A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

TUNES, SIRIA, LIBIA: ENTREVISTA CON SANTIAGO ALBA RICO
Entrevista con Santiago Alba Rico para Corrente Vermella.
Siria: "Se a xeoestratexia exixe sacrificar ao pobo sirio, que teñan o valor de dicilo. Pero como teñen que ser ademais de "esquerdas", fan algo peor: negan que haxa unha ditadura e negan que haxa un pobo que loita contra ela"

Corrente Vermella: Coa caída de Ben Ali e o recente proceso electoral consideras que se pechou o proceso revolucionario en Tunes?
Santiago Alba Rico: Ao contrario. A caída de Ben Alí abriu o proceso revolucionario, que tivo os seus dous momentos fundamentais nas dúas ocupacións da Qasba (a finais de xaneiro e a finais de febreiro). A segunda levou ao recoñecemento dalgunhas das reivindicacións políticas das mobilizacións populares -entre elas as eleccións para un Constituínte- pero dalgún modo transformou polo seu propio éxito, o curso das protestas. O impulso popular espontáneo entrou parcialmente así no molde dunha politización convencional guiada por un sistema de partidos; e digo parcialmente porque as demandas sociais e económicas mantivéronse insatisfeitas e unha boa parte do malestar organizado durante o levantamento quedou fóra das urnas. A abstención do 23 de outubro -en torno ao 40%- hai que relacionala con sectores xuvenís que sentiron traizoada a revolución e seguen pensando en emigrar a Italia e con sectores radicais que viviron como un gran fracaso a incapacidade da esquerda para presentar unha candidatura unitaria (tras a disolución da Fronte 14 de Xaneiro). Non se poden menosprezar os logros, pero a vitoria política da segunda Qasba foi acompañada de dúas derrotas decisivas en termos rupturistas: a do ministerio do Interior, cuxo aparello segue intacto, e a dos tribunais, que permanecen sen cambios. Perdeuse unha oportunidade de ir máis lonxe, pero boa parte das causas da revolución seguen vivas e a acumulación de forzas e de conciencia foi moi grande.

C.V: O novo goberno provisional está encabezado polos islamistas moderados, a que se debe o seu triunfo? Consideras que van cumprir coas expectativas da poboación?
Santiago Alba Rico: O triunfo dos islamistas débese a dous motivos. O primeiro é que representan aos ollos de moitos tunisianos a ruptura ética e política co antigo réxime; foron os máis perseguidos e preséntanse cunha aura de honestidade insobornable fronte a unha poboación que se levantou sobre todo contra a corrupción do réxime de Ben Ali. O segundo é a estratexia equivocada do centro-esquerda, notablemente dos dous partidos xa legais baixo a ditadura (o PDP de Nejib Chebbi e o Polo de Ahmer Brahimi), identificados pola maior parte da poboación como burgueses e prol-occidentais e que, en lugar de centrarse nos problemas reais da xente, enfocaron toda a atención no falso problema do laicismo. Como reacción, moitos sectores populares buscaron un referente na identidade islámica. En canto a cumprir as expectativas da poboación, non creo que Nahda dispoña nin do programa nin da vontade para facelo. Non se pode contentar á oligarquía tunisiana e aos mercados financeiros internacionais e ao mesmo tempo emprender ambiciosas políticas sociais que resolvan os problemas estruturais. "O islam huwa ao-jal" é unha fórmula máxica; as sociedades poden vivir de maxia -ou de relixión- un período, pero a realidade acaba por impor os seus duros límites.

C.V.: Como é visto este goberno polos militares e as potencias imperialistas?, propuxeron algún proceso de nacionalización ou de ruptura de tratados co imperialismo?
Santiago Alba Rico: Tanto os EEUU como a UE resignáronse a cambiar de estratexia e están a negociar cos islamistas. A cambio, os islamistas non deixan de facer concesións. Na súa recente visita a Washington, Rachid Al-Ghanouchi fixo unhas declaracións moi ambiguas, por exemplo, sobre a cuestión palestina. Pero o discurso de Nahda é polisémico: cada vez que fala ten que dirixirse a cinco ou seis interlocutores distintos (as potencias occidentais, os seus votantes de dereitas, os seus votantes de esquerdas, os salafistas, os seus aliados no goberno). Haberá que seguir con atención os debates da constituínte e sobre todo as primeiras medidas dun goberno tripartito no que o máis fácil é queimarse. Nas próximas semanas veremos se hai algún cambio en política exterior e se se acometen ou non as reformas internas pendentes relacionadas co vello aparello do Estado. A presenza de Moncef Marzouki (do CPR) como presidente da república garante en todo caso, unha pugna progresista e nacionalista dentro da coalición de goberno.

C.V. : A clase obreira tunisiana foi protagonista na caída da ditadura coas súas folgas xerais, hai paz social agora en Tunes? hai cambios na situación da vida das masas?
Santiago Alba Rico: A situación dos traballadores e desempregados non deixou de agravarse como consecuencia da crise do turismo, a saída de empresas estranxeiras e a guerra en Libia. Desde o 14 de xaneiro non houbo un só día sen folgas ou protestas laborais e, tras un pequeno paréntese en vésperas das eleccións, as mobilizacións reactiváronse nas rexións do interior. A última en Gafsa hai poucos días -que aínda continúa- en protesta polo paro e a distribución de postos de traballo por parte da Compañía de Fosfatos (así empezaron as revoltas da conca mineira en 2008).

C.V.:Alfonsín na Arxentina dicía que coa democracia (burguesa) cómese e tense teito, alí demostrouse que con iso non basta, que perspectivas hai en Tunes?
Santiago Alba Rico: É difícil facer predicións, pero creo que en Tunes comezou un movemento sísmico cuxas réplicas, de ida e volta, van seguir ondulando a rexión. Creo que todo isto non fixo máis que empezar, tamén en Tunes, onde hai máis marxe de manobra e onde quizais se permita un pouco máis de democracia burguesa, pero onde en calquera caso o islamismo hexemónico terá que responder á presión popular, cousa que non poderá facer sen enfrontarse ao deseño euro-estadounidense para a zona.

Siria:
C.V.: Do mesmo xeito que pasou co ditador Gadafi Bashar El Assad atopou o respaldo dun sector da esquerda que acusa os manifestantes de axentes da CIA. que opinión che merecen esas declaracións?
Santiago Alba Rico: Máis que unha opinión, a miña resposta toma a forma de dor. Preferiría que ese sector da esquerda ao que che refires fose tan cínico como as potencias imperialistas, que non dubidan en apoiar hoxe aos que traizoarán mañá e disimulan pouco o seu desprezo polos pobos. Se a xeoestratexia exixe sacrificar ao pobo sirio, que teñan o valor de dicilo. Pero como teñen que ser ademais de "esquerdas" e protexer a súa conciencia, fan algo pior: negan que haxa unha ditadura e negan que haxa un pobo que loita contra ela. O malo é que isto ten tamén os seus efectos. Eu fun acusado de xustificar, facilitar ou mesmo pedir unha intervención por afirmar a existencia dun levantamento popular; o pior desta criminalización (expresada algunhas veces de forma pouco serena e respectuosa) é que ignora, á inversa, a enorme responsabilidade que está a ter a posición dese sector da esquerda (con gobernos en América Latina) no curso das revoltas árabes e no éxito da contrarrevolución. Xogan á profecía autocumplida. Non mandan nin armas nin diñeiro nin a súa experiencia organizativa; nin sequera unha palabriña de apoio. Entregan o territorio e o discurso e logo -voilá- aí témolo, xa o dixemos: son todos peóns da CIA. Poderá dicerse que os gobernos latinoamericanos non poden permitirse intervir, que xa teñen bastante con ocuparse de defenderse a nivel continental e crear, por exemplo, a CELAC. Pero é que desgraciadamente interviron; eles tamén interviron e da pior maneira, apoiando a quen debían ser os seus inimigos porque eran tan inimigos dos pobos como os seus patróns occidentais. Eu son pequeno e non teño poder; non fixen moito dano. Eles son grandes e teñen moito poder; todo un bloque -por primeira vez en décadas- que podía manobrar para dificultar a repenetración das forzas neocoloniales na zona. Deixáronlles o terreo expedito. E as forzas imperialistas, claro, entran e interveñen, que é o que fixeron sempre que lles deixan. Cando un confiara inxenuamente na renovación da esquerda desde América Latina, hete aquí que o socialismo do século XXI parécese moito -moito- ao do século XX, tamén polo modo en que trata aos seus propios compañeiros de viaxe.

C.V: O pobo sirio, como é natural, esperaba que Bashar caese por medios pacíficos, con todo, xa son máis de 4.000 mortos os que produciu a represión do réxime, xa hai enfrontamentos armados. Consideras que é xustificable ou necesaria a resposta armada ao réxime sirio?
Santiago Alba Rico: Hai dúas cuestións. A primeira é de principio: considero justificado -lexítima defensa- que a poboación se arme, tras meses de represión feroz, contra un inimigo que non ten piedade. A segunda é máis ben táctica. Estou de acordo co opositor Michel Quilo en que o perigo está en que se arme non a poboación para defenderse senón o chamado Exército Libre Sirio para atacar ao exército da el-Asad. Acho que até fai moi pouco as Coordinadoras no interior, que son as que deben decidir -pois son os que se xogan a vida- tiñan moi clara a súa oposición tanto a unha intervención estranxeira como a unha militarización da revolución. En todo caso, o que me irrita é que sexan precisamente aqueles que noutros escenarios apostan moi alegremente pola loita armada os que no caso de Siria consideran sospeitoso - trás oito meses!- o recurso ás armas ou mesmo unha proba retrospectiva de que todo foi unha montaxe da CIA. Esa é, claro, a propaganda do réxime e da axencia SA.

C.V.: Hai sectores que seguen expondo as mobilizacións pacíficas a pesar dos masacres, outros queren a intervención de tropas a OTAN ou a ONU, ou sexa, do imperialismo, que resultado tería esta intervención?
Santiago Alba Rico: Equivoqueime con Libia e quero ser prudente, pero vexo moi difícil unha intervención. Paréceme máis probable, como suxería Abdelbari Atwan, o editorialista da El-Quds-al-Arabi, que finalmente as potencias occidentais decidan que se axusta máis aos seus intereses na zona o sacrificio do pobo sirio e da súa revolución democrática. E isto, en parte, porque unha intervención poría patas para arriba a zona do planeta onde hai unha maior concentración de intereses e de conflitos. Paréceme máis probable unha intervención contra Irán, cuxo efecto, en calquera caso, sería tamén parecido. O illamento de Israel fai temer un movemento de alto risco; contra a parede, trátase de crebar a liña Irán-Siria-Hizbulá e de paso converter a primavera árabe nun inferno de conflitos civís confesionais e sectarios (é moi evidente a procura dun enfrontamento entre chíies e sunníes en toda a rexión). Pero sen contar con que Rusia e China puidesen reaccionar, o resultado sería tan apocalíptico que quizais acabe predominando o pragmatismo nun mundo, en calquera caso, atravesado por impulsos moi irracionais (sobre todo no goberno de Israel). Ese pragmatismo implica optar polo mal menor e o mal menor para todos -salvo, claro, para os sirios- é o fin da revolución. Por todas partes ven signos dun retroceso occidental. A pregunta é: pódese xa volver atrás ou é demasiado tarde?
Tamén relación a Siria, ves un paralelismo en que agora a "comunidade internacional" quere intervir para protexer á poboación civil, despois de meses e meses nos que se mantivo a represión e agora é cando empeza a haber unha resposta armada por parte da oposición. Antes de que houbese esta resposta só había chamamentos ao goberno e mesmo como chegou a expor Trinidad Jiménez que seguía existindo a posibilidade de que Bashar mantivese a súa lexitimidade se facía algunhas reformas. Eu opino ademais que se se dá a intervención imperialista non vai aser coa exlcusión aérea, pois neste caso de pouco serviría dado que Bashar co que ataca á poboación é con armas e tanques e non hai cidades (que eu saiba) liberadas ás que estea a bombardear o que significaría que se lle facilitaría a entrada directa (como tropas de interposición), tal vez en Homs noutras poboacións, dividindo ao país e colonizándolo. Creo imposible unha intervención terrestre da OTAN nun país onde Rusia ten bases e deixou clara a súa oposición a calquera intromisión militar nos asuntos sirios. Apuntouse a posibilidade de que ese papel militar xogáseo Turquía, pero Turquía -como a Liga Arabe- tamén ha recuado nos últimos días no seu belixerancia contra o réxime de el-Asad. Teño a impresión de que a situación se vai a estancar. Aínda que o Exército Libre sirio, que non obedece ordes do Consello Nacional Sirio, poida seguir tentando forzar as cousas con ataques crecientemente espectaculares. Pero a oposición mesma percibiu tanto os riscos dunha intervención como este retroceso ou estancamento e volve expor o retorno ás formas orixinais da revolta, baseadas na desobediencia civil. A folga xeral indefinida convocada nas cidades rebeldes sinala claramente este retorno ás orixes como resposta tamén ao claro estancamento -se pode definirse así a morte cotiá de manifestantes- da situación.

Libia
C.V: Sobre Libia temos un gran acordo políticio en relación ao que significaba Gadafí e a rebelión ou revolución contra el. Agora a "comunidade internacional" desvélase porque o novo goberno, que tardaron varias semanas en conseguir formar, sexa recoñecido pola poboación, e máis ben que consiga gobernar. Para iso ten a dificultade de que as milicias rebeldes seguen existindo e por suposto están armadas. Tes información sobre cómo está realmente a situación do poder en Libia nestes momentos?
Santiago Alba Rico: A situación é moi complexa e a súa complexidade mesma demostra, como escribín máis dunha vez, que a OTAN bombardeou Libia, pero non controla o país. As últimas noticias son inquietantes: as milicias, ás que se deron dúas semanas de prazo, néganse a desarmarse e abandonar Trípoli, onde a poboación maniféstase contra elas; en Benghasi, comezou un sit-in na praza da revolución na que os mozos que comezaron as revoltas en febreiro reclaman unha "revolución para corrixir o rumbo" e exixen a destitución de Abdel Jalil, a disolución da CNT e a formación dun goberno sen lazos co réxime de Gadafi. Hai uns días as milicias de Zintan tomaron o aeroporto de Trípoli e sostiveron choques armados co exército nacional libio. Ao mesmo tempo, os Amazigh, o 10% da poboación, saen tamén á rúa a reclamar os seus dereitos. O derrocamento de Gadafi saca á luz un millón de tensións nun país armado até os dentes e sen ningunha tradición de loita ou negociación política. Nestas condicións, os acordos entre os Irmáns Musulmáns e o Grupo Islámico Combatente son a única garantía de establecemento dunha mínima institucionalidad que permita a construción desde cero dun Estado civil. Os lazos entre Nahda e os IIMM libios son moi fortes, como o demostra a presenza de Rachid Al-Ghanouchi o pasado día 10 de decembro en Trípoli para participar no chamado Congreso pola Reconciliación. A situación é moito máis inestable que en Tunes ou mesmo que en Exipto, pero o bombardeo da OTAN non dá máis vantaxes en Libia á intervención occidental.
Comentarios (2) - Categoría: Internacional - Publicado o 11-01-2012 16:00
# Ligazón permanente a este artigo
Abaixo os recortes de Rajoy!
O Goberno de Rajoy comezou batendo marcas: 6 días tardou en romper as súas promesas! Quen afirmase que “subir impostos é un disparate estratosférico” resolveu acometer o maior recorte da historia da Facenda española, 8.900 millóns de euros dunha plumada, e a segunda maior subida de impostos tras a que impuxo Zapatero cando suprimiu os 400 euros e subiu o IVE, unha subida de impostos que recae nos seus dúas terceiras partes sobre os asalariados/as.
Tras consultar previamente a Merkel e ao BCE, Rajoy emprendeu un primeiro recorte que, como aclarou a vicepresidenta Sáenz de Santamaría, é só “o inicio do inicio”. As medidas do goberno supoñen, en primeiro lugar, unha baixada xeral dos salarios. A “conxelación” dos soldos dos empregados públicos e o aumento da xornada laboral até as 37,5 horas semanais, cando o IPC subiu no 2011 un 2,9%, supoñen de feito unha baixada salarial por partida dobre. A iso hai que sumar o seu segundo incumprimento, “manter o poder adquisitivo dos pensionistas”. A “suba” dun 1% das pensións supón a rebaixa das mesmas nun 1,9%, sen contar as derivadas do aumento da retención do IRPF.
A conxelación do salario mínimo, medida inédita nos últimos 45 anos, é de feito unha baixada salarial nun xa de seu lamentable SMI que queda moi lonxe da media europea e da promesa de Zapatero de que alcanzaría os 800 euros en 2012.
Engádase a todo iso a non renovación da renda de emancipación (210 euros) e a suspensión da incorporación de novas categorías de beneficiarios da Lei de Dependencia.
A baixada xeral de salarios dos empregados públicos marca a tendencia para a negociación colectiva no sector privado. E non escapa deste recorte salarial a subida de prezos en produtos básicos como o transporte público, o gas natural ou as hipotecas.

Os recortes anuncian máis desemprego e profunda a recesión económicaA decisión de conxelar a oferta de emprego público e de non cubrir as baixas que se vaian producindo seguirá aumentando o número de desempregados, tanto polos postos de traballo que non se crearán, como polos despedimentos de persoal contratado e interino que non verán renovados os seus contratos, ao que hai que engadir o anuncio dunha nova e urxente reforma laboral destinada a flexibilizar o mercado de traballo.
Menos poder adquisitivo dos salarios, máis desemprego e máis recortes ao investimento público son unha ecuación cuxo resultado non é outro que profundar a recesión económica.

Uns recortes ao servizo dos banqueiros e os ricos
O argumento esgrimido polo novo goberno é que se viron “sorprendidos” por un déficit que chegará ao peche do 2011 ao 8% en lugar do 6% previsto. Ese desfasamento explícase, din, polo feito de que o déficit das Comunidades autónomas era superior ao que se coñecía. E iso din un Presidente cuxo partido goberna na case totalidade das Comunidades Autónomas!
As medidas do recorte contrastan coa xenerosidade cara ás grandes fortunas, as multinacionais e os bancos. As empresas que cotizan no IBEX 35, e que non verán aumentado nin un só euro os seus impostos, obtiveron o ano pasado un beneficio declarado de 50.000 millóns de euros, máis de tres veces a cifra dos recortes aprobados por Rajoy. Contrastan tamén coa xenerosidade cara ás 3.174 Sociedades de Investimento (SICAV) que, cun patrimonio de 26.172 millóns no segundo trimestre do 2011, cotizan un 1% dos seus beneficios e que, xestionadas polos grandes bancos, dan refuxio aos Amancio Ortega, as Koplowitz e compañía.
Contrastan, así mesmo, coa ausencia completa de medidas fronte á fraude fiscal das grandes fortunas que, segundo os técnicos da Axencia Tributaria, elévase a 60.000 millóns de euros, perto do dobre de todo o recorte anunciado até a data por Rajoy para o 2012.

Un recorte ao ditado da Merkel e o BCE
Rajoy esixiu unha e outra vez que o goberno Zapatero fixese pública a carta que recibiu de Jean Claude Trichet, presidente do BCE, e Miguel Anxo Fernández Ordoñez, gobernador do Banco de España, en que lle esixían medidas concretas fronte á crise da débeda. Rajoy denunciaba que “Europa ponlle os deberes ao goberno”, “quero saber se lla remitiron e cal é o seu contido. Quero que mo responda”, exixía un Rajoy exultante ante o Congreso dos Deputados lembrando que “esta cámara representa a soberanía nacional”. Agora a carta converteuse de feito na súa folla de ruta.
O que Trichet e Fernández Ordoñez exixían do Goberno eran, entre outras, medidas de “axuste orzamentario e econômico” que se traducían en materia laboral en “unha desvalorización competitiva dos salários” e “accións contra o desemprego xuvenil” que incluísen unha nova categoría de traballadores con soldos inferiores ao SMI.
Rajoy no seu primeiro paquetazo dá cumprida resposta ás exixencias da banca e a “Unión Europea”.

“É só o inicio do inicio”
Para lograr reducir o déficit ao 4,4% no 2012 o goberno comprometeuse a estes primeiros recortes e a seguir tomando medidas ata que alcance os 36.000 millóns de euros. A curto prazo acometerá a nova reforma laboral que reclaman as multinacionais e a patronal, así como a restructuración financeira (discútese se se fará a través dun “banco malo” que absorba os “activos tóxicos” do tixolo) para cubrir con diñeiro público as perdas dos bancos coa especulación, uns 300.000 millóns de euros de débeda inmobiliaria.
Ademais deberá proseguir o plan que profunde a privatización da sanidade, a educación, o transporte público..., para “reducir o gasto social” e abrir as portas aos sectores do capital que buscan “investir”.
Todo pola débeda! é o berro de guerra social que este goberno, como o anterior, fixo seu. Todos os recortes que sexan necesarios para pagar os 100 millóns de euros diarios de intereses que consome unha débeda que, pola arte do birlibirloque, converten en pública os banqueiros e as multinacionais.
Por iso o primeiro goberno de Rajoy é un traxe feito a medida de banqueiros e multinacionais: daí a designación de Luís de Guindos como Ministro de Economía, un "Ex xefe de Lehman Brothers para gobernar a Economía española" como titulou Financial Times.

A oposición hai que facela desde a rúa
Fronte a un goberno de guerra social como este, a “oposición” institucional mostra a súa versión máis lamentable. A actitude dos dirixentes de CCOO e UXT, nin o denuncian, nin comezan a preparar a resposta contundente que lle pare os pés. Pola contra, Toxo saíu da entrevista con Rajoy falando de “boas vibracións” e chamando a un gran “pacto polo emprego” mentres proseguen a “negociación” dunha reforma laboral que non preanuncia máis que un novo recorte de dereitos.
O PSOE e Rubalcaba adícanse sobre todo a chamar ao PP a negociar pactos. Non en balde PP e PSOE son obedientes vasallos de Merkel e Sarkozy, ao servizo do capital financeiro.
Esquerda Unida, que aparece practicamente como única oposición, proclama unha “oposición responsable e construtiva” e quixo aparecer como portavoz da burocracia sindical de CCOO e UXT, chamando a “negociar un novo modelo produtivo”. Do mesmo xeito, non cuestionou o pago da débeda pública a bancos e especuladores, nin a UE, nin atacado os fundamentos dun sistema que nos leva á catástrofe.
A única oposición real que este goberno está a ter é, unha vez máis, a dos traballadores/as que proseguiron coas súas loitas, así sexan sectoriais e dispersas. As manifestacións de empregados públicos en numerosos Concellos e Comunidades autónomas así como do profesorado son o camiño a xeneralizar e unificar no próximo período.

NON PAGAR A DÉBEDA E PARAR AS TESOIRAS DE RAJOY

Non se pode dar tregua a Rajoy, non se pode aceptar o retroceso histórico que queren impor. A burocracia sindical, como CCOO e UXT, deberían (hai tempo) estar a organizar a loita e non pactando con banqueiros, empresarios e gobernos.
Son esas loitas sectoriais en marcha as que se poden e deben converter en exemplo para todos, apoialas e rodealas de solidariedade e ir creando así as condicións dunha resposta xeral de toda a clase obreira e a mocidade. Nese empeño de alentar as loitas, unificalas e preparar unha resposta xeral debe envorcarse o sindicalismo de clase alternativo e o movemento 15M e ese é o camiño que hai que esixir a todos os que como EU ou Amaiur decláranse oposición a este goberno.
É hora de organizar a loita contra os plans de Rajoy e compañía. É hora de defender o non pago da débeda aos banqueiros e facer unha campaña para derrotalos e impor un plan de rescate dos traballadores e o pobo.

Editorial do número de xaneiro de Páxina Vermella, publicación mensual de Corrente Vermella
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-01-2012 12:51
# Ligazón permanente a este artigo
FORA A LEI DE EXTRANXERIA
Corrente Vermella apoia a manifestación convocada para hoxe 29D, ás 20 horas, na Pza Maria Pita pola Asociación Sen Papeis da Coruña, rexeitando o acoso policial ao que os traballadores e traballadoras imigrantes estan a ser sometidos.
A crise vem a diparar toas as alarmas contra o crecemento exponencial do racismo e xenofobia na procura de desviar a atención da poboación das verdadeiras causas do empobrecemento do conxunto da soiedade e da clase traballadora en concreto.
Ocultan que a crise esta xerada pola especulación inmobiliaria e financeira, e o apoio descarado ás grandes áreas comerciais frente o pequeño comercio, e non polos traballadores e traballadoras imigrantes.
O desmantelamento do estado de “Ben Estar” para privatizar a sanidade e a educación, xunto cós recortes nos servizos sociais, estan a xerar unha situación de inestabilidade e crispación social para a que os poderosos estan a buscar “chivos expiatorios”, e atopannos nos sectores da sociedade marxinalizados pola lexislación e as institucións.
Estas medidas estan deixando despedimentos masivos ata alcanzar a cifra de 5 millóns de parados e 240 mil na Galiza, despedimentos feitos pola patronal para presionar cara unha nova reforma labolar que abarate, máis o despido.
Os traballadores e traballadoras imigrantes son postos na marxinalidade por unha lexislación represiva, baseada na Lei de Extranxeria e todas as limitacións posteriores á legalización da súa situación (traballa o “arraigo”, ás regularizacións, etc). Esta lexislación introduce outra división na clase traballadora entre nativos/legais e extranxeiros/ilegais, que se ven a sumar ás mais visibéis como a existente entre fixos e precarios, xóvenes e vellos, mulleres e homes.
Sobre esta base, a presión sobre os traballadores e traballadoras imigrantes da Coruña atopa un verdadeiro caldo de cultivo; unha presión como a que se concretou nos pasados dias coa agresión impune a unha persoa na Rua Real.
Para CV os traballadores e traballadoras imigrantes son parte inseparabel da clase traballadora galega e española. Aquí, nas piores condición laborais coñecidas, traballan e pagan os seus impostos, e por elo “papeis para todos” é o primeiro paso no camiño de exixencia da derogación da Lei de Extranxeria, que os iguale en dereitos a sus compañeiros e compañeiras de clase.
Para Corrente Vermella a defensa de todos os dereitos políticos, sociais e laborais dos traballadores e traballadoras imigrantes é unha tarefa que teñen que asumir todas as organización políticas, sociais e, especialmente sindicais. Non se pode admitir que por motivos corporativos ou calquer outro non se poñan á cabeza na defensa das suas reivindicacións.
Por último, faise imprescindible exixir a depuración de todos os corpos de “seguridade” do Estado de todos os membros nomeadamente racistas e xenófobos.

Galiza, 28 de decembro do 2011
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 29-12-2011 16:18
# Ligazón permanente a este artigo
COMUNICADO DA CORRENTE VERMELLA
Diante da detencion de militantes independentistas galegos


1.- CV non comparte os obxectivos politicos perseguidos polos detidos, mas nun cadro de profunda crise economica e politica a sociedade non pode ficar calada diante das detencions,.
Con máis do 17 % da poboacion galega no desemprego, con “indixentes” mortos de frio na Coruña por carecer de vivenda digna, con ataques constantes contra os servizos publicos da sociedade, os mesmos que son responsabéis do empobrecemento do conxunto da sociedade construen esta campaña “antiterrorista”,
Ate onde sabemos, non so ningun responsable da crise foi detido, senon que recentemente veñen de indultar un alto executivo do Banco Santander.

2.- Os mesmos que apoiaron os golpes de estado “blandos” que desde a Union Europea deron en Grecia e Italia para impor os planes de “resgate”, facendo dimitir a Papandreu e Berlusconi para poer no seu lugar primeiros ministros non escollidos por ninguen. Os mesmos que cando se anunciou o referendo grego para decidir sobre os planes fameadores da Union Europea, chamaron “incendiario” ao Papandreu,
Estos son os que enchen as bocas falando de democracia, mentras supostos corruptos como o xenro do monarca, pasean polas rúas libremente.

3.- Agora, cando o “novo goberno” do Estado Español, aprestase a lanzar unha andanada brutal contra os direitos sociais, é que “xurde” esta compaña contra o “terrorismo” galego, desviando a atencion das medidas que estan a aplicar e as que veñen.
A sanidade publica esta en risco de seren destruida, a educacion publica; os servizos sociais entregados ás fundacions e organismos filantropicos privados, os direitos da xuventude traballadora definitivamente liquidadas con contratos con salarios por baixo o minimo interprofesional e sen direito o desemprego. Esto é o que agochan tras a campaña.

4.- A campaña contra a “terrorismo” na Galiza esconde umha verdadeira ameaza ás liberdades democráticas do movimento popular que non vai parar nos supostos “terroristas”.
Alen mais, saltandose a presuncion de inocencia que din defender, os detidos xa estan condenados polos medios de comunicación, coa utilizacion Inquisitorial de termos como “terrorismo” ou “violentos”, ou leis como a de Partidos que actúan como unha verdadeira espada de Damocles sobre as organizacions populares e sociais.

5.- A defensa das liberdades democráticas, do direito á reunion e asociacion, dos pobos a súa libre audeterminacion, e a derogacion de leis como a de Partidos que impiden o seu desenvolvimento, son fundamentais para a clase traballadora e as clases populares, para a sua organización, por iso non poden asistir pasivas ás ameazas contra elas, mas ten que facelo contando so coas suas forzas, coa sua mobilizacion.
É responsabilidade de todas as organizacions politicas, sociais e sindicais democráticas asumir a incondicional defensa das liberdades, admitir calquer concesion e recortes nelas é umha ferramenta contra a loita popular. Por todo elo, a partir da aplicación do principio democrático da presuncion de inocencia dos detidos, é imprescidible a sua liberacion inmediata.

6.- CV considera que a loita contra os gobernos dos banqueiros e os empresarios ten que levala adiante o conxunto da clase traballadora, das clases populares, a través da mobilizacion social e xeral, e a partir da súa propria organización, da toma democrática das decisions en asembleas populares.

8 de decembro de 2011

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-12-2011 16:59
# Ligazón permanente a este artigo
EXIPTO: Por un Consello Revolucionario para dirixir a revolución
Al Ichtiraquiun Al Tawriun (Os Socialistas Revolucionarios) - Exipto

A revolución, que non gañou aínda e non ten aínda o poder, non a representa ningún goberno baixo as ordes dos militares. Con todo, represéntaa un Consello revolucionario para dirixir a revolución. Este Consello elíxeno os revolucionarios das prazas, con normas diferentes das normas actuais dos Ministros.
Ahmed O Said Sorour morreu na rúa da Asemblea Popular esta mañá. Atropelado polos coches da Seguridade Central que ían desmantelar a concentración dos revolucionarios ante o Consello de Ministros, para evitar a entrada do Ganzouri, Presidente do novo goberno das Forzas Armadas. Ganzouri ten prohibido viaxar, por unha decisión da Procuradoría Xeral en xuño deste ano, está acusado en máis dun caso de corrupción e saqueo das riquezas do país para beneficio de empresarios exipcios e árabes.
Así comezou o novo-vello goberno as funcións do poder... co asasinato de Ahmed Sorour, quen foi asediado pola Seguridade Central na rua fronte ao Consello dos Ministros e despois rodeado pola Policía Militar no hospital Al Monira. Máis tarde, mesmo despois da súa morte, un equipo da Policía Militar e da Seguridade Central dirixíronse á morgue, con falsas testemuñas, para declarar que a súa morte foi de forma natural.
Hai cincuenta e tres mártires, até o momento, e prevese que sexan moitos máis polos que están hospitalizados en situación crítica. É a guerra declarada pola Xunta Militar contra os revolucionarios das prazas e en contra dos pobres que perdan as súas vidas, tíranse os seus corpos no lixo e aínda algunhas organizacións falan da "necesidade de participar nas eleccións".
Un portavoz da Xunta militar non se avergoña de declarar que o Consello cancelará as eleccións se o número supera os 200 mortos! Este é o prezo da cadeira de brazos no Parlamento das Forzas Armadas. Unhas Forzas Armadas que seguen albiscando no horizonte os seus poderes, prerrogativas e oportunidades de negocio e máis diñeiro nos seus petos e no dos ricos do país.
Hai unha gran diferenza entre a participación en xeral na batalla electoral, a pesar da nosa conciencia de que a vitoria da revolución non será nunca no Parlamento, co fin de estar no lado das masas, que teñen a esperanza no Parlamento como unha saída... e participar nas actuais eleccións, cando o sangue dos mártires, corre de mans do propio Consello militar, que é quen supervisa e dirixe estas eleccións. Despois dunha longa loita entre eles sobre o laicismo, o estado civil e o teocrático, as forzas do islam político e as forzas liberais puxéronse de acordo en participar nas eleccións. A revolución puxéronlles nunha mesma gabia despois de que fosen inimigos e agora enfrontan xuntos o ruído dos revolucionarios e a súa insistencia esta vez en lograr a vitoria.
Hoxe, as masas están nas Prazas, no Cairo, Alexandría, Ismailia, Suez, Mahalla, e Asuán . Loitan valentemente polo seu soño de viver e lograr a liberdade e a xustiza social. E onde van estar as masas imos estar nós. Entre as súas filas, pelexando e loitando polas demandas da revolución, que non se van a lograr baixo o mando militar. Realizar as eleccións hoxe en día ou participar nelas é situarse á altura da delincuencia e a traizón do sangue dos mártires.
A Xunta debe deixar xa o mando e agora mesmo. Con todo, a Xunta Militar fala a linguaxe da guerra, utiliza termos como Fronte de Mohamed Mahmoud, e adiantar as liñas, e fala sobre a trégua, conscientemente ou non de que declararan a guerra, non no sentido metafórico, senón o sentido literal, contra as masas concentradas nas Prazas. E se a Xunta declarou a guerra, entón non hai maneira de que nosa vista limítase a un goberno nacional, sabemos que nunca será un goberno revolucionario, se está a esperar a bendición dos militares. Sabemos que calquera goberno baixo o mando dos militares será un instrumento de beleza para ocultar a fealdade do réxime.
Onte, puxéronse varios nomes para formar o núcleo do goberno nacional desde a praza de Tahrir. E xusto cando se fixaron os nomes algúns dos revolucionarios entraron en dúbida, por temor da represión da Xunta ou polo medo da posibilidade de perder a oportunidade de participar no poder no caso de que a Xunta decida decorar o seu goberno do Ganzouri con eles. Algúns deses nomes propostos na Praza Tahrir acordaron reunirse coa Xunta e non deben por tanto representar aos revolucionarios.
A revolución, que non gañou aínda e non ten aínda o poder, non a representa ningún goberno baixo as ordes dos militares. Con todo, represéntaa un Consello revolucionario para dirixir a revolución. Este Consello elíxeno os revolucionarios das prazas, con normas diferentes das normas actuais dos Ministros. As normas dos representantes dos revolucionarios non son pola súa situación internacional, nin polas súas cualificaciones e riquezas, nin polas boas relacións con algúns dos símbolos do poder. As normas dos representantes dos revolucionarios son quen están loitado nas prazas, enfrontáronse ás balas e a morte, e pasaron as noites vixiando as prazas. Son os que recolleron os gases lacrimóxenos coas súas mans para lanzalos contra as forzas militares e da policía que utilizaron todo o disponible, mesmo as prohibidas a nivel internacional para dispersar aos manifestantes e derrotar a revolución. O Consello da Dirección da Revolución, non debe carecer dos representantes das vítimas e as familias dos mártires de Maspero e novembro.
Un consello militar de 19 militares iniciou a guerra contra os revolucionarios nas prazas. Nós temos que enfrontar a iso con un Consello Revolucionario de 19 revolucionarios.
A nosa revolución necesita un Consello da Revolución, que lidere a actual situación nunha batalla revolucionaria e clara contra a Xunta militar.
Non ás eleccións celebradas sobre os restos dos mártires. Non aos gobernos baixo o mando dos militares.
Gloria aos mártires e ao triunfo da revolución. O poder e a riqueza para o pobo.
Pola revolución até a vitoria

Exipto, 27 Novembro 2011
Tradución ao español Marcel Hatim
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 29-11-2011 19:46
# Ligazón permanente a este artigo
URDANGARIN COAS MANS NA CAIXA E A CASA REAL EN APERTOS
FÓRA A MONARQUIA!
Felipe Alegría (Corrente Vermella)
Finalmente saltou á luz o caso Urdangarín, o xenro do rei, coas mans na caixa e acusado de malversación de diñeiros públicos. O asunto comezou a coñecerse hai dous anos e medio, a raíz do escándalo Palma Area, cuxo principal implicado era o presidente balear do PP, Jaume Matas.
Pero entón o tema foi silenciado. Por unha banda, declarouse segredo o sumario xudicial sobre a implicación de Urdangarín e, por outro, co fin de pór terra por medio, Telefónica (que xa lle nomeou con anterioridade para suculentos cargos honoríficos) ascendeulle a conselleiro e presidente da “Comisión de Asuntos Públicos de Telefónica Latinoamérica e EE UU”, un cargo protocolario xenerosamente remunerado, que “requerer” residir en Washington. Algo parecido fixo A Caixa coa infanta Cristina.
Pero ao final as cousas complicáronse, os feitos non poden ser ocultados e Urdangarín está a piques de ser procesado por apropiarse ilegalmente de fondos públicos. Uns fondos obtidos mediante o compinchamiento co goberno balear de Jaume Matas e a Generalitat de Francisco Camps e coa participación, como intermediarios, de personaxes como “Pepote” Ballester, integrante do círculo íntimo da Casa Real, entón director xeneral de Deportes do goberno Matas.
Contratos tramposos de máis de 8 millóns de euros, nos que a facturación non se correspondía con servizos reais, foron asignados a dedo polos gobernos de Camps e Matas á trama Urdangarín entre 2004 e 2009. A trama estaba formada por unha rede de empresas creada ao redor dunha fundación “sen ánimo de lucro” chamado Nóos. Nalgunha desas empresas figura como socia a infanta Cristina. Unha parte significativa dos ingresos da trama acabou recalando en paraísos fiscais.
Agora van tentar custe o que custe desvincular a Urdangarín da Casa Real e impedir que esta non sexa alcanzada polo escándalo. Pero a tarefa non vai ser fácil. Os negocios de Urdangarín serían imposibles se non formase parte da Casa Real e se non participasen personaxes do círculo íntimo da familia real. Do mesmo xeito, o caso Urdangarín vai axudar a traer á actualidade os casos de corrupción nos que estiveron directamente implicados homes de palla e amigos do rei da catadura de Prado e Colón de Carvajal, Mario Conde, De la Rosa ou os Albertos. Casos que a prensa e as televisións, unha e outra vez, ocultaron de maneira sistemática. O caso Urdangarín sérvenos tamén para ver as “relacións íntimas” entre as grandes empresas como Telefónica e a Caixa coa Monarquía e os altos poderes do Estado.
O caso Urdangarín pon sobre a mesa, diante de todo a urxencia de acabar con esta institución herdada da España negra e, en particular, do franquismo, que é a Monarquía, unha institución que ninguén elixiu e que con todo converteuse -como froito dos pactos da Transición española- en peza crave desta que “chaman democracia e non o é”. Non hai ningunha xustificación para que esta institución parasitaria e fonte de corrupción mantéñase un día máis. O pobo, ao que nunca se lle consultou respecto diso, é o que debe decidir mediante un referendo Monarquía-República.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 15-11-2011 18:50
# Ligazón permanente a este artigo
NON AVALES A FRAUDE: SE VOTAS, VOTA NULO
NON AVALES A FRAUDE
ELES XA VOTARON: GAÑA A BANCA
SE VOTAS, VOTA NULO

O pasado 15 de Outubro centenares de miles de persoas saímos á rúa a manifestar o noso rexeitamento aos mercados. A eses mercados que teñen nomes e apelidos: os capitalistas, os banqueiros, as multinacionais e institucions como a Union Europea, o Banco Central Europeo ou o FMI. E son os gobernos estatais e autonomicos os que executan esas politicas capitalistas quenes, para saír da súa crise, decidiron declararnos a guerra social.
Cando esplodiu abertamente a crise foron eses gobernos e esas institucions as que acudiron con axudas millonarias ao resgate dos banqueiros. As débedas privadas dos bancos multinacionais e especuladores eran resgatadas e convertidas así en debeda publica. Foron xerando umha enorme debeda publica que agora, din, temos que pagar entre todos/as e por iso “temos que entender” que son necesarios os recortes sociais.
Na loxica destes dirixentes politicos e do seu Estado non hai recursos para xerar emprego, para ter educacion publica e de calidade, para asegurar que ningunha familia quede sen traballo ou sen subsidio, para que haxa vivendas para todos. Para iso non ha diñeiro, mas para seguir sen limite cos resgates millonarios aos banqueiros e especuladores, para iso si teñen e con xenerosidade!!.
Por iso non ha problema en recortarlle á educación publica en Madrid 80 000 millons de euros, o tempo que se lle dan 90 000 millons en forma de desgravacions fiscais, cesions de terreos ou edificios publicos.
Por iso non ha problema en reter 13 millons de euros da liquidación de impostor a 1022 concellos, deixandoos asi ao bordo da quebra e con miles de traballadores/as sen cobrar os seus salarios ou sen PER, e sen un pedazo de pan que levarse á boca, mentres aos delincuentes que estiveron o fronte das Caixas dánselles indenmizacions de 30 millons ou gastan 17 000 millons no seu salvamento.
O 15 de Outubro volveu ser un clamor que “chamano democracia e non o é”, que “non nos representan”, que a crise, a sua crise, paguena os capitalistas!, que non aceptamos pagar a sua debeda con mais parados, con mais desafiuzamentos, co recorte na educacion e a saúde publica. Que o que queremos para sair da crixe é un plan de resgate dos traballadores a as traballadoras, do pobo que contemple, entre outras medidas a reparticion do traballo, reducindo a xornada sen reducir o salario, o subsidio indefinido para os desempregados e a conxelacion imediata de todos os desafiuzamentos.
E dixémoslles que voltaremos saír á rúa a apoiar aos profesores/as, aos traballadores da saúde, traballando por unir todas as loitas e preparar así as condicions para unha folga xeral, porque ese é o unico camiño para enfrentar esta guerra social e impor un cambio favorable á clase traballadora e o pobo.
Pero eles pretenden eludir a presion e as demandas sociais coas eleccions xerais, convertendoas nun “referendo” que lexitime a representacion dos que veñen cunhas enormes tesoiras a seguir gobernando para os banqueiros e poder dicer o dia 21 de novembro que a loita na rúa, as demandas do 15M, xa non teñen sentido por que “o pobo decidiu”.
E saben que a unica maneira de lograr tal “lexitimidade” é facendo aparecer como eleccions libres e democráticas o que non é outra cousa que umha enorme fraude.
É umha fraude porque mediante un “golpe institucional”, umha reforma neoliberal da Constitucion, o PPSOE impuxo que goberne quen goberne a “prioridade absoluta do estado” é pagar a debeda. Garantiron asi que veña o que veña, neste rexime bipartidista, virá coas enormes tesoiras a profundar a guerra social contra a clase traballadora e o pobo.
É un xogo amañado onde o resultado coñecese de anteman: gaña a banca. É un xogo amañado porque se a sua lei electoral garantialles o bipartidismo, agora, con nocturnidade e alevosia, o PPSOE modificou a lei electoral para blindar ainda mais o bipartidismo.
Desde a esquerda durante moitos anos e agora desde o 15M, viñemos denunciando que a lei electoral é antidemocrática. Coa chamada Lei D’Hont negase o principio basico dumha persoa un voto. O estabelecemento dun minimo do 3% para optar á reparticion de escanos castiga ás grandes cidades e centros industriais en beneficio das pequenas provincias e areas rurais, onde a reaccion e a direita teñen a sua base social, de tal xeito que un deputado vale 77 mil votos en Salamanca, 20 mil en Ceuta e mais de 130 mil en Madrid ou Barcelona. Onde queda umha persoa un voto?
A sua lei electoral fai imposible a competencia en igualdade das diferentes candidaturas e deixa fora a miles de mozos e mozas que hoxe son parte destacada da loita na rúa, que con 16 anos si teñen idade para soportar o desemprego e a falta de futuro ou para traballar en precario, mas non para poder decidir. A sua lei electoral deixa fora a miles de traballadores/as inmigrantes, a quen se lles exixe todas as obrigas mas negaselles o direito o voto.
As eleccions estan amañadas para preservar o bipartidismo, con algumha outra formacion que decore un parlamento fraudulento, e todo esta ben atado por umha Constitucion que obriga a aplicar plans de axuste ao servizo dos banqueiros.
Non somos abstencionista, nin defensores do voto nulo por principio, pero, cando un movimento masivo na rúa esta a cuestionar este rexime e esta falsa democracia, participar no 20N é lexitimar a fraude.
Quen vimos enfrontando a este goberno e ao rexime monarquico bipartidista, quen exiximos un referendo fronte ao “golpe institucional” do PPSOE, quen reclamamos que se cambie a lei electoral, temos que denunciar que as eleccions do 20N son umha fraude antidemocrática na que non ha que participar. O camiño segue a estar na rúa, apoiando as loitas dos profesores a as profesoras, da sanidade, combatendo os axustes e preparando a folga xeral.
Por iso a loita non debe parar e desde os barrios, nas empresas e desde as asembleas do 15M, temos que facer a nosa propia “campaña electoral”, unha auténtica contra campaña de rexeitamento desta fraude, expondo que non se participe dele que quen queira votar, vote nulo. Temos que lograr que o dia 21, gañe quen gañe, e saque os deputados que saque, podamos dicer que a loita segue na rua porque “non nos representan”.
Non imos aceptar recortes e axustes contra os traballadores/as e os pobo. A crise que a paguen os capitalistas!.

Un chamado á esquerda: non avales co teu voto a fraude destas eleccions!
Todos sabemos de antemán que o 20N, lonxe de apuntar cara unha mudanza favorable á clase traballadora e o pobo, vai xusto o oposto: gañe quen gañe vai perder o pobo, haberá mais recortes, mais paro e mais medidas a favor dos capitalistas.
Quen sexa o vencedor, como ocurreu en Grecia e en Portugal, dira que esta “lexitimado polo pobo” e descargará con mais contundencia o peso da crise do sistema sobre as nosas costas, acentuando a guerra social. Pero a resposta a esta guerra social da Troika (UE, BCE, FMI), os capitalistas e os seus gobernos só se vai a dar no marco da loita e a auto organizacion dos de abaixo.
Cando varios centos de miles de persoas saímos á rua berrando “chamano democracia e non o é” e “esta debeda no a pagamos”; cando aprobaron umha reforma da lei lectoral que blinda o bipartidismo, e cando fixeron unha Reforma Constitucional expres, ás costas do pobo, para eleva a “lei suprema” que o pago da debeda aos bancos é a “prioridade absoluta”, pensamos que participar destas eleccions é avalar este circo cuxo unico proposito é lexitimar as suas medidas e fortalecer este sistema tramposo.
Nestas circunstancias, neste momento, o que de verdade pode cuestionar a forza e a lexitimidade do proximo goberno é un voto masivo nulo.

Por umha saída social, obreira e popular, á crise: organizate e loita
O pobo traballador esta en loita contra contra os recortes implementados polos gobernos, mas estas loitas estan illadas umhas doutra, desde a educacion ate a sanidade, desde as loitas contra os EREs e na defensa do emprego ate as loitas populares en defensa dos servizos sociais, sen unha perspectiva de conxunto que enfrente os verdadeiros responsables da crise e dos recortes, os banqueiros, os capitalistas e os seus gobernos.
Os peches de empresas, os EREs e as privatizacions do servizos publicos e sociais teñen igual obxectivo: mellorar os beneficios empresariais a costa do emprego e os servizos. A fraude electoral esta, de ultimas, o servizo deste obxectivo.
Por iso, para CV é lamentable que forzas que se din de esquerdas, como o BNG ou EU, prioricen a sua participacion nesta “farsa” frente á loita da clase traballadora e os pobos. Por moitos deputados que saquen, a sua presenza nas institucions non garanten a conquista das demandas sociais, como xa se ten demonstrado co paso do BNG pola Xunta Bipartida, que decepcionou a amplas capas da poboacion.
De feito, nos seus programas xa teñen rebaixado as suas exixencias para ter cabida na “farsa”. Frente a gravidade da crise non abondan propostas sen coraxe como a de propór a formacion dunha Banca publica á beira e sen tocar á rapiñenta banca privada. En realidade, en ambos os dous casos son programas que non rompen co sistema en crise, senon que tentan combatir o cancro con aspirinas.
Dende CV decimos que existe umha saída da crise desde a perspectiva da maioria da sociedade, da clase obreira e pobo, que pasa pola adopcion de medidas radicais contra este sistema en crise, como o non pago da debeda, a nacionalizacion sen indemnizacion da banca e das empresas estratexicas, umha saída socialista e obreira á crise.
Dende CV decimos que esta saída da crise so vira da mobilizacion e auto organizacion dos de abaixo, os traballadores e as traballadoras nas empresas construindo o sindicalismo de clase e combativo, a cidadanía nos barrios e nas asembleas do 15M, os estudantes nos centros de ensino.
Somos os de abaixo os que temos decidir como, cando e donde queremos investir e producir, porque diñeiro si o ha, na Igrexa, na Monarquia, nos resgates ao bancos e grandes empresarios, nas SICAV. Saquemolo de onde esta. Neste camiño é preciso rexeitar esta fraude, e fagas o que fagas o 20N.


organiza-te e loita

Galiza, Novembro do 2911
Comentarios (3) - Categoría: Estado Español - Publicado o 12-11-2011 21:45
# Ligazón permanente a este artigo
CO POBO GREGO, CONTRA O "PLAN DE RESGATE!
A UNION EUROPEA É A EUROPA DO CAPITAL E DA CRISE

Papandreu, o capataz da Troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e FMI) que en menos de dous anos someteu ao pobo grego a cinco plans de axuste sucesivos, cada un máis brutal que o anterior, anunciou o 2 de novembro a celebración dun referendo sobre o segundo "plan de resgate" de Grecia, aprobado uns días antes no Cume europeo de final de outubro.
Non é que o "socialista" Papandreu volveuse de súpeto amante da democracia senón que, odiado polo pobo grego e politicamente illado e en crise, viuse obrigado a manobrar á desesperada para facilitar a aprobación do novo "plan de resgate". Pero unha cousa son as manobras políticas en Grecia e outra o seu impacto na Unión Europea (UE)

Pánico na EU
Así, o só anuncio do referendo, a posibilidade de que o pobo grego pronunciásese e dixese Non ao "plan de resgate" (o 80% da poboación está en contra), desencadeou o pánico na UE e acabou de pór patas para arriba os acordos do Cume europeo.
Tras o anuncio de Papandreu, as xerarcas da UE, empezando por Merkel e Sarkozy, lanzáronse como energúmenos a chantaxear e ameazar a Grecia. Retiraron os 8000 millóns prometidos, ameazaron coa expulsión do euro e da UE e anunciaron as peores calamidades imaxinables para o pobo grego.
E é que, se os banqueiros, Merkel e Sarkozy xa decidiran o plan a quen se lle podía tan siquer pasar pola cabeza que devandito plan, que ata de pés a mans a tres xeracións de gregos, puidese ser decidido nun referendo popular. Faltaría máis! O mal exemplo, ademais, non só afectaba a Grecia, senón aos plans de axuste de Irlanda, Portugal, Italia ou o Estado español.
Finalmente, en base á enorme presión exercida, a UE e o FMI lograron que a proposta de referendo fose retirada por Papandreu e iniciásense, no medio dunha tremenda crise política, conversacións para crear un incerto goberno grego de "unidade nacional" que aplique as medidas que lle dite a troika.

A UE: unha maquinaria de guerra antidemocrática ao servizo dos banqueiros
A UE mostrou unha vez máis, con especial crueza, que é unha maquinaria incompatible coa democracia e unha arma de guerra ao servizo dos banqueiros e grandes capitalistas para o saqueo dos traballadores e os pobos europeos.

O "plan de resgate" é a ruína e a esclavización de Grécia
Merkel, Sarkozy, Barroso e compañía (co apoio dos Rajoy e Rubalcaba) pretenden, no colmo do cinismo, aparecer como os "salvadores de Grecia", cando foron eles os que, en menos de dous anos, devastaron o país, deixándoo coma se sufrise unha guerra. Son tamén eles os que aprobaron agora o segundo "plan de resgate", que profunda a devastación social e económica de Grecia, converte ao país nun protectorado colonial directamente manexado pola Troika (que se instala permanentemente en Atenas) e esclaviza ao pobo grego durante décadas.

A zona euro e a UE rompen
O acelerón da crise da UE provocado polo anuncio do referendo grego ten acabado de afundir os resultados do último Cume europeo, que fora presentada como "histórica" e que supostamente resolvera de forma "definitiva" a insolvencia da gran banca europea, o problema da débeda grega e "a crise do euro".
En realidade, estamos a viver o pánico dos amos de Europa ante o desmoronamento do proxecto que teñen construído o longo de décadas. A reunión do G-20 en Cannes mostrou que todos os problemas da UE persisten e agrávanse, que a continuidade da zona euro e da propia UE está abertamente en cuestión e que é hora de expor a necesidade dunha alternativa socialista e revolucionaria a esta Europa do capital que, no seu afundimento, lévanos á ruína.

Grecia: rexeitar o "plan de resgate", deixar de pagar a débeda, saír do euro e da UE, chamar á solidariedade e tomar medidas drásticas de autodefensa
O segundo "plan de resgate" de Grecia é a catástrofe segura para o pobo grego. Unha catástrofe que ademais, acabará (ninguén se engana respecto diso) con Grecia expulsada da zona euro, unha vez que todo o seu patrimonio nacional fose saqueado.
Por iso, a primeira condición para escapar da catástrofe é rexeitar o "plan de resgate" e deixar de pagar unha débeda que é completamente ilexítima. Sabendo que isto leva forzosamente á saída do euro e da propia Unión Europea. Agora ben, se Grecia rexeita o pago da débeda e sae do euro e a UE, será -con absoluta seguridade- sometida a un boicoteo desapiadado polas potencias capitalistas, empezando polas da UE, co obxectivo de afundir o país e ofrecer un escarmento exemplar.
Por iso, o rexeitamento ao plan e ao pago da débeda só teñen sentido se van acompañados por dúas cousas fundamentais: a primeira, a máis estreita solidariedade da clase traballadora europea cos irmáns gregos e contra os seus propios gobernos. A segunda, a toma de medidas drásticas anticapitalistas de autodefensa, como son: a expropiación e nacionalización, baixo control dos traballadores, da banca, as indústrias estratéxicas e servizos chave, así como o establecemento dun estrito control dos movementos de capitais e do monopolio do comercio exterior.
Polo demais, a loita non poderá triunfar nun país illado e se non se abre a perspectiva doutra Europa, a dunha Europa Unida dos traballadores e os pobos, os Estados Unidos Socialistas de Europa.

Solidariedade co pobo grego. A súa loita é a nosa
A batalla do pobo grego é a nosa. Eles dependen dos traballadores e as traballadoras, e pobos europeos, e nós deles. Hai que levar a solidariedade á rúa. A súa loita é a nosa. A súa vitoria a de todos/as.

SOLIDARIEDADE CO POBO GREGO CONTRA O PLAN DE RESCATE!
NON AO PAGO DA DÉBEDA!
FÓRA A UNION EUROPEA!
POR UNS ESTADOS UNIDOS SOCIALISTAS DE EUROPA!

5 de novembro de 2011
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 07-11-2011 11:59
# Ligazón permanente a este artigo
defendamos a Sanidade Pública: é de todas e todos
unidade nas mobilizacións

O pasado 22 de outubro de 2011 realizouse umha reunión entre as organizacións contra a privatización da sanidade pública de Aragón, Catalunya, País Valenciá e Madrid, no que fan um chamamento “a todos movementos sociais, asembleas de barrios e pobos a defender os seguintes puntos:

* Derrogación da Lei 15/97. Rescate dos centros privatizados. * Non ao copago / repago. * Por unha lei estatal de incompatibilidades no SNS. * Adecuación de medios e recursos para garantir a cobertura das necesidades socio-sanitarias da población, reducindo paulatinamente os concertos privados. * Participación e control cidadáns na xestión da sanidade.

É necesario organizarse e mobilizarse nos diferentes territorios do estado. O próximo 10 de novembro tod@s ante as sedes do PP e do PSOE para lembrarlles a súa responsabilidade no proceso de privatización da sanidade.

E asinan: Coordinadora Asemblearia Anti Privatización da Sanidade do Pais Valenciá. Coordinadora Anti Privatización da Sanidade de Madrid. Plataforma Matusalén (Madrid) Plataforma Contra a Privatización da Sanidade de Aragón Intersindical Alternativa de Catalunya.

Os traballadores e traballadoras da saúde, a cidadania galega, estan enfrentando planes similares aos denunciados, por isso consideramos que para gañar é preciso avanzar na unidade nas mobilizacións contra o desmantelamento dos servizos públicos para pagar os resgates á banca ou engordar as contas das clinicas privadas.

O 15 M recolle nos seus 8 puntos a exixencia de contratacion de persoal na sanidade ate que rematen as listaxe de espera. Para CV esta reivindicacion permite unir as aspiraciones da cidadania e as lexitimas exixencias dos traballadores e as traballadoras da saúde.

Corrente Vermella apóia as concentracións do 27 de outubro, na Coruña no Obelisco ás 20 h, convocadas póla Platafarma en Defesa da Sanidade Publica, e anima a todos os movementos sociais, asembleas de barrios e pobos, ás organizacións políticas e sindicais á coordinación na loita contra estos planes
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 27-10-2011 12:20
# Ligazón permanente a este artigo
Ante o anuncio de ETA do “cesamento definitivo da actividade armada”
O anuncio de ETA de “cesamento definitivo da actividade armada” foi recibido como unha gran e esperanzadora noticia, aínda que fose desde ángulos totalmente opostos. Desde Corrente Vermella recibímolo como unha gran noticia que saudamos calurosamente.
Non faltan voces desde o Goberno, o PP e o seu coro mediático, que falan, como Zapatero, de que “acabouse o terrorismo pero non a memória”, esixen “que non haxa contrapartidas” e considran unha infamia falar de amnistía para os presos vascos.
Curiosa vara de medir a destes “democratas” que se encheron a boca de “reconciliación nacional”, de “esquecemento do pasado” e de “perdón e xenerosidade” cando na Transición acordaron deixar impunes aos ladróns, torturadores, militares, xuíces e responsables políticos da ditadura franquista, moitos dos cales seguiron en activo como “demócratas de toda a vida”. Moitos destes “democratas”, que 35 anos despois seguen considerando unha aberración falar de Memoria Historia, agora eríxense en defensores da “memória”.
En realidade todo este coro histérico non ten outra pretensión que confundir o abandono das armas por parte de ETA co abandono polo pobo vasco das súas reivindicacións democráticas.
Por iso nosa alegría ten o signo oposto ao de todos estes fariseos. Porque a decisión de ETA vén cando decenas de miles de vascos seguen saíndo á rúa fortalecendo a loita obreira e popular polos dereitos sociais e democráticos e cando centenares de miles saímos á rúa en todo o Estado a enfrontarnos á guerra social que nos declararon banqueiros e gobernos e a gritar que “non nos representan”.
O abandono da actividade armada abre o camiño para que no centro da loita política estea o que sempre debeu estar, a acción de masas e a loita unida dos traballadores e os pobos de todo o Estado español, porque este é o único camiño certo para lograr os dereitos nacionais de Euskal Herria e a liberdade dos presos.
Nestes momentos de “transición” en Euskal Herria, convén non esquecer nin por un momento a historia da mal chamada Transición democrática foi rexeita pólos vascos (votaron a favor da actual constitucion só o 28%, sendo rexeitada da polo 70% restante), que burlou os dereitos nacionais e sociais, frustrou as ilusións da clase obreira e o pobo e instaurou o actual réxime monárquico bipartidista.
O coro de fariseos non vai escatimar esforzos para meter á esquerda abertzale no mesmo curro do réxime en que meteron ao PCE e aos dirixentes de CCOO e UXT. A loita lexítima e necesaria para obter a legalización e a presenza da esquerda abertzale no Parlamento será un paso progresivo para todos, se ese empeño vai vinculado á loita contra os plans de miseria dos banqueiros, os gobernos e a UE, á defensa do dereito de autodeterminación de Euskal Herría e á liberdade dos presos. Para esta batalla, a unidade de toda a clase traballadora e os pobos do Estado español fronte a este réxime ao que chaman democracia e non o é, constitúe a garantía para non repetir a triste experiencia da Transición.

Coordinadora Estatal de Corrente Vermella
21/Outubro/2011
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 24-10-2011 12:51
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal