A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Alcoa non se pecha

NACIONALIZACIÓN BAIXO CONTROL OBREIRO

Os e as traballadoras de Alcoa de A Coruña e Aviles comezaron umha loita contra o peche das fábricas que pretende a multinacional ianqui, depois de se embolsar 1 mil millóns de euros en subvencións e de non investir nin un duro na mellora das instalacións.
Polas condicións concretas da produción de aluminio, en fornos, desde o comezo da loita o cadro de persoal ten que mantelos encendidos, pois de non seren así, o metal solidificaríase e recomezar a atividade daría argumentos para o peche das fábricas: o custe de reiniciar os traballos sería altísimo.
Esta é umha primeira demonstración práctica de para que serven realmente os empresarios, á hora do traballo: para se embolsar os beneficios... porque a produción é cousa dos traballadores e traballadoras. Umha fábrica pode funcionar sen que os empresarios existan.
Mas para mante-la produción son precisas materias primas, combustible, electricidade, etc..., a patronal de conxunto pode asustarse do exemplo de que non serven para nada, e boicotear a chegada dos elementos imprescindibles para o funcionamento da factoría, paralizando desde fora o que os traballadores desde dentro, manteñen viva.
Fronte a elo faise necesaria a esixencia de que o estado fágase cargo de manter o traballo, aportando os insumos necesarios para ese funcionamento, garantindo con feitos e non con palabras e pactos, todos os postos de traballo.
A suma de ambas medidas, a dos traballadores / as e o estado, chamase “nacionalización baixo control obreiro”. O Estado faise cargo do que os traballadores / as xestiona; mais claro a auga.


A solidariedade da clase traballadora

A perda de postos de traballo están á orde do día, non so en Alcoa e outras industrias como Vestas León fai pouco; mas tamén nos servizos públicos, como a sanidade, a educación, servizos sociais,... ou grandes empresas como hospital privado POVISA en Vigo, que ameaza co despido de 1500 traballadores e traballadoras da sanidade.
Os despidos nos servizos públicos teñen como obxectivo privatizalos, como fixeron no seu momento con Inespal, industria estatal vendida a Alcoa, que de 11 fábricas so quedan 3, e van camiño de que non quede ningumha; para que o final, sexan grandes empresas as que leven os beneficios.
A loita de Alcoa en defensa dos postos de traballo non é diferente; porque están xogo os direitos laborais conquistados o longo dos anos, en sanidade, en pensións, en condicións de traballo,... a unidade e a solidariedade da clase traballadora en DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO é imprescindible: é umha loita contra as políticas que recortan en direitos á clase traballadora.

A ultima palabra: os traballadores e traballadoras
A experiencia demonstra que as negociacións entre sindicatos e empresa sempre... SEMPRE, redundan nun mercadeo de diñeiro e indemnizacións por postos de traballo, co peche da empresa no final do camiño. É preciso lembrar os exemplos na Coruña?, a listaxe é longa, polo que so mencionaranse os mais senlleiros: Mafriesa, SIDEGASA, Fenosa, Caramelo (dúas veces), Banco Pastor,... Todas elas hoxe pechadas, con miles de postos de traballo perdidos, e a xuventude ou en precario ou na emigración.
Por iso é inaceptable que as negociacións sexan entre sindicatos, empresa e estado, marxinando aos comités de A Coruña e Avilés. Porque non contan cos representantes lexítimos dos traballadores / as?... Porque é mais fácil que as cúpulas sindicais, alonxadas dos centros de traballo, asinen o que á empresa e o estado lle convén; COMO SEMPRE.
A loita contra o peche de Alcoa ten que extenderse; manifestacións como a do sábado teñen ser un paso nesa loita, na súa extensión o conxunto da poboación traballadora, coa convocatoria de tantas Xornadas de Loita Xerais que sexan precisas para conquistar que ALCOA NON SE PECHA.

Ningunha confianza nos gobernos
Inespal foi vendida a Alcoa polo goberno de Aznar co silencio da Xunta de Fraga. Ningún goberno posterior, sexa da cor que fose, nin galego nin central, prantexaronse a necesidade de recuperar ás fábricas para o estado; era o triunfo do neoliberalismo. Como agora, que diante da intención da empresa, o mais que se propón e a “tarifa eléctrica galega”, como se fose o bálsamo de Fierabrás para resolve-los problemas de Alcoa, e da industria galega.
Alcoa xa dixo que son “problemas intrínsecos”, e eses son que xa ten aberta a factoría en Arabia Saudí (a teocrática, homofoba e asasina de iemenís), que ten umha capacidade produtiva superior á suma de A Coruña e Aviles. Ademais, China, tras a guerra comercial cos EE UU, inunda o mercado con aluminio máis barato.
Por iso o problema de Alcoa, como da industria en xeral, non é umha “tarifa eléctrica” que lles permita competir no mercado, senon que chamase CAPITALISMO. Sempre haberá alguén que compita en “mellores” condicións, destruíndo condicións laborais, producindo mais barato (saudís ou chinesas, neste caso)
A única perspectiva posible é romper con esta dinámica cara abaixo nas condicións de traballo e sociais, na que a competencia entre os empresarios teñen metido o mundo, é NACIONALIZANDO as industrias esenciais como a electricidade, ... e poñéndoa baixo o control democrático da clase traballadora, que planifique a produción de bens e servizos en función das necesidades sociais e non dos beneficios patronais.
Os gobernos, o central e Xunta, nunca van tomar ningumha medida que rompa esta dinámica destrutiva dos nosos direitos: con cada posto de traballo perdido, un direito vaise polo desalgue; por iso non podemos confiar e ningún deles. Os gobernos son parte do problema pois aplican as politicas que desde os centros reais de poder, os consellos de administración das empresa, as Bolsas, os Bancos centrais, deciden.
A única garantía de que todos os postos de traballo se manteñen, que a fábrica non pecha, é a que están levando adiante os traballadores / as de Alcoa, manter eles a produción,... é ESIXIR A NACIONALIZACIÓN DAS EMPRESAS; chamado ao apoio activo de toda a clase traballadora.


A sua loita é a nosa loita!


Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-10-2018 17:55
# Ligazón permanente a este artigo
NESTE 25 DE XULLO GRAZAS POR NADA, ESPAÑA

A situación de “emerxencia social e nacional” empeora. Os anos de gobernos do PP, tanto na Xunta como no goberno central, que profundizaron a estela aberta polos últimos de Zapatero, foron unha verdadeira catástrofe social. O novo goberno de Pedro Sánchez tampouco ten una axenda para Galiza mais alá de entenderse con Feijoo, o que significa continuar coas políticas en beneficio do capital españolista e do global (no que inclúese os capitais galegos), que ten a visión dunha Galiza semicolonial, proveedora de materias primas, desindustrializada, exportadora de man de obra e turística.
A crise do tinglado herdeiro do franquismo que demos en chamar réxime do 78 é un feito que ninguén pode ocultar, por moito que os medios manipulen e censuren a información (como a plantilla de RTVG ven denunciando). Coa crise non pechada de Cataluña e barrios na capital do Estado organizando consultas a favor dun referéndum sobre a monarquía, co pai do rei envolto nun caso de evasión de capitais e o seu cuñado na cadea por ladrón; con leis mordaza, a xudicatura cuestionada, e os dous partidos que garantían o tinglado debilitados, posiblemente sexa o momento de avanzar polo mesmo camiño que o pobo catalán iniciou o 1-O para rachar con este réxime, sen soñar inxenuamente que coa burguesía galega e española avanzaremos nesa loita, pois non teñen os mesmos obxectivos que a clase traballadora. Tampouco acreditamos nos seus métodos: a experiencia demostranos a esterilidade da representación parlamentaria e claudicación programática que supón participar en gobernos de coalición.
As eleccións non son a canle para conquistar direitos, deben utilizarse coma altofalante da mobilización social. Deben servir para organizar e desenvolve-la mobilización baixo un programa de ruptura co réxime; o contrario é mante-la ilusión utópica de que nestas institucións é posible mudar algo. O rexime do 78 ten a lóxica que lle deron na Transición para que non mudase o tinglado. Non é reformable.
A única saída para Galiza e o resto do estado é exerce-lo noso dereito a decidir se deixamos que nos manteñan encadenados a un réxime podre ó que non debemos nada, ou rachamos con él. Para Corrente Vermella esa ruptura somentes pode darse dende a unidade na loita en base ás reivindicacións da clase traballadora e os movementos sociais, a autoorganización independente da poboación traballadora en sindicatos, asociacións veciñais, culturais e sociais, e contra as organizacións que desde o réxime só procuran a paz social para mante-lo statu quo.
Umha ruptura que se concrete nunhas Cortes Constituíntes a nivel estatal, e numha Asemblea Constituínte Galega na que se constrúa a República Galega, no camiño da Federación de Repúblicas Ibéricas e os Estados Unidos Socialistas de Europa.
Neste sentido, propoñemos un plan de emerxencia social que como mínimo contemple:

-derrogación das medidas aprobadas por PP e PSOE no referente a reformas laborais, reformas dos códigos civil e penal, privatizacións e desmantelamento das conquistas sociais.
-non pago da débeda pública e auditoría para determina-las responsabilidades.
-reparto do traballo sen reducción de salarios e desaparición da fenda salarial entre homes e mulleres.
-contratación de personal nos servizos públicos para que cumplan o seu obxectivo.
-nacionalización da banca e das empresas en crise baixo control dos traballadores e traballadoras.
-plan de obras e infraestruturas executado sen xestión privada, que garanta un desenvolvimento sostible e ó servizo das necesidades sociais e non das grandes empresas.
-políticas activas na defensa da cultura e o idioma.
-desenvolvemento dos organismos de poder democrático da clase traballadora, única garantía de enfronta-la crise dende esa perspectiva e de planificación dos recursos ao servizo das necesidades sociais.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-07-2018 08:59
# Ligazón permanente a este artigo
CORRENTE VERMELLA DIANTE DA PROPOSTA DE FOLGA XERAL DA CIG

A CIG ven de propor a convocatoria dumha folga xeral para o 19 de xuño, dirixida en prinicipio a CC OO e UXT, "que obrigue ao PP a retroceder nas suas posicións antisociais, antigalegas e antiobreiras". Sen lugar a dúbidas, a situación de "emerxencia social e nacional" de fai varios anos non non se resolveu, mas tamen agravouse. Hoxe todos os indicadores en direitos sociais e políticos na Galiza e no Estado Español están baixo mínimos.
Os gobernos do PP, tanto o central como a Xunta, debilitados pola corrupción, están mais debiles que nunca e o partido en fase de descomposición. Ate o de agora, desde que o PP xurdera nos 90, nunca tiveran alternativa na direita, era o que se chamou o "bipartidismo" co PSOE, mas a aparición de Cs como recambio pola direita, fai que a descomposición agudícese
A pesar da súa debilidade, contan co apoio do PSOE, de Cs e do PNb nas suas politicas fundamentais, como os orzamentos, e están a agravar as condicions de vida e laborais da clase traballadora e os sectores sociais oprimidos (mulleres, pensionistas, ...). Motivos ha dabondo para convocar, non umha, senon varias Folgas Xerais! É mais que evidente.

Mas a proposta da CIG ten dúas lagoas. Unha a quen se dirixe e dúas, a proposta cingida a Galiza.
Non é de recibo que a CIG chame á convocatoria dumha folga xeral aos que fan parte do problema e non da solución. Os que aceptaron as reformas das pensións e fan parte do fracasado Pacto de Toledo, os que levan decadas asinando reformas laborais, EREs, salarios á baixa, os que asinan Acordos na Administración que son verdadeiros EREs encubertos con consecuencias demoledoras para miles de traballadoras e traballadores publicos, os que na Galiza, non fai ni dous dias, traizoaron a folga da Xustiza, ...

Non ten moito sentido facer esta proposta, porque o NON será a contestación mais evidente, como xa fixo a UXT. Un NON porque nin UXT nin CCOO van cuestionar ao goberno que lles da de comer, e ao que apoian sen nengun remordimiento.

A CIG tería que ollar á sua esquerda, onde existen sindicatos de clase, combativos, e están xurdindo agrupamentos sindicais en sectores en ruptura co sindicalismo de xestión; proporlles a eles a unidade para facer un plan de asembleas de centros de traballo e sectoriais, para convocar mobilizacións conxuntas que constrúan a resposta contundente que supón umha folga xeral.
En segundo lugar, cinguir a proposta de Folga Xeral á Galiza é limitado. Non é que "non serva para nada" como dixo a UXT para rexeitar a proposta, e xustificarse de non convocar nada; o invés, si sirve, pois pon a politica no posto de mando, obriga a discutir como frear as politicas do PP e camiñar no sentido de derrubar estes gobernos corruptos e dos recortes, maxime tras a sentencia do caso Gurtel; mas para evitar que sexa a rua quen os derrube, xa xurdiron propostas de eleccións anticipadas (Cs) ou mocion de censura (PSOE/Podemos),
Claro que sirve!, mas só se fai parte dun calendario de mobilizacións discutido e aprovado en asembleas de centro de traballo e estudo, que insira-se nun proceso de loitas estatal cara a convocatoria dumha Folga Xeral Política que apunte o derrubamento destes gobernos; que non sexa um mero desgaste electoral deles a través da mobilización.
A uns gobernos que levan máis de 7 anos recortando, que seguen saqueando as contas do estado como se non houbera un maña; uns gobernos dun partido declarado como organización criminal, non se lles pode pedir outra cousa que "se vaian". Non hai nada mais nin nada menos que esixir; todo o demáis é pensar que vivemos nun estado de "normalidade democrática", e iso é umha ilusión. O Estado Español vive nunha situación de "excepción".

Mas teñamos claro que umha folga xeral non é un día de feriado, senon que ten que ser parte dun plan de loita sostida no tempo, para que "goberne quen goberne", impoña unha "saída obreira e democrática á crise". Nos ultimos anos ha moitas experiencias de gobernos progresistas, aos que se lles chegou a berrar "non nos falles", que fallaron, e convertironse en parte do problema e non da solución.
Corrente Vermella apoia toda mobilización que apunte neste sentido, por iso chamamos á CIG, ao sindicalismo alternativo, aos movimentos sociais que hoxe ocupan a rua (pensionistas, mulleres,...) a xuntarse urxentemente, e acordar un plan de mobilizacións para levar ás asembleas de centros de traballo, de estudo, aos barrios, onde se decidan as accións a levar adiante. Neste cadro apoiariamos a folga xeral do 19.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-05-2018 12:09
# Ligazón permanente a este artigo
Corrente Vermella diante do desafiuzamento do CSO A Insumisa
1.- Rexeitamos a represión ordenada polo goberno municipal de Marea Atlántica no Concello de A Coruña, contra o CS A Insumisa.

2.- Umha forza que se din do cambio, nunca pode recurrir á represión para impoñer os seus proxetos a compañeiros e compañeiros, ainda que non se partillen os seus obxetivos. Contra a direita ningumha paciencia, mas frente á esquerda, toda a paciencia do mundo, por moito que non gusten as suas opinións, a democracia é lenta.

3.- A decisión do Concello ven dada pola presión de Fomento de resolver a situación, que xa ten acordado 1 millón de euros con empresas (umha UTE) para facer as reformas.

4.- Non partillamos os obxectivos nin os metodos do movimento okupa; para nós a ocupación de terreos ten que ser parte dumha ampla mobilización social para esixir ás institucions (Fomento, Concellos, ou a que sexa), para poñelos o servizo da veciñanza do barrio, de todas as suas organizacións sen exclusións (AA VV, sociais, sindicais, politicas, etc.), autoxestionado desde as asemblea sen restriccións.

5.- A utilización da represión demonstra que, por moita vontade de cambio que se poda ter, as institucións do rexime como os concellos e a sua policia, terminan por impoñer os seus metodos. Non se pode cambiar o Vaticano, facendonos todos curas e monxas.

6.- Consideramos, en fin, que a utilización da represión é dumha gravidade que implica a dimisión inmediata do concelleiro / a responsabel, pois vulnera todos os principios democráticos da esquerda.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 23-05-2018 19:28
# Ligazón permanente a este artigo
1º de MAIO. POR UMHA SAÍDA OBREIRA E DEMOCRÁTICA
O FMI, a UE, Goberno e patronal celebran a "recuperación económica". Para eles son máis beneficios, para nós máis precariedade laboral e social. O ano 2017 as empresas do IBEX 35 gañaron máis de 40.000 millóns, 16% máis que o anterior. E entre 2016 e 2017, o 1% máis rico, o que concentra nas súas mans o 25% da riqueza, acaparou o 40% da nova riqueza creada, mentres o 50% máis pobre só alcanzaba o 7% (datos de Intermon Oxfam).


Os seus beneficios son a nosa precariedade

Din que crean emprego. En realidade, promoven a eventualidade e o traballo a tempo parcial, os empregos-lixo. Hai 2,8 millóns de subempreados a tempo parcial, a maioría mulleres. Só o 3,4% dos novos contratos son indefinidos e a tempo completo; o 90% son eventuais e cunha duración media de 52 días.
A precarización é tan grande que traballar xa non salva da pobreza. Temos 2,4 millóns de traballadores pobres e cada ano aumenta o seu número. Iso, sen falar dos traballadores inmigrantes, gran parte dos cales ve negados os seus dereitos básicos pola Lei de Estranxeiría.
E mentres un terzo dos fogares depende das pensións dos maiores, o Goberno reduce cada ano o seu poder adquisitivo. Iso, cando máis da metade das pensións están por baixo do salario mínimo e a media é de 930... Encima, o próximo ano queren aplicar o "factor de sustentabilidade" para recortar drasticamente as novas pensións.
Xa levamos nestas datas 11 asasinatos de mulleres, ante a burla dun "pacto de Estado" sen fondos para protexer ás mulleres maltratadas e ameazadas.
Os desafiuzamentos, ante a inoperancia dos "concellos do cambio", non baixan, empuxados pola subida brutal dos alugueres, os salarios miserables e un parque público de vivendas ridículo. O ano pasado houbo 60.000 desafiuzamentos e en leste van a máis, mentres os fondos voitre e os especuladores, man a man cos bancos, quedan coas vivendas. En Sanidade e a Educación, en lugar de reverter os recortes que mutilaron os servizos, mantéñenos e aínda profundan.


A deríva autoritaria do réxime monárquico

Esta política do Goberno e os seus aliados, ditada pola Unión Europea e ao servizo de banqueiros e grandes empresarios, vai da man dunha deriva autoritaria moi grave do réxime monárquico, que mostra ás claras a súa natureza de herdeiro do franquismo.
Esta deriva, encabezada polo Rei, diríxese en primeiro lugar contra o independentismo catalán, nunha campaña vingativa de represión que busca impor un castigo exemplar a Cataluña por atreverse a exercer o seu dereito a decidir o pasado 1 de outubro. Por iso manteñen o 155, procesan alcaldes, manteñen a dirixentes independentistas en prisión preventiva de maneira inxustificada e fabrican artificialmente delitos de rebelión e malversación. Unha fabricación tan basta que ata o tribunal alemán de Schleswig-Holstein cuestionou a euroorden de extradición do xuíz Llarena, sacándolle as cores ao réxime.
Pero non é só Cataluña, a onda represiva afecta a todo o Estado. Os casos de Altsasu (onde cualificaron unha pelexa de bar como delito de terrorismo e piden 375 anos de cárcere para oito novos) ou o de Tamara Carrasco (a moza catalá dos CDR á que o fiscal acusa de terrorismo e rebelión por cortes de tráfico) mostran que calquera delito por alteración de orde pública pode converterse en delito de terrorismo, en base aos cambios no Código Penal aprobados polo PP-PSOE. Hai 300 sindicalistas procesados en aplicación do artigo 315 do Código Penal. En base á Lei Mordaza ditaron prisión para rapeiros polas súas letras, detiveron a 73 persoas polos seus comentarios nas redes sociais, han procesado a máis de 60 por "enaltecemento do terrorismo" e impuxeron, só en 2016, 34.000 multas e 19.500 sancións.

Indignación social dun lado e colaboracionismo por outro
Ante esta situación a indignación social crece. Viuse o 8 de Marzo e vese nas manifestacións das Mareas e Coordinadoras Pensionistas, as mobilizacións en Murcia e as folgas dispersas. Vese na manifestación multitudinaria de Pamplona polos mozos de Altsasu e na de Barcelona pola liberdade dos presos políticos e contra a represión.
Se a situación mantense é polo colaboracionismo descarado do PSOE, alicerce do Réxime xunto ao PP (que agora vive horas baixas fronte a C's, que aspira a substituílo como representante da dereita). En canto a Podemos, móstrase impotente, alleo ás loitas e só preocupado pola súa sorte electoral.
Se a situación mantense é tamén pola burocracia de CCOO-UXT que, en lugar de impulsar a mobilización para recuperar salarios, derrogar as reformas laborais do PP e do PSOE e enfrontar a represión, paraliza as loitas e dá osíxeno ao Goberno cos vergoñosos pactos sobre o Salario Mínimo e o de empregados públicos. En pensións, entraron en disputa contra as Mareas e Coordinadoras Pensionistas, tentando reconducir e afogar o movemento dentro do Pacto de Toledo e no cadro da reforma de Zapatero.

Construír desde a rúa unha saída obreira e democrática
Este 1º de Maio temos que saír á rúa xunto ao sindicalismo combativo, as Marchas da Dignidade, as Mareas e Coordinadoras en defensa das pensións públicas, cos movementos sociais, para arroupar as loitas en curso e unificar forzas. Para construír á calor desas loitas unha saída obreira e democrática que rompa o círculo vicioso que esteriliza as loitas ao conducilas ao terreo das eleccións e do xogo parlamentario no seo dunha monarquía que xoga coas cartas marcadas ao servizo dos capitalistas e os capitostes do réxime. Non haberá cambio social, nin cambio económico, nin cambio político, sen construír desde a rúa, as empresas e os centros de estudo unha saída de clase que rompa esas regras do xogo.
-Contra a precariedade: Pola derrogación das reformas laborais do PP e do PSOE!
-Por salario e pensións mínimas de 1.084 ? e revalorización automática co IPC.
-Por unhas pensións garantidas polo Estado: Derrogación das reformas do PSOE-PP!
-Liberdade dos presos políticos: Fose o 155! Cataluña ten dereito a decidir!
-Liberdade dos mozos de Altsasu, Alfon e os presos por loitar: Derrogación da Lei Mordaza!
Fora Rajoy e a Monarquía!



Solidariedade internacionalista

E como Día Internacional da clase obreira, temos tamén que xuntar forzas solidarias cos traballadores de Francia en loita contra os plans antiobreiros de Macron; co pobo de Palestina, masacrado polo sionismo israelí; co pobo mártir de Siria, afogado en sangue pola ditadura genocida de Bashar Al Assad co apoio de Rusia e Irán; co pobo de Nicaragua, reprimido e tiroteado pola ditadura de Ortega.


Proletarios de todos os países, unídevos!
Viva o 1º de Maio!


24/04/2018
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-04-2018 19:08
# Ligazón permanente a este artigo
17 M: TODOS E TODAS ÁS CONCENTRACIONS EN DEFENSA DAS PENSIONS PUBLICAS
QUÉRENNOS ROUBAR UN DEREITO PARA CONVERTELO NUN NEGOCIO

O pasado 22-F miles de pensionistas saíron á rúa para rexeitar rotundamente a esmola do goberno do PP, que non subida, do 0.25% das pensións públicas. A subida do IPC, un 1.45, e o incremento de prezos en artigos básicos, como da alimentación, a electricidade (55% no últimos catro anos) ou os medicamentos vía copago, explican a xusta indignación xerada.

Desde todos os medios insístese en que “o sistema está en perigo”, “non hai diñeiro para as pensións”, “aforrade desde mozos nunha cervexa para un plan privado”. Isto é o que din os que baleiraron o fondo de pensións! É o discurso de todos os que desde a Unión Europea e os seus gobernos levan a cabo o desmantelamento do sistema público de pensións, o roubo manifesto dun dereito, dun “salario diferido” que a clase traballadora conquistou hai anos, como unha garantía de tranquilidade na súa vellez.

Dinnos á cara que "non hai diñeiro" , mentres rescatan autoestradas privadas, dan por perdidos os 60.000 millóns de euros entregados á banca (esa que, din, non foi rescatada), impulsan unha política que beneficia aos empresarios, a través de subvencións ao emprego, deducións da seguridade social e reformas laborais, ou sosteñen unha política fiscal da que se benefician todas as empresas do IBEX 35, onde recalan os políticos do PP e do PSOE a través das portas giratorias. Non hai diñeiro para os pensionistas, pero se o hai para os empresarios, para os gastos da Casa Real e gastos militares e os que gardan os seus intereses, as chamadas “forzas da orde”, ás que lles subiron os salarios dunha maneira importante.

O “sistema non está en perigo”, puxérono en perigo para obrigar a subscribir fondos privados de pensións, pero os grandes prexudicados non somos só os/as xubilados/as actuais, senón todos/as os que se incorporan ao mercado laboral, comezan a traballar ou xa están a traballar, que verán como, senón loitamos agora, terán que traballar ata o último día da súa vida.

O rexeitamento unánime da política miserable dos gobernos do PP non nos debe facer esquecer que o responsable da última reforma, a que ampliaba a xubilación aos 67 anos, foi o PSOE. Por iso, calquera que non esixa, con todas as letras, A DERROGACIÓN DA LEI DO 2011, non só non é de fiar, senón que pretende dividir o movemento en defensa do sistema de pensións públicas, posto que foi ela a que abriu a porta, de pao a pao, ás medidas que agora sufrimos do goberno do PP.

Non nos poden enganar de novo con manobras, chapuzas improvisadas ou "reunións de emerxencia da comisión do Pacto de Toledo" dicindo que a solución pasa por unha nova reedición do Pacto de Toledo. Foi ese Pacto o que serviu para separar o pago das pensións dos Orzamentos Xerais do Estado, impulsar o negocio das pensións privadas e incorporar ás cúpulas de CCOO e UXT á xestión dos fondos privados de pensións.

Por iso non se pode ter nin a menor confianza nos que como os dirixentes do PSOE, CCOO e UXT, son parte do problema e non da solución. Hai que manterse firmes no que son as reivindicacións das Coordinadoras e Mareas de Pensionistas, a defensa do sistema público de pensións, a revalorización automática das mesmas, a subida da pensión mínima a 1.080 euros... só pódese garantir ligándoas aos Orzamentos Xerais do Estado, facendo “pagar mais o quen mais ten”.

A loita pola defensa do sistema público de pensións ten que implicar non só aos actuais pensionistas senón a toda a clase traballadora, por iso, chamamos a unidade na defensa das Pensións Públicas: o ataque ven do Goberno do Estado e da Unión Europea, polo que dividir a resposta é facerlle un fraco favor a loita. Neste sentido o 17 de marzo, hai que volver encher e máis masivamente as rúas en todo o estado e volver unha e outra vez ata torcer o brazo do goberno do PP e do que veña.

- FÓRA A ESMOLA DO 0.25%
- REVALORIZACIÓN AUTOMÁTICA DAS PENSIÓNS CO IPC
- PENSIÓN MÍNIMA DE 1.084 EUROS
- XUBILACIÓN Aos 65 ANOS, VOLUNTARIA Aos 60 CON CONTRATO DE SUBSTITUCIÓN
- CONTRA A BRECHA SALARIAL NAS PENSIÓNS.
- PENSIÓNS PÚBLICAS A CARGO DO ESTADO: NON AOS PACTOS DE TOLEDO
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 16-03-2018 14:43
# Ligazón permanente a este artigo
8M: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
¡PAREMO-LOS CENTROS DE TRABALLO E ESTUDIO!
¡Coa clase obreira! ¡Coas estudiantes e cos estudiantes!


Hai máis de cen anos que se celebrou por primeira vez o Día Internacional da Muller Traballadora. Unha data que naceu ligada á loita das obreiras, das traballadoras explotadas e oprimidas polo capitalismo dende finais do século XIX e comezos do XX. E aínda que o imperialismo, a través da ONU, tentou convertilo nun día festivo para celebra-los dereitos xa conquistados, a realidade é moi distinta. A desigualdade laboral, a precarización, feminización da miseria e a violencia machista agrávase en todo o mundo ó compás da crise capitalista.
A medra da loita das mulleres en resposta a isto abre a posibilidade de facer deste 8 de marzo una verdadeira e xigantesca xornada mundial de loita superior á do ano pasado. No estado español ese ascenso da loita das mulleres combínase co aumento das loitas e o descontento social coa “recuperación económica” que non notamos.

Sobran razóns
A DESIGUALDADE E A VIOLENCIA MACHISTA EN CIFRAS

No estado español, a fenda salarial non diminúe e chega ó 23%. Os plans de igualdade seguen a se-la asignatura pendente na negociación colectiva. O paro entre as mulleres é tres puntos maior e soportamo-lo 70% dos contratos a tempo parcial o que fai imposible a nosa independencia económica.
A campaña #Metoo fixo visible o que a mayoría das mulleres xa sabemos: que sexa no traballo, no fogar ou na rúa, o machismo e a súa violencia atormentan a vida cotiá das mulleres. Máis alá dos seus minutos de silencio e dos seus pactos de postureo que non van á raíz do problema q para os que non hai cartos. Cada oito horas hai alguna denuncia por violación e o machismo na adolescencia e xuventude se dispara, facendo saltar tódalas alarmas.
As nosas pensións so un 38% máis baixas, as axudas ás persoas dependentes están casi paralizadas e o 90% das cuidadoras somos nós. Somentes o 21% dos menores de tres anos, sin educación gratuita nin obligatoria, está escolarizado. O aborto legal na sanidade pública nas primeiras 14 semanas segue sen estar garantido para todas.

A loita das mulleres
PARTE DUNHA LOITA MÁIS AMPLA

Acabar con esta situación esixe una pelexa que as mulleres traballadoras non podemos dar soas. Precisamos deroga-las reformas laboráis que son as responsables do paro, a precariedade e a fenda salarial que sufrimos. Deroga-las reformas das pensións e defender un sistema público que garantice pensións dignas para todas e iguais entre mulleres e homes.
Hai que para-los recortes e a privatización dos servizos públicos. Aumentar de forma drástica o gasto público en educaión para garantizar garderías públicas de 0 a 3 anos e educación en valores de igualdade. En sanidade para asegura-los nosos dereitos sexuais e reproductivos. En Dependencia, para facer responsable ó Estado do traballo de coidades. E en políticas de igualdade e orzamentos destinados á rede de prevención, atención e protección contra a violencia machista. E non é posible facelo sen esixi-lo non pago da débeda e sen desobedece-lo axuste ó déficit que nos impón a UE. Non é posible sen derrotar este gobernó corrupto, machista e ó servizo da burguesía e este réxime herdeiro do franquismo.

Fagamos este 8M
UN GRAN PARO POLAS MULLERES

Este ano sindicatos galegos (CUT, CNT) e estatais (CoBas, CGT,...) legalizaron a posibilidade de folga de 24 horas o 8M. Mentras outros como CIG, CCOO e UGT van dar cobertura a un paro de dúas horas, o cal xa é un avance respecto ó ano pasado. Cremos que é un erro que somentes se chame a parar ás mulleres, pois as demandas e reivindicacións das mulleres deben ser parte do programa e a loita de toda a clase obreira e do movemento estudiantil. Hai posibilidades de convertir este 8M nunha gran xornada de loita, superior ó ano pasado.
É una ocasión para reforza-la unidade de tódalas loitas onde as mulleres estén á cabeza e para continua-la movilización contra os ataques que gobernó e patronal continúan facendo recaer sobre a clase obreira e os sectores máis oprimidos dentro dela. Queremos un 8M grandioso con folgas, paros e mobilizacións no Estado Español e en todo o mundo.
Dende Corrente Vermella chamamos a tódalas organizacións populares, sindicais, políticas e estudiantiles de clase a construír este 8 de Marzo. Porque as folgas hai que construílas dende abaixo e non somentes decretalas ou legalizalas.
Chamamos ó conxunto do movemento estudiantil e a toda a clase traballadora a realizar asembleas nos seus lugares de traballo e estudio para debatir e decidir cómo apoiar esta xornada de loita estatal.
Chamamos ás mulleres en loita, a tódalas traballadoras,desempregadas, pensionistas ou estudantes, a sumarse a nós nas manifestacións convocadas nun bloco unitario, combativo e de clase dende o cal esixiremos:


Lei urxente pola obrigatoriedade da igualdade salarial!
Por un sistema público de pensións dignas e iguais para todas e para todos!
Aborto público, libre e gratuíto!
Derogación das reformas laboráis e das pensións!
Nin recortes nin privatización! Non ó pago da débeda!
Aumento do gasto público: garderías, centros de día, residencias e atención á Dependencia.
Nin una menos! Atención, protección e prevención contra toda a violencia machista!
Basta de maltrato institucional!
Stop homofobia, transfobia e discriminación por orientación sexual!

Este 8 de marzo Encheremo-las rúas!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-02-2018 20:49
# Ligazón permanente a este artigo
PRE ESTREA DOCUMENTAL PAN, PAZ E TERRA
Corrente Vermella organización integrante da LIT-ci, convida á traballadores/as , estudantes e simpatizantes á Pre Estrea do documental PAN, PAZ E TERRA, presentado por Carlos Velasco e Xulia Miron.

A Revolución de febreiro de 1917 en Rusia marcou a primeira etapa da Revolución de Outubro. Causou a abdicación do zar Nicolás II, puso fin á monarquía e a formación dun Goberno provisional.

Esta claro que a realidade actual demonstranos que a loita de clases segue viva e moi aguda, desde as loitas obreiras e populares en Honduras ou Palestina, ate as folgas mais recentes no Estado Español que remataron con victorias, como a de Bershka en Pontevedra ou Titanlux en Barcelona, pasando polos Metalurxicos alemans ou a manifesatación de onte contra a Privatización da Sanidade, o feito é que a clase traballadora, os pobos e os oprimidas seguen a loitar, como a folga do vindeiro 8 de Marzo, contra o sistema capitalista, causa dos seus problemas.

Por elo, é un documental non so do pasado, se non para mirar ao presente, cheo de loitas da clase obreira e dos pobos. Un documental cheo de esforzo que involucra traballadores/as e loitadores de moitas partes do mundo.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-02-2018 10:10
# Ligazón permanente a este artigo
4 F: CONTRA O DESMANTELAMENTO DA SANIDADE PUBLICA
Corrente Vermella chama ás traballadoras e traballadores, aos usuarios e usuarias, a participar na Manifestacion do 4 de febreiro, na Alameda de Compostela, ás 12, convocada por Sos Sanidade.

Alguén dúbida que o plan da Xunta, de “caos organizado” no Sergas é para destruir o servizo de saíde público. Centos de camas pechadas, urxencias saturadas, servizos en desmantelamento ou privatización (desde a limpeza ate servizos médicos), umha lei de Garantias Sanitarias que neste cadro é un alimento para a privada, a través das derivacións os hospitais “concertados”.

Para rematar a tarefa, umha lei de Sanidade que pecha catro áreas, que pon os servizos de I+D ao servizo da industria privada, os gastos en investimento corren por conta da sociedade a través dos orzamentos publicos, os beneficios levaa a privada, etc. … e 7.660 vacantes entre os traballadores e traballadoras da sanidade,... Nun plan que desde fai dez anos ven desmontandoa.

Neste tempo desde a maioria da sociedade e as suas organizacións so fixeron algumhas grandes manifestaciones, ou umha folga na Sanidade no 2013, … Pasaron 4 anos, e o pasado novembro convocouse outra limitada á “recuperación dos direitos”, sen falar da Lei de Sanidade que estaba cociñandose na Xunta.

Frente a ela, saltaron mobilizacións en todas as areas afectadas, desde A Mariña ate Valdeorras, asi como o reciente peche no CHOU de Ourense, o a manifestación do 18 de novembro contra a Lei, xunto coa Coordinadora Antiprivatización da Sanidade de A Coruña, sindicatos como Sagap, Prosagal, CGT, SOS Mexoeiro, e asociacións de usuarios / as.

Está claro que é imprescindible non só umha manifestación unitaria, mas tamen un plan de mobilizacións que coordine as mobilizacións e lles de continuidade, ate derrotar a Xunta e os seus plans de destrucción da Sanidade Publica; un plan debatido e aprobado en asembleas e reunións nos centros de traballo, e incorporando aos usuarios e usuarias a través das suas asociacions, das Asociacións Veciñais, etc.

Tamen é necesario coordinar os esforzos na defensa dunha sanidade 100% pública co resto do estado, e mesmo a Unión Europea, porque a sua destrucción non é umha tolemia nin de Feijoo nin de Rajoy; non é umha mala xestión que resolvese cun cambio de xestores: o caso Grego demonstra como un cambio na xestión non mudou a política de desmantelamento da sua sanidade, o goberno de Syriza segue as ordes da UE, dos recortes e o austericidio que impón.

Por isto, de Andalucia, onde goberna do PSOE, ate Catalunya, onde fixoo a direita catalá, pasando por Madrid, onde como na Galiza, faino o PP, os problemas da sanidade son moi parecidos, e a resposta só pode ser igual, a loita por umha sanidade 100% publica, de calidade, o que na Galiza supón

- Rexeitamento rotundo da Lei de Sanidade proposta pola Xunta; diante dela non collen negociacións nin pactos, a Xunta só quere destruir a sanidade publica ao servizo da privada, e iso non é negociable.
- Reapertura de todas as camas pechadas e recuperación do carácter público de todos os servizos privatizados, sanitarios ou non.
- Consolidación dos postos de traballo en interinidade e OPE para cubrir non só todas as vacantes, mas tamen ate resolver as listaxes de espera. Acabar coas derivacións.


Os planes da Xunta e o Goberno central teñen um marco legal; primeiro a lei 15/97, na que se abre a porta aos hospitais concertados, segundo, o decreto do 2012, que anula o carácter universal da sanidade, e terceiro, mas quizais a mais importante, o artigo 135 da Constitución, onde todos os recortes nos servizos publicos (non só a sanidade, desde a dependencia ate o transporte colectivo) ponse en funcion do pago da debeda publica aos bancos: os seus beneficios están por riba das necesidades sociais.

A derrogación destas leis son chaves para avanzar na DEFENSA DA SANIDADE PUBLICA.


Vide con nós, tras o lema “NON A DESTRUCCIÓN DA SANIDADE PUBLICA”.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 31-01-2018 19:40
# Ligazón permanente a este artigo
recuperemos as cidades e as vilas para a veciñanza
ante a situacion dos chamados “accesos á cidade”

Non é nova a preocupación que existe na poboación polos problemas que está a xerar o crecemento sen control, sen planificación, da Coruña e a sua Área metropolitana. O que fai varios anos eran zonas de paso ou “accesos, hoxe son barrios e zonas poboadas, onde misturánse as residenciais e as industriais; o exemplo mais claro desta situación é a chamada Nacional VI, Avda das Mariñas. Mas non é a unica, outro tanto acontece en toda Galiza, como o caso de Milladoiro ou Sigueiro na area de Compostela.

Mentras, as institucións corren tras os acontecementos. O Ministerio de Fomento, seguindo a lóxica neoliberal de “cada quen que aguante a sua vela”, e querendo construir infraestructuras e estradas ate o infinito, e mais alo. Os concellos, pola sua banda, ancorados no municipalismo, non ven mais alo das fronteiras dos seus territorios; sen entender que a Galiza actual esta fortemente integrada, que esos concellos son reliquias do pasado e freos o desenvolvimento: o 40% da poboación activa galega movese dun municipio a outro para traballar (e non só, para o lecer ou estudar).

Neste cadro, Corrente Vermella rexeita todas aquelas obras de infraestructuras propostas polo Ministerio de Fomento, como a posible ampliación de Lavedra ou as rotondas na Avda da Mariñas, que detraen medios financieros de outras solucións ao servizo do “deus” coche, e non están o servizo de humanizar a area, fomentando un sistema de mobilidade mais barato, sostible e a nivel humano, o transporte colectivo.

Ate o de agora todas as institucións, para xustificar as suas obras, agochabanse tras a manida “falta de educación” no uso do transporte colectivo, como se os galegos e galegas fosen estupidos e quixeran gastarse 200 euros o mes para manter o coche privado, alen do pago da ORA, que é a privatización do chan urban. A realidade ven a desmontar esta falacia; a pesar do desmantelamento de moitas estacións intermedias e do seu alto prezo, cunha simple mellora nos tempos no tren entre A Coruña, Santiago, Vilagarcia, Pontevedra e Vigo, co ramal de Ourense, o seu uso aumentou un 330% según datos de Renfe. Onde queda a suposta “incultura” da cidadanía? Non se usa o que non se ten!

O problema non é a “falta de educación”, senon a inexistencia en moitos casos de transporte colectivo, ou a sua concepción subsidiaria respecto do “deus” coche particular, con horarios e frecuencias que non respostan ás necesidades sociais, de ir o traballo ou centros de estudo, poligonos industriais, facultades, etc., o que fai imposible o seu uso. Tan subsidiaria é, que con so subir a un bus decatase que as persoas que o usan non son os homes maduros, son mulleres, estudantes e xubilados. O “macho” non vai en bus ao traballo, el vai no “seu” coche.

O desprezo polo transporte público e colectivo non é froito nin da ignorancia nin da “mala uva”; senon dumha concepción polítíca no Estado na que o pobo traballador galego sumunistra man de obra para a emigración (os datos de perda democráfica son demoledores) e materias primas, “somos un pais para vellos”... E para que quere un traballador ou traballadora galega e coruñesa un bo transporte publico, se o que ten que facer é emigrar?. Mentras, as clases medias galegas chegalles con que lles fagan boas estradas ou autoestradas, para chegar en “5 minutos” onde lles pete.

Alen mais, é falsa a afirmación de que non ha recursos financeiros para facelo. Primero, se todos os medios que adicanse a construir mais estradas adicaránse ao transporte colectivo, é claro que si existen, é umha cuestión de prioridades: ou diñeiro ás constructoras ou ás necesidades sociais. Segundo, os gobernos do PPSOE adicaron miles de millóns de euros ao resgate da banca, de autoestradas privadas e quebradas, empresas, etc., que non imos recuperar. Novamente é umha cuestión de prioridades e de vontade política, ou á banca e empresas ou ás necesidades sociais.

Para Corrente Vermella, calquera proposta sobre os “accesos” ten o obxectivo de recuperar as cidades para a o pobo, da sua humanización, e ten que partir dun Plan Integral de Transporte Publico Colectivo e Mobilidade, que teña como eixo o medio de transporte colectivo menos contaminante, mais rendible socialmente, o tren de proximidades.

Non podemos esquecer que a columna vertebral da área metropolitana está atravesada por umha vía que vai de A Coruña a Ferrol e Lugo, unindo unha poboación de perto de 800 000 habitantes. A partir de aquí, liñas de buses, barato e con horarios axeitados aos de traballo e estudo; e non como agora, que a xente que este en quendas tarde/noite teñen que gastar o seu soldo en taxis ou coches particulares, pois os ultimos buses son ás 10.30.

Esta racionalización pasa, obviamente, pola municipalización / nacionalización dos servizos; mentras manteña-se o sistema actual de concesións vai ser imposible, pois cada empresa vai tirar para o seu interese, e non o da sociedade: “publico é servizo, privado é beneficio”. A constitución da área metropolitana, sen mais dilacións, é o marco no que este plan pode ser desenvolvido.

É evidente que o goberno, a través do Ministerio de Fomento, e do seu delegado na Galiza, a Xunta, non vai dar o brazo a torcer. Un goberno que ten desmantelado todos os servizos publicos, corrupto ate a medula, non é garantia de ningumha mellora; o contrario, calquera cousa que faga vai ser contra as necesidades sociaies. Por elo, só a través da mobilización social, unitaria, desde os barrios e vilas, poderemos conquistar un Transporte Colectivo Publico, Bo, Eficaz e Barato, que de solución real aos “accesos”, e non promesas utopicas: mais estradas so traen mais coches, e cambian de lugar o atasco, non o resolven.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 15-01-2018 09:37
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal