A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

O 16 DE MARZO, DIANTE DO PARLAMENTO EM COMPOSTELA
CORRENTE VERMELLA SUMASE Á CONVOCATORIA DA PRIMEIRA MARCHA DO PERSOAL PRECARIO DAS ADMINISTRACIÓN PÚBLICAS

Este mes de marzo fai un ano que o persoal eventual do Sergas convocados polos sindicatos de SAGAP e PROSAGAL, sairon á rúa para denunciar a precariedade de seus contratos e a falta de direitos como persoal de segunda respeito ao persoal do fixo, todo elo contra das cúpulas dos sindicatos maoritarios no sector.
Este 16 de marzo a esta marcha sumanse outros coletivos, como Forestais, Política Social, Consorcio de Igualdade e Benestar, Bibliotecas Públicas, traballadores da CRTV, ....á invitación feita, vendo que ten en fronte ao mesmo patrón, a Xunta.
Dende que se "declarou" a crise económica, os e as traballadoras de todas administracións do Estado español estamos sufrindo grandes recortes en dereitos laborais.
O goberno da Xunta, como ven demostarndo dende fai 8 anos é un alumno aventaxado aplicando as políticas do goberno central e da UE, para reducir o déficit, entregando ás empresas privadas os servizos públicos. Este ano coa lei de acompañamento prantexase a funcionarización do persoal laboral da Xunta, um suposto “agasallo” que nas súas mans convertinse unha ferramenta para destruir postos de traballo, un ERE encuberto.
Con esta funcionarización do persoal laboral da Xunta non ofrece estabiliade nun sector onde a eventualidade en alguns casos chega ata 90% dos cadros de persoal, negan a posibilidade de indemnización de miles de contratos en fraude de lei, e también significa a perdida de dereitos e condicións salariais, anulando melloras como a incorporación das traballadores do Consorcio de Igualdade ao V Convenio de laborais.
O pasado mes de decembro as traballadoras de Política Social comenzaron a se mobilizar contra esta lei, ante o silencio cómplice das cúpulas dos sindicatos maioritarios. Elas coñecen ben o que supon este caramelo envenenado.
¡Usuarios/as e traballadores/as, defendamos os servizos públicos, defendamos os postos de traballo !
A falta do persoal afecta á calidade dos servizos prestados e por ende a todos e todas as usuarias.
A defensa dos postos de traballo e recuperar os que se perderon é inseparable do rexeitamento da súa privatización, e esixir uns servizos 100% públicos
Por iso os e as usuarias xunto cos traballadores/as dos sectores afectados ten que unirse e participar desta mobilización, como nas que veñan NA DEFENSA DOS POSTOS DE TRABALLO E OS SERVIZOS PUBLICOS.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 15-03-2017 19:34
# Ligazón permanente a este artigo
O 25 F na Defensa das Pensions Publicas
CONTRA O SAQUEO DO FONDO DE PENSIONS
AS PENSIONS SON UN DIREITO E NON UN NEGOCIO


O goberno do PP, non contento con darlle según contas oficiais, 60 mil millóns á banca para o seu resgate, co correspondente aumento da debeda, ven de saquear sistemáticamente o Fondo das Pensións, que pasou de 66 mil millóns ha 5 anos, 15 mil hoxe. E logo din que as pensións están en“perigro”... Como non va a estar ameazadas, ¡se o PP é como raposo gardando-lo galiñeiro!
Este goberno, como antes o do PSOE, aplican as directrices da UE e do FMI, que teñen como maxima convertir nun negocio todos os direitos sociais conquistados pola clase traballadora. Destrúen a sanidade publica, os servizos sociais, a educaciòn, venden o mellor postor o chan urbán, e calqueira servizo básico como o transporte público ou a electricidade, é unha fonte de negócio. Nesta cadro, as pensión tamen son carne de privatización.
Para empurrar á poboación traballadora a asumi-lo, rebaixan a cuantía das pensións forzando ao empobrecimento social. As pensións no estado español son, na maioria das ocasions, de mera supervivencia, cumha media enganosa de 900 euros. A estadística agochan diferenzas entre os 1100 do Pais Basco e os menos de 800 na Galiza ou Extremadura. A politica sicopata do PP -a sua empatia co sufrimento non existe- faise o servizo do 10% da poboación, dona do 50% da riqueza do Estado.
As pensións son o resultado de que aforran os traballadores e traballadoras desde as primeiras retencións nas nominas. Non é ningumha graciosa concesión de ninguen, nin tampouco é que os xovenes actuais lle paguen as pensións aos que se xubilen hoxe; é umha mentira interesada para dividir entre xeracións, alem de desmobllizar á xuventude, como se a xubilación non fose o seu problema, porque xa vira outra xeraciòn que llo pague: cada xeración pagase as suas pensions a través das cotizacións que fan o longo da sua vida de traballo.
Por moito que os medios, o PP, o PSOE e demáis axentes do capital alardeen, os bancos e as empresas precisan de seguir sendo resgatados polo estado. A taxa de ganancia segue baixo minimos, e o goberno aprestase a darlles diñeiro para cubrir o que non son capaces de sacar na producción de bens e servizos. Ben directamente, dandolles diñeiro a fondo perdido como a Banca ou exencions do pago de impostos de sociedades, ben indirectamente, en rebaixas nas cotizacións da Seguridade Social, subvencións prezos de productos como Plan Pive da industria do automobil que pagamos todos e todas. Este diñeiro vai á conta da Debeda Publica, que cada vez engorda mais, cun pagamento de xuros feito obriga constitucional polo artigo 135 pactado polo PPSOE.
O Pacto de Toledo foi a porta de atrás pola que comezou a entrar a privatización das pensión, ao permitir a xestión privada dumha parte delas. Esta xestión transformouse numhas empresas onde estan a Banca, as aseguradoras e os Sindicatos maioritarios, e moven miles de millóns de euros dos aforros dos traballadores e traballadoras. E agora, o goberno pode roubar impunemente os nosos aforros do Fondo, porque no 2012 suspendeu as limitacións legais de disposición de diñeiro.
As pensions, frente a esta loxica e politica privatizadora do Pacto de Toledo, son un direito e teñen que ser umha obriga do Estado non suxeita ás contribucións anuais, senon garantidas na política Orzamentaria e a partir dumha política fiscal progresiva, “que pague mais quem mais ten”.
O roubo do Fondo de Pensións é o roubo dos aforros dos traballadores / as que desde a primeira nomina lles descontan umha parte, por iso afecta o conxunto de todos e todas, polo que non pode ficar numha loita meramente sindical, é umha loita política. Á sua cabeza non so teñen que estar os sindicatos, mas tamen as organizacións políticas que rexeiten o desmantelamento do público, para coordenar dun xeito unitário a mobilizaciòn contra estas medidas da UE e o governo. Neste cadro, tense que incluir com destaque as reivindicacións e a loita da mulleres cara o 8 de marzo.
Corrente Vermella chama a participación na Manifestación convocada polas Marchas da Dignidade, para o 25 de Febreiro, ás 12, na Coruña; onde saíran duas columnas, umha do Pza do Opera e outra do Campo da Leña.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-02-2017 18:30
# Ligazón permanente a este artigo
POLA NOSA SEGURIDADE: ACUDE Á CONCENTRACIÓN O 26 N
Hai 15 dias, na Fábrica, en Oleiros, houbo umha asemblea para debater sobre os fallos dos semáforos que há na Avda das Mariñas, na antiga Nac VI á altura de Perillo, que poñen en perigo a miles de veciños e veciñas de Oleiros e Cambre, alen dos traballadores e traballadoras das ducias de empresas que alí están instaladas.
O semáforo en cuestión estropease cada vez que ha umha tormenta, e desde o Ministerio de Fomento en Madrid lle negan á policía local de Oleiros mesmo cambiar umha bombilla. Nun alarde de prepotencia centralista, o Ministerio arrogase o direito a decidir sobre a seguridade de miles de galegos e galegas, que teñen que “suplicar” que cambien a bombilla para que funcione o semáforo.
A asemblea acordou convocar concentracións XA, para esixir do Ministerio solucións, e que pola urxencia que teñen, non se podían adiar para xaneiro, que era a proposta inicial.
Corrente Vermella apoia as mobilizacións, mas considera que esas medidas urxentes, e mesmo o plan explicado polo alcalde na asemblea, non van o fondo do problema: o tráfico, os 90 000 automóbiles e camións que a pasan todos os días pola zona, co conseguinte risco para a poboación.
A solución pasa por retirar vehículos da circulación, favorecendo o transporte colectivo e publico, aumentar as frecuencias, alonxar os horarios mais alo das 22.30 horas que pasa o ultimo. Establecendo conexións para ir e voltar dos centros de traballo ou estudo.
Retamatar xa obras como a Via Artabra e quitando a peaxe de Guísamo, para desviar o tráfico, especialmente o pesado, cara os polígonos sen necesidade de atravesar unha zona urbana como esa.
E por último, o resgate das Avda para a poboación, sobre a base dun bulevar desde o Temple ate a Ponte do Pasaxe, que conecte e humanice as dúas beirarrúas dá Avda das Mariñas, hoxe desconectadas pola Nacional VI.
Estas esixencias sitúan o problema na consideración da Avda das Mariñas como o que é nos feitos, umha Vía Urbana, onde ha barrios e empresas, e non umha estrada como fai o Ministerio de Fomento. Por elo, para nós, a única solución real pasa por la recuperación das competencias para o Concello no cadro da Area metropolitana.
Umha Area que integre un verdadeiro Plan de Transporte Urbano, que combine os diferentes medios de transporte (o mais que necesario Tren de Proximidades cos buses), con paradas dentro dos polígonos e centros de estudo, e horarios axeitados ás necesidades da xente traballadora, e non dos interese das contas de resultados das empresas como Cal Pita, Tranvias, Arriva,..., as compañías de combustible (Repsol, Cepsa,….), etc.
De non ser así, seguiremos co mesmo problema, se adopten as medidas que se adopten, e dentro duns anos estaremos discutindo, de novo, sobre a perigrosidade da Nacional VI.
E que non digan que non ha diñeiro, que costa moito, pois a seguridade da poboación non ten prezo; e gastáronse miles de millóns de euros en resgatar bancos e empresas, que xa dixeron que non ían devolver. Ademais, facer un verdadeiro plan, serio e con proxección de futuro, non é mais custoso que facer hoxe un, e dentro de cinco anos ter que facer outro.
Diñeiro ha, so que regalado aos bancos e empresas; por iso ese non pode ser o problema, salvo que se admitan as políticas de recortes dos gobernos do PP. A cuestión é de prioridades, ou resgatar aos capitalistas e banqueiros, ou garantir a seguridade da veciñanza.
O mesmo tempo que se convocan estas mobilizacións, a poboación de Guísamo e Sada están a cortar a Nacional VI para esixir medidas de seguridade e a súa consideración como Vía Urbana, pola cantidade de vivendas e empresas que ha o longo do seu percorrido.
A Nacional VI ten que deixar de seren un pesadelo para a veciñanza e os usuarios / as, e é un máis dos casos do sángrante centralismo que os galegos e galegas temos que soportar no Estado Español… Ate para cambiar umha bombilla temos que “suplicar” a Madrid que deixe facelo.
Para CV temos que dar os pasos necesarios para respostar dun xeito unido ao que é un perigo para a poboación, acordando asembleas conxuntas das zonas afectadas, para levar adiante un calendario de mobilizacións ate que Fomento ceda, e conquistemos a recuperación para nós a Nacional VI.

Non basta con protestar, pola nosa seguridade temos que gañar

ACUDE Á CONCENTRACIÓN O 26 N, NO CRUCE DE SOLYMAR CARA MONTROVE, ÁS 12 h.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-11-2016 19:11
# Ligazón permanente a este artigo
26-O: Dez razóns para que pais e nais fagamos folga contra as reválidas
1. Son un modelo pedagóxico arcaico. As reválidas son a expresión dun modelo pedagóxico basado nunha sucesión continua de exames configurados como barreiras que pretenden impedir a maior cantidade posible de alumnado que poida exercer o dereito á educación. Foron eliminadas no noso país en 1970 por ser consideradas unha práctica nefasta que impedía a permanencia na educación da meirande parte do alumnado.

2. Os nosos fillos e fillas quedarán fora do sistema educativo. As reválidas terán como consecuencia directa que unha boa parte do alumnado, aínda que teña todas as ensinanzas superadas, quede fora do sistema educativo. Sen títulos ós que ten dereito, o seu futuro académico e laboral quedará gravemente afectado.

3. Deslexitiman ó docente. As reválidas supoñen a deslixitimación do docente e do cuestionamento total da súa avaliación continua. A súa función queda minusvalorada e posta en tela de xuízo ata que un exame externo corrobore, se é que o fai, que a súa avaliación é correcta. Ademais, fan empregar un tempo valioso na súa preparación, obrigando a desvirtuar os obxectivos primordiais da educación.
4. Son realizadas por persoas alleas ós nosos fillos e fillas. As reválidas serán realizadas por persoas que non coñecen en absoluto ó alumnado que avaliarán, xerando ademais un estrés innecesario a quen sometan ás probas porque xogarano todo con elas. Aqueles que as realicen non poderán saber nin valorar o seu progreso educativo, o esforzo de moitos anos de estudo, as circunstancias persoais que lles fan especiais en moitas facetas da súa vida que non serán avaliadas en absoluto, e a pesar diso, a nota que saquen determinará o seu futuro. Estas probas poden tirar ó lixo o traballo dun mínimo de 13 anos para o título da ESO e de 15 para o de Bacharelato.

5. Negaranlles unha titulación ós nosos estudantes. As reválidas son un método de negación da titulación que non existe ó finalizar a ESO en ningún país do noso entorno do que tomar bo exemplo. Neses países tampouco ó finalizar o bacharelato se lles nega o título a quen superase tódolos seus estudos, nin o acceso a estudios superiores.

6. Frean o acceso ó Bacharelato e a Universidade. As reválidas só teñen un obxectivo, impedir que acceda ó Bacharelato e logo a Universidade un porcentaxe tan alto como na actualidade. Forma parte do recorte do dereito á educación pública e do ataque o noso precario Estado de Benestar.

7. Están cuestionadas por toda a Comunidade Educativa. As reválidas foron cuestionadas seriamente por tódolos sectores da Comunidade Educativa, así como por moitos gobernos autonómicos e da inmensa maioría dos responsables políticos. Só quen forma parte do goberno actual, e o partido que o sustenta, insisten en impoñer antidemocráticamente estas probas externas.

8. Buscan un negocio para uns poucos. As reválidas permitirán un suculento novo negocio para empresas que se queiran dedicar a presentarse a concursos para que lles encarguen a súa realización. É só mero negocio para uns poucos a costa do sufrimento dunha parte importante da sociedade.

9. Son precarias e sen tempo de preparación. As reválidas, ademais, nin sequera foron desarrolladas a tempo para que o alumnado saiba de que se lle vai examinar, nin para que o profesorado saiba como axudarlle. Son unha auténtica chapuza lexislativa que xera inseguridade xurídica ó alumnado.

10. Loitamos pola educación das nosas fillas e fillos. As reválidas póñennos ante un dilema: ou defendémo-los dereitos dos nosos fillos e fillas, ou pode que teñamos que pedirlles desculpas a toda a vida por non telo feito.

Asegúrate de ter unha boa resposta á pregunta: ¿que fixeches ti para evitalo?

OU CONSEGUIMOS A SÚA DEROGACIÓN, OU CANDO CHEGUE A DATA FARANSE, AINDA QUE LOGO AS ADMINISTRACIÓNS AUTONÓMICAS PIDANNOS DISCULPAS POR NON PODER EVITALAS
O 26 DE OUTUBRO FAGAMOS FOLGA BALEIRANDO AS AULAS
NON ÁS REVÁLIDAS!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-10-2016 13:38
# Ligazón permanente a este artigo
PRESENTACIÓN DO LIBRO SOBRE A CUESTIÓN NACIONAL
Presentación do libro: A Cuestión Nacional Hoxe e o Marxismo Revolucionario, na rua Pontejos 7, na Coruña; o 25 outubro ás 19.30, presentado por Carlos Velasco, historiador e profesor de Historia, no que intervirá Roberto Laxe, coautor do libro e militante de Corrente Vermella.
A crise ten removido todas as estruturas politicas, desde os partidos ate os estados, co proceso catalán a cabeza, ou a propria UE, que viu como a Gran Bretaña aprovaba en referendo o Brexit.
No libro tentase enfrontar os reptos do direito dos pobos a decidir a partir do estudo de procesos históricos, e cómo inflúen nas perspectivas futuras.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 10-10-2016 08:22
# Ligazón permanente a este artigo
TODO O APOIO Á LOITA DO TELEMARQUETING
NON O ERE DE EXTEL

Corrente Vermella apoia a loita das traballadoras / es do Telemarqueting polo seu convenio, paralizado tras 18 meses pola actitude da patronal, e no concreto, a do persoal de Extel contra o ERE, que só na Coruña afecta a 205 persoas.
É obvio que tras a aprobación das dúas reformas laborais, a do PSOE e despois outra máis dura, a do PP, a patronal de calquera sector síntese mais forte que nunca para destruír os direitos da clase traballadora. Non por casualidade, esta actitude da patronal do sector do telemarqueting é semellante á que esta a ter nestes días tamén, a dos hospitais privados (Quiron, Modelo, Rosaleda, etc.), tamén en loita polo convenio, e por motivos máis que parecidos, rexeitamento de calquera mellora nas condicións laborais, esmolas nas subidas salariais, etc.
A patronal, ao calor destas reformas laborais que lle dan todo o poder nas empresas, sinte que ten toda a legalidade para rexeitar as reivindicacións da clase traballadora, quen, desde que comezou a crise no 2007, viu como ano tras ano perdía conquistas e estabilidade no emprego, estendéndose a precariedade e as malas condicións laborais como umha mancha de aceite polo centros de traballo de todos os sectores: a precariedade, a vulneración de direitos, as rebaixas salariais non é privativo dun sector.
Desde fai tres anos, as cúpulas dos sindicatos maioritarios deixaron de mobilizar, rexeitaron o camiño da loita para confiar numha saída electoral que derrotara o PP; agora, tras dous anos de paz social, os traballadores e traballadoras temos que saír de novo á loita, pois a realidade demostrou que esa vía electoral é un calexon sen saída; chégalles co 30% dos votos para impor umha maioría absoluta parlamentar que manteña as reformas laborais exixidas desde a UE para maior beneficio da patronal.
Corrente Vermella considera que temos que retomar o camiño da unidade na loita, como se expresou o 22M do 2014, cando os traballadores e traballadoras de todos os sectores, os das mareas contra as privatizacións, os xornaleiros e xornaleiras, os mineiros, etc., tomaron ás ruas de Madrid e puxeron ao goberno contra as cordas.
Ese é o fio de onde temos que partir; xuntos somos todo, separados somos nada... E a patronal ben o sabe. Por iso, desde Corrente Vermella chamamos a toda a poboación traballadora a apoiar aos sectores en loita, as compañeiras e compañeiros do Telemarqueting, de Extel; mas tamén aos dos Hospitais Privados,...

Acudamos todos á manifestación do 6 de outubro, ás 20 h., na rúa Ramón y Cajal, diante da Tenda de Moviestar, ate a Pza de Pontevedra.

Solidariedade cos traballadores / as en loita

DERROGACION DAS REFORMAS LABORAIS

UNIDADE NA LOITA

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-10-2016 15:14
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da Corrente Vermella O futuro tras as eleccións do 25 S


Tras as eleccións do pasado 25 setembro resolvéronse as dúbidas de a que goberno temos que nos enfrentar, umha Xunta do PP, com uns resultados que son enganosos: no é certo que o PP teña maioría na sociedade galega, só o 30% da poboación votou neles. O 70% non o fixo. Mas, por mor da lei electoral, o 30% na sociedade tradúcese em mais do 50% no Parlamento
Aínda así, é moi perigoso nos enganar: o PP tem maioría absoluta suficiente para gobernar, tem o apoio irresticto dumha parte importante da sociedade, do capital e os medios de comunicación, aos que financia xenerosamente. Por iso, para CV é imprescindible fortalecer a unidade das loitas e da loita da clase traballadora e o pobo.
A Unión Europea e o réxime teñen um goberno fiel que non precisa ser presionado, como si acontecería se fose um goberno de “progreso”, para aplicar as suas políticas de recortes e austeridade que levan adiante desde fai anos, e coas que ameazan de novo. Por iso, imos recibir a Feijoo e os seus diplomaticamente, ou imos recibilo como só é posible facelo, coa loita na rúa.
O longo período electoral que vívemos nestos dous anos foron demoledores para a mobilización social, pois freou todo o ascenso das loitas que tiveron como punto chave o 22 de marzo do 2014, coas Marchas da Dignidade, e a posterior dimisión do “vello” rei. Este período electoral permitiu a recomposición do réxime diante da poboación, ao reducir a presión da loita sobre umhas institucións afectadas ata o tuetano pola corrupción, coa monarquía o fronte.
Mas, estas eleccións truxeron, tamén, o estancamento das forzas do “cambio”, Em Marea, no concreto, que foron rebaixando a súa mensaxe rupturista inicial, ate deixalo nun tímido “todo dentro da lei”, como afirmou o seu candidato o comezo das eleccións. O BNG conseguiu salvar os móbeis, nunha crise que ameazaba coa sua desaparición.
A vítima destas eleccións non podía ser outro que o vello representante da socialdemocracia, reconvertido desde os anos 80/90 ao neoliberalismo, o PSdG-PSOE, e por extensión, o PSOE a nível Estatal. Os aumentos das desigualdades tradúcense nunha desaparición, ou enfraquecemento, das clases medias que vem perder os seus direitos sociais, e sectores delas obrigadas a se converter em parte da clase traballadora. Outros sectores destas clases, os mais pudientes, escollen abertamente o campo da reacción e do PP.
Nestas condicións, a UE, o réxime, a través do seu partido principal, o PP, vai profundar nos ataques destes anos. A UE xa anunciou que o Estado Español que facer mais recortes nos servizos públicos, nas pensións, e tem que ir a nova reforma laboral. O Estado Español, cun capitalismos em crise permanente, precisa recentralizar mais os capitais ao redor da burguesía española, e sóbranlle as exixencias nacionais. Para todo elo xa teñen aprobadas as leis que limitan seriamente os direitos democráticos, a través da lei de Partidos, da Lei Mordaza, etc. Mentres, a figura do rei segue a ser intocable, por moito que na ONU faga discursos hipócritas sobre as políticas cara as persoas refuxiadas.
As eleccións demonstraron pola negativa, que a vía electoral non serve para facer entrar em crise, e provocar o cambio, no réxime do 78. Como demostran os resultados galegos, chégalles com manter o 30% dos votos para impoñer umha maioría absoluta de parlamentários que lles permita gobernar como queiran outros catro anos.
Por iso, Corrente Vermella, tras estas eleccións, aposta por retomar o camiño da loita na rúa, da loita obreira e popular, construíndo a unidade para enfrontar uns gobernos que van vir com todo contra os nosos direitos.
O 22 de marzo do 2014, baixo a proposta das Marchas da Dignidade, millóns de traballadores e traballadoras, das mareas contra as privatizacións, dos xornaleiros e xornaleiras, etc., acharon umha canle de unidade contra o goberno, o Réxime e a EU. Construír umha canle de unidade, de frente único das loitas, a partir dos centros de traballo e estudo, dos barrios e vilas, para enfrentar os novos recortes, e reconquistar os direitos roubados, é a gran tarefa que temos por diante para recibir ao Feijoo e os seus como se merecen, coa loita na rúa.

Galiza, 3 de outubro do 2015
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-10-2016 08:55
# Ligazón permanente a este artigo
COMUNICADO DA CORRENTE VERMELLA DIANTE DAS ELECCIÓNS
Para o vindeiro 25 S novamente, e despois de dous anos electorais sen tregua, a poboación está chamada a votar, agora para decidir que vai estar na Xunta nos vindeiros anos, se o PP, ou umha alternativa de progreso.

Ha 8 años que o PP voltou á Xunta, despois da experiencia da Xunta Bipartita. O inves que esta, que fixo umha política tímida por seren benevolentes incapaz de sentar as bases para resolver os problemas endémicos que sufre a poboación traballadora, o PP non so destruíu o pouco que fixeran a Bipartita, mas, en aplicación das políticas de UE de recortes e austericidio, foi mas aló. Comezou a demolición definitiva dos servizos sociais, dos servizos públicos, mal vendeu as caixas de aforro, freou calquera intento de industrialización da Galiza, puxo aos sectores produtivos primarios en situación de debilidade fronte os interese das grandes cadeas agro alimentarias... despreza a cultura e o idioma galego como so pode facelo un submiso e paleto. A Xunta do PP é un desastre para Galiza, que se demonstra pola perda de 200 mil xovenes que saíron á emigración; o seu paso significa a demolición da sociedade galega; por iso, “hai que botalos”.

Despois de 8 anos do PP as tarefas de reconstrución nacional non se cinguen a medidas “rexeneradoras”. O Bipartito demostrou, e non foi ha tantos anos, que as medias tintas, as medidas para contentar a “tirios e troianos” só abren as portas a volta do PP e do neofranquismo á Xunta, se é que daquela queda Xunta, porque o réxime do 78, as suas institucións fundamentais (a monarquia, o exercito, a xudicatura, o goberno), ten umha tendencia recentralizadora que quere converter mesmo as CC AA en meros aparellos administrativos do estado: o ultimo ataque é a pretensión do goberno central de asumir as competencias en pesca e marisqueo nas rías, que constitúen case o 10 do PIB galego, ao servizo das grandes cadeas de acuicultura. O Estado Español quere asumir o pouco de control sobre as nosas riquezas que xa temos, coa consecuencia dum maior empobrecemento, emigración e desmantelamento social.

O problema do pobo traballador galego chamase Estado Español e Unión Europea, as súas medidas austericidas, de recortes e recentralizadoras, que nese camiño suicida que é a “concentración e centralización de capital” (o “mais madeira que é a guerra”) destrúe ás nazóns periféricas, os direitos e as conquistas dos pobos desas nazons. Por elo, calquera perspectiva de defensa destes direitos pasa sen escusa polo enfrontamento con eles. Silenciar diante da poboación esta contradición debilita calquera alternativa, anunciando un final desastroso como foi a Xunta Bipartita.

Para Corrente Vermella umha proposta de “progreso” que “prometa” mesmo a resolución das medidas mais urxentes da poboación traballadora, ten que respostar á pregunta: cando a UE e o goberno central exixan a disciplina aos limites do déficit, é dicer, mais recortes nos servizos públicos e sociais; cando a UE e o goberno central exixan aplicar as reformas laborais, as xa vixentes e as que veñan; cando a UE e o goberno central exixan as institucións o pagamento da débeda en nome do artigo 135 da Constitución,... Que se vai respostar?. Admitirase a chantaxe como fixo Syriza en Grecia o ano pasado, ou vaise seguir o exemplo da clase traballadora británica e exixirase un “Galexit”.

Para Corrente Vermella o voto está en función desta perspetiva de preparar a mobilización obreira e popular contra as medidas que desde a UE e o réxime, a través do seu goberno, van a querer impoñer. Comprendemos as ilusións da poboación traballadora no “hai que botalos”, tras 8 anos de demolición social. É certo, mas tamén é certo que a realidade impón ir mais alo dos limites dumha lexislación feita á medida das políticas de austeridade e de recortes; por iso, para Corrente Vermella, vote o que se vote, é preciso comezar a agrupar forzas para eses enfrontamentos.

Para Corrente Vermella, a partir do recoñecemento de que o inimigo non é so o goberno do PP, Xunta e Central, senon a Unión Europea e o Réxime do 78, si considera que é preciso levantar un verdadeiro plan de emerxencia obreiro e popular, que permita á clase traballadora e o pobo resolver as súas necesidades a través da súa loita e organización. Este programa ten catro eixos centrais:

1.- Resolver as necesidades sociais da clase traballadora a través da derrogación das reformas laborais, das privatizacións de servizos públicos e sociais, e de todas as medidas antiobreiras e antipopulares dos gobernos PPSOE.

2.- Sentar as bases para blindar políticamente as conquistas sociais a través da nacionalización baixo control obreiro das industrias estratéxicas, das grandes multinacionais, da Banca e as empresas en crise, o que supón a inmediata renacionalización dos servizos públicos privatizados, e os que sempre foron privados (transporte publico).

3.- Polos direitos individuais e de xenero a través da derrogación de todas as medidas que manteñan a opresión das mulleres e recorten as liberdades das persoas, e adopción de medidas que fomenten as liberdades individuais desde o dereito o aborto na seguridade social ate a ruptura definitiva da dependencia do estado da Igrexa Catolica, etc.

4.- Polos direitos políticos que parte da derrogación das medidas de excepción como a Lei Mordaza, de Partidos, etc. O problema da Galiza é o problema da constitución actual do réxime do 78 e a sua pertenza á Unión Europea, por iso a loita polo exercicio inmediato do direito á autodeterminación da Galiza e a saída da UE é fundamental para que estas conquistas sociais teñan umha garantía política: calquera conquista baixo este Rexime e a UE esta hipotecada pola sua mesma existencia.


Corrente Vermella é conscente de que as forzas que enfronta a clase traballadora e o pobo galego son moi poderosas; ademais, é conscente de que as mesmas forzas económicas e políticas, o capital, a UE e os seus gobernos, que impoñen a demolición da sociedade galega, son os que aplican as medidas que destrúen todas as conquistas de todos os pobos de Europa, desde Grecia ate Gran Bretaña, pasando por Francia, Italia ou o resto do Estado Español.

Poren, para Corrente Vermella non pode haber umha solución para o pobo traballador galego se non é a través da unidade cos seus compañeiros e compañeiras da clase traballadora española e europea, baixo a exixencia dumha Federacion de Republicas no cadro dumha Europa dos Traballadores e as Traballadoras e dos pobos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-09-2016 20:51
# Ligazón permanente a este artigo
O 25 DE XULLO
A UNIDADE NA LOITA É O ÚNICO CAMIÑO

O 25 de xullo é unha data importante na política galega, e un bo momento para xuntar ao pobo traballador galego e facer visible as loitas que illadamente están defendendo cada sector, leite, gando, pesca, empresas afectadas de peches, EREs, ou servizos públicos e os recortes coas políticas de austericidio impostas desde Bruxelas e Madrid, e desenvolvidas pola Xunta do PP.

Este 25X producese neste cadro de ataque en toda regra no so contra os direitos sociais e laborais do pobo traballador galego e europeo, mas tamen contra as liberdades democráticas mais elementais, destruidas pola "lei Mordaza" permitindo que traballadores/as e activistas sociais sexan encarcelados, ou a declación do estado de excepción na Franza, baixo o que teñen proibido manifestación contra a Cumbre do Clima o ano pasado ou contra a reforma laboral neste.

Nestas condicións o pobo traballador galego non pode sair ben parado. Un pobo condenado históricamente polo estado español a ser suministrador de materias primas, man de obra barata e emigración. A Xunta do PP, como bo axente dos intereses do capital español e europeo aplican conscientemente os plans de desindutralización, perdas de postos traballo e privatizacións. Feijóo alegrase e dinlle ao pobo traballador ferrolano que ten que agradecerlle que Alemanía de carga de traballo a Navantia, hai ter cara dura, o din quen boto por terra o Plan Eólíco galego ou permitiu a venda de Barreras, a privatización das Caixas de Aforro, etc., etc.

Galiza, o seu pobo traballador e as suas condicións de vida e traballo, incluida a emigración masiva, non só non son alleas, mas tamen fan parte do que está a acontecer na UE, onde a Europa do Capital vive un momento tremendamente convulso, tras o Brexit que ameaza a unidade do Reino “Unido”, os resultados das eleccións no Estado Español ou as folgas francesas, etc. O que aconteza nas rúas de Francia, Gran Bretaña, Grecia ou o resto do Estado Español afecta, e de que maneira a un pobo como o galego que non pode nin tan siquera decidir sobre seu futuro.

O 25 X, como histórica data de loita polos direitos nacionais da Galiza, é preciso que se escoite clara e rotundamente o berro de “queremos decidir”, é dicer, exerce-lo direito á autodeterminación que non é outra cousa que tomar nós as decisions sobre como queremos relacionarnos co resto dos pobos e sobre as nosas necesidades, na defensa dos nosos direitos sociais e politicos, como clase e como pobo.

Para CV a loita pola soberanía nacional da Galiza é inseparable, nas datas actuais, á loita contra a Europa do Capital que é a Unión Europea e contra o Rexime do 78; esto supon facer todo o posible por unir ambas loitas; a defensa dos postos de traballo, o reparto do traballo, a renacionalización dos servizos privatizados, etc. etc., só é posible baixo a unidade da clase traballadora de toda Europa.

Por elo, desde Corrente Vermella consideramos que mais alo das saídas que hoxe vexamos, é preciso comezar a construir desde a base, desde os centros de traballo e estudo, barrios e vilas, a tavés das asembleas e votacións vinculantes, esa unidade; un frente amplo de loita contra as políticas de recortes e austeridade dos gobernos,.... contra o rexime do 78 e por un proceso constituinte que rompa con él, e impoña umha saída obreira e popular á crise.

Este ten que ser o cemento que umha esa confluencia, e non a confianza en que a través do voto van mudar as cousas.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-07-2016 18:24
# Ligazón permanente a este artigo
ante a situación do Tte Colectivo na Area de A Coruña
Comunicado da Corrente Vermella

Nos últimos días a Xunta ben de anunciar que os buses da área metropolitana de A Coruña entrarán na cidade. Xunto a esta nova, o Ministerio de Fomento (tamen do PP) acordou a renovación da Avda de Lavedra co Concello de A Coruña (Marea Atlántica), cumha ampliacion a 11 carrís, un carril bici, e, sorpresa, ningún carril bus. Paralelamente, concellos da área metropolitana, como Oleiros, aprobaron resolucións a prol dunha racionalización dos servizos de transporte colectivo.
1.- É un feito que os traballadores e traballadoras e a poboación da área coruñesa -e galega, que sofren o mesmo desprecio polo transporte colectivo- pagan un imposto por ir a traballar, estudar ou mesmo o lecer. Manter un coche privado ten un coste, de media, de 200 euros o mes, que sae dos salarios, pois o combustible ha que engadirlle seguros, mantemento, e cotas do prestamo para a sua compra. A elo hai que sumarlle a ORA -privatización do chan publico- que relixiosamente impoñen en moitas zonas de traballo ou esparcimento.
2.- Os anuncios como os que a Xunta, o Concello, ainda que éste se reserve atuacións nos márxenes e en Elviña, e o Ministerio de Fomento teñen un cheiro a campaña electoral a kms de distancia, pois no respostan a un Plan Integral do Transporte Colectivo e Mobilidade. Presentanse medidas illadas umha doutra, como se cada unha de elas non tiveran nada que ver. Por umha banda ampliase a Avda Lavedra para que entren mais automóbiles, por outra, anuncian a entrada dos buses ate o centro da cidade -sen carril bus-, que, se supón, é para reducir a afluencia de automobiles privados. O resultado, ou faise unha obra para nada, ou a segunda só é un saúdo á bandeira electoralista.
3.- Nos anuncios de todos eles falase das entradas na cidade, mas non ha ningumha referencia a traxectos nos poligonos industriais que a rodean, desde Piadela ate Sabon, pasando por Agrela ou Alvedro, nin nos horarios, tendo en conta que os buses da área metropolitana terminan, como moito ás 10.30 da noite, de tal xeito que quen traballe en quenda de noite, ou ten coche ou gasta o salario en taxis. Está claro que non teñen como obxectivo resolver necesidades sociais reais, senon de cómo garantirlle ás compañias privadas, Cal Pita, Asicasa, Cia de Tranvias, Arriva,... os beneficios.
4.- Como non é un Plan Integral non parte do medio de transporte colectivo menos contaminante, mais rendible, e que coas ultimas medidas de Fomento -o que acordou co Concello a ampliación de Lavedra-, vai camiño de desaparecer, o tren de proximidades. Non podemos esquecer que a columna vertebral da área metropolitana esta atravesada por unha vía que vai de A Coruña a Ferrol e Lugo, atravesando e unindo zonas de alta densidade de poboación (perto de 800 mil habitantes).
5.- Que as medidas adoptadas non partan deste eixo ferroviario, da reivindicación dun Tren de Proximidades que leva ate o centro da cidade sen necesidade de facer ningumha obra (San Diego, cuase desmantelado, e San Cristobal), e ven de Santiago -outro imposto mais, agora de Renfe. A viaxe a Santiago, que moitos usan como proximidades, pagase a prezo de Media Distancia-, Ferrol ou Lugo atravesa ás zonas que aportan centos de coches privados á cidade: non seria mais lóxico que se estableceran estacións (que xa existen, e estan en desmantelamento ou convertidas en restaurantes) disuasorios, con horarios axeitados ás xornadas laborais e de estudo.
6.- Obviamente, este desprezo polo transporte publico e colectivo por parte de todas as Institucions non é froito nin da ignorancia nin da “mala uva” de ninguen; é froito dumha concepción politica na que o pobo traballador galego suministra man de obra para a emigración e materias primas... E para que quere un traballador ou traballadora galega e coruñesa un bo transporte publico se o que ten que facer é emigrar?. E os que teñan traballo aquí, que paguen. Mentras, as clases medias galegas chegalles con que lles fagan boas estradas ou autestradas, ampliandoas ate o infinito e máis, para chegar en 5 minutos onde lles pete; total teñen diñeiro suficinte para soster os 200 euros mensuais que costa un automobil privado.
7.- Para CV os acordos dos concellos pola racionalización do transporte colectivo son saúdos á bandeira, se non son parte dun Plan Integral de Transporte Colectivo e Mobilidade, que teña como eixo a esixencia dun Tren de Proximidades, en combinación cos diferentes medios de tranporte, no concreto os buses urbanos e metropolitanos, cun billete único para todos eles; non é preciso que entren na cidade, para chegar a todos os barrios e poligonos, con boas combinacións e horarios chega. O que se necesita é un Consorcio Metropolitano, onde esten os sindicatos, as AA Veciñais e colectivos sociais, que planifique á medida das necesidades da poboación traballadora e non dos interese da compañias privadas de transporte, beneficiarias directas das concesións, e das constructoras, beneficiarias das obras de ampliación.
8.- A clase traballadora, os estudantes, a veciñanza, o que precisa é un transporte axeitado ás suas necesidades, bo, eficaz e barato, con horarios axeitados, e ista racionalización pasa pola municipalización dos servizos; mentras manteñase o sistema de concesións privadas, esta racionalización vai ser imposible de levar adiante, pois cada empresa vai tirar para o seu interes e non para o da sociedade.
9.- Nas últimas eleccións municipais berrouse, “si se pode”; e isto significa vontade política de se enfrentar os poderes económicos e politicos que defenden a realidade actual de costes sociais e ecoloxicos, ao fomentar o automobil privado con mais estradas ou ampliacións das xa existentes. O “si se pode” non se pode transformar no “non se pode facer”, e temos que pactar cos poderes; porque só podremos, se a xente traballadora mobilizase e organizase desde os barrios e as vilas, en asembleas populares, para conquistar un Transporte Colectivo Publico, Bo, Eficaz e Barato.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 07-07-2016 10:01
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal