A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O cambio da lei electoral e a reforma da Constitución converten as eleccións do 20N nunha fraude
Editorial do Paxina Vermella (medio da CV Estatal)

O Goberno do PSOE no medio dunha crise económica que se profunda a cada paso e dun descredito político que crece con cada nova medida, resolveu convocar eleccións anticipadas para o 20N.
Un mes despois, fronte ao "golpe institucional" que supuxo a reforma neoliberal da Constitución imposta polo PPSOE, negáronse en redondo á petición dun referendo e dixeron que o "auténtico referendo" é votar o 20N. Pero as eleccións do 20N non serán unhas eleccións libres nin representarán ningún referendo democrático, porque este partido esta amañado desde o principio.
Está amañado porque a reforma constitucional imposta polo PPSOE significa que, goberne quen goberne, aquí o primeiro é pagar a débeda que eles contraeron cos banqueiros, á conta do empobrecimiento e a miseria de traballadores e pobo, dos recortes e plans de austeridade.
É un partido amañado porque se xa antes a súa lei electoral garántelles o bipartidismo, agora, con nocturnidade e aleivosía, o PPSOE cambiou a lei electoral para blindar aínda máis o bipartidismo.
Desde a esquerda durante moitos anos e agora desde o movemento 15M, viñemos denunciando que a lei electoral era antidemocrática. Coa chamada lei D'Hont nega o principio básico dunha persoa un voto. O establecemento dun mínimo do 3% para optar á repartición de escanos nega a miles de votantes a validez do seu voto. O sistema de repartición de escanos castiga ás grandes cidades e centros industriais en beneficio das pequenas provincias e áreas rurais, de maneira que un deputado vale 77.000 votos en Salamanca, 20.000 en Ceuta e máis de 130.000 en Madrid ou Barcelona.
Un exemplo práctico é o da propia Esquerda Unida, que con moita razón aínda que pouca coherencia, denunciou esta arbitrariedade. Este partido obtivo nas pasadas eleccións un total de 969.946 votos. Deles só os de Madrid (164.595) e Barcelona (155.674) servíronlles para gañar os dous escanos que ten no Congreso. O resto de votos fóronse directamente ao lixo. O exemplo vale para o resto de formacións políticas máis pequenas. A Lei de partidos deixa ademais fóra das opcións electorais a outras formacións políticas, especialmente no País Vasco.
A lei electoral deixa fóra a miles de traballadores/as inmigrantes, a quen se lles esixe todas as obrigacións pero négaselles o dereito ao voto.
Pero por se isto non lles fose suficiente, agora PPSOE meteu cambios que fan que a lei sexa aínda máis antidemocrática. Así, a reforma da Lei Orgánica de Réxime Electoral Xeral (LOREG), aprobada mediante Lei Orgánica 2/2011 de 28 de xaneiro, sinala que quen queira concorrer ás eleccións e non sexa na actualidade unha forza parlamentaria, deberá recoller en só 20 días máis de 35.000 firmas (máis de 350.000 no caso de ser unha agrupación de electores). Se estas 35.000 firmas deben ser legalizadas ante notario, como até agora, custarán máis dun millón de euros. Unha tarefa practicamente imposible.
As eleccións están amañadas para preservar o bipartidismo, con algunha outra formación que decore un parlamento fraudulento, e todo está ben amarrado por unha Constitución que obriga a aplicar plans de axuste ao servizo dos banqueiros.
Quen vimos enfrontando a este goberno e ao réxime monárquico bipartidista, quen esiximos un referendo fronte ao ?golpe constitucional? do PPSOE, quen reclamamos que se cambie a lei electoral, temos que denunciar que as eleccións do 20N son unha fraude antidemocrática no que non hai que participar. O camiño segue na rúa, apoiando as loitas dos mestres e a sanidade, combatendo os axustes e preparando a folga xeral.
E haberá que defender nos barrios, nas empresas e nas asembleas do 15M, que temos que facer a nosa propia "campaña electoral", rexeitando a fraude e expondo que quen queira votar, vote nulo. Porque non queremos pagar a súa débeda; porque non queremos pagar a súa crise e porque non aceptamos as regras de xogo desta que chaman democracia e non o é.

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-09-2011 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
A vivenda é um direito non um negocio

Ao calor do 15M a loita contra umha das lacras da crise econômica, os desafiuzamentos de xente traballadora das suas vivendas, colleu umha gran importância social e política; e non é para menos, a defensa do seu direito a resolver á debeda co banco coa entrega do piso hipotecado- a dacion em pago- é dun mínimo de xustiza.
Ainda si, a dacion em pago é un direito individual que non resolve o problema das famílias traballadoras que xá pagaron, e perden a vivenda. Por isso, non se pode admitir que por umhas trampas contratuales e de tasacion, o banco quede co diñeiro pago e a vivenda, e tense que arbitrar medidas legais que eviten esse roubo descarado.
Mas tudo isso non resolve o problema de fondo, o da vivenda de millóns de persoas, que pola precariedade no emprego, os baixos salários e as malas condicións de traballo non teñen acceso a ela. Un problema social que atinge dun xeito especial á xuventude, a mais golpeada pola precariedade e o desemprego.
A dacion em pago é un direito individual, o direito á vivenda é un direito colectivo convertido em negocio pólos sucesivos gobernos, ao servizo dos intereses da gran banca, como se pode comprobar cós atrancos postos desde as administracións aos cooperativistas do Parque Ofimático, que tendo a vivenda a médio pagar, non podem comezar a sua construcción e a sua ocupación.
Se antes da crise conseguiron impor, com enganos e trampas contractuales, a hipoteca de millóns de traballadores e traballadoras, alimentando umha burbulla especulativa ao redor dise direito, agora a banca ten nas suas mans com mais de un millón de pisos valeiros, sem posibilidade da sua venda. Mentras, a vivenda segue a ser um luxo ao que non podem chegar moitos e moitas persoas.
Este é o verdadeiro problema social: a vivenda esta convertida desde há anos nun negocio, no negocio de amplos sectores da economia. E a sua resolución há que enfrentala diste xeito, exixindo dos gobernos, primero, o garantir o acceso da poboación traballadora a umha vivenda digna, e segundo, que o seu prezo non supoña a súa hipoteca por anos.
Para elo temos que exixir a apertura e nacionalizacion de todos os pisos valeiros nas mans dos bancos, baixo control das organizacions obreiras e populares e a sua posta em aluguer a baixos prezos.
A burbulla inmobiliaria que levou á economia española a débâcle, no cadro da crise econômica mundial, basease numha Lei do Chan aprobada polo PP e mantida polo PSOE, que convirte todo o térreo em urbanizable. A derogacion da Lei do Chan, a sua remunicipalizacion e a elaboracion dun plan de construccion de infraestructuras de transporte, ensino ou saúde, enfrenta a concepcion da vivenda como un negocio, alen de permitir a criacion de miles de postos de traballo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 25-09-2011 19:41
# Ligazón permanente a este artigo
Reconstruír Libia para os traballadores e as traballadoras, para o pobo
Coa entrada das milicias rebeldes en Trípoli ollamos como en poucos días as tropas de Gadafi non eran capaces de resistir a ofensiva popular. O pobo libio celebra a queda de Gadafi, entrando ao palacio presidencial e ás residencias dos fillos do ditador, que vivían no maior dos luxos, e axusticiando ás tropas mercenarias que seguían actuando de francotiradores contra a poboación e os rebeldes.

Quedan algunhas poboacións leais a Gadafi que negocian a súa rendición, pero o réxime ditatorial xa caeu porque o pobo libio conseguiu primeiro enfrontar e despois destruír as forzas armadas do ditador.

Este triunfo é parte das vitorias dos pobos de Oriente Medio e o Norte de África, como os de Tunes e Exipto. Con esta vitoria hai un novo impulso ao proceso revolucionario en toda a rexión: contra o resto de ditaduras proimperialistas que aínda non caeron (Marrocos, Alxeria, Siria, Iêmen,...); contra os actuais gobernos de Exipto e Tunes; e contra o enclave sionista: Israel.

Desgraciadamente un sector da esquerda opina que é unha derrota das masas o que un pobo derroque ao seu ditador, seguindo as opinións de Chávez e o Castro. Os que negaron o dereito ao pobo libio a loitar contra a ditadura agora néganlle tamén o seu dereito a celebrar a súa vitoria. Esta política dividiu á esquerda e esta permitindo ao imperialismo levantar as bandeiras das liberdades democráticas, que utiliza para poder intervir no proceso revolucionario da rexión, xerando confusión entre algúns sectores da poboación e debilitando a solidariedade internacional da clase traballadora e o pobo, que os libios e tamén o pobo sirio precisam mais que nunca.

A intervención imperialista, que comezou ao mes da guerra civil, tiña como obxectivo a saída negociada e que non fosen as masas as que derrotasen a Gadafi (que era o home do imperialismo no país). Cando viron que este xa non podía seguir sendo o seu axente, optaron por aparecer á beira dos rebeldes para tratar de canalizar o proceso revolucionario. Para iso contaron coa axuda do Consello Nacional de Transición (CNT) que aceptou a intervención imperialista pero sen o envío de tropas terrestres. EEUU até última hora seguiu negociando con Gadafi. Os documentos descubertos no palacio-bunker presidencial demostran ademais a colaboración que mantiñan os seus servizos secretos coa CIA e o británico MI 15. Agora piden reconciliación nacional.

Cando aínda non terminou a loita o imperialismo e o CNT quere desarmar ás milicias que derrubaron a ditadura. Esta é a exixencia do imperialismo, queren canto antes reconstruír o Estado, ou sexa, reconstruír as forzas armadas e policiais que obedezan cegamente ao goberno e acepten que continúe o saqueo imperialista do seu petróleo. Esa é a reconstrución que queren facer de Libia.

O CNT aínda non conseguiu desarmar ás milicias nin consegue impor a súa lei. O imperialismo ofreceuse a axudarlles enviando tropas terrestres, pero non conseguiu o permiso libio porque podería atoparse coa resistencia armada do pobo que deixou moi claro que non quere ocupación como no Afganistán e o Iraq. Con todo, se o goberno do Consello non consegue desarmar ás milicias é probable que os países imperialistas ténteno.

O CNT aínda antes de entrar a Trípoli viaxou inmediatamente a París e Italia para confirmarlles que manterán todos os contratos e acordos económicos que asinara Gadafi. Vimos como Berlusconi, o que até antonte consideraba-se amigo do ditador, saudaba cun efusivo apertón de mans ao enviado do CNT que garantiu que a petroleira italiana ENEL seguirá sendo das principais beneficiarias do cru libio. Incluso Rusia agora recoñece ao Consello aínda que a condición de manter tamén intactos os seus contratos petroleiros da época de Gadafi.

A reunión en París dos gobernos “amigos de Líbia” o pasado 1 de Xuño reuniu a todos os países que queren asegurarse o seu parte do pastel, máis que os amigos merecen chamarse os ladróns de Libia. A prensa francesa publicou que Sarkozy chegara a un acordo co CNT, tras o seu recoñecemento oficial, para obter un 35% da explotación petroleira.

O pobo libio non debe ter ningunha confianza no Consello Nacional de Transición e o imperialismo que tratan de roubarlles as liberdades polas que loitaron. É o pobo libro quen, a través das súas organizacións e das milicias armadas, debe decidir o seu futuro. O petróleo ten que estar en mans libias para reconstruír o país ao servizo dos traballadores e o pobo, para ter traballo, educación e saúde, e deixar de ser entregado ás multinacionais, como facía Gadafi. Un camiño podería ser a convocatoria de forma inmediata dunha Asemblea Constituínte que poña en mans dos traballadores e o pobo o petróleo e o poder de decidir, no camiño dun socialismo de verdade, sen esperar aos prazos que o CNT e o imperialismo están a acordar para controlar a situación.

Exiximos do goberno Zapatero que retire inmediatamente as tropas que están ao servizo da intervención imperialista, a condonación da débeda externa e a inmediata ruptura de relacións diplomáticas cos gobernos ditatoriais da rexión, como o do Assad en Siria, que seguen masacrando á poboación.

Viva a vitoria do pobo libio

Fóra a OTAN e todo o imperialismo de Libia

O petróleo para os traballadores e o pobo libio, non para as multinacionais.

Polo triunfo do proceso revolucionario no medio Oriente e o Norte de África

Por un goberno dos traballadores e o pobo libio


7 de setembro de 2011
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 11-09-2011 18:54
# Ligazón permanente a este artigo
1º de Maio: DIA INTERNACIONAL DA CLASE OBREIRA
un mundo en cambio

Este 1º de maio ven marcado por umha sucesión de acontecementos descoñecidos desde ha tempo. As revoltas no mundo árabe, co derrubamento de dictaduras, guerras civis e manifestacions masivas contra as tiranias proimperialistas, o tsumani que destrue as ilusions de seguridade do pobo xapones, as folgas xerais e mobilizacions en toda Europa, desde Portugal ate Grecia, contra as politicas de austeridade e axuste da Union Europea, o referendo na Islandia rexeitando o pagamento da debeda da sua banca.
Mentras, a clase traballadora ten que “aceitar” que se pechen hospitais, e a educacion e servizos publicos sexan vendidos ao capital privado, baixo a suposta ameaza dos “mercados”. A clase traballadora ten que “aceitar” que se quere ter pension, ten que ser privada porque a publica é a os 67 anos. A clase traballadora ten que “aceitar” reformas laborais que so conducen a mais desemprego e á rebaixa dos salarios.
Desde que deu comezo a crise economica, que xa é coñecida como a Gran Recesion, nunca foi tan visible o caracter dos gobernos como servidores da banca e os grandes empresarios, dos “gobernos na sombra” e contra os direitos da clase traballadora e os pobos

castelos maiores teñen caido

A poboacion traballadora do mundo árabe demostra que coa mobilizacion social, sostida e masiva, é posible o que semellaba imposible. Quen ía dicer en Tunez ou Exipto, con dous dictadores membros da mesma organizacion internacional que o PSOE, que un mes de mobilizacions provocarian a sua caida, con consecuencias reais: todas as empresas privadas subcontratas do estado tunesiano foron nacionalizadas, garantindo todos os postos de traballo.
Quen ía dicer que o dictador exipcio vai xer xulgado por crimes contra o seu pobo - para envexa no estado español, onde os herdeiros da dictadura franquista son os que dan “carnets” de democrata-. Quen ía dicer que en Tunez os dirixentes politicos da dictadura non se poden presentar ás eleccions - novamente para envexa do pobo galego, que tivemos que aguantar ao ministro de Franco, Fraga-.
Por outra banda, o pobo Islandés ven de rexeitar en dous referendos o pagamento da debeda xerada polo seus banqueiros, que lle querían impor desde Gran Bretaña e Holanda, e que suporía a aplicacion de plans de axuste e austeridade contra os servizos publicos islandeses. Porqué no estado español non se fai un referendo onde se lle pregunte á poboacion se quere pagar a debeda dos bancos, grandes empresas e Caixas de Aforros, ou pechar hospitais, escolas e servizos publicos. Iso si é unha democracia.
Os árabes e os islandeses demostran que si é posible derrubar gobernos e dictaduras, coas suas politicas antiobreiras e antipopulares, mas para iso é precisa a mobilizacion social, a loita e a organizacion da clase traballadora, da xuventude e os pobos.

por umha saída obreira e popular á crise

Frente á politica dos gobernos, o de ZP e a Xunta, e da Union Europea de impor o pagamento da debeda do Estado xerada polo resgate da Banca a comezos da crise, de rebaixar os salarios e as condicions laborais, existe outra saída á crise. Umha saída que teña como obxectivo a resolucion das necesidades sociais, das reivindicacions obreiras e populares.

- frente o desemprego, reparto do traballo sen reduccion do salario. Rebaixa da idade de xubilacionb a 60 anos, con contrato de relevo.
- frente á privatizacion dos servizos sociais, educacion, saúde, transporte...; polo mantemento do seu caracter publico, baixo control dos traballadores/as e usuarios/as, e que resposten ás necesidades sociais.
- para criar emprego, por un plan de obras publicas e infraestructuras ao servizo das necesidades sociais, con contratacion directa desde Concellos e Institucions: non á xestion privada dos servizos publicos.
- o diñeiro ten que saír de onde esta nacionalizacion da Banca e os sectores estratexicos baixo control das organizacions da clase traballadora, e cambio da politica fiscal: que pague quen mais ten.
- frente ao desmantelamento do Estado do Ben Estar, non ó pagamento da debeda das institucions coa banca, e castigo aos responsabéis do endebedamento.


Neste día Internacional da clase traballadora CV chama aos traballadores e as traballadoras galegas a solidarizarse cos pobos árabes en loita contra as tiranias proimperialistas, e avanzar na unidade coa clase traballadora española e europea fortalecendo os chamamentos de loita e organizacion de aqueles que enfrentan as politicas antiobreiras e antipopulares.

Acude ás manifestacions da CIG
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-04-2011 19:55
# Ligazón permanente a este artigo
Manifestacion o 13, ás 12 na Alameda
POR UMHA SAÍDA OBREIRA E POPULAR Á CRISE
Todas as medidas dos gobernos, o Central e a Xunta só teñen un obxectivo, recuperar os benefícios empresariais para “sair da crise”. Isto non o dubida ninguen.
A reforma laboral decretada polo goberno saldouse cun novo crecimento do desemprego, com mais despedimentos e, poren, côa rebaixa das conquistas laborais. O pensionazo decretado há pouco so significa unha rebaixa das pensions e a ameaza da súa desaparicion para aqueles non teñan o tempo suficiente cotizado, co que favorecen os seguros privados.
Despois de atacar as condicions de traballo, agora veñen as privatizacions: o goberno do PSOE vai por AENA, onde estan convocadas folgas, e as Loterias, e a Xunta do PP fai o próprio com o Sergas, o Consorcio de Igualdade e todos os servizos sociais; e os dous a pólas Caixas de Aforro. Neste sentido, o que esta a acontecer co Hospital Povisa de Vigo é criminal, non se pode admitir que a Xunta e a empresa collan de reféns a 1700 traballadores/as e 150 mil usuários para regatear os diñeiros de todos e todas.
Os responsabéis do que esta a acontecer son os gobernos, mas tamen son os empresários, os banqueiros, os dirixentes das caixas de aforros, é dicer, os beneficiários das súas medidas; non se pode avanzar nunha saída social á crise se non se toman medidas para evitaren novas falcautradas, exixindo responsabilidades a todos aqueles que abriron ás portas a atual crise.
É evidente que a vitima destas políticas é a clase traballadora em xeral e o pobo traballador galego em concreto, os seus direitos, as suas condicions laborais, o seu aforro, e fronte a elo non abondan propostas electorais, nin saídas xerais “em defensa do país”.
A única resposta posible á crise é impor unha saída obreira e popular á crise que ataque em profundidade a sua causa, o capitalismo, a propiedade privada dos médios de produccion e distribucion.
- Fronte o desemprego, reduccion da xornada sem reduccion do salário. Traballar menos para traballar todos, non ao alongamento da idade de xubilacion, reduccion aos 60 anos com contrato de relevo.
- Fronte ás privatizacions, nacionalizacion de todos os servizos publicos baixo control da clase traballadora: Povisa Nacionalizacion XA!
- Fronte ás obras faraônicas, como o AVE ou a Cidade da Cultura, Plan de obras publicas a partir das necesidades sociais: hospitais, escolas, transporte colectivo e de proximidades, etc.
- Fronte á carestia da vida, suba de prezos nos productos de mais consumo como o carburante, a electricidade, o gás, etc., encuberta pola mentira que é o IPC, conxelacion dos prezos XA!.
O diñeiro existe, esta nas mans dos bancos, que despois de facerse côas pensions queren facerse côas Caixas de Aforro. A única medida posible e non utópica que permita facer todo que há que facer para resolver as necesidades sociais é a expropiacion da banca, poñela baixo control da clase traballadora e o pobo.
Medidas deste tipo exixen das organizacions da clase traballadora umha vontade de loita, unha vontade de levar á clase traballadora, ás suas asembleas, propostas de mobilizacion sostida e democraticamente decididas.
Para avanzar é preciso o reagrupamento de todos os que defendemos a necesidade da transformacion socialista da sociedade, que rache côa confianza em que as alianzas com capitalistas “progresistas” podem axudar.
A saída esta nas mans da mobilizacion independente da clase traballadora, da súa coordinacion com os seus irmans de clase no Estado Español e na Union Europea, cara a artellar umha resposta comun ás políticas que partillan todos os gobernos, sexan da cor que sexa.
ACUDE Á MANIFESTACION CONVOCADA POLA CIG E O BNG
O 13 M, ÁS 12 H NA ALAMEDA DE COMPOSTELA

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 12-03-2011 10:55
# Ligazón permanente a este artigo
10 de marzo: DIA DA CLASE OBREIRA GALEGA

Neste 10 de marzo declaramos o noso total apoio ao pobo libio e árabe en xeral na súa loita contra as ditaduras proimperialistas, e especialmente os avances producidos en Exipto e Tunes.
Este 10 de marzo prodúcese nunhas circunstancias moi especiais, a resposta da clase traballadora e os pobos do mundo aos plans do FMI, da Unión Europea, da EE UU non cesa de crecer. Ás mobilizacións no mundo árabe, viñéronse a unir as manifestacións e folgas en estados dos EEUU, como Wisconsin ou Ohio, con tomas dos parlamentos estatais.
En Galiza e no Estado Español a clase traballadora enfronta, máis aló dos matices, as mesmas políticas de axuste e austeridade, de retroceso nas condicións laborais e privatizacións, que o conxunto de de os traballadores e as traballadoras europeas e mundiais. O PSOE desde o goberno central, e o PP desde a Xunta son os executores destas políticas, cada un baixo as súas competencias.
Da mesma forma que o goberno central decretou a Reforma Laboral e o Pensionazo, a Xunta asina favorablemente todos os Es que se lle presentan, e como o seu colega “de esquerdas”, privatiza todo o privatizable, desde o consorcio de Igualdade até o SERGAS. O exemplo mais claro deste profundo acordo a favor dos banqueiros, é a unidade que hai entre eles para vender as Caixas de Aforro á banca, apoiándose nunha lei consensuada entre os dous, a Lei de Caixas.
Con estas políticas, os dous gobernos teñen o mesmo obxectivo: sentar as bases para que a recuperación da economía permita aumentar os beneficios empresariais.
Neste marco produciuse a firma do Pacto Social entre as cúpulas de CCOO e UXT, a patronal e o Goberno central, que vai máis aló das pensións ou a reforma laboral. En plena crise se maniata aos traballadores e as traballadoras fronte ás propostas de todos, de Angela Merkel, do Presidente do Bco de España, ... de que hai que acabar cos convenios, entregarlles a negociación en bandexa ás cúpulas de CCOO e UXT, en premio á súa submisión, e romper o lazo entre salarios e prezos, tal e como se fai até agora.
O pasado 27 de xaneiro produciuse unha verdadeira Xornada de Loita en todo o estado, á calor das Folgas xerais convocadas en Galiza, Euskadi e Cataluña, e máis aló da desigualdade nos resultados, evidencio que no Estado Español son decenas de miles os traballadores e traballadoras que rexeitan as políticas de Pacto e Paz Social, que reivindican exactamente o mesmo que os traballadores e traballadores estadounidenses, franceses, gregos, exipcios, tunisianos,... QUE A CRISE A PAGUE O CAPITAL!.
A amplitude da resposta espontanea da clase traballadora a nivel internacional pon de manifesto que, ante a gravidade dos ataques e da unidade burguesa máis aló das siglas e a nacionalidade, é preciso avanzar na coordinación que supere as fronteiras nacionais, non só nas loitas, senón nos obxectivos.
A crise capitalista demonstra que só hai dúas opcións, ou os gobernos impoñen os seus plans para a mellora dos beneficios empresariais, ou a clase traballadora galega, española e europea, impón unha saída obreira e popular que atente contra as raíces do problema, a propiedade privada de fábricas e centros de traballo, de bancos e escolas, de hospitais, no camiño da transformación socialista da sociedade.
Coordinar significa enfrontar unidos as políticas dos gobernos até a súa derrota, coa mesma firmeza que demostraron os tunisianos ou os exipcios para derrubar aos seus ditadores, ou a do pobo libio contra o axente do imperialismo Gadafi.
A estas alturas da crise as loitas teñen que ser convocadas para gañar, non chegan con convocatorias das cúpulas que, habitualmente, quedan como meras protestas. Para iso é imprescindible que os traballadores e as traballadoras sexan os que decidan porqué, cando e como se vai á loita: que as asembleas decidan os plans de movilizacion..
É unha obriga de todos aqueles que dicimos defender á clase obreira, que denunciamos a política de pacto social, que estamos pola loita internacional da clase traballadora, de apoio aos pobos árabes en loita contra os seus ditadores prol imperialistas, establecer os mecanismos concretos de coordinación e organización, como a Plataforma Estatal “Hai que Pararlles os Pés” da que participa a CIG, que permita enfrontar as políticas dos gobernos do capital cun mínimo de garantías de vitoria.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 10-03-2011 19:12
# Ligazón permanente a este artigo
8 de marzo: DIA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
En todo o mundo as mulleres traballadoras vimos soportando sobre as nosas costas os piores efectos desta nova crise capitalista, e sobre todo das “receitas” aplicadas por todos os gobernos para saír desta, salvando á banca e a patronal. Isto tradúcese nun incremento da explotación e un agravamento tanto da violência de xénero como do asedio moral, para manternos no rol tradicional feminino que o patriarcado asígnanos. Con todo, a realidade indica que as mulleres participamos de forma crescente nas distintas loitas da clase traballadora, tanto urbana como rural, así como no movemento estudantil.
QUÉRENNOS SUMISAS, POBRES E SEN DEREITOS
MULLER, ORGANÍZATE E LOITA!

Tamén no Estado Español o plan de axuste avalado polas cúpulas sindicais de CC.OO e UXT que asinaron unha nova e vergoñenta traizón, é unha auténtica guerra social contra a clase traballadora, que cai sobre todo nos sectores máis oprimidos como somos as mulleres. Por iso o 8 de Marzo, Día Internacional da Muller Traballadora, debe ser para nós unha xornada de loita e mobilización para defender os nosos dereitos e enfrontar as medidas que vénnos impondo. Tanto o goberno central como a Xunta do PP fan parte destas medidas de axuste e austeridade contra as mulleres.
Neste cadro, rexeitamos rotundamente a nova lei da familia da Xunta, porque fai retroceder a situación anos, recuperando o reaccionario rol tradicional da muller para “aforrar en servicios sociais” e ademais recupera o discurso “da familia heterosexual e a maternidade como rol social vital”.
Poren, hai que saír á rúa para denunciar:
Unha reforma laboral que precariza aínda máis o emprego e elimina dereitos
• Porque permite ao empresario saltarse o convenio colectivo, e dentro deste os acordos sobre distribución de horarios de traballo, dificultando aínda máis a dobre e mesmo tripla xornada laboral á que nos vemos sometidas: a chamada “conciliación laboral e familiar”, que segue recaendo fundamentalmente en nós.
• Porque supón máis trabas para o acceso á prestación por desemprego, posto que o cómputo xa non será por días, senón por horas traballadas e as mulleres somos as que máis contratos a tempo parcial acumulamos (o 80% dos mesmos).
• Porque rebaixa do 5 ao 2,5% a porcentaxe de absentismo total do persoal para xustificar despedimentos obxectivos individuais por faltas de asistencia (justificadas ou non). É obvio que somos maioritariamente as mulleres quen nos vemos obrigadas a faltar ao noso traballo cando as persoas dependentes da nosa familia están enfermas ou precisan atención complementaria.
• Porque continúa ignorando o problema do emprego doméstico mergullado que realizan miles de mulleres, algunhas en réxime case de escravitude.
Unha reforma das pensións que nos leva a un maior empobrecimiento
• O actual sistema de pensións, baseado no modelo de familia patriarcal, non nos outorga os mesmos dereitos nin a mesma protección social que aos homes. A menor taxa de ocupación, a desigualdade salarial e as saídas e entradas do mercado laboral a consecuencia da feminización do coidado de familiares (a máis diso os restos do franquismo que excluíu ás casadas do emprego), fan que a pensión media das mulleres sexa agora un 39% máis baixa que a dos homes. Pero esta nova reforma non só non toma ningunha medida estrutural para cambiar esta situación, senón que ademais alarga o período de cómputo e a idade de xubilación, deixando a miles de mulleres fóra desta protección social ou, se logran optar a ela, facendo que perciban ingresos inferiores.
• Aínda por riba, atopámonos con que botan a culpa da reforma á baixa natalidade. Como queren que teñamos máis fill@s? De feito, ter poucos fill@s é un mecanismo de supervivencia para as mulleres traballadoras. De case nada nos serve que nos recoñezan nove meses de cotización por coidado de fill@s até un máximo de dous anos e só para aquelas mulleres que interrompan a súa vida laboral, son migallas que non nos alcanzan para acceder unha pensión digna!
Un recorte en gastos sociais que fomenta a privatización e aumenta a desigualdade.• Estes recortes supoñen a supresión do cheque-bebé, a diminución das axudas á dependencia nun 5%, a rebaixa dun 11% nas axudas á natalidade, maternidade, riscos durante o embarazo e lactación. Na mesma liña, as partidas orzamentarias destinadas a sanidade, educación e servizos sociais redúcense un 8% neste ano. Esta redución xustifica ademais o camiño para a súa privatización, no que Xunta é un “alumno aplicado”, facendo os servizos públicos máis caros e de peor calidade.
• Neste contexto, e ao non existir corresponsabilidade entre homes e mulleres na repartición de tarefas domésticas e de coidados, naquelas familias onde non poden custearse os servizos (privatizados ou semiprivatizados), estas tarefas seguen sendo unha pesada lousa que se carga fundamentalmente sobre as costas das mulleres.
Non podemos nin queremos esquecer....
Neste 8 de Marzo temos a obriga de lembrar ás decenas de mulleres mortas a mans das súas parellas ou exparellas, o inferno de malos tratos que viven miles de mulleres. E temos tamén a obriga de esixir dos gobernos e as institucións que tomen medidas que vaian á raíz do problema.

Por todo iso, esiximos:
• A igual traballo, igual salario!
• Redución da xornada laboral. Traballar menos para traballar tod@s!
• Non á dobre xornada de traballo: corresponsabilidade nas tarefas domésticas e de coidados! Comedores e lavandarías públicas.
• Pola ampliación da baixa por maternidade e paternidade ao seis meses sen diminución salarial!
• Inclusión no réxime xeral da seguridade social ás empregadas de fogar!
• Equiparación das Pensións máis baixas ao SMI!
• Investimento público para crear prazas suficientes e gratuítas en gardarías, escolas de educación infantil, Centros de día, residencias para persoas maiores e servizos profesionais de atención á dependencia.
• Non á privatización dos servizos públicos!

Acude as mobilizacións convocadas na túa comarca, cidade
Comentarios (0) - Categoría: Muller - Publicado o 05-03-2011 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
Coas revolucións en Tunes e Exipto
COMUNICADO DA CORRENTE VERMELLA ESTATAL
Coas revolucións en Tunes e Exipto
Polo pan o traballo e a liberdade

Coa fuga do ditador Zine o Abidine Ben Ali, o 14 de xaneiro, tras unha revolución histórica do pobo tunisiano, abriuse un proceso que se está estendendo e ten hoxe a Exipto no epicentro deste auxe revolucionario. Os traballadores/as e o pobo de Tunes e Exipto mostraron ao mundo en xeral e aos pobos árabes en especial que se pode lograr o cambio político mediante as mobilizacións consecuentes e sostidas, e que é posible derrotar aos réximes máis represivos.
Ninguén dubida que os plans de axustes e de austeridade expostas durante décadas na zona do Magreb e o Oriente próximo por réximes autoritarios e aliados ao imperialismo americano e europeo e as súas organizacións (como o Fondo Monetario) xeralizaron un descontento en todos os países árabes, o que se converteu en poucos días nunha maré de protestas contra o aumento dos prezos dos produtos básicos, a alta taxa de paro, a pobreza, a colonización destes países, a corrupción e a falta de liberdades democráticas. As ditaduras árabes responderon con anuncios de medidas improvisadas para frear as revoltas populares pero as manobras fracasan.
En Alxeria o goberno abaratou algúns alimentos para acougar as manifestacións en Alxer e outras cidades onde morreron unha vintena de persoas polos disparos da policía.
En Marrocos, o goberno declarou as subvencións dos produtos básicos (o aceite, o trigo, o azucre ou os hidrocarburos) para evitar explosións sociais como às revoltas do pan que sacudiron o país en 1981 e 2007.
Outros países como Libia, Siria, Xordania, Iemen ou Arabia Saudita, seguiron o mesmo camiño para manterse no poder pero o proceso da revolución tunisiana e a outra que acaba de empezar en Exipto non se deteñen e co seu triunfo apuntarán directamente contra o réxime nazi-sionista de Israel, máximo garante do imperialismo na rexión.
Viva a revolución tunisiana
O proceso revolucionario iniciouse en Tunes, antiga colonia francesa, o país máis pequeno do Magreb, cunha poboación de 10 millóns e case un millón de tunisianos que viven no estranxeiro (a maioría en Francia).
Ben Ali chegou ao poder en 1987, tras un golpe de estado contra o réxime xurdido da independencia en 1951. Este réxime desenvolveu desde a súa chegada as políticas ditadas polo Fondo Monetario Internacional, plans de austeridade e privatizacións, á vez que asinou tratados coa UE como un “socio privilexiado”, o que vén garantindo o saqueo do país polas empresas multinacionais, especialmente da antiga potencia colonial, Francia , que ten máis de 1300 empresas, ademais doutras 400 empresas italianas e outras británicas, belgas ou españolas, así como empresas grandes de Estados Unidos. É moi importante sinalar que a maioría destas empresas teñen relacións coa familia de Ben Ali e da súa esposa. Estas dúas familias controlan a economía de Tunes, o sector do turismo representa a columna vertebral (cunha visita de 7 millóns de turistas, segundo a organización mundial do turismo).
O “milagre econômico” da época de Ben Ali oculta outra realidade para a maioría dos tunisianos: as receitas de austeridade e liberalización do FMI e dos organismos imperialistas levou a miles de tunisianos á miseria e a pobreza, o analfabetismo en amplas capas da poboación do sur, aumentar a taxa do paro (segundo fontes da oposición chega ao 40 por cento), a fuga de cerebros, unido á represión policial, crearon unha situación que tarde ou cedo tenia que estalar.
A faísca da revolta empezou o día 17 de decembro de 2010 en Sidi bouzid e aos poucos as protestas empezaron a acenderse a todas as cidades de Tunes, encabezadas polo pobo, a mocidade, os parados e os traballadores/as levantando consignas como “Pan, Auga”, “Ben Ali non”, “Ben Ali vete”...
As mobilizacións provocaron a fuxida do ditador a Arabia Saudita despois de que Ben Ali recoñeceu a súa derrota, dimitindo ao ministro do interior, despois a todo o goberno, anunciou “reformas democráticas”, rebaixar os prezos dos produtos básicos, a creación de 300 mil postos de traballo e prometer non presentarse á reelección no 2014.
Pero a mobilización chegara xa ao seu punto crítico, a pesar da represión e de máis dun centenar de mortos, xa ninguén cría nas súas promesas e o sindicato UGTT, a pesar do carácter prol réxime que tiña a súa dirección, non quedou máis remedio que declarar a folga xeral.
A revolución tunisiana ha logrado a metade do camiño, por que o aparello da ditadura aínda pervive en plena crise. Tras dúas semanas da fuxida do ditador, o primeiro ministro, O Gannuchi, a man dereita de Ben Ali, chega a formar temporalmente un goberno de unidade nacional, coa complicidade doutros sectores da oposición.
A loita de o pobo exipcio fai tremer os plans imperialistas na zona
O país máis poboado do mundo árabe (80 millóns), é a peza crave no proxecto imperialista e sionista no Oriente próximo. Exipto é despois de Israel e Colombia, o país que máis axuda militar recibe de Estados Unidos (1500 millóns de dólares anuais, no seu maior parte axuda militar). En 1979, Exipto asinou un tratado de paz co estado sionista de Israel. Por iso, segundo o Director do Instituto Israelí, para a Seguridade Nacional, o cambio do réxime en Tunes representa só unha preocupación marxinal, “Pero non podemos aguantar un cambio radical en Exipto ou Xordania”.
O certo é que o vento do cambio chegou ao fin a Exipto. É claro que as políticas de liberalización económica que o país iniciou hai dúas décadas só enriqueceu a unha minoría e condenou á gran maioría do pobo á pobreza (segundo informes da ONU a quinta parte da poboación vive con menos de dous dólares ao día), desemprego moi alto, condicións laborais moi precarias, a corrupción, manter o estado de emerxencia desde o asasinato de Sadat no 1981, o ano que Mubarak asume o mandato do país e a falta das liberdades democráticas... Todo iso xeneralizou un descontento social e levou a miles a saír á rúa en protesta contra a ditadura de Mubarak.
En todas as manifestacións cántase “Abaixo Mubarak”, os mortos pola represión chegan ao centenar e hai miles de feridos. Mubarak manobra desesperado co aval de Obama e o imperialismo europeo anunciando a formación dun novo goberno, nomeando ao xefe de espionaxe como vicepresidente e prometendo, sen credibilidade algunha “daranse novos pasos cara á democracia e a liberdade e para afrontar o desemprego e mellorar as condicións de vida e servizos, así como para axudar aos máis necesitados”.
Os gobernos de unidade nacional e a Transición democrática preparan un novo engano
A aposta por conformar gobernos de unidade nacional e facer unha transición democrática prepara un novo engano aos traballadores/as e os pobos árabes. Pretenden que sacándose de encima a algúns gobernantes mantéñanse as estruturas dos vellos réximes, a dependencia colonial e os traballadores esquezan a loita polo pan e o traballo aceptando plans de austeridade que a crise económica mundial “impón”. É a enésima vez que no mundo pretenden abortar revolucións ensaiando unha solución “á española”.
Pretenden que os heroicos pobos de Exipto e Tunes e con eles a de todo a área, renuncien á súa mobilización e depositen a súa confianza nestes gobernos de unidade nacional para evitar que a caída dos ditadores se transforme nunha loita social revolucionaria que xunto ás liberdades democráticas cuestione a dependencia colonial e o sistema social mesmo. Pretenden evitar que o proceso aberto abra a vía á loita pola segunda independencia e por unha saída socialista contra o sistema capitalista.
Desde Corrente Vermella manifestamos a nosa enteira solidariedade cos traballadores/as e os pobos tunisianos e exipcios e con todos os de oriente próximo e o Magreb. Eles/as son para todos nós/as un exemplo a seguir. Esiximos do Goberno español e de todos os gobernos europeos o fin inmediato da axuda a estes réximes, comezando pola vergoñosa axuda militar, o fin dos “acordos comerciais” de espolio e a condonación da débeda externa.
Saudamos os actos de apoio a estas revolucións que se están realizando, que deben proseguir e converterse en manifestacións masivas nas próximas semanas e chamamos especialmente á comunidade de inmigrantes árabes a que se somen ás mesmas.
Vivan as revolucións de Tunes e Exipto
Abaixo as ditaduras
Polo pan o traballo e a liberdade
Pola plena soberanía dos pobos, fóra o imperialismo e o sionismo
Por gobernos dos traballadores e o pobo
Por unha federación de republicas socialistas no Magreb e medio oriente
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 12-02-2011 21:10
# Ligazón permanente a este artigo
o 27 X en loita contra os plans do goberno
en defensa das pensions e o emprego
o 27 X en loita contra os plans do goberno


A CIG ven de convocar unha Folga Xeral o 27 X na Galiza contra as politicas do goberno ZP, contra os despidos e o recorte nas pensións. Nese dia a Maioria Sindical Vasca tamen convoca á folga seral en Euskalerria e a CGT catalana fai o proprio; mentras a Plataforma Estatal “Hay que Pararles los Pies” fai un chamamento á facer dese dia unha Xornada de Loita, con asembleas e paros.
O 27 X nos feitos, estase a converter nunha Xornada de Loita Estatal contra as politicas de Axuste e Austeridade dos gobernos, desbordando a politica entreguista e de pactos das cupulas de CCOO e UXT, que seguen a ser os mellores apoios do goberno ZP.
A clase traballadora do Estado Español, como a da Unión Europea, atopase no punto de mira dos banqueiros e empresarios (os chamados “mercados”) para impor un duro retroceso; para elo o goberno propuxo ás centrais sindicais a Negociacion coa patronal do conxunto das medidas de austeridade, no que se coñece como a “Concertacion Social”.
Se esta Concertacion chega o seu final cun novo Pacto Social, temos en perigro:
1.- As pensions, recortadas para logo ser entregadas á banca e aseguradoras
2.- O emprego, xa cuestionado pola Reforma Laboral do ano pasado
3.- Os salarios e as condicions laborais, acabando coa negociación colectiva
4.- A saúde publica e os servizos sociais, privatizados por todos os gobernos
5.- A educacion universitaria, en proceso de privatizacion polo Plan Bolonia

rexeitar o ataque ás pensions é defender o emprego

Queren xustificar o ataque ás pensions baixo o argumento de que é insustentabel, porque dentro de anos haberá demasiados xubilados. Como se pode dicer isto, se hoxe a Seguridade Social ten un Fondo de Reserva de 65 mil millons de euros, e ainda tendo máis de 4 millons de parados o superavit da Seguridade Social é de 11 mil millons; sen contar a debeda da patronal nas cotizacions sociais, das que ninguen fala.
Para darlle este diñeiro á Banca e as aseguradoras, o Goberno propón aumentar a idade de xubilación dos 65 actuais aos 67 anos, e ampliar o periodo de calculo da pensión aos 20 ou 23 anos (hoxe esta nos 15 anos, e nos 80 estaba nos 8 anos). Ademais endurecese o requisito para cobrar o 100% da pensión contributiva, establecendo 40 anos cotizados.
Para calquera que saiba sumar e restar, aumentar o tempo de cotizacion preciso para o calculo significa unha reduccion na cuantia da pension que se vai a cobrar, pondo na obriga de que se algun traballador ou traballadora quere manter o nivel adquisitivo, ten que sucribir un Plan Privado de Pensions, subvencionados polo Estado pola via das deduccións no IRPF.
Alem mais, cos contratos precarios de hoxe, canta xente nova cobraría pension nestas condicións?. Nos feitos, os traballadores e traballadoras de menos de 40 anos non terán direito á xubilacion, porque nunca teran os anos cotizados precisos.
Por outra banda, o goberno din que ten como prioritario a loita contra o desemprego, que no Estado Español atinxe ao 40% de xuventude. Cómo pretenden rematar co desemprego, aumentando a idade da xubilacion. A xuventude francesa, cando saiu a loita contra umha medida similar fixoo porque SE UN POSTO DE TRABALLO ESTA OCUPADO POR UNHA PERSOA DE MAIS DE 60, EL OU ELA NUNCA TRABALLARA.
O rexeitamento do aumento da idade de xubilacion garantiza umhas mellores pensions para os xubilados e a reduccion do desemprego co reparto do traballo existente.
Diñeiro para garantir unha politica deste tipo, existe e hailo. Que se lle cobre á patronal as suas debedas nas cotizacions sociais, ou que se no pior do casos o sistema tivera deficit, a Seguridade Social poderia financiarse con cargo aos Orzamentos Estatais, como fai ate o da agora a Universidade, ou reducindo partidas socialmente inservibéis como os Gastos Militares ou a Casa Real.

Organizarse e loitar

O pobo tunesiano demonstrou que é posible botar abaixo ata os reximes mais represivos, que é a unica maneira que existe para frear as politicas de Axuste e Austeridade dos gobernos. Teñen que sentir a presión na rúa, da mobilización social, firme e sostida ate consequir a retirada das medias antiobreiras e antipopulares, rexeitando rotundamente as negociacions das cupulas de CCOO e UXT.
Neste camiño non abondan as convocatorias cupulares, illadas umha doutra que non acadan os obxectivos prantexados, pois poden se converter en fonte de decepcion ou desesperacion. O apoio á Folga Xeral do 27, non pode facer esquecer que hoxe o fundamental, é un plan de asembleas onde se debata e decidan as medidas de loita e mobilizacions contra as politicas do goberno.
Para CV, o 27 X ten que ser parte dun calendario de mobilizacions decidido nesas asembleas, cara a construccion dunha resposta unitaria e unida de todos os traballadores e traballadoras do Estado Español e europea; para iso é preciso unir forzas, agrupar na procura dunha saída obreira e popular á crise.

Polo reparto do traballo, xubilacion aos 60 anos con contrato de relevo
Fora subvencions e cobro das debedas da patronal: todo o diñeiro para o sistema publico de pensions
Pola defensa do caracter publico das pensions, contra a sua privatizacion
Contra as politicas de axuste e austeridade dos gobernos
OUTRA POLITICA CONTRA A CRISE É POSIBLE
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-02-2011 19:31
# Ligazón permanente a este artigo
POLA DEVOLUCIÓN DÓ PAZO DE MEIRÁS
O Pazo de Meirás é un dous símbolos dó franquismo, e hoxe é ou simbolo dá herdanza maldita dá transición, que nuns pactos constitucionais que foron un Ponto Final, garantiron a liberdade dous criminais franquistas e ou mantemento dás propriedades roubadas.
Esta herdanza dó franquismo viuse confirmada polo asesenato dun mozo de Madrid, cando ía protestar contra unha manifestación racista convocada por Democrácia Nacional, unha organización feixista que conta co apoio dun aparello xudicial e militar -ou "suposto" asasino dó mozo era un militar- non depurado na Transición.
A propiedade que manten a família dó ditador sobre ou Pazo de Meirás é parte desta herdanza, polo que non son admisibéis as súas actitudes. Poren, a Xunta non pode-se limitar a pedir a entrada nun pazo roubado, ten que exixir a súa devolución ou iniciar a expropiación, para poñelo ou servizo dó pobo galego, verdadeiro proprietário.
Evidentemente, a família Franco, como todo ou sector social que ou apoia, con base non PP, non van ceder sen presión. Sob contando coa poboación pode-se romper a resisténcia a devolver ou que foi roubado, as organizacions obreiras e sociais, vos democratas, tinxen que seguir na liña dá mobilización, e exixir con forza:
se non hai devolución, expropiación sen indemnización.
Acode a 2º Marcha convocada pola Comisión dá Memória Historica de A Coruña, ou domingo 18 as 12.30, na explanada dó Pazo de Meirás.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-11-2007 16:15
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal