A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

?Goberne quen goberne, os dereitos deféndense?
Pedro Sánchez investido: ?Goberne quen goberne, os dereitos deféndense?

Finalmente, tras 10 meses de goberno en funcións e dúas eleccións xerais, Pedro Sánchez foi investido Presidente, cunha diferenza mínima de dous votos. Foino, nun feito inédito desde a Transición, integrando a Unidas Podemos no goberno e despois de pechar un laborioso acordo con ERC, así como tras pactar co PNV. É dicir, facendo o contrario do que axitou na campaña electoral.
Sánchez declarou que o próximo Goberno será o instrumento para un gran cambio progresista e Iglesias ha ir máis lonxe, declarando que será unha referencia europea e mundial das forzas progresistas e de esquerda.

Unha dereita desbocada
A dereita e a ultradereita preséntano como un Goberno «ilexítimo», froito dun «golpe institucional» contra a «unidade de España», presidido por un «traidor» e levantado co apoio de «golpistas» de ERC e «terroristas» de Bildu. Esta declaración de guerra da dereita chegou a incluír ao longo destes días chamamentos aos militares de representantes de Vox. Desde Corrente Vermella só podemos mostrar a nosa repugnancia e reafirmar o noso compromiso para pararlles os pés.

Un Goberno fráxil
As promesas de Sánchez e a exaltación de Iglesias chocan coa realidade dun Goberno fráxil. Cada lei vai significar unha negociación a múltiples bandas e non digamos os Orzamentos. Os apoios para a investidura non alcanzan para acometer ningunha reforma constitucional e fan mesmo difícil a aprobación de leis orgánicas. O trifachito anunciou que calquera cambio legal importante vano a levar ao Tribunal Constitucional e que recorrerán de forma sistemática ao aparello xudicial, dominado por xuíces reaccionarios amigos, que a Transición nunca depurou.
Por outra banda, a permanencia do Goberno depende da continuidade dos pactos tecidos para a investidura e, moi en particular, da marcha do pacto con ERC.

A mellor maneira de combater á dereita é non baixar a garda e mobilizarse polos dereitos
O novo Goberno vai aproveitar as ameazas e a brutal hostilidade da dereita para pedir que se lle dea un cheque en branco, porque só así pecharemos o paso ao trifachito.
O problema é que pode ser o propio Goberno quen abra a porta á dereita. Que pasará se decepciona á xente traballadora que os votou? Ou ás mulleres? Ou aos pensionistas? Ou ás nacionalidades? Ou aos mozos? Se ocorre iso e non construímos un forte movemento social para esixir os nosos dereitos, e mentres tanto a dereita aprovéitao para mobilizar á súa base social, ninguén poderá evitar que, máis pronto ou máis tarde, o trifachito reaccionario se aúpe ao goberno.
A mellor forma de combater á dereita é cumprir as reivindicacións polas que desde a rúa levamos anos loitando. E aquí é onde veñen os interrogantes. Non queremos augar a festa a ninguén pero a verdade é que hai moitas razóns para pensar que este goberno, no fundamental, non o vai a facer. En primeiro lugar, porque este PSOE é o mesmo que, xunto ao PP, reformou o artigo 135 da Constitución para amarrar que o pago da débeda ás entidades financeiras fose «prioridade absoluta do Estado» por encima de calquera gasto social. É o mesmo PSOE que en 2010 aplicou unha reforma laboral, que aprobou unha reforma regresiva das pensións e apoiou a intervención da autonomía catalá e a represión contra os seus dirixentes.

Palabras e feitos: o programa de Goberno
Tampouco a análise concreta do programa de goberno PSOE-UP, aínda que o presentaron aos catro ventos, dá pé a grandes esperanzas. O documento está repleto de promesas vagas e em longo prazo. Algunhas das ?medidas estrela? teñen máis titular que contido. Por exemplo, a anunciada ?derrogación da reforma laboral? que non é tal. Especifícanse algúns aspectos a ser eliminados, como o despedimento justificado por baixa médica ou a recuperación da ultraactividad dos convenios, pero mantense a rebaixa do custo do despedimento, a eliminación dos salarios de tramitación en despedimentos improcedentes ou a supresión da autorización administrativa para Elos, e sobre a subcontratación só hai vagas palabras. Respecto das causas obxectivas de despedimento, só obrigará a que sexan ?máis precisas?. O aumento do Salario Mínimo Interprofesional non se sabe aínda a que cantidade será nin o seu calendario de aplicación.
Sobre vivenda, a PAH denunciou que non hai ningún compromiso concreto real para parar os desafiuzamentos e que non se ofrecen solucións ao gravísimo problema da vivenda social (ler o comunicado da PAH picando aquí).
Está por ver o compromiso económico real na loita contra a desigualdade das mulleres e a violencia machista. A ?Lei Mordaza? seguirá vixente ata que se aproba unha ?Lei de seguridade cidadá?. Contra o cambio climático fálase de obxectivos a alcanzar en 2040 ou 2050. As empresas enerxéticas van seguir dominando o mercado. Sobre os migrantes, só se di que se modificará o sistema de acollida para que sexa ?máis eficiente e solidário?, manténdose os CIEs e a Lei de Estranxeiría.
Respecto de Cataluña, Sánchez recoñece formalmente que se trata dun conflito político que debe resolverse politicamente, para o que pactou con ERC unha mesa de diálogo coa Generalitat. Pero está excluído un referendo de autodeterminación, que a Constitución prohibe, e tampouco hai compromiso dunha amnistía dos presos políticos cataláns. Se hai concesións de peso no marco autonómico, serán recorridas pola dereita ante o Tribunal Constitucional.
Por outra banda, todo o programa está explicitamente sometido á ?competitividade empresarial? (é dicir, a que os donos gañen o suficiente) e, en particular, ás normas financeiras da UE que fan imposible o cumprimento de gran parte das promesas. Todo se move, ademais, nos límites institucionais e legais dun réxime que os grandes poderes teñen «atado e ben atado»

Goberne quen goberne, os dereitos deféndense
Haberá quen pense que somos agoreiros ou que estamos a condenar ao novo goberno aínda antes que se forme. Pero era o mesmo Pablo Iglesias quen recoñecía o mesmo día da investidura que ?vivimos nunha democracia limitada polos poderes económicos?, que ?o poder dos fondos de investimento establece as regras do xogo? e ?define a política?, incluída a do novo goberno, ao mesmo tempo que mostraba-se feliz de que algúns grandes empresarios ?que defenden os seus interesses? comprendesen que non teñen nada que temer do novo Goberno (diario.é 7/1/20).
En Corrente Vermella comprendemos a quen resoplan de alivio ao ver fora do goberno á dereita e a extrema dereita e respectamos a todos os compañeiros e compañeiras que teñan ilusións no novo goberno PSOE-UP. Nós/as non temos a menor confianza, pero imos estar xuntos na rúa, de xeito conxunto, combatendo á dereita e esixindo os dereitos ao Goberno. Porque estamos plenamente convencidos de que non haberá ningunha conquista sen mobilización. Ningunha reivindicación debe ser apartada ou descafeinada. É xusto agora que están no goberno, que debemos esixir ao PSOE e a UP que cumpran as súas promesas. «Goberne quen goberne, os dereitos deféndense?.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 10-01-2020 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
Trás as eleccións do 26M, é hora de sacar conclusións

1.- As eleccións do 26 de Maio (26-M) foron, en certa maneira, unha segunda volta das eleccións xerais do 28 de Abril (28-A). O vento de cola seguiu empuxando a favor do PSOE, que aparecía como o ?baluarte? para impedir a entrada da extrema direita ao goberno. O PSOE foi o gran triunfador da xornada. En Cataluña o foi Esquerra Republicana (ERC), que afianzou os seus resultados do 28-A.

2.- O 26-M fixou tamén a relación de forzas na dereita. O PP parece deter o seu esborralle e recuperado a hexemonía, máis aínda se recupera o Concello de Madrid e mantén o goberno da Comunidade. Cidadáns mostrouse incapaz de lograr o ?sorpasso? e o seu papel quedou limitado ao de ?partido bisagra?. En canto a Vox, reducido a un 6,2% de voto nas eleccións europeas, apareceu como unha forza irrelevante na gran maioría de municipios.

3.- Un dos aspectos máis relevantes do 26-M foi o desmoronamiento de Podemos. En 2015 obtivo case 5,2 millóns de votos, a só 340.000 do PSOE. Agora, catro anos máis tarde, nas eleccións xerais do 28-A perdeu 1,5 millóns de votos e o 26-M, un mes despois, outro millón e medio nas europeas. Tamén perdeu os gobernos municipais e a maioría de deputados autonómicos...

4.- A razón deste afundimento vertixinoso -unha verdadeira crise de descomposición- a só cinco anos da súa fundación, foi a súa conversión na á esquerda do réxime monárquico. Transformou-se nunha forza auxiliar do PSOE, en cuxo apoio acudiu cando este estaba a piques de ser desafiuzado. Podemos foi quen desactivou a potente contestación que xurdiu do 15-M, institucionalizouna e integrouna nas institucións do réxime.

5.- A campaña electoral de Iglesias consistiu en: 1/ mendigar un posto no goberno Sánchez, abandonando calquera tipo de crítica ao PSOE, e 2/ abandeirar a defensa da Constitución do 78, apelando cínicamente a uns artigos baleiros que saben que non obrigan xuridicamente a nada. Cunha campaña así para que votar a Podemos podendo facelo ao PSOE?

6.- Debemos engadir o desengano de sectores populares dos ?concellos do cambio?, tras vivir o contraste entre as promesas e unha realidade que non cambiou nada substancial das súas condicións de vida, mentres os grandes negocios seguiron medrando sen freo. Os cambios quedaron reducidos ao ?talante? e a actuacións menores, con moita publicidade e un respecto case relixioso a unha legalidade inxusta. Iso, sen contar actuacións escandalosas como a de Carmena cos titiriteros, a ?operación Chamartín? ou os desafiuzamentos da rúa Argumosa no barrio de Lavapiés, o desaloxo da Insumisa na Coruña, etc. Ou a grotesca participación dun representante de Podemos como ?vicepresidente? de Page na comunidade de Castela-A Mancha.

7.- O 26-M, en pleno xuízo aos líderes independentistas, mostrou o lugar central que segue ocupando o conflito catalán. A suspensión como deputados de Junqueras e outros presos políticos cataláns, o millón longo de votos logrado por Puigdemont ou a obtención do 50% de papeletas para as candidaturas independentistas nas eleccións europeas, mostran que Cataluña continúa sendo o talón de Aquiles do réxime monárquico.

8.- As eleccións tamén reflectiron a vitória de ERC na disputa pola hexemonía no independentismo catalán. Esta vitoria reforza a ERC de face ás eleccións catalás que terán lugar despois da sentenza do Supremo e afianza a súa política en busca dun reacomodo no marco constitucional.

9.- Tamén hai que constatar o pau recibido pola CUP na cidade de Barcelona e en toda a área metropolitana. O arrastre do voto a ERC non explica a derrota sofrida. Desde o referendo do 1 de outubro de 2017, a diferenciación da CUP fronte ao bloque hexemónico do independentismo foi ante todo testemuñal e xestual, sen construír unha alternativa estratéxica, aínda que fose minoritaria. O seu papel nos concellos, onde participou en coalicións de goberno, quedou basicamente reducido a un esforzo de xestión honesta e á promoción de ?economía social e solidaria?. Ao que hai que engadir a crise interna que sofre, dividida entre os seus dous sectores máis representativos, un centrado no municipalismo e o outro na procura dumha ?fronte nacional? con ERC e JxCat.

10.- Dalgunha maneira, estas eleccións conclúen o ciclo que se abriu o 15-M. Primeiro veu a institucionalización do movemento a mans de Podemos e despois, cumprida a misión, a súa inmolación e a recuperación relativa dos vellos partidos do réxime, PSOE e PP.O réxime gaña estabilidade. Pero é unha estabilidade relativa. Estamos lonxe de volver ao antigo punto de partida: o PSOE e o PP nunca volverán ser o que foron. A futura recaída do PSOE no descrédito popular dificilmente vai atopar outro Pedro Sánchez para resucita-lo. A diferenza de fai cinco anos, agora coñecemos a fraude política que representou Podemos. O réxime monárquico está profundamente desacreditado ante importantes sectores populares. O problema catalán vai proseguir, por moito que busquen neutralizalo. E a UE, patronal e gobernos, empezando polo próximo de Sánchez, van continuar descargando fortes golpes sobre a clase traballadora e os sectores populares, aos que imos ter que responder.

11.- Máis aló do actual desconcerto que percorre a amplos sectores de ativistas, a lección estratéxica do 26-M é clara: Hai que porse a traballar para construír un novo 15-M, máis profundo, máis obreiro e popular, controlado pola base e unificado a través da súa organización democrática, mediante unha rede de delegad@s elexid@s e revogables. Hai que construír un novo 15-M que non se deixe institucionalizar e afirme o seu obxectivo de acabar con este réxime ao que ?chámanlle democracia e non o é? e abrir un proceso constituínte que, descoñecendo a actual Constitución e as normas da UE, permita reconstruír a sociedade sobre novas bases políticas (incluído o dereito a decidir das nacionalidades) e económicas, acabando co dominio e os privilexios do Ibex 35 e loitando por unha Europa dos traballadores e os pobos.

Este é o programa que a candidatura de Corrente Vermella defendeu nas eleccións europeas. É a este compromiso ao que vos convidamos a traballar con nos.

04/06/19

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 06-06-2019 09:45
# Ligazón permanente a este artigo
EN DEFENSA DA LIBERDADE DE EXPRESIÓN
CONTRA O RECORTE DAS LIBERDADES
EN DEFENSA DA LIBERDADE DE EXPRESIÓN


As medidas de recortes sociais e reformas laborais, de privatizacións e desmantelamento do público, de negación dos direitos do pobo catalán a decidir,... non son alleos ás medidas de retroceso nos direitos politicos, como a liberdade de expresión ou a imposición de censura nos medios de comunicación privados e públicos. Os gobernos, para impoñer os retrocesos sociais, teñen que recortar as liberdades da poboación.


A manipulación dos medios de comunicación públicos en Galiza é tan obvia nalgún caso, que chega a dar risa.

A ocultación dos lumes que cercaron Vigo o ano pasado (cando medios estatais levaban horas conectando en directo) ou os 50 seg. adicados á sentenza da Gürtel son uns dos exemplos mais destacables; mais son centos os casos de censura, manipulación e represalias contra profesionais que simplemente pretenden exerce-lo seu traballo de informar con veracidade.
Pódese afirmar que os medios de comunicación de masas non tanto crean opinión como reforzan opinións existentes. E neste sentido, están a ser usados para radicalizar a certos sectores da poboación con mensaxes xenófobos, anticataláns, etc., para que apoien sen moita reflexión ó sistema político xurdido da Transición: o que agora se chama o Réxime do 78. Corrupto, pailán, herdeiro e administrador do pasado fascista.

Coa manipulación informativa consiguen crear un ambiente óptimo para que unha parte significativa da poboación considere xustas ou acertadas medidas como o 155, a lei mordaza, os recortes, a represión sindical, a merma de dereitos de inmigrantes ou a non investigación a Juan Carlos de Borbón por ladrón. E a súa radicalización fai que se mobilicen físicamente para aplicalas, como fan as patrullas que co conto de retirar lazadas amarelas o que buscan, simplemente, é unha escusa para liarse a tortas.

As plantillas de CRTVG e CRTVE levan tempo pelexando por non seren obrigadas a mentir á poboación, e nesa pelexa coinciden nunha loita por un dereito universal, unha loita política, con un movemento dirixido por personas da clase traballadora. Unha loita, como levan traballadores/as de do sector público (sanidade, educación..) e das empresas privadas, no camiño de unifcar todas as loitas.
Que xusto somos as que sufrimos as políticas da Xunta e os gobernos centrais de reformas laborais, destrucción do público e retroceso de dereitos pero ó mesmo tempo pola nosa función no sistema sómo-las únicas que podemos exercer unha presión eficaz para esixi-las nosas reivindicacións e facer dimitir o goberno da Xunta, e derrubar este tinglado corrupto pactado no 78. Pois as nosas esixencias non son compatibles con este réxime que encorseta liberdades.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-09-2018 09:47
# Ligazón permanente a este artigo
Acordo da Administración pública: Nin emprego, nin dereitos

O SOCORRO MUTUO DE GOBERNO E SINDICATOS ASINANTES

Despois de anos de destrución de postos de traballo, rebaixas de salarios, perdida de direitos e desmantelamento sistemático dos servizos públicos en todas as administracións públicas, desde os servizos sociais pasando polo transporte colectivo (RENFE), correos, ensino, sanidade... , CCOO, UXT e CSI-F asinaron un Acordo para a ?mellora? do emprego público na Administración.

Unha propaganda que falsea a realidade e encobre miles de postos de traballo perdidos
Como veñen denunciando diversas organizacións sindicais (SAGAP;COBAS;CUT....), máis aló de toda a propaganda mediática, en rigor, o acordo o único que recolle é unha imprecisa oferta de emprego público (OPE) e outra, máis imprecisa aínda, taxa de 100% de reposición en sectores prioritarios para o 2017, todo iso ?respeitando os límites e regras de gastos estabelecidos? . Iso que están a vender como ?unha gran medida?, non é máis que, no mellor dos casos, sacar a OPE as xubilacións do ano pasado, o que supón unha renúncia expresa a recuperar as prazas perdidas desde o início da crise, e seguir sen repor, é dicir perdendo, o 50% das prazas nos sectores, segundo eles, non prioritarios.

Con respecto á redución da temporalidade, expoñen facer ?fixos? a unhas 250.000 prazas que, eles calculan, reducirán a temporalidade nun 90% deixándoa nun 8%. Pero segundo un dos sindicatos asinantes, a temporalidade nas administracións afecta ao redor de 700,000 postos. Estas prazas levan na súa maioría ocupadas durante anos, porque a Administración incumpre as súas propias normas e leis, permitindo que miles de postos de traballo estean en fraude de lei e durante estes anos, ademais, non convocou OPEs adecuadas á realidade que se vive dentro da Administración. Isto permítelle adelgazar o persoal ao seu antollo, ter ao persoal da zeca á meca, roubándolles dereitos anos tras anos; así pode reducir o déficit público, e ?mellorar a economia? á conta dos e as traballadoras da Administración.

Agora coa conivencia das direccións sindicais asinantes do pacto, o Goberno falsea as cifras de temporalidade, tenta lavarse a cara ante a opinión pública, argumentando que a situación de precariedade e recortes así como a deterioración dos servizos públicos, non é tal como denúnciana os traballadores/as organizadas en Mareas, Marchas,... , que están fartos: son eles os que garantiron, moitas veces á conta da súa propia saúde, que o sistema público non se derrubou.

O Pacto, contra o que se pretende vender mediáticamente, non garante a centenares de miles de traballadores/as, nin a conversión de interinos a fixos, nin a súa consolidación. Todos e todas terán que pasar por unha oposición e ao final non saben se poderán continuar na súa praza despois de levar en moitos casos máis de 20 anos traballando para a Administración! A única forma de que este pacto fóra en benefício dos e as traballadoras, e así poder prestar un bo servizo público que todas e todos pagamos cos nosos impostos é que todo o persoal temporal pasase a fixo como determina a lei.

O pacto asinado, ademais, profunda na mobilidade xeográfica e funcional, así como na continua perda de poder adquisitivo dos salarios.
É obvio que con este Acordo, o Goberno e as Centrais Sindicais asinantes, pretenden ratificar os retrocesos do ?ERE encuberto? que ao longo de todos estes anos de crises, desde o goberno de ZP ata os actuais, viñéronse aplicando, a maior gloria das privatizacións e desmantelamento das conquistas sociais chamadas ?Estado do Benestar?.

Un Pacto Social entre o Goberno e burocracia sindical para sosterse mutuamente
?A recuperación comezou?; agora hai que estabilizar os datos económicos, facendo as ?reformas estruturais? que faltan. Pero é un goberno en minoría no Parlamento, que non pode facer como ata agora, gobernar a golpe de decreto; senón que precisa do ?diálogo?, do ?pacto?, para sacar adiante as súas medidas. Por iso este pacto é, segundo o Ministro Montoro, ?unha importante contribución á completa recuperación económica do país?.

Está claro que o goberno necesita despexar o perigo de ver as rúas con protestas sociais e necesitaba un balón de osíxeno despois das sentenzas de Estrasburgo e Vigo, ao equiparar os dereitos dos traballadores/as da Administración aos da privada, coa fervenza de demandas contra a Administración, que está a obrigar a pagar millóns de euros en indemnizacións por despedimentos, que se aforraron durante todos estes anos e as posibles demandas futuras.

Por iso Rajoy apela ao Pacto social, a recuperar unha sorte de novos Pactos da Moncloa, mentres dá pasos no mesmo sentido mantendo os Pactos de Toledo (para as pensións), agora o da Administración Pública e prosegue co laborioso intento do Pacto pola educación. Son os Pactos que as reformas estruturais que a Unión Europea e o FMI esixen, a poder ser, mantendo a paz social.
CCOO, UXT e CSIF necesitan ?ofrecer algo? aos traballadores/as, aínda que sexa fume que sirva para tentar gañar tempo e soster o seu cada vez máis escasa credibilidade. E precisan das axudas financeiras do Estado, imprescindibles para soster os seus monstruosos aparellos. Pero esa ?axuda? hai que gañarlla demostrando a utilidade social do investimento que neles fai o Estado, aínda que o acordo sexa unha chapuza que valla para aquilo do ?suxéitache mentres cobro?. Unha sorte, en esencia, de ?socorro mutuo? entre a burocracia sindical e o Goberno, a costa (como sempre) dos dereitos e as condicións de emprego dos traballadores/as.


Rexeitar o Acordo e recuperar a rúa para poder recuperar os dereitos

O Acordo subscrito é un ?acordo marco?, cuxa aplicación agora hai que negociala en todos os niveis da Administración, desde a central ata a autonómica, pasando pola local e deputacións. Sen dúbida que esa negociación non estará exenta de tensións, porque o Goberno seguirá aplicando o seu criterio do ?control do déficit? acordado coa Unión Europea, de respecto a ?os límites e regras de gastos estabelecidos? e desde o respecto a toda a iniciativa privada, os amigos do Goberno, que fan os seus negocios medrando ao redor das Administracións. E CCOO, UXT e CSI-F xa se sabe onde se sitúan, pero terán que pelexar as migallas que poidan rebañar para dar visos de bondade a esta infamia que asinaron, a este ERE encuberto que co seu beneplácito coou o Goberno.

Imos a un escenario de posibles ?mobilizacións comparsa? para negociar mellor o pacto social e o Acordo vergoñoso, no medio do inevitable perigo de que miles de traballadores/as dediquen todos os seus esforzos a preparar unha oposición-lotaría que lles ?garantir? o posto de traballo ante a situación de paro masivo. Esa venda de ilusións é a maior canallada deste Acordo, mentres os traballadores/as resígnense a seguir perdendo postos de traballo, dereitos e salarios e dediquen o seu empeño a unha oposición lotaría, mais asegurada estará a paz social e ata unha boa veta de negócio das academias.

O Acordo é un pau para os traballadores/as, e pretender embelecer o feito ou minimizalo non é máis que dar indulxencias aos burócratas que o asinaron, a estes correveidiles do Goberno que asinan para os traballadores/as o que non se van a aplicar para eles mesmos.

Nós/as queremos dirixirnos aos traballadores/as que saíron á rúa a defender a estabilidade no emprego e a recuperación de dereitos, aos/as que desde o SAGAP, COBAS, CUT, CXT, CIG, desde as bases de CCOO ou UXT, ou non afiliados, rexeitaron este Acordo. Non podemos darnos por vencidos!. Todos/as os que o rexeitamos debemos unir forzas, facer unha fronte sindical de rexeitamento, que prosiga cunha intensa e extenso labor de explicación de leste Acordo-fraude; que chame a non perder a rúa e a mobilización. O próximo mes temos dúas datas xa marcadas para saír á loita, o 1º de Maio e o 27 de Maio coas Marchas da Dignidade. Ténsenos que ver en ambas as aos traballadores/as das Administracións públicas, loitando co resto dos traballadores/as, por pan, traballo, teito e igualdade, pero reclamando o noso e de todos/as, que polo traballo estable, a recuperación de dereitos e salario dicimos NON AO ACORDO.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 20-04-2017 10:23
# Ligazón permanente a este artigo
8M: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
É TEMPO DE LOITAR CONTRA A DESIGUALDADE

O 8 DE MARZO VOLVEMOS ÁS RÚAS!!


As mulleres cada vez máis e en moitas partes do mundo, estamos a saír ás rúas para loitar contra os ataques que os gobernos están a levar a cabo cara á clase traballadora e os sectores máis desfavorecidos desta. As mobilizacións contra todas as opresións, os feminicidios e outras formas de violencia machista, toman cada vez máis forza. Unha violencia contra as mulleres, as persoas imigrantes ou os sectores LGBTI, é apenas a expresión máis visíbel da violencia económica, política, social e policial, deste sistema capitalista.

Aquí no Estado español, nós tamén resistimos. Coas Marchas da Dignidade, coas Plataformas que se están organizando en defensa das pensións públicas, na loita pola educación pública, contra a violencia machista. Porque nós, as traballadoras, as xubiladas, as estudantes, as desempregadas, estamos a recibir os peores golpes das sucesivas reformas laborais, os recortes sociais, a privatización dos servizos públicos e o saqueio da hucha das pensións.

Seguen os feminicidios
Unha vez máis, comezamos o ano con 15 mulleres asasinadas por violencia machista, das que só dúas denunciaran. A peor cifra rexistrada desde o 2008. Unhas mortes que mostran en toda a súa crueza a falta de recursos materiais que teñen moitas mulleres para escapar desta violencia, a desconfianza nun sistema xudicial que segue infestado de estereotipos machistas e o fracaso dunha Lei insuficiente á que nunca e menos desde que estalou a crise, dotouse do orzamento necesario.

E seguimos á cabeza do paro, a precariedade e a pobreza.
Segundo datos da EPA, o desemprego feminino sitúase nun 20%, tres puntos por encima do dos homes.

Actualmente hai 2.624.500 traballadores/as a tempo parcial, a maioría de forma involuntaria. Unha cifra que creceu nunhas 400.000 persoas desde que comezou a crise. Delas, o 73%, son mulleres. O principal motivo que aducen é ter que encargarse do coidado de menores ou persoas dependentes ou outras responsabilidades familiares. E é que as mulleres nos vemos obrigadas a levar a cabo máis de dous terzos dos 144 millóns de horas diarias de traballo non pagado de alimentación, hixiene e coidado dos demais.

A brecha salarial entre homes e mulleres non deixou de crecer, chegando ao 24 % nos sectores máis feminizados. Case o 70% de quen cobran o salario mínimo son mulleres.

Como consecuencia de todo iso, a prestación contributiva que recibimos é de media de 703 euros, fronte aos 869 euros dos homes e as nosas pensións son un 31% máis baixas. Dous millóns de persoas perciben pensións de xubilación por baixo do limiar de pobreza, das que o 67,3%, son mulleres. Pensións miserables despois de traballar toda a vida.

A brecha nas prestacións de desemprego, así como a diferenza das nosas pensións, é a expresión do machismo social existente e de toda-las discriminacións que sufrimos as mulleres no mercado laboral.

A esta situación hai que sumar a das empregadas de fogar, que en moitos casos non están nin sequera dadas de alta na Seguridade Social e no caso das mulleres inmigrantes, ademais da precariedade laboral e o machismo teñen que enfrontar o racismo e a xenofobia que é promovido en primeiro lugar polas políticas do goberno central e autonómicos, ou desde moitos Concellos.

O exemplo da Revolución Rusa
Este 8 de Marzo ten un significado especial para Corrente Vermella, xa que se cumpren 100 anos da Revolución Rusa. Unha revolución obreira e popular que comezou precisamente coa iniciativa espontánea de miles de mulleres obreiras téxtiles, que se lanzaron á rúa en demanda de Paz, Pan e Terra.

Aquela foi unha revolución vitoriosa en que as mulleres conseguiron grandes avances. Unhas conquistas que lamentablemente foron destruídas polo estalinismo e hoxe, para a vergoña e humillación de todas as mulleres do mundo, na Rusia capitalista de Putin, se descriminaliza a violencia machista a mulleres e nenas/os.

Cando o sistema capitalista mostra toda a súa podremia e miles de mulleres saen á rúa en todo o mundo, alertamos de que non será posible conseguir ata o final nin un só dos dereitos que hoxe nos son negados unha e outra vez, sen enfrontar as medidas que banqueiros, empresarios e gobernos imperialistas ao seu servizo, veñen implementando. Trump é a expresión máis clara e elocuente de como a burguesía imperialista utiliza as opresións para dividir á clase, para poder descargar os seus plans de sobrexplotación ás mulleres e ao conxunto da clase obreira, para tentar facer saír á economía capitalista da súa profunda crise e recuperar a taxa de ganancia dese 1% privilexiado, que acapara a maioría das riquezas a nivel mundial.

Reivindicamos os ensinos da Revolución Rusa e o papel que as mulleres xogaron nela, non como un feito histórico que mirar con nostalxia do pasado, senón como un exemplo a seguir e unha referencia que necesitamos coñecer para a revolución socialista que hoxe, cen anos despois, é máis necesaria que nunca.

Pola unidade de todas as loitas!
A situación das mulleres traballadoras co novo/vello goberno do PP non vai mellorar, pois as raquíticas subidas do SMI en 50 euros, do 0,25% en pensións ou o lixeiro incremento no orzamento para educación, sanidade, protección contra violencia machista ou dependencia aprovados no seu día, non logran reverter o efeito dos recortes de anos anteriores. Iso sen contar con que coa "inestimable" axuda do PSOE, non dubidará en continuar pola senda dos recortes, as privatizacións e as reformas estruturais que sexan necesarias para cumprir coas esixencias da UE e o FMI.

É imprescindible enfrontar este goberno, inimigo da clase traballadora, ao que non é posible derrotar mediante unha oposición institucional conforme ás regras do xogo desde o parlamento, senón mediante a loita e a mobilización na rúa. Máis que nunca, as mulleres traballadoras necesitamos organizarnos xunto a nosa clase, combatendo o machismo en todos aqueles lugares onde participamos e construír en unidade con todas as organizacións sociais, políticas e sindicais de clase, así como co movemento estudantil, un 8 de Marzo unitario, de clase e combativo.

Hai que seguir rodeando de apoio e solidariedade a todas as mulleres que loitan polos seus dereitos como é o caso en Andalucía das xornaleiras de Agrícola Espino e Baena Franco, ás que se quere facer cómplices da fraude cometida polo empresario que as contratou. Ou a das traballadoras do 061, 112 e Saúde Responde, que sofren as consecuencias da privatización dun servizo tan imprescindible como é o servizo de emerxencias sanitarias. Ou a das Mulleres estibadoras do Estado que están a loitar de xeito conxunto cos seus compañeiros na loita contra o decreto que o goberno pretende imporlles para "liberalizar" o sector. E tantas otras.

Dende Corrente Vermella chamamos a participar a dar continuidade á mobilización despois do 8 M, participando na Folga Estudiantil e da Comunidade Educativa o 9 M, e na Manifestación do Persoal Precario da Xunta o 16 M em Compostela.

E o próximo 8 de Marzo, todas e todos á rúa para esixir:

---Emprego estable e salarios dignos! Derrogación de toda-las reformas laborais! A igual traballo, igual salario! Non á precariedade, EREs e ERTEs!
---Pensións públicas dignas a cargo dos Orzamentos Xerais do Estado!
---Nin unha menos! Esiximos recursos suficientes para prevención, atención e protección inmediata de todas as mulleres e de toda forma de violencia machista.
---Orzamento para a Lei de Dependencia! Educación, sanidade e servizos públicos de calidade!
---Non ao pago da débeda!
---Aborto público, libre e gratuíto na Seguridade social
---STOP homofobia, lesbofobia, transfobia e discriminación por orientación sexual!


Secretaría estatal de Muller de Corrente Vermella
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 04-03-2017 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
25N: DIA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA
Feminicidios: O Estado é responsable!

Os recortes no orzamento contra violencia machista alcanzan un 26% desde 2010, pese ao aumento, totalmente insuficiente, dun 6,3% este ano. Esta é a causa de que se pecharon moitos puntos municipais de atención á muller, da precariedade de recursos e a eliminación de moitos xulgados de violencia á muller, da escasa formación de xuíces e persoal que atende a estas mulleres, ou de que a protección a quen a teñen concedida baixase un 24%. Tampouco hai suficientes campañas de prevención, nin axudas económicas dignas. Non hai plans de emprego nin suficientes aloxamentos alternativos para que quen denuncian.


Novo goberno, máis recortes


O novo goberno do PP, aínda que será un goberno máis débil que o anterior, vén agravar aínda máis esta situación. A UE esíxelle un recorte adicional cuantificado entre 10.000 e 24.000 euros nos dous próximos anos, que sen dúbida vai recaer nas mulleres traballadoras. Recortes ao xa de seu exiguo orzamento contra violencia machista. Menos diñeiro en educación para servizos como aula matinal, comedores ou actividades extraescolares, imprescindibles para a nosa inserción laboral ou para que a educación sexual e en valores de igualdade deixe de ser unha materia pendente, mentres persiste o machismo entre a adolescencia e a mocidade. Recortes en políticas de igualdade que alcanzaron o 50% na anterior lexislatura, recortes en saúde e servizos sociais como a partida de Dependencia que deixou a máis de 300.000 persoas, na súa maioría mulleres, sen a axuda que lles pertence.


Moitas violencias, ningunha sen resposta


Unha das caras máis brutais do machismo, son as agresións sexuais e violacións colectivas. A histórica manifestación tras a agresión sufrida por unha moza nos pasados sanfermines, forzou a moitos Concellos a pór en marcha medidas durante as súas festas locais. Hai que organizarse para esixir que se manteñan e xeneralicen a outros municipios e que se considere e atenda a quen sofren algunha agresión sexual, como vítimas de violencia machista.

As sucesivas reformas laborais e a reforma das pensións, que son parte do plan de axuste, teñen consecuencias para as mulleres. Temos máis contratos temporais ou a tempo parcial, a brecha salarial mantense no 20%, as nosas pensións son 38% máis baixas, continúa o acoso laboral e os despedimentos a embarazadas e o paro feminino é 3,5 puntos maior. Esta situación é outra de forma de violencia cara ás mulleres traballadoras e dificulta a moitas saír dunha relación afectiva de malos tratos.

As condicións de miseria e pobreza, cada vez máis estendidas nos nosos barrios, son tamén un caldo de cultivo para que a violencia e malos tratos intrafamiliar se exacerbe cara ás mulleres e os menores, de cuxas necesidades o Estado non se está responsabilizando.

É hora de retomar a loita e a mobilización

Vimos dunha longa ?bebedeira electoral?, pero a realidade demostra que calquera medida a favor das mulleres é necesario arrincala a partir da mobilización. Este 25N ten que ser parte dun plan de loitas que comezan a organizarse para enfrontar os despedimentos que non cesan e o ?paquetazo? que se nos vén encima do goberno entrante, máis preocupado polo pago da débeda e o axuste ao déficit imposto pola UE, que pola vida das mulleres .É por iso que a diferenza doutras organizacións ou de parte do movemento feminista, nin pedimos nin cremos en ningún ?pacto de estado? contra a violencia machista. Tampouco nun aparello xudicial herdeiro do franquismo e ao servizo da burguesía, Pero hai que organizarse para esixir que se garanta a protección ás mulleres, que se acabe coa impunidade e que os culpables cumpran condena.


Contra toda forma de opresión, unidade da clase.


Calquera ataque ás mulleres, é un dereito menos para o conxunto da clase traballadora. Por iso as organizacións populares, sindicais e estudantís de clase, deben de tomar nas súas mans a bandeira pola loita contra toda forma de opresión. Un primeiro paso é organizarnos mulleres e homes en cada barrio e en cada lugar de traballo e estudo para combater toda discriminación e violencia e que mobilizacións como as Marchas da Dignidade, levanten o ?Nin Unha Menos?, como parte do programa da clase obreira. Nin unha menos por redes de trata, nin por abortos clandestinos, nin por feminicidios...

As recentes mobilizacións do mércores negro en Arxentina e outros lugares do mundo, marcan o camiño a seguir na unidade necesaria contra o machismo. Existe unha comprensión cada vez maior de que o causante dos males que afectan ao conxunto da clase traballadora, así como da opresión de mulleres, inmigrantes, colectivo LGBTI, ou novos, é o sistema capitalista en que vivimos e de que é necesario loitar unidas e unidos para enfrontalo e derrubalo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 16-11-2016 18:57
# Ligazón permanente a este artigo
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
FECHA: 30 AGOSTO, 2016
SINDICATO CO.BAS ANDALUCÍA

El próximo 11 de setiembre marcharemos a pie desde los pueblos hacia el Parlamento de Andalucía.

El objetivo de las marchas es la defensa del empleo en la comarca que desde hace años viene retrocediendo. En el caso del campo se hace aún más virulento, ya que unido a la irregularidad laboral, está haciendo que muchos jornaleros/as se queden sin percibir sus prestaciones, al no poder alcanzar las 35 peonadas.

Del mismo modo, queremos manifestar nuestro más completo rechazo a las actuaciones del gobierno de elevar el caso Agrícola Espino y Baena Franco a la vía penal, pidiendo desde 6 meses hasta 3 años de cárcel para los jornaleros cuando fue la empresa quien no cumplió con sus obligaciones de abonar los seguros sociales, dejando una deuda millonaria.

Hace dos meses la Diputacion de Sevilla aprobó una moción por unanimidad que decía ?Cuesta creer que en vez de arremeter contra los empresarios responsables del fraude se cargue contra las víctimas, en este caso los trabajadores y trabajadoras de ambas empresas. Cuesta creer que a la condena al hambre que supone las sanciones se le sume ahora la petición de penas de cárcel.?

Con la marcha al parlamento queremos que tanto Susana como la cámara de grupos parlamentarios se posiciones en este asunto. El próximo domingo estarán invitados todos los grupos parlamentarios para que nos reciban y poder explicarle la situación en la que se encuentra el conflicto así como pedirles que tomen cartas en el asunto para que saquen a los trabajadores del auto.

Por ello invitamos a todos los pueblos para que participen de la marcha, así como a todos los grupos sindicales, sociales y políticos.

¡En defensa del empleo en la comarca!

¡No a las 35 peonadas hasta que declaren todas las peonadas!

¡Justicia para los jornaleros y castigo para los responsables!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:44
# Ligazón permanente a este artigo
SOLIDARIEDADE COA LOITA DOS E DAS XORNALERAS ANDALUZAS

Desde Corrente Vermella expresamos a nosa solidariedade cos xornaleiros e xornaleiras ameazados de multa e cárcere pola fraude empresarial, e apoiamos a súa mobilización en defensa dun emprego digno na súa terra.

En Galiza os pequenos e medianos gandeiros/as levan anos en loita contra as grandes multinacionais do sector, tanto na produccion como as cadeas distribuidoras, favorecidos polas políticas da UE e do goberno central, que fomenta a concentración en poucas mans da produción en orixe do leite, aínda que iso signifique o empobrecimiento de amplos sectores sociais, como os pequenos empresarios/as e os traballadores / as que teñen.

Tanto en Andalucía como en Galiza, o problema reside nas mesmas institucións ao servizo das grandes cadeas e industrias agroalimentarias como Nestlé, Lactalis, Leite Rio, etc., a Unión Europea e os gobernos de quenda; pero non podemos esquecer que os traballadores e traballadoras rurais non deixan de ter os seus propios intereses e necesidades, que os separan nas alternativas dos pequenos e medianos propietarios rurais. Para eles a única esixencia é a da subida do prezo do leite, para os asalariados / as son as xornadas, os salarios e a estabilidade no emprego.
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:40
# Ligazón permanente a este artigo
Non á inhabilitación de Arnaldo Otegi
O pasado 1 de marzo, Arnaldo Otegi, secretario xeral de Sortu, saía de prisión despois de cumprir unha pena de 6 anos e medio. Fora condenado por pertenza a ETA xusto cando buscaba recompor a esquerda abertzale coa finalidade expresa de pór fin ás accións e á propia existencia de ETA, para integrarse plenamente na política institucional. A condena de Otegi e os seus compañeiros/as daba continuidade á represión do Estado contra a esquerda abertzale e mostraba, unha vez máis, a conivencia entre os tribunais e o goberno.

Otegi foi agora inhabilitado como candidato de EH Bildu para as próximas eleccións vascas do 25 de setembro. Encabezaba a lista de Gipuzkoa e era o candidato a lehendakari da esquerda abertzale.

A súa inhabilitación é unha nova manifestación de represión política, un ataque escandaloso contra os dereitos democráticos da esquerda abertzale e unha nova proba de que a manoseada división de poderes é unha frase baleira. Ante esta actuación escandalosa, promovida desde o goberno do PP e acirrada por Cidadáns, non vale dicir, como fixo oficialmente o PSOE, que dan por bo o que digan os tribunais. A isto chámaselle complicidade. E tampouco é de recibo a actitude do PNV, que parece arroxar a responsabilidade da inhabilitación sobre as costas da propia esquerda abertzale.

Corrente Vermella, en nome da defensa dos dereitos democráticos, solidarízase con Arnaldo Otegi, denuncia a actuación represiva e antidemocrática do Estado e esixe que lle sexa restablecido o seu dereito a presentarse como candidato. Son os cidadáns e cidadás vascas os que deben decidir o futuro de Otegi co seu voto e non uns tribunais mediatizados polo Goberno.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 31-08-2016 20:55
# Ligazón permanente a este artigo
rexeitamos a autoinmolación da CUP CC
Comunicado de Corrent Roig ante o acordo de investidura con Junts Pel Si

1. En tempo de desconto e despois dun agónico proceso de negociación, o Secretariado Nacional da CUP e o grupo parlamentario da CUP-CC asinaron onte, 9 de xaneiro, o acordo de investidura con Junts pel Si.

2. Entendemos que o texto do acordo, mírese como se mire, implica entrégao a Junts pel Si, que agora pasará a dispor de dous deputados/desde a CUP-CC que "incorporaranse á dinámica do grupo parlamentario de Junts pel Si, de maneira estable", co compromiso de garantir a estabilidade parlamentaria do goberno (punto 1), cousa que implica, quéirase ou non o apoio aos próximos orzamentos. Tamén a CUP-CC comprométese a "a defensa activa" do goberno de Junts pel Si (punto 3).

3. Así mesmo, o acordo representa investir un presidente nomeado por Artur Mas e obediente ás súas instrucións, que nos últimos tempos saíu en defensa de Pujol e da privatización da Sanidade e é simpatizante do estado sionista de Israel.

4. O acordo significa tamén a aceptación da parodia de "plan de choque" de Junts pel Si, rexeitada por todos na asemblea de Sabadell e tamén, de facto, da folla de ruta de Junts Pel Si.

5. Pero se hai algo que nos doe é a inadmisible humillación pública e a autoflagelación que impón o acordo, obrigando a pedir perdón e forzando a dimisión de dous deputados/as polo "pecado" de defender o acordo das bases de rexeitar a investidura de Artur Mas.

6. Por todo isto, se antes opuñámonos/opuñámosnos firmemente á investidura de Artur Mas, agora, aínda con máis motivo opómonos ao acordo logrado.

7. Pensamos que o Secretariado Nacional e o grupo parlamentario non tiñan mandato para acordar esta entrega da CUP-CC a Junts Pel Si, que foi presentada como un feito consumado, sen debate previo na base e pondo ao Consello Político e ao GAP entre o eixo e a roda.

8. Corrent Roig, como parte do espazo Per a Ruptura, non podemos asumir ningunha responsabilidade por este acordo que pon en cuestión o carácter de forza rupturista e anticapitalista da CUP-CC.

9. É deber de de todos os que nos opomos ao acordo loitar unidos para revertelo e evitar a autodestrución da CUP-CC como forza rupturista, anticapitalista e inimiga xurada da corrupción e da continuidade da política de recortes.

Barcelona, 10 de xaneiro de 2015
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 10-01-2016 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0