A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

COMUNICADO DA CORRENTE VERMELLA
Diante da detencion de militantes independentistas galegos


1.- CV non comparte os obxectivos politicos perseguidos polos detidos, mas nun cadro de profunda crise economica e politica a sociedade non pode ficar calada diante das detencions,.
Con máis do 17 % da poboacion galega no desemprego, con “indixentes” mortos de frio na Coruña por carecer de vivenda digna, con ataques constantes contra os servizos publicos da sociedade, os mesmos que son responsabéis do empobrecemento do conxunto da sociedade construen esta campaña “antiterrorista”,
Ate onde sabemos, non so ningun responsable da crise foi detido, senon que recentemente veñen de indultar un alto executivo do Banco Santander.

2.- Os mesmos que apoiaron os golpes de estado “blandos” que desde a Union Europea deron en Grecia e Italia para impor os planes de “resgate”, facendo dimitir a Papandreu e Berlusconi para poer no seu lugar primeiros ministros non escollidos por ninguen. Os mesmos que cando se anunciou o referendo grego para decidir sobre os planes fameadores da Union Europea, chamaron “incendiario” ao Papandreu,
Estos son os que enchen as bocas falando de democracia, mentras supostos corruptos como o xenro do monarca, pasean polas rúas libremente.

3.- Agora, cando o “novo goberno” do Estado Español, aprestase a lanzar unha andanada brutal contra os direitos sociais, é que “xurde” esta compaña contra o “terrorismo” galego, desviando a atencion das medidas que estan a aplicar e as que veñen.
A sanidade publica esta en risco de seren destruida, a educacion publica; os servizos sociais entregados ás fundacions e organismos filantropicos privados, os direitos da xuventude traballadora definitivamente liquidadas con contratos con salarios por baixo o minimo interprofesional e sen direito o desemprego. Esto é o que agochan tras a campaña.

4.- A campaña contra a “terrorismo” na Galiza esconde umha verdadeira ameaza ás liberdades democráticas do movimento popular que non vai parar nos supostos “terroristas”.
Alen mais, saltandose a presuncion de inocencia que din defender, os detidos xa estan condenados polos medios de comunicación, coa utilizacion Inquisitorial de termos como “terrorismo” ou “violentos”, ou leis como a de Partidos que actúan como unha verdadeira espada de Damocles sobre as organizacions populares e sociais.

5.- A defensa das liberdades democráticas, do direito á reunion e asociacion, dos pobos a súa libre audeterminacion, e a derogacion de leis como a de Partidos que impiden o seu desenvolvimento, son fundamentais para a clase traballadora e as clases populares, para a sua organización, por iso non poden asistir pasivas ás ameazas contra elas, mas ten que facelo contando so coas suas forzas, coa sua mobilizacion.
É responsabilidade de todas as organizacions politicas, sociais e sindicais democráticas asumir a incondicional defensa das liberdades, admitir calquer concesion e recortes nelas é umha ferramenta contra a loita popular. Por todo elo, a partir da aplicación do principio democrático da presuncion de inocencia dos detidos, é imprescidible a sua liberacion inmediata.

6.- CV considera que a loita contra os gobernos dos banqueiros e os empresarios ten que levala adiante o conxunto da clase traballadora, das clases populares, a través da mobilizacion social e xeral, e a partir da súa propria organización, da toma democrática das decisions en asembleas populares.

8 de decembro de 2011

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-12-2011 16:59
# Ligazón permanente a este artigo
EXIPTO: Por un Consello Revolucionario para dirixir a revolución
Al Ichtiraquiun Al Tawriun (Os Socialistas Revolucionarios) - Exipto

A revolución, que non gañou aínda e non ten aínda o poder, non a representa ningún goberno baixo as ordes dos militares. Con todo, represéntaa un Consello revolucionario para dirixir a revolución. Este Consello elíxeno os revolucionarios das prazas, con normas diferentes das normas actuais dos Ministros.
Ahmed O Said Sorour morreu na rúa da Asemblea Popular esta mañá. Atropelado polos coches da Seguridade Central que ían desmantelar a concentración dos revolucionarios ante o Consello de Ministros, para evitar a entrada do Ganzouri, Presidente do novo goberno das Forzas Armadas. Ganzouri ten prohibido viaxar, por unha decisión da Procuradoría Xeral en xuño deste ano, está acusado en máis dun caso de corrupción e saqueo das riquezas do país para beneficio de empresarios exipcios e árabes.
Así comezou o novo-vello goberno as funcións do poder... co asasinato de Ahmed Sorour, quen foi asediado pola Seguridade Central na rua fronte ao Consello dos Ministros e despois rodeado pola Policía Militar no hospital Al Monira. Máis tarde, mesmo despois da súa morte, un equipo da Policía Militar e da Seguridade Central dirixíronse á morgue, con falsas testemuñas, para declarar que a súa morte foi de forma natural.
Hai cincuenta e tres mártires, até o momento, e prevese que sexan moitos máis polos que están hospitalizados en situación crítica. É a guerra declarada pola Xunta Militar contra os revolucionarios das prazas e en contra dos pobres que perdan as súas vidas, tíranse os seus corpos no lixo e aínda algunhas organizacións falan da "necesidade de participar nas eleccións".
Un portavoz da Xunta militar non se avergoña de declarar que o Consello cancelará as eleccións se o número supera os 200 mortos! Este é o prezo da cadeira de brazos no Parlamento das Forzas Armadas. Unhas Forzas Armadas que seguen albiscando no horizonte os seus poderes, prerrogativas e oportunidades de negocio e máis diñeiro nos seus petos e no dos ricos do país.
Hai unha gran diferenza entre a participación en xeral na batalla electoral, a pesar da nosa conciencia de que a vitoria da revolución non será nunca no Parlamento, co fin de estar no lado das masas, que teñen a esperanza no Parlamento como unha saída... e participar nas actuais eleccións, cando o sangue dos mártires, corre de mans do propio Consello militar, que é quen supervisa e dirixe estas eleccións. Despois dunha longa loita entre eles sobre o laicismo, o estado civil e o teocrático, as forzas do islam político e as forzas liberais puxéronse de acordo en participar nas eleccións. A revolución puxéronlles nunha mesma gabia despois de que fosen inimigos e agora enfrontan xuntos o ruído dos revolucionarios e a súa insistencia esta vez en lograr a vitoria.
Hoxe, as masas están nas Prazas, no Cairo, Alexandría, Ismailia, Suez, Mahalla, e Asuán . Loitan valentemente polo seu soño de viver e lograr a liberdade e a xustiza social. E onde van estar as masas imos estar nós. Entre as súas filas, pelexando e loitando polas demandas da revolución, que non se van a lograr baixo o mando militar. Realizar as eleccións hoxe en día ou participar nelas é situarse á altura da delincuencia e a traizón do sangue dos mártires.
A Xunta debe deixar xa o mando e agora mesmo. Con todo, a Xunta Militar fala a linguaxe da guerra, utiliza termos como Fronte de Mohamed Mahmoud, e adiantar as liñas, e fala sobre a trégua, conscientemente ou non de que declararan a guerra, non no sentido metafórico, senón o sentido literal, contra as masas concentradas nas Prazas. E se a Xunta declarou a guerra, entón non hai maneira de que nosa vista limítase a un goberno nacional, sabemos que nunca será un goberno revolucionario, se está a esperar a bendición dos militares. Sabemos que calquera goberno baixo o mando dos militares será un instrumento de beleza para ocultar a fealdade do réxime.
Onte, puxéronse varios nomes para formar o núcleo do goberno nacional desde a praza de Tahrir. E xusto cando se fixaron os nomes algúns dos revolucionarios entraron en dúbida, por temor da represión da Xunta ou polo medo da posibilidade de perder a oportunidade de participar no poder no caso de que a Xunta decida decorar o seu goberno do Ganzouri con eles. Algúns deses nomes propostos na Praza Tahrir acordaron reunirse coa Xunta e non deben por tanto representar aos revolucionarios.
A revolución, que non gañou aínda e non ten aínda o poder, non a representa ningún goberno baixo as ordes dos militares. Con todo, represéntaa un Consello revolucionario para dirixir a revolución. Este Consello elíxeno os revolucionarios das prazas, con normas diferentes das normas actuais dos Ministros. As normas dos representantes dos revolucionarios non son pola súa situación internacional, nin polas súas cualificaciones e riquezas, nin polas boas relacións con algúns dos símbolos do poder. As normas dos representantes dos revolucionarios son quen están loitado nas prazas, enfrontáronse ás balas e a morte, e pasaron as noites vixiando as prazas. Son os que recolleron os gases lacrimóxenos coas súas mans para lanzalos contra as forzas militares e da policía que utilizaron todo o disponible, mesmo as prohibidas a nivel internacional para dispersar aos manifestantes e derrotar a revolución. O Consello da Dirección da Revolución, non debe carecer dos representantes das vítimas e as familias dos mártires de Maspero e novembro.
Un consello militar de 19 militares iniciou a guerra contra os revolucionarios nas prazas. Nós temos que enfrontar a iso con un Consello Revolucionario de 19 revolucionarios.
A nosa revolución necesita un Consello da Revolución, que lidere a actual situación nunha batalla revolucionaria e clara contra a Xunta militar.
Non ás eleccións celebradas sobre os restos dos mártires. Non aos gobernos baixo o mando dos militares.
Gloria aos mártires e ao triunfo da revolución. O poder e a riqueza para o pobo.
Pola revolución até a vitoria

Exipto, 27 Novembro 2011
Tradución ao español Marcel Hatim
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 29-11-2011 19:46
# Ligazón permanente a este artigo
URDANGARIN COAS MANS NA CAIXA E A CASA REAL EN APERTOS
FÓRA A MONARQUIA!
Felipe Alegría (Corrente Vermella)
Finalmente saltou á luz o caso Urdangarín, o xenro do rei, coas mans na caixa e acusado de malversación de diñeiros públicos. O asunto comezou a coñecerse hai dous anos e medio, a raíz do escándalo Palma Area, cuxo principal implicado era o presidente balear do PP, Jaume Matas.
Pero entón o tema foi silenciado. Por unha banda, declarouse segredo o sumario xudicial sobre a implicación de Urdangarín e, por outro, co fin de pór terra por medio, Telefónica (que xa lle nomeou con anterioridade para suculentos cargos honoríficos) ascendeulle a conselleiro e presidente da “Comisión de Asuntos Públicos de Telefónica Latinoamérica e EE UU”, un cargo protocolario xenerosamente remunerado, que “requerer” residir en Washington. Algo parecido fixo A Caixa coa infanta Cristina.
Pero ao final as cousas complicáronse, os feitos non poden ser ocultados e Urdangarín está a piques de ser procesado por apropiarse ilegalmente de fondos públicos. Uns fondos obtidos mediante o compinchamiento co goberno balear de Jaume Matas e a Generalitat de Francisco Camps e coa participación, como intermediarios, de personaxes como “Pepote” Ballester, integrante do círculo íntimo da Casa Real, entón director xeneral de Deportes do goberno Matas.
Contratos tramposos de máis de 8 millóns de euros, nos que a facturación non se correspondía con servizos reais, foron asignados a dedo polos gobernos de Camps e Matas á trama Urdangarín entre 2004 e 2009. A trama estaba formada por unha rede de empresas creada ao redor dunha fundación “sen ánimo de lucro” chamado Nóos. Nalgunha desas empresas figura como socia a infanta Cristina. Unha parte significativa dos ingresos da trama acabou recalando en paraísos fiscais.
Agora van tentar custe o que custe desvincular a Urdangarín da Casa Real e impedir que esta non sexa alcanzada polo escándalo. Pero a tarefa non vai ser fácil. Os negocios de Urdangarín serían imposibles se non formase parte da Casa Real e se non participasen personaxes do círculo íntimo da familia real. Do mesmo xeito, o caso Urdangarín vai axudar a traer á actualidade os casos de corrupción nos que estiveron directamente implicados homes de palla e amigos do rei da catadura de Prado e Colón de Carvajal, Mario Conde, De la Rosa ou os Albertos. Casos que a prensa e as televisións, unha e outra vez, ocultaron de maneira sistemática. O caso Urdangarín sérvenos tamén para ver as “relacións íntimas” entre as grandes empresas como Telefónica e a Caixa coa Monarquía e os altos poderes do Estado.
O caso Urdangarín pon sobre a mesa, diante de todo a urxencia de acabar con esta institución herdada da España negra e, en particular, do franquismo, que é a Monarquía, unha institución que ninguén elixiu e que con todo converteuse -como froito dos pactos da Transición española- en peza crave desta que “chaman democracia e non o é”. Non hai ningunha xustificación para que esta institución parasitaria e fonte de corrupción mantéñase un día máis. O pobo, ao que nunca se lle consultou respecto diso, é o que debe decidir mediante un referendo Monarquía-República.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 15-11-2011 18:50
# Ligazón permanente a este artigo
NON AVALES A FRAUDE: SE VOTAS, VOTA NULO
NON AVALES A FRAUDE
ELES XA VOTARON: GAÑA A BANCA
SE VOTAS, VOTA NULO

O pasado 15 de Outubro centenares de miles de persoas saímos á rúa a manifestar o noso rexeitamento aos mercados. A eses mercados que teñen nomes e apelidos: os capitalistas, os banqueiros, as multinacionais e institucions como a Union Europea, o Banco Central Europeo ou o FMI. E son os gobernos estatais e autonomicos os que executan esas politicas capitalistas quenes, para saír da súa crise, decidiron declararnos a guerra social.
Cando esplodiu abertamente a crise foron eses gobernos e esas institucions as que acudiron con axudas millonarias ao resgate dos banqueiros. As débedas privadas dos bancos multinacionais e especuladores eran resgatadas e convertidas así en debeda publica. Foron xerando umha enorme debeda publica que agora, din, temos que pagar entre todos/as e por iso “temos que entender” que son necesarios os recortes sociais.
Na loxica destes dirixentes politicos e do seu Estado non hai recursos para xerar emprego, para ter educacion publica e de calidade, para asegurar que ningunha familia quede sen traballo ou sen subsidio, para que haxa vivendas para todos. Para iso non ha diñeiro, mas para seguir sen limite cos resgates millonarios aos banqueiros e especuladores, para iso si teñen e con xenerosidade!!.
Por iso non ha problema en recortarlle á educación publica en Madrid 80 000 millons de euros, o tempo que se lle dan 90 000 millons en forma de desgravacions fiscais, cesions de terreos ou edificios publicos.
Por iso non ha problema en reter 13 millons de euros da liquidación de impostor a 1022 concellos, deixandoos asi ao bordo da quebra e con miles de traballadores/as sen cobrar os seus salarios ou sen PER, e sen un pedazo de pan que levarse á boca, mentres aos delincuentes que estiveron o fronte das Caixas dánselles indenmizacions de 30 millons ou gastan 17 000 millons no seu salvamento.
O 15 de Outubro volveu ser un clamor que “chamano democracia e non o é”, que “non nos representan”, que a crise, a sua crise, paguena os capitalistas!, que non aceptamos pagar a sua debeda con mais parados, con mais desafiuzamentos, co recorte na educacion e a saúde publica. Que o que queremos para sair da crixe é un plan de resgate dos traballadores a as traballadoras, do pobo que contemple, entre outras medidas a reparticion do traballo, reducindo a xornada sen reducir o salario, o subsidio indefinido para os desempregados e a conxelacion imediata de todos os desafiuzamentos.
E dixémoslles que voltaremos saír á rúa a apoiar aos profesores/as, aos traballadores da saúde, traballando por unir todas as loitas e preparar así as condicions para unha folga xeral, porque ese é o unico camiño para enfrentar esta guerra social e impor un cambio favorable á clase traballadora e o pobo.
Pero eles pretenden eludir a presion e as demandas sociais coas eleccions xerais, convertendoas nun “referendo” que lexitime a representacion dos que veñen cunhas enormes tesoiras a seguir gobernando para os banqueiros e poder dicer o dia 21 de novembro que a loita na rúa, as demandas do 15M, xa non teñen sentido por que “o pobo decidiu”.
E saben que a unica maneira de lograr tal “lexitimidade” é facendo aparecer como eleccions libres e democráticas o que non é outra cousa que umha enorme fraude.
É umha fraude porque mediante un “golpe institucional”, umha reforma neoliberal da Constitucion, o PPSOE impuxo que goberne quen goberne a “prioridade absoluta do estado” é pagar a debeda. Garantiron asi que veña o que veña, neste rexime bipartidista, virá coas enormes tesoiras a profundar a guerra social contra a clase traballadora e o pobo.
É un xogo amañado onde o resultado coñecese de anteman: gaña a banca. É un xogo amañado porque se a sua lei electoral garantialles o bipartidismo, agora, con nocturnidade e alevosia, o PPSOE modificou a lei electoral para blindar ainda mais o bipartidismo.
Desde a esquerda durante moitos anos e agora desde o 15M, viñemos denunciando que a lei electoral é antidemocrática. Coa chamada Lei D’Hont negase o principio basico dumha persoa un voto. O estabelecemento dun minimo do 3% para optar á reparticion de escanos castiga ás grandes cidades e centros industriais en beneficio das pequenas provincias e areas rurais, onde a reaccion e a direita teñen a sua base social, de tal xeito que un deputado vale 77 mil votos en Salamanca, 20 mil en Ceuta e mais de 130 mil en Madrid ou Barcelona. Onde queda umha persoa un voto?
A sua lei electoral fai imposible a competencia en igualdade das diferentes candidaturas e deixa fora a miles de mozos e mozas que hoxe son parte destacada da loita na rúa, que con 16 anos si teñen idade para soportar o desemprego e a falta de futuro ou para traballar en precario, mas non para poder decidir. A sua lei electoral deixa fora a miles de traballadores/as inmigrantes, a quen se lles exixe todas as obrigas mas negaselles o direito o voto.
As eleccions estan amañadas para preservar o bipartidismo, con algumha outra formacion que decore un parlamento fraudulento, e todo esta ben atado por umha Constitucion que obriga a aplicar plans de axuste ao servizo dos banqueiros.
Non somos abstencionista, nin defensores do voto nulo por principio, pero, cando un movimento masivo na rúa esta a cuestionar este rexime e esta falsa democracia, participar no 20N é lexitimar a fraude.
Quen vimos enfrontando a este goberno e ao rexime monarquico bipartidista, quen exiximos un referendo fronte ao “golpe institucional” do PPSOE, quen reclamamos que se cambie a lei electoral, temos que denunciar que as eleccions do 20N son umha fraude antidemocrática na que non ha que participar. O camiño segue a estar na rúa, apoiando as loitas dos profesores a as profesoras, da sanidade, combatendo os axustes e preparando a folga xeral.
Por iso a loita non debe parar e desde os barrios, nas empresas e desde as asembleas do 15M, temos que facer a nosa propia “campaña electoral”, unha auténtica contra campaña de rexeitamento desta fraude, expondo que non se participe dele que quen queira votar, vote nulo. Temos que lograr que o dia 21, gañe quen gañe, e saque os deputados que saque, podamos dicer que a loita segue na rua porque “non nos representan”.
Non imos aceptar recortes e axustes contra os traballadores/as e os pobo. A crise que a paguen os capitalistas!.

Un chamado á esquerda: non avales co teu voto a fraude destas eleccions!
Todos sabemos de antemán que o 20N, lonxe de apuntar cara unha mudanza favorable á clase traballadora e o pobo, vai xusto o oposto: gañe quen gañe vai perder o pobo, haberá mais recortes, mais paro e mais medidas a favor dos capitalistas.
Quen sexa o vencedor, como ocurreu en Grecia e en Portugal, dira que esta “lexitimado polo pobo” e descargará con mais contundencia o peso da crise do sistema sobre as nosas costas, acentuando a guerra social. Pero a resposta a esta guerra social da Troika (UE, BCE, FMI), os capitalistas e os seus gobernos só se vai a dar no marco da loita e a auto organizacion dos de abaixo.
Cando varios centos de miles de persoas saímos á rua berrando “chamano democracia e non o é” e “esta debeda no a pagamos”; cando aprobaron umha reforma da lei lectoral que blinda o bipartidismo, e cando fixeron unha Reforma Constitucional expres, ás costas do pobo, para eleva a “lei suprema” que o pago da debeda aos bancos é a “prioridade absoluta”, pensamos que participar destas eleccions é avalar este circo cuxo unico proposito é lexitimar as suas medidas e fortalecer este sistema tramposo.
Nestas circunstancias, neste momento, o que de verdade pode cuestionar a forza e a lexitimidade do proximo goberno é un voto masivo nulo.

Por umha saída social, obreira e popular, á crise: organizate e loita
O pobo traballador esta en loita contra contra os recortes implementados polos gobernos, mas estas loitas estan illadas umhas doutra, desde a educacion ate a sanidade, desde as loitas contra os EREs e na defensa do emprego ate as loitas populares en defensa dos servizos sociais, sen unha perspectiva de conxunto que enfrente os verdadeiros responsables da crise e dos recortes, os banqueiros, os capitalistas e os seus gobernos.
Os peches de empresas, os EREs e as privatizacions do servizos publicos e sociais teñen igual obxectivo: mellorar os beneficios empresariais a costa do emprego e os servizos. A fraude electoral esta, de ultimas, o servizo deste obxectivo.
Por iso, para CV é lamentable que forzas que se din de esquerdas, como o BNG ou EU, prioricen a sua participacion nesta “farsa” frente á loita da clase traballadora e os pobos. Por moitos deputados que saquen, a sua presenza nas institucions non garanten a conquista das demandas sociais, como xa se ten demonstrado co paso do BNG pola Xunta Bipartida, que decepcionou a amplas capas da poboacion.
De feito, nos seus programas xa teñen rebaixado as suas exixencias para ter cabida na “farsa”. Frente a gravidade da crise non abondan propostas sen coraxe como a de propór a formacion dunha Banca publica á beira e sen tocar á rapiñenta banca privada. En realidade, en ambos os dous casos son programas que non rompen co sistema en crise, senon que tentan combatir o cancro con aspirinas.
Dende CV decimos que existe umha saída da crise desde a perspectiva da maioria da sociedade, da clase obreira e pobo, que pasa pola adopcion de medidas radicais contra este sistema en crise, como o non pago da debeda, a nacionalizacion sen indemnizacion da banca e das empresas estratexicas, umha saída socialista e obreira á crise.
Dende CV decimos que esta saída da crise so vira da mobilizacion e auto organizacion dos de abaixo, os traballadores e as traballadoras nas empresas construindo o sindicalismo de clase e combativo, a cidadanía nos barrios e nas asembleas do 15M, os estudantes nos centros de ensino.
Somos os de abaixo os que temos decidir como, cando e donde queremos investir e producir, porque diñeiro si o ha, na Igrexa, na Monarquia, nos resgates ao bancos e grandes empresarios, nas SICAV. Saquemolo de onde esta. Neste camiño é preciso rexeitar esta fraude, e fagas o que fagas o 20N.


organiza-te e loita

Galiza, Novembro do 2911
Comentarios (3) - Categoría: Estado Español - Publicado o 12-11-2011 21:45
# Ligazón permanente a este artigo
CO POBO GREGO, CONTRA O "PLAN DE RESGATE!
A UNION EUROPEA É A EUROPA DO CAPITAL E DA CRISE

Papandreu, o capataz da Troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e FMI) que en menos de dous anos someteu ao pobo grego a cinco plans de axuste sucesivos, cada un máis brutal que o anterior, anunciou o 2 de novembro a celebración dun referendo sobre o segundo "plan de resgate" de Grecia, aprobado uns días antes no Cume europeo de final de outubro.
Non é que o "socialista" Papandreu volveuse de súpeto amante da democracia senón que, odiado polo pobo grego e politicamente illado e en crise, viuse obrigado a manobrar á desesperada para facilitar a aprobación do novo "plan de resgate". Pero unha cousa son as manobras políticas en Grecia e outra o seu impacto na Unión Europea (UE)

Pánico na EU
Así, o só anuncio do referendo, a posibilidade de que o pobo grego pronunciásese e dixese Non ao "plan de resgate" (o 80% da poboación está en contra), desencadeou o pánico na UE e acabou de pór patas para arriba os acordos do Cume europeo.
Tras o anuncio de Papandreu, as xerarcas da UE, empezando por Merkel e Sarkozy, lanzáronse como energúmenos a chantaxear e ameazar a Grecia. Retiraron os 8000 millóns prometidos, ameazaron coa expulsión do euro e da UE e anunciaron as peores calamidades imaxinables para o pobo grego.
E é que, se os banqueiros, Merkel e Sarkozy xa decidiran o plan a quen se lle podía tan siquer pasar pola cabeza que devandito plan, que ata de pés a mans a tres xeracións de gregos, puidese ser decidido nun referendo popular. Faltaría máis! O mal exemplo, ademais, non só afectaba a Grecia, senón aos plans de axuste de Irlanda, Portugal, Italia ou o Estado español.
Finalmente, en base á enorme presión exercida, a UE e o FMI lograron que a proposta de referendo fose retirada por Papandreu e iniciásense, no medio dunha tremenda crise política, conversacións para crear un incerto goberno grego de "unidade nacional" que aplique as medidas que lle dite a troika.

A UE: unha maquinaria de guerra antidemocrática ao servizo dos banqueiros
A UE mostrou unha vez máis, con especial crueza, que é unha maquinaria incompatible coa democracia e unha arma de guerra ao servizo dos banqueiros e grandes capitalistas para o saqueo dos traballadores e os pobos europeos.

O "plan de resgate" é a ruína e a esclavización de Grécia
Merkel, Sarkozy, Barroso e compañía (co apoio dos Rajoy e Rubalcaba) pretenden, no colmo do cinismo, aparecer como os "salvadores de Grecia", cando foron eles os que, en menos de dous anos, devastaron o país, deixándoo coma se sufrise unha guerra. Son tamén eles os que aprobaron agora o segundo "plan de resgate", que profunda a devastación social e económica de Grecia, converte ao país nun protectorado colonial directamente manexado pola Troika (que se instala permanentemente en Atenas) e esclaviza ao pobo grego durante décadas.

A zona euro e a UE rompen
O acelerón da crise da UE provocado polo anuncio do referendo grego ten acabado de afundir os resultados do último Cume europeo, que fora presentada como "histórica" e que supostamente resolvera de forma "definitiva" a insolvencia da gran banca europea, o problema da débeda grega e "a crise do euro".
En realidade, estamos a viver o pánico dos amos de Europa ante o desmoronamento do proxecto que teñen construído o longo de décadas. A reunión do G-20 en Cannes mostrou que todos os problemas da UE persisten e agrávanse, que a continuidade da zona euro e da propia UE está abertamente en cuestión e que é hora de expor a necesidade dunha alternativa socialista e revolucionaria a esta Europa do capital que, no seu afundimento, lévanos á ruína.

Grecia: rexeitar o "plan de resgate", deixar de pagar a débeda, saír do euro e da UE, chamar á solidariedade e tomar medidas drásticas de autodefensa
O segundo "plan de resgate" de Grecia é a catástrofe segura para o pobo grego. Unha catástrofe que ademais, acabará (ninguén se engana respecto diso) con Grecia expulsada da zona euro, unha vez que todo o seu patrimonio nacional fose saqueado.
Por iso, a primeira condición para escapar da catástrofe é rexeitar o "plan de resgate" e deixar de pagar unha débeda que é completamente ilexítima. Sabendo que isto leva forzosamente á saída do euro e da propia Unión Europea. Agora ben, se Grecia rexeita o pago da débeda e sae do euro e a UE, será -con absoluta seguridade- sometida a un boicoteo desapiadado polas potencias capitalistas, empezando polas da UE, co obxectivo de afundir o país e ofrecer un escarmento exemplar.
Por iso, o rexeitamento ao plan e ao pago da débeda só teñen sentido se van acompañados por dúas cousas fundamentais: a primeira, a máis estreita solidariedade da clase traballadora europea cos irmáns gregos e contra os seus propios gobernos. A segunda, a toma de medidas drásticas anticapitalistas de autodefensa, como son: a expropiación e nacionalización, baixo control dos traballadores, da banca, as indústrias estratéxicas e servizos chave, así como o establecemento dun estrito control dos movementos de capitais e do monopolio do comercio exterior.
Polo demais, a loita non poderá triunfar nun país illado e se non se abre a perspectiva doutra Europa, a dunha Europa Unida dos traballadores e os pobos, os Estados Unidos Socialistas de Europa.

Solidariedade co pobo grego. A súa loita é a nosa
A batalla do pobo grego é a nosa. Eles dependen dos traballadores e as traballadoras, e pobos europeos, e nós deles. Hai que levar a solidariedade á rúa. A súa loita é a nosa. A súa vitoria a de todos/as.

SOLIDARIEDADE CO POBO GREGO CONTRA O PLAN DE RESCATE!
NON AO PAGO DA DÉBEDA!
FÓRA A UNION EUROPEA!
POR UNS ESTADOS UNIDOS SOCIALISTAS DE EUROPA!

5 de novembro de 2011
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 07-11-2011 11:59
# Ligazón permanente a este artigo
defendamos a Sanidade Pública: é de todas e todos
unidade nas mobilizacións

O pasado 22 de outubro de 2011 realizouse umha reunión entre as organizacións contra a privatización da sanidade pública de Aragón, Catalunya, País Valenciá e Madrid, no que fan um chamamento “a todos movementos sociais, asembleas de barrios e pobos a defender os seguintes puntos:

* Derrogación da Lei 15/97. Rescate dos centros privatizados. * Non ao copago / repago. * Por unha lei estatal de incompatibilidades no SNS. * Adecuación de medios e recursos para garantir a cobertura das necesidades socio-sanitarias da población, reducindo paulatinamente os concertos privados. * Participación e control cidadáns na xestión da sanidade.

É necesario organizarse e mobilizarse nos diferentes territorios do estado. O próximo 10 de novembro tod@s ante as sedes do PP e do PSOE para lembrarlles a súa responsabilidade no proceso de privatización da sanidade.

E asinan: Coordinadora Asemblearia Anti Privatización da Sanidade do Pais Valenciá. Coordinadora Anti Privatización da Sanidade de Madrid. Plataforma Matusalén (Madrid) Plataforma Contra a Privatización da Sanidade de Aragón Intersindical Alternativa de Catalunya.

Os traballadores e traballadoras da saúde, a cidadania galega, estan enfrentando planes similares aos denunciados, por isso consideramos que para gañar é preciso avanzar na unidade nas mobilizacións contra o desmantelamento dos servizos públicos para pagar os resgates á banca ou engordar as contas das clinicas privadas.

O 15 M recolle nos seus 8 puntos a exixencia de contratacion de persoal na sanidade ate que rematen as listaxe de espera. Para CV esta reivindicacion permite unir as aspiraciones da cidadania e as lexitimas exixencias dos traballadores e as traballadoras da saúde.

Corrente Vermella apóia as concentracións do 27 de outubro, na Coruña no Obelisco ás 20 h, convocadas póla Platafarma en Defesa da Sanidade Publica, e anima a todos os movementos sociais, asembleas de barrios e pobos, ás organizacións políticas e sindicais á coordinación na loita contra estos planes
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 27-10-2011 12:20
# Ligazón permanente a este artigo
Ante o anuncio de ETA do “cesamento definitivo da actividade armada”
O anuncio de ETA de “cesamento definitivo da actividade armada” foi recibido como unha gran e esperanzadora noticia, aínda que fose desde ángulos totalmente opostos. Desde Corrente Vermella recibímolo como unha gran noticia que saudamos calurosamente.
Non faltan voces desde o Goberno, o PP e o seu coro mediático, que falan, como Zapatero, de que “acabouse o terrorismo pero non a memória”, esixen “que non haxa contrapartidas” e considran unha infamia falar de amnistía para os presos vascos.
Curiosa vara de medir a destes “democratas” que se encheron a boca de “reconciliación nacional”, de “esquecemento do pasado” e de “perdón e xenerosidade” cando na Transición acordaron deixar impunes aos ladróns, torturadores, militares, xuíces e responsables políticos da ditadura franquista, moitos dos cales seguiron en activo como “demócratas de toda a vida”. Moitos destes “democratas”, que 35 anos despois seguen considerando unha aberración falar de Memoria Historia, agora eríxense en defensores da “memória”.
En realidade todo este coro histérico non ten outra pretensión que confundir o abandono das armas por parte de ETA co abandono polo pobo vasco das súas reivindicacións democráticas.
Por iso nosa alegría ten o signo oposto ao de todos estes fariseos. Porque a decisión de ETA vén cando decenas de miles de vascos seguen saíndo á rúa fortalecendo a loita obreira e popular polos dereitos sociais e democráticos e cando centenares de miles saímos á rúa en todo o Estado a enfrontarnos á guerra social que nos declararon banqueiros e gobernos e a gritar que “non nos representan”.
O abandono da actividade armada abre o camiño para que no centro da loita política estea o que sempre debeu estar, a acción de masas e a loita unida dos traballadores e os pobos de todo o Estado español, porque este é o único camiño certo para lograr os dereitos nacionais de Euskal Herria e a liberdade dos presos.
Nestes momentos de “transición” en Euskal Herria, convén non esquecer nin por un momento a historia da mal chamada Transición democrática foi rexeita pólos vascos (votaron a favor da actual constitucion só o 28%, sendo rexeitada da polo 70% restante), que burlou os dereitos nacionais e sociais, frustrou as ilusións da clase obreira e o pobo e instaurou o actual réxime monárquico bipartidista.
O coro de fariseos non vai escatimar esforzos para meter á esquerda abertzale no mesmo curro do réxime en que meteron ao PCE e aos dirixentes de CCOO e UXT. A loita lexítima e necesaria para obter a legalización e a presenza da esquerda abertzale no Parlamento será un paso progresivo para todos, se ese empeño vai vinculado á loita contra os plans de miseria dos banqueiros, os gobernos e a UE, á defensa do dereito de autodeterminación de Euskal Herría e á liberdade dos presos. Para esta batalla, a unidade de toda a clase traballadora e os pobos do Estado español fronte a este réxime ao que chaman democracia e non o é, constitúe a garantía para non repetir a triste experiencia da Transición.

Coordinadora Estatal de Corrente Vermella
21/Outubro/2011
Comentarios (1) - Categoría: Estado Español - Publicado o 24-10-2011 12:51
# Ligazón permanente a este artigo
ALTO Á REPRESIÓN CONTRA O MOVEMENTO 15M!
Comunicado de Corrente Vermella ante as detencións polo bloqueo ao Parlament de Catalunya:
Os Mossos d'Esquadra comezaron este luns 3 de outubro a deter ás 22 persoas identificadas nas accións de bloqueo do Parlament do pasado 15 de xuño. A basta escusa do Conseller Puig para as detencións é que se lles tiña que comunicar a citación do xuíz Eloy de Velasco para que fosen declarar á Audiencia Nacional este xoves.

As 22 persoas están acusadas de “delito contra altos organismos do Estado”, castigado nada menos que con penas de 3 a 5 anos.

Estamos ante unha operación represiva de envergadura na que están confabulados o Govern de Artur Mas, a Audiencia Nacional (esa institución herdeira do Tribunal de Orde Pública franquista) e o Goberno Zapatero, a través da Fiscalía Xeral de Catalunya.

É un claro intento de criminalización do movemento 15M e, en particular, da acción masiva e lexítima que o movemento puxo en pé o 15 de xuño para impedir que o Parlament, burlándose descaradamente da vontade popular, aprobase uns recortes salvaxes contra a sanidade e a educación públicas. A proba do apoio popular, da lexitimidade da acción e do propio movemento 15M, foi a manifestación multitudinaria do 19J, catro días despois dos incidentes, que constituíu unha resposta contundente á histérica campaña de criminalización que entón puxeron en marcha.

Chamamos a participar en todas as mobilizacións de protesta contra as detencións e pola liberdade inmediata e sen cargos de todos os detidos e detidas. Esiximos a dimisión do Conseller Puig.

Non é momento de amedrentarse e botarse atrás senón, o invés, de facer que se arrepintan da súa actuación. Para conseguilo, temos que facer como o 19J e converter a manifestación do próximo 15-Ou nunha resposta multitudinaria á represión, nun rexeitamento masivo a esta que “chámanlle democracia e non o é” e nun repudio multitudinario aos recortes salvaxes que estamos a sufrir para exclusivo beneficio dos banqueiros.

Alto á represión contra o movemento 15M!
4 de outubro de 2011
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-10-2011 11:18
# Ligazón permanente a este artigo
O cambio da lei electoral e a reforma da Constitución converten as eleccións do 20N nunha fraude
Editorial do Paxina Vermella (medio da CV Estatal)

O Goberno do PSOE no medio dunha crise económica que se profunda a cada paso e dun descredito político que crece con cada nova medida, resolveu convocar eleccións anticipadas para o 20N.
Un mes despois, fronte ao "golpe institucional" que supuxo a reforma neoliberal da Constitución imposta polo PPSOE, negáronse en redondo á petición dun referendo e dixeron que o "auténtico referendo" é votar o 20N. Pero as eleccións do 20N non serán unhas eleccións libres nin representarán ningún referendo democrático, porque este partido esta amañado desde o principio.
Está amañado porque a reforma constitucional imposta polo PPSOE significa que, goberne quen goberne, aquí o primeiro é pagar a débeda que eles contraeron cos banqueiros, á conta do empobrecimiento e a miseria de traballadores e pobo, dos recortes e plans de austeridade.
É un partido amañado porque se xa antes a súa lei electoral garántelles o bipartidismo, agora, con nocturnidade e aleivosía, o PPSOE cambiou a lei electoral para blindar aínda máis o bipartidismo.
Desde a esquerda durante moitos anos e agora desde o movemento 15M, viñemos denunciando que a lei electoral era antidemocrática. Coa chamada lei D'Hont nega o principio básico dunha persoa un voto. O establecemento dun mínimo do 3% para optar á repartición de escanos nega a miles de votantes a validez do seu voto. O sistema de repartición de escanos castiga ás grandes cidades e centros industriais en beneficio das pequenas provincias e áreas rurais, de maneira que un deputado vale 77.000 votos en Salamanca, 20.000 en Ceuta e máis de 130.000 en Madrid ou Barcelona.
Un exemplo práctico é o da propia Esquerda Unida, que con moita razón aínda que pouca coherencia, denunciou esta arbitrariedade. Este partido obtivo nas pasadas eleccións un total de 969.946 votos. Deles só os de Madrid (164.595) e Barcelona (155.674) servíronlles para gañar os dous escanos que ten no Congreso. O resto de votos fóronse directamente ao lixo. O exemplo vale para o resto de formacións políticas máis pequenas. A Lei de partidos deixa ademais fóra das opcións electorais a outras formacións políticas, especialmente no País Vasco.
A lei electoral deixa fóra a miles de traballadores/as inmigrantes, a quen se lles esixe todas as obrigacións pero négaselles o dereito ao voto.
Pero por se isto non lles fose suficiente, agora PPSOE meteu cambios que fan que a lei sexa aínda máis antidemocrática. Así, a reforma da Lei Orgánica de Réxime Electoral Xeral (LOREG), aprobada mediante Lei Orgánica 2/2011 de 28 de xaneiro, sinala que quen queira concorrer ás eleccións e non sexa na actualidade unha forza parlamentaria, deberá recoller en só 20 días máis de 35.000 firmas (máis de 350.000 no caso de ser unha agrupación de electores). Se estas 35.000 firmas deben ser legalizadas ante notario, como até agora, custarán máis dun millón de euros. Unha tarefa practicamente imposible.
As eleccións están amañadas para preservar o bipartidismo, con algunha outra formación que decore un parlamento fraudulento, e todo está ben amarrado por unha Constitución que obriga a aplicar plans de axuste ao servizo dos banqueiros.
Quen vimos enfrontando a este goberno e ao réxime monárquico bipartidista, quen esiximos un referendo fronte ao ?golpe constitucional? do PPSOE, quen reclamamos que se cambie a lei electoral, temos que denunciar que as eleccións do 20N son unha fraude antidemocrática no que non hai que participar. O camiño segue na rúa, apoiando as loitas dos mestres e a sanidade, combatendo os axustes e preparando a folga xeral.
E haberá que defender nos barrios, nas empresas e nas asembleas do 15M, que temos que facer a nosa propia "campaña electoral", rexeitando a fraude e expondo que quen queira votar, vote nulo. Porque non queremos pagar a súa débeda; porque non queremos pagar a súa crise e porque non aceptamos as regras de xogo desta que chaman democracia e non o é.

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-09-2011 20:10
# Ligazón permanente a este artigo
A vivenda é um direito non um negocio

Ao calor do 15M a loita contra umha das lacras da crise econômica, os desafiuzamentos de xente traballadora das suas vivendas, colleu umha gran importância social e política; e non é para menos, a defensa do seu direito a resolver á debeda co banco coa entrega do piso hipotecado- a dacion em pago- é dun mínimo de xustiza.
Ainda si, a dacion em pago é un direito individual que non resolve o problema das famílias traballadoras que xá pagaron, e perden a vivenda. Por isso, non se pode admitir que por umhas trampas contratuales e de tasacion, o banco quede co diñeiro pago e a vivenda, e tense que arbitrar medidas legais que eviten esse roubo descarado.
Mas tudo isso non resolve o problema de fondo, o da vivenda de millóns de persoas, que pola precariedade no emprego, os baixos salários e as malas condicións de traballo non teñen acceso a ela. Un problema social que atinge dun xeito especial á xuventude, a mais golpeada pola precariedade e o desemprego.
A dacion em pago é un direito individual, o direito á vivenda é un direito colectivo convertido em negocio pólos sucesivos gobernos, ao servizo dos intereses da gran banca, como se pode comprobar cós atrancos postos desde as administracións aos cooperativistas do Parque Ofimático, que tendo a vivenda a médio pagar, non podem comezar a sua construcción e a sua ocupación.
Se antes da crise conseguiron impor, com enganos e trampas contractuales, a hipoteca de millóns de traballadores e traballadoras, alimentando umha burbulla especulativa ao redor dise direito, agora a banca ten nas suas mans com mais de un millón de pisos valeiros, sem posibilidade da sua venda. Mentras, a vivenda segue a ser um luxo ao que non podem chegar moitos e moitas persoas.
Este é o verdadeiro problema social: a vivenda esta convertida desde há anos nun negocio, no negocio de amplos sectores da economia. E a sua resolución há que enfrentala diste xeito, exixindo dos gobernos, primero, o garantir o acceso da poboación traballadora a umha vivenda digna, e segundo, que o seu prezo non supoña a súa hipoteca por anos.
Para elo temos que exixir a apertura e nacionalizacion de todos os pisos valeiros nas mans dos bancos, baixo control das organizacions obreiras e populares e a sua posta em aluguer a baixos prezos.
A burbulla inmobiliaria que levou á economia española a débâcle, no cadro da crise econômica mundial, basease numha Lei do Chan aprobada polo PP e mantida polo PSOE, que convirte todo o térreo em urbanizable. A derogacion da Lei do Chan, a sua remunicipalizacion e a elaboracion dun plan de construccion de infraestructuras de transporte, ensino ou saúde, enfrenta a concepcion da vivenda como un negocio, alen de permitir a criacion de miles de postos de traballo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 25-09-2011 19:41
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal