A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

PRE ESTREA DOCUMENTAL PAN, PAZ E TERRA
Corrente Vermella organización integrante da LIT-ci, convida á traballadores/as , estudantes e simpatizantes á Pre Estrea do documental PAN, PAZ E TERRA, presentado por Carlos Velasco e Xulia Miron.

A Revolución de febreiro de 1917 en Rusia marcou a primeira etapa da Revolución de Outubro. Causou a abdicación do zar Nicolás II, puso fin á monarquía e a formación dun Goberno provisional.

Esta claro que a realidade actual demonstranos que a loita de clases segue viva e moi aguda, desde as loitas obreiras e populares en Honduras ou Palestina, ate as folgas mais recentes no Estado Español que remataron con victorias, como a de Bershka en Pontevedra ou Titanlux en Barcelona, pasando polos Metalurxicos alemans ou a manifesatación de onte contra a Privatización da Sanidade, o feito é que a clase traballadora, os pobos e os oprimidas seguen a loitar, como a folga do vindeiro 8 de Marzo, contra o sistema capitalista, causa dos seus problemas.

Por elo, é un documental non so do pasado, se non para mirar ao presente, cheo de loitas da clase obreira e dos pobos. Un documental cheo de esforzo que involucra traballadores/as e loitadores de moitas partes do mundo.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-02-2018 10:10
# Ligazón permanente a este artigo
4 F: CONTRA O DESMANTELAMENTO DA SANIDADE PUBLICA
Corrente Vermella chama ás traballadoras e traballadores, aos usuarios e usuarias, a participar na Manifestacion do 4 de febreiro, na Alameda de Compostela, ás 12, convocada por Sos Sanidade.

Alguén dúbida que o plan da Xunta, de “caos organizado” no Sergas é para destruir o servizo de saíde público. Centos de camas pechadas, urxencias saturadas, servizos en desmantelamento ou privatización (desde a limpeza ate servizos médicos), umha lei de Garantias Sanitarias que neste cadro é un alimento para a privada, a través das derivacións os hospitais “concertados”.

Para rematar a tarefa, umha lei de Sanidade que pecha catro áreas, que pon os servizos de I+D ao servizo da industria privada, os gastos en investimento corren por conta da sociedade a través dos orzamentos publicos, os beneficios levaa a privada, etc. … e 7.660 vacantes entre os traballadores e traballadoras da sanidade,... Nun plan que desde fai dez anos ven desmontandoa.

Neste tempo desde a maioria da sociedade e as suas organizacións so fixeron algumhas grandes manifestaciones, ou umha folga na Sanidade no 2013, … Pasaron 4 anos, e o pasado novembro convocouse outra limitada á “recuperación dos direitos”, sen falar da Lei de Sanidade que estaba cociñandose na Xunta.

Frente a ela, saltaron mobilizacións en todas as areas afectadas, desde A Mariña ate Valdeorras, asi como o reciente peche no CHOU de Ourense, o a manifestación do 18 de novembro contra a Lei, xunto coa Coordinadora Antiprivatización da Sanidade de A Coruña, sindicatos como Sagap, Prosagal, CGT, SOS Mexoeiro, e asociacións de usuarios / as.

Está claro que é imprescindible non só umha manifestación unitaria, mas tamen un plan de mobilizacións que coordine as mobilizacións e lles de continuidade, ate derrotar a Xunta e os seus plans de destrucción da Sanidade Publica; un plan debatido e aprobado en asembleas e reunións nos centros de traballo, e incorporando aos usuarios e usuarias a través das suas asociacions, das Asociacións Veciñais, etc.

Tamen é necesario coordinar os esforzos na defensa dunha sanidade 100% pública co resto do estado, e mesmo a Unión Europea, porque a sua destrucción non é umha tolemia nin de Feijoo nin de Rajoy; non é umha mala xestión que resolvese cun cambio de xestores: o caso Grego demonstra como un cambio na xestión non mudou a política de desmantelamento da sua sanidade, o goberno de Syriza segue as ordes da UE, dos recortes e o austericidio que impón.

Por isto, de Andalucia, onde goberna do PSOE, ate Catalunya, onde fixoo a direita catalá, pasando por Madrid, onde como na Galiza, faino o PP, os problemas da sanidade son moi parecidos, e a resposta só pode ser igual, a loita por umha sanidade 100% publica, de calidade, o que na Galiza supón

- Rexeitamento rotundo da Lei de Sanidade proposta pola Xunta; diante dela non collen negociacións nin pactos, a Xunta só quere destruir a sanidade publica ao servizo da privada, e iso non é negociable.
- Reapertura de todas as camas pechadas e recuperación do carácter público de todos os servizos privatizados, sanitarios ou non.
- Consolidación dos postos de traballo en interinidade e OPE para cubrir non só todas as vacantes, mas tamen ate resolver as listaxes de espera. Acabar coas derivacións.


Os planes da Xunta e o Goberno central teñen um marco legal; primeiro a lei 15/97, na que se abre a porta aos hospitais concertados, segundo, o decreto do 2012, que anula o carácter universal da sanidade, e terceiro, mas quizais a mais importante, o artigo 135 da Constitución, onde todos os recortes nos servizos publicos (non só a sanidade, desde a dependencia ate o transporte colectivo) ponse en funcion do pago da debeda publica aos bancos: os seus beneficios están por riba das necesidades sociais.

A derrogación destas leis son chaves para avanzar na DEFENSA DA SANIDADE PUBLICA.


Vide con nós, tras o lema “NON A DESTRUCCIÓN DA SANIDADE PUBLICA”.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 31-01-2018 19:40
# Ligazón permanente a este artigo
recuperemos as cidades e as vilas para a veciñanza
ante a situacion dos chamados “accesos á cidade”

Non é nova a preocupación que existe na poboación polos problemas que está a xerar o crecemento sen control, sen planificación, da Coruña e a sua Área metropolitana. O que fai varios anos eran zonas de paso ou “accesos, hoxe son barrios e zonas poboadas, onde misturánse as residenciais e as industriais; o exemplo mais claro desta situación é a chamada Nacional VI, Avda das Mariñas. Mas non é a unica, outro tanto acontece en toda Galiza, como o caso de Milladoiro ou Sigueiro na area de Compostela.

Mentras, as institucións corren tras os acontecementos. O Ministerio de Fomento, seguindo a lóxica neoliberal de “cada quen que aguante a sua vela”, e querendo construir infraestructuras e estradas ate o infinito, e mais alo. Os concellos, pola sua banda, ancorados no municipalismo, non ven mais alo das fronteiras dos seus territorios; sen entender que a Galiza actual esta fortemente integrada, que esos concellos son reliquias do pasado e freos o desenvolvimento: o 40% da poboación activa galega movese dun municipio a outro para traballar (e non só, para o lecer ou estudar).

Neste cadro, Corrente Vermella rexeita todas aquelas obras de infraestructuras propostas polo Ministerio de Fomento, como a posible ampliación de Lavedra ou as rotondas na Avda da Mariñas, que detraen medios financieros de outras solucións ao servizo do “deus” coche, e non están o servizo de humanizar a area, fomentando un sistema de mobilidade mais barato, sostible e a nivel humano, o transporte colectivo.

Ate o de agora todas as institucións, para xustificar as suas obras, agochabanse tras a manida “falta de educación” no uso do transporte colectivo, como se os galegos e galegas fosen estupidos e quixeran gastarse 200 euros o mes para manter o coche privado, alen do pago da ORA, que é a privatización do chan urban. A realidade ven a desmontar esta falacia; a pesar do desmantelamento de moitas estacións intermedias e do seu alto prezo, cunha simple mellora nos tempos no tren entre A Coruña, Santiago, Vilagarcia, Pontevedra e Vigo, co ramal de Ourense, o seu uso aumentou un 330% según datos de Renfe. Onde queda a suposta “incultura” da cidadanía? Non se usa o que non se ten!

O problema non é a “falta de educación”, senon a inexistencia en moitos casos de transporte colectivo, ou a sua concepción subsidiaria respecto do “deus” coche particular, con horarios e frecuencias que non respostan ás necesidades sociais, de ir o traballo ou centros de estudo, poligonos industriais, facultades, etc., o que fai imposible o seu uso. Tan subsidiaria é, que con so subir a un bus decatase que as persoas que o usan non son os homes maduros, son mulleres, estudantes e xubilados. O “macho” non vai en bus ao traballo, el vai no “seu” coche.

O desprezo polo transporte público e colectivo non é froito nin da ignorancia nin da “mala uva”; senon dumha concepción polítíca no Estado na que o pobo traballador galego sumunistra man de obra para a emigración (os datos de perda democráfica son demoledores) e materias primas, “somos un pais para vellos”... E para que quere un traballador ou traballadora galega e coruñesa un bo transporte publico, se o que ten que facer é emigrar?. Mentras, as clases medias galegas chegalles con que lles fagan boas estradas ou autoestradas, para chegar en “5 minutos” onde lles pete.

Alen mais, é falsa a afirmación de que non ha recursos financeiros para facelo. Primero, se todos os medios que adicanse a construir mais estradas adicaránse ao transporte colectivo, é claro que si existen, é umha cuestión de prioridades: ou diñeiro ás constructoras ou ás necesidades sociais. Segundo, os gobernos do PPSOE adicaron miles de millóns de euros ao resgate da banca, de autoestradas privadas e quebradas, empresas, etc., que non imos recuperar. Novamente é umha cuestión de prioridades e de vontade política, ou á banca e empresas ou ás necesidades sociais.

Para Corrente Vermella, calquera proposta sobre os “accesos” ten o obxectivo de recuperar as cidades para a o pobo, da sua humanización, e ten que partir dun Plan Integral de Transporte Publico Colectivo e Mobilidade, que teña como eixo o medio de transporte colectivo menos contaminante, mais rendible socialmente, o tren de proximidades.

Non podemos esquecer que a columna vertebral da área metropolitana está atravesada por umha vía que vai de A Coruña a Ferrol e Lugo, unindo unha poboación de perto de 800 000 habitantes. A partir de aquí, liñas de buses, barato e con horarios axeitados aos de traballo e estudo; e non como agora, que a xente que este en quendas tarde/noite teñen que gastar o seu soldo en taxis ou coches particulares, pois os ultimos buses son ás 10.30.

Esta racionalización pasa, obviamente, pola municipalización / nacionalización dos servizos; mentras manteña-se o sistema actual de concesións vai ser imposible, pois cada empresa vai tirar para o seu interese, e non o da sociedade: “publico é servizo, privado é beneficio”. A constitución da área metropolitana, sen mais dilacións, é o marco no que este plan pode ser desenvolvido.

É evidente que o goberno, a través do Ministerio de Fomento, e do seu delegado na Galiza, a Xunta, non vai dar o brazo a torcer. Un goberno que ten desmantelado todos os servizos publicos, corrupto ate a medula, non é garantia de ningumha mellora; o contrario, calquera cousa que faga vai ser contra as necesidades sociaies. Por elo, só a través da mobilización social, unitaria, desde os barrios e vilas, poderemos conquistar un Transporte Colectivo Publico, Bo, Eficaz e Barato, que de solución real aos “accesos”, e non promesas utopicas: mais estradas so traen mais coches, e cambian de lugar o atasco, non o resolven.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 15-01-2018 09:37
# Ligazón permanente a este artigo
25N: DÍA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA!
NON QUEREMOS MIGALLAS: DENUNCIÉMO-LO SEU PACTO E AS SÚAS MENTIRAS!

A violencia contra as mulleres se recrudece en todo o mundo. Non pasa semana no estado español sen lamentar un novo asasinato machista. 44 mulleres segundo cifras oficiais (son máis), das cales o 20,5% denunciaran e 7 eran menores. O número máis alto dos últimos anos e a dramática evidencia de que o estado tampouco fai nada para protexelas de pais maltratadores, como o caso Juana Rivas deixou claro. Por iso este 25N a nosa resposta non pode ser outra que enche-las rúas para dicir: NON QUEREMOS MIGALLAS! e NON QUEREMOS NIN UNHA MENOS!

UN PACTO QUE NACE SEN ORZAMENTO NUN CONTEXTO DE RECORTES
Tras 6 meses de debate parlamentario, aprobouse o “Pacto de Estado contra la violencia machista” que contén algunhas medidas elementais que levamos anos reclamando. Pero ningunha ten data de execución nin orzamento asignado. Únicamente o “compromiso” de asignarlle mil millóns en cinco anos.
Un pacto que se aproba a maiores nun contexto de recortes en violencia machista, políticas de igualdade e noutras partidas fundamentais dende 2008. Para 2018 xa anunciaron novos recortes en sanidade e educación que comprometen os protocolos de detección de violencia machista en urxencias e atención primaria que ademais deixan fóra a inmigrantes sen papeis, ou a inclusión de asignaturas de igualdade na escola pública.
Isto contrasta cos 18776 millóns en Defensa (máis de 7 veces o presuposto para educación e 4 veces o gasto en sanidade) ou os 32000 millóns para paga-la débeda coa banca que nos impón a UE.
Con este panorama e cando a lei contra a violencia machista vixente segue sen desenrolarse, pretenden facernos crer que van atender un catálogo máis amplo de violencias, pór en marcha máis medidas para prevención e unha atención máis detallada ás vítimas?

...E SEN SOLUCIÓNS DE FONDO PARA REMATAR COA VIOLENCIA MACHISTA
Pero o máis importante é que este Pacto non vai rematar coa desigualdade entre homes e mulleres, que é unha das causas de que a violencia machista persista e bata con máis forza nas máis vulnerables. O pasado setembro o paro aumentou en casi 28000 personas das que o 71% eran mulleres. O noso demprego acada o 58% e foise ampliando coa crise.
A fenda salarial que aparece entre outros motivos por premiar unhas categorías ou ocupacións por riba doutras non deixa de medrar. A nosa menor taxa de ocupación, a desigualdade salarial e unha vida laboral precaria con períodos sen cotizar por cuidado de familiares, fan que as nosas prestacións sexan máis baixas, e as nosas pensións de media son un 37% inferiores.
Miles de mozas, desempregadas, en precario ou pensionistas seguimos sen recursos económicos nin do estado para actuar ante unha situación de violencia machista. Esas son las causas que ningún pacto de estado vai solucionar, polas que moitas non denuncian e teñen que manterse xunto ó seu maltratador.

O ESTADO E TÓDALAS SÚAS INSTITUCIÓNS SON CÓMPLICES
Este pacto segue sen recoñecer formas de violencia machista como a prostitución, a violencia a nenas e mulleres refuxiadas polo peche das fronteiras da UE, ou a que sofren mulleres trans. Ou de mulleres inmigrantes empregadas de fogar que soportan condicións precarias e en moitos casos deben afronta-lo acoso dos empregadores.
Esiximos o presuposto que sexa preciso para prevención e atención. Se hai cartos para a banca, a Igrexa, a monarquía ou enviar milleiros de policías e gardas civís a Catalunya, por qué non para protexe-las nosas vidas?


Esiximos que remate a impunidade e que asasinos e violadores cumplan condena. Denunciamo-las mentiras do goberno e da patronal sobre a súa recuperación económica á nosa costa.
Estamos fartas de promesas sen cumplir. Das súas declaracións baleiras e os seus minutos de silencio mentres día a día nos recortan dereitos e non cumpren as súas propias leis, como amosa a denuncia recente de decenas de mulleres por ter sufrido abusos sexuais no seno do propio Parlamento europeo!
Non haberá nin unha menos mentras o plan de axuste e os recortes sociais seguen en pé!

LOITAR PARA SEGUIR AVANZANDO
ATA MUDALO TODO

Este novembro cúmprese o centenario da Revolución Rusa. Unha revolución obreira e popular que nos deixou unha lección moi importante: non é posible elimina-lo machismo nas relacións familiares, afectivas e sociais, sen socavar primeiro as bases materiais e sociais que perpetúan a nosa opresión.
O principal obxectivo de este goberno e as forzas políticas agora no parlamento, é apuntalar ó réxime do 78, cada vez máis deslixitimado pola corrupción e a situación en Catalunya. Igual que o pobo catalán somentes conquistará o seu dereito á decidir se se organiza de forma independente sen dar confianza algunha ó govern burgués, as mulleres traballadoras somentes conseguiremos acabar coa nosa opresión e sobreexplotación, alicerces da violencia machista, se nos organizamos e mobilizamos.
Hai que convencer ós nosos compañeiros para que xunto de nós, dean a batalla cotiá contra o machismo. Precisamos que cada vez máis organismos de loita populares e de clase re collan as demandas para rematar coa violencia machista e se mobilicen por ellas.
Hai que botar abaixo este goberno e este réxime, coas súas institucións e cultura machista herdada do franquismo, que está ó servizo de mante-los privilexios e intereses dunha minoría. Abrir un proceso constituínte no cal poidamos decidir TODO e onde as mulleres traballadoras poñamos enriba da mesa as nosas demandas e reivindicacións, hoxe pisoteadas.


Plans integrais de igualdade contra toda violencia machista! Recursos abondo para atender e protexer ás mulleres!

Máis casas de acollida. Vivenda e emprego garantizado para mulleres maltratadas!

Educación sexual en igualdade para previ-lo machismo na xuventude. Fóra a Igrexa Católica da educación, basta de recortes en educación e derogación da LOMCE!

Abaixo as reformas laborais! Emprego e salarios dignos. Igualdade salarial xa!

Aumento do gasto social. Servizos públicos e de calidade que nos descarguen das tarefas de coidados. Lavanderías e comedores públicos!

Igualdade e visibilidade de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais!

Aborto público, libre e gratuíto na seguridade social!

Abaixo o goberno e a monarquía!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-11-2017 19:00
# Ligazón permanente a este artigo
LUMES NUNCA MAIS

Contra a impunidade: XUNTA DIMISIÓN!

Os lumes desatados nestos dias son un capitulo máis desa politica que mistura a incompetência e o desprezo pola riqueza do patrimônio natural e cultural galego que destila a Xunta do PP. Asi, mentras Feijoo rinde pleitesia ao monarca e a "España", Galiza arde polos catro costados.

Ha anos que o actual presidente da Xunta, Feijoo, facia parte dun goberno no que estaba o hoxe presidente do goberno Central, o “señor de los hilillos” de plastilina, que cóa sua incompetência convertiron un accidente no mar nun atentado á riqueza pesqueira galega. Agora os mesmos protagonistas estan trás transformacion dun feito natural –a seca- nun desastre para a natureza, e por extension, para a sociedade.

Os lumes na Galiza son históricos e recurrentes, mas as políticas ao servizo das multinacionais da madeira - galegas ou non galegas-, que levaron o monocultivo do chamado “ouro verde”, o eucalipto, da especulacion co chan, agora freado pola crise econômica, e cos intereses mineiros tras á proxectada Lei de "emprendemento" para vender Galiza as corporacións mineiras, convirten un feito normal e ate certo punto natural, nunha plaga constante.

Por moito que Feijoo diga, o problema non son os incendiários tolos, como se os galegos e as galegas fosemos um pobo que cada veran sae os montes a queimalos, senon os interesse que agochanse trás eses incendiários. Desmontar as tramas que realmente interesalles a queima do monte é a tarefa, tramas moi imbricadas co partido actualmente no goberno.

Na vaga de lumes do 2006, trás a suba do Bipartido á Xunta, o PP encheuse a boca berrando contra eles, chamandolles incompetentes. Todo o mundo puído comprobar que os incêndios non foron froito duns tolos, senon dun plan preciso, com tácticas “guerrilleiras” para desgastar a Xunta Bipartida.
Os interesses econômicos que estan trás os incêndios, antes e despois do Bipartido, ficaron intactos: a lóxica depredadora da natureza por parte das empresas e as multinacionais, non foi tocado, e mentras isto no se toque, o risco de atentados deste tipo seguiran ameazando.

Nestas condicions a chegada do PP á Xunta, e baixo a brutal politica de recortes nos gastos sociais, foi devastadora mesmo para os mínimos trocos introducidos pola Xunta Bipartida. Desmontou calquer atisbo de medida preventiva como a limpeza do monte, desarticulou as brigadas do SEAGA (nestos dias despediron a 500 efectivos), non preparou ningumha medida diante dunha seca como a que estamos a sufrir. Unha falta de previsión que costou a vida de tres persoas, o desastre do monte e á sociedade galega, convertindo o PP en verdadeiros criminais.

Na atual crise na Union Europea e no Estado Español, co PP á cabeza, reservase para Galiza un papel subsidiário. O futuro que teñen escrito para o pobo traballador galego basease nos dous eidos “tradicionais”, a emigracion e a extraccion de matérias primas. Neste futuro non collen nin a riqueza natural ou patrimonial galega, nin postos de traballo dignos, para eso esta a Reforma Laboral, nin servizos públicos e sociais de calidade. Esta é a realidade dumha politica de recortes que deixa o pobo galego sem riquezas naturais, sem servizos e sem traballo.

O Sr Feijoo e Rajoy son umha peste. Se Catalunya vota, o PP non dubida en envia-los efectivos necesarios para evitalo. Se Galiza arde, ficamos sós coma no caso do Prestige. Ate cando imos soportar a semellantes persoaxes. Non abondan os seus insultos constantes á intelixencia dos galegos e as galegas, para que comezemos a berrar de novo: LUMES NUNCA MÁIS, Fora a Xunta do PP, por incompetente e antigalega.

Hoxe, como no 2002, foi a veciñanza autoorganizada, xunto cos bombeiros, protección civil, …, a que defendeu as rias do chapapote, e agora das lapas dos incendios. E hoxe, como onte, temos que nos organizar desde a base, desde barrios, institutos, centros de estudo e traballo, para derrubar esta Xunta criminal con Galiza.

Toca sair á rua em defensa da riqueza natural e cultural da Galiza.

ACUDE ÁS CONCENTRACIÓNS!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 16-10-2017 13:16
# Ligazón permanente a este artigo
30-S: Manifestación en Santiago ás 12 na Alameda
Galiza Con Catalunya convoca umha manifestación baixo o lema "Democracia é Decidir", o 30 S, ás 12 na Alameda de Compostela

NA DEFENSA DAS LIBERDADES DEMOCRÁTICAS

A CGT, IAC e a Intersindical-CSC presentaron preavisos de folga do 2 ate o 13 de Outubro, que xa se concretaron nun dia de Folga Xeral para o 3 O; pola sua banda os e as estudantes catalanas teñen convocadas manifestacións e estan realizando xa ocupacións de universidades. É necesario que o sindicalismo galego, a CIG, a CUT, que asinaron o Manifesto de apoio ó direito a decidir, e o sindicalismo alternativo, alen das organizacións estudiantís, convoquen mobilizacións e xornadas de loita, nomeadamente o día 3 O, de apoio á folga xeral en Catalunya. O pobo traballador galego, condenado a perpetuidade polo Estado Español á emigración, á precariedade, á desindustrialización,... ten un interes particular na crise do Rexime do 78, pois por esa porta debe entrar a nosa esixencia do noso direito a decidir o noso futuro.

A actual situación do conflito catalán está marcada polo enfrontamento entre umha burguesia españolista e outra burguesia nacionalista de direitas que xamais pensou chegar tan lonxe nas suas demandas. Foi a actitude do goberno central, que insiste en chamar “democráticas” ás suas decisións represivas contra o direito a decidir do pobo catalán, a que levou o conflito a este punto.

O mesmo goberno que robou 40 mil millóns de todos e todas, para resgatar os bancos, o que o longo de catro anos, todos os venres, aprovaba decretos contra as condicións de traballo e os nosos salarios (reformas laborais), os direitos sociais e os servizos públicos (dependencia, educación, sanidade,...). Este goberno que impide umha comisión de investigación polo accidente do Alvia en Compostela, cuxo presidente é o que cando a crise do Prestige falou a todos os galegos e galegas dos “hilillos de plastilina”; o goberno que mintiu ás familias dos militares) dos resultados das probas de ADN tras o YAK 42. Este é o goberno que ten as narices de chamar “ilegal” o referendo catalán, cando eles teñen 800 cargos imputados por corrupción, incluidos todos os seus responsabéis de finanzas. O goberno dun partido que é cualificado por un xuiz valenciano como “organización criminal”. O goberno dun partido que aprobou a “lei mordaza” contra os piquetes de folga e que ten procesados a centenas de activistas sindicais (en Vigo, en Pontevedra,...), chegando o encarcelamento de moitos de eles (Bodalo, Alfon...).
Por qué o PP, apoiado polo PSOE, C’s e sectores do PCE, non queren permitir que se celebre o referendo? Porque a celebración suporìa debilita-lo rexime e abri-la porta a outros como a derrogación do artigo 135 da Constitución, que condenanos a mais recortes e austeridade, a derrogación das sucesivas reformas laborais e mesmo a abolición da monarquía, que desmontaría a herdanza do franquismo no que basea-se o seu tinglado institucional. 
Pero porqué é tan importante apoiar á clase traballadora e o pobo catalán, se isto semella un apoio a un referendo auspiciado polos representantes da burguesia catalana, tan corruptos e amigos dos recortes como o PPSOE? Tanto se enfrentan-se entre eles, como se están unidos (non fai tanto cando aprobaron o decreto de privatización da estiba) quen leva as de perder é a xente da clase traballadora, de Lleida ou de Huelva,… salvo que nese enfrentamento construamos o noso proprio bando, en función dos nosos intereses, os da clase traballadora e os oprimidos, que non son outros que acabar cos recortes, a precariedade, os baixos salarios, as privatizacións.

A defensa do direito a decidir do pobo catalán frente o réxime do 78 non debe facernos perder de vista que a Unión Europea e os gobernos nos que se apoia, incluida a actual Generalitat, son os inimigos mortais dos direitos sociais, laborais e politicos da clase traballadora e do pobo galego. Por elo non é de recibo que desde sectores da esquerda lle neguen o direito dun pobo a decidir, porque todos estamos mal; en todo caso, habéria que dicer, apoiemosnos entre todos frente o inimigo común, o goberno do PP e o rexime.

A sua defensa das libertades democráticas, como o direito a decidir, é “opcional”, hoxe poden defendelo, mas mañan, se a mobilización obreira e popular desborda os seus interese, non dubidarán en reprimir, como fixeron xa cando os Mossos de Esquadra cargaron contra os acampados do 15M. Mas para a xente da clase traballadora a defensa das liberdades é imprescindible, primeiro para poder se organizar mellor para defender os seus direitos sociais, laborais e politicos, e segundo, para debilitar e mesmo derrubar o réxime que impón os recortes e a austeridade, e abri-la via dun proceso constituinte que rompa co Réxime e a Unión Europea, responsabéis dos nosos retrocesos sociais e laborais, e avanzar no dereito a decidir como pobo.

Por que xogamosnos as nosas condicions de traballo e vida nelo, temos que apoiar e participar as mobilizacións na defensa do direito a decidir e na das liberdades democráticas, facendo asembleas decisorias, reunións nos centros de traballo e estudo, en solidariedade coa clase traballadora e pobo catalán. 
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-09-2017 09:35
# Ligazón permanente a este artigo
28S: DÍA GLOBAL POLA DESPENALIZACIÓN DO ABORTO

Penalizar o aborto é violencia cara ás mulleres.

70.000 é o número aproximado de mulleres que morren cada ano por abortos clandestinos en todo o mundo, segun un informe de 2014 do Guttmacher Institute. 8 millóns sofren complicacións ao practicarse un aborto, pero só 5 reciben tratamento.
Prohibir ou restrinxir o aborto non reduce a súa incidencia. Só fai que sexa máis perigoso ou que se aborte cando este se atopa máis avanzado.

A dobre moral ou hipocrisía dos gobernos
Denunciamos aos gobernos en todo o mundo que prohiben ou restrinxen o aborto mentres recortan o orzamento en educación e saúde, negando o dereito das mulleres a unha educación sexual e o acceso a anticonceptivos fiables e gratuítos. Que recortan os orzamentos contra violencia machista, pese ao evidente aumento dos casos de violencia sexual que deixa consigo embarazos non desexados.
Que din protexer a vida dos “non nados”, pero deixan morrer ou enfermar gravemente a miles de mulleres sen recursos en abortos clandestinos. Que aplican reformas e plans de axuste que nos condenan ao paro ou a precariedade, impedindo a millóns de mulleres unha maternidade digna e aumentando o risco de vivir nunha contorna de violencia familiar e pobreza, aos menores nados por unha maternidade imposta. Que protexen o negocio das clínicas privadas onde as ricas pagan e abortan, mentres as mulleres pobres non poden decidir.

No Estado español: A loita segue!
A derrota nas rúas da reaccionaria reforma da Lei do aborto de Gallardón do anterior goberno do PP, foi unha vitoria importante. Pero iso non significa que debamos baixar a garda nin que a día de hoxe os nosos dereitos sexuais e reprodutivos estean garantidos. Pois o 80% das interrupcións voluntarias do embarazo son derivadas ás clínicas privadas concertadas. A loita por aborto legal, seguro e gratuíto, é unha tarefa da clase traballadora, porque son as mulleres traballadoras, especialmente as máis vulnerables como son menores, inmigrantes sen papeis ou mulleres pobres, ás que o Estado debería protexer.
Pero os capitalistas e seus gobernos, utilizan o control sobre a sexualidade das mulleres para subxugalas, sobreexplotarlas e oprimilas. É por iso que a loita polo aborto libre é unha tarefa do conxunto da clase traballadora e non só das mulleres. Desde Corrente Vermella, chamamos a todas as organizacións políticas, sindicais, estudantís e populares de clase, a loitar todos os días para esixir:

Plans integrais de igualdade e contra toda forma de violencia machista, con recursos suficientes para atender e protexer ás mulleres.
Educación sexual e en igualdade para previr o machismo na mocidade. Fóra a igrexa da educación pública, basta de recortes en educación e derrogación da LOMCE.
Abaixo as reformas laborais. Emprego e salarios dignos que nos permitan a nosa independencia económica.
Aumento do gasto social. Servizos públicos e de calidade que descarguen ás mulleres das tarefas de coidados.
Igualdade e visibilidade de lesbianas, gais, transexuais e bisexuais.
Aborto público, libre e gratuíto na seguridade social, sin obxección de conciencia.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-09-2017 13:39
# Ligazón permanente a este artigo
A clase traballadora galega e a do Estado co referendum catalán do 1-O
Din os nosos compañeiros e compañeiras de Corrent Roig, Corrente Vermella en Catalunya:

“Se o referendum se realiza e conta cunha participación popular masiva, será unha victoria democrática enorme do pobo de Catalunya e do resto dos pobos do estado, pois permitiría abri-las portas ás reivindicacións sociais e cuestionaría con feitos un réxime político e social que nunca rachou co franquismo, que está ó servizo dunha pequena minoría de empresarios e banqueiros e menosprecia a vontade da inmensa maioría. Asentaría as bases reais para plantexar unha unión libre de pobos e non esta unión forzada. A primeira interesada pois en que o referendum vaia adiante é a clase traballadora, que debe intervir nesta crise con vontade propia, e evitar converterse en furgón de cola do nacionalismo español e do nacionalismo catalán”.

A clase traballadora galega xógase moito mais do que parece neste referendum catalán do 1 de Outubro. Este desafío do pobo catalán ó chamado réxime do 78 podería abri-las portas a un referéndum pola República, que suporia, por exemplo, a derrogación do artigo 135 da Constitución que nos condena a destina-lo que aportamos ó pago da débeda antes que a sanidade ou pensións, ou a calquera outra reivindación que enterre para sempre a herdanza da dictadura.

A garantía do referendum é a mobilización xeral, resistindo masivamente ás medidas do Estado para impedilo, e á represión que seguirá. O Sindicalismo Alternativo, CIG, CCOO e UXT teñen a obriga de convocar á folga cando comece o ataque represivo. Toda a esquerda galega, catalana e estatal debería secundala se quere ser digna dese nome.

Por iso, a clase traballadora galega debe apoiar á súa irmá catalana, e as organizacións politicas, sindicais e sociais galegas teñen que abrir o noso camiño de ruptura co réxime do 78, polo direito a decidir e a Unión Libre de Pobos Libres.

Este é o mellor apoio á clase traballadora e o pobo catalán. Impulsar todas a mobilizacións unitarias que sexan precisas na defensa dos direitos democráticos, conculcados polo goberno do PP e os seus aliados, e do exercicio efectivo do direito a decidir, como está a facer o pobo catalán.

ACUDE AS MOBILIZACIÓNS NA DEFENSA DOS NOSOS DEREITOS


Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-09-2017 09:49
# Ligazón permanente a este artigo
O 25 DE XULLO EN COMPOSTELA
Coa Clase Traballadora

O 25 de Xullo é o día no que o pobo galego reivindicase como nazón, para loitar por exerce-lo direito á autodeterminación; mas non todo pobo galego visualizase nese dia, a clase obreira, coas suas reivindicacións de xornadas, salários, convênios, ... desaparece, disolvendo-se nesa idea xeral de “pobo” ou “nazon”.

Os últimos meses a clase traballadora galega, desde diversos sectores, comezaron a espertar despois de anos paralisada polas políticas electoralistas das cúpulas sindicais... Todas, desde as traidoras como CCOO e UXT, ate as mais combativas como a CIG, puxeron as esperanzas de botar o PP e de cambio nuns resultados electorais. Agora, pasada a orxia do voto, veñen as resacas: a clase traballadora ve como todos os seus problemas (baixos salários, precariedade, longas xornadas de traballo,...) son exatamente os mesmos que antes de entrar nesa orxia.

Comezaron as precárias da Administración contra a funcionarización por decreto, e seguiron mais recentemente o metal de Coruña, Ourense e Pontevedra, o transporte, Ferroatlántica, Citroen, a poboación de As Pontes, Outes, e outros lugares. Houbo e há folgas e manifestacións obreiras em toda Galiza, e cara o 25 de Xullo todas elas desaparecen dos discursos dos convocantes, como se non existiran.

A clase traballadora tem a suas reivindicacións próprias (salario, pensions, xornada, convênios, condicions de traballo, etc.) que xuntanse ás que tem como pobo, a língua, a defensa da terra, o rexeitamento dos planos de infraestructuras ao servizo de reforzar a opresión nacional e o centralismo, como o AVE ou o plan de Ttes da Xunta. De feito, é a clase obreira a mais perxudicada pola inexistência dun transporte publico galego, integrador, pois moitos traballadores e traballadoras vense na obriga de ter coche particular, e detraer do seu salario 200 euros / mes para ir e vir o traballo. Faise carne de cañon da emigración.

O 25 de Xullo a clase Traballadora tem que visualizar o seu papel central na sociedade, as suas esixencias e reivindicacións, lles gosten ou non á pequena burguesia urbana e rural, aos que esas reivindicacións non lles importan nada, senon que beneficianse dela, das reformas laborais do PPSOE. As organizacións da clase obreira non teñen que subordinarse a ninguen: non chega com dicer que se defenden os interesse da clase traballadora, e cando chega o dia da Patria Galega, esquecer que existe.

As Marchas da Dignidade e as organizacións que fan parte delas, a CIG, e as organizacións que por motivos ideoloxicos non asumen que a opresión nacional influe sobre as condicions laborais da clase traballadora, como a CGT, alen das organizacións políticas que a reivindican como suxeito social do cambio, teñen que conformar un Bloque de Clase e Combativo, onde o centro sexa a loita da clase obreira polas suas reivindicacións especificas e pola unidade das loitas.

Um Bloque que levante como bandeira a derrogación das reformas laborais do PPSOE, a defensa dos servizos 100% públicos e a nacionalización dos servizos privados ou privatizados, a defensa de todos os postos de traballo, a defensa do sistema de Pensións públicas, a loita contra todo tipo de precariedade laboral, etc... E que estableza um “cordon sanitário” ao redor das cúpulas sindicais de CCOO e UXT, que como demonstraron em Ferroatlántica ou no pacto do Transporte, son os responsabéis, dentro da classe traballadora, da situación actual.

A clase traballadora e o pobo non podem esperar nada de novas eleccións, ni de pactos sociais que so levan a novos retrocesos; o camiño é, como din as Marchas da Dignidade, a loita na rúa contra a Unión Europea e as políticas que desenvolve a Xunta e o Goberno Central.

Corrente Vermella chama ao pobo traballador galego a manifestarse este 25 de xullo ás 12 na Alameda.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-07-2017 19:25
# Ligazón permanente a este artigo
Por un 25 de Xullo de Clase
Ante o Día da Patria

No ano 10 da crise do capitalismo chamada “Gran Recesión”, non é certo que haxa “recuperación”: o capital non ten sectores onde investir con garantías de beneficio, e seguen saqueando as contas públicas.

Os benefícios empresariais baséanse, como moito, num aumento da explotación da clase traballadora, das rebaixas dos salarios con perda de dereitos sociais e políticos e na precariedade a todos os niveis, nas administracións e na empresa privada; nos recortes na sanidade, na educación e nos servizos sociais para mellor privatizar.

Esta concentración do capital e do poder en poucas mans ten outra vítima, os pobos que, como o galego, son periferia dentro de estados que tamén son periféricos, o Estado Español.

As políticas da Xunta, en consonancia coas do Estado e a UE, desmontan o seu aparello produtivo ao servizo da división do traballo da clase obreira, da exportación de materias primas e man de obra, ou da simple conversión na marisquería do Estado e de Europa. As políticas de transporte que fomentan as conexións co centro do estado (AVE a Madrid), marxinando zonas enteiras de Galicia, desde urbanas como Ferrolterra, ata o rural en xeral, teñen esta finalidade.

Este desmantelamento consciente e planificado polos poderes estatais, desenvolvido pola Xunta de Feijoo, ten no empresariado galego o seu principal aval. Ás multinacionais como Inditex, conserva, cervexas ou aluminio,... non lles importa a realidade galega. Chéga-lles con ter boas comunicacións para enviar as súas mercadorías. O resto do capital vive das migallas que caen das subvencións da mesa do Estado. Confúndense de xeito total os que esperen por un proxecto nacional burgués galego; estes decidiron hai anos ser “cola de león, no canto de cabeza de rato”.

Coa profundización da crise, as súas consecuencias están a golpear na clase traballadora e o pobo traballador galego. Con salarios dos máis baixos do Estado, coa taxa de precariedade máis alta, a taxa de desemprego tapada pola emigración de milleiros de mozos e non tan novos, non se pode esperar por un proxecto inexistente; a que o BNG atope o seu Artur Mas, ou En Marea camiñe cara un proxecto máis nacionalista.

A tarefa da loita pola soberanía nacional galega non ten nada de burguesa, é traballadora. A loita polos dereitos laborais e polos dereitos sociais, están totalmente imbricados coa loita contra todos os capitalistas e as súas institucións (a Xunta, o Estado e a UE), incluso os que reivindican-se “galeguistas”.

Impulsar un Bloco de Clase e Combativo

A crise e as súas consecuencias non son exclusivas da clase traballadora galega, senón que son parte do proxecto que se chama Unión Europea, que destruíu Grecia e empobrecido o resto como os centos de miles de xubilados alemáns traballando cos “minijobs”, ou as reformas laborais en Francia. Por iso, a resposta ten que camiñar na senda da unidade contra o inimigo común.

Neste 25 de Xullo, a clase traballadora galega ten que tomar o protagonismo que lle corresponde polo seu papel na sociedade; non pode esperar a ningún “salvador” doutra clase social, senón que ten que visualizarse a súa alternativa: a loita por unha Europa dos Traballadores/as e os Pobos, que rompa coa UE e o Euro. Para reconstruír a unidade da clase obreira, colle toda a súa forza a loita polo dereito a decidir do pobo galego a súa relación co resto do mundo.

A tarefa das organizacións sindicais, políticas e sociais que se reivindican da clase traballadora é a de impulsar este 25 de Xullo un Bloco de Clase, Combativo, que poña no centro os dereitos laborais e políticos da clase traballadora.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 05-07-2017 12:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal