A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

8M: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
É TEMPO DE LOITAR CONTRA A DESIGUALDADE

O 8 DE MARZO VOLVEMOS ÁS RÚAS!!


As mulleres cada vez máis e en moitas partes do mundo, estamos a saír ás rúas para loitar contra os ataques que os gobernos están a levar a cabo cara á clase traballadora e os sectores máis desfavorecidos desta. As mobilizacións contra todas as opresións, os feminicidios e outras formas de violencia machista, toman cada vez máis forza. Unha violencia contra as mulleres, as persoas imigrantes ou os sectores LGBTI, é apenas a expresión máis visíbel da violencia económica, política, social e policial, deste sistema capitalista.

Aquí no Estado español, nós tamén resistimos. Coas Marchas da Dignidade, coas Plataformas que se están organizando en defensa das pensións públicas, na loita pola educación pública, contra a violencia machista. Porque nós, as traballadoras, as xubiladas, as estudantes, as desempregadas, estamos a recibir os peores golpes das sucesivas reformas laborais, os recortes sociais, a privatización dos servizos públicos e o saqueio da hucha das pensións.

Seguen os feminicidios
Unha vez máis, comezamos o ano con 15 mulleres asasinadas por violencia machista, das que só dúas denunciaran. A peor cifra rexistrada desde o 2008. Unhas mortes que mostran en toda a súa crueza a falta de recursos materiais que teñen moitas mulleres para escapar desta violencia, a desconfianza nun sistema xudicial que segue infestado de estereotipos machistas e o fracaso dunha Lei insuficiente á que nunca e menos desde que estalou a crise, dotouse do orzamento necesario.

E seguimos á cabeza do paro, a precariedade e a pobreza.
Segundo datos da EPA, o desemprego feminino sitúase nun 20%, tres puntos por encima do dos homes.

Actualmente hai 2.624.500 traballadores/as a tempo parcial, a maioría de forma involuntaria. Unha cifra que creceu nunhas 400.000 persoas desde que comezou a crise. Delas, o 73%, son mulleres. O principal motivo que aducen é ter que encargarse do coidado de menores ou persoas dependentes ou outras responsabilidades familiares. E é que as mulleres nos vemos obrigadas a levar a cabo máis de dous terzos dos 144 millóns de horas diarias de traballo non pagado de alimentación, hixiene e coidado dos demais.

A brecha salarial entre homes e mulleres non deixou de crecer, chegando ao 24 % nos sectores máis feminizados. Case o 70% de quen cobran o salario mínimo son mulleres.

Como consecuencia de todo iso, a prestación contributiva que recibimos é de media de 703 euros, fronte aos 869 euros dos homes e as nosas pensións son un 31% máis baixas. Dous millóns de persoas perciben pensións de xubilación por baixo do limiar de pobreza, das que o 67,3%, son mulleres. Pensións miserables despois de traballar toda a vida.

A brecha nas prestacións de desemprego, así como a diferenza das nosas pensións, é a expresión do machismo social existente e de toda-las discriminacións que sufrimos as mulleres no mercado laboral.

A esta situación hai que sumar a das empregadas de fogar, que en moitos casos non están nin sequera dadas de alta na Seguridade Social e no caso das mulleres inmigrantes, ademais da precariedade laboral e o machismo teñen que enfrontar o racismo e a xenofobia que é promovido en primeiro lugar polas políticas do goberno central e autonómicos, ou desde moitos Concellos.

O exemplo da Revolución Rusa
Este 8 de Marzo ten un significado especial para Corrente Vermella, xa que se cumpren 100 anos da Revolución Rusa. Unha revolución obreira e popular que comezou precisamente coa iniciativa espontánea de miles de mulleres obreiras téxtiles, que se lanzaron á rúa en demanda de Paz, Pan e Terra.

Aquela foi unha revolución vitoriosa en que as mulleres conseguiron grandes avances. Unhas conquistas que lamentablemente foron destruídas polo estalinismo e hoxe, para a vergoña e humillación de todas as mulleres do mundo, na Rusia capitalista de Putin, se descriminaliza a violencia machista a mulleres e nenas/os.

Cando o sistema capitalista mostra toda a súa podremia e miles de mulleres saen á rúa en todo o mundo, alertamos de que non será posible conseguir ata o final nin un só dos dereitos que hoxe nos son negados unha e outra vez, sen enfrontar as medidas que banqueiros, empresarios e gobernos imperialistas ao seu servizo, veñen implementando. Trump é a expresión máis clara e elocuente de como a burguesía imperialista utiliza as opresións para dividir á clase, para poder descargar os seus plans de sobrexplotación ás mulleres e ao conxunto da clase obreira, para tentar facer saír á economía capitalista da súa profunda crise e recuperar a taxa de ganancia dese 1% privilexiado, que acapara a maioría das riquezas a nivel mundial.

Reivindicamos os ensinos da Revolución Rusa e o papel que as mulleres xogaron nela, non como un feito histórico que mirar con nostalxia do pasado, senón como un exemplo a seguir e unha referencia que necesitamos coñecer para a revolución socialista que hoxe, cen anos despois, é máis necesaria que nunca.

Pola unidade de todas as loitas!
A situación das mulleres traballadoras co novo/vello goberno do PP non vai mellorar, pois as raquíticas subidas do SMI en 50 euros, do 0,25% en pensións ou o lixeiro incremento no orzamento para educación, sanidade, protección contra violencia machista ou dependencia aprovados no seu día, non logran reverter o efeito dos recortes de anos anteriores. Iso sen contar con que coa "inestimable" axuda do PSOE, non dubidará en continuar pola senda dos recortes, as privatizacións e as reformas estruturais que sexan necesarias para cumprir coas esixencias da UE e o FMI.

É imprescindible enfrontar este goberno, inimigo da clase traballadora, ao que non é posible derrotar mediante unha oposición institucional conforme ás regras do xogo desde o parlamento, senón mediante a loita e a mobilización na rúa. Máis que nunca, as mulleres traballadoras necesitamos organizarnos xunto a nosa clase, combatendo o machismo en todos aqueles lugares onde participamos e construír en unidade con todas as organizacións sociais, políticas e sindicais de clase, así como co movemento estudantil, un 8 de Marzo unitario, de clase e combativo.

Hai que seguir rodeando de apoio e solidariedade a todas as mulleres que loitan polos seus dereitos como é o caso en Andalucía das xornaleiras de Agrícola Espino e Baena Franco, ás que se quere facer cómplices da fraude cometida polo empresario que as contratou. Ou a das traballadoras do 061, 112 e Saúde Responde, que sofren as consecuencias da privatización dun servizo tan imprescindible como é o servizo de emerxencias sanitarias. Ou a das Mulleres estibadoras do Estado que están a loitar de xeito conxunto cos seus compañeiros na loita contra o decreto que o goberno pretende imporlles para "liberalizar" o sector. E tantas otras.

Dende Corrente Vermella chamamos a participar a dar continuidade á mobilización despois do 8 M, participando na Folga Estudiantil e da Comunidade Educativa o 9 M, e na Manifestación do Persoal Precario da Xunta o 16 M em Compostela.

E o próximo 8 de Marzo, todas e todos á rúa para esixir:

---Emprego estable e salarios dignos! Derrogación de toda-las reformas laborais! A igual traballo, igual salario! Non á precariedade, EREs e ERTEs!
---Pensións públicas dignas a cargo dos Orzamentos Xerais do Estado!
---Nin unha menos! Esiximos recursos suficientes para prevención, atención e protección inmediata de todas as mulleres e de toda forma de violencia machista.
---Orzamento para a Lei de Dependencia! Educación, sanidade e servizos públicos de calidade!
---Non ao pago da débeda!
---Aborto público, libre e gratuíto na Seguridade social
---STOP homofobia, lesbofobia, transfobia e discriminación por orientación sexual!


Secretaría estatal de Muller de Corrente Vermella
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 04-03-2017 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
25N: DIA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA
Feminicidios: O Estado é responsable!

Os recortes no orzamento contra violencia machista alcanzan un 26% desde 2010, pese ao aumento, totalmente insuficiente, dun 6,3% este ano. Esta é a causa de que se pecharon moitos puntos municipais de atención á muller, da precariedade de recursos e a eliminación de moitos xulgados de violencia á muller, da escasa formación de xuíces e persoal que atende a estas mulleres, ou de que a protección a quen a teñen concedida baixase un 24%. Tampouco hai suficientes campañas de prevención, nin axudas económicas dignas. Non hai plans de emprego nin suficientes aloxamentos alternativos para que quen denuncian.


Novo goberno, máis recortes


O novo goberno do PP, aínda que será un goberno máis débil que o anterior, vén agravar aínda máis esta situación. A UE esíxelle un recorte adicional cuantificado entre 10.000 e 24.000 euros nos dous próximos anos, que sen dúbida vai recaer nas mulleres traballadoras. Recortes ao xa de seu exiguo orzamento contra violencia machista. Menos diñeiro en educación para servizos como aula matinal, comedores ou actividades extraescolares, imprescindibles para a nosa inserción laboral ou para que a educación sexual e en valores de igualdade deixe de ser unha materia pendente, mentres persiste o machismo entre a adolescencia e a mocidade. Recortes en políticas de igualdade que alcanzaron o 50% na anterior lexislatura, recortes en saúde e servizos sociais como a partida de Dependencia que deixou a máis de 300.000 persoas, na súa maioría mulleres, sen a axuda que lles pertence.


Moitas violencias, ningunha sen resposta


Unha das caras máis brutais do machismo, son as agresións sexuais e violacións colectivas. A histórica manifestación tras a agresión sufrida por unha moza nos pasados sanfermines, forzou a moitos Concellos a pór en marcha medidas durante as súas festas locais. Hai que organizarse para esixir que se manteñan e xeneralicen a outros municipios e que se considere e atenda a quen sofren algunha agresión sexual, como vítimas de violencia machista.

As sucesivas reformas laborais e a reforma das pensións, que son parte do plan de axuste, teñen consecuencias para as mulleres. Temos máis contratos temporais ou a tempo parcial, a brecha salarial mantense no 20%, as nosas pensións son 38% máis baixas, continúa o acoso laboral e os despedimentos a embarazadas e o paro feminino é 3,5 puntos maior. Esta situación é outra de forma de violencia cara ás mulleres traballadoras e dificulta a moitas saír dunha relación afectiva de malos tratos.

As condicións de miseria e pobreza, cada vez máis estendidas nos nosos barrios, son tamén un caldo de cultivo para que a violencia e malos tratos intrafamiliar se exacerbe cara ás mulleres e os menores, de cuxas necesidades o Estado non se está responsabilizando.

É hora de retomar a loita e a mobilización

Vimos dunha longa “bebedeira electoral”, pero a realidade demostra que calquera medida a favor das mulleres é necesario arrincala a partir da mobilización. Este 25N ten que ser parte dun plan de loitas que comezan a organizarse para enfrontar os despedimentos que non cesan e o “paquetazo” que se nos vén encima do goberno entrante, máis preocupado polo pago da débeda e o axuste ao déficit imposto pola UE, que pola vida das mulleres .É por iso que a diferenza doutras organizacións ou de parte do movemento feminista, nin pedimos nin cremos en ningún “pacto de estado” contra a violencia machista. Tampouco nun aparello xudicial herdeiro do franquismo e ao servizo da burguesía, Pero hai que organizarse para esixir que se garanta a protección ás mulleres, que se acabe coa impunidade e que os culpables cumpran condena.


Contra toda forma de opresión, unidade da clase.


Calquera ataque ás mulleres, é un dereito menos para o conxunto da clase traballadora. Por iso as organizacións populares, sindicais e estudantís de clase, deben de tomar nas súas mans a bandeira pola loita contra toda forma de opresión. Un primeiro paso é organizarnos mulleres e homes en cada barrio e en cada lugar de traballo e estudo para combater toda discriminación e violencia e que mobilizacións como as Marchas da Dignidade, levanten o “Nin Unha Menos”, como parte do programa da clase obreira. Nin unha menos por redes de trata, nin por abortos clandestinos, nin por feminicidios...

As recentes mobilizacións do mércores negro en Arxentina e outros lugares do mundo, marcan o camiño a seguir na unidade necesaria contra o machismo. Existe unha comprensión cada vez maior de que o causante dos males que afectan ao conxunto da clase traballadora, así como da opresión de mulleres, inmigrantes, colectivo LGBTI, ou novos, é o sistema capitalista en que vivimos e de que é necesario loitar unidas e unidos para enfrontalo e derrubalo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 16-11-2016 18:57
# Ligazón permanente a este artigo
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
FECHA: 30 AGOSTO, 2016
SINDICATO CO.BAS ANDALUCÍA

El próximo 11 de setiembre marcharemos a pie desde los pueblos hacia el Parlamento de Andalucía.

El objetivo de las marchas es la defensa del empleo en la comarca que desde hace años viene retrocediendo. En el caso del campo se hace aún más virulento, ya que unido a la irregularidad laboral, está haciendo que muchos jornaleros/as se queden sin percibir sus prestaciones, al no poder alcanzar las 35 peonadas.

Del mismo modo, queremos manifestar nuestro más completo rechazo a las actuaciones del gobierno de elevar el caso Agrícola Espino y Baena Franco a la vía penal, pidiendo desde 6 meses hasta 3 años de cárcel para los jornaleros cuando fue la empresa quien no cumplió con sus obligaciones de abonar los seguros sociales, dejando una deuda millonaria.

Hace dos meses la Diputacion de Sevilla aprobó una moción por unanimidad que decía “Cuesta creer que en vez de arremeter contra los empresarios responsables del fraude se cargue contra las víctimas, en este caso los trabajadores y trabajadoras de ambas empresas. Cuesta creer que a la condena al hambre que supone las sanciones se le sume ahora la petición de penas de cárcel.”

Con la marcha al parlamento queremos que tanto Susana como la cámara de grupos parlamentarios se posiciones en este asunto. El próximo domingo estarán invitados todos los grupos parlamentarios para que nos reciban y poder explicarle la situación en la que se encuentra el conflicto así como pedirles que tomen cartas en el asunto para que saquen a los trabajadores del auto.

Por ello invitamos a todos los pueblos para que participen de la marcha, así como a todos los grupos sindicales, sociales y políticos.

¡En defensa del empleo en la comarca!

¡No a las 35 peonadas hasta que declaren todas las peonadas!

¡Justicia para los jornaleros y castigo para los responsables!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:44
# Ligazón permanente a este artigo
SOLIDARIEDADE COA LOITA DOS E DAS XORNALERAS ANDALUZAS

Desde Corrente Vermella expresamos a nosa solidariedade cos xornaleiros e xornaleiras ameazados de multa e cárcere pola fraude empresarial, e apoiamos a súa mobilización en defensa dun emprego digno na súa terra.

En Galiza os pequenos e medianos gandeiros/as levan anos en loita contra as grandes multinacionais do sector, tanto na produccion como as cadeas distribuidoras, favorecidos polas políticas da UE e do goberno central, que fomenta a concentración en poucas mans da produción en orixe do leite, aínda que iso signifique o empobrecimiento de amplos sectores sociais, como os pequenos empresarios/as e os traballadores / as que teñen.

Tanto en Andalucía como en Galiza, o problema reside nas mesmas institucións ao servizo das grandes cadeas e industrias agroalimentarias como Nestlé, Lactalis, Leite Rio, etc., a Unión Europea e os gobernos de quenda; pero non podemos esquecer que os traballadores e traballadoras rurais non deixan de ter os seus propios intereses e necesidades, que os separan nas alternativas dos pequenos e medianos propietarios rurais. Para eles a única esixencia é a da subida do prezo do leite, para os asalariados / as son as xornadas, os salarios e a estabilidade no emprego.
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:40
# Ligazón permanente a este artigo
Non á inhabilitación de Arnaldo Otegi
O pasado 1 de marzo, Arnaldo Otegi, secretario xeral de Sortu, saía de prisión despois de cumprir unha pena de 6 anos e medio. Fora condenado por pertenza a ETA xusto cando buscaba recompor a esquerda abertzale coa finalidade expresa de pór fin ás accións e á propia existencia de ETA, para integrarse plenamente na política institucional. A condena de Otegi e os seus compañeiros/as daba continuidade á represión do Estado contra a esquerda abertzale e mostraba, unha vez máis, a conivencia entre os tribunais e o goberno.

Otegi foi agora inhabilitado como candidato de EH Bildu para as próximas eleccións vascas do 25 de setembro. Encabezaba a lista de Gipuzkoa e era o candidato a lehendakari da esquerda abertzale.

A súa inhabilitación é unha nova manifestación de represión política, un ataque escandaloso contra os dereitos democráticos da esquerda abertzale e unha nova proba de que a manoseada división de poderes é unha frase baleira. Ante esta actuación escandalosa, promovida desde o goberno do PP e acirrada por Cidadáns, non vale dicir, como fixo oficialmente o PSOE, que dan por bo o que digan os tribunais. A isto chámaselle complicidade. E tampouco é de recibo a actitude do PNV, que parece arroxar a responsabilidade da inhabilitación sobre as costas da propia esquerda abertzale.

Corrente Vermella, en nome da defensa dos dereitos democráticos, solidarízase con Arnaldo Otegi, denuncia a actuación represiva e antidemocrática do Estado e esixe que lle sexa restablecido o seu dereito a presentarse como candidato. Son os cidadáns e cidadás vascas os que deben decidir o futuro de Otegi co seu voto e non uns tribunais mediatizados polo Goberno.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 31-08-2016 20:55
# Ligazón permanente a este artigo
rexeitamos a autoinmolación da CUP CC
Comunicado de Corrent Roig ante o acordo de investidura con Junts Pel Si

1. En tempo de desconto e despois dun agónico proceso de negociación, o Secretariado Nacional da CUP e o grupo parlamentario da CUP-CC asinaron onte, 9 de xaneiro, o acordo de investidura con Junts pel Si.

2. Entendemos que o texto do acordo, mírese como se mire, implica entrégao a Junts pel Si, que agora pasará a dispor de dous deputados/desde a CUP-CC que "incorporaranse á dinámica do grupo parlamentario de Junts pel Si, de maneira estable", co compromiso de garantir a estabilidade parlamentaria do goberno (punto 1), cousa que implica, quéirase ou non o apoio aos próximos orzamentos. Tamén a CUP-CC comprométese a "a defensa activa" do goberno de Junts pel Si (punto 3).

3. Así mesmo, o acordo representa investir un presidente nomeado por Artur Mas e obediente ás súas instrucións, que nos últimos tempos saíu en defensa de Pujol e da privatización da Sanidade e é simpatizante do estado sionista de Israel.

4. O acordo significa tamén a aceptación da parodia de "plan de choque" de Junts pel Si, rexeitada por todos na asemblea de Sabadell e tamén, de facto, da folla de ruta de Junts Pel Si.

5. Pero se hai algo que nos doe é a inadmisible humillación pública e a autoflagelación que impón o acordo, obrigando a pedir perdón e forzando a dimisión de dous deputados/as polo "pecado" de defender o acordo das bases de rexeitar a investidura de Artur Mas.

6. Por todo isto, se antes opuñámonos/opuñámosnos firmemente á investidura de Artur Mas, agora, aínda con máis motivo opómonos ao acordo logrado.

7. Pensamos que o Secretariado Nacional e o grupo parlamentario non tiñan mandato para acordar esta entrega da CUP-CC a Junts Pel Si, que foi presentada como un feito consumado, sen debate previo na base e pondo ao Consello Político e ao GAP entre o eixo e a roda.

8. Corrent Roig, como parte do espazo Per a Ruptura, non podemos asumir ningunha responsabilidade por este acordo que pon en cuestión o carácter de forza rupturista e anticapitalista da CUP-CC.

9. É deber de de todos os que nos opomos ao acordo loitar unidos para revertelo e evitar a autodestrución da CUP-CC como forza rupturista, anticapitalista e inimiga xurada da corrupción e da continuidade da política de recortes.

Barcelona, 10 de xaneiro de 2015
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 10-01-2016 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
A CUP RESISTIU A PRESIÓN E NEGA O APOIO Á INVESTIDURA DE ARTUR MAS
Comunicado de Corrent Roig( Corrente Vermella)

Hoxe, 3 de xaneiro, a reunión do Consello Político e o Grupo de Acción Parlamentaria da CUP-CC decidiu (por 36 votos a favor, 30 en contra e unha abstención) negar o apoio á investidura de Artur Mas.

Corrent Roig/Corrente Vermella, que estamos contra a investidura de Artur Mas (e tamén de calquera outro candidato de Xuntos o Si), congratulámonos profundamente desta decisión, na que contribuímos co noso voto como organización membro do espazo pola Ruptura.

Como diciamos no comunicado previo á reunión, apoiar a investidura de Mais significaría o fin da CUP como forza rupturista e anticapitalista, a súa renuncia a enraizarse na clase traballadora e o abandono da batalla por liderar a loita pola liberación nacional e social.

Estamos convencidos de que non haberá República catalá mentres a dirección do movemento soberanista continúe en mans da burguesía catalá; mentres a loita pola República catalá non estea directamente asociada á perspectiva dun cambio substancial nas condicións de vida do pobo traballador; mentres non conseguimos unha alianza cos sectores máis conscientes da clase traballadora e os pobos do resto do Estado.

Non hai que ter medo ás eleccións anticipadas. Traballar pola vitoria futura significa coherencia estratéxica e claridade política hoxe, tanto ante Converxentes e Esquerda como dos defensores dun "referendo pactado" imposible. Hai unha candidatura comprometida con: 1 / un referendo unilateral e un proceso constituínte unilateral e popular, 2 / un plan de choque digno de tal nome, onde as necesidades sociais básicas pasen por encima do pago da débeda e dos diktats da Unión Europea e a Eurozona, 3 / o impulso e a solidariedade coas loitas obreiras populares. Cremos que non hai lugar para ningunha alianza electoral que non descanse sobre estas bases mínimas.

Barcelona, 3 de xaneiro de 2016
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 04-01-2016 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
CORRENTE VERMELLA POLO DEREITO A DECIDIR DO POBO CATALÁN
Na Galiza, os medios presentan o proceso que se está a dar en Cataluña coma se fose un capricho de catro políticos corruptos e choromicas, e o debate en torno ás eleccións do 27 faise dunha maneira infantil e banal, onde se tiran piques e frases graciosas en vez de argumentos.
Sen entrar en cantos oportunistas hai neste proceso, para nós o que está a acontecer en Cataluña é un cuestionamento do réxime de 1978, unha demanda lexítima ante unha constitución que non contempla nin pode contempla-lo dereito á autodeterminación dos pobos. É un pulso ó mesmo réxime e á mesma constitución que impide a Galiza desenvolve-lo seu potencial económico. As mesmas normas que impiden que a xente catalana vote son as mesmas normas que impediron que Canarias decidise se quería unha explotación petrolífera privada ó lado da súa casa, e as mesmas normas que impiden que Galiza use os seus asteleiros, que o leite se venda a un precio decente ou as que desmantelan a nosa flota pesqueira.
Polo tanto, un ataque ó réxime monárquico español do 78 como é o proceso catalán é sempre positivo para Galiza. O mellor apoio que desde Galiza podemos darlle ao direito a decidir dos catalanes é afortalar os procesos de confluencia que estan-se a construir e poñer no centro que os catalans esta cuestionando: a sacrosanta "unidade" do Estado Español, onde o réxime do 78 entende "unidade" como "aquí manda Madrid".
Pactos "contra natura" entre forzas do centralismo e forzas soberanistas só debilitan a confluencia de unidade popular e favorecen ó réxime.

Polo dereito a decidir!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 26-09-2015 23:42
# Ligazón permanente a este artigo
8 DE MARZO 2015 – DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
Polo emprego e os servizos públicos de calidade
Contra do machismo e a desigualdade
AS MULLERES SEGUIMOS EN LOITA!


O goberno insiste en que estamos na senda da recuperación económica. Pero esta non é a realidade que vivimos as mulleres traballadoras a diario. O Estado español ten hoxe a taxa máis alta de desemprego feminino da UE, unha das máis altas en desigualdade salarial a pesar de que estamos mellor formadas; e descendeu 19 postos no ranking de países igualitarios do Foro económico mundial, en referencia ao 2007, ano no que ocupaba o posto número 10.
A sua “recuperación económica” apóiase nunha baixada xeneralizada dos salarios, e no recorte en investimento social e en pensións. Baséase nunha precariedade que abarca ao 50% da clase traballadora e á case totalidade de mulleres dentro desta. É a recuperación económica de bancos e multinacionais á conta de empobrecer a unha maioría e do aumento das desigualdades.
A brecha salarial que se concentra nas ocupacións máis "feminizadas" como o sector servizos e a maior porcentaxe de emprego precario, temporal ou a tempo parcial significan menores prestacións por desemprego e nas futuras pensións, e unha menor protección social polo que as mulleres temos moito máis risco de caer na pobreza.

Maternidade ou emprego... e dobre ou tripla xornada laboral
Este goberno hipócrita que pretende obrigarnos a ser nais restrinxindo aínda máis o noso dereito ao aborto, non fai nada para protexer ás mulleres que teñen ou queren ter fillos/as. Quedar embarazada, acollerse a un permiso de lactación ou de redución de xornada supón arriscarse a ser despedidas no privado ou no público. A reforma laboral aprobada polo goberno permite disfrazar moitos despedimentos nulos, doutras causas" obxectivas", e os poucos plans de igualdade que se aproban quedan en papel mollado ante a posibilidade das empresas de saltarse os convenios colectivos.
A destrución dos servizos públicos bota á rúa a miles de mulleres e obriga a moitas a renunciar á procura de emprego para poder coidar dalgún familiar, xa que vivimos nunha sociedade machista onde se nos carga con esta responsabilidade. Aínda que con máis dun millón de familias sen ingresos de ningún tipo a situación é tan desesperada, que a maioría buscamos calquera ingreso por pequeno que sexa. Así, no canto do "regreso das mulleres ao fogar" estrañado pola dereita, o que nos atopamos é a dobre ou tripla xornada laboral.
Por un 8 de Marzo de loita e combativo
Os orzamentos xerais do Estado deste ano aumentan nun 8,43% o diñeiro destinado a igualdade, o que é totalmente insuficiente para reverter os recortes dun 50% neste últimos catro anos. Ademais a partida dedicada a inserción laboral das mulleres, non alcanza nin o 12% destes.
Aumentar os permisos de paternidade ou maior flexibilidade horaria para a conciliación laboral e familiar que reclaman algúns sectores sociais son medidas necesarias, pero insuficientes. Para acabar co actual escenario de paro, pobreza, precariedade, violencia machista e ataque aos nosos dereitos, é necesario enfrontar as políticas de reformas e axuste estrutural deste goberno, monicreque da UE e a Troika.
Por iso, este 8 de Marzo ten que ser parte dun plan de loita máis amplo no que para conseguir a unidade necesaria para vencer, é imprescindible que os dereitos e as reivindicacións das mulleres sexan defendidos por toda a clase traballadora.
Botar a este goberno mediante o voto non é abondo
Este 8 de Marzo está dentro dun ano electoral que está a reconducir o descontento e a indignación social da rúa ás urnas. Ante a perspectiva das próximas eleccións municipais, autonómicas e xerais, moita xente inclínase por opcións electorais novas como ferramenta para botar a este goberno e acabar co bipartidismo. Hai que esixirlle a estas novas opcións que a loita das mulleres contra a súa opresión e polas súas demandas sexa parte dos seus programas.
E aínda que temos acordo en que o primeiro paso é botar a este goberno, as mulleres traballadoras non podemos conformarnos só con dar o noso voto, senón que temos que tomar a política nas nosas mans. Ao día seguinte do novo goberno, sexa cal for, haberá que seguir organizándose desde abaixo e saír á rúa para loitar por acabar con este réxime corrupto e antidemocrático e este modelo económico inxusto.

DESDE CORRENTE VERMELLA APOIAMOS AS MOBILIZACIÓNS CONVOCADAS E CHAMAMOS A SAÍR Á RÚA PARA ESIXIR:
-Salario igual por traballo igual e sancións para as empresas que o incumpran!
-Pleno emprego, escala móbil de salarios e redución de xornada sen redución salarial.
-Non aos recortes nin á privatización dos servizos públicos!
-Investimento público en atención sanitaria, centros de día, residencias e servizos de atención á dependencia!
-Educación pública gratuíta de 0 a 3 anos!

-Abaixo a reforma laboral. Por leis que protexan a maternidade e a inserción laboral das mulleres con fillos/as. Garantía e ampliación dasAbaixo a reforma laboral. Por leis que protexan a maternidade e a inserción laboral das mulleres con fillos/as. Garantía e ampliación das licenzas de maternidade/paternidade e dereitos de lactación!
-Investimento público para crear emprego para mulleres, sobre todo novas, con menores a cargo ou vítimas de violencia machista, con subsidios mentres se lles proporciona.
-Medidas para combater a violencia de todo tipo contra as mulleres. Recursos e medios para atender e protexer de forma inmediata a mulleres vítimas de violencia e os seus fillos/as!


Corrente Vermella é unha organización que pelexa por construír un mundo novo onde a economía estea ao servizo da maioría e non do privilexio duns poucos/as, e polos dereitos das mulleres como parte do seu programa. Facemos un chamamento a todas as mulleres traballadoras a vir connosco e nós a Corrente Vermella. Unha organización que desde unha alternativa clasista, socialista e internacionalista, pretende acabar coas bases materiais da explotación e a opresión que sufrimos a diario.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 03-03-2015 18:01
# Ligazón permanente a este artigo
É “progresivo” o fenómeno Podemos?
Nas últimas semanas tivo gran repercusión na prensa internacional a infomación de que o partido Podemos no estado español e a coalición Syriza en Grecia poderían gaña-las eleccións e por esta vía chegar ó goberno. A noticia acentúa o carácter de “estrelas” que estas correntes políticas teñen na actualidade dentro da esquerda mundial. Especialmente no caso de Podemos, que xa no seu momento acadou moi axiña as 100000 afiliacións e 900000 seguidores en Facebook.
Moit@s obreir@s e sectores populares españoles e do resto do mundo ven con gran simpatía a esta organización. O impacto é tan grande que aínda organizacións ou militantes que se reivindican da “esquerda revolucionaria” comparten esta actitude. Esta simpatía pódese explicar pola imaxe que Podemos se outorga de se-lo “novo contra o vello” e máis en concreto de se-los “herdeiros dos indignados”, do chamado Movemento 15M, o gran proceso de movilizacións populares que no 2011 e 2012 sacudíu ó estado español e foi coñecido no mundo enteiro.
Mais é así? Podemos é realmente o herdeiro político do 15M? Nós cremos que non. Aínda que a base social é moi similar en ámbolos dous casos, o dos indignados foi un proceso moi progresivo en conxunto, namentres Podemos é un fenómeno regresivo que busca “mata-lo significado” do 15M.
Indignados: un proceso moi progresivo
Dicimos que o dos indignados foi un proceso moi progresivo de conxunto por varias razóns. Primeiro: baseouse na movilización de masas e este foi o centro da súa acción. Segundo: ergueu un xusto programa de reivindicacións populares. Terceiro: aínda que confuso, significou unha forte denuncia do réxime monárquico que domina ó estado español e as ligazóns deste réxime (e as súas principais forzas políticas, PP e PSOE) co poder económico. Nos feitos, chocaba coa institucionalidade burguesa.
Un compoñente era moi contradictorio. Por un lado era moi positiva a súa reivindicación da democracia de masas frente ós aparatos verticalistas e burocráticos, como os sindicatos UGT e CCOO, ou as organizacións políticas que se proclaman de “esquerda” coma PSOE e IU. Estas organizacións, en conxunto, foron cómplices do poder político e económico dende a caída do franquismo no 76, axudárono a levar a cabo os seus feroces plans de axuste e impediron a reacción obreira e popular maior. Fronte iso, as reivindicacións da loita e da democracia de masas resultaba un sopro de aire fresco.
Mais ó mesmo tempo esta xusta reivindicación viña acompañada da falsa ilusión de que basta radicaliza-la democracia a través de asembleas populares para enfronta-lo poder e muda-las cousas.
Finalmente tiña un aspecto totalmente negativo: por mesturar ós aparatos sindicais coa clase obreira en xeral, negábase a incorporar ós traballadores organizados (forza social central, pese a quen pese, dunha verdaeira loita contra o poder político e económico da burguesía), e reivindicaba a construcción dun movemento colectivo integrado somentes por “cidadáns individuais” e non por sectores sociais.
Esta visión expresouse negativamente durante a “marcha negra” de xullo de 2012, cando diversas organizacións chamaron a apoiar ós mineiros de Asturias (herdeiros da mellor tradición de loita obreira do país) que marchaban cara Madrid en defensa das súas fontes de traballo. As asembleas máis importantes de “indignados” votaron contra dese apoio, con argumentos “ecoloxistas” contra do uso do carbón coma combustible. Pola contra, as asembleas dos bairros máis obreiros respaldárona es sumáronse á “marcha negra” coa consigna “Madrid obreiro apoia ós mineiros”.
¿Fenómeno progresivo ou regresivo?
Aínda que teñan unha base social similar, Podemos é o contrario ós “indignados”. É un partido que busca domeña-lo descontento desta base social e esterilizala dentro das institucións burguesas.
Podemos “mata” os aspectos máis positivos dos “indignados” como a súa proposta de movilización e loita de masas, e o seu programa de reivindicacións, para transformala nunha proposta de “democratizar” as institucións imperialistas.
Ó mesmo tempo apóiase na ilusión de “radicaliza-la democracia” e propón que esta radicalización pode darse pola vía morta das eleccións burguesas. Finalmente potencia máis aspectos negativos do 15M como a reivindicación do “cidadán individual” contra a clase obreira coma forza organizada. Para a visión ideolóxica de Podemos, existe unha contradicción entre “a xente” (agrupación positiva dos individuos) e “a casta” (os políticos corruptos). A batalla dase entre estes sectores de definición totalmente ambigua, e non entre clases e sectores sociais (proletariado e burguesía).
Por iso dicimos que a proposta de Podemos é regresiva e non reformista progresiva, como moitos afirman. Non é herdeira dos “indignados” senón a liquidación do significado deste movemento. É preciso diferencia-la radicalización que expresa o crecemento do apoio electoral a Podemos (fenómeno progresivo) e a política totalmente negativa deste partido de esterilizar esa radicalización e asimila-la ó sistema.
O apoio dos grandes medios de prensa
A situación española (profunda crise económica, rabudos plans de axuste, crise do PSOE e outros aparatos da esquerda tradicional) dan o marco para que medre a influencia electoral de Podemos. Pero este proceso está lonxe de ser puro e independente. Nesa medra, Podemos contou co apoio de grandes multimedios da prensa burguesa.
Os máis relevantes son o grupo Mediapro, nado coma productora de películas moi exitosas coma “Los lunes al sol” e “Vicky Cristina Barcelona”. Hoxe está asociado á multinacional de publicidade británica WPP, e é o principal accionista da canle televisiva La Sexta e productor de moitos programas para outras canles.
Outro apoio importante é o grupo Multiprensa y Mas, co consorcio noruegués Schibsted coma accionista maioritario, propietario de moitos diarios (de pago ou de balde), Tvs, radios, etc. en varios países do mundo. No estado español edita o xornal de balde “20 Minutos”, o máis lido do país (2.911.000) que ten a maiores unha edición online moi visitada.
Un tercer grupo de medios é Display Connector, e o seu accionista maioritario é o catalán Toni Casis. Esta empresa xestionou máis de 100 xornais no mundo. Entre eles: The Independent (Reino Unido), La Stampa (Italia), Clarín (Arxentina), El Comercio (Perú), O Estado de São Paulo (Brasil), La Gazzeta dello Sport (Italia), Metro International e Público (España), Daily Mirror (Reino Unido), etc. No estado español, xestiona a maiores o xornal dixital de acceso gratuíto Público.es, con case 7.600.000 vistas mensuais.
Para terminar este punto, digamos que este partido dispón do apoio de Hispan TV, edición española da canle televisiva pública iraní. Pablo Iglesias conta cun programa nesa canle (Fort Apache).
Eliminando a democracia interna
Por outra banda a dirección de Podemos, liderada por Pablo Iglesias (PI), está a liquida-la democracia interna no partido. Así denuncia un artigo publicado na páxina de Izquierda Anticapitalista (integrante da organización internacional coñecida como Secretariado Unificado de la IV Internacional – SU), que foi impulsora de Podemos dende a súa fundación.
O artigo (escrito por un militante de Madrid traballador da saúde) informa de que “PI designou personalmente ós 62 membros que hoxe forman o CC e ós 10 da Comisión de Garantías” e que tamén se está a elixir a dedo ós secretarios xerais rexionais e diversas candidaturas. Engade que “as verdadeiras decisións tómanse arriba e se executan abaixo”, e que esa falta de democracia exprésase “nun programa en proceso de adaptación á loxica dos mercados ('realista e pragmático', segundo PI)”3.
¿O programa de Podemos é “reformista” ou proimperialista?
Un elemento central para defini-lo carácter dunha organización política é analisa-lo seu programa. É dicir aquelas medidas que propón aplicar no caso de chegar ó goberno. Nisto, seguimo-lo criterio de León Trotsky, quen afirmaba que “un partido é, en primeiro lugar, o seu programa”.
Unha análise do programa de Podemos amósanos que, lonxe de ser “reformista progresivo” é, en realidade, profundamente proimperialista. O punto 1.3 titúlase “Conversión do BCE nunha institución democrática para o desenrolo económico dos países”. No punto 1.4 (“Impulso da participación”) proponse a “creación dun Comisariado de Participación na Comisión Europea, proposto e elixido polo Parlamento Europeo...”. No punto 5.1 (Derogación do Tratado de Lisboa) proponse a “refundación das institucións da UE”1.
Noutras palabras, a política de Podemos é “democratiza-la UE” e ó BCE. É preciso lembrar que a UE, as súas institucións e o BCE son parte central da estructura política e financieira montada polos países imperialistas de Europa (con Alemania á cabeza) que teñen por obxectivo atacr de conxunto as conquistas dos traballadores e as masas europeas, e explotar ós países integrantes máis febles.
Hai que engadir que a UE e o BCE, xunto co FMI, forman a “troika” que impón e controla os duros plans de axuste en España e Grecia. A Podemos somentes lle falta pedi-la “democratización” do FMI para que o seu programa colla orde en torno a unha “troika democratizada”. Non hai posibilidade ningunha de “democratizar” ou “reformar” estas ferramentas imperialistas. Son e serán sempre armas contra dos traballadores e as masas.
Non é casual que o Financial Times (voceiro da burguesía imperialista financieira da Gran Bretaña) fixera louvanza da proposta de Podemos no artigo “A esquerda radical ten razón sobre a débeda europea”, no cal sinala que o programa de Podemos semella “un enfoque coherente para xestiona-lo risco económico posterior á crise”2. Acaso alguen pensa que esta vella e experimentada burguesía imperialista é “inxenua” ou “está enganada”? Ou que o que é bó para “eles” pode ser favorable ós traballadores e ás masas españolas?
As propostas actuais de Syriza teñen un contido similar: negociar (no marco da UE e sen romper con ella) unha reestructuración da débeda grega e a aplicación de plans de exuste “menos brutais”.
En momentos nos cales as masas españolas e gregas loitan con dureza contra os plans impostos pola “troika” e, cada vez máis, chegan á conclusión de que se debe rachar coa UE, Podemos e Syriza veñen dende a “esquerda” a tentar salvar ás institucións imperialistas e crea-la ilusión reaccionaria de que poden ser “democratizadas”.
Esta lamentable política de organizacións que se califican de “esquerda” termina levando auga ó muíño da estrema dereita e ata de organizacións fascistas europeas (coma Aurora Dourada en Grecia, a Fronte Nacional francesa e o UKIP británico) que toman a bandeira da ruptura coa UE para gañar peso de masas.
Por outra banda, no caso de Podemos, o seu carácter proimperialista exprésase tamén coa súa postura ante a loita do pobo catalán. Como sinalou Corriente Roja do Estado español, fronte das grandes movilizacións de masas e o recente plebiscito en Cataluña este partido que en abstracto defendía o dereito de autodeterminación levantou a posición de defende-la “unidade de España” ó igual que PP e PSOE.
Aínda peor: afirmou que calquera definición sobre Cataluña debería de darse dentro das “institucións democráticas españolas”. É dicir, por dentro do podre e opresor réxime monárquico herdado do franquismo.
Noutras palabras, a lóxica de Podemos é que existe o “dereito abstracto de autodeterminación”... pero, se se quere aplicar, coma no caso do pobo catalán, Podemos está en contra.
Outras presencias e omisións nas propostas de Podemos
Fronte á débeda española coa UE e os bancos estranxeiros, a consigna de “indignados” era “Non debemos, non pagamos!”. Podemos coezou cunha proposta progresiva: auditoría da débeda, moratoria do seu pagamento namentres se facía esa revisión, e non pagamento da débeda ilexítima.
Logo a dirección elixida a dedo por Pablo Iglesias virou claramente á dereita e a súa proposta actual é, básicamente, renegocia-la débeda e seguir a pagala. Iso sí, “democratizando” ó BCE.
Outro problema gravísimo do pobo español é o daquelas familias que xa non poden seguir a paga-las hipotecas das súas vivendas. Hay máis de 140 desaloxamentos diarios por este motivo e, para agrava-la situación, a lexislación española determina que esa familia debe seguir a paga-la débeda aínda que perdera a vivenda. As reivindicacións do movemento que loita contra esta realidade son: débeda cero se se perde a vivenda e aluguer social (a precios asequibles) para quen non teña vivenda. A proposta de Podemos limítase a propoñe-la “renegociación” da débeda cos bancos.
Finalmente, é imposible sabe-lo que opina Podemos acerca de temas tan importantes coma o salario mínimo (hoxe de 640 euros, moi por baixo das necesidades dunha familia) ou das pensións (xubilacións) aínda máis baixas. Aínda que a prensa preguntoulles reiteradamente qué valores propoñen nestes puntos, a resposta foi a calada, e coma dí o refrán, “quen cala, outorga”.


1.http://podemos.info/wordpress/wpcontent/uploads/2014/05/Programa-Podemos.pdf
2.http://www.elmundo.es/espana/2014/11/24/54732110ca47410f1b8b4579.html
3.http://www.anticapitalistas.org/spip.php?article30170
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-01-2015 18:42
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal