A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

defendamos a Sanidade Pública: é de todas e todos
unidade nas mobilizacións

O pasado 22 de outubro de 2011 realizouse umha reunión entre as organizacións contra a privatización da sanidade pública de Aragón, Catalunya, País Valenciá e Madrid, no que fan um chamamento “a todos movementos sociais, asembleas de barrios e pobos a defender os seguintes puntos:

* Derrogación da Lei 15/97. Rescate dos centros privatizados. * Non ao copago / repago. * Por unha lei estatal de incompatibilidades no SNS. * Adecuación de medios e recursos para garantir a cobertura das necesidades socio-sanitarias da población, reducindo paulatinamente os concertos privados. * Participación e control cidadáns na xestión da sanidade.

É necesario organizarse e mobilizarse nos diferentes territorios do estado. O próximo 10 de novembro tod@s ante as sedes do PP e do PSOE para lembrarlles a súa responsabilidade no proceso de privatización da sanidade.

E asinan: Coordinadora Asemblearia Anti Privatización da Sanidade do Pais Valenciá. Coordinadora Anti Privatización da Sanidade de Madrid. Plataforma Matusalén (Madrid) Plataforma Contra a Privatización da Sanidade de Aragón Intersindical Alternativa de Catalunya.

Os traballadores e traballadoras da saúde, a cidadania galega, estan enfrentando planes similares aos denunciados, por isso consideramos que para gañar é preciso avanzar na unidade nas mobilizacións contra o desmantelamento dos servizos públicos para pagar os resgates á banca ou engordar as contas das clinicas privadas.

O 15 M recolle nos seus 8 puntos a exixencia de contratacion de persoal na sanidade ate que rematen as listaxe de espera. Para CV esta reivindicacion permite unir as aspiraciones da cidadania e as lexitimas exixencias dos traballadores e as traballadoras da saúde.

Corrente Vermella apóia as concentracións do 27 de outubro, na Coruña no Obelisco ás 20 h, convocadas póla Platafarma en Defesa da Sanidade Publica, e anima a todos os movementos sociais, asembleas de barrios e pobos, ás organizacións políticas e sindicais á coordinación na loita contra estos planes
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 27-10-2011 12:20
# Ligazón permanente a este artigo
Ante o anuncio de ETA do “cesamento definitivo da actividade armada”
O anuncio de ETA de “cesamento definitivo da actividade armada” foi recibido como unha gran e esperanzadora noticia, aínda que fose desde ángulos totalmente opostos. Desde Corrente Vermella recibímolo como unha gran noticia que saudamos calurosamente.
Non faltan voces desde o Goberno, o PP e o seu coro mediático, que falan, como Zapatero, de que “acabouse o terrorismo pero non a memória”, esixen “que non haxa contrapartidas” e considran unha infamia falar de amnistía para os presos vascos.
Curiosa vara de medir a destes “democratas” que se encheron a boca de “reconciliación nacional”, de “esquecemento do pasado” e de “perdón e xenerosidade” cando na Transición acordaron deixar impunes aos ladróns, torturadores, militares, xuíces e responsables políticos da ditadura franquista, moitos dos cales seguiron en activo como “demócratas de toda a vida”. Moitos destes “democratas”, que 35 anos despois seguen considerando unha aberración falar de Memoria Historia, agora eríxense en defensores da “memória”.
En realidade todo este coro histérico non ten outra pretensión que confundir o abandono das armas por parte de ETA co abandono polo pobo vasco das súas reivindicacións democráticas.
Por iso nosa alegría ten o signo oposto ao de todos estes fariseos. Porque a decisión de ETA vén cando decenas de miles de vascos seguen saíndo á rúa fortalecendo a loita obreira e popular polos dereitos sociais e democráticos e cando centenares de miles saímos á rúa en todo o Estado a enfrontarnos á guerra social que nos declararon banqueiros e gobernos e a gritar que “non nos representan”.
O abandono da actividade armada abre o camiño para que no centro da loita política estea o que sempre debeu estar, a acción de masas e a loita unida dos traballadores e os pobos de todo o Estado español, porque este é o único camiño certo para lograr os dereitos nacionais de Euskal Herria e a liberdade dos presos.
Nestes momentos de “transición” en Euskal Herria, convén non esquecer nin por un momento a historia da mal chamada Transición democrática foi rexeita pólos vascos (votaron a favor da actual constitucion só o 28%, sendo rexeitada da polo 70% restante), que burlou os dereitos nacionais e sociais, frustrou as ilusións da clase obreira e o pobo e instaurou o actual réxime monárquico bipartidista.
O coro de fariseos non vai escatimar esforzos para meter á esquerda abertzale no mesmo curro do réxime en que meteron ao PCE e aos dirixentes de CCOO e UXT. A loita lexítima e necesaria para obter a legalización e a presenza da esquerda abertzale no Parlamento será un paso progresivo para todos, se ese empeño vai vinculado á loita contra os plans de miseria dos banqueiros, os gobernos e a UE, á defensa do dereito de autodeterminación de Euskal Herría e á liberdade dos presos. Para esta batalla, a unidade de toda a clase traballadora e os pobos do Estado español fronte a este réxime ao que chaman democracia e non o é, constitúe a garantía para non repetir a triste experiencia da Transición.

Coordinadora Estatal de Corrente Vermella
21/Outubro/2011
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 24-10-2011 12:51
# Ligazón permanente a este artigo
ALTO Á REPRESIÓN CONTRA O MOVEMENTO 15M!
Comunicado de Corrente Vermella ante as detencións polo bloqueo ao Parlament de Catalunya:
Os Mossos d'Esquadra comezaron este luns 3 de outubro a deter ás 22 persoas identificadas nas accións de bloqueo do Parlament do pasado 15 de xuño. A basta escusa do Conseller Puig para as detencións é que se lles tiña que comunicar a citación do xuíz Eloy de Velasco para que fosen declarar á Audiencia Nacional este xoves.

As 22 persoas están acusadas de “delito contra altos organismos do Estado”, castigado nada menos que con penas de 3 a 5 anos.

Estamos ante unha operación represiva de envergadura na que están confabulados o Govern de Artur Mas, a Audiencia Nacional (esa institución herdeira do Tribunal de Orde Pública franquista) e o Goberno Zapatero, a través da Fiscalía Xeral de Catalunya.

É un claro intento de criminalización do movemento 15M e, en particular, da acción masiva e lexítima que o movemento puxo en pé o 15 de xuño para impedir que o Parlament, burlándose descaradamente da vontade popular, aprobase uns recortes salvaxes contra a sanidade e a educación públicas. A proba do apoio popular, da lexitimidade da acción e do propio movemento 15M, foi a manifestación multitudinaria do 19J, catro días despois dos incidentes, que constituíu unha resposta contundente á histérica campaña de criminalización que entón puxeron en marcha.

Chamamos a participar en todas as mobilizacións de protesta contra as detencións e pola liberdade inmediata e sen cargos de todos os detidos e detidas. Esiximos a dimisión do Conseller Puig.

Non é momento de amedrentarse e botarse atrás senón, o invés, de facer que se arrepintan da súa actuación. Para conseguilo, temos que facer como o 19J e converter a manifestación do próximo 15-Ou nunha resposta multitudinaria á represión, nun rexeitamento masivo a esta que “chámanlle democracia e non o é” e nun repudio multitudinario aos recortes salvaxes que estamos a sufrir para exclusivo beneficio dos banqueiros.

Alto á represión contra o movemento 15M!
4 de outubro de 2011
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-10-2011 11:18
# Ligazón permanente a este artigo
O cambio da lei electoral e a reforma da Constitución converten as eleccións do 20N nunha fraude
Editorial do Paxina Vermella (medio da CV Estatal)

O Goberno do PSOE no medio dunha crise económica que se profunda a cada paso e dun descredito político que crece con cada nova medida, resolveu convocar eleccións anticipadas para o 20N.
Un mes despois, fronte ao "golpe institucional" que supuxo a reforma neoliberal da Constitución imposta polo PPSOE, negáronse en redondo á petición dun referendo e dixeron que o "auténtico referendo" é votar o 20N. Pero as eleccións do 20N non serán unhas eleccións libres nin representarán ningún referendo democrático, porque este partido esta amañado desde o principio.
Está amañado porque a reforma constitucional imposta polo PPSOE significa que, goberne quen goberne, aquí o primeiro é pagar a débeda que eles contraeron cos banqueiros, á conta do empobrecimiento e a miseria de traballadores e pobo, dos recortes e plans de austeridade.
É un partido amañado porque se xa antes a súa lei electoral garántelles o bipartidismo, agora, con nocturnidade e aleivosía, o PPSOE cambiou a lei electoral para blindar aínda máis o bipartidismo.
Desde a esquerda durante moitos anos e agora desde o movemento 15M, viñemos denunciando que a lei electoral era antidemocrática. Coa chamada lei D'Hont nega o principio básico dunha persoa un voto. O establecemento dun mínimo do 3% para optar á repartición de escanos nega a miles de votantes a validez do seu voto. O sistema de repartición de escanos castiga ás grandes cidades e centros industriais en beneficio das pequenas provincias e áreas rurais, de maneira que un deputado vale 77.000 votos en Salamanca, 20.000 en Ceuta e máis de 130.000 en Madrid ou Barcelona.
Un exemplo práctico é o da propia Esquerda Unida, que con moita razón aínda que pouca coherencia, denunciou esta arbitrariedade. Este partido obtivo nas pasadas eleccións un total de 969.946 votos. Deles só os de Madrid (164.595) e Barcelona (155.674) servíronlles para gañar os dous escanos que ten no Congreso. O resto de votos fóronse directamente ao lixo. O exemplo vale para o resto de formacións políticas máis pequenas. A Lei de partidos deixa ademais fóra das opcións electorais a outras formacións políticas, especialmente no País Vasco.
A lei electoral deixa fóra a miles de traballadores/as inmigrantes, a quen se lles esixe todas as obrigacións pero négaselles o dereito ao voto.
Pero por se isto non lles fose suficiente, agora PPSOE meteu cambios que fan que a lei sexa aínda máis antidemocrática. Así, a reforma da Lei Orgánica de Réxime Electoral Xeral (LOREG), aprobada mediante Lei Orgánica 2/2011 de 28 de xaneiro, sinala que quen queira concorrer ás eleccións e non sexa na actualidade unha forza parlamentaria, deberá recoller en só 20 días máis de 35.000 firmas (máis de 350.000 no caso de ser unha agrupación de electores). Se estas 35.000 firmas deben ser legalizadas ante notario, como até agora, custarán máis dun millón de euros. Unha tarefa practicamente imposible.
As eleccións están amañadas para preservar o bipartidismo, con algunha outra formación que decore un parlamento fraudulento, e todo está ben amarrado por unha Constitución que obriga a aplicar plans de axuste ao servizo dos banqueiros.
Quen vimos enfrontando a este goberno e ao réxime monárquico bipartidista, quen esiximos un referendo fronte ao ?golpe constitucional? do PPSOE, quen reclamamos que se cambie a lei electoral, temos que denunciar que as eleccións do 20N son unha fraude antidemocrática no que non hai que participar. O camiño segue na rúa, apoiando as loitas dos mestres e a sanidade, combatendo os axustes e preparando a folga xeral.
E haberá que defender nos barrios, nas empresas e nas asembleas do 15M, que temos que facer a nosa propia "campaña electoral", rexeitando a fraude e expondo que quen queira votar, vote nulo. Porque non queremos pagar a súa débeda; porque non queremos pagar a súa crise e porque non aceptamos as regras de xogo desta que chaman democracia e non o é.

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-09-2011 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
A vivenda é um direito non um negocio

Ao calor do 15M a loita contra umha das lacras da crise econômica, os desafiuzamentos de xente traballadora das suas vivendas, colleu umha gran importância social e política; e non é para menos, a defensa do seu direito a resolver á debeda co banco coa entrega do piso hipotecado- a dacion em pago- é dun mínimo de xustiza.
Ainda si, a dacion em pago é un direito individual que non resolve o problema das famílias traballadoras que xá pagaron, e perden a vivenda. Por isso, non se pode admitir que por umhas trampas contratuales e de tasacion, o banco quede co diñeiro pago e a vivenda, e tense que arbitrar medidas legais que eviten esse roubo descarado.
Mas tudo isso non resolve o problema de fondo, o da vivenda de millóns de persoas, que pola precariedade no emprego, os baixos salários e as malas condicións de traballo non teñen acceso a ela. Un problema social que atinge dun xeito especial á xuventude, a mais golpeada pola precariedade e o desemprego.
A dacion em pago é un direito individual, o direito á vivenda é un direito colectivo convertido em negocio pólos sucesivos gobernos, ao servizo dos intereses da gran banca, como se pode comprobar cós atrancos postos desde as administracións aos cooperativistas do Parque Ofimático, que tendo a vivenda a médio pagar, non podem comezar a sua construcción e a sua ocupación.
Se antes da crise conseguiron impor, com enganos e trampas contractuales, a hipoteca de millóns de traballadores e traballadoras, alimentando umha burbulla especulativa ao redor dise direito, agora a banca ten nas suas mans com mais de un millón de pisos valeiros, sem posibilidade da sua venda. Mentras, a vivenda segue a ser um luxo ao que non podem chegar moitos e moitas persoas.
Este é o verdadeiro problema social: a vivenda esta convertida desde há anos nun negocio, no negocio de amplos sectores da economia. E a sua resolución há que enfrentala diste xeito, exixindo dos gobernos, primero, o garantir o acceso da poboación traballadora a umha vivenda digna, e segundo, que o seu prezo non supoña a súa hipoteca por anos.
Para elo temos que exixir a apertura e nacionalizacion de todos os pisos valeiros nas mans dos bancos, baixo control das organizacions obreiras e populares e a sua posta em aluguer a baixos prezos.
A burbulla inmobiliaria que levou á economia española a débâcle, no cadro da crise econômica mundial, basease numha Lei do Chan aprobada polo PP e mantida polo PSOE, que convirte todo o térreo em urbanizable. A derogacion da Lei do Chan, a sua remunicipalizacion e a elaboracion dun plan de construccion de infraestructuras de transporte, ensino ou saúde, enfrenta a concepcion da vivenda como un negocio, alen de permitir a criacion de miles de postos de traballo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 25-09-2011 19:41
# Ligazón permanente a este artigo
Reconstruír Libia para os traballadores e as traballadoras, para o pobo
Coa entrada das milicias rebeldes en Trípoli ollamos como en poucos días as tropas de Gadafi non eran capaces de resistir a ofensiva popular. O pobo libio celebra a queda de Gadafi, entrando ao palacio presidencial e ás residencias dos fillos do ditador, que vivían no maior dos luxos, e axusticiando ás tropas mercenarias que seguían actuando de francotiradores contra a poboación e os rebeldes.

Quedan algunhas poboacións leais a Gadafi que negocian a súa rendición, pero o réxime ditatorial xa caeu porque o pobo libio conseguiu primeiro enfrontar e despois destruír as forzas armadas do ditador.

Este triunfo é parte das vitorias dos pobos de Oriente Medio e o Norte de África, como os de Tunes e Exipto. Con esta vitoria hai un novo impulso ao proceso revolucionario en toda a rexión: contra o resto de ditaduras proimperialistas que aínda non caeron (Marrocos, Alxeria, Siria, Iêmen,...); contra os actuais gobernos de Exipto e Tunes; e contra o enclave sionista: Israel.

Desgraciadamente un sector da esquerda opina que é unha derrota das masas o que un pobo derroque ao seu ditador, seguindo as opinións de Chávez e o Castro. Os que negaron o dereito ao pobo libio a loitar contra a ditadura agora néganlle tamén o seu dereito a celebrar a súa vitoria. Esta política dividiu á esquerda e esta permitindo ao imperialismo levantar as bandeiras das liberdades democráticas, que utiliza para poder intervir no proceso revolucionario da rexión, xerando confusión entre algúns sectores da poboación e debilitando a solidariedade internacional da clase traballadora e o pobo, que os libios e tamén o pobo sirio precisam mais que nunca.

A intervención imperialista, que comezou ao mes da guerra civil, tiña como obxectivo a saída negociada e que non fosen as masas as que derrotasen a Gadafi (que era o home do imperialismo no país). Cando viron que este xa non podía seguir sendo o seu axente, optaron por aparecer á beira dos rebeldes para tratar de canalizar o proceso revolucionario. Para iso contaron coa axuda do Consello Nacional de Transición (CNT) que aceptou a intervención imperialista pero sen o envío de tropas terrestres. EEUU até última hora seguiu negociando con Gadafi. Os documentos descubertos no palacio-bunker presidencial demostran ademais a colaboración que mantiñan os seus servizos secretos coa CIA e o británico MI 15. Agora piden reconciliación nacional.

Cando aínda non terminou a loita o imperialismo e o CNT quere desarmar ás milicias que derrubaron a ditadura. Esta é a exixencia do imperialismo, queren canto antes reconstruír o Estado, ou sexa, reconstruír as forzas armadas e policiais que obedezan cegamente ao goberno e acepten que continúe o saqueo imperialista do seu petróleo. Esa é a reconstrución que queren facer de Libia.

O CNT aínda non conseguiu desarmar ás milicias nin consegue impor a súa lei. O imperialismo ofreceuse a axudarlles enviando tropas terrestres, pero non conseguiu o permiso libio porque podería atoparse coa resistencia armada do pobo que deixou moi claro que non quere ocupación como no Afganistán e o Iraq. Con todo, se o goberno do Consello non consegue desarmar ás milicias é probable que os países imperialistas ténteno.

O CNT aínda antes de entrar a Trípoli viaxou inmediatamente a París e Italia para confirmarlles que manterán todos os contratos e acordos económicos que asinara Gadafi. Vimos como Berlusconi, o que até antonte consideraba-se amigo do ditador, saudaba cun efusivo apertón de mans ao enviado do CNT que garantiu que a petroleira italiana ENEL seguirá sendo das principais beneficiarias do cru libio. Incluso Rusia agora recoñece ao Consello aínda que a condición de manter tamén intactos os seus contratos petroleiros da época de Gadafi.

A reunión en París dos gobernos “amigos de Líbia” o pasado 1 de Xuño reuniu a todos os países que queren asegurarse o seu parte do pastel, máis que os amigos merecen chamarse os ladróns de Libia. A prensa francesa publicou que Sarkozy chegara a un acordo co CNT, tras o seu recoñecemento oficial, para obter un 35% da explotación petroleira.

O pobo libio non debe ter ningunha confianza no Consello Nacional de Transición e o imperialismo que tratan de roubarlles as liberdades polas que loitaron. É o pobo libro quen, a través das súas organizacións e das milicias armadas, debe decidir o seu futuro. O petróleo ten que estar en mans libias para reconstruír o país ao servizo dos traballadores e o pobo, para ter traballo, educación e saúde, e deixar de ser entregado ás multinacionais, como facía Gadafi. Un camiño podería ser a convocatoria de forma inmediata dunha Asemblea Constituínte que poña en mans dos traballadores e o pobo o petróleo e o poder de decidir, no camiño dun socialismo de verdade, sen esperar aos prazos que o CNT e o imperialismo están a acordar para controlar a situación.

Exiximos do goberno Zapatero que retire inmediatamente as tropas que están ao servizo da intervención imperialista, a condonación da débeda externa e a inmediata ruptura de relacións diplomáticas cos gobernos ditatoriais da rexión, como o do Assad en Siria, que seguen masacrando á poboación.

Viva a vitoria do pobo libio

Fóra a OTAN e todo o imperialismo de Libia

O petróleo para os traballadores e o pobo libio, non para as multinacionais.

Polo triunfo do proceso revolucionario no medio Oriente e o Norte de África

Por un goberno dos traballadores e o pobo libio


7 de setembro de 2011
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 11-09-2011 18:54
# Ligazón permanente a este artigo
1º de Maio: DIA INTERNACIONAL DA CLASE OBREIRA
un mundo en cambio

Este 1º de maio ven marcado por umha sucesión de acontecementos descoñecidos desde ha tempo. As revoltas no mundo árabe, co derrubamento de dictaduras, guerras civis e manifestacions masivas contra as tiranias proimperialistas, o tsumani que destrue as ilusions de seguridade do pobo xapones, as folgas xerais e mobilizacions en toda Europa, desde Portugal ate Grecia, contra as politicas de austeridade e axuste da Union Europea, o referendo na Islandia rexeitando o pagamento da debeda da sua banca.
Mentras, a clase traballadora ten que “aceitar” que se pechen hospitais, e a educacion e servizos publicos sexan vendidos ao capital privado, baixo a suposta ameaza dos “mercados”. A clase traballadora ten que “aceitar” que se quere ter pension, ten que ser privada porque a publica é a os 67 anos. A clase traballadora ten que “aceitar” reformas laborais que so conducen a mais desemprego e á rebaixa dos salarios.
Desde que deu comezo a crise economica, que xa é coñecida como a Gran Recesion, nunca foi tan visible o caracter dos gobernos como servidores da banca e os grandes empresarios, dos “gobernos na sombra” e contra os direitos da clase traballadora e os pobos

castelos maiores teñen caido

A poboacion traballadora do mundo árabe demostra que coa mobilizacion social, sostida e masiva, é posible o que semellaba imposible. Quen ía dicer en Tunez ou Exipto, con dous dictadores membros da mesma organizacion internacional que o PSOE, que un mes de mobilizacions provocarian a sua caida, con consecuencias reais: todas as empresas privadas subcontratas do estado tunesiano foron nacionalizadas, garantindo todos os postos de traballo.
Quen ía dicer que o dictador exipcio vai xer xulgado por crimes contra o seu pobo - para envexa no estado español, onde os herdeiros da dictadura franquista son os que dan “carnets” de democrata-. Quen ía dicer que en Tunez os dirixentes politicos da dictadura non se poden presentar ás eleccions - novamente para envexa do pobo galego, que tivemos que aguantar ao ministro de Franco, Fraga-.
Por outra banda, o pobo Islandés ven de rexeitar en dous referendos o pagamento da debeda xerada polo seus banqueiros, que lle querían impor desde Gran Bretaña e Holanda, e que suporía a aplicacion de plans de axuste e austeridade contra os servizos publicos islandeses. Porqué no estado español non se fai un referendo onde se lle pregunte á poboacion se quere pagar a debeda dos bancos, grandes empresas e Caixas de Aforros, ou pechar hospitais, escolas e servizos publicos. Iso si é unha democracia.
Os árabes e os islandeses demostran que si é posible derrubar gobernos e dictaduras, coas suas politicas antiobreiras e antipopulares, mas para iso é precisa a mobilizacion social, a loita e a organizacion da clase traballadora, da xuventude e os pobos.

por umha saída obreira e popular á crise

Frente á politica dos gobernos, o de ZP e a Xunta, e da Union Europea de impor o pagamento da debeda do Estado xerada polo resgate da Banca a comezos da crise, de rebaixar os salarios e as condicions laborais, existe outra saída á crise. Umha saída que teña como obxectivo a resolucion das necesidades sociais, das reivindicacions obreiras e populares.

- frente o desemprego, reparto do traballo sen reduccion do salario. Rebaixa da idade de xubilacionb a 60 anos, con contrato de relevo.
- frente á privatizacion dos servizos sociais, educacion, saúde, transporte...; polo mantemento do seu caracter publico, baixo control dos traballadores/as e usuarios/as, e que resposten ás necesidades sociais.
- para criar emprego, por un plan de obras publicas e infraestructuras ao servizo das necesidades sociais, con contratacion directa desde Concellos e Institucions: non á xestion privada dos servizos publicos.
- o diñeiro ten que saír de onde esta nacionalizacion da Banca e os sectores estratexicos baixo control das organizacions da clase traballadora, e cambio da politica fiscal: que pague quen mais ten.
- frente ao desmantelamento do Estado do Ben Estar, non ó pagamento da debeda das institucions coa banca, e castigo aos responsabéis do endebedamento.


Neste día Internacional da clase traballadora CV chama aos traballadores e as traballadoras galegas a solidarizarse cos pobos árabes en loita contra as tiranias proimperialistas, e avanzar na unidade coa clase traballadora española e europea fortalecendo os chamamentos de loita e organizacion de aqueles que enfrentan as politicas antiobreiras e antipopulares.

Acude ás manifestacions da CIG
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-04-2011 19:55
# Ligazón permanente a este artigo
Manifestacion o 13, ás 12 na Alameda
POR UMHA SAÍDA OBREIRA E POPULAR Á CRISE
Todas as medidas dos gobernos, o Central e a Xunta só teñen un obxectivo, recuperar os benefícios empresariais para “sair da crise”. Isto non o dubida ninguen.
A reforma laboral decretada polo goberno saldouse cun novo crecimento do desemprego, com mais despedimentos e, poren, côa rebaixa das conquistas laborais. O pensionazo decretado há pouco so significa unha rebaixa das pensions e a ameaza da súa desaparicion para aqueles non teñan o tempo suficiente cotizado, co que favorecen os seguros privados.
Despois de atacar as condicions de traballo, agora veñen as privatizacions: o goberno do PSOE vai por AENA, onde estan convocadas folgas, e as Loterias, e a Xunta do PP fai o próprio com o Sergas, o Consorcio de Igualdade e todos os servizos sociais; e os dous a pólas Caixas de Aforro. Neste sentido, o que esta a acontecer co Hospital Povisa de Vigo é criminal, non se pode admitir que a Xunta e a empresa collan de reféns a 1700 traballadores/as e 150 mil usuários para regatear os diñeiros de todos e todas.
Os responsabéis do que esta a acontecer son os gobernos, mas tamen son os empresários, os banqueiros, os dirixentes das caixas de aforros, é dicer, os beneficiários das súas medidas; non se pode avanzar nunha saída social á crise se non se toman medidas para evitaren novas falcautradas, exixindo responsabilidades a todos aqueles que abriron ás portas a atual crise.
É evidente que a vitima destas políticas é a clase traballadora em xeral e o pobo traballador galego em concreto, os seus direitos, as suas condicions laborais, o seu aforro, e fronte a elo non abondan propostas electorais, nin saídas xerais “em defensa do país”.
A única resposta posible á crise é impor unha saída obreira e popular á crise que ataque em profundidade a sua causa, o capitalismo, a propiedade privada dos médios de produccion e distribucion.
- Fronte o desemprego, reduccion da xornada sem reduccion do salário. Traballar menos para traballar todos, non ao alongamento da idade de xubilacion, reduccion aos 60 anos com contrato de relevo.
- Fronte ás privatizacions, nacionalizacion de todos os servizos publicos baixo control da clase traballadora: Povisa Nacionalizacion XA!
- Fronte ás obras faraônicas, como o AVE ou a Cidade da Cultura, Plan de obras publicas a partir das necesidades sociais: hospitais, escolas, transporte colectivo e de proximidades, etc.
- Fronte á carestia da vida, suba de prezos nos productos de mais consumo como o carburante, a electricidade, o gás, etc., encuberta pola mentira que é o IPC, conxelacion dos prezos XA!.
O diñeiro existe, esta nas mans dos bancos, que despois de facerse côas pensions queren facerse côas Caixas de Aforro. A única medida posible e non utópica que permita facer todo que há que facer para resolver as necesidades sociais é a expropiacion da banca, poñela baixo control da clase traballadora e o pobo.
Medidas deste tipo exixen das organizacions da clase traballadora umha vontade de loita, unha vontade de levar á clase traballadora, ás suas asembleas, propostas de mobilizacion sostida e democraticamente decididas.
Para avanzar é preciso o reagrupamento de todos os que defendemos a necesidade da transformacion socialista da sociedade, que rache côa confianza em que as alianzas com capitalistas “progresistas” podem axudar.
A saída esta nas mans da mobilizacion independente da clase traballadora, da súa coordinacion com os seus irmans de clase no Estado Español e na Union Europea, cara a artellar umha resposta comun ás políticas que partillan todos os gobernos, sexan da cor que sexa.
ACUDE Á MANIFESTACION CONVOCADA POLA CIG E O BNG
O 13 M, ÁS 12 H NA ALAMEDA DE COMPOSTELA

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 12-03-2011 10:55
# Ligazón permanente a este artigo
10 de marzo: DIA DA CLASE OBREIRA GALEGA

Neste 10 de marzo declaramos o noso total apoio ao pobo libio e árabe en xeral na súa loita contra as ditaduras proimperialistas, e especialmente os avances producidos en Exipto e Tunes.
Este 10 de marzo prodúcese nunhas circunstancias moi especiais, a resposta da clase traballadora e os pobos do mundo aos plans do FMI, da Unión Europea, da EE UU non cesa de crecer. Ás mobilizacións no mundo árabe, viñéronse a unir as manifestacións e folgas en estados dos EEUU, como Wisconsin ou Ohio, con tomas dos parlamentos estatais.
En Galiza e no Estado Español a clase traballadora enfronta, máis aló dos matices, as mesmas políticas de axuste e austeridade, de retroceso nas condicións laborais e privatizacións, que o conxunto de de os traballadores e as traballadoras europeas e mundiais. O PSOE desde o goberno central, e o PP desde a Xunta son os executores destas políticas, cada un baixo as súas competencias.
Da mesma forma que o goberno central decretou a Reforma Laboral e o Pensionazo, a Xunta asina favorablemente todos os Es que se lle presentan, e como o seu colega “de esquerdas”, privatiza todo o privatizable, desde o consorcio de Igualdade até o SERGAS. O exemplo mais claro deste profundo acordo a favor dos banqueiros, é a unidade que hai entre eles para vender as Caixas de Aforro á banca, apoiándose nunha lei consensuada entre os dous, a Lei de Caixas.
Con estas políticas, os dous gobernos teñen o mesmo obxectivo: sentar as bases para que a recuperación da economía permita aumentar os beneficios empresariais.
Neste marco produciuse a firma do Pacto Social entre as cúpulas de CCOO e UXT, a patronal e o Goberno central, que vai máis aló das pensións ou a reforma laboral. En plena crise se maniata aos traballadores e as traballadoras fronte ás propostas de todos, de Angela Merkel, do Presidente do Bco de España, ... de que hai que acabar cos convenios, entregarlles a negociación en bandexa ás cúpulas de CCOO e UXT, en premio á súa submisión, e romper o lazo entre salarios e prezos, tal e como se fai até agora.
O pasado 27 de xaneiro produciuse unha verdadeira Xornada de Loita en todo o estado, á calor das Folgas xerais convocadas en Galiza, Euskadi e Cataluña, e máis aló da desigualdade nos resultados, evidencio que no Estado Español son decenas de miles os traballadores e traballadoras que rexeitan as políticas de Pacto e Paz Social, que reivindican exactamente o mesmo que os traballadores e traballadores estadounidenses, franceses, gregos, exipcios, tunisianos,... QUE A CRISE A PAGUE O CAPITAL!.
A amplitude da resposta espontanea da clase traballadora a nivel internacional pon de manifesto que, ante a gravidade dos ataques e da unidade burguesa máis aló das siglas e a nacionalidade, é preciso avanzar na coordinación que supere as fronteiras nacionais, non só nas loitas, senón nos obxectivos.
A crise capitalista demonstra que só hai dúas opcións, ou os gobernos impoñen os seus plans para a mellora dos beneficios empresariais, ou a clase traballadora galega, española e europea, impón unha saída obreira e popular que atente contra as raíces do problema, a propiedade privada de fábricas e centros de traballo, de bancos e escolas, de hospitais, no camiño da transformación socialista da sociedade.
Coordinar significa enfrontar unidos as políticas dos gobernos até a súa derrota, coa mesma firmeza que demostraron os tunisianos ou os exipcios para derrubar aos seus ditadores, ou a do pobo libio contra o axente do imperialismo Gadafi.
A estas alturas da crise as loitas teñen que ser convocadas para gañar, non chegan con convocatorias das cúpulas que, habitualmente, quedan como meras protestas. Para iso é imprescindible que os traballadores e as traballadoras sexan os que decidan porqué, cando e como se vai á loita: que as asembleas decidan os plans de movilizacion..
É unha obriga de todos aqueles que dicimos defender á clase obreira, que denunciamos a política de pacto social, que estamos pola loita internacional da clase traballadora, de apoio aos pobos árabes en loita contra os seus ditadores prol imperialistas, establecer os mecanismos concretos de coordinación e organización, como a Plataforma Estatal “Hai que Pararlles os Pés” da que participa a CIG, que permita enfrontar as políticas dos gobernos do capital cun mínimo de garantías de vitoria.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 10-03-2011 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
8 de marzo: DIA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
En todo o mundo as mulleres traballadoras vimos soportando sobre as nosas costas os piores efectos desta nova crise capitalista, e sobre todo das “receitas” aplicadas por todos os gobernos para saír desta, salvando á banca e a patronal. Isto tradúcese nun incremento da explotación e un agravamento tanto da violência de xénero como do asedio moral, para manternos no rol tradicional feminino que o patriarcado asígnanos. Con todo, a realidade indica que as mulleres participamos de forma crescente nas distintas loitas da clase traballadora, tanto urbana como rural, así como no movemento estudantil.
QUÉRENNOS SUMISAS, POBRES E SEN DEREITOS
MULLER, ORGANÍZATE E LOITA!

Tamén no Estado Español o plan de axuste avalado polas cúpulas sindicais de CC.OO e UXT que asinaron unha nova e vergoñenta traizón, é unha auténtica guerra social contra a clase traballadora, que cai sobre todo nos sectores máis oprimidos como somos as mulleres. Por iso o 8 de Marzo, Día Internacional da Muller Traballadora, debe ser para nós unha xornada de loita e mobilización para defender os nosos dereitos e enfrontar as medidas que vénnos impondo. Tanto o goberno central como a Xunta do PP fan parte destas medidas de axuste e austeridade contra as mulleres.
Neste cadro, rexeitamos rotundamente a nova lei da familia da Xunta, porque fai retroceder a situación anos, recuperando o reaccionario rol tradicional da muller para “aforrar en servicios sociais” e ademais recupera o discurso “da familia heterosexual e a maternidade como rol social vital”.
Poren, hai que saír á rúa para denunciar:
Unha reforma laboral que precariza aínda máis o emprego e elimina dereitos
• Porque permite ao empresario saltarse o convenio colectivo, e dentro deste os acordos sobre distribución de horarios de traballo, dificultando aínda máis a dobre e mesmo tripla xornada laboral á que nos vemos sometidas: a chamada “conciliación laboral e familiar”, que segue recaendo fundamentalmente en nós.
• Porque supón máis trabas para o acceso á prestación por desemprego, posto que o cómputo xa non será por días, senón por horas traballadas e as mulleres somos as que máis contratos a tempo parcial acumulamos (o 80% dos mesmos).
• Porque rebaixa do 5 ao 2,5% a porcentaxe de absentismo total do persoal para xustificar despedimentos obxectivos individuais por faltas de asistencia (justificadas ou non). É obvio que somos maioritariamente as mulleres quen nos vemos obrigadas a faltar ao noso traballo cando as persoas dependentes da nosa familia están enfermas ou precisan atención complementaria.
• Porque continúa ignorando o problema do emprego doméstico mergullado que realizan miles de mulleres, algunhas en réxime case de escravitude.
Unha reforma das pensións que nos leva a un maior empobrecimiento
• O actual sistema de pensións, baseado no modelo de familia patriarcal, non nos outorga os mesmos dereitos nin a mesma protección social que aos homes. A menor taxa de ocupación, a desigualdade salarial e as saídas e entradas do mercado laboral a consecuencia da feminización do coidado de familiares (a máis diso os restos do franquismo que excluíu ás casadas do emprego), fan que a pensión media das mulleres sexa agora un 39% máis baixa que a dos homes. Pero esta nova reforma non só non toma ningunha medida estrutural para cambiar esta situación, senón que ademais alarga o período de cómputo e a idade de xubilación, deixando a miles de mulleres fóra desta protección social ou, se logran optar a ela, facendo que perciban ingresos inferiores.
• Aínda por riba, atopámonos con que botan a culpa da reforma á baixa natalidade. Como queren que teñamos máis fill@s? De feito, ter poucos fill@s é un mecanismo de supervivencia para as mulleres traballadoras. De case nada nos serve que nos recoñezan nove meses de cotización por coidado de fill@s até un máximo de dous anos e só para aquelas mulleres que interrompan a súa vida laboral, son migallas que non nos alcanzan para acceder unha pensión digna!
Un recorte en gastos sociais que fomenta a privatización e aumenta a desigualdade.• Estes recortes supoñen a supresión do cheque-bebé, a diminución das axudas á dependencia nun 5%, a rebaixa dun 11% nas axudas á natalidade, maternidade, riscos durante o embarazo e lactación. Na mesma liña, as partidas orzamentarias destinadas a sanidade, educación e servizos sociais redúcense un 8% neste ano. Esta redución xustifica ademais o camiño para a súa privatización, no que Xunta é un “alumno aplicado”, facendo os servizos públicos máis caros e de peor calidade.
• Neste contexto, e ao non existir corresponsabilidade entre homes e mulleres na repartición de tarefas domésticas e de coidados, naquelas familias onde non poden custearse os servizos (privatizados ou semiprivatizados), estas tarefas seguen sendo unha pesada lousa que se carga fundamentalmente sobre as costas das mulleres.
Non podemos nin queremos esquecer....
Neste 8 de Marzo temos a obriga de lembrar ás decenas de mulleres mortas a mans das súas parellas ou exparellas, o inferno de malos tratos que viven miles de mulleres. E temos tamén a obriga de esixir dos gobernos e as institucións que tomen medidas que vaian á raíz do problema.

Por todo iso, esiximos:
• A igual traballo, igual salario!
• Redución da xornada laboral. Traballar menos para traballar tod@s!
• Non á dobre xornada de traballo: corresponsabilidade nas tarefas domésticas e de coidados! Comedores e lavandarías públicas.
• Pola ampliación da baixa por maternidade e paternidade ao seis meses sen diminución salarial!
• Inclusión no réxime xeral da seguridade social ás empregadas de fogar!
• Equiparación das Pensións máis baixas ao SMI!
• Investimento público para crear prazas suficientes e gratuítas en gardarías, escolas de educación infantil, Centros de día, residencias para persoas maiores e servizos profesionais de atención á dependencia.
• Non á privatización dos servizos públicos!

Acude as mobilizacións convocadas na túa comarca, cidade
Comentarios (0) - Categoría: Muller - Publicado o 05-03-2011 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal