A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

CONTRA O TRATADO UE - TURQUIA


DIREITO DE ASILO XA, PAPÉIS PARA TODOS E TODAS


A sinatura do Tratado da UE con Turquia para a devolución das persoas refuxiadas nos Balcanes e Grecia, polo “módico prezo” da posibilidade da sua incorporación á UE, uns miles de millóns de euros de axudas,... so ten un nome: vergoña. Vergoña duns estados que alardean de seren civilizados e democráticos. É a demonstración do seu verdadeiro carácter, unha unidade de mercaderes e capitalistas que convirten o sufrimento de miles de persoas en moeda de cambio cun réxime, o turco, que é, entre outros, o responsable da destrucción dun país Siria e do asesenato sen rubor dos unicos que, ate o de agora, enfrentaron con éxito aos fascistas do ISIS, o pobo e as guerrilleiras kurdas.
A chegada de centos de miles de persoas expulsadas pola forza dos seus países, fuxindo das Guerras que arrasan Oriente Próximo e o mundo árabe, desde Afganistá/Iraq ate Siria, pasando por Libia ou Iemen, veñen a xuntarse ao todos aqueles que teñen que emigrar por mor da pobreza inducida do seus países. Porque non o esquezamos, os mesmos que impuxeron as políticas de austeridade en Europa, o desmantelamento dos servizos sociais públicos, coas consecuencias directas de mortes por enfirmedades das que existen vacinas como a meninxite ou a hepatite C, os que desafiuzaron familias enteiras, os que empobreceron á clase traballadora, provocando que hoxe ter un traballo fixo non é sinónimo de saír da pobreza, son os que queren se beneficiar da destrucción de paises enteiros en Africa e o mundo árabe para saquear as suas riquezas, a maior gloria dos bancos e multinacionais europeas.
Son os que manteñen un vergoñento acordo co réxime marroquino para seguir saqueando o Sahara, como o Estado Español, son os que envían forzas militares a Centroafrica, como os franceses e os belgas, para protexer o seus negocios, son os que financian “guerrillas” para extraer riquezas en forma de coltan ou diamantes, son os que envian exercitos a Somalia para protexer o saqueo das pesquerías da zona, contra a “piratería”, son os que, como Italia, está preparando o envio de tropas a Libia para protexer os seus intereses petroleiros, contra o que o sindicalismo combativo italiano convoca umha folga xeral para o 18 de Marzo. A clase obreira italiana da o primeir paso de pór-se ao frente da loita contra as guerras imperialistas que levan a paises enteiros á barbarie.
Estes demócratas son os que fixeron un bazar coas vidas de milleiros de refuxiados sirios, iraquianos ou afganos, a cambio de convertir Grecia e Turquia nun inmenso campo de refuxiados, onde os mais elementais direitos que din defender, os direitos dos menores a umha vida digna, das mulleres a non ter que dar a luz entre o barro e a pobreza, das persoas a umha vivenda, a un traballo, á dignidade, caen baixo a presion dos intereses dun capitalismo en crise e umhas clases medias acomodadas, onde o racismo e a xenofobia comeza a medrar.
Corrente Vermella chama á clase traballadora a solidarizarse activamente coas persoas refuxiadas, son parte da clase obreira, non por caridade cristiá, filantrópica, senon porque son explotados coma nós; como recoñece cinicamente o proprio Deustche Bank, “son persoas que poden traballar por salarios inferiores ao salario minimo”. O capital e os seus gobernos queren man de obra barata, semiescrava, para presionar á baixa os dos nativos. A clase obreira ten que ver nas persoas refuxiadas o que son, compañeiros e compañeiras de clase: NATIVA OU EXTRANXEIRA, A MESMA CLASE OBREIRA!
As organizacións da clase obreira, sindicatos, partidos e asociacións, teñen que esixir dos seus gobernos o direito democrático básico de asilo e papéis para todos e todas; mas tamen medidas concretas de integración que rompan coa división entre nativos e estranxeiros, como a repartición do traballo, sen reducción de salarios. Europa alardea de seren a zona mais rica do mundo, e mentras os capitalistas europeos, cos españois á cabeza, teñen superbeneficios, condenan a miseria a centos de miles de persoas; se loitamos, ha traballo para todos e todas.
Hai millons de vivendas baleiras en mans dos bancos; os concellos do “cambio” teñen a oportunidade de demonstrar ese “cambio” nos feitos, declarando as suas “cidades abertas ás persoas refuxiadas” e abrindo esas vivendas, gustelles ou non aos gobernos e banqueiros, non só para os desafiuzados galegos e galegas, senon para os “desafiuzados/expulsados” do seu proprio pais, as persoas refuxiadas.
O Tratado UE Turquia so pode ser derrotado, e derrogado, se imos á raiz do problema, umha Unión Europea que non é umha Libre Unión de pobos, senon umha unidade de capitalistas para mellor oprimir e saquear; e só poñendo no centro a loita na sua contra, é posible resolver o problema das persoas refuxiadas. O espazo Schengen é umha apariencia de abolición de fronteiras, que revogan cando queren; a clase traballadora non ten fronteiras, e menos para aqueles que fuxen da guerra e a barbarie do imperialismo e de reximes criminosos como o sirio: NON Á UE “FORTALEZA”, ABAIXO AS FRONTEIRAS.


AS POLITICAS EUROPEAS PODEN RESUMIRSE NUMHA PALABRA: XENOCIDIO
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 16-03-2016 15:51
# Ligazón permanente a este artigo
Todos ás rúas en defensa do NON no referendo grego!
Grecia vai realizar un referendo o vindeiro domingo para aceptar ou rexeitar o “acordo” proposto pola Troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e FMI). No caso de que gañe o SI será aplicado un plan de austeridade máis, e unha redución máis de salarios e de dereitos.

O presidente da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker, deixou de lado a diplomacia e pediu abertamente que o pobo grego vote polo SI. Angela Merkel rexeitou unha última proposta de acordo feito por Tsipras, esperando que gañe o SI no referendo.

A propaganda imperialista culpa ao pobo grego pola crise actual. Trátase dunha mentira ao servizo dos bancos europeos, os grandes beneficiados polos plans de austeridade. O resultado da aplicación deses plans no últimos cinco anos demostra esa falsidade: a situación do país só agravouse. A débeda externa aumentou, a produción de país retrocedeu a niveis semellantes a unha depresión. Os traballadores e o pobo grego tiveron os seus salarios reducidos, os seus dereitos atacados.

O pobo debe derrotar esta nova presión do imperialismo. Foi contra eses plans que os gregos realizaron 35 folgas xerais. Foi contra iso que o goberno Syriza foi electo en xaneiro. Por iso chamamos ao voto NON no referendo.

Por un NON consecuente, de loita contra o imperialismo

Tsipras está a facer campaña polo NON. Pero o NON de Tsipras e o NON dos traballadores gregos deben ser moi diferentes.

Tsipras defende o NON para volver á mesa de negociacións co Eurogrupo e conseguir un plan de austeridade un pouco diferente. El tirou ao lixo o programa de Salónica e os compromisos asumidos cos traballadores gregos nas eleccións (aumentar o salario mínimo, revogar toda a reforma laboral do goberno anterior). Retrocedeu en todas as súas promesas co obxectivo de conseguir unha ?reestruturación? da débeda, que mantería intacta a política de austeridade.

O goberno grego presentou un plan aos acredores que incluía a elevación gradual da idade para xubilación de 62 a 67 anos, ademais de eliminar paulatinamente os subsidios e aumentar os impostos para xubilados. Aumentaba tamén, gradualmente, o superávit fiscal de 1% en 2015 até 3,5% do PIB en 2018. Estivo de acordo con case todas as imposicións da Troika.

Foi ese plan de austeridade que o imperialismo non aceptou porque quería máis rigor sobre os xubilados, máis desemprego, máis privatizacións. Tsipras foi obrigado a convocar o referendo porque sería obrigado a facer tantas concesións que significarían un suicidio político. Pero quere o referendo para fortalecerse e? volver á mesa de negociacións.

O NON dos traballadores debe ser o punto de partida para rescatar aquilo que Tsipras prometeu antes das negociacións: aumento dos salarios e as pensións, o fin das privatizacións e da austeridade. Iso non pode ser cambiado por unha reestruturación da débeda, ilegal e odiosa.

Hoxe non se pode dicir o que vai suceder co referendo. O imperialismo fai unha campaña de terrorismo pola prensa, coma se o rexeitamento do acordo e a posibilidade da saída de Grecia do euro fose unha catástrofe. Coma se a catástrofe non fose a actual crise do país causada polos plans de austeridade do últimos cinco anos.

O peche dos bancos e a retención dos depósitos bancarios nesta semana, determinada polo goberno para evitar unha corrida xeneralizada, axudou a crear ese clima de incerteza. Pero, alguén pode preguntar, o goberno non foi obrigado a iso pola presión do imperialismo? Si e non. Tivo que facer iso porque non estatalizou os bancos, medida fundamental para deixar sen efecto o bloqueo do Banco Central Europeo.

Os ricos non foron afectados. Mentres se realizaban as negociacións, os grandes burgueses e os bancos retiraron o diñeiro que aínda tiñan dentro de Grecia e transferírono para os paraísos fiscais.

O goberno Tsipras será responsable se seica a campaña do imperialismo é vitoriosa e gaña o SI. Foi o goberno grego o que sementou a ilusión reaccionaria de que era posible un acordo coa Troika que beneficiase á maioría da poboación. Non hai negociación posible que poida conciliar os intereses da maioría do pobo grego cos do imperialismo.

A permanencia na zona euro e a continuidade do pago da débeda significan a submisión ao imperialismo alemán e francés, e a aceptación de máis austeridade. O NON no referendo debe ser o punto de partida dun plan de mobilizacións dos traballadores gregos, pasando por encima dos obxectivos do goberno Syriza.

Os traballadores gregos precisan tomar o destino do país nas súas mans, dicindo un NON a leste e todos os plans de austeridade. Os traballadores deben pasar á ofensiva coas súas propias mobilizacións. A vitoria do NON debe ser seguida de inmediato coa expropiación dos bancos para evitar a continuidade da fuga de capitais. É preciso romper co euro e co pago da débeda.

Apoiamos as mobilizacións en todo o mundo para apoiar a loita do pobo grego contra as imposicións do imperialismo. Imos ás rúas a apoiar o NON no referendo do domingo. En particular en Europa, esas mobilizacións deben esixir dos gobernos o fin das vergoñosas presións sobre o pobo grego e o goberno Tsipras, e defender a anulación da débeda grega.
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 04-07-2015 21:12
# Ligazón permanente a este artigo
Fora as mans da UE de Grecia!
Toda a solidariedade cos traballadores / as e o pobo grego!

Suspensión do pago da débeda grega!


A pesar da intención do goberno Tsipras de manter o pago da débeda pública e negociar as condicións para iso, a UE e as potencias europeas non están dispostas a abrir a man do saqueo e a expoliación de Grecia.
Estas aves rapaces alimentan os beneficios dos seus bancos coa fame, os desafiuzamentos e a desesperación do pobo grego. Énchense a boca de democracia pero non toleran un resultado electoral contrario aos seus desexos. Pregoan a igualdade entre as nacións pero tratan a Grecia como a un país colonial. Á hora da verdade, a UE móstrase como o que é: unha ferramenta de atraco aos pobos ao servizo dos bancos e dos gobernos dos grandes países imperialistas europeo
Actuando como bufón da corte da Merkel, o goberno Rajoy reclama a Grecia o pago dos 26.000 millóns de euros que ten de débeda. Uns millóns que puxo no noso nome para comprar débeda grega aos bancos privados e sacalos da lameira. Este é o talante miserable de Rajoy: sumiso até a vergoña cos poderosos e altanero cos máis débiles. Que recupere o diñeiro do saqueo de Bankia, das contas de Bárcenas, dos seus amigos banqueiros ou os 1.500 millóns do proxecto Castor, pero que deixen en paz ao pobo grego!
En Corrente Vermella pensamos que hai que pór en pé un movemento de resposta en toda Europa en defensa do pobo grego, da súa soberanía e do dereito do novo goberno a reclamar que o primeiro é garantir pan, traballo, teito e soberanía. O destino do pobo grego non pode quedar en mans da UE, das súas institucións e tratados, cuxa única función é garantir as ganancias dos seus bancos e multinacionais. Os traballadores / as e a mocidade europeos debemos pornos á fronte da batalla contra o espolio de Grecia por parte dos nosos gobernos, que é a mesma política que nos aplican a nós.
A suspensión inmediata do pago da débeda por parte do goberno Tsipras é a única forma de loitar pola súa soberanía nacional. Tsipras dixo este domingo no parlamento grego que "non negociamos a nosa soberanía nacional, non negociamos o mandato do pobo". Pero a súa proposta de oporse ás condicións do rescate e, ao mesmo tempo, manterse custe o que custe no Euro, non atopa acollida algunha en Berlín e en París. Nin sequera unha quita parcial da débeda, que non cambiaría substancialmente a situación do pobo grego, é aceptada. A proposta de Tsipras de ampliar o prazo de rescate para seguir a negociación é un primeiro retroceso do seu programa e aínda por riba as potencias europeas esixen o mantemento das privatizacións, os despedimentos e as medidas de espolio.
Desde a solidariedade incondicional co pobo grego, que o pasado xoves tomou as rúas para dicir que non son unha colonia alemá, pensamos que non hai forma de romper coa espiral de pobreza e submisión sen romper a subordinación aos tratados que permiten o saqueo do país e decretar a suspensión do pago da débeda e nacionalizar os bancos.

Rodeemos de solidariedade aos traballadores e ao pobo grego
Desde Corrente Vermella sumámonos aos distintos chamamentos que se están facendo en varias cidades de Europa a convocar actos en apoio aos traballadores e o pobo grego. Chamamos a todas as organizacións políticas, sindicais, sociais e de dereitos humanos a traballar para impulsar concentracións e manifestacións nas distintas cidades do estado Español en apoio a Grecia. Se gaña Grecia gañamos todos!

Fora as mans da UE de Grecia!
Que o goberno Rajoy cancele a débeda grega co Estado Español!
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 10-02-2015 18:40
# Ligazón permanente a este artigo
Centos de mineiros mortos en Turquía
Os patróns e o goberno son responsables deste masacre!

Desde Corrente Vermella solidarizámonos coas vítimas desta matanza contra os traballadores, e enviamos o noso máis sentido pésame aos seus familiares e amigos.

Reproducimos a nota do Movemento REDE, sección turca da LIT-IV Internacional.

"O 13 de maio Turquía enfrontouse cun gran masacre de mineiros. A mina da cidade mineira de Soma, no oeste do país, explotou. Centos de traballadores morreron, mentres escribimos este artigo, as autoridades falaban de 232 mortos e centos esperando a ser rescatados. De feito o número de mineiros mortos rolda os 600!

Os responsables deste masacre son evidentes. O partido islamita gobernante, AKP, privatizou as minas de acordo ás políticas neoliberais. Os patróns, que só pensan nos beneficios, non gastaron diñeiro en medidas de seguridade. A pesar de que se atoparon 58 medidas faltando en 10 inspeccións diferentes, o goberno non pechou a mina. O AKP rexeitou investigar a resolución que foi presentada no parlamento para investigar as deficiencias en Soma. O Ministro de Enerxía en persoa, Taner Yildiz, inaugurou a mina xunto aos seus donos e encomiou as súas medidas de prevención no seu discurso.

Despois ocorrer o masacre en Soma, o AKP está asustado pola rabia obreira e hai un cerco na área. Miles de policías e soldados foron despregados na zona. Os capitalistas turcos e o AKP afundiron a todo o país nunha situación de inseguridade laboral.

O principal eixo da nosa loita é unificar ás masas do levantamento de xuño cos traballadores mal pagos, flexibilizados e precarios, contra a subcontratación laboral.

O movemento RED declara que o partido de goberno e os patróns son responsables do masacre. Faremos todo o posible para que sexan encarcerados. Axiña que como o desastre ocorreu, chamamos a unha Folga Xeral na educación para protestar polo masacre da mina de Soma e para asegurar que os responsables sexan enviados a prisión. Boicots e protestas empezaron en moitas universidades. Os sindicatos burocráticos están a se esforzar para previr a folga xeral. Pero ninguén pode parar á xente pobre. En moitas cidades empezaron protestas. Os traballadores saben quen son responsables e están a saír á rúa.

Farémolos pagar polos nosos irmáns mineiros mortos

Folga xeral e boicots na educación!

Os membros do goberno e os patróns ao cárcere!

Barricada! Folga! Revolución!

Movemento RED
(seccion turca da LIT CI)

14 de maio
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 14-05-2014 22:45
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da Corrente Vermella sobre Siria
Por moito que os USA e os seus aliados recúen temporalmente nos seus planes de agresión a Siria, e mesmo cheguen a acordos con Rusia, o certo é que as ameazas imperialistas mantense, por iso temos que seguir alerta diante do que poda suceder nos vindeiros meses. O conflicto ten unhas fortes raíces sociais internas de Siria e no mundo árabe, poñendo sobre a mesa moitas das contradiccións internacionais.

Neste sentido, parécenos un erro a división na resposta a umha agresión que pon o mundo ao bordo da catástrofe, numha zona un conflito histórico, a ocupación israelí de Palestina que non ten outra solución ca victoria do pobo palestiniano, e atravesado por uns levantamentos populares que xa derrubaron aliados do imperialismo como Mubarack, Ben Ali ou Gadaffi.


Por todo elo, Corrente Vermella manifesta


1.- Rexeitamos toda intervención imperialista contra calquera pobo, porque nunca o imperialismo, teña a bandeira que teña, favorece as loitas polas liberdades. Os seus interese son sempre aumentar o saqueo dos recursos naturais dos pobos e a explotación da clase traballadora.

Por este motivo rexeitamos o anunciado, e adiado polo momento, ataque dos EE UU e seus aliados contra Siria. Este ataque non ten a menor intención de favorecer a loita do pobo sirio pola xustiza social, a democracia e as libertades democráticas.


2.- Siria concentra hoxe todas as contradiccións entre as potencias imperialistas, os países “emerxentes” e potencias rexionais como Turquia ou Arabia Saudí, que están á procura dun reacomodo da zona para os seus interese.

O que move a todos eles sen distinción son as multinacionais do gas e o petróleo, garantías para os gasoductos financiados por capital chino-iraní, e de fondo o control do Mediterraneo Oriental cumha umha demonstración de forza por parte dos EE UU e aliados frente os chamados “emerxentes”, nomeadamente Rusia.


3.- Tanto o imperialismo como Rusia teñen claro que non pode ser o derrubamento do réxime de Al Asad, abrindo unha situación descontrolada no polvorín que é Oriente Proximo, e menos que menos que se produza a mans da mobilizacion popular.

Por iso, tanto Obama como Putin colleron a “idea” de Kerry do “control do armamento químico do rexime” como a moeda de negociación que todos precisaban para evitar o confronto militar, para procurar umha saída que desactive o levantamento popular.


4.- O imperialismo, aprendendo das leccións da situación xerada tras a guerra de Iraq, o obxectivo real do ataque era (e é, se prodúcese) o desgastar o réxime para negociar umha saída que manteña as institucións fundamentais, sen Al Asad, como fixeron en Exipto e Tunez, mas non poideron facer en Libia.

Para CV non se poden formular saídas “políticas” e “negociadas” cun rexime que leva 150 mil mortos en dous anos de levantamento popular e guerra civil. É confundir á poboacion chamar a confiar na ONU, un organismo o servizo das grandes potencias cuxo papel desaparece cada vez que xurde un conflito de gran magnitude, para soluciona-lo, esa é tarefa do pobo autoorganizado.


5.- Mas non só o imperialismo e as “emerxentes”, senon umha multitude de forzas son hostís e conspiran contra a revolución siria e árabe en xeral. Polos mais diversos motivos, forzas islamistas e mesmo mercenarios actúan nun e noutro bando co unico obxectivo de facer descarrilar o levantamento popular.


6.- Corrente Vermella esta coa poboación traballadora Siria que se levantou contra o réxime de Al Asad e coas organizacións da oposición de esquerdas que teñen manifestado o seu rexeitamento á intervención imperialista. Por iso, denunciamos por reaccionarias ás direccións do campo rebelde, como as cupulas do Exercito Sirio Libre e o Consello Nacional Sirio que chaman á intervención imperialista. Iso é abrir-lle as portas á contrarrevolución.


7.- Esiximos do goberno español que non permita o uso das bases militares para agresión o pobo sirio, a retirada inmediata das tropas do Libano e a ruptura de todas as relacions co rexime Sirio.


8.- A única saída que ten o conflito é a loita obreira e popular, abrindo incondicionalmente os arsenais á poboación traballadora, ate a expulsión do réxime capitalista e neoliberal de Al Asad, e co rexeitamento rotundo á intervención imperialista, avanzar cara que os proprios sirios e sirias, xunto cos pobos irmans árabes, constrúan umha Federación de Republicas Socialistas Árabes.


9.- Chamamos a todas as forzas políticas, sociais e sindicais, que se din de esquerdas e democráticas, a rexeitar toda intervención imperialista, veña de onde veña, e a apoiar ao pobo sirio e árabe nas súas loitas polas liberdades, a xustiza social e a paz.


Galiza, a 14 de setembro de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 15-09-2013 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
Masacre en Exipto
Os militares non atacan só á reaccionaria Irmandade Musulmá, senón a todo o pobo
Declaración da LITci

O pobo exipcio vén protagonizando unha poderosa revolución desde 2011. A forza da mobilización popular, nun primeiro momento, derrocou ao ditador Mubarak. Este feito, aínda que non destruíu o réxime militar, significou unha gran vitoria do pobo e un duro golpe á cúpula das Forzas Armadas, pois caeu un goberno seu. Pero tamén foi un golpe para a Irmandade Musulmá, que ao momento de estalar as mobilizacións de masas tiña un acordo co propio Mubarak para que o seu fillo, Gamal, sucedése-o no poder e así manter a continuidade do réxime, no cal a Irmandade sería a "oposición tolerada".

Cando a caída de Mubarak, os militares conseguiron manobrar e evitar aparecer co seu verdadeiro rostro contrarrevolucionario, pois, en lugar de reprimir ás masas, recolocáronse a último momento e esixíronlle a renuncia a Mubarak (co criterio de cambiar un fusible queimado) e, desta forma, puideron saír da crise con importante prestixio entre o pobo. Á súa vez, a Irmandade fixo un movemento similar. No marco dun crecemento colosal da mobilización popular, continuar os acordos con Mubarak pasou a ter pouco sentido e sumáronse (tamén a último minuto e de forma hipócrita) ás mobilizacións. Isto tamén lles deu prestixio ante un sector das masas, o cal capitalizaron despois gañando as eleccións e asumindo o goberno, iso si, co beneplácito e despois de pactar coas FFAA a preservación do réxime militar.

Nun segundo momento da revolución, realizada a experiencia co desastroso goberno neoliberal e bonapartista-teocrático da Irmandade, as masas mobilizáronse e derrocaron a Morsi, a quen mesmo chamaban “o novo Mubarak” ou “o novo Faraón”. Só que Morsi, a diferenza de Mubarak, negouse a renunciar e isto levou aos militares, obrigados pola mobilización das masas, a realizar un golpe para sacalo do poder. A pesar desta contradición, a caída de Morsi configúrase como outra gran conquista das masas e un novo golpe ao réxime, que perdeu ao seu segundo goberno en dous anos e medio a partir da mobilización popular.

A partir de alí, a Irmandade Musulmá saíu ás rúas a enfrontar ás masas, que coa súa acción revolucionaria derrocaran a Morsi, e ao Exército coa intención de reinstalar a Morsi no goberno. Esta mobilización da Irmandade, como explicamos noutras declaracións, ten un carácter completamente contrarrevolucionario.

O Exército, apoiándose no gran prestixio que gañou na poboación por derrocar a Morsi e no odio desta cara á Irmandade Musulmá, comezou a desatar unha represión desenfreada e completamente desproporcional contra os militantes da Irmandade.

En seis semanas, en diferentes momentos e circunstancia, matou a polo menos 300 activistas da Irmandade e agora culminou, no despexe dos campamentos desa organización no Cairo, coa morte 638 persoas, segundo o propio goberno interino. A Irmandade Musulmá eleva a cifra de falecidos a 4.500 e a de feridos a 10.000.

Aparentemente, os únicos destinatarios desta furia represiva das FFAA exipcias serían os partidarios de Irmandade Musulmá e de Morsi. Pero, quen pense así, equivócase.
Se a represión fose soamente contra a Irmandade Musulmá, non sería necesario un baño de sangue como o que perpetrou o Exército. Bastaría con arrestos masivos ou, como mínimo de toda a súa cúpula. Tampouco sería necesario declarar un estado de emerxencia (de sitio) nin un toque de queda, pois sería suficiente ilegalizar á Irmandade. O estado de sitio e o toque de queda, así como a restitución do sinistro Departamento de Investigación de Subversión Política do ministerio do Interior, o decreto que autoriza aos militares a deter civís ou a persecución aos sirios e o peche “por tempo indefinido” da fronteira con Gaza, son a demostración de que a represión non está restricta á Irmandade senón que afecta a todo o movemento de masas. Porque o estado de sitio, por exemplo, afecta a todos aqueles que queiran mobilizarse, inclusive contra a Irmandade. Isto vese, tamén, na represión á recente folga dos obreiros en Suez.

O Exército, entón, tenta valerse do prestixio gañado por dar o golpe de graza contra a reaccionaria Irmandade, para pasar unha mensaxe ao conxunto da poboación: isto é o que vos espera se cuestionan a autoridade das Forzas Armadas.

É dicir, a partir de que conseguiu usurpar o triunfo das masas, usa a represión á Irmandade (que non é mal vista pola maioría das masas), para avanzar nun plan contrarrevolucionario que é recuperar o terreo perdido en canto ás conquistas democráticas que o pobo obtivo en todo este tempo que vai desde a caída de Mubarak.

Pola súa banda a Irmandade Musulmá tamén utiliza a represión para ir en contra do movemento de masas. En primeiro lugar usa aos seus seguidores como carne de canón, pois non se teñen noticias dalgún dirixente importante que morra ou sufra a brutal represión militar-policial. En segundo lugar porque, a partir da súa loita contrarrevolucionaria para que Morsi volva ao poder, orienta as súas forzas contra minorías como os cristiáns coptos. Nestes días, coas súas bandas fascistoides, atacaron e incendiaron varias igrexas cristiás, co cal demostran, unha vez máis, o carácter reaccionario teocrático-confesional do seu proxecto político.

Ante este enfrontamento, nin o Exército nin a Irmandade merecen a máis mínima confianza e apoio. Ambos son dúas caras da mesma estratexia: derrotar á revolución. Ambos son sectores contrarrevolucionarios, que orientan as súas forzas contra o movemento de masas e sosteñen un réxime militar que impera desde 1952.

A revolución xa foi derrotada?
Ante o golpe militar e as matanzas que o Exército executa, moitos activistas e militantes de esquerda, dentro e fóra de Exipto, pregúntanse xustificadamente se a revolución xa non foi derrotada.

Desde a LIT-CI non vemos, no proceso actual, unha derrota da revolución. Ao contrario, estamos a presenciar unha tremenda revolución, sen dúbidas a máis poderosa que a historia de Exipto coñeceu. Agora, dentro desta colosal revolución, como en toda revolución, actúa a contrarrevolución. Neste sentido, tanto o intento da Irmandade para retomar o goberno, como os masacres e as medidas bonapartistas dos militares son intentos para derrotar á revolución.

Se estes intentos contrarrevolucionarios, aínda na súa fase inicial, serán vitoriosos ou non, dependerá da loita de clases. Serán as masas exipcias, coa súa mobilización, as que dirán a última palabra. Será ese pobo que derrocou a Mubarak e a Morsi o que dirá se dará ou non un “cheque en branco” aos militares, se admitirán ou non que as FFAA vaian retomando o terreo perdido e arrincando as conquistas democráticas que as masas conquistaron até agora. Será o pobo exipcio o que, cando este novo goberno controlado polos militares non consiga responder as demandas económicas perentorias, o que decida se o enfronta ou non. Por agora, non existen motivos para pensar que o pobo quedará cruzado de brazos. Poderá ser derrotado, como ocorreu innumerables veces na historia, pero dificilmente isto ocorrerá sen loita.

As masas exipcias non foron derrotadas nin moito menos. Senten vitoriosas e o Exército, a Irmandade e o conxunto da burguesía e o imperialismo están conscientes diso. Saben que, para volver ao momento de antes da caída de Mubarak, deberán inflixir unha dura derrota ao pobo exipcio. E isto aínda está por verse.

Abaixo o plan contrarrevolucionario do Exército e a Irmandade!
En Exipto, a tarefa central e inmediata é enfrontar as medidas do novo goberno. Neste marco, é necesario levantar as palabras de orde de, Ningunha confianza ao novo goberno monicreque dos militares e o imperialismo!; Fin inmediato do estado de sitio e ao toque de queda!; Non aos plenos poderes do goberno e á autorización para que os militares arresten e xulguen civís!; Plenas liberdades democráticas, de expresión e organización!; Abaixo o réxime militar represivo e servil do imperialismo e Israel!; Castigo a todos os crimes dos militares, de Mubarak e de Morsi! Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade!

Ao mesmo tempo en que condenamos a matanza do Exército e todas as medidas bonapartistas que toman valéndose do prestixio gañado por destituír a Morsi, é necesario dicir que con claridade: Non á volta de Morsi! Non ás mobilizacións contrarrevolucionarias e confesionais da Irmandade! Ningún dereito democrático nin de expresión para a Irmandade e os seus líderes políticos mentres se mobilicen polo retorno de Morsi! Completo respecto e liberdade relixiosa para o pobo!

Para avanzar nestas tarefas que o proceso revolucionario expón, é fundamental seguir coas mobilizacións de masas, coa ocupación de prazas, coas folgas, coa reorganización do movemento obreiro, coa loita en xeral. Pero esta loita debe ser completamente independente tanto do Exército e o seu novo goberno como da Irmandade Musulmá; debe ser unha loita contra o goberno e contra o réxime militar de conxunto. E, á calor deste combate, móstrase cada vez máis urxente a necesidade de ir construíndo e forxando unha dirección socialista revolucionaria, internacionalista e obreira, que poida conducir toda a inmensa enerxía revolucionaria das masas cara á toma do poder da clase obreira e o pobo exipcios e a construción do socialismo a nivel nacional e internacional.

Abaixo o estado de sitio e todas as medidas antidemocráticas!

Non á volta de Morsi e rexeitamento ás mobilizacións da Irmandade!

Ningunha confianza no novo goberno!

Abaixo o réxime militar e prol-imperialista!

Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade, que asuma o poder!



Secretariado Internacional da LIT-CI
São Paulo, 15 de agosto de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 19-08-2013 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
solidariedade cun sindicalista colombiano
Compañeiros/as, enviemos cartas de solidariedade cun sindicalista colombiano que está ameazado por bandas paramilitares. Se é posible, enviar o mais cedo posible os comunicados aos emails que van nelas.

E todo elo con copia:
presidencia@cut.org.co
pstcolombia@yahoo.com
asuntosdefensor@defensoria.org.co


Colombia é o país onde mais dirixentes sindicais son ameazados de morte e asasinados, chegando á cifra dos 2905 dende 1986, ano que foi fundada á Central Unica de Traballadores (CUT). Así o rexistra á Escola Nacional Sindical (ENS): "Cos 51 homicidios de sindicalistas no 2010 (49 homes e 2 mulleres), ascenden a 2.857 o número de sindicalistas asasinados en Colombia nos últimos 25 anos e 218 desaparecidos forzadamente, o que converte o noso país no lugar mais perigroso do mundo para exercer á actividade sindical".

É coñecida nacional e internacionalmente, chegando incluso aos tribunais, a relación de empresas como Coca-Cola, Drummond, Oxy, Chiquita Brands, Unión Fenosa, entre outras, con bandas paramilitares para ameazar e asasinar a dirixentes sindicais. Moitos empresarios consideran este costo máis baixo que satisfacer as reivindicacións e demandas de meioras salariais, estabilidade no emprego e diversos dereitos cando a dirección sindical as defende consecuentemente, sen venderse nin entregarse; cuando non cede ante a chantaxe económico, o soborno aos dirixentes o campañas de intimidación. O empresario colombiano non se limita a ameazar o asasesinar ao dirixente sindical se non que ameaza e atenta contra súa indefensa familia.
O actual goberno de Colombia como os anteriores son á vez responsáveis políticos desta situación. Alguns deles, coa estigmatización que tras as loitas obreiras e populares esconde-se o accionar de grupos armados insurxentes. Outros como o actual, cun discurso mais coidadoso non adoitan ningunha medida para frear a man asasesina dos empresarios.

http://www.pstcolombia.org/article/coca-cola-pone-en-riesgo-la-vida-de-dirigente-sindical

A/A del Señor Orlando Sardi de Lima, embajador de la república de Colombia en Madrid:
emadrid@cancilleria.gov.

co siguente texto:
Colombia sigue siendo el país donde más dirigentes sindicales son amenazados de muerte y asesinados, llegando a la cifra de los 2.905 desde 1986, año en que fue fundada la Central Unitaria de Trabajadores (CUT). Así lo registra la Escuela Nacional Sindical (ENS): “Con los 51 homicidios de sindicalistas en 2010 (49 hombres y 2 mujeres), asciende a 2.857 el número de sindicalistas asesinados en Colombia en los últimos 25 años, y a 218 los desaparecidos forzadamente, lo que convierte a nuestro país en el más peligroso del mundo para ejercer la actividad sindical”.
Empresas multinacionales como Coca-Cola, Nestlé, Chiquita Brands o Drummond, Unión Fenosa, sólo por citar algunas, al igual que la mayoría de los empresarios colombianos, han incorporado el método de la amenaza de muerte y el asesinato para acabar con los sindicatos, deshaciéndose de los dirigentes. Lo mismo hacen los ganaderos y terratenientes, para desplazar al campesinado pobre y apoderarse de su tierra, utilizando los paramilitares. Todo esto contando con la colaboración de los funcionarios del estado, especialmente de los organismos de inteligencia como el departamento Administrativo de seguridad (DAS) cuyo director, Jorge Noguera, en el gobierno de Álvaro Uribe, elaboraba listas de sindicalistas para entregarlas a los paramilitares para que los asesinaran.

asina organización:



É unha carta á dirección de Coca-Cola en Colombia: Fabricio Ponce ao siguente email: fabricio.ponce@kof.com.mx

El compañero Wilson dirigió una carta a la dirección de la empresa el 22 de mayo, solicitando su traslado para la Ciudad de Bogotá, por esa via mitigar la zozobra permante y los sufrimiento incesarios que la actual situación de amenaza de asesinato para el y para su familia.
Por todo ello exigimos que su traslado sea inmediato.

firma la organización:

Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 30-06-2013 13:58
# Ligazón permanente a este artigo
1 de XUÑO: POBOS UNIDOS CONTRA A TROIKA
Corrente Vermella súmase aos movementos e colectivos que convocaron a manifestación internacional do 1 de xuño baixo a lema “Pobos Unidos contra a Troika”, para protestar contra os seus plans de axuste e miseria, impostos a través de gobernos cómplices.

“Chamamos a todas as persoas, con ou sen partido, con ou sen traballo, con ou sen esperanza (...) Apremamos a todas as organizacións políticas, movementos sociais, sindicatos, partidos, colectivos, grupos informais, a unirse a esta xornada”, di a convocatoria, que denuncia como”millóns de persoas estamos a ser condenadas ao paro, a pobreza e mesmo á morte por unha débeda ilexítima e impagable, que no seu maior parte é privada, de bancos, grandes empresas e entidades financeiras”.

Por iso, colectivos procedentes de España, Francia, Italia, Grecia, Chipre, Irlanda, Inglaterra, Escocia, Alemaña e Eslovenia, reunidos en Lisboa o 26 de abril, convidados o movemento portugués “Que se Lixe a Troika” (Que se foda a Troika), piden tomar as rúas contra a Troika, pola democracia, a liberdade e os dereitos sociais, para dicir “non ao golpe de estado financeiro”, “Non debemos, non pagamos”.

Cada día é mais necesaria a unificación internacional das loitas dos traballadores e dos pobos contra a Troika e a propia Unión Europea, que non é máis que unha arma de guerra para saquear aos traballadores e aos países mais débiles en prol de banqueiros e capitalistas.

Hai que gañar a rúa contra a Troika e fortalecer a loita para derrocar aos gobernos que aplican os seus plans en cada país. Da mesma maneira, un movemento internacionalista contra os banqueiros e capitalistas esixe expor a ruptura coa Unión Europea e o euro e defender unha Europa dos traballadores e dos pobos.

En coherencia co sentido da xornada, hai que rexeitar a política das burocracias sindicais que pactan os plans da Troika en cada país, como fan neste momento CCOO e UXT, mentres desmobilizan e fragmentan as loitas. Co beneplácito do PSOE e de EU.

Derrogación da reforma laboral e o pensionazo!

Redución da xornada laboral sen diminución de salarios!

Educación e Sanidade públicas. Non aos recortes e privatizacións!

Non pago da débeda e auditoría!

Referendun xa para saír da UE e do euro!

Fora Feijoo, Rajoy e todos os gobernos da Troika!
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 31-05-2013 12:47
# Ligazón permanente a este artigo
Ante a crise política en Venezuela
LIT-CI

A crise política en Venezuela, aberta coa enfermidade e posterior morte de Hugo Chávez, profúndase co resultado das primeiras eleccións despois do falecemento de quen gobernou o país durante os últimos 14 anos.

Houbo sorpresa. Cando a maioría das enquisas daban a Nicolás Maduro (candidato do PSUV e ungido sucesor de Chávez) unha vantaxe de entre 10 a 15 puntos, a súa vitoria electoral terminou sendo moi axustada. Só 1,83 puntos separan a Maduro do seu rival, o dereitista Henrique Capriles; unha diferenza de 272.865 sufraxios sobre un universo de case 15 millóns de votos. Esta é a diferenza máis estreita na historia do chavismo, mesmo comparada cos 1,5 millóns de votos cos que Chávez derrotou ao mesmo candidato opositor en outubro pasado.

Capriles non recoñece os resultados anunciados oficialmente e exixe un reconto dos votos, pois esgrime máis de 3.000 denuncias de irregularidades. Nun primeiro momento, o líder opositor convocou a unha manifestación fronte ao Consello Nacional Electoral e partir de aí deuse unha serie de protestas, algunhas radicalizadas que chegaron a atacar locais do PSUV, Mercales (mercados a baixo custo), CDI (Centros de Diagnóstico Integral) e algunhas vivendas, todas estas son conquistas dos traballadores que foron defendidas deses ataques por sectores populares e das comunas. Maduro reaccionou prohibindo a manifestación chamada por Capriles, denunciando que se estaba orquestrando un “golpe” contra o cal prometeu “man dura contra o fascismo” e reprimindo algunhas protestas que cuestionaban a lexitimidade do resultado electoral. Esta crise, até o momento, custou 8 mortos, máis de 61 feridos e 250 detidos.

Os resultados

Sen dúbidas o resultado electoral representa unha dura derrota política para o chavismo. Para entender isto, é necesario enmarcar os feitos no seu contexto. En outubro de 2012, cunha participación do 80% do padrón, Chávez venceu as eleccións por 10 puntos de diferenza, alcanzando 55,07% e cultivando un total de 8.191.132 votos. Capriles quedou con 44,31%, uns 6.591.304 sufraxios. En decembro do ano pasado, vale lembrar, déronse tamén as eleccións rexionais e o chavismo arrasou coa oposición de dereita conquistando 20 das 23 gobernaciones.

Con todo, nas recentes eleccións presidenciais, convocadas a partir da morte de Chávez, o PSUV obtén 7.575.506 votos (50,78%) e Capriles 7.302.641 (48,95%). A sangría é contundente: cunha participación de 79% (case idéntica á de outubro pasado), o chavismo perde case 700.000 votos que pasan directamente para Capriles.

O resultado demostra un desgaste acelerado do chavismo e un fortalecemento importante da oposición de dereita.

Este feito, con todo, non é un raio en ceo sereno. Nas anteriores eleccións, co propio Chávez como candidato, a oposición creceu perto de 2 millóns de votos. O que se insinuou nese momento e ratificouse o 14 de abril é un proceso obxectivo en que un amplo sector da clase traballadora e sectores populares estanse desencantando e rompendo politicamente co goberno venezolano.

As causas son sabidas: unha inflación de máis de 20% que devora os salarios miserables de millóns de traballadores; desemprego e informalidade laboral en aumento; escaseza alarmante de produtos básicos; niveis de inseguridade altísimos, que golpean a mulleres, xovenes e sectores populares; negativa rotunda por parte do goberno a negociar convenios colectivos; represión sistemática contra as loitas obreiras e control férreo do goberno sobre os sindicatos, etc. Existe un agravamento da situación económica, produto da crise mundial e das políticas anti obreiras e anti populares do chavismo, que se suman a outros dramas sociais desde hai moito tempo acumulados.

Isto foi desgastando, máis ou menos aceleradamente, a Chávez e a súa pretendida “revolución bolivariana”, pero, aínda que con cada vez menos marxe, a figura do “Comandante Chávez”, con todo o seu carisma e prestixio político, actuaba como unha especie de “árbitro” e atenuaba (ás veces máis, ás veces menos) as contradicións sociais.

Desta forma, é toda a política económica e bonapartista do chavismo que acabou abrindo espazo e facilitando os avances da dereita escuálida. A derrota política do “candidato de Chávez” non é un “xiro á dereita” do pobo, senón un rexeitamento á burocracia estatal e corrupta que anda en luxosas camionetas 4x4, que ten soldos inmensos e está enlodada en prebendas e corrupción. É un rexeitamento aos “boliburgueses” que se desfán en discursos “socialistas” ao tempo en que se enriquecen facendo negocios a partir do control do aparello estatal.

É o cansazo popular con este goberno e réxime que crea as condicións para que un amplo sector das masas apoie electoralmente á oposición de dereita.

Golpe da dereita?

O chamado á mobilización que fixo Capriles e os ataques dos manifestantes, leva a moitos activistas honestos e varios sectores de esquerda a aceptar a denuncia que Maduro fixo disto como un intento de “golpe” e “ataques fascistas”.

Neste punto é necesario ser categóricos: non existe ningún golpe de estado, nin sequera unha dinámica nese sentido en Venezuela. Se existise un intento de golpe da dereita, como foi en 2002, seriamos os primeiros en enfrontalo nas rúas, mesmo en unidade de acción o chavismo. Pero iso non está exposto na realidade.

O que existe en Venezuela foron mobilizacións dun sector da poboación, na súa maioría simpatizantes de Capriles que responderon ao seu chamado, que esixen o reconto dos votos, pois existen denuncias de irregularidades que poderían configurar unha fraude electoral, máis aínda no marco dunha mínima diferenza entre ambos os candidatos. Estas protestas, nalgunhas partes, radicalizáronse e atacaron locais e enfrontáronse con militantes chavistas e coas forzas represivas do goberno co saldo antes comentado.

Expostos os feitos: É posible afirmar que a liña política de Capriles e o imperialismo é concretar un golpe de estado en Venezuela? Non, nada indica iso. A dereita tradicional quere estirar a crise o máis que poida, para deslexitimar e desgastar máis do que está ao goberno de Maduro para despois, mesmo, chegar a unha negociación con el. Isto é moi diferente a un golpe de estado, que implicaría, por sobre todo, sacar do poder pola forza a Maduro.

Non só as FF.AA están claramente con Maduro e a cúpula chavista como, de feito, non é a orientación de Capriles, que apenas as cousas comezáronse a saír de control fixo novas declaracións chamando a suspender as mobilizacións e acougar os ánimos: “É o momento da intelixencia, da razón. Non podemos perder o rumbo. O rumbo é a paz. Non é con ameazas que se resolven os problemas de Venezuela, é co diálogo”

Ademais, a maioría dos gobernos latinoamericanos, comezando polo goberno de Dilma en Brasil, recoñeceron a vitoria de Maduro. Até o goberno reaccionario de Mariano Rajoy no Estado español, do dereitista PP, recoñeceu a Maduro como novo presidente. Entón, é claro que ninguén quere “patear o taboleiro”, pois un golpe podería abrir unha dinámica de maiores enfrontamentos, que tería consecuencias imprevisibles para a burguesía venezolana de conxunto e tamén para o imperialismo. Menos aínda fronte a un goberno que hai tempo vén abandonando até a súa retórica “antiimperialista”.

Neste marco, Maduro e todo o castro-chavismo utilizan o recurso da axitación dun suposto golpe como un de chantaxe política no sentido de forzar un apoio político fronte a “ataques fascistas”.

Isto é grave, pois como está a situación en Venezuela, é altamente probable que as mobilizacións continúen desenvolvéndose, debido á situación económica e á propia fraxilidade coa que nace o goberno de Maduro. É posible que algunhas sexan inspiradas ou impulsadas pola dereita. Pero outras serán mobilizacións obreiras, populares e estudantís, que o goberno de Maduro, como antes fíxoo Chávez, acusará e reprimirá como “golpistas” ou “funcionais á dereita e o imperialismo”.

E as mobilizacións da dereita?

A LIT-CI e a UST, rexeita a instrumentalización que a dereita está a facer da crise política en Venezuela. Ninguén se pode enganar en que, trás a esixencia de “transparencia” e reconto dos votos, a dereita escuálida e sumisa ao imperialismo tenta lexitimarse para retomar o poder e aplicar os seus plans reaccionarios e entreguistas contra a clase traballadora. Por iso non apoiamos esas mobilizacións e moito menos os métodos de atacar locais do PSUV, os Mercales e os CDIs e chamamos á clase traballadora a manter a súa independencia e non marchar ante os eventuais chamados de Capriles.

Neste sentido, para cortar o camiño á dereita escuálida, é necesario exixir ao goberno, que acepte o reconto dos votos, como inicialmente aceptou Maduro. É claro que un sector da poboación desconfía dos resultados anunciados e esta é a panca que usa a dereita para fortalecerse, ao presentarse como vítima e “defensora da vontade popular”. Neste sentido, para taparlle a boca e desenmascarar a Capriles, Maduro debería aceptar o cálculo e demostrar así que está a manipular aos seus seguidores. Se gañou, como afirma o chavismo, non debe haber problemas. Se perdeu, o pobo ten dereito a manifestarse.

Máis que nunca é necesaria unha alternativa independente, obreira e socialista

O programa nacionalista burgués do chavismo, aínda que semente foi limitado, esgotou as súas posibilidades. Para saír da grave crise económica e social, para resolver os problemas de fondo, é necesario facer o que Chávez non fixo nin tivo intencións de facer (moito menos Maduro): atacar os intereses do imperialismo, confiscando as súas propiedades, empresas, bancos e terras, nacionalizándoas con control dos traballadores; acabar coas empresas “mixtas”, que legalizan non só a explotación senón a propiedade das empresas imperialistas sobre o petróleo e os recursos de Venezuela; deixar de pagar a inmensa débeda externa e interna e dedicar todos eses recursos para o desenvolvemento económico ao servizo do pobo venezolano.

A alternativa ao chavismo tampouco é a dereita tradicional venezolana, abertamente reaccionaria e con alta vocación golpista. Capriles e a vella burguesía venezolana só pensan en retomar o poder para beneficiarse como axentes directos do imperialismo. Non son nin serán unha saída para o pobo e os traballadores. Capriles é unha variante política capitalista abertamente prol ianqui que seguirá explotando ao pobo traballador, como xa o fan nas gobernaciones que controlan (Miranda, Lara e Amazonas.). O seu obxectivo é ser mellores entregadores do petróleo venezolano ás corporacións internacionais e defensores dos grandes empresarios nacionais.

Por isto, a principal tarefa é construír un terceiro espazo político, con independencia de clase e en oposición tanto a Maduro e ao chavismo como a Capriles e á dereita tradicional neoliberal. Isto é así porque a única saída para solucionar estruturalmente os problemas da clase traballadora e o pobo venezolano continúa pasando pola organización e mobilización independente das súas forzas.

Neste sentido, como parte da batalla por construír este terceiro espazo con independencia política, impúñase levantar nestas eleccións unha alternativa obreira e socialista. Esa alternativa non existiu porque un sector da esquerda, o Partido Socialismo e Liberdade (ligado á UIT e o único que estaba en condicións legais de facelo) renunciou a dar esa pelexa. Isto foi un grave erro, pois, independentemente do número de votos que puidese cultivar, deixouse de presentar unha alternativa política para as e os traballadores, independente das expresións electorais dos dous grandes bloques burgueses.

Que pasará agora?

O golpe recibido polo chavismo, seguramente terá consecuencias que aínda é temperán para medir. Unha cousa parece segura: a inestabilidade política continuará. A dereita, fortalecida, estará en mellores condicións para facer oposición a un goberno de Maduro que xorde cuestionado e debilitado.

Un goberno que enfrontará, ademais, as propias disputas internas nun PSUV onde Diosdado Cabelo, presidente do Parlamento e representante directo da “boliburguesía”, xa levantou a voz e exixiu, ante o resultado electoral, “unha autocrítica profunda” e que se busquen erros “até debaixo das pedras” para non pór en perigo “o legado do Comandante”, apuntando directamente a Maduro. Neste marco, o sucesor de Chávez terá que aplicar duras medidas contra os traballadores e é probable un aumento dos compoñentes represivos do seu goberno, se estes ataques espertan loitas de resistencia obreira e popular.

Desde a LIT-CI e a UST seguiremos impulsando non só as loitas obreiras e sociais senón a necesidade de que os traballadores comecen a construír a súa propia ferramenta política, independente dos burócratas, “boliburgueses”, patróns e militares, como único camiño para construír o socialismo obreiro, o socialismo verdadeiro.

Mércores, 24 de Abril de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 28-04-2013 13:18
# Ligazón permanente a este artigo
declaracion da LIT-QI, diante da agresion a Gaza
NON Á MATANZA SIONISTA EN GAZA

Escrito por SI da LIT-QI
Sáb, 17 de Novembro de 2012 01:13

Gaza está sob o ataque sionista. Quando escrevemos estas linhas, a soma de mortos palestinos chega a 27 – dos quais 7 são crianças – além de mais de 253 feridos, em sua maioria civis e se contando entre eles outras 62 crianças.

A agressão israelense está enquadrada na denominada Operação Pilar Defensivo, iniciada a partir do lançamento de foguetes ao território israelense por grupos palestinos, aparentemente unidos à Jihad Islâmica. Esta operação, segundo o premiê sionista Benjamin Netanyahu, tem o objetivo de “destruir os arsenais e eliminar os líderes do Hamas”. Atendendo esta finalidade, o exército israelense atacou até o momento cerca de 600 alvos em Gaza através de bombardeios aéreos, artilharia pesada e mísseis terra-ar que estão causando estragos entre a população palestina, que se refugia como pode em suas casas. Israel cinicamente diz que ataca “objetivos militares”, quando na verdade atinge casas, escolas, edifícios públicos e ruas movimentadas. A realidade é que Gaza está ardendo e as bombas israelenses caem sem parar por toda a Faixa.

A situação agravou-se quando o exército israelense matou Ahmed Yabari, uma figura política reconhecida e chefe militar do Hamas. Tel Aviv reivindicou esta ação como uma “operação cirúrgica” realizada com apoio da inteligência para liquidar “a linha de comando da liderança do Hamas, bem como sua infraestrutura terrorista”. Este é outro assassinato seletivo de membros da resistência palestina, como foram outras centenas de casos onde os nazi-sionistas matam ou encarceram ativistas palestinos a fim de descabeçar a resistência.

O sionismo prepara uma invasão terrestre

Existem fortes elementos que apontam que Israel não se deterá em bombardeios em massa e está preparando uma invasão terrestre. Ehud Barak, ministro de Defesa israelense, ordenou a mobilização de mais de 75.000 reservistas para fazer “com que os palestinos paguem o preço” por seus ataques. Isto teria consequências similares ou piores que a última incursão terrestre, a conhecida Operação Chumbo Derretido em 2008, quando o sionismo matou 1.300 pessoas e deixou milhares de feridos, além de destruir 15% das moradias. Uma invasão militar só aumentaria o massacre do povo palestino, mas seria coerente com a política de extermínio em massa deste povo executado pelo estado nazi-sionista de Israel desde 1948.

O povo palestino resiste com heroísmo

Por sua vez, o povo palestino resiste, apesar da imensa superioridade militar do agressor. Hamas, pressionado pela ira e resistência popular, declarou que “Israel abriu as portas do inferno” e está respondendo aos ataques lançando, até agora, mais de 550 mísseis contra cidades israelenses. Pela primeira vez desde a guerra do Golfo de 1991 soaram as sirenas antiaéreas em Jerusalém. Efetivamente, três de seus mísseis Fajr-5 caíram na colônia de Gush Etzion, a sudoeste de Jerusalém. Esta é a primeira vez que um míssil atinge “a cidade santa” desde 1970 e o povo palestino celebrou o fato com justo júbilo. Além disso, a resistência palestina declarou também que seus milicianos derrubaram em Gaza um avião F-16 israelense com um míssil terra-ar.

Isto se dá apesar da superioridade militar de Israel, que através de seu sistema antiaéreo Iron Dome, interceptou 192 foguetes lançados de Gaza.

Obama apoia Israel incondicionalmente

O imperialismo norte-americano, como não poderia deixar de ser, colocou-se completamente do lado de seu enclave militar no Oriente Médio. De Washington, o governo de Obama apoiou categoricamente o “direito de Israel se defender”. “Condenamos energicamente o vendaval de mísseis de Gaza ao sul de Israel”, declarou o Departamento de Estado norte-americano. Esta é a forma em que o imperialismo sempre deu aval à usurpação dos territórios e ao assassinato sistemático do povo palestino nas mãos do sionismo.


O papel de Morsi e da Irmandade Muçulmana


Em meio a este conflito, Morsi, presidente de Egito, tenta equilibrar-se na corda bamba. Por um lado, pretende apresentar-se como um defensor da causa palestina fazendo discursos onde diz que “os israelenses devem entender que esta agressão é inaceitável, e que poderia levar à instabilidade de toda a região”, abrindo de forma temporária a fronteira com Gaza na Passagem de Rafah para atender feridos e mandando seu premiê, Hisham Kandil, visitar a Faixa de Gaza. Também retirou seu embaixador de Tel Aviv e chamou o diplomata israelense residente no Cairo para consulta.

A Irmandade Muçulmana, da qual o Hamas se considera seu “braço palestino”, também convocou manifestações na capital egípcia e declarou que “o governo não pode fazer menos do que cortar todas as relações com o estado sionista, já que o Estado egípcio precisa servir de modelo para os árabes e os muçulmanos”.

Morsi vê-se obrigado a tomar estas ações, que são muito mais um golpe de efeito do que medidas efetivas, para não se queimar com o povo egípcio e com as massas árabes de conjunto, que historicamente apoiam a causa palestina e condenam a existência de Israel. De fato, em vários países árabes como o Irã, Paquistão e Turquia, deram-se manifestações maciças condenando os ataques sionistas.

É preciso exigir de Morsi que rompa relações diplomáticas e comerciais com Israel e com os EUA, começando pela anulação do tratado de paz com o enclave sionista assinado em 1979.


A traição de Abbas e da Al Fatah


Por sua vez, Mahmud Abbas, o presidente da Administração Nacional Palestina (ANP) e líder da Al Fatah, no meio dos ataques de Israel limitou-se a exigir um “cessar fogo” e pedir reuniões “de urgência” da Liga Árabe e do Conselho de Segurança da ONU.

Não é possível esperar mais dessa direção tão fantoche de Israel quanto dos EUA e que em mais de uma ocasião traiu abertamente as reivindicações históricas do povo palestino.

Pela defesa de Gaza e apoio incondicional à resistência palestina!

A LIT-QI condena este ataque de Israel e coloca-se de forma incondicional ao lado da resistência palestina e pela defesa de Gaza. Neste sentido, é necessário impulsionar a mais ampla mobilização e solidariedade internacionais, começando pelos países do mundo árabe, para exigir o fim imediato dos bombardeios, o levantamento total do bloqueio à Faixa de Gaza e a abertura dos postos fronteiriços.

É fundamental que todas as organizações sociais, de direitos humanos e da esquerda se pronunciem contra os ataques sionistas e que iniciemos uma campanha de apoio a Gaza e à resistência palestina.

Devemos exigir aos governos de todo o mundo, sobretudo aos do Oriente Médio, que rompam relações diplomáticas e comerciais com o regime nazi-sionista de Israel, bem como o envio de armas e qualquer tipo de ajuda material à resistência palestina que enfrenta os ataques de Israel.

A barbárie israelense na faixa de Gaza demonstra que não pode existir paz no Oriente Médio nem direitos para o povo palestino enquanto o Estado de Israel existir. Daí a necessidade urgente de manter e fortalecer a campanha permanente de boicote a Israel, na perspectiva da destruição desse enclave militar do imperialismo.

Tudo isto no marco de que a única maneira de defender realmente os direitos do povo palestino é lutar pela destruição do Estado de Israel e pela construção de um Estado Palestino laico, democrático e não racista, em todo o território histórico da Palestina.

Secretariado Internacional

16 de novembro de 2012declaracion da LIT-QI, diante da agresion a Gaza
Comentarios (1) - Categoría: Internacional - Publicado o 19-11-2012 18:24
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal