A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Acordo da Administración pública: Nin emprego, nin dereitos

O SOCORRO MUTUO DE GOBERNO E SINDICATOS ASINANTES

Despois de anos de destrución de postos de traballo, rebaixas de salarios, perdida de direitos e desmantelamento sistemático dos servizos públicos en todas as administracións públicas, desde os servizos sociais pasando polo transporte colectivo (RENFE), correos, ensino, sanidade... , CCOO, UXT e CSI-F asinaron un Acordo para a “mellora” do emprego público na Administración.

Unha propaganda que falsea a realidade e encobre miles de postos de traballo perdidos
Como veñen denunciando diversas organizacións sindicais (SAGAP;COBAS;CUT....), máis aló de toda a propaganda mediática, en rigor, o acordo o único que recolle é unha imprecisa oferta de emprego público (OPE) e outra, máis imprecisa aínda, taxa de 100% de reposición en sectores prioritarios para o 2017, todo iso “respeitando os límites e regras de gastos estabelecidos” . Iso que están a vender como “unha gran medida”, non é máis que, no mellor dos casos, sacar a OPE as xubilacións do ano pasado, o que supón unha renúncia expresa a recuperar as prazas perdidas desde o início da crise, e seguir sen repor, é dicir perdendo, o 50% das prazas nos sectores, segundo eles, non prioritarios.

Con respecto á redución da temporalidade, expoñen facer “fixos” a unhas 250.000 prazas que, eles calculan, reducirán a temporalidade nun 90% deixándoa nun 8%. Pero segundo un dos sindicatos asinantes, a temporalidade nas administracións afecta ao redor de 700,000 postos. Estas prazas levan na súa maioría ocupadas durante anos, porque a Administración incumpre as súas propias normas e leis, permitindo que miles de postos de traballo estean en fraude de lei e durante estes anos, ademais, non convocou OPEs adecuadas á realidade que se vive dentro da Administración. Isto permítelle adelgazar o persoal ao seu antollo, ter ao persoal da zeca á meca, roubándolles dereitos anos tras anos; así pode reducir o déficit público, e “mellorar a economia” á conta dos e as traballadoras da Administración.

Agora coa conivencia das direccións sindicais asinantes do pacto, o Goberno falsea as cifras de temporalidade, tenta lavarse a cara ante a opinión pública, argumentando que a situación de precariedade e recortes así como a deterioración dos servizos públicos, non é tal como denúnciana os traballadores/as organizadas en Mareas, Marchas,... , que están fartos: son eles os que garantiron, moitas veces á conta da súa propia saúde, que o sistema público non se derrubou.

O Pacto, contra o que se pretende vender mediáticamente, non garante a centenares de miles de traballadores/as, nin a conversión de interinos a fixos, nin a súa consolidación. Todos e todas terán que pasar por unha oposición e ao final non saben se poderán continuar na súa praza despois de levar en moitos casos máis de 20 anos traballando para a Administración! A única forma de que este pacto fóra en benefício dos e as traballadoras, e así poder prestar un bo servizo público que todas e todos pagamos cos nosos impostos é que todo o persoal temporal pasase a fixo como determina a lei.

O pacto asinado, ademais, profunda na mobilidade xeográfica e funcional, así como na continua perda de poder adquisitivo dos salarios.
É obvio que con este Acordo, o Goberno e as Centrais Sindicais asinantes, pretenden ratificar os retrocesos do “ERE encuberto” que ao longo de todos estes anos de crises, desde o goberno de ZP ata os actuais, viñéronse aplicando, a maior gloria das privatizacións e desmantelamento das conquistas sociais chamadas “Estado do Benestar”.

Un Pacto Social entre o Goberno e burocracia sindical para sosterse mutuamente
“A recuperación comezou”; agora hai que estabilizar os datos económicos, facendo as “reformas estruturais” que faltan. Pero é un goberno en minoría no Parlamento, que non pode facer como ata agora, gobernar a golpe de decreto; senón que precisa do “diálogo”, do “pacto”, para sacar adiante as súas medidas. Por iso este pacto é, segundo o Ministro Montoro, “unha importante contribución á completa recuperación económica do país”.

Está claro que o goberno necesita despexar o perigo de ver as rúas con protestas sociais e necesitaba un balón de osíxeno despois das sentenzas de Estrasburgo e Vigo, ao equiparar os dereitos dos traballadores/as da Administración aos da privada, coa fervenza de demandas contra a Administración, que está a obrigar a pagar millóns de euros en indemnizacións por despedimentos, que se aforraron durante todos estes anos e as posibles demandas futuras.

Por iso Rajoy apela ao Pacto social, a recuperar unha sorte de novos Pactos da Moncloa, mentres dá pasos no mesmo sentido mantendo os Pactos de Toledo (para as pensións), agora o da Administración Pública e prosegue co laborioso intento do Pacto pola educación. Son os Pactos que as reformas estruturais que a Unión Europea e o FMI esixen, a poder ser, mantendo a paz social.
CCOO, UXT e CSIF necesitan “ofrecer algo” aos traballadores/as, aínda que sexa fume que sirva para tentar gañar tempo e soster o seu cada vez máis escasa credibilidade. E precisan das axudas financeiras do Estado, imprescindibles para soster os seus monstruosos aparellos. Pero esa “axuda” hai que gañarlla demostrando a utilidade social do investimento que neles fai o Estado, aínda que o acordo sexa unha chapuza que valla para aquilo do “suxéitache mentres cobro”. Unha sorte, en esencia, de “socorro mutuo” entre a burocracia sindical e o Goberno, a costa (como sempre) dos dereitos e as condicións de emprego dos traballadores/as.


Rexeitar o Acordo e recuperar a rúa para poder recuperar os dereitos

O Acordo subscrito é un “acordo marco”, cuxa aplicación agora hai que negociala en todos os niveis da Administración, desde a central ata a autonómica, pasando pola local e deputacións. Sen dúbida que esa negociación non estará exenta de tensións, porque o Goberno seguirá aplicando o seu criterio do “control do déficit” acordado coa Unión Europea, de respecto a “os límites e regras de gastos estabelecidos” e desde o respecto a toda a iniciativa privada, os amigos do Goberno, que fan os seus negocios medrando ao redor das Administracións. E CCOO, UXT e CSI-F xa se sabe onde se sitúan, pero terán que pelexar as migallas que poidan rebañar para dar visos de bondade a esta infamia que asinaron, a este ERE encuberto que co seu beneplácito coou o Goberno.

Imos a un escenario de posibles “mobilizacións comparsa” para negociar mellor o pacto social e o Acordo vergoñoso, no medio do inevitable perigo de que miles de traballadores/as dediquen todos os seus esforzos a preparar unha oposición-lotaría que lles “garantir” o posto de traballo ante a situación de paro masivo. Esa venda de ilusións é a maior canallada deste Acordo, mentres os traballadores/as resígnense a seguir perdendo postos de traballo, dereitos e salarios e dediquen o seu empeño a unha oposición lotaría, mais asegurada estará a paz social e ata unha boa veta de negócio das academias.

O Acordo é un pau para os traballadores/as, e pretender embelecer o feito ou minimizalo non é máis que dar indulxencias aos burócratas que o asinaron, a estes correveidiles do Goberno que asinan para os traballadores/as o que non se van a aplicar para eles mesmos.

Nós/as queremos dirixirnos aos traballadores/as que saíron á rúa a defender a estabilidade no emprego e a recuperación de dereitos, aos/as que desde o SAGAP, COBAS, CUT, CXT, CIG, desde as bases de CCOO ou UXT, ou non afiliados, rexeitaron este Acordo. Non podemos darnos por vencidos!. Todos/as os que o rexeitamos debemos unir forzas, facer unha fronte sindical de rexeitamento, que prosiga cunha intensa e extenso labor de explicación de leste Acordo-fraude; que chame a non perder a rúa e a mobilización. O próximo mes temos dúas datas xa marcadas para saír á loita, o 1º de Maio e o 27 de Maio coas Marchas da Dignidade. Ténsenos que ver en ambas as aos traballadores/as das Administracións públicas, loitando co resto dos traballadores/as, por pan, traballo, teito e igualdade, pero reclamando o noso e de todos/as, que polo traballo estable, a recuperación de dereitos e salario dicimos NON AO ACORDO.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 20-04-2017 10:23
# Ligazón permanente a este artigo
8M: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
É TEMPO DE LOITAR CONTRA A DESIGUALDADE

O 8 DE MARZO VOLVEMOS ÁS RÚAS!!


As mulleres cada vez máis e en moitas partes do mundo, estamos a saír ás rúas para loitar contra os ataques que os gobernos están a levar a cabo cara á clase traballadora e os sectores máis desfavorecidos desta. As mobilizacións contra todas as opresións, os feminicidios e outras formas de violencia machista, toman cada vez máis forza. Unha violencia contra as mulleres, as persoas imigrantes ou os sectores LGBTI, é apenas a expresión máis visíbel da violencia económica, política, social e policial, deste sistema capitalista.

Aquí no Estado español, nós tamén resistimos. Coas Marchas da Dignidade, coas Plataformas que se están organizando en defensa das pensións públicas, na loita pola educación pública, contra a violencia machista. Porque nós, as traballadoras, as xubiladas, as estudantes, as desempregadas, estamos a recibir os peores golpes das sucesivas reformas laborais, os recortes sociais, a privatización dos servizos públicos e o saqueio da hucha das pensións.

Seguen os feminicidios
Unha vez máis, comezamos o ano con 15 mulleres asasinadas por violencia machista, das que só dúas denunciaran. A peor cifra rexistrada desde o 2008. Unhas mortes que mostran en toda a súa crueza a falta de recursos materiais que teñen moitas mulleres para escapar desta violencia, a desconfianza nun sistema xudicial que segue infestado de estereotipos machistas e o fracaso dunha Lei insuficiente á que nunca e menos desde que estalou a crise, dotouse do orzamento necesario.

E seguimos á cabeza do paro, a precariedade e a pobreza.
Segundo datos da EPA, o desemprego feminino sitúase nun 20%, tres puntos por encima do dos homes.

Actualmente hai 2.624.500 traballadores/as a tempo parcial, a maioría de forma involuntaria. Unha cifra que creceu nunhas 400.000 persoas desde que comezou a crise. Delas, o 73%, son mulleres. O principal motivo que aducen é ter que encargarse do coidado de menores ou persoas dependentes ou outras responsabilidades familiares. E é que as mulleres nos vemos obrigadas a levar a cabo máis de dous terzos dos 144 millóns de horas diarias de traballo non pagado de alimentación, hixiene e coidado dos demais.

A brecha salarial entre homes e mulleres non deixou de crecer, chegando ao 24 % nos sectores máis feminizados. Case o 70% de quen cobran o salario mínimo son mulleres.

Como consecuencia de todo iso, a prestación contributiva que recibimos é de media de 703 euros, fronte aos 869 euros dos homes e as nosas pensións son un 31% máis baixas. Dous millóns de persoas perciben pensións de xubilación por baixo do limiar de pobreza, das que o 67,3%, son mulleres. Pensións miserables despois de traballar toda a vida.

A brecha nas prestacións de desemprego, así como a diferenza das nosas pensións, é a expresión do machismo social existente e de toda-las discriminacións que sufrimos as mulleres no mercado laboral.

A esta situación hai que sumar a das empregadas de fogar, que en moitos casos non están nin sequera dadas de alta na Seguridade Social e no caso das mulleres inmigrantes, ademais da precariedade laboral e o machismo teñen que enfrontar o racismo e a xenofobia que é promovido en primeiro lugar polas políticas do goberno central e autonómicos, ou desde moitos Concellos.

O exemplo da Revolución Rusa
Este 8 de Marzo ten un significado especial para Corrente Vermella, xa que se cumpren 100 anos da Revolución Rusa. Unha revolución obreira e popular que comezou precisamente coa iniciativa espontánea de miles de mulleres obreiras téxtiles, que se lanzaron á rúa en demanda de Paz, Pan e Terra.

Aquela foi unha revolución vitoriosa en que as mulleres conseguiron grandes avances. Unhas conquistas que lamentablemente foron destruídas polo estalinismo e hoxe, para a vergoña e humillación de todas as mulleres do mundo, na Rusia capitalista de Putin, se descriminaliza a violencia machista a mulleres e nenas/os.

Cando o sistema capitalista mostra toda a súa podremia e miles de mulleres saen á rúa en todo o mundo, alertamos de que non será posible conseguir ata o final nin un só dos dereitos que hoxe nos son negados unha e outra vez, sen enfrontar as medidas que banqueiros, empresarios e gobernos imperialistas ao seu servizo, veñen implementando. Trump é a expresión máis clara e elocuente de como a burguesía imperialista utiliza as opresións para dividir á clase, para poder descargar os seus plans de sobrexplotación ás mulleres e ao conxunto da clase obreira, para tentar facer saír á economía capitalista da súa profunda crise e recuperar a taxa de ganancia dese 1% privilexiado, que acapara a maioría das riquezas a nivel mundial.

Reivindicamos os ensinos da Revolución Rusa e o papel que as mulleres xogaron nela, non como un feito histórico que mirar con nostalxia do pasado, senón como un exemplo a seguir e unha referencia que necesitamos coñecer para a revolución socialista que hoxe, cen anos despois, é máis necesaria que nunca.

Pola unidade de todas as loitas!
A situación das mulleres traballadoras co novo/vello goberno do PP non vai mellorar, pois as raquíticas subidas do SMI en 50 euros, do 0,25% en pensións ou o lixeiro incremento no orzamento para educación, sanidade, protección contra violencia machista ou dependencia aprovados no seu día, non logran reverter o efeito dos recortes de anos anteriores. Iso sen contar con que coa "inestimable" axuda do PSOE, non dubidará en continuar pola senda dos recortes, as privatizacións e as reformas estruturais que sexan necesarias para cumprir coas esixencias da UE e o FMI.

É imprescindible enfrontar este goberno, inimigo da clase traballadora, ao que non é posible derrotar mediante unha oposición institucional conforme ás regras do xogo desde o parlamento, senón mediante a loita e a mobilización na rúa. Máis que nunca, as mulleres traballadoras necesitamos organizarnos xunto a nosa clase, combatendo o machismo en todos aqueles lugares onde participamos e construír en unidade con todas as organizacións sociais, políticas e sindicais de clase, así como co movemento estudantil, un 8 de Marzo unitario, de clase e combativo.

Hai que seguir rodeando de apoio e solidariedade a todas as mulleres que loitan polos seus dereitos como é o caso en Andalucía das xornaleiras de Agrícola Espino e Baena Franco, ás que se quere facer cómplices da fraude cometida polo empresario que as contratou. Ou a das traballadoras do 061, 112 e Saúde Responde, que sofren as consecuencias da privatización dun servizo tan imprescindible como é o servizo de emerxencias sanitarias. Ou a das Mulleres estibadoras do Estado que están a loitar de xeito conxunto cos seus compañeiros na loita contra o decreto que o goberno pretende imporlles para "liberalizar" o sector. E tantas otras.

Dende Corrente Vermella chamamos a participar a dar continuidade á mobilización despois do 8 M, participando na Folga Estudiantil e da Comunidade Educativa o 9 M, e na Manifestación do Persoal Precario da Xunta o 16 M em Compostela.

E o próximo 8 de Marzo, todas e todos á rúa para esixir:

---Emprego estable e salarios dignos! Derrogación de toda-las reformas laborais! A igual traballo, igual salario! Non á precariedade, EREs e ERTEs!
---Pensións públicas dignas a cargo dos Orzamentos Xerais do Estado!
---Nin unha menos! Esiximos recursos suficientes para prevención, atención e protección inmediata de todas as mulleres e de toda forma de violencia machista.
---Orzamento para a Lei de Dependencia! Educación, sanidade e servizos públicos de calidade!
---Non ao pago da débeda!
---Aborto público, libre e gratuíto na Seguridade social
---STOP homofobia, lesbofobia, transfobia e discriminación por orientación sexual!


Secretaría estatal de Muller de Corrente Vermella
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 04-03-2017 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
25N: DIA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA
Feminicidios: O Estado é responsable!

Os recortes no orzamento contra violencia machista alcanzan un 26% desde 2010, pese ao aumento, totalmente insuficiente, dun 6,3% este ano. Esta é a causa de que se pecharon moitos puntos municipais de atención á muller, da precariedade de recursos e a eliminación de moitos xulgados de violencia á muller, da escasa formación de xuíces e persoal que atende a estas mulleres, ou de que a protección a quen a teñen concedida baixase un 24%. Tampouco hai suficientes campañas de prevención, nin axudas económicas dignas. Non hai plans de emprego nin suficientes aloxamentos alternativos para que quen denuncian.


Novo goberno, máis recortes


O novo goberno do PP, aínda que será un goberno máis débil que o anterior, vén agravar aínda máis esta situación. A UE esíxelle un recorte adicional cuantificado entre 10.000 e 24.000 euros nos dous próximos anos, que sen dúbida vai recaer nas mulleres traballadoras. Recortes ao xa de seu exiguo orzamento contra violencia machista. Menos diñeiro en educación para servizos como aula matinal, comedores ou actividades extraescolares, imprescindibles para a nosa inserción laboral ou para que a educación sexual e en valores de igualdade deixe de ser unha materia pendente, mentres persiste o machismo entre a adolescencia e a mocidade. Recortes en políticas de igualdade que alcanzaron o 50% na anterior lexislatura, recortes en saúde e servizos sociais como a partida de Dependencia que deixou a máis de 300.000 persoas, na súa maioría mulleres, sen a axuda que lles pertence.


Moitas violencias, ningunha sen resposta


Unha das caras máis brutais do machismo, son as agresións sexuais e violacións colectivas. A histórica manifestación tras a agresión sufrida por unha moza nos pasados sanfermines, forzou a moitos Concellos a pór en marcha medidas durante as súas festas locais. Hai que organizarse para esixir que se manteñan e xeneralicen a outros municipios e que se considere e atenda a quen sofren algunha agresión sexual, como vítimas de violencia machista.

As sucesivas reformas laborais e a reforma das pensións, que son parte do plan de axuste, teñen consecuencias para as mulleres. Temos máis contratos temporais ou a tempo parcial, a brecha salarial mantense no 20%, as nosas pensións son 38% máis baixas, continúa o acoso laboral e os despedimentos a embarazadas e o paro feminino é 3,5 puntos maior. Esta situación é outra de forma de violencia cara ás mulleres traballadoras e dificulta a moitas saír dunha relación afectiva de malos tratos.

As condicións de miseria e pobreza, cada vez máis estendidas nos nosos barrios, son tamén un caldo de cultivo para que a violencia e malos tratos intrafamiliar se exacerbe cara ás mulleres e os menores, de cuxas necesidades o Estado non se está responsabilizando.

É hora de retomar a loita e a mobilización

Vimos dunha longa “bebedeira electoral”, pero a realidade demostra que calquera medida a favor das mulleres é necesario arrincala a partir da mobilización. Este 25N ten que ser parte dun plan de loitas que comezan a organizarse para enfrontar os despedimentos que non cesan e o “paquetazo” que se nos vén encima do goberno entrante, máis preocupado polo pago da débeda e o axuste ao déficit imposto pola UE, que pola vida das mulleres .É por iso que a diferenza doutras organizacións ou de parte do movemento feminista, nin pedimos nin cremos en ningún “pacto de estado” contra a violencia machista. Tampouco nun aparello xudicial herdeiro do franquismo e ao servizo da burguesía, Pero hai que organizarse para esixir que se garanta a protección ás mulleres, que se acabe coa impunidade e que os culpables cumpran condena.


Contra toda forma de opresión, unidade da clase.


Calquera ataque ás mulleres, é un dereito menos para o conxunto da clase traballadora. Por iso as organizacións populares, sindicais e estudantís de clase, deben de tomar nas súas mans a bandeira pola loita contra toda forma de opresión. Un primeiro paso é organizarnos mulleres e homes en cada barrio e en cada lugar de traballo e estudo para combater toda discriminación e violencia e que mobilizacións como as Marchas da Dignidade, levanten o “Nin Unha Menos”, como parte do programa da clase obreira. Nin unha menos por redes de trata, nin por abortos clandestinos, nin por feminicidios...

As recentes mobilizacións do mércores negro en Arxentina e outros lugares do mundo, marcan o camiño a seguir na unidade necesaria contra o machismo. Existe unha comprensión cada vez maior de que o causante dos males que afectan ao conxunto da clase traballadora, así como da opresión de mulleres, inmigrantes, colectivo LGBTI, ou novos, é o sistema capitalista en que vivimos e de que é necesario loitar unidas e unidos para enfrontalo e derrubalo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 16-11-2016 18:57
# Ligazón permanente a este artigo
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
FECHA: 30 AGOSTO, 2016
SINDICATO CO.BAS ANDALUCÍA

El próximo 11 de setiembre marcharemos a pie desde los pueblos hacia el Parlamento de Andalucía.

El objetivo de las marchas es la defensa del empleo en la comarca que desde hace años viene retrocediendo. En el caso del campo se hace aún más virulento, ya que unido a la irregularidad laboral, está haciendo que muchos jornaleros/as se queden sin percibir sus prestaciones, al no poder alcanzar las 35 peonadas.

Del mismo modo, queremos manifestar nuestro más completo rechazo a las actuaciones del gobierno de elevar el caso Agrícola Espino y Baena Franco a la vía penal, pidiendo desde 6 meses hasta 3 años de cárcel para los jornaleros cuando fue la empresa quien no cumplió con sus obligaciones de abonar los seguros sociales, dejando una deuda millonaria.

Hace dos meses la Diputacion de Sevilla aprobó una moción por unanimidad que decía “Cuesta creer que en vez de arremeter contra los empresarios responsables del fraude se cargue contra las víctimas, en este caso los trabajadores y trabajadoras de ambas empresas. Cuesta creer que a la condena al hambre que supone las sanciones se le sume ahora la petición de penas de cárcel.”

Con la marcha al parlamento queremos que tanto Susana como la cámara de grupos parlamentarios se posiciones en este asunto. El próximo domingo estarán invitados todos los grupos parlamentarios para que nos reciban y poder explicarle la situación en la que se encuentra el conflicto así como pedirles que tomen cartas en el asunto para que saquen a los trabajadores del auto.

Por ello invitamos a todos los pueblos para que participen de la marcha, así como a todos los grupos sindicales, sociales y políticos.

¡En defensa del empleo en la comarca!

¡No a las 35 peonadas hasta que declaren todas las peonadas!

¡Justicia para los jornaleros y castigo para los responsables!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:44
# Ligazón permanente a este artigo
SOLIDARIEDADE COA LOITA DOS E DAS XORNALERAS ANDALUZAS

Desde Corrente Vermella expresamos a nosa solidariedade cos xornaleiros e xornaleiras ameazados de multa e cárcere pola fraude empresarial, e apoiamos a súa mobilización en defensa dun emprego digno na súa terra.

En Galiza os pequenos e medianos gandeiros/as levan anos en loita contra as grandes multinacionais do sector, tanto na produccion como as cadeas distribuidoras, favorecidos polas políticas da UE e do goberno central, que fomenta a concentración en poucas mans da produción en orixe do leite, aínda que iso signifique o empobrecimiento de amplos sectores sociais, como os pequenos empresarios/as e os traballadores / as que teñen.

Tanto en Andalucía como en Galiza, o problema reside nas mesmas institucións ao servizo das grandes cadeas e industrias agroalimentarias como Nestlé, Lactalis, Leite Rio, etc., a Unión Europea e os gobernos de quenda; pero non podemos esquecer que os traballadores e traballadoras rurais non deixan de ter os seus propios intereses e necesidades, que os separan nas alternativas dos pequenos e medianos propietarios rurais. Para eles a única esixencia é a da subida do prezo do leite, para os asalariados / as son as xornadas, os salarios e a estabilidade no emprego.
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:40
# Ligazón permanente a este artigo
Non á inhabilitación de Arnaldo Otegi
O pasado 1 de marzo, Arnaldo Otegi, secretario xeral de Sortu, saía de prisión despois de cumprir unha pena de 6 anos e medio. Fora condenado por pertenza a ETA xusto cando buscaba recompor a esquerda abertzale coa finalidade expresa de pór fin ás accións e á propia existencia de ETA, para integrarse plenamente na política institucional. A condena de Otegi e os seus compañeiros/as daba continuidade á represión do Estado contra a esquerda abertzale e mostraba, unha vez máis, a conivencia entre os tribunais e o goberno.

Otegi foi agora inhabilitado como candidato de EH Bildu para as próximas eleccións vascas do 25 de setembro. Encabezaba a lista de Gipuzkoa e era o candidato a lehendakari da esquerda abertzale.

A súa inhabilitación é unha nova manifestación de represión política, un ataque escandaloso contra os dereitos democráticos da esquerda abertzale e unha nova proba de que a manoseada división de poderes é unha frase baleira. Ante esta actuación escandalosa, promovida desde o goberno do PP e acirrada por Cidadáns, non vale dicir, como fixo oficialmente o PSOE, que dan por bo o que digan os tribunais. A isto chámaselle complicidade. E tampouco é de recibo a actitude do PNV, que parece arroxar a responsabilidade da inhabilitación sobre as costas da propia esquerda abertzale.

Corrente Vermella, en nome da defensa dos dereitos democráticos, solidarízase con Arnaldo Otegi, denuncia a actuación represiva e antidemocrática do Estado e esixe que lle sexa restablecido o seu dereito a presentarse como candidato. Son os cidadáns e cidadás vascas os que deben decidir o futuro de Otegi co seu voto e non uns tribunais mediatizados polo Goberno.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 31-08-2016 20:55
# Ligazón permanente a este artigo
rexeitamos a autoinmolación da CUP CC
Comunicado de Corrent Roig ante o acordo de investidura con Junts Pel Si

1. En tempo de desconto e despois dun agónico proceso de negociación, o Secretariado Nacional da CUP e o grupo parlamentario da CUP-CC asinaron onte, 9 de xaneiro, o acordo de investidura con Junts pel Si.

2. Entendemos que o texto do acordo, mírese como se mire, implica entrégao a Junts pel Si, que agora pasará a dispor de dous deputados/desde a CUP-CC que "incorporaranse á dinámica do grupo parlamentario de Junts pel Si, de maneira estable", co compromiso de garantir a estabilidade parlamentaria do goberno (punto 1), cousa que implica, quéirase ou non o apoio aos próximos orzamentos. Tamén a CUP-CC comprométese a "a defensa activa" do goberno de Junts pel Si (punto 3).

3. Así mesmo, o acordo representa investir un presidente nomeado por Artur Mas e obediente ás súas instrucións, que nos últimos tempos saíu en defensa de Pujol e da privatización da Sanidade e é simpatizante do estado sionista de Israel.

4. O acordo significa tamén a aceptación da parodia de "plan de choque" de Junts pel Si, rexeitada por todos na asemblea de Sabadell e tamén, de facto, da folla de ruta de Junts Pel Si.

5. Pero se hai algo que nos doe é a inadmisible humillación pública e a autoflagelación que impón o acordo, obrigando a pedir perdón e forzando a dimisión de dous deputados/as polo "pecado" de defender o acordo das bases de rexeitar a investidura de Artur Mas.

6. Por todo isto, se antes opuñámonos/opuñámosnos firmemente á investidura de Artur Mas, agora, aínda con máis motivo opómonos ao acordo logrado.

7. Pensamos que o Secretariado Nacional e o grupo parlamentario non tiñan mandato para acordar esta entrega da CUP-CC a Junts Pel Si, que foi presentada como un feito consumado, sen debate previo na base e pondo ao Consello Político e ao GAP entre o eixo e a roda.

8. Corrent Roig, como parte do espazo Per a Ruptura, non podemos asumir ningunha responsabilidade por este acordo que pon en cuestión o carácter de forza rupturista e anticapitalista da CUP-CC.

9. É deber de de todos os que nos opomos ao acordo loitar unidos para revertelo e evitar a autodestrución da CUP-CC como forza rupturista, anticapitalista e inimiga xurada da corrupción e da continuidade da política de recortes.

Barcelona, 10 de xaneiro de 2015
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 10-01-2016 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
A CUP RESISTIU A PRESIÓN E NEGA O APOIO Á INVESTIDURA DE ARTUR MAS
Comunicado de Corrent Roig( Corrente Vermella)

Hoxe, 3 de xaneiro, a reunión do Consello Político e o Grupo de Acción Parlamentaria da CUP-CC decidiu (por 36 votos a favor, 30 en contra e unha abstención) negar o apoio á investidura de Artur Mas.

Corrent Roig/Corrente Vermella, que estamos contra a investidura de Artur Mas (e tamén de calquera outro candidato de Xuntos o Si), congratulámonos profundamente desta decisión, na que contribuímos co noso voto como organización membro do espazo pola Ruptura.

Como diciamos no comunicado previo á reunión, apoiar a investidura de Mais significaría o fin da CUP como forza rupturista e anticapitalista, a súa renuncia a enraizarse na clase traballadora e o abandono da batalla por liderar a loita pola liberación nacional e social.

Estamos convencidos de que non haberá República catalá mentres a dirección do movemento soberanista continúe en mans da burguesía catalá; mentres a loita pola República catalá non estea directamente asociada á perspectiva dun cambio substancial nas condicións de vida do pobo traballador; mentres non conseguimos unha alianza cos sectores máis conscientes da clase traballadora e os pobos do resto do Estado.

Non hai que ter medo ás eleccións anticipadas. Traballar pola vitoria futura significa coherencia estratéxica e claridade política hoxe, tanto ante Converxentes e Esquerda como dos defensores dun "referendo pactado" imposible. Hai unha candidatura comprometida con: 1 / un referendo unilateral e un proceso constituínte unilateral e popular, 2 / un plan de choque digno de tal nome, onde as necesidades sociais básicas pasen por encima do pago da débeda e dos diktats da Unión Europea e a Eurozona, 3 / o impulso e a solidariedade coas loitas obreiras populares. Cremos que non hai lugar para ningunha alianza electoral que non descanse sobre estas bases mínimas.

Barcelona, 3 de xaneiro de 2016
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 04-01-2016 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
CORRENTE VERMELLA POLO DEREITO A DECIDIR DO POBO CATALÁN
Na Galiza, os medios presentan o proceso que se está a dar en Cataluña coma se fose un capricho de catro políticos corruptos e choromicas, e o debate en torno ás eleccións do 27 faise dunha maneira infantil e banal, onde se tiran piques e frases graciosas en vez de argumentos.
Sen entrar en cantos oportunistas hai neste proceso, para nós o que está a acontecer en Cataluña é un cuestionamento do réxime de 1978, unha demanda lexítima ante unha constitución que non contempla nin pode contempla-lo dereito á autodeterminación dos pobos. É un pulso ó mesmo réxime e á mesma constitución que impide a Galiza desenvolve-lo seu potencial económico. As mesmas normas que impiden que a xente catalana vote son as mesmas normas que impediron que Canarias decidise se quería unha explotación petrolífera privada ó lado da súa casa, e as mesmas normas que impiden que Galiza use os seus asteleiros, que o leite se venda a un precio decente ou as que desmantelan a nosa flota pesqueira.
Polo tanto, un ataque ó réxime monárquico español do 78 como é o proceso catalán é sempre positivo para Galiza. O mellor apoio que desde Galiza podemos darlle ao direito a decidir dos catalanes é afortalar os procesos de confluencia que estan-se a construir e poñer no centro que os catalans esta cuestionando: a sacrosanta "unidade" do Estado Español, onde o réxime do 78 entende "unidade" como "aquí manda Madrid".
Pactos "contra natura" entre forzas do centralismo e forzas soberanistas só debilitan a confluencia de unidade popular e favorecen ó réxime.

Polo dereito a decidir!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 26-09-2015 23:42
# Ligazón permanente a este artigo
8 DE MARZO 2015 – DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
Polo emprego e os servizos públicos de calidade
Contra do machismo e a desigualdade
AS MULLERES SEGUIMOS EN LOITA!


O goberno insiste en que estamos na senda da recuperación económica. Pero esta non é a realidade que vivimos as mulleres traballadoras a diario. O Estado español ten hoxe a taxa máis alta de desemprego feminino da UE, unha das máis altas en desigualdade salarial a pesar de que estamos mellor formadas; e descendeu 19 postos no ranking de países igualitarios do Foro económico mundial, en referencia ao 2007, ano no que ocupaba o posto número 10.
A sua “recuperación económica” apóiase nunha baixada xeneralizada dos salarios, e no recorte en investimento social e en pensións. Baséase nunha precariedade que abarca ao 50% da clase traballadora e á case totalidade de mulleres dentro desta. É a recuperación económica de bancos e multinacionais á conta de empobrecer a unha maioría e do aumento das desigualdades.
A brecha salarial que se concentra nas ocupacións máis "feminizadas" como o sector servizos e a maior porcentaxe de emprego precario, temporal ou a tempo parcial significan menores prestacións por desemprego e nas futuras pensións, e unha menor protección social polo que as mulleres temos moito máis risco de caer na pobreza.

Maternidade ou emprego... e dobre ou tripla xornada laboral
Este goberno hipócrita que pretende obrigarnos a ser nais restrinxindo aínda máis o noso dereito ao aborto, non fai nada para protexer ás mulleres que teñen ou queren ter fillos/as. Quedar embarazada, acollerse a un permiso de lactación ou de redución de xornada supón arriscarse a ser despedidas no privado ou no público. A reforma laboral aprobada polo goberno permite disfrazar moitos despedimentos nulos, doutras causas" obxectivas", e os poucos plans de igualdade que se aproban quedan en papel mollado ante a posibilidade das empresas de saltarse os convenios colectivos.
A destrución dos servizos públicos bota á rúa a miles de mulleres e obriga a moitas a renunciar á procura de emprego para poder coidar dalgún familiar, xa que vivimos nunha sociedade machista onde se nos carga con esta responsabilidade. Aínda que con máis dun millón de familias sen ingresos de ningún tipo a situación é tan desesperada, que a maioría buscamos calquera ingreso por pequeno que sexa. Así, no canto do "regreso das mulleres ao fogar" estrañado pola dereita, o que nos atopamos é a dobre ou tripla xornada laboral.
Por un 8 de Marzo de loita e combativo
Os orzamentos xerais do Estado deste ano aumentan nun 8,43% o diñeiro destinado a igualdade, o que é totalmente insuficiente para reverter os recortes dun 50% neste últimos catro anos. Ademais a partida dedicada a inserción laboral das mulleres, non alcanza nin o 12% destes.
Aumentar os permisos de paternidade ou maior flexibilidade horaria para a conciliación laboral e familiar que reclaman algúns sectores sociais son medidas necesarias, pero insuficientes. Para acabar co actual escenario de paro, pobreza, precariedade, violencia machista e ataque aos nosos dereitos, é necesario enfrontar as políticas de reformas e axuste estrutural deste goberno, monicreque da UE e a Troika.
Por iso, este 8 de Marzo ten que ser parte dun plan de loita máis amplo no que para conseguir a unidade necesaria para vencer, é imprescindible que os dereitos e as reivindicacións das mulleres sexan defendidos por toda a clase traballadora.
Botar a este goberno mediante o voto non é abondo
Este 8 de Marzo está dentro dun ano electoral que está a reconducir o descontento e a indignación social da rúa ás urnas. Ante a perspectiva das próximas eleccións municipais, autonómicas e xerais, moita xente inclínase por opcións electorais novas como ferramenta para botar a este goberno e acabar co bipartidismo. Hai que esixirlle a estas novas opcións que a loita das mulleres contra a súa opresión e polas súas demandas sexa parte dos seus programas.
E aínda que temos acordo en que o primeiro paso é botar a este goberno, as mulleres traballadoras non podemos conformarnos só con dar o noso voto, senón que temos que tomar a política nas nosas mans. Ao día seguinte do novo goberno, sexa cal for, haberá que seguir organizándose desde abaixo e saír á rúa para loitar por acabar con este réxime corrupto e antidemocrático e este modelo económico inxusto.

DESDE CORRENTE VERMELLA APOIAMOS AS MOBILIZACIÓNS CONVOCADAS E CHAMAMOS A SAÍR Á RÚA PARA ESIXIR:
-Salario igual por traballo igual e sancións para as empresas que o incumpran!
-Pleno emprego, escala móbil de salarios e redución de xornada sen redución salarial.
-Non aos recortes nin á privatización dos servizos públicos!
-Investimento público en atención sanitaria, centros de día, residencias e servizos de atención á dependencia!
-Educación pública gratuíta de 0 a 3 anos!

-Abaixo a reforma laboral. Por leis que protexan a maternidade e a inserción laboral das mulleres con fillos/as. Garantía e ampliación dasAbaixo a reforma laboral. Por leis que protexan a maternidade e a inserción laboral das mulleres con fillos/as. Garantía e ampliación das licenzas de maternidade/paternidade e dereitos de lactación!
-Investimento público para crear emprego para mulleres, sobre todo novas, con menores a cargo ou vítimas de violencia machista, con subsidios mentres se lles proporciona.
-Medidas para combater a violencia de todo tipo contra as mulleres. Recursos e medios para atender e protexer de forma inmediata a mulleres vítimas de violencia e os seus fillos/as!


Corrente Vermella é unha organización que pelexa por construír un mundo novo onde a economía estea ao servizo da maioría e non do privilexio duns poucos/as, e polos dereitos das mulleres como parte do seu programa. Facemos un chamamento a todas as mulleres traballadoras a vir connosco e nós a Corrente Vermella. Unha organización que desde unha alternativa clasista, socialista e internacionalista, pretende acabar coas bases materiais da explotación e a opresión que sufrimos a diario.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 03-03-2015 18:01
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal