contra o aumento dos prezos dos produtos básicos, a alta taxa de paro, a pobreza, a colonización destes países, a corrupción e a falta de liberdades democráticas. As ditaduras árabes responderon con anuncios de medidas improvisadas para frear as revoltas populares pero as manobras fracasan.
En Alxeria o goberno abaratou algúns alimentos para acougar as manifestacións en Alxer e outras cidades onde morreron unha vintena de persoas polos disparos da policía.
En Marrocos, o goberno declarou as subvencións dos produtos básicos (o aceite, o trigo, o azucre ou os hidrocarburos) para evitar explosións sociais como às revoltas do pan que sacudiron o país en 1981 e 2007.
Outros países como Libia, Siria, Xordania, Iemen ou Arabia Saudita, seguiron o mesmo camiño para manterse no poder pero o proceso da revolución tunisiana e a outra que acaba de empezar en Exipto non se deteñen e co seu triunfo apuntarán directamente contra o réxime nazi-sionista de Israel, máximo garante do imperialismo na rexión.
Viva a revolución tunisiana
O proceso revolucionario iniciouse en Tunes, antiga colonia francesa, o país máis pequeno do Magreb, cunha poboación de 10 millóns e case un millón de tunisianos que viven no estranxeiro (a maioría en Francia).
Ben Ali chegou ao poder en 1987, tras un golpe de estado contra o réxime xurdido da independencia en 1951. Este réxime desenvolveu desde a súa chegada as políticas ditadas polo Fondo Monetario Internacional, plans de austeridade e privatizacións, á vez que asinou tratados coa UE como un “socio privilexiado”, o que vén garantindo o saqueo do país polas empresas multinacionais, especialmente da antiga potencia colonial, Francia , que ten máis de 1300 empresas, ademais doutras 400 empresas italianas e outras británicas, belgas ou españolas, así como empresas grandes de Estados Unidos. É moi importante sinalar que a maioría destas empresas teñen relacións coa familia de Ben Ali e da súa esposa. Estas dúas familias controlan a economía de Tunes, o sector do turismo representa a columna vertebral (cunha visita de 7 millóns de turistas, segundo a organización mundial do turismo).
O “milagre econômico” da época de Ben Ali oculta outra realidade para a maioría dos tunisianos: as receitas de austeridade e liberalización do FMI e dos organismos imperialistas levou a miles de tunisianos á miseria e a pobreza, o analfabetismo en amplas capas da poboación do sur, aumentar a taxa do paro (segundo fontes da oposición chega ao 40 por cento), a fuga de cerebros, unido á represión policial, crearon unha situación que tarde ou cedo tenia que estalar.
A faísca da revolta empezou o día 17 de decembro de 2010 en Sidi bouzid e aos poucos as protestas empezaron a acenderse a todas as cidades de Tunes, encabezadas polo pobo, a mocidade, os parados e os traballadores/as levantando consignas como “Pan, Auga”, “Ben Ali non”, “Ben Ali vete”...
As mobilizacións provocaron a fuxida do ditador a Arabia Saudita despois de que Ben Ali recoñeceu a súa derrota, dimitindo ao ministro do interior, despois a todo o goberno, anunciou “reformas democráticas”, rebaixar os prezos dos produtos básicos, a creación de 300 mil postos de traballo e prometer non presentarse á reelección no 2014.
Pero a mobilización chegara xa ao seu punto crítico, a pesar da represión e de máis dun centenar de mortos, xa ninguén cría nas súas promesas e o sindicato UGTT, a pesar do carácter prol réxime que tiña a súa dirección, non quedou máis remedio que declarar a folga xeral.
A revolución tunisiana ha logrado a metade do camiño, por que o aparello da ditadura aínda pervive en plena crise. Tras dúas semanas da fuxida do ditador, o primeiro ministro, O Gannuchi, a man dereita de Ben Ali, chega a formar temporalmente un goberno de unidade nacional, coa complicidade doutros sectores da oposición.
A loita de o pobo exipcio fai tremer os plans imperialistas na zona
O país máis poboado do mundo árabe (80 millóns), é a peza crave no proxecto imperialista e sionista no Oriente próximo. Exipto é despois de Israel e Colombia, o país que máis axuda militar recibe de Estados Unidos (1500 millóns de dólares anuais, no seu maior parte axuda militar). En 1979, Exipto asinou un tratado de paz co estado sionista de Israel. Por iso, segundo o Director do Instituto Israelí, para a Seguridade Nacional, o cambio do réxime en Tunes representa só unha preocupación marxinal, “Pero non podemos aguantar un cambio radical en Exipto ou Xordania”.
O certo é que o vento do cambio chegou ao fin a Exipto. É claro que as políticas de liberalización económica que o país iniciou hai dúas décadas só enriqueceu a unha minoría e condenou á gran maioría do pobo á pobreza (segundo informes da ONU a quinta parte da poboación vive con menos de dous dólares ao día), desemprego moi alto, condicións laborais moi precarias, a corrupción, manter o estado de emerxencia desde o asasinato de Sadat no 1981, o ano que Mubarak asume o mandato do país e a falta das liberdades democráticas... Todo iso xeneralizou un descontento social e levou a miles a saír á rúa en protesta contra a ditadura de Mubarak.
En todas as manifestacións cántase “Abaixo Mubarak”, os mortos pola represión chegan ao centenar e hai miles de feridos. Mubarak manobra desesperado co aval de Obama e o imperialismo europeo anunciando a formación dun novo goberno, nomeando ao xefe de espionaxe como vicepresidente e prometendo, sen credibilidade algunha “daranse novos pasos cara á democracia e a liberdade e para afrontar o desemprego e mellorar as condicións de vida e servizos, así como para axudar aos máis necesitados”.
Os gobernos de unidade nacional e a Transición democrática preparan un novo engano
A aposta por conformar gobernos de unidade nacional e facer unha transición democrática prepara un novo engano aos traballadores/as e os pobos árabes. Pretenden que sacándose de encima a algúns gobernantes mantéñanse as estruturas dos vellos réximes, a dependencia colonial e os traballadores esquezan a loita polo pan e o traballo aceptando plans de austeridade que a crise económica mundial “impón”. É a enésima vez que no mundo pretenden abortar revolucións ensaiando unha solución “á española”.
Pretenden que os heroicos pobos de Exipto e Tunes e con eles a de todo a área, renuncien á súa mobilización e depositen a súa confianza nestes gobernos de unidade nacional para evitar que a caída dos ditadores se transforme nunha loita social revolucionaria que xunto ás liberdades democráticas cuestione a dependencia colonial e o sistema social mesmo. Pretenden evitar que o proceso aberto abra a vía á loita pola segunda independencia e por unha saída socialista contra o sistema capitalista.
Desde Corrente Vermella manifestamos a nosa enteira solidariedade cos traballadores/as e os pobos tunisianos e exipcios e con todos os de oriente próximo e o Magreb. Eles/as son para todos nós/as un exemplo a seguir. Esiximos do Goberno español e de todos os gobernos europeos o fin inmediato da axuda a estes réximes, comezando pola vergoñosa axuda militar, o fin dos “acordos comerciais” de espolio e a condonación da débeda externa.
Saudamos os actos de apoio a estas revolucións que se están realizando, que deben proseguir e converterse en manifestacións masivas nas próximas semanas e chamamos especialmente á comunidade de inmigrantes árabes a que se somen ás mesmas.
Vivan as revolucións de Tunes e Exipto
Abaixo as ditaduras
Polo pan o traballo e a liberdade
Pola plena soberanía dos pobos, fóra o imperialismo e o sionismo
Por gobernos dos traballadores e o pobo
Por unha federación de republicas socialistas no Magreb e medio oriente
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 12-02-2011 21:10
# Ligazón permanente a este artigo
o 27 X en loita contra os plans do goberno
en defensa das pensions e o emprego
o 27 X en loita contra os plans do goberno


A CIG ven de convocar unha Folga Xeral o 27 X na Galiza contra as politicas do goberno ZP, contra os despidos e o recorte nas pensións. Nese dia a Maioria Sindical Vasca tamen convoca á folga seral en Euskalerria e a CGT catalana fai o proprio; mentras a Plataforma Estatal “Hay que Pararles los Pies” fai un chamamento á facer dese dia unha Xornada de Loita, con asembleas e paros.
O 27 X nos feitos, estase a converter nunha Xornada de Loita Estatal contra as politicas de Axuste e Austeridade dos gobernos, desbordando a politica entreguista e de pactos das cupulas de CCOO e UXT, que seguen a ser os mellores apoios do goberno ZP.
A clase traballadora do Estado Español, como a da Unión Europea, atopase no punto de mira dos banqueiros e empresarios (os chamados “mercados”) para impor un duro retroceso; para elo o goberno propuxo ás centrais sindicais a Negociacion coa patronal do conxunto das medidas de austeridade, no que se coñece como a “Concertacion Social”.
Se esta Concertacion chega o seu final cun novo Pacto Social, temos en perigro:
1.- As pensions, recortadas para logo ser entregadas á banca e aseguradoras
2.- O emprego, xa cuestionado pola Reforma Laboral do ano pasado
3.- Os salarios e as condicions laborais, acabando coa negociación colectiva
4.- A saúde publica e os servizos sociais, privatizados por todos os gobernos
5.- A educacion universitaria, en proceso de privatizacion polo Plan Bolonia

rexeitar o ataque ás pensions é defender o emprego

Queren xustificar o ataque ás pensions baixo o argumento de que é insustentabel, porque dentro de anos haberá demasiados xubilados. Como se pode dicer isto, se hoxe a Seguridade Social ten un Fondo de Reserva de 65 mil millons de euros, e ainda tendo máis de 4 millons de parados o superavit da Seguridade Social é de 11 mil millons; sen contar a debeda da patronal nas cotizacions sociais, das que ninguen fala.
Para darlle este diñeiro á Banca e as aseguradoras, o Goberno propón aumentar a idade de xubilación dos 65 actuais aos 67 anos, e ampliar o periodo de calculo da pensión aos 20 ou 23 anos (hoxe esta nos 15 anos, e nos 80 estaba nos 8 anos). Ademais endurecese o requisito para cobrar o 100% da pensión contributiva, establecendo 40 anos cotizados.
Para calquera que saiba sumar e restar, aumentar o tempo de cotizacion preciso para o calculo significa unha reduccion na cuantia da pension que se vai a cobrar, pondo na obriga de que se algun traballador ou traballadora quere manter o nivel adquisitivo, ten que sucribir un Plan Privado de Pensions, subvencionados polo Estado pola via das deduccións no IRPF.
Alem mais, cos contratos precarios de hoxe, canta xente nova cobraría pension nestas condicións?. Nos feitos, os traballadores e traballadoras de menos de 40 anos non terán direito á xubilacion, porque nunca teran os anos cotizados precisos.
Por outra banda, o goberno din que ten como prioritario a loita contra o desemprego, que no Estado Español atinxe ao 40% de xuventude. Cómo pretenden rematar co desemprego, aumentando a idade da xubilacion. A xuventude francesa, cando saiu a loita contra umha medida similar fixoo porque SE UN POSTO DE TRABALLO ESTA OCUPADO POR UNHA PERSOA DE MAIS DE 60, EL OU ELA NUNCA TRABALLARA.
O rexeitamento do aumento da idade de xubilacion garantiza umhas mellores pensions para os xubilados e a reduccion do desemprego co reparto do traballo existente.
Diñeiro para garantir unha politica deste tipo, existe e hailo. Que se lle cobre á patronal as suas debedas nas cotizacions sociais, ou que se no pior do casos o sistema tivera deficit, a Seguridade Social poderia financiarse con cargo aos Orzamentos Estatais, como fai ate o da agora a Universidade, ou reducindo partidas socialmente inservibéis como os Gastos Militares ou a Casa Real.

Organizarse e loitar

O pobo tunesiano demonstrou que é posible botar abaixo ata os reximes mais represivos, que é a unica maneira que existe para frear as politicas de Axuste e Austeridade dos gobernos. Teñen que sentir a presión na rúa, da mobilización social, firme e sostida ate consequir a retirada das medias antiobreiras e antipopulares, rexeitando rotundamente as negociacions das cupulas de CCOO e UXT.
Neste camiño non abondan as convocatorias cupulares, illadas umha doutra que non acadan os obxectivos prantexados, pois poden se converter en fonte de decepcion ou desesperacion. O apoio á Folga Xeral do 27, non pode facer esquecer que hoxe o fundamental, é un plan de asembleas onde se debata e decidan as medidas de loita e mobilizacions contra as politicas do goberno.
Para CV, o 27 X ten que ser parte dun calendario de mobilizacions decidido nesas asembleas, cara a construccion dunha resposta unitaria e unida de todos os traballadores e traballadoras do Estado Español e europea; para iso é preciso unir forzas, agrupar na procura dunha saída obreira e popular á crise.

Polo reparto do traballo, xubilacion aos 60 anos con contrato de relevo
Fora subvencions e cobro das debedas da patronal: todo o diñeiro para o sistema publico de pensions
Pola defensa do caracter publico das pensions, contra a sua privatizacion
Contra as politicas de axuste e austeridade dos gobernos
OUTRA POLITICA CONTRA A CRISE É POSIBLE
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-02-2011 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
POLA DEVOLUCIÓN DÓ PAZO DE MEIRÁS
O Pazo de Meirás é un dous símbolos dó franquismo, e hoxe é ou simbolo dá herdanza maldita dá transición, que nuns pactos constitucionais que foron un Ponto Final, garantiron a liberdade dous criminais franquistas e ou mantemento dás propriedades roubadas.
Esta herdanza dó franquismo viuse confirmada polo asesenato dun mozo de Madrid, cando ía protestar contra unha manifestación racista convocada por Democrácia Nacional, unha organización feixista que conta co apoio dun aparello xudicial e militar -ou "suposto" asasino dó mozo era un militar- non depurado na Transición.
A propiedade que manten a família dó ditador sobre ou Pazo de Meirás é parte desta herdanza, polo que non son admisibéis as súas actitudes. Poren, a Xunta non pode-se limitar a pedir a entrada nun pazo roubado, ten que exixir a súa devolución ou iniciar a expropiación, para poñelo ou servizo dó pobo galego, verdadeiro proprietário.
Evidentemente, a família Franco, como todo ou sector social que ou apoia, con base non PP, non van ceder sen presión. Sob contando coa poboación pode-se romper a resisténcia a devolver ou que foi roubado, as organizacions obreiras e sociais, vos democratas, tinxen que seguir na liña dá mobilización, e exixir con forza:
se non hai devolución, expropiación sen indemnización.
Acode a 2º Marcha convocada pola Comisión dá Memória Historica de A Coruña, ou domingo 18 as 12.30, na explanada dó Pazo de Meirás.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-11-2007 16:15
# Ligazón permanente a este artigo
DECLARACIÓN DE PRINCÍPIOS DE CORRENTE VERMELLA
Somos conscientes da enorme debilidade política da clase obreira e dos movimentos sociais, da magnitude das tarefas que temos por diante e da importáncia das loitas concretas na construcción dun bloco político capaz de xerar unha alternativa global ao sistema capitalista. Fronte ao reformismo hexemónico na esquerda, que esteriliza tantas loitas e tanto esforzo coa inalcanzabel finalidade de suavizar o neoliberalismo, é necesário afirmar que o transformazón radical do sistema e a construcción do socialismo son as únicas alternativas posíbeis á barbarie
Estes son os pontos dos que partimos:
1.- Corrente vermella é unha corrente de acción política organizada, soberana e autónoma de calquera formación política que, contribuindo á formación dun bloco anticapitalista plural desenvolverá a sua liña de intervención allá onde os seus órgaos colectivos o decidan. A militáncia en CR non entra en contradicción coa militáncia en outros partidos políticos. Corrente Vermella porá en prática unha estratéxia definida polo seu carácter marxisto, de loita anticapitalista, de clase, radicalmente democrática, internacionalista, ecologista e feminista.
2.- Criemos que o termo "globalización" non define correctamente a actual fase de desenvolvimento histórico da humanidade, na medida en que dá idea dunha interdependencia internacional simétrica que non existe e lle atribui un utilísimo carácter de fenómeno natural ineluctabel e irresistíbel. O que define hoxe ao mundo non é esa interdependencia se non a dominación. Por iso, consideramos que o termo "imperialismo" continua expresando de maneira mais exacta a realidade. Se aceitamos, para nosentender , a palabra globalización, a caracterizamos como "globalización capitalista" e interpretamo-la en todo caso como unha etapa imperialista de desenvolvimento do capitalismo. Asi, nos encuadramos no marco ideolóxico antiimperialista que inauguraron Lenin, Rosa Luxemburg e outros marxistas revolucionários de princípios do século XX e do conxunto de movimentos de emancipación das aldeas e correntes revolucionárias que lles seguiron.
3.- En coherencia con este marco ideolóxico, estimamos que o capitalismo non é reformabel. De feito, o reformismo real desapareceu como proposta política de entidade mesmo na socialdemocracia, en onde fai tempo que se erixiu como hexemónico o neoliberalismo da coñecida como "Terceira Via". O capitalismo non pode subsistir se non é incrementando as desigualdades e a inxustiza, por meio da rapina, as matanzas de seres humanos e a represión. Por iso, en última instáncia, toda loita contra a inxustiza atinxe o seu sentido como loita anticapitalista, porque á sobremesa calquera enfrentamento á inxustiza horada intereses da clase dominante. Asi pois, Corrente Vermella aspira a converter-se nun referinte da esquerda radical e alternativa, ou o que é o mesmo, revolucionária e anticapitalista.
4.- A aspiración revolucionária se concreta en outorgar prioridade á mobilidade social, á organización, á construcción e á loita ideolóxica. Non quere dicer que renunciemos á representación institucional, pero si que hai que investir a dinámica na que se han enfangado os partidos políticos de esquerdas. A mobilidade social non pode ser un mero suporte da representación institucional. Ao contrário, a representación institucional e outras formas de representación política teñen que ser a voz da organización e mobilidade das capas populares para a sua emancipación.
5.- Unha organización que declara a sua intención de acabar con un sistema inxusto e opresivo está incapacitada para levar a cabo a sua obxectiva a sua acción fica condicionada pola dependéncia económica do sistema.
Nengun movimento emancipador é creibel se non combate decididamente a burocratización, as estruturas anquilosadas, a preguiza mental e a carencia de crítica, en soma, se non potencia a mais amplia democrácia interna do próprio movimento e das organizacións de esquerdas.
Non admitimos o conceito de democrácia ao uso, entendida como democrácia formal, baseada na represión das opinións que cuestionen o mesmo sistema e en que a imensa maioria da povoazón do mundo estexa marxinada, non só de calquera capacidade de participación e decisión, se non do mesmo direito de viver. Como os vellos revolucionários franceses, para nós a primeira liberdade é a liberdade de comer, de sevestir , de ter lar, educación, isto é, o imprescindibel para viver con dignidade. Sen iso, as demáis liberdades son unha proclama falaz. Como a Rosa Luxemburg, non nos move a finalidade de afundir a democrácia, se non a de construir unha verdadeira democrácia. Para iso entendemos que son elementos esenciais a democrácia directa - capacidade de decisión do colectivo sobre temas concretos - e o direito de revocazón de dirixintes e cargos públicos.
6.- no caso do Estado español, a aprobación da Lei de Partidos Políticos, a ilegalización sobre a basee de tal norma de Herri Batasuna, a criminalización de calquera forma de protesta cidadána, a concentración e encadeamento dos meios de comunicación, a reaccionária proposta de reforma do Código Penal impulsada polo goberno do PP -pero en grande parte auspiciada tamén polo PSOE- ou a gravísima decisión xudicial de invalidar duascentas vintecinco listas electorais de AuB, poñen sobre a mesa a prioridade da loita pola democrácia. Para iso, Corrente Vermella entende necesário analisar un proceso de "transición" que ao cabo veu a cercenar as conquistas históricas atinxidas pola mobilidade social. Criemos que é preciso que a esquerda rompa cos presupostos do chamado "pacto constitucional" e recupere os contidos da ruptura democrática.
neste proceso cobra grande importáncia a reivindicación da República, dado que a monarquia foi unha peza chante na edificación dun entramado político-institucional cada vez mais totalitário, garante do mantemento da mesma oligarquia franquista asociada á nova burguesía "europeista" e respeitabel. Tanto a declaración pública do rei pedindo o si á OTAN no Referendo de 1986, como o seu clamoroso silencio ante o quebrantamento da legalidade internacional e constitucional levado a cabo polo goberno do PP coa participación na ocupación de Iraq - por falar de asuntos rigorosamente públicos - son boas mostras do papel que xoga.
7.- O direito de autodeterminación das aldeas é para Corrente Vermella parte central da loita social. Hoxe, a pesar de discursos en contra promovidos por intelectuais de toda laya bendicidos polo poder estabelecido, o direito de autodeterminación é mesmo mais importante que no pasado. O lexítimo direito de calquera povoo a decidir colectivamente o seu próprio futuro, e dentro de éste, a sua organización social e estrutura política, é o reverso das pretensions de dominación violenta do imperialismo. É un anceo vital para a aldea palestino ou a aldea saharaui, pero tamén para todas as demáis aldeas do mundo aos que o imperialismo norteamericano e europeo ocidental quere impor as formas de organización social e política que mais interesan ás multinacionais. No noso país, ademais, a reclamación do direito de autodeterminación rompe o espinazo do proceso de transición ao que antes aludíamos e que ficou precisamente aberto no problema da forma de Estado de autonomias, non federal e sen recoñecemento da posibilidade de cada povoo de optar libremente por constituir ou non un Estado próprio.
8.- Estamos convencidos de que o nacimento do movimento antiglobalización encarna hoxe o acordar dunha conciencia cidadána crítica co capitalismo. Sen negar o feito da coexistencia, dentro do movimento antiglobalización, de organizacións e persoas que non se consideran anticapitalistas, o carácter de conxunto do movimento, as inxustizas que denuncia, as reformas sociais, políticas e económicas e de outra índole que no seu seo se denuncia, e a sua própria dinámica, en soma, o converten nun movimento anticapitalista.
O movimento de movimentos, desde o seu nacimento, ergueu o internacionalismo como princípio esencial e a progresiva coordinación internacional das loitas das aldeas do mundo, como o instrumento adecuado para enfrentar o capitalismo global.
A nosa participación no movimento antiglobalización há-se de levar a cabo de maneira horizontal, asumiendo a sua pluralidade e a sua forma asamblearia e democrática de seorganizar . Sen embargo, aspiramos igualmente a dotar ao movimento de conteúdo político, potenciando a sua orientación de clase e anticapitalista, o obxectivo de construcción dunha sociedade socialista e o anceo do comunismo como razón de ser latexante de calquera movimento verdadeiramente emancipador. Iso obriga-nos a ter sempre apresente, en cada acción concreta do movimento, o obxectivo final revolucionário.
9.- No noso proxecto emancipador ocupa un lugar cardinal a necesidade de reconstruir un movimento obreiro combativo, democrático e transformador. En contra das interesadas proclamas do que se chamou "pensamento débil", que tanta poeira ergueu nunha parte substancial da esquerda, para nós, a clase obreira, aun cando hoxe poda ser substáncialmente mais complexa e fragmentada, abranxedora de grupos sociais mais variopintos e con vivéncias e graus de conciencia moi diferentes, non só segue existindo como clase social, se non que conforma o suxeito revolucionário central.
Por outra parte, constatamos a emerxéncia de novas realidades - espécialmente a grande precariidade que afecta a un tercio da clase traballadora e o mantemento dun elevado nível de paro estructural - , asi como a inauguración de novas formas de organización do traballo, que nos obrigan a estudar a reformulación dos métodos de loita sindical, precisamente para manter o seu conteúdo transformador e romper a dinámica de burocratización sindical. O que non variou é o nó da dominación que continua sendo a propriedade privada capitalista sobre os meios de producción. Sobre a propriedade privada asenta-se a extracción da plusvalia, e é, nesta medida, o corazón da loita de clases. Toda acción reivindicativa do movimento obreiro há de ter como horizonte a apropiación polos traballadores e traballadoras dos meios de producción, é unha longa e complexa loita contra a apropiación da plusvalia polos capitalistas. Por iso mesmo, é tamén unha loita por conquistar espazos de poder para a clase obreira fronte á clase dominante, sen que a loita e a conquista necesária das reformas parciais nos faga perder a certeza de que só a conquista do poder mesmo pola clase traballadora fará efectiva a sua definitiva emancipación.
O movimento obreiro debe ser parte activa no movimento antiglobalización, e non somente no sentido da implicación dos sindicatos no mesmo, se non no mais fundo de que as loitas contra a globalización capitalista cobran o seu significado último como loita de clases. O movimento antiglobalización e o movimento obreiro necesitan-se até o ponto de que se o primeiro se fica nun perfil loubán, sen conteúdo de clase, corre o risco de se diluir ou mesmo ser absorbido a pedazos polo sistema; e se o movimento obreiro non aborda o carácter anticapitalista e internacionalista da loita antiglobalización, pode acabar por enquistarse e divorciar-se da sua própria base social de maneira permanente.
Para voltar a edificar o proxecto histórico de transformazón social, a reconstrución da unidade da clase ten carácter estratégico. Só será posíbel nun marco de intensificación da loita de clases capaz de vincular os diferentes sectores do traballo salariado, incluindo, por suposto a l@s traballador@s imigrantes. neste proceso a radicalidade democrática na recuperación do sindicalismo asambleario, de base, reformulando a representación e segurando o controlo democrático do colectivo, son elementos fundamentais.
Ante as enormes dificuldades que plantea a crecente división sindical criemos importante abordar experiencias de unidade de acción do sindicalismo crítico e combativo, como pretendeu ser o abortado proceso da ILP das 35 horas, que puedn ver-se favorecidas polo movimento antiglobalización.
10.- Unha parte central da nosa acción há de ser, de maneira inevitábel, a loita contra a guerra e contra o militarismo. O militarismo a ultranza de EEUU e a OTAN é a manifestación mais sanguenta e descarnada da globalización e, ao mesmo tempo, insere-se hoxe como nunca antes no proceso de acumulación capitalista, dada a torrenteira de crise en cadea pola que o modo de producción do capital precipita ao mundo. O imperialismo fixo desembocar á humanidade nun estado de guerra permanente, e de forma simultánea, pretende militarizar ao conxunto da sociedade (a uniformización, a represión da liberdade de expresión, o asasinato en masa e o feixismo proclamados polos voceiras do sistema como "defensa da democrácia" ou "loita contra o terrorismo", en especial coa oleada de fanatismo reaccionário aberto polas élites de extrema direita tras os atentados do 11 de setembro de 2001). A de EEUU é unha economia dependinte da indústria militar. É por iso que as contínuas agresions imperialistas promovidas polo Pentágono cobran sentido, non só para atinxir o domínio do mundo e para apropiarse de recursos enerxéticos, se non pola simple necesidade de criar demanda para as suas fábricas de morte. É por iso que a loita contra a guerra hoxe non pode disociarse da loita contra o capitalismo, e no noso país, da mobilidade contra a OTAN e polo desmantelamento das bases. Esa é a orientación que pretendemos imprimir, respeitando outras conceizóns, na poderosa reacción antibelicista que se acordou entre a ciudadanía con motivo da invasión e ocupación de Iraq para roubar os seus recursos enerxéticos e reordenar a zona de Oriente Próximo segundo os intereses do imperialismo norteamericano, no que se percebe como un elo mais da sua anunciada guerra global permanente.
A agudización das contradiccións interimperialistas, espécialmente de EEUU coas poténcias centrais da UE, e que se fixeron particularmente visíbeis durante a guerra da coalición imperialista anglosajona contra Irak, ten os seus limites na defensa comun da estabilidade do sistema capitalista mundial do cual forman parte. Non hai portanto un imperialismo bon (o europeo) que poda neutralizar ao imperialismo norteamericano. A estratéxia aplicada desde as poténcias centrais de Europa para desestabilizar os Balcans mediante a intervención militar e impor a sua dominación na rexión, as accións militares de Francia en diversos paises de Africa, demostran a sua natureza imperialista depredadoro.
A actual ofensiva dos gobernos de Chirac e Schroeder contra os níveis de protección social da clase traballadora en Francia e Alemania, inscrebe-se na orientación neoliberal vixente na UE, que se estende á clase traballadora en Austria, e que ameaza as pensións en España, Italia, Portugal, etc.
Apostar polo fortalecemento militar da UE para constituir un hipotético contrapeso ao imperialismo de EE.UU., é colaborar na construcción dun novo imperialismo, cuxas primeiras vítimas serán a clase traballadora e a ciudadanía europea.
A única alternativa á barbarie imperialista mundial, á guerra prevenitiva permanente mundial, ao recorte das liberdades e a xeneralizazón do autoritarismo, é a mobilidade internacional contra todo militarismo e a guerra, a destrucción da orde capitalista internacional, e a construcción do socialismo a escala mundial.
11.- Para Corrente Vermella, o feminismo é un compoñente estructural do proxecto emancipador. Entendemos a loita pola liberación da muller e pola igualdade dentro da loita contra o patriarcado e contra a opresión capitalista, que se asenta tamén na família coercitiva e a reprodución das formas de dominación da burguesía sobre a clase traballadora en formas de dominación dos homes sobre as mulleres. As mulleres traballadoras padecen unha duplo estoupación, como traballadoras e como mulleres: a opresión de clase e a opresión de sexo como parte indisolubel de aquélla. En consecuencia, a emancipación humana ten como conteúdo imprescindibel a emancipación da muller. neste sentido, o feminismo de esquerdas enriquece e dota de sentido completo ao próprio movimento obreiro.
12.- Consideramos que o modo de producción capitalista, pola sua própria dinámica depredadora, esquilma e destrui a planeta. Iso aclara-nos que tamén a loita ecologista debe orientar-se nun combate contra o sistema. Pero, ao tempo, obriga-nos a considerar na construcción da alternativa o feito de que a defensa da natureza é imprescindibel no noso proxecto, se é que queremos que fique algun ser vivo que emancipar nun futuro cada vez menos remoto.
Os anteriores son os princípios esenciais que, expostos sen total exaustividade, poden definir a grandes riscos o proxecto político de Corrente Vermella. Son princípios básicos en todos os movimentos revolucionários desde fai décadas, pero que se manteñen vivos porque ainda non se atinxiu o transformazón a que aquilos movimentos se conducian. Son princípios, portanto , non do todo novos. É evidente que existen realidades novas que hai que estudar e que é preciso analisar de o que maneira há de se urdir hoxe a organización das traballadoras e traballadores e das capas populares. Agora ben, porta-voces intelectuais de círculos socialdemócratas, e non só socialdemócratas, pretenderon utilizar a constatación simple da natureza mudabel da realidade para declarar solenemente obsoletos os princípios nos que se fundou o mesmo nacimento do movimento obreiro. É unha trampa argumental, un ergotismo vello, moi vello, case sempre antesala do reformismo: "a realidade é nova -di-se-, entón hai que abandonar os vellos princípios". O que nunca se demostra é por o que a nova realidade corre xustamente en contra dos princípios. Nós, moi ao contrário, consideramos que os fan mais vixentes, e que quen os desprezan como anquilosados queren xustificar vetustas inxustizas con novísimas máscaras. Desenmascarar, a crítica radical, a loita ideolóxica, por lle dar o nome clásico, é, pois, unha labor fundamental na nosa acción.
Como dicíamos ao princípio a debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca. A loita contra a guerra demostrou no mundo, e de forma destacada no Estado español, unha capacidade de convocatoria inédita, ainda que esta precedida por un nível alto de mobilidades, e espantoso, se se compara coa relativa desarticulación social na maior parte das cidades e aldeas. Agrupar sectores e forzas anticapitalistas co obxectivo de criar un potente bloco de esquerdas que, respeitando a autonomia dos movimentos sociais, os potencie e faga-se eco deles, para quen as eleizóns e as instituizóns non sexan un fin en si mesmo, se non unha panca ao servizo da mobilización e o transformazón socialista da sociedade, é unha tarefa impostergabel.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-11-2007 16:12
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal