A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Preparemos a FOLGA XERAL
Desde fai meses, tras a saída dos confinamentos, a sociedade galega non deixa de se mobilizar contra as políticas da Xunta de desmantelamento dos servizos públicos, da proliferación especulativa dos parques eólicos, e coa colaboración do goberno central, a desindustrialización ao servizo da reconversión industrial xustificada hipocritamente pola loita contra o cambio climático, coas ameazas de peche en Alcoa / AluIberica, Vestas, ... e anteriormente o peche de Gamesa, Poligal, etc.

Tras a exitosa folga xeral do pasado 17N na Mariña os partidos dos gobernos, o PP da Xunta, e o PSOE UP no Central, votaron nos Orzamentos do Estado no Parlamento en contra dunha partida para a "intervención temporal de Alcoa", a tímida proposta do BNG, faise evidente que estes partidos e os gobernos demonstran o que lles interesa o futuro da Mariña e, por extensión, da Galiza: NADA! Grazas por nada, España!

Nas manifestacións da Mariña berrase, "se non ha solución, gobernos dimisión"; coa votación no Parlamento é obvio o que din os gobernos, asi que só queda un camiño, o da loita pola dimisión dos gobernos e por outros que si atendan as necesidades da sociedade, de postos de traballo e industria, de infraestruturas (que non é o AVE centralista que nos venden) e os servizos públicos".

A CIG ven de aprovar no seu último congreso traballar no camiño da convocatoria dumha Folga Xeral na Galiza; visto o visto, hai que convocar a todas as forzas sindicais, sociais e políticas a artellar UNITARIAMENTE ese camiño da Folga Xeral, que sexa umha verdadeira Moción de Censura nas rúas contra os gobernos.

Umha folga xeral que non sexa “flor dun dia”, senon que parte dum plan de mobilizacións discutido e votado nas asembleas de centro de traballo, estudo ou barrios e vilas, que garanta a participación activa da poboación traballadora na sua preparación.

Frente a desindustrialización e os peches: NACIONALIZACIÓN XA das empresas afectadas!

Por un plan industrial sustentable que GARANTA TODOS OS POSTOS DE TRABALLO!

Por umhas infraestruturas ferroviarias axeitadas ás necesidades sociais, POLO TREN DE PROXIMIDADES

Na defensa dos servizos públicos, RENACIONALIZACIÓN DE TODOS OS SERVIZOS PRIVATIZADOS!

SE A MARIÑA SALVASE LOITANDO, GALIZA SALVASE LOITANDO
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 30-11-2021 08:53
# Ligazón permanente a este artigo
tras a FOLGA XERAL DA MARIÑA
Tras a exitosa folga xeral do pasado 17N os partidos dos gobernos, o PP da Xunta, e o PSOE UP no Central, votaron nos Orzamentos do Estado no Parlamento en contra dunha partida para a "intervención temporal de Alcoa", proposta ben timorata do BNG.

Con esta votación estes partidos e os gobernos demonstran o que lles interesa o futuro da Mariña e, por extensión, da Galiza: NADA! Grazas por nada, España!.

A CIG ven de aprovar no seu último congreso traballar no camiño da convocatoria dumha Folga Xeral na Galiza; visto o visto, a qué espera a facelo publico, a convocar a todas as forzas sindicais, sociais e políticas a artellar ese camiño da Folga Xeral, que sexa umha verdadeira Moción de Censura nas rúas contra os gobernos?

Nas manifestacións da Mariña berrábase, "se non ha solución, gobernos dimisión"; coa votación no Parlamento é obvio o que din os gobernos, asi que só queda un camiño, o da loita pola dimisión dos gobernos e por outros que si atendan as necesidades da sociedade, de postos de traballo e industria, de infraestruturas (que non é o AVE centralista que nos venden) e os servizos públicos.

A solución para Vestas e Alcoa: NACIONALIZACIÓN XA!

A MARIÑA SALVASE LOITANDO, GALIZA SALVASE LOITANDO.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-11-2021 09:45
# Ligazón permanente a este artigo
14N: EN DEFENSA DA ATENCIÓN PRIMARIA E A SANIDADE PÚBLICA
A plataforma SOS Sanidade convoca unha manifestación en defensa da Sanidade Pública e concretamente da Atención Primaria, o 14N en Compostela.

Feijóo aproveitou a pandemia para avanzar no desmantelamento deste servizo deixando a poboación sen citas presenciais (co consecuente agravamento das doenzas pola desatención) mentres continuaba coas manobras que xa tiña en marcha para destruíla: sobrecarga de traballo, permisos e xubilacións sen cubrir, orzamentos escasos, privatizacións parciais coma o servizo de citas, etc.

A convocatoria por tanto é máis que pertinente e debe ser apoiada, pois as políticas de Feijóo van encamiñadas a eliminar un servizo público de calidade para sustituilo por unha atención privada que pouc@s galeg@s poderían pagar co salario e que sería de moitísima peor calidade. Ser unha nazón de migrantes ten algunha cousa boa: sabemos que os sistemas privados de seguros implantados nos países ricos nos que imos traballar, simplemente non cubren case ningunha doenza grave. Polo que se caes enferm@, ou pagas ou morres.

Pero Feijóo non é o único culpable desta situación pois as súas políticas se apoiam nas leis do Goberno central e nas directivas de Bruxelas: os famosos recortes e a austeridade que dicta o artigo 135 da Constitución e a Lei 15/97 que consagra a "colaboración público-privada".

A colaboración público-privada responde a un esquema simplisimo: as empresas privadas collen cartos públicos e os reparten entre os seus directivos. A cuestión sanitaria queda supeditada ao seu negocio como demostrou o seu nulo papel durante a pandemia. No campo dos coidados, os responsables das residencias de maiores privadas deberían ser directamente xulgados por asasinato.

A nova lei de Sanidade que propón o goberno PSOE-UP non modifica ningún dos aspectos claves da lei 15/97 do PP no referente á privatización do servizo, xusto cando se esperan millóns de euros de fondos europeos, que irán parar directamente ás mans de clínicas privadas e aseguradoras.

Ante esta situación xeral de espolio do público en beneficio da gran empresa privada, que na Galiza se reflexa na sanidade, no desmantelamento da industria (AluIbérica-Alcoa, Vestas, Gamesa, os asteleiros de Vigo, etc...) ou nas indecencias de Audasa, Corrente Vermella apoiamos a manifestación do 14 N.

Mais acudimos, e chamamos a acudir, baixo outros eixos diferentes dos da plataforma SOS SANIDADE.

Por un lado, é imprescindible xa unir todas as loitas obreiras e populares que se están a dar na Galiza: INDUSTRIA, INFRAESTRUTURAS, SERVIZOS PUBLICOS: FORA FEIJÓO!

Por outro, en SOS SANIDADE participan colectivos e organizacións coma PSOE, UP ou BNG. O PSOE é xunto co PP o gran valedor da privatización como demostra a nova lei de Sanidade que pretenden aprobar. Unidas Podemos segue a xogar a ser goberno e oposición á vez, pero esa doble personalidade non nos fai esquecer que está indiscutiblemente no goberno por moita pantomima protestona que leve a cabo. O BNG somentes mobiliza para desgastar a Feijóo e fiar todo a un proxecto electoral que coma moito aspira a reeditar o bipartito PSOE-BNG.

Non podemos acreditar de ningunha maneira nunha plataforma conformada por colectivos que son parte do problema, ou que pretenden adaptar os tempos da loita aos seus tempos electorais. Porque o sillón vai seguir aí moito tempo, pero as solucións son urxentísimas.

No caso galego, é imprescindible botar XA! a Feijóo coa mobilización social sostida no tempo, coma as de Verín no seu momento ou a da Mariña Lucense, que conxuga correctamente as loitas de Vestas e Alcoa coa demanda do infraestruturas e Servizos e que o 17 inclúe unha folga xeral na comarca.

Acude con Corrente Vermella o 14N a Compostela, ás 12 na Alameda, baixo o lema "INDUSTRIA, INFRAESTRUTURAS, SERVIZOS PUBLICOS: FORA FEIJOO!”
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-11-2021 16:45
# Ligazón permanente a este artigo
17 N: FOLGA XERAL NA MARIÑA
Corrente Vermella apoia a convocatoria de Folga Xeral na Mariña de Lugo, para o vindeiro 17 N, baixo os lemas, “na defensa da Industria, das Infraestructuras e a sanidade pública”.

O seu detonante son as ameazas contra duas das empresas chaves na Mariña, Alcoa e Vestas, que supor un verdadeiro mazazo á comarca. Por iso, a defensa de todos os postos de traballo a través da SUA NACIONALIZACIÓN non pode quedar diluída no lema xeral para que as cúpulas sindicais, despois, negocien vendas, “baixas incentivadas” ou traslados.

O contrario, ten que ser o eixo central da loita inseparable dos demais lemas da convocatoria; Nin un só despido en Alcoa e Vestas, sen postos de traballo non ha industria nin futuro!.

A situación de marxinación da Mariña Lucense ven de lonxe. Todos os gobernos que pasaron tanto pola Xunta como polo Central, fosen da cor que fosen, agravadas polas politicas recentralizadoras do estado a través da Xunta de Feijoo e o PP, consideran que, se Galiza é periférica para eles A Mariña é a periferia da periferia; a “Galiza profunda” á que dun xeito xenófobo referíase a xuíza de Marbella. É a punta do iceberg da situación do conxunto da Galiza e así queren que siga.

Insultos á intelixencia como o desmantelamento da liña FEVE que podería estruturar o seu redor o desenvolvemento, a desaparición imposta pola Xunta de Feijoo das áreas sanitarias (o Hospital de Burela un dos afectados), para concentrar todo nas cidades (a Lugo, neste caso), a infrautilización de portos públicos para dar saída á produción de mercadorías como os peiraos de San Cibrao, etc. Estes son algúns dos exemplos desta situación de marxinación, nunha nazon, que non lle debe nada a “España”.

Feijoo e o PP non “fracasaron” nas súas políticas, senón que fan ben para o que os puxeron aí, para exportar materias primas (agora o vento coa burbulla dos parques eólicos, mas tamén o leite, a madeira, etc.) e man de obra. Desde que gobernan no 2009 100 mil mozos e mozas foron á emigración: e despois quéixanse do envellecemento, cando coas suas políticas botan aos que teñen todo o futuro por diante!

Por iso, aínda considerando esta convocatoria un paso adiante na loita contra esta situación de “emerxencia social”, consideramos que as organizacións sindicais, sociais e políticas teñen que estender as convocatorias de xornadas de loita a outras comarcas que tamén están loitando defensa dos postos de traballo (Barreras, AluIberica, Ferroatlántica, Ence, etc.), da industria, das infraestruturas e dos servizos públicos.

Mas non umha folga como de Ferrolterra do 10 M deste ano, que foi “flor dun día”; senón parte dun plan de mobilizacións ate botar fora o PP da Xunta. É urxente que saian da Xunta, porque a este paso non habería Galiza que defender.

Para o 13 N as persoas pensionistas teñen umha manifestación en defensa das pensións pública, o 14 N está convocada umha manifestación en Compostela en Defensa da Atención Primaria, o 17 N é a folga xeral da Mariña; as mobilizacións esixindo un transporte colectivo digno e publico (Barbanza), un tren de proximidades, en defensa da educación e dos servizos públicos ou contra a burbulla dos parques eólicos, sucédense por todo o territorio. Porque non se dan pasos para construír un calendario de mobilizacións xerais, incluída umha Folga Xeral, para enfrontar estas políticas, que partillan os dous gobernos, a Xunta do PP e o central do PSOE UP?

Como demonstra a experiencia dos traballadores e traballadoras de Alcoa, que asinaron a “paz social” coa esperanza de que os gobernos acharan umha solución, e tiveron que retomar o camiño da loita, a solución non está nas negociacións entre as cúpulas sindicais, cos gobernos e as empresas; senón na loita na rúa, con folgas e manifestacións que enfronten directamente a uns gobernos, Xunta e Central, que aplican as medidas que lles ditan as empresas.

Corrente Vermella chama aos traballadores e traballadoras, á poboación en xeral non so a secundar a folga do 17 n Mariña, senón a participar activamente na sua preparación, a través das asembleas de empresa e centro de estudo, de comités de apoio á Folga da Mariña en barrios e vilas, etc., onde se vote a folga: as Asembleas teñen que votar a folga!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 02-11-2021 14:39
# Ligazón permanente a este artigo
O 17O TODOS E TODAS Á VIVEIRO: SALVEMOS A MARIÑA
SALVEMOS A MARIÑA
DEFENDAMOS A INDUSTRIA
non á destrucción de postos de traballo


A pantasma da desindustrialización de comarcas enteiras percorre Galiza; na Costa da Morte, Ferroatlantica, Vulcano en Vigo, ENCE en Pontevedra, o Banco Sabadell, AluIberica/Alcoa na Coruña, ERE encuberto no Consorcio de Igualdade... son algúns dos moitos exemplos. E dentro deste panorama A Mariña é un dos mais graves.

Esta situación é froito dumhas políticas submisas ao capital europeo e español desde a reconversión dos anos 80 que resultou na desertización industrial de Ferrolterra, á que despois de 40 anos ninguén non so non ve umha solución a curto prazo, senón que agudizouse co peche de Siemens Gamesa e Poligal.

Para que o desmantelamento non continúe, e teña ao pobo traballador ao frente da loita para rematar con estas políticas, hai que avanzar na construcción dun Plan de Loita en toda Galiza, que inclúa a convocatoria de Xornadas Xerais de Loita, que nos sexan “flores dun día” como a folga xeral de Ferrol de marzo deste ano, senón sostidas no tempo ate frear os planes de desertificación social: o pobo traballador galego non pode permitirse perder nin un só posto de traballo mais!

Para o goberno Central Galiza é umha terra onde comese ben, non fai moito calor e pouco mais; para todo demais non existe, nin para investimentos industriais nin para desenvolver infraestructuras que faciliten a vida da poboación traballadora que no caso da Mariña é insultante: a liña de FEVE que une Ferrol con Ribadeo está en desguace e ben poderia ser un eixo vertebrador das comarcas de Ferrolterra e A Mariña, nin a tan cacareada transición ecolóxica que venden de cara Europa.

As ameazas sobre Alcoa San Cibrao e Vestas veñen a profundar num camiño no que a industria galega, maioritariamente de capital alleo, está de “paso” cara a outros lugares onde se lles ofrezan mellores condicións para os seus beneficios; e xa sabemos o que significa “mellores condicións” piores salarios e mais explotación.

A Xunta pola sua banda olla para outro lado, á espera que os seus amigos de Abanca, Inditex, Tojeiro e demais, reciban a sua parte dos miles de millóns que vai “repartir” a UE para “reconstruir a economía” (traducir por resgatar ás grandes empresas) tras a pandemia. A Xunta non ten plan industrial, pois toda a sua política económica limitase á burbulla eólica con maquinaria que ven de fora, o Camiño de Santiago e a privatización de todos servizos públicos (sanidade, servizos sociais, educación, etc.)

Nestas condicións non podemos esperar ningún plan de industrialización e manter os postos de traballos dos gobernos, o Central e a Xunta, que non lle arranquemos coa nosa loita. Mas loitar para gañar, para evitar a desertificación das comarcas, a turistificación, á precariedade e á emigración.

As direccións sindicais implicadas na loita, CCOO, UXT e CIG, o único que teñen que negociar cos gobernos e a patronal é a retirada inmediata dos planes de peche, feitos de maneira directa como Vestas con ERE de extinción, ou a través de ventas fraudulentas como anunciase en Alcoa San Cibrao, e que fixeron xa en A Coruña e Avilés.

Como demonstra a experiencia dos compañeiros de Alcoa San Cibrao, que hai meses deron un tregua aos gobernos para buscar solucións limitadas a unha venta que anunciaba un camiño como o de Coruña e Avilés de caer nas mans dun liquidador de empresas, tiveron que retomar o camiño da loita contra os gobernos nos que confiaron coa “paz social”. Este é o camiño para gañar; porque nesta loita so ha unha alternativa, ou gañamos e gañamos todos e todas, ou perdemos todos e todas...

A solución non é que as empresas pasen a mans doutro capitalista que dentro de uns anos repita a operación de “ate logo lucas”, senón a NACIONALIZACIÓN E A ELABORACIÓN DUN VERDADEIRO PLAN INDUSTRIAL DE FUTURO E SUSTENTABLE que garanta todos os postos de traballo. En ningún lado está escrito que non se poda nacionalizar a industria.

Para que sexa un verdadeiro plan de futuro non pode estar baixo o control dos empresarios e os seus beneficios, so teñen perspectiva corto pracista de acumular capital, senón pechan e punto, O plan ten que estar o servizo das necesidades sociais, e baixo control dos traballadores e traballadoras.

A convocatoria do 17 de outubro en Viveiro ten que ser o comezo dun Plan de Loita estendido a toda Galiza, que culmine en Xornadas Xerais de Loita, e construído e votado desde as asembleas de centro de traballo e estudo, a xuventude ten moito que decir pois xogase o seu futuro de ou ben poder traballar aquí, ou ter que facer como miles desde fai moitos anos, emigrar, desertificando mais ainda Galiza.

A crise económica do capitalismo en todo o mundo non da outras alternativas intermedias.

Viva a loita da clase obreira

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 14-10-2021 12:07
# Ligazón permanente a este artigo
Vestas, Alcoa, ... SALVEMOS A MARIÑA
EN DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO

O anuncio da empresa danesa Vestas de peche da sua fábrica en Viveiro supón un mazazo mais a toda a comarca da A Mariña, que desde fai meses ven loitando cos traballadores de Alcoa en defensa de todos postos de traballo.

É inaudito que nun momento no que todos os gobernos anuncian aos catro ventos plans para avanzar numha economía “verde”, que na Galiza está supoñendo umha verdadeira burbulla especulativa ao redor dos parques eólicos, se poda admitir, nin sequera a trámite o peche dumha empresa que fabrica maquinas eólicas, pois é abrir a porta ás “baixas non traumaticas”, é dicer, á venda dos postos de traballo e o final o peche.

Xa o fixeron con Siemens Gamesa, e agora pode pasar con Vestas, e donde está escrito que umha empresa NON PODE SER NACIONALIZADA E POSTA AO SERVIZO DAS NECESIDADES SOCIAS E DA SUSTENTABILIDADE? QUE A MAQUINARIA DOS EOLICOS PRODUZASE AQUÍ! Veñen de resgatar a umha empresa turística, HOTUSA, con 141 millóns de euros da SEPI.

Desde que o PP asaltou a Xunta no 2009, os peches de empresas (Banco Pastor, Caixas, Vulcano, Siemens Gamesa, Poligal, etc. ...) e privatizacións de servizos non pararon de suceder, coa perda de milleiros de postos de traballo e poboación, forzada á emigración.

Toda a súa política industrial redúcese á turistificación da economía ao redor do Camiño de Santiago e a vendela ás multinacionais onde é “lugar de paso” para os procesos mais contaminantes da produción (eólicos, megaminaria, etc.), mentres o proceso produtivo pechase fora: o leite ou a madeira son os exemplos mais significativos, e co peche de Vestas agora a enerxía. Aquí prodúcese o leite, a madeira e o vento, e temos que importar os produtos manufacturados e pagalo a prezo de ouro, como agora a enerxía eléctrica (negocio redondo!).

Para eles Galiza segue sendo man de obra barata e creadora de materias primas que as multinacionais como as empresas españolas rouban ao pobo traballador galego, que para a Xunta do PP ten que quedar baleiro para que os seus amigos da burbulla eólica poñan todos os parques que queiran con maquinas fabricadas fora. Só por iso, Feijoo e o PP teñen que saír XA da Xunta. Non se pode esperar 2 anos aos resultados das eleccións, pois ao camiño que imos, non haberá galegos que defender.

Mas a situación industrial da Galiza non só é responsabilidade da Xunta, senón que fai parte da chamada “Axenda 2030, por un desenvolvemento sustentable” defendida polo goberno do PSOE UP que apoia o BNG no pacto de investidura, abrindo umha nova “reconversión industrial” que lembra a dos 80 e a “modernización” que prometera Felipe Gonzalez.

No nome da sustentabilidade pecharon as térmicas e minas por imposición do capital alemán que está a reabrir minas de carbón, ameazan a Refinaría da Coruña que non fai investimentos para se reconverter dentro desa axenda, queren pechar ENCE, etc., nun proceso agudo de desindustrialización e turistificación (“cidades de servizos”, chámanlle algúns), poñendo en perigo mais de 10 mil postos de traballo directos na industria e Galiza non pode permitirse o luxo de perder un só posto de traballo mais.

Os responsábeis da situación son a partes iguais a Xunta e o Goberno Central, pois se de verdade acreditaran nos seus anuncios de avanzar numha “economía sustentable” non tiveran aceptado peche de Siemens Gamesa, como non poden admitir o de Vestas, senón que integraríanas nun plan industrial sustentábel.

A UE, o Goberno Central e a Xunta a sua parte, van se gastar 140 000 000 000 de euros en resgatar ás grandes empresas, para reconstruir a economía tras a pandemia, facendo mais ricos aos ricos mentres as empresas deslocalízanse, pechan e despiden traballadores/as.

A clase traballadora e o pobo teñen que loitar xusto polo contrario; para romper esta dinámica infernal de Galiza, de “ser un lugar de paso” onde instalar industria altamente contaminante (desde fai uns anos estan a voltas coa megaminaria) non abondan saidas que non rompen co capitalismo e a loxica do beneficio que move todas as suas decisións (peches, deslocalizacións, etc.); é necesario expropiar aos capitalistas e nacionalizar toda a industria para poñela o servizo da reconstrución da economía que resolva as necesidades sociais, e baixo control dos traballadores e traballadoras.

Mas para iso é preciso a maior unidade da clase traballadora ao redor dos que hoxe están loitando contra os peches, Vestas, Alcoa, AluIberica, Ence. etc.

Pode parecer, e así van-no presentar as cúpulas sindicais de UXT e CCOO que non queren crear conflitos ao seu goberno, que o único camiño e o mais “fácil” para defender os postos de traballo é o da negociación e a confianza nos gobernos; mas esto non é o que demonstra a experiencia dos compañeiros de Alcoa, que despois de ter asinada a “paz social” á espera de medidas dos gobernos, teñen que retomar o camiño da folga e a mobilización.

Que non vendan a confianza nos gobernos! Desde a reconversión industrial dos anos 80 ningún goberno modificou os seus planes de desindustrialización: o exemplo dramático témolo ben perto de todos, Ferrolterra. 40 anos de promesas de reindustrialización son papel mollado, ningún goberno, de ningunha cor, fixo absolutamente nada.

O camiño da confianza nas promesas dos gobernos é un calexon sen saída para a clase traballadora. O único que se pode prometer é que so coa loita independente da clase traballadora e os sectores populares que van se ver empobrecidos polo peches, é posible frear os plans de peches e reconversión industrial. Quen diga o venda o contrario, minte.

Por todo iso, é preciso que as organizacións sindicais, sociais e políticas que rexeitan a desertificación industrial da Galiza, presenten umha fronte común e un plan de mobilizacións xerais para salvar a Mariña e a industria galega.

A SOLUCIÓN, nacionalización!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-09-2021 14:49
# Ligazón permanente a este artigo
Por un 25 de Xullo de loita

Este 25 de xullo ven marcado pola crise social, económica e política que a pandemia ten agudizado en todo o mundo, co aumento das desigualdades sociais, o empobrecemento da poboación traballadora e o saqueo da riqueza das nazóns, e un incremento das tensións sociais e políticas entre as cadeas imperialistas polo control del mercado mundial.

Fronte a esta situación temos asistido desde o verán pasado a feitos senlleiros como as masivas mobilizacións nos EEUU contra os asasinatos racistas, na Franza contra os intentos de impoñer restricións ás liberdades democráticas, en Myanmar contra o golpe de estado e en toda América Latina coa caída do réxime neopinochetista chileno e a apertura dun proceso constituínte, alen do espertar de Colombia.

A Galiza, como o resto do Estado Español, non é allea a esta situación de “mar de fondo” social. Unha nazón periférica dentro de un estado periférico na cadea imperialista euro norteamericana, non pode por menos que ser o elo débil da situación, mais alo da aparente volta á normalidade “tripartita” (PP, PSOE, BNG) das últimas eleccións.

A derrota da efémera "nova política" encarnada nas "mareas" e demais non pode ocultar que a poboación traballadora galega, coa clase obreira ao fronte, non deixaron de loitar na defensa dos postos de traballo, das condicións laborais nos convenios, desde Alcoa / AluIberica ate o Naval / Metal de Vigo e Ferrol, pasando polas traballadoras del Consorcio de Igualdade en loita pola “fixeza” nos seus postos.

Mas non só foron estas as loitas, a resposta da xuventude ao asasinato homófobo de Samuel ou as masivas loitas contra a espoliación do territorio coa especulación dos “eólicos”, din que esa “normalidade” en realidade asentase num “mar de fondo” que pode explodir en calquera momento.

Unha situación “pos pandemia” non é unha volta á normalidade; os partidos fundamentais do réxime do 78, o PP eo PSOE, xunto Vox pola direita e UP pola esquerda, non se poñen de acordo en case nada. As liortas entre elas son tensas, con apelacións constantes á “golpes de estado”, a “fusilar a 26 millóns” e demais, que incrementan a tensión social como viuse no asasinato homófobo de Samuel na Coruña ou racista de Yousuf en Murcia.

Ha moitos anos que Galiza vive numha situación de “emerxencia social e nacional” e iso non se enfronta coa suposta volta á “normalidade” electoral, á espera duns resultados electorais sempre influídos pola lexislación que da maiorías absolutas a quen só ten maiorías relativas, senon con medidas de loita adecuadas á emerxencia.

O 25 de Xullo ten que deixar de ser un dia de "festa" para ser un día de loita no que conflúan os sectores que todos os días están na rúa; na unidade está a vitoria. O pobo traballador galego, os que loitan polos postos de traballo, polo territorio, polos direitos individuais, polas condicións de traballo, son os que teñen que protagonizar este día; pois eles son “Galiza”.

Para iso hai que construír umha política e umhas organizacións que rexeiten as impostas polos partidos, cúpulas sindicais e organizacións sociais dependentes do réxime do 78, e que rompan con eles.

Galiza fai parte dun mundo convulso e en crise, e a clase traballadora e o pobo galego ten que ser parte activa da solución desde a defensa dos seus direitos nacionais á autodeterminación. Mas con isto non basta; a autodeterminación é umha peza da loita contra as raíces da desigualdade, do empobrecemento social, e da incapacidade do sistema para defender á poboación dun virus que ten provocado millóns de mortes en todo el mundo; é dicer, da loita contra o capitalismo e polo socialismo.

A reformulación do 25 de Xullo nun día de unidade e loita de todos os sectores contra as políticas da UE e dos gobernos, o central ea Xunta, faise imprescindible para avanzar nese camiño, e ten que se manifestar na convocatoria de xornadas de mobilización conxuntas.

Non pode ser que mentres en Vigo CCOO e UXT traizoan ao metal asinando un convenio con nocturnidade, en Alcoa San Cibrao admítase á loxica do goberno central de que a solución pasa pola venda a outra empresa obviando a súa NACIONALIZACIÓN, como se a experiencia de A Coruña non servise de nada.

Non pode ser que o goberno central manteña a histórica política de sistemática marxinación da Galiza polo Estado, mentras a Xunta ten como gran proxecto económico o Xacobeo; porque como berran na Mariña, “So do turismo non se vive”. Ou é iso o que pretende a Xunta do PP e Feijoo?

A defensa da industria galega e das condicións de vida e traballo do pobo galego pasa por umhas respostas contundentes e unitarias, en forma de xornadas de loita, de folgas xerais e de extensión das mobilizacións desde a decisión das bases en asembleas, non o que están facendo as direccións sindicais maioritarias illando unhas loitas de outras, como se non fosen o mesmo problema, as políticas neoliberais dos gobernos do PSOE-UP e do PP da xunta.

Romper co réxime do 78, cos seus partidos e cúpulas sindicais é hoxe umha necesidade social, e é a única maneira de enfrontar o “ovo da serpe” da extrema direita que non é nada sen as súas institucións, comezando polo aparello xudicial que os protexe, como protexen a identidade dos asasinos de Samuel.

UNIDADE E LOITA CONTRA OS GOBERNOS
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-07-2021 18:50
# Ligazón permanente a este artigo
asasinato de Samuel
Prisión para a “manada” da Coruña

O asasinato de Samuel na fin de semana pasada foi, por moito que quieran adorna-lo, un crime homófobo. Pode que a primeira agresión non o fose, só un altercado entre un energúmeno e unha persoa que estaba nun “mal” lugar; mas a volta dese energúmeno cun grupo de persoas dispostos a dar-lle umha malleira ate mata-lo, é obvio que cambia o contido de todo.

O asasinato veu precedido dumha agresión homófoba uns dias antes en Monte Alto a umha parella na rúa, o dia seguinte romperon umha bandeira LGTBI, e todo na semana do Orgullo Gay, con manifestacións masivas, incluída A Coruña. Branco e en botella,... Mas, o que vai a acontecer?, o que sucedeu co asasinato de Jimmy en Madrid a mans de membros do Frente Atlético, que resultou con ninguén na prisión porque entre eles había militares en activo? Deixan ás bandas para fascistas actuar impunemente co obxectivo de meter medo na poboación?

A homofobia, como a xenofobia (entre o que se inclui a catalanofobia), o machismo e a aporofobia son as bandeiras que levantan desde un sector do capital e os seus partidos con moito peso nas institucións, na xudicatura e nos corpos policiais, para tentar gañar o goberno creando ambente de crispación social, que é o seu caldo de cultivo. Vox ven de poñer umha diana na cabeza do editor da revista El Jueves.

Como todo no estado español ten o seu pecado orixinal na Transición mal feita. O franquismo, do que eses partidos son herdeiros e do que non renegan, tiña como unha das suas sinais de identidade o nacionacatolicismo con toda a carga reaccionaria que ten.

Asi, a lei de amnistia do 76 que libera aos criminais do franquismo das suas responsabilidades, non foi aplicada aos presos por “peligrosidade social”, os gais, que continuaron na prisión. De feito, e ainda que non se aplicase, a “lei de peligrosidade e rehabilitación social” do 70 non é derrogada totalmente ate o ano 1995. Esta é a sociedade na que prodúcense estos feitos, umha sociedade e unhas institucións que non son froito da ruptura co franquismo, senón que desde a Audiencia Nacional ate a Xefatura do Estado son continuidade do réxime de Franco.

Frente a eles o goberno “progresista” non vai facer o único que se debe facer, pois os partidos progresistas son parte deste réxime e non van a facer o que non se fixo no 76, a depuración e a ruptura coas institucións herdeiras da dictadura: se quérese facer xustiza para Samuel hai que comezar por limpar de neofranquistas esas institucións.

Alguén pensa que a “xustiza” que meteu na prisión aos xovenes de Altsasua, que decretou prisión para os políticos cataláns, que condenou a Alfon ou a Bodalo; que liberou aos da “Manada”, que non é capaz de ilegalizar ao PP por corrupto, cando ela mesma declarouno como “organización criminosa”; vai condenar seriamente a esta “manada” que asasinou a Samuel.

Está claro que non vai haber xustiza para Samuel senón se impón a través da mobilización na rúa e a sua continuidade, como fíxose onte en ducias de cidades e pobos galegas, así como outras cidades do Estado Español. Ducias de miles de persoas na rúa son o primeiro paso para chegar ate o final, que é a limpeza de neofranquistas, xenófobos e racistas das institucións, comezando polo poder xudicial.

Non pensemos que o asasinato de Samuel é so un crime homófobo, é moito mais; é un atentado contra as liberdades individuais por parte dun sector da sociedade que só quere defender os interese dos poderosos, sexa como sexa. Os mesmos que berran e actúan contra esas liberdades individuais son os que recurren a lei de eutanasia, o aborto ou impuxeron o 155 en Catalunya; son os que impuxeron as reformas laborais e de pensións, as leis mordazas.

Os que hoxe asasinan a Samuel, un traballador, por “maricón”, mañan poden atacar calquera manifestación a prol dos direitos sociais dignos (pensións, salarios ou postos de traballo) que eles rexeitan.

No fondo achamos a crise económica do sistema capitalista que queren resolver con durísimas medidas que profundizan o empobrecemento de toda a poboación traballadora, sexa a sua orientación sexal, xénero, raza ou nazón; por iso non derrogan a lei Mordaza, non modifican o código penal. Estas son as ferramentas legais que o goberno ten para defenderse das mobilizacións sociais; os asasinatos, a “estratexia da tensión” como fixeron nos anos 70 os neofascistas italianos, as ameazas contra medios críticos son as non legais, son o palo da zanoria.

Frente a iso non podemos manter a división entre nós, a clase traballadora e os oprimidos xogamos nos moitos frente aos que queren enviarnos o século XIX e debemos nos auto organizar, para nos defender dos ataques que se veñen. As organizacións LGTBI, as organizacións sindicais, políticas e sociais temos a obriga de xuntar-nos para propor mobilizacións que den continuidade á loita comezada pola tráxica morte de Samuel.

XUSTIZA PARA SAMUEL: CASTIGO A TODOS OS CULPABÉIS !

POLA DEPURACIÓN DAS INSTITUCIÓNS DE NEOFRANQUISTAS !

POLA RUPTURA CO REXIME DO 78 !
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 07-07-2021 11:47
# Ligazón permanente a este artigo
NA DEFENSA DOS SERVIZOS PÚBLICOS
POLA CONFLUENCIA DAS LOITAS

Nestes meses veñen a se producir na Galiza umha sucesión de mobilizacións na defensa dos servizos públicos. Foi a manifestación na defensa da Universidade Pública ou a folga no Consorcio de Igualdade e na Administración contra a precariedade e en defensa dos servizos públicos, son as mobilizacións contra o desmantelamento da Atención Primaria e da Sanidade Pública; están as loitas contra a privatización das pensións publicas e o Pacto de Toledo, etc.

Co pano de fondo das loitas dos traballadores e traballadoras de Alcoa/AluIberica, que na defensa dos seus postos de traballo están a esixir a intervención/nacionalización da empresa. Son moitos os sectores que están en loita contra un novo retroceso en direitos sociais e laborais como o metal de Vigo a sanidade privada da Coruña, a limpeza.

A UE prometeu a entrega ao Estado Español de 140 mil millóns de euros, dentro do plan Europeo de mais de 750 millóns de euros para “reconstruír” a economía; mas con moitas condicións. Un, presentar planes que inclúen a privatización das pensións, cuxos eixos son o retraso da idade de xubilación, a desindustrialización co peche de industrias sen planes de “transición” mas baixo a xustificación da “transición ecolóxica”, etc.

E dous, a metade deses millóns, 70 mil, non son  a fondo perdido, mas tamén pola vía de créditos. Da crise do 2007/8 xa se sabe o que significan estes créditos, mais débeda pública e novos recortes nos servizos públicos co desmantelamento dos que eles consideren non rendibles, como os servizos de dependencia, ou a sua privatización. Feijoo dixo con orgullo que nos 12 anos que leva na Xunta non criou nin umha soa praza publica nas residencias de maiores; todo foi nas empresas privadas.

Frente a uns plans comúns, acordados e aceptados por todos os gobernos das UE, desde a Comisión Europea ate a Xunta, non se pode facer o “sálvese quen poda”; ou comeza a construírse desde a base umha frente común para umha mobilización sostida no tempo ate rematar cos planes de retroceso, ou co “divide e vencerás” irán impoñendo, sector a sector, empresa a empresa, eses planes.

A Xunta é o xestor dos intereses do gran capital, español e galego, e faino moi ben para manter a situación de opresión da Galiza, é urxente unir as loitas para botala canto antes, a través da mobilización na rúa. Galiza non pode esperar nin seis meses mais, a este paso non vai haber “galiza” que defender.

É tarefa nosa, das organizacións políticas, sindicais e sociais poñerse máns a obra de construír a unidade desde a base, para que as loitas do pobo traballador galego non fiquen como meras accións simbólicas, á espera dumhas hipotecas eleccións salvadoras. A experiencia dinnos que dentro dos marcos deste réxime non é posible mudar nada, todo pasa por un pacto cun partido do réxime, o PSOE e os seus aliados políticos e sindicais.

Mas é obvio que as vías para a defensa dos servizos públicos e os direitos laborais non son alleos ao que acontece no resto do Estado e de Europa. A unidade non só é interna, dentro da Galiza, senón con todos aqueles que no Estado e na Europa están a loitar polos mesmos obxectivos.

Este 25 de Xullo, dia da Patria Galega, sería un bó día para que todos os traballadores e traballadoras galegas em loita contra os recortes sociais e os retrocesos laborais, poñan  de manifesto o rexeitamento ás políticas que desde a Xunta, o Goberno Central e a UE están a desenvolver.

A patria galega son as suas persoas, os traballadores e traballadoras en loita polos seus direitos, a veciñanza que ve como a tolemia especulativa dos eólicos atenta contra proxectos si ligados a umha transición ecolóxica, como foi o rexeitamento á candidatura da Riberia Sacra á Patrimonio da Humanidade, umha verdadeira emenda á totalidade da política da Xunta no rural.

Por iso, para CV este 25 de Xullo ten que se poñer en valor a combatividade do pobo galego na defensa dos seus direitos sociais e nacionais. A defensa dos direitos sociais do pobo traballador galego están indisolublemente unidos á loita contra o réxime do 78 e pola soberanía nacional.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-06-2021 17:27
# Ligazón permanente a este artigo
Fronte a suba da electricidade
A SOLUCIÓN: NACIONALIZACIÓN

Cando o goberno do PP, na era Aznar, privatizou ENDESA dixo que a competencia era boa, pois baixarían os prezos. Esta claro que mentiu. Hoxe o prezo da electricidade está absolutamente desbocado, cumhas subas que supoen un verdadeiro saqueo ás nóminas de traballadores e traballadoras, de pensionistas, de desempregados.

A suba do prezo de electricidade ven dado pola estrutura do mercado en mans de tres multinacionais, umha italiana, Enel/Endesa, outra basca, Iberdrola, e umha terceira, catalano española, Naturgy (da galega Fenosa, absorbida por esta, non queda nin o recordo). Elas controlan todo o proceso que vai desde a xeneración/produción cos eólicos, encoros ou centrais térmicas, ate a distribución. So está nas mans do estado o que non da beneficios, o transporte na REDE ELÉCTRICA.

Son eles os que deciden os prezos a través dun mecanismo absolutamente especulativo nos chamados mercados de futuros, segundo o cal o que vai custar ven determinado polo prezo mais alto entre os diferentes sestemas de produción (eólico, nuclear, térmica, etc.). Establecen umha competencia entre as diferentes formas de xeneración, que permite-lles xustificar os altos prezos.

A iso hai que engadirlle que no Estado Español a electricidade está gravada co tipo máximo do IVE, o 21%, como se fose un produto de luxo cando é un ben de absoluta primeira necesidade. Hoxe por hoxe, é imposible vive sen electricidade; e iso, sábeno.


A solución: nas mans do goberno


Este saqueo das nóminas de maneira directa, a través do consumo diario nos fogares, xuntase a repercusión que vai ter no conxunto da economía polo incremento dos costes de produción, pois xa están anunciados subas de prezos en todos os sectores cunha escalada da inflación que vai empobrecer mais á poboación traballadora.
Fronte a iste ataque ás condicións de vida da clase traballadora e o pobo están-se a levantar propostas desde sectores do goberno (Unidas Podemos) como a redución do IVE, a creación dumha empresa pública ou desde fora, como o BNG, co establecemento dumha tarifa propria dado que, certamente, Galiza é excedentaria na produción eléctrica.

Todo para evitar á raíz do problema, a privatización dun ben esencial, a electricidade que nos tres casos seguiría nas mans do oligopolio, so que cun certo control. Mas non é a solución, só un paliativo a un problema social moi grave.

A electricidade non pode estar en función dos beneficios empresariais, senón nas mans do estado que faga con el como con calquera outro, poñelo en función das necesidades sociais. Por iso a solución, como no caso dos despedimentos en Alcoa, as reformas laborais ou as das pensións, está nas mans do goberno; ou ben, evitar que a suba sexa do 45% e rebaixala ao 25%, como se isto xa non fora un saqueo das nóminas, ou ben resólveo, NACIONALIZANDO A INDUSTRIA ELÉCTRICA.

Ou a electricidade segue sendo propriedade privada das multinacionais ou é propriedade estatal; mas non o estilo francés o italiano, que son empresas estatais parte do mercado mundial da electricidade. Endesa é propriedade de empresa estatal de electricidade italiana, ENEL, que fai parte do oligopolio que saquea os nosos salarios e pensións.

A única nacionalización que rompe o mercado capitalista é a que fai-se ao servizo das necesidades sociais é a que está baixo control dos traballadores e traballadoras, das organizacións veciñais, que fagan como puntualmente teñen feito os traballadores da electricidades gregos ou franceses, cortando a luz aos ricos, e conectando á rede a xente traballadora que non podía pagala.

A solución está nas mans do goberno, un goberno de “coalición” que ten demonstrado que non vai tocar a propriedade privada deste ben necesario. Dará todas as voltas que precise para evitalo, por iso, fai-se imprescindible que as organizacións sindicais, veciñais e sociais levanten unha potente mobilización social UNITARIA para enfrontar o saqueo das nóminas e pensións.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-06-2021 16:06
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0