A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Galiza nazon, autodeterminación
Se algo demonstrou-se entre o 1 e o 3 de Outubro de 2017 nas ruas cataláns, é que o réxime do 78 non está disposto a dar a menor marxe á consecución dos direitos nacionais de Galiza, Euskadi e Catalunya. Baixo o berro de “aporeles”, disciplinaron-se todas as institucións do estado, incluido o rei, nun proceso represivo que rematou con miles de detidos, centos de feridos, exiliados e presos.

Na Galiza, tras deixar pasar a oportunidade da Xunta Bipartita o PP ven de aplicar as politicas de recentralización determinadas polo capital e o estado español; xa é un lugar común afirmar que nestes 12 anos non fixeron nin umha nova transferencia de competencias, deixando claro cal é o seu proxecto; seguir como exportadora de man de obra e materias primas.

A perda de miles de habitantes pola emigración, a desindustrialización sistemática e programada da economía galega, a privatización e destrución dos servizos públicos, agudizado coa pandemia, a introdución de proxectos de megaminaria, a instalación irracional e especulativa de enerxía eólica, etc., son a expresión dumha política que non é exclusiva do PP.

O mantemento do papel subsidiario do pobo traballador galego na división do traballo internacional é umha política de estado e da Unión Europa, no que acordan tanto o PP como o goberno de PSOE-Unidas Podemos. Por elo, é fundamental para eles manter a “unidade” da “patria española”. Política que partilla o fundamental do capital galego, desde o multinacional como Inditex, a conserva dos Jealsas ou o capital do aluminio como os Cortizos, Exlabesas e demais, como o que se move no ámbito nacional.

Todos eles partillan o mesmo proxecto de seren “cola de león” e non “cabeza de rato”. Por iso é ilusorio esperar outra cousa que editoriais de La Voz de Galicia, tan antidemocráticos e antigalegos como sempre.

Mas tamén partillan algo que é común a todos os capitalistas españois e europeos; a nova reconversión industrial agochada tras a loita contra o “cambio climático”. Do mesmo xeito que a pandemia de Covid serviulles para profundar na destrución dos servizos públicos, nomeadamente da Sanidade posta contra as cordas polos recortes feitos todos estos anos, a loita contra o cambio climático esta a ser o argumento para a desindustrialización da Galiza, especialmente no Norte de A Coruña e Lugo, e a destrución de miles de postos de traballo, obriga á xuventude galega á emigración.

O desenvolvemento industrial destas zonas baseouse na instalación de industria enerxética, as Térmicas, e pesada (a que agora chamase “electro intensiva”), ambas moi contaminantes, ao servizo da exportación de produtos para outra zonas onde instalábanse industrias menos contaminante e con maior valor engadido. O caso de Alcoa é paradigmático, na Galiza están as plantas de aluminio primario, mais contaminantes; o resto están en Euskadi ou Alicante. Pasa igual coa Refinaria da Coruña, ENCE, Ferroatlántica ou calquera outra das grandes industrias instaladas na Galiza e propiedade de capital alleo.

A loita contra a destrución dos servizos públicos e a sua mellora, contra a reconversión industrial na defensa dos miles de postos de traballo e un por un desenvolvemento sustentable é inseparable da loita polos direitos nacionais da Galiza, que lle permita organizar a sua economía a partir da nosa realidade e as necesidades do pobo traballador galego.

Mas o proceso de reconversión industrial que agochan tras o que os gobernos chaman “loita contra o cambio climático” é común a toda a UE, e nas consecuencias sociais é decisivo o peso de cada estado. Por exemplo, mentres na Galiza péchanse as Térmicas de Meirama e As Pontes, como as de Teruel ou Ponferrada, o capital alemán mantén térmicas abertas e importa carbón polaco; ou a apertura dumha gran térmica en Tanger (Marrocos). Mas isto supón a importación de enerxía por parte do Estado Español; como se non estiveran no mesmo planeta e non contaminaran a atmosfera!

Esta unidade dos capitalistas europeos ao redor do mesmo plan “contra o cambio climático” fai necesaria a unidade da clase traballadora e dos pobos europeos e do Estado Español, a partir do recoñecemento expreso do direito das nazóns á sua autodeterminación, construíndo un forte movemento baseado na mobilización na rúa; chamar a confiar nas institucións cara un posible cambio, como demostra os acontecementos cataláns só supón desviar a loita da única saída, a ruptura co Rexime do 78 e a UE.

A proposta que fan algúns de Republica Federal no Estado Español para se xustificar de non defender o direito a decidir das nazons, é umha falacia; a federación non se decreta desde as cúpulas, senon que parte da soberanía das nazons para se federar ou non.

Frente a unidade reaccionaria dos capitalistas europeos e os seus gobernos, Corrente Vermella aposta pola unidade na loita da clase obreira europea, galega e a do resto do estado español, cara a conquista dunha Republica galega e dumha Federación de Republicas Ibéricas no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa, que rompa con esta Unión Europea capitalista e o réxime do 78.

CONTRA A DESTRUCIÓN DOS SERVIZOS PUBLICOS, NACIONALIZACIÓN DO PRIVATIZADO.

CONTRA A RECONVERSIÓN INDUSTRIAL, DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO.

NACIONALIZACIÓN DA INDUSTRIA BAIXO CONTROL DOS TRABALLADORES E TRABALLADORAS.

PLAN CONTRA O CAMBIO CLIMÁTICO AO SERVIZO DAS NECESIDADES SOCIAIS DA POBOACIÓN TRABALLADORA
POLA SOBERANIA NACIONAL.

POLA FEDERACIÓN DE REPÚBLICAS IBÉRICAS E OS EE UU SOCIALISTAS DE EUROPA
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 17-04-2021 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
Apoio á folga xeral do 10M
Apoio á folga xeral do 10M em Ferrol, Ortegal e Pontedeume

Extender a folga na defensa dos postos de traballo na Galiza


Para o mércores 10 de marzo, Dia da Clase Obreira Galega, CCOO, UXT e CIG convocan á Folga Xeral nas comarcas de Ferrolterra, Ortegal e Pontedeume diante da situación de "emerxencia social" provocada polos peches de Siemens-Gamesa e Central das Pontes, que veñen a sumarse á falta de carga de traballo en Navantia ou o peche fai dous anos de Poligal e Ere de Galicia Téxtil... e tantas outras mais.

Corrente Vermella apoia esta convocatoria e chama a todos e todas as traballadoras a participar activamente nas mobilizacións.

Embora consideramos que esta folga xeral ten que extenderse en Galicia en defensa da industria galega e contra os peches e destrucción de miles de postos de traballo; a situación das comarcas afectadas ven de lonxe, desde a reconversión industrial dos 80 e o incumplimento total das promesas de reindustrialización dos sucesivos gobernos, tanto os do PSOE como os do PP.

A sua situación é dumha marxinación absoluta, desde o peche de empresas e comercios ate o insultante illamento ferroviario, tanto polo norte, coa Mariña Lucense e Asturias, co Feve, como co resto de Galiza a través do Eixo do Atlántico; illamento que agravouse coa xustificación da pandemia que resultou no peche DEFINITIVO das liñas anteditas.

Mas, tamén consideramos que o carácter local desta folga non resposta ao que está a acontecer desde fai anos na industria galega, coa espada de Damocles sobre a chamada “electro intensiva” e a ameaza constante de peche nas fábricas de Alcoa (teñan o nome que teñan, Parter, AluIberica, ... , pois todo é Alcoa) na Coruña, San Cibrao e Avilés.

Os traballadores e traballadoras de Alcoa levan anos loitando na defensa dos seus postos de traballo, ollaron como a empresa vai vendendo a cachos, primeiro Alcoa Coruña e Avilés a Parter e ista a Riesgo, despois San Cibrao, aló menos unha das suas seccións que era case a metade do cadro do persoal.

E en todos os casos, a teima das cúpulas sindicais é a que levou ás comarcas que van a Folga á situación actual: NON VOS PREOCUPEDES confiemos nos gobernos, van encontrar inversores industriais, compradores das empresas, asinemos a “paz social” na confianza de que van traer agasallos como os Reis Magos no nadal. Desde os 80 escoitando estas promesas, e AGORA estamos como estamos, numha situación de “emerxencia social”.

Por iso, desde Corrente Vermella consideramos que só existe um berro común: NINGUNHA CONFIANZA NOS GOBERNOS que levan 40 anos mentindo!


Sen industria non ha futuro!

A Folga Xeral de Ferrolterra, Ortegal e Pontedeume ten que ser un primeiro paso na convocatoria XA en toda Galiza, dumha Xornada de Loita contra a destrución de postos de traballo e a precariedade na empresa privada e na administración, construida desde as asembleas de centros de traballo, estudo,…

Os traballadores e traballadoras de Alcoa, de Siemens Gamesa, de Endesa,... non son os únicos que están en loita por eses motivos. Na administración pública miles de traballadores/as interinos e interinas están en loita pola estabilidade no emprego, mentres as traballadoras do Consorcio de Igualdade están en folga contra o ERE encuberto que a Xunta quere meter na empresa, que suporía o despedimento de centos de traballadoras en Centros de Dia, Galiñas Azuis, etc.

A eles súmanse as loitas de URBASER Santiago, Indra, Extel, ... ademáis das mobilizacións que protagonizan as traballadoras e os traballadoras da sanidade publica no Meixoeiro de Vigo, na área de Pontevedra, en centros de Saúde de todas Galiza, que sufren como ninguén as consecuencias dumha pandemia sanitaria que os gobernos, coa sua incapacidade, converteron numha “pandemia social e económica”. E as que están por vir!.

A pandemia “social e económica” so está dando os seus primeiros pasos. Hoxe son os traballadores e traballadoras da hostalaría e o comercio as que, froito da precariedade laboral na que vivían antes da crise e polas políticas reaccionarias da Xunta, están maioritariamente ou no desemprego ou en ERTEs; mas mañan pode ser calquera sector que os empresarios consideren que non é rendible.

A única perspectiva en primeiro lugar, pola NACIONALIZACIÓN DAS EMPRESAS EN CRISE, mas non umha nacionalización “transitoria” para despois, umha vez saneada a empresa co diñeiro de todos e todas, venderlla ao mellor postor, senon unha NACIONALIZACIÓN BAIXO CONTROL OBREIRO, que desde a conservación dos postos de traballo planifique a transición ecoloxica.

En segundo lugar, a pandemia puso de manifesto a debilidade dos servizos públicos, moitos deles en desmantelamento, para enfrenta-la; é preciso a RENACIONALIZACIÓN E FORTALECEMENTO DOS SERVIZOS públicos, que manteña todos os postos de traballo ate cubrir TODAS AS NECESIDADES SOCIAIS en saúde, educación, transportes, etc.

A UE vai destinar 140 mil millóns de euros para darllo ás empresas, rescatalas como fixeron no 2008 cos bancos, para facelas rendibles e todos os partidos xa están en liortas entre eles para ver quen dos seus amigos capitalistas “xestionan” (levan-se) eses cartos.

Ou sexa, que os gobernos non mintan, diñeiro hai para salvar os postos de traballo e para defender os servizos públicos golpeados polos mesmos que pechan Alcoa, Siemens Gamesa, Poligal,... O problema é que eles optan por resgatar ás empresas, caiga quen caiga, pois a UE xa puxo condicións á entrega dese diñeiro: so ten que ser para reactivar empresas, non para refinanciar servizos ou nacionalizar empresas en crise.

Se quixermos gañar, porque a situación de “emerxencia social” non da para medias tintas, hai que rematar coas convocatorias a golpe de asubío, que deixan nas mans das cúpulas sindicais os seus limites; son elas as que deixaron pasar todo este tempo e son elas as que chamaron sistematicamente a confiar nos gobernos que mentiron.

A construción desa Xornada de Loita, no cadro dun Plan de Mobilizacións contra o desemprego e a precariedade ten que facerse desde os centros de traballo, de estudo, barrios e vilas, en asembleas abertas onde se discutan e aproben os obxectivos e a duración da loita.

As organizacións políticas e sindicais da clase traballadora, o sindicalismo de clase e combativo teñen que se pór á tarefa da construción desa Xornada e dese Plan de Mobilizacións, pois sem industria non há futuro para ningum sector da sociedade.

Corrente Vermella só confía na capacidade loita da clase traballadora, e chama á poboación traballadora a non fiar NUNCA nas promesas dos governos que traballan para o inimigo, o capital e as grandes multinacionais.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-03-2021 17:49
# Ligazón permanente a este artigo
Lei de Saúde, cara umha “dictablanda”
A Xunta de Feijoo e os gobernos non xogan nin fan brincadeiras, saben que os vindeiros tempos veñen cheos de mobilizacións sociais froito do empobrecemento social xerado pola xestión da pandemia, e prepáranse legal e xuridicamente para enfrontalas, porque o de fortalecer os servizos socio sanitarios públicos que non só serva para enfrentar pandemias senon outras doenzas mortais, como o cancro ou as cardiovasculares, nin palabra. De nacionalizar as residencias de maiores, onde houbo a maioria das mortes, nin palabra. De feito, o centro da lei os medidas restritivas.

Vexamos algumas das medidas da lei de “saúde”: restricións á mobilidade social e confinamentos domiciliarios obrigatorios mesmo de contactos con contaxiados, o que traducido a linguaxe legal é unha detención domiciliaria individual o colectiva sen xuízo prévio, pois baixo "acusación" real o falsa de que es positivo de Covid ou ter contactado com alguén contaxiado, convirte-te nun “apestado” e poden poñerte baixo arresto domiciliario (“confinamento no domicilio” chámanlle na neo lingua de Feijoo).

Por outra banda, voltamos ao século XIV cos lazaretos para apestados e leprosos, agora contaxiados, pois a lei prevê o control de enfermos contaxiosos en domicilios, hospitais u "outro lugar adecuado para tal fin". Ou o que eran os lazaretos do século XIV senon verdadeiros campos de concentración para apestados (e, xa postos, para quen mais?)?

Todo isto aderezado com medidas repressivas, con multas, incautación de bens e sancións se non se cumpren as decisións da Xunta e do comité de "expertos". Son medidas administrativas non penais pois a Xunta non tem competências sobre isso; mas para passar do administrativo ao penal xa teñen aos xuíces (delito contra a a saúde pública), a Lei Mordaza e as reformas do Código Penal, que o governo central non derroga nin tolo porque fan parte deste camiño da “dictablanda” á que vai Galiza e o Estado Español.

De novo, como na revolución francesa, a "saúde publica" como xustificación para impoñer umha ditadura; mas que en sentido radicalmente oposto.

O comité de Saúde Pública da Revolución Francesa foi o instrumento dos revolucionarios para derrotar á reacción aristócrata, baixo o lema de "non ha liberdade para os que negan a liberdade"; neste caso o comité de "expertos” controlados polo PP e a Xunta, baixo o rotulo da "defensa da saúde publica" fan un ataque sen precedentes contra as liberdade democráticas, xustificando arrestos domiciliarios por razóns de saude, a obrigatoriedade da vacinación ou a prestación de servizos obrigados polas decisión dese comité de expertos.

En fin, levan meses (desde outubro do pasado ano que presentou Feijoo) preparando esta lei que agocha un golpe blando de estado. Como non poden dar un golpe de estado co fusilamento de “26 millóns de fillos de...”, Europa non entendería de novo a ditadura franquista, fan-no dun xeito "blando", aproveitando o medo que levan metendo na sociedade desde fai un ano. E xa dicía Maquiavelo, "quen controla o medo das persoas, controla as súas almas".

Dous e dous son catro

Na liña marcada polo goberno central e a Unión Europea de investir miles de millóns de euros no resgate de empresa, a lei de saúde vai acompañada dumha lei para a "reconstrución" económica e "axilización administrativa" para investir o diñeiro que a UE vai dar para resgatar as empresas pola crise xerada.

Se sumamos dous e dous, dan catro. Por exemplo, a lei de saúde, entre outras medidas, impón a "prestación de servizos" á cidadanía se o comité de "expertos" asi o decide; e a lei de reconstrución non prevé investir nin un duro nos servizos públicos,... Pódese dicer máis alto, mas non mais claro: os servizos públicos como moito serán fortalecidos por cidadáns obrigados, os diñeiros irán, como sempre, para a empresa privada.

Ademais, a xestión dos miles de millóns da UE van a estar nas mans dun organismo privado composto por grandes empresas, Abanca, Inditex, etc. Ou sexa, o raposo gardando o galiñeiro.

E a esquerda, como sempre, mirando para o dedo, mentres o capital e a Xunta construía a lúa. Porque a esquerda foi parte activa do medo social ao covid que permite a Feijoo ter o aval social á Lei de Saúde. Desde o comezo nunca denunciou que a loita contra a pandemia estaba nas mans dos que deixaran morrer a centos de persoas pola hepatite C e que levaban décadas destruíndo a sanidade publica. Senon que o mais que criticaban era que non era mais duro, que as medidas de cuarentenas e peches perimetrais de Feijoo eran brandas.

Por isto, mentres as sanitarias e sanitarios de Pontevedra mobilizábanse esixindo medios de seguridade, EPIs e demais, os sindicatos maioritarios, o BNG e demais, centraban toda a sua forza critica na falta de dureza das medidas da Xunta, negaban o seu apoio ás mobilizacións e non extendían a loita a todos os centros sanitarios para que reforzaran a sanidade publica.

Pois ben, non querían chá, pois toma dúas tazas!; Feijoo agora demostra que si pode ser duro, e ben duro, instaurando umha dictablanda pola vía dumha lei de saúde.

E agora qué?

As leis xa foron aprobadas co único rexeitamento na rúa da extrema direita e os “frikis” antivacinas, que xa tem delito. Agora non quede outra que construír a loita pola derrogación inmediata das dúas leis, a de saúde e a de reconstrución económica que están ligadas.
As forzas da esquerda, sociais e sindicais non poden seguir mirando a Feijoo e o PP como un goberno que adopta medidas "erradas", mal "xestionadas". Esta lóxica so leva a claudicarlle e demonstra que a loita parlamentar non serve para outra cousa que desmobilizar á poboación, á que chamase-lle a confiar nela.

Hai que ser claros, faga o que faga a Xunta do PP é inimigo xurado do pobo traballador galego, A pandemia para eles é umha oportunidade de ouro para clavar un cravo na tumba dos nosos direitos sociais e políticos; por isso, o obxectivo non pode ser outro que organizar a loita para bota-lo canto antes da Xunta. Mentres continúe o seu frente a saúde publica, os direitos sociais e dos direitos políticos van estar em perigo.

Sobre esta base é preciso construír a unidade de loita, em comités de defensa das liberdades, contra a “dictablanda” que querem impoñer e na defensa deses direitos, para enfrentar a súas normas no único sitio onde podemos facelo, a mobilización na rúa. A base de comunicados, roldas de prensa e preguntas parlamentar non se vai conseguir nada; o capital galego está ben unido ao redor do PP e da Xunta, que vai-lle regalar centos de millóns de euros.

Non vale ningunha escusa como a Pandemia para non chamar á mobilización e organización na defensa de nosos dereitos, a clase obreira ten loitado en condicións moito mais difíciles, duras e mortais que esta pandemia. Fixo revolucións en medio de guerras mundiais, organizouse baixo a gripe española no 18 e 19, de lonxe mais mortífera que a Covid, levou adiante campañas de alfabetización baixo umha guerra civil e unha epidemia de tifus (revolución rusa); agora toca facer igual, pois a "lei de saúde" e a de "reconstrución" de Feijoo e o PP demonstra que eles seguen en guerra contra a poboación traballadora.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-02-2021 18:51
# Ligazón permanente a este artigo
Alcoa, Aluiberica: Estamos ante unha paz social nas empresas
A loita dos traballadores e traballadoras de Alcoa / Aluiberica deu un xiro de 180 graos nos últimos días; de estar na rúa en folga e mobilizándose á volta o traballo.

En Alcoa San Cibrao o comité asinou un acordo coa empresa para desconvocar a folga, onde literalmente pon que "garanten a paz social" a cambio de que Alcoa negocie de “boa fe” a venta da planta á SEPI.

En Alu Ibérica na Coruña levaban 33 días de folga polo despedimento dunha traballadora e polo pago dos salarios atrasados. Pero o comité suspende a folga sen que a traballadora sexa readmitida nin os salarios pagos, agardando polo xuízo contra Alcoa, Parter e Grupo Riesgo.

Pero agora esa denuncia que presentaran todos os sindicatos dos comités da Coruña e Avilés contra Alcoa, contra o fondo de capital Parter e a entidade Grupo Riesgo por venda fraudulenta vaise aprazar porque a Audiencia Nacional disque non puido notificar debidamente a todos os representantes do barullo empresarial. É o que ten fiar na xustiza burguesa.

Por qué estes acordos e esta paz nas empresas cando é obvio que Alcoa segue coa súa teima de pechar as súas fábricas no estado español, como Corrente Vermella sempre dixemos?

En Coruña e Avilés a promesa da reciclaxe quedou nunha mentira/estafa, e en San Cibrao o camiño é o mesmo. Se os gobernos, tanto o de PSOE e PODEMOS como o do PP de Feijóo, apostasen polo mantemento da industria e pola transición enerxética, xa tiveron tempo dabondo para intervir ou nacionalizar esas plantas.

É casualidade que os dous comités de empresa firmaran a “paz social” volvendo a confiar nas empresas, na xustiza, no Estado e na Xunta. O comité de Alu Ibérica na Coruña ademais apela á responsabilidade ante a grave situación que xenera o avance da pandemia. Resulta que a plantilla se contaxia nas manifestacións pero no traballo non? Para isto queiman o cartucho máis poderoso que temos a clase obreira, a folga, é dicer a paralización da producción?

Esta "casualidade" posiblemente se debe a que non queren recoñecer que fracasaron ao confiar en gobernos aos que non lles importan nada os postos de traballo nin a industria, porque teñen como único plan económico a curto prazo o Xacobeo e o turismo, e que a longo prazo pretenden que na Galiza sexamos proveedores baratos de man de obra e materia prima.

Por qué se suspende a folga sen conseguir o obxectivo?
A situación é a que é. Moitos meses de loita e mobilización esgotan a nivel económico e a nivel psicolóxico. Pero o que está claro é que declarando a “paz social” o único que se consigue é garantir que a empresa consiga os seus inaceptables obxectivos. E o aprazamento do xuízo na Audiencia Nacional tamén vai nesa liña.

Certo é que as veces é preciso pactar para coller folgos, e seguir coa mobilización doutra maneira extendendoa aos que xa loitaron con nós, coma a comarca da Mariña, outras empresas do grupo ou en loita como Navantia.

Mas pactar a “paz social” nunca se pode facer, deixa de novo a solución nas mans da “boa fe” de Alcoa, do goberno e dunha Xunta que o que quere é desindustrializar Galiza como demostran as súas accións.

Unidade sí, pero para loitar e non para pactar a "paz social"
O obxectivo da loita destes meses era, por un lado, impedir o peche de Alcoa en San Cibrao e defender os postos de traballo da fábrica e das auxiliares, e polo futuro de toda unha comarca que depende da planta e que loitou como a que mais. Polo outro lado, era para salvar as plantas de Alu Ibérica na Coruña e Avilés. Pero todos estes obxectivos sempre foron presentados separados uns doutros aínda que son parte do mesmo proceso de peche do aluminio no Estado Español decretado pola multinacional.

Por que durante todo este tempo as direccións sindicais non convocaron as tres plantillas xuntas? Que pasa para que ante un problema común tan grave como a desaparición da industria, as direccións sindicais de CCOO, UXT e CIG non chamasen á unidade?

Corrente Vermella considera que só coa unidade na loita de todos os afectados/as das tres comarcas, que son miles de postos de traballo directos e indirectos, é posible defender a industria a través da nacionalización das empresas e a elaboración de un plan de transición ecolóxica, baixo control obreiro.

A solución inmediata: a nacionalización

Tras tantos meses de loita, as cadros de persoal non poden seguir confiando naqueles que firman a paz social e que lles din que hai esperar algo destas empresas e destes gobernos. Esperar, qué? Que arranxen o que non fixeron en todo este tempo?
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 03-02-2021 09:37
# Ligazón permanente a este artigo
A PAISAXE DESPOIS DA PANDEMIA

A Xunta do PP e Feijoo é o noso inimigo


A 11 meses do comezo da pandemia provocada polo COVID é obvio que o prioritario para a sociedade é rematar, XA, con ela.

Para iso non serve facer o que a Xunta e o goberno central fan a tempo pasado, actuando “cando os contaxios prodúcense”, senon anticiparse con medidas activas e volcando todos os recursos necesarios desde os gobernos, vacinando XA á poboación e fortalecendo os sistemas de saúde publica como a sanidade, as residencias de maiores ou a dependencia.

Tampouco é umha solución adia-la cada 15 días ate a seguinte onda, é un parche que vai na lóxica de Feijoo, “actuar cando prodúcense os contaxios”, non antes; iso non é mais que a “crónica dumha morte anunciada”. Levan 11 meses facendo o mesmo, esperando un resultado distinto; e iso é a definición de loucura.

O urxente non pode tapar o importante; baixo a pandemia existe unha sociedade que ten que traballar, que vive, que precisa da socialización entre as persoas nos centros de traballo, de ocio, ... e non so na célula nuclear da sociedade capitalista, a familia patriarcal. Diso o capital e os seus gobernos son perfectamente conscientes, e eles non deixaron de actuar lexislando, adoptando medidas e favorecendo que os ricos, nestes 11 meses de pandemia, fixéranse mais ricos; mentres o empobrecemento social aumenta de maneira exponencial por moitos ERTEs que aproven.

A situación de Galiza tras a pandemia, que polas boas ou polas malas rematará, vai ser a dun deserto social. O sistema de saúde publico (sanidade, residencias de maiores, ....), baixo a tapadeira da loita contra a pandemia e ao non fortalecelo, está a recibir o golpe definitivo no seu desmantelamento; as derivacións á privada aumentaron un 40%, reducindo a sanidade publica á atención pola Covid.

A industria pesada “electro intensiva” está a ser desmantelada (Alcoa, Endesa, Gamesa, ...), empobrecendo comarcas enteiras obrigadas á “condena histórica do pobo galego”, a emigración. Nin a Xunta nin o Goberno central moven un dedo para evitar a sangría de miles de postos de traballos; o invés, deixan facer ás multinacionais o que lles pete.

O sistema de transporte colectivo ferroviario recibiu, baixo a pandemia, o seu golpe final co peche directo de liñas en Ferrol, Lugo, Ourense e a redución de frecuencias no Eixo do Atlántico, A Coruña-Vigo. Dirán o que queiran da “transición ecolóxica”, mas isto so favorece o uso do medio de comunicación mais caro e contaminante, o coche particular a maior beneficio da AP9, que de novo sube as peaxes.

É, en fin, o vello plan do estado e o rexime para Galiza a través dos seus partidos nos gobernos, o turismo a redor do gran “invento” do Xacobeo, a exportación de man de obra (emigración) e materias primas (vento, peixe, leite,...), e a importación de productos industriais.

O non combater a pandemia con medidas activas, senon descargando na poboación traballadora as que se adoptaron, como os confinamentos, só resultou nun empobrecemento social brutal e a pantasma de que tras a pandemia, cando rematen as pequenas axudas aprovadas (ERTEs, autónomos, etc.), a pobreza da poboación traballadora vai-se estender de maneira exponencial.

Por iso é a clase traballadora e o maioría da poboación a primeira interesada en que a pandemia remate XA; primeiro por un motivo de saúde e sobre todo, para poder organizarse e loitar para evitar que a crise que a pandemia detonou, volva a cair sobre as súas vidas, sobre o seu traballo.

Os gobernos, comezando pola Xunta, non confinaron as súas políticas, eran, son e serán os servos do ricos e inimigos da clase traballadora e o pobo. Hai 12 años que o PP desde Xunta ten como obxectivo des industrializar, privatizar os servizos públicos e re centralizar o estado desgaleguizando á Galiza, e iso non deixou de facelo mentres a poboación estaba nas suas casas confinada e con limitacións dos direitos políticos.

Converteron o “estado de alarma” nun verdadeiro “estado de excepción encuberto”: non proiben politicamente as reunións, mas cando establecen un máximo de 4 persoas numha xuntanza por motivos sanitarios, nos feitos están limitando os direitos políticos da poboación.

Nestas circunstancias, a Xunta do PP aproveitou para profundar neste obxectivo, que non encontraron resposta social salvo excepcións (mobilizacións da sanidade en Pontevedra, Alcoa, Gamesa,...) porque as organizacións políticas e sociais dimitiron como “oposición”, e limitáronse a criticar á PP pola direita ou que tomaba medidas erradas, esquecendo que a pandemia non parou a loita de clases.

Esta continuou baixo as formas da Pandemia, e a Xunta do PP sabe perfectamente que a poboación traballadora sen direito de reunión, expresión e manifestación é umha suma individual de persoas sen posibilidade de resposta colectiva, ás que aplicar as leis que eles aprovan sistematicamente, e que veñen inspiradas polos donos dos hospitais e residencias privadas, polas multinacionais que queren pechar ou montar parques eólicos, pola industria do téxtil que quere ser parte da “transición ecolóxica”, etc., etc.

A desaparición das organizacións políticas e sociais da clase traballadora e o pobo como oposición na rúa, limitadas a “criticar” como “erros” ou “ineptitude” as políticas do PP, que nin son “erros” nin son “ineptas”, senon ben conscientes, deixou á poboación orfa frente a Xunta. Feijoo sabe que enfrente non ten a ninguén que propoña un proxecto alternativo ás súas medidas tanto contra a pandemia como contra a súas políticas antiobreiras e antipopulares, por iso, e co control absoluto dos medios de comunicación, actúa coa soberbia co que fai.
Para acabar coa pandemia é preciso adoptar medidas activas, de VACINACIÓN XA de todos e todas!, FORTALECER E RENACIONALIZAR OS SERVIZOS PÚBLICOS PRIVATIZADOS comezando polo sistema de saúde publica!.
Para evitar o deserto social e industrial da Galiza que supón á destrución de miles de postos de traballo, e necesario NACIONALIZAR A INDUSTRIA EN CRISE E DA INDUSTRIA FARMACEUTICA BAIXO CONTROL OBREIRO! E FACER UN PLAN DE TRANSPORTE COLECTIVO, QUE INCLÚA A NACIONALIZACIÓN DA AP9!.

Se algo demonstran estes 11 meses de pandemia é a absoluta incapacidade do capitalismo e os seus gobernos ou réximes para resolver co menor coste social posible umha emerxencia sanitaria. Non estamos no seculo XV e a peste negra, cando non existían os medios técnicos e científicos actuais; estamos numha época no que o capitalismo desenvolveu dun xeito tremendo eses medios... Mas é o proprio capitalismo, as súas estruturas económicas e políticas as que impiden que eses medios cheguen ao conxunto da sociedade.

Se non se fai vacinación a toda a poboación, que foi presentada durante todos estos meses como “a solución”, é porque as multinacionais que investigaron con diñeiro publico, non queren ter perdas. A Pfizer está negociando coa UE as vacinas, e como medio de presión racanea a sua entrega utilizando o medo da poboación para que a UE e os gobernos admitan a suas pretensións. Esta é a lóxica do capital! A vacinación masiva non vai ser posible salvo que os gobernos, ou sexa, toda a poboación a través dos impostos, paguen ás multinacionais o que estas queren e punto.

É o capitalismo, a propriedade privada dos medios de produción, neste caso as farmacéuticas, os freos para que remate XA a pandemia. A loita contra a propriedade privada dos medios de produción como as industrias en crise, as farmacéuticas e todos os medios para facer chegar á poboación vacinas, tratamentos, etc., é a loita POLO SOCIALISMO; umha sociedade que planifique democraticamente a economía, non “actúe cando se producen os contaxios” e poña as necesidades sociais no centro frente aos beneficios capitalistas.

Traballar neste sentido implica denunciar e enfrentar as políticas dos gobernos e do rexime coa mobilización na rúa; que son a garantía institucional dos planes para que capital saia da crise, así sexa a costa da saúde publica e dum empobrecemento social brutal.

Para avanzar neste camiño faise imprescindible a construción dumha organización política e de organismos sociais e sindicais que fuxan como da peste do cortopracismo electoralista. A Feijoo e ás políticas do PP, como ás do goberno central, non se van derrotar dentro dos marcos do réxime do 78, senon enfrentado-o e rompendo con ele; manterse dentro deles é manter a loxica capitalista que trouxo a situación actual.

Temos que nos preparar e organizar para loitar, pois coa pandemia non acaba o mundo.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-01-2021 12:58
# Ligazón permanente a este artigo
Convocatoria da Plataforma Galiza Pola Republica e o Direito a Decidir
Corrente Vermella apoia a concentración convocada pola Plataforma Galiza pola República e o Direito a Decidir, o sábado 21, ás 18.30 no Obelisco (A Coruña).

A fuxida do rei “emérito”, polas sospeitas mais que fundadas da sua andaina corrupta, puxo branco sobre preto o que realmente significa a monarquía no estado español; unha institución da que non lles importa o seu grado de corrupción se serve para garantir a “unidade da patria española” e os seus negocios.

A corrupción do “emérito” cos pagos de Arabia Saudí non só beneficiáballe a el, mas tamén a toda a “corte” de empresarios da construción e banqueiros, que eran os que facían os negocios; el so era un “comisionista” ao servizo dos interese desa corte.

A existencia da monarquía é a que garante a estabilidade política e xurídica necesaria para que esa corte poda seguir facendo os seus lucrativos negocios. Se cobran ou non “comisións” é secundario, pois o seu salario “base” xa está nos Orzamentos, que este ano suben un 9%. Será para substituír a perda das comisións de Arabia Saudí?. Mentres, a clase traballadora e a poboación sofren ERTEs, ameazas de desafiuzamentos, cortes de luz e auga, e mais pobreza, peches de pequenos negocios, etc.

Por iso, manteñen a monarquía contra vento e mare, porque é a única maneira que teñen de manter o chiriguinto que herdaron do franquismo. Esta institución é a cabeza dunha constitución e unha morea de institucións que defenden eses negocios, o poder xudicial e o exercito principalmente; onde o termo “democracia” permite-lles tapar a suas vergoñas neofranquistas. Acabar coa monarquía supón romper con todas as institucións e a constitución que conforman o “réxime do 78”.

Agora, cunha pandemia que comezou como un problema de saúde transformouse, polas políticas dos gobernos, nunha verdadeira “pandemia económica e social”; a sua negativa rotunda de fortalecer os servizos públicos, a sanidade, a educación, os transportes, etc., deixoulles so unha alternativa: as medidas restritivas sobre a poboación. O medo ao contaxio fai o resto e as transforma a meirande parte das veces en autorrepresión e autocensura.

Esta “pandemia económica e social” que traduce-se en paro, precariedade a mais pobreza para a poboación traballadora, tensa todas as relacións sociais desde os particulares da xente que ve en perigo o seu posto de traballo, a sua vivenda, os seus servizos básicos, ate os mais complexos,que coa pandemia, as tensións sociais aumentan, froito do empobrecemento da sociedade, o neofranquismo instalado no aparello do estado sae a relucir nas políticas de restrición das liberdades, baseado no medo inducido na sociedade.

A loita por un Plan de Emerxencia Social que enfronte á pandemia desde as necesidades sociais e non da defensa dos beneficios das empresas e bancos, bate de fronte coa existencia dun réxime que é a garantía deses beneficios.

Un Plan de Emerxencia Social que garanta uns servizos públicos fortes fronte a pandemia, que nacionalice á industria estratexica e esencial, como a a banca, a enerxía, as farmacéuticas ou o transporte,... para garantir os direitos sociais (luz, auga, vivenda,...) e todos os postos de traballo, que adopte medidas para evitar o empobrecemento masivo da poboación traballadora (autónomos, etc.), é inconcibible nun réxime cunha familia o fronte que o longo dos anos foi a “comisionista” desas empresas e bancos.

Se a poboación traballadora quere que os seus servizos, o seu posto de traballo, a sua calidade de vida, mantéñase non ten outra saída que enfrontar a quen é a cabeza visible de que iso non suceda, a monarquía e o réxime do 78, cos seus gobernos o frente.

Mas é claro que iso supón, non só abrir un proceso constituínte para substituír o rei por un presidente; senón que ese proceso constituínte ten que ir mais aló: disolver as institucións herdadas do franquismo, como a Audiencia Nacional, derrogar toda a Constitución do 78, que impide o direito a decidir dos pobos, e da lexislación que da impunidade aos criminais da ditadura, como a Lei de Amnistía, expropiar e nacionalizar todas a empresas que beneficiaron-se da ditadura, que constitúen o 60% do IBEX 35.

A ruptura co réxime do 78 non pode pararse nun cambio cosmético, mantendo o “ovo da serpe”, o capitalismo que financiou e beneficiouse isto 80 anos grazas a existencia desas institucións. O camiño da ruptura co réxime do 78 é o camiño da ruptura co capitalismo, e a loita pola transformación socialista da sociedade.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-11-2020 12:55
# Ligazón permanente a este artigo
A SOLUCIÓN: NACIONALIZACION XA!

As plantillas de Alcoa de San Cibrao e AluIbérica na Coruña e Avilés levan meses de loita contra o peche e na defensa dos seus postos de traballo.
No caso da Coruña e Avilés, cando Alcoa quixo marchar, a solución dos gobernos da Xunta e central foi buscar outra empresa privada que a comprase. Solución nefasta: despois de máis dun ano as plantas seguen sen ter carga de traballo pola falta absoluta de plan empresarial, houbo unha venta fraudulenta a outra empresa polo camiño, e as e os traballadores, que seguen a manifestarse nas rúas, están a sufrir unha dura represión sindical.

Alcoa en San Cibrao continúa a súa folla de ruta. E os gobernos propoñen a mesma ?gran idea?: ?Non vos preocupedes! Nós buscamos unha empresa compradora!?. Ten que ser unha tomadura de pelo, para a plantilla.

Alcoa negocia e despois deixa de negociar, porque non se quere desfacer exactamente de toda a planta, e ó final anuncia que bota á rúa a case toda a plantilla. E volven a aparecer os gobernos e as súas ocurrencias, esta vez aprobando unha moción.

Qué aprobou o Congreso?

PSOE e PP aprobaron no Congreso, a iniciativa do BNG, una moción para a ?intervención pública temporal para a súa posterior venda a un investidor privado que garanta un proxecto industrial viábel, para o mantemento da actividade industrial e dos postos de traballo na factoría de Alcoa en San Cibrao?.

De verdade que a solución segue sendo a Intervención, para que? Para canto tempo?


Que oculta o goberno e por qué o apoia o PP?


O goberno ten un proxecto chamado Axenda 2030 que ten o obxectivo de reformar a economía para facela máis sostible. Por qué non aproveita o goberno a oportunidade de poñer a súa axenda en práctica directamente, en lugar de intervir temporalmente a planta para venderlla a unha empresa privada?

A ?intervención temporal? é pan para hoxe e fame para mañán, porque todo plan de transición ecolóxica que actúe baixo criterios de rendabilidade de empresas privadas vai traer mais cedo que tarde custes sociais, en postos de traballo, saqueo do público, condicións de vida e laborais. A intervención temporal somentes servirá para que o goberno de turno, sexa POSE-PODEMOS ou PP, volva invertir millóns e millóns de cartos públicos en poñer a planta ó gusto do futuro comprador; que se suman ós millóns e millóns en subvencións que apañou Alcoa e que parece que non pensa devolver. Esta é a idea de PSOE e PP: continuar as políticas neoliberais destes anos poñendo todos os recursos públicos a disposición do capital privado.

Esa transición ecolóxica da que PSOE-PODEMOS falan é outra mentira mais se non se leva a cabo mediante a nacionalización das eléctricas e as empresas estratéxicas como Alcoa e AluIbérica. É a única garantía de non destruir mais postos de traballo e poñerlo ao servizo das necesidades socias, agudizadas baixo a pandemia para a maiora da poboación traballodra.

En definitiva, vemos para San Cibrao o mesmo plan que para as plantas de Coruña e Avilés.

E para iso tanto tempo? Para iso tanto tempo de loita dos e das traballadoras, tempo en folga, de pasar frío, de viaxar a Madrid? De verdade seguimos a pensar que existen os reis magos? De verdade as direccións sindicais seguen pensando que a Xunta do señor Feijóo vai a facer algo para conservar os postos de traballo, cando está deixando morrer a industria en Galicia? De verdade as direccións sindicais que xa firmaron a venda de Coruña e Avilés, seguen confiando nestes gobernos que aínda despois dun ano non garanizan do proxecto prometido? De verdade a clase obreira seguimos a pensar que a solución é unha INTERVENCIÓN do goberno do capital e non unha NACIONALIZACIÓN baixo control obreiro?

Non parece tan díficil nacionalizar. A desnacionalización foi ben fácil: o que antes era público pasou a mans privadas en 1998 cando o estado vendeu a Alcoa estas fábricas. Tampouco o resgate aos bancos en 2008 foi tan complicado: nacionalizaron as perdas, privatizaron os beneficios, e a vivir do conto.

Pero ante o plan clarísimo dos directivos de Alcoa dende hai anos, e a colaboración dos gobernos, as direccións sindicais seguen respostando co ?sálvese quen poida?. Agora que lle toca a San Cibrao, seguen a plantexar mobilizacións divididas coma se fosen problemas diferentes por ser fábricas ou empresas diferentes. E non o son. Como demostra a historia ata o de agora, o problema seguirá si esto se afrenta de maneira dividida. A unidade fai a forza.

Corrente Vermella e a Liga Internacional dxs Traballadorxs insistimos en que a única solución para garantir os postos de traballo e o mantemento dunha industria sostible en Galicia é impoñer a nacionalización das industrias estratéxicas como Alcoa e AluIbérica.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 15-10-2020 10:42
# Ligazón permanente a este artigo
POR UNHA VOLTA ÁS CLASES SEGURA E CON GARANTÍAS!
MAIS RECURSOS, MAIS DOCENTES, MAIS AULAS: VAINOS A VIDA NISO

Se algo demostrou a pandemia é a ineficacia do capitalismo para resolver os problemas socias que, agora máis que nunca, necesitan dunha resposta contundente. O goberno de PSOE-PODEMOS, supostamente do cambio, e a Xunta do PP de Feijóo e o resto das institucións e gobernos tiveron mais de 5 meses para preparar a volta as aulas e non foron quen de facer nada.

Isto non é casual. O abandono da educación pública neste país, con recortes e privatizacións, era evidente moito antes do estalido da pandemia.
Os contaxios destes días demostran que os centros non dispoñen de recursos suficientes para garantir a separación necesaria, nin persoal docente suficiente para cumprir o ratio de alumnado, nin persoal administrativo nin de limpeza, para garantir a volta con garantías.

No caso de Galiza, a Xunta do PP segue sen escoitar á comunidade educativa e a súa política limítase a un simple ?vos ídelle dando?: desorganización, improvisación e desinterese que coma sempre pagamos a clase traballadora:

- o persoal docente asumindo unha carga de traballo imposible sen medios a estas alturas, e responsabilidades que non corresponden á súa función. Ademais de afondar na precarización do persoal interino debido á continúa improvisación dos gobernos.
- as familias traballadoras que sufrirán cos contaxios do alumnado novas corentenas que obrigarán a pais e nais traballadorxs a ter que deixar de ir a traballar para atender ás crianzas na casa, ou implicarán a volta a un modelo semipresencial, no que as familias sen recursos non poden asumir como xa quedou claro durante o curso pasado.
- sobre todo, unha política de información caótica que se resume en que ningunha familia traballadora sabe o qué facer se xs fillxs resultan contaxiadxs.

Para combater o fracaso escolar e garantir aulas seguras necesitamos unha escola e unha universidade digna, non unha gaiola de grilos, nin que manden a casa cada dos por tres por confinamentos para os que tampouco estamos preparados.
O dereito á educación universal e pública foi unha gran vitoria da clase traballadora que custou moito esforzo arrincárllela a outras clases. Non esquezamos isto. Se os gobernos con competencias en educación queren garantir ese dereito á educación deben investir na construción de infraestruturas de calidade e na contratación de docentes para reducir ratios a 15.

Debemos esixir que garantan que cada centro dispoña de protocolos e profesionais sanitarios ó cargo de detectar posibles positivos, con acceso a test e recursos para que todo o alumnado poidamos confinarnos sen perder clases, combatino a fenda dixital.

Debemos esixir o incremento do persoal docente, de atención educativa e servizos preciso para aplicar estas ratios de seguridade e hai que garantir EPIs.

Docentes e estudantes: unidas adiante!

Xa vemos como comeza o curso. Esta volta ó cole pon en perigo as nosas vidas e as dos nosos seres queridos. Se non facemos nada agarda-nos un ano de confinamentos intermitentes, estudo na casa, exames e selectividade sen preparación, e o peor: contaxios e algunhas mortes. É urxente organizar e redirixir a indignación de estudantes, nais e pais, docentes e resto de persoal cara a loita.

Están convocadas folgas pola comunidade educativa en varios lugares do estado español, e aquí en Galicia, estas mobilizacións deben estar ao servizos dun obxectivo conseguir volver as aulas seguras para todos e todas. É necesario a Coordinación de todo o movemento e non responder de forma illada unhas doutras.

Debemos ter moi claro que perseguimos coas nosas mobilizacións: parar as clases indefinidamente ata conseguir os recursos precisos para garantir calidade no ensino e sen risco de contaxio. Ese é o único camiño: que estudantes, nais e pais, e persoal docente e non docente nos organicemos conxuntamente.

Para elo é necesario un plan de loita consistente, en primeiro lugar, a celebración de asembleas decisorias nos centros de estudo, onde sexan os propios estudantes e o conxunto da comunidade educativa, as persoas activas da loita quen decidan a folga e outras medidas a levar a cabo.

As folgas non son un fin en si mesmo senón un medio para acadar as nosas reivindicacións. Aí é onde todas as organizacións políticas, sindicais estudantís e de docentes, ANPAs e plataformas pola educación pública debemos poñer todo o noso esforzo. Continuar o camiño aula por aula, claustro por claustro e barrio por barrio, pero ó mesmo tempo.

Celebramos as iniciativas unitarias que se deron en moitos territorios como Catalunya ou Andalucía. Estudantes, docentes, pais e nais de Corrente Vermella poñemos-nos ao servizo da loita e a sua organización.

Asembleas unitarias en cada centro!

Baixada de ratios, medidas de seguridade e contra a fenda dixital! Recursos para garantir materiais, profesorado e infraestrutura!

Reversión dos recortes e aporte extraordinario para salvar a educación pública! Por un 7% do PIB adicado a Educación! Non ó pago da débeda!

Educación 100% pública de calidade, segura, de balde, inclusiva, laica e que respecte as linguas dos territorios e a diversidade das persoas!

Unidade das loitas en defensa dos servizos públicos!

Pola saúde do conxunto da clase traballadora!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-09-2020 17:44
# Ligazón permanente a este artigo
Por unha educación presencial segura e con garantías
Se algo demostrou a pandemia é a ineficacia do capitalismo para resolver os problemas sociais que, agora máis que nunca, necesitan dunha resposta contundente. Vimos con estupor no estado español, que o goberno supostamente do cambio permitiu que se preste unha maior atención e estudo a situacións que, en teoría, non son tan urxentes, por exemplo, o fútbol ou a apertura total do país con fins turísticos, sen, por suposto, garantías sanitarias de ningún tipo. Mentres, nos medios de comunicación séguena se preguntar como é posible que haxa tantos surtos. E con todo, a resposta é fácil.

Doutra banda, tiveron máis de 5 meses para temas fundamentais que se terían que estudar con máis tempo e coidado, por exemplo, algo que incumbe a toda a sociedade; a educación.

Isto, por suposto, non é casual. O abandono da educación pública neste país era algo patente moito antes do estalido da pandemia do Covid-19, privatizacións e recortes. Interésalles máis un país de ?terraceo? e fútbol, onde os mozos apenas teñan opción a un traballo digno a non ser que emigren, que ter un país cunha educación pública seria de onde saian mozos/as preparadas.

Na Galiza da Xunta de Feijoo e o PP a situación é igual de mala que no resto do estado, onde as políticas privatizadoras, que cada vez son máis directas e agresivas, deixaron á educación pública e os seus axentes, é dicir, profesorado e funcionariado de todo o sector educativo, xa sexa primario, secundario ou ben universitario e FP, sen oportunidade algunha para enfrontarse a unha volta ao cole totalmente diferente.

Non debemos, por tanto, culpar nin loitar só contra as medidas estatais, senón tamén contra os gobernos autonómicos que desfán e fan ao seu parecer, máis polo seu propio beneficio e interese que polo ben da clase maioritaria da sociedade, e todo isto co silencio cómplice do goberno central.

Cabe agora preguntarse? Como se enfronta isto? Que solucións necesita esta problemática tan estrutural e complexa? Pasa por propor un plan de loita que non ceda até conquistar os protocolos que permitan unha volta ás aulas con garantías.

Este plan de loita consiste, en primeiro lugar, na celebración de asembleas decisorias nos centros de estudos, onde sexan os propios estudantes e o conxunto da comunidade educativa, as persoas activas da loita e as vítimas dunha volta ao cole sen garantías sanitarias serias, quen decidan e voten o plan de loita.

En segundo lugar, a construción de plataformas unitarias de organizacións estudantís, sindicais, ANPAs, Asociacións Veciñais, que desenvolvan as xornadas de loita.

? Por un plan de resgate para a educación pública.
? Reversión de todo o privatizado.
? Baixada de ratios, medidas de seguridade e non á fenda dixital.
? Recursos para garantir materiais, profesorado e infraestructuras.
? Ni un chavo para a privada e concertada: nacionalización dos seus recursos.
? Unidade das loitas na defensa dos servizos públicos. Pola saude do conxunto da clase obreira.
? Folga indefinida ata que se garantice un curso seguro.
? Permiso remunerado para nais e país traballadores/as.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-09-2020 12:00
# Ligazón permanente a este artigo
Á MONARQUÍA DERRÓCASE NA RÚA
O circo do Réxime do 78 continúa sen o mínimo de pudor. A Fiscalía española prefire investigar a xente que chama ?ladrón? aos Borbóns antes que aos propios Borbóns!! Todo moi "normal" e tamén moi práctico para as organizacións reformistas disfrazadas de rupturistas que agora poden lucir medallas sen facer realmente nada para derrubar este Réxime. Todo perfecto e o circo segue igual.

O fuxido rei emérito é o mesmo que onte era presentado como ?o mellor embaixador de España?. O mesmo que metera no peto, dende os anos 80, fabulosas comisións por cada barril de petróleo saudita, pola venda de armas españolas ou por facer de intermediario ?rexio? das grandes empresas do IBEX 35 coas cales comparte impunidade; o mesmo que estaba detrás do ?caso Noos? e é tambén o mesmo que estaba detrás do xeneral Armada do 23F, mais foi santificado despois como o ?grande defensor da democracia española?.

Que o Estado Español está cheo de franquistas, sabémolo todas e todos.

Son estes aos que non lles importa a existencia da Monarquía, pois é o réxime herdeiro dos golpistas criminais que destruiron a II República na Guerra Civil. E eles se consideran herdeiros deses golpistas de Franco. É un réxime de continuidade do fascismo cun verniz democrático.

A estes, non lles importa que o Xefe de Estado reciba unha fortuna mensual e viva de facer pose coa súa familia en propiedades luxuosísimas pagadas co suor de milleiros e milleiras de traballadoras currando a tempo completo, horas extras e, aínda así, vivendo na precariedade, sendo despedidos cando os seus xefes non lucran o que querían.

Eses son aos que non lles importa que, con todo ese luxo, o Xefe de Estado aínda acepte sobornos de empresarios/as, roube dos cofres públicos e fuxa do país con centos de millóns de euros.

A eses neofranquistas non lles importa que o Xefe de Estado sexa hereditario, non sexa electo polo pobo, por iso a eses non lles importa que o Goberno mande a policía botar malleiras a cidadáns que queiran votar.

A eses lles interesa este Réxime neofranquista, esta Monarquía corrupta, porque é o que mantén os privilexios económicos e ditatoriais da burguesía e aristocracia española.

Porén, o goberno do PSOE-PODEMOS limitábanse a dicir que non sabían onde estaba e a separar o mandato de Juan Carlos I do de Felipe VI como se non fosen a mesma institución, e Iglesias limítase a dicir que é indigno que fuxe do país, que ten que ser xulgado aquí.

Onde están os que se declaran republicanos de boquilla? Nin están, nin se lles espera porque son parte do Réxime, tanto é así que en Marivent, este verán, están Ministros/as do PSOE apoiando á Monarquía para que non caia. E a vida de eles continúa. E a nosa, a da clase obreira, cada vez mais pobres e mais explotados/as.

Mais onde están os e as traballadoras que saen perdendo?

Onde están as fillas e os fillos dos que foron asasinados polos franquistas?

Onde están os e as traballadoras que están no paro, en ERTES, nas listas de espera para consultas médicas, na rúa sen casa, sen comida e sen traballo?

Non hai máis espazo para esa humillación. Para loitar por un verdadeiro plano de rescate á clase traballadora, destruamos ese Réxime monárquico corrupto!!

Se acabamos con esta Monarquía corrupta, dinamitaremos un réxime feito a medida dos grandes empresarios do IBEX 35 no cal as vellas élites franquistas continuaron vivendo e seguen medrando.

Que devolvan o roubado!

Que sexan xulgados e paguen co cárcere polos seus delitos.

Temos que nos organizar, ir ás rúas, manifestarnos para derrocar ese Réxime corrupto.

Chamamos a unir forzas para mobilizarnos contra a Monarquía corrupta!

Chamamos a unir forzas para loitar por um referéndum!

Non podemos deixar esta tarefa para os partidos que se din republicanos con aprobar mocións nas institucións, con iso non chega.

Nas administracións, non farán nada pois son parte do sistema. Se queremos librarnos deste lastre que nos impide de saír da precariedade, temos que actuar dende os barrios e vilas, dende os centros de traballo, na rúa, o noso único campo de batalla.

Abaixo a Monarquía corrupta!

Referéndum xa sobre a Monarquía!

Fora o réxime monárquico do 78 e toda a súa herdanza franquista!

Eleccións libres a Cortes Constituintes!

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-08-2020 10:33
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0