A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

27 de setembro: contra o cambio climático e en defensa do medio ambiente.
Multinacionais culpables, goberno cómplices
Medidas reais xa!!


O cambio climático é xa unha realidade palpable. No Estado Español, cada ano batemos marcas de temperaturas. As ondas de calor son máis recorrentes e intensas. A choiva escasea e a desertización ameaza o chan. A máis longo prazo, as zonas costeiras son ameazadas pola subida do nivel do mar. Todo isto porá en graves dificultades ao sector agropecuario, e catástrofes como secas, inundacións por fenómenos meteorolóxicos extremos ou incendios forestais aumentan. Os espazos naturais e a biodiversidade están ameazados.

O cambio climático ten responsables
Desde as institucións adóitannos dicir que “todos somos responsables” fronte ao cambio climático. Pero o consumo doméstico é unha parte moi pequena do que se gasta. Son as grandes empresas as que concentran a maioría das emisións. Só 10 delas son responsables do 25% do total das emisións en España. Entre elas atopamos petroleiras (Repsol, CEPSA), eléctricas (Endesa, Naturgy, EDP, Viesgo, Iberdrola) construtoras (CEMEX, Holcim, Cementos Portland) e siderúrxicas (ArcelorMittal).
Estas grandes compañías acumulan beneficios multimillonarios grazas aos seus “sucios negocios”. Desde logo, non están dispostas a sacrificar eses beneficios para adaptarse e “salvar o clima”. Desde o cume de Rio de Janeiro en 1992, cando se adoptou a Convención Marco das Nacións Unidas sobre Cambio Climático, lonxe de servir de algo, a situación ha ir empeorando. Sen ir máis lonxe, entre os anos 2017 e 2018, as emisións globais han aumentado un 2´7%. E os gobernos levan literalmente décadas “mareando a perdiz”. Mentres, as grandes compañías seguen acumulando beneficios á conta de contaminar, alterar o clima e destruír o planeta.O “meollo” da cuestión concéntrase na producción, especialmente a de combustibles fósiles.

Empresas verdes?
Estes sectores xamais reducirán as súas emisións nun volume suficiente por vontade propia. Iso implica facer un forte investimento en adaptar os procesos produtivos á sustentabilidade ambiental. Pero, cando os accionistas dunha gran compañía sacrificaron os seus suculentos beneficios polo “ben común”? Mesmo se algunha empresa en particular decidise facelo, rapidamente as súas contas mercantís entrarían en bancarrota, salvo que aumentase drasticamente os prezos do seu produto? algo que a levaría á bancarrota igualmente.
Ademais, reducir o uso de materiais e enerxía choca coa dinámica do capital. As empresas capitalistas buscan maximizar os seus beneficios. Necesitan vender moito, e cada vez máis rápido. Mentres máis recursos naturais extraian e máis refugallos vertan, mellor. Todos experimentamos a obsolescencia programada, e somos bombardeados por publicidade tentando exacerbar o consumismo. Que cada cal na súa casa tente consumir de maneira crítica, mentres as grandes pancas da economía seguen en mans dos capitalistas, é como tratar un cancro cunha tirita.

Unha alternativa: o socialismo
Baixo as regras do capitalismo, a sustentabilidade ambiental é unha quimera. Acabar con esta economía baseada nos combustibles fósiles implica planificar canto e como se produce para as necesidades sociais, e non para o beneficio das grandes compañías, nacionalizando os sectores estratéxicos da economía (e tendo en conta os límites físicos do planeta).
Non pode haber medidas racionais, de fondo, para combater o cambio climático sobre a base de respectar o desastre da produción capitalista, a produción para a ganancia, a apropiación privada da produción social. O combate ao cambio climático esixe a planificación socialista da economía, é dicir, planificar a economía en forma racional, democrática e ao servizo da sociedade. Isto ten para nós e nós un nome: socialismo.
Non é posible alcanzar ese obxectivo dun só golpe pero si se pode e débese definir unha estratexia e un programa de medidas transicionais que apunte cara a el porque é o único e verdadeiro cambio, para os seres humanos e para a natureza mesma. A clase traballadora é quen ten nas súas mans a produción. É ela quen ten a posibilidade de tomar o control e encabezar a verdadeira rebelión social que é necesaria. A revolución é hoxe unha cuestión urxente de supervivencia.

Galiza, un elo débil no cambio climático
Choven sobre mollado as convocatorias contra o Cambio Climático. Galiza, pola sua situación na distribución do traballo a nivel español e europeo, ten umha especial sensibilidade diante dos atentados contra a natureza perpetrados polo capitalismo.
Desde as loitas dos 60 e 70 contra os encoros (Castrelos), centrais nucleares (Xove), a megamineria (As Encrobas), os residuos nucleares na fosa atlántica, etc., a maior mobilización social que o pobo galego fixo nos últimos 50 anos baixo o berro de NUNCA MAIS, foi provocada por un accidente dun petroleiro, o Prestige, transformado pola actuación do goberno do Estado nun atentado contra toda Galiza,.
A prioridade do capital español e os seus governos segue a ser a produción de materias primas que supón umha agresión intensiva sobre a natureza, baseado no leite e o mar, alén da mineira (lousa, as ameazas da megamineria,...), a industria da madeira e os lumes recorrentes; todo elo ligado á economía extractiva para a exportación a outra zonas onde fan os produtos manufacturados, que despois volven en forma de mercadorías acabadas.
Loitar por romper esta condena á exportación de materias primas e emigración, o que significa loitar pola soberanía nacional frente o réxime que mantén atada a esa condena, dentro dun processo constituinte que permita-lle decidir sobre os seus recursos dun xeito racional e planificado.
Mas Galiza non é unha illa, ou dase umha perspectiva estatal e internacional ou non temos saída independente. Vivemos no mesmo planeta, e o que aquí péchase pode ir outro lugar onde vai seguir contaminando igual ou mais pola falta de controis. Por elo non abonda coa soberanía para resolve-lo problema, hai que adoptar umha perspectiva de loita internacional dos traballadores / as e os pobos frente ás agresións e polo socialismo.

Medidas urxentes
Hai que tomar medidas urxentes, de carácter anticapitalista, que poñan no centro as necesidades humanas, a xustiza social e a sustentabilidade ambiental:
- As grandes compañías, e en particular as enerxéticas, petrolíferas, construtoras e os bancos deben ser inmediatamente nacionalizados, e os seus xigantescos recursos postos baixo control dos traballadores e a poboación, ao servizo dun total impulso ás enerxías renovables e das necesidades da poboación. Á vez, é necesario aplicar un contundente plan de aforro enerxético.
- O transporte debe transformarse, estendendo unha ampla rede pública e sustentable, que substitúa un modelo baseado no coche privado e expóñase a gratuidade. O modelo urbanístico, laboral e turístico debe favorecer os desprazamentos de proximidade e pór coto inmediato á urbanización salvaxe.
- A industria debe ter unha estrita limitación de emisións, adaptando os seus procesos produtivos á sustentabilidade, no canto da o aforro de custos dos seus donos, e pondo fin ao subterfugio do comercio dos dereitos de emisión. A durabilidad, re-utilización e reciclaxe deben ser criterios obrigatorios, eliminando á súa vez as producións superfluas ou destrutivas.
- Hai que acabar coa agricultura e a gandaría industrial em máns das grandes empresas, para adaptalos a modelos ecolóxicos e sustentables.
- É necesaria unha ampla reforestación, a protección da biodiversidade e a recuperación de espazos naturais.
- Todas estas medidas non deben significar perder nin un só posto de traballo. Todos os traballadores cuxa localización laboral se viese afectada, deben manter os seus salarios e dereitos e ser recolocados nos novos nichos de traballo. De feito, os novos empregos necesarios deberían servir para reducir o desemprego.
27 de setembro: contra o cambio climático e en defensa do medio ambiente.
Comentarios (1) - Categoría: Internacional - Publicado o 25-09-2019 17:57
# Ligazón permanente a este artigo
A crise migratoria mostra a barbarie inherente ao imperialismo

Non é novidade que o mundo atravesa pola crise migratoria máis dramática desde o fin da Segunda Guerra Mundial. Segundo datos de organismos capitalistas como a ACNUR, esta crise abarca a aproximadamente 68 millóns de persoas, a metade delas menores de 18 anos. A cada 30 minutos unha persoa vese forzada a desprazarse do seu fogar ou lugar de orixe por motivos económicos, sociais, culturais, por persecución política, relixiosa, ou polo desastre causado polas guerras.

O fenómeno dos fluxos migratorios forzosos non é novo. Pero agravou-se ao máximo coa crise mundial e evidente descomposición do sistema capitalista imperialista. Ao mesmo tempo, como non podía deixar de suceder, este problema foi un elemento importante que alimenta a polarización socio-política tanto en países imperialistas como en países semicoloniales.

Actualmente, existen dous focos principais. A “ruta” de África e Medio Oriente cara aos países máis desenvolvidos de Europa, que alcanzou os seus niveis máis alarmantes entre 2015-16 pero que segue deixando o seu rastro de morte no Mediterráneo; e, máis recentemente, as sucesivas caravanas de miles de familias migrantes centroamericanas que o deixan todo e arriscan as súas propias vidas nunha camiñada de máis de 3 mil quilómetros até os EEUU. Non se pode deixar de mencionar, como parte desta traxedia social, aos millóns de venezolanos que foxen da miseria e da represión provocadas pola ditadura capitalista de Maduro e buscan refuxiarse en distintos países suramericanos, principalmente en Brasil ou en Colombia. O mesmo debe dicirse dos miles de haitianos que buscan noutros países do Cono Sur americano.

A migración forzosa non mostra outra cousa senón a barbarie capitalista. E os gobernos burgueses, con discursos máis ou menos atroces, responden con máis barbarie.

A criminalización da migración forzosa por parte dos gobernos burgueses

Recentemente, a foto de Óscar e da súa pequena filla Valeria, que se afogaron abrazados no río Bravo, dentro dos límites da cidade de Matamoros, estado de Tamaulipas en México, conmocionou ao mundo. É unha imaxe atroz, que ispe o verdadeiro rostro do imperialismo e dos seus xerentes, como Trump.

Non fai falta lembrar que o tema do “perigo da inmigración ilegal” foi sempre una das bandeiras electorais do actual presidente estadounidense. E agora non é diferente. Trump non escatima diatribas contra os migrantes, a quen tacha de terroristas, bandidos, traficantes. Pero non só respondeu con discursos xenófobos e racistas, senón con medidas grotescas, como mandar tropas á fronteira sur, aumentar as detencións, separar aos nenos das súas nais, segregar ás persoas en campos de concentración inhumanos e, como é sabido, coa insistencia de construír un muro ao longo da fronteira con México.

Con todo, enganaríase o que pense que con Obama era diferente. Sen apelar a discursos agresivos como os de Trump, o goberno demócrata de Obama foi o que máis persoas deportou até agora: máis de 3 millóns de imigrantes. Así, republicanos e demócratas poden diferir na retórica ou as maneiras, pero están de acordo no central: reprimir aos migrantes.

Pero as caravanas tamén mostran a calamidade que provocan ditaduras serviles ao imperialismo, como as de Daniel Ortega en Nicaragua, Juan Orlando Hernández [JOH] en Honduras, ou Maduro en Venezuela. O mesmo pódese dicir dos gobernos de Guatemala, Costa Rica, El Salvador, e o vergoñoso papel de “filtro policial” do goberno mexicano de López Obradoiro, que capitulou en toda a liña á chantaxe de Trump e destinou tropas á fronteira con Guatemala para conter ás caravanas, e “cazar” aos migrantes. E o máis indignante: o goberno mexicano disfraza a súa acción represiva cun discurso de “respecto aos dereitos humanos”. Cando en realidade, despois do seu acordo con Trump do 7 de xuño, as zonas de fronteira convertéronse en campos de concentración dos migrantes devoltos desde EEUU e estacionados en México ata que se resolvan os seus pedidos de asilo en EEUU. Son case 17 mil no que vai deste ano.

As caravanas de migrantes centroamericanos, dos cales decenas de miles son detidos nas fronteiras e centenas morren, como Óscar e Angie, son produto da combinación da brutalidade imperialista e de décadas de aplicación de políticas de saqueo e de represión por parte dos gobernos da rexión, como o tratado do Triángulo do Norte ou os coñecidos TLC, que profundaron as medidas de privatización, flexibilización laboral, entrega de recursos naturais ás multinacionais, desemprego masivo e miseria xeneralizada; un cóctel perfecto para levar a un sector da clase traballadora a unha situación de completa pauperización e desesperación.

En Honduras, por exemplo, a pobreza chega ao 64% da poboación, hai 350 mil desempregados, e 70% malvive no sector informal. Nese mesmo país, 63% dos graduados decide migrar e 23 nenos abandonan a escola por día. Ademais, os sucesivos gobernos hondureños privatizaron 66% do sistema de electricidade. O que xerou aumentos de até 20% no custo dese servizo esencial. No Salvador, case 30% da poboación reside en EEUU. O caos económico fai que as remesas de diñeiro enviados polos que lograron migrar alcance 20% do PIB do país. Unha situación que non difire moito nos demais países de Centroamérica nin de México, onde as remesas dos migrantes -36 mil millóns de dólares anuais- son o segundo maior ingreso de divisas do país.
Con todo, entre a clase traballadora destes países, non só existen sectores desesperados.

Existen procesos de levantamento popular moi fortes en contra as ditaduras en Nicaragua, Honduras, Venezuela, contra gobernos como o de Jinmy Morais en Guatemala e contra os plans neoliberais de Alvarado en Costa Rica. Nestas loitas, o heroísmo das masas é impresionante; os mortos, feridos e presos cóntanse por centenas; a brutalidade dos gobernos é aberta; e o papel traidor das direccións burocráticas e tradicionais faise cada vez máis evidente.

O Mediterráneo converteuse nun enorme e profundo cemiterio

O fenómeno das caravanas de migrantes non é algo novo nin propio dos centroamericanos. Vímolo en Europa, sobre todo entre 2015-16, cando miles de familias saían de África e de países de Medio Oriente, como Siria ou Iraq, e dirixíanse rumbo a Europa.

Desde a costa en Libia, un país destruído e no medio do caos máis completo, miles tentan atravesar o Mediterráneo en condicións peligrosísimas rumbo a portos europeos, como o italiano de Lampedusa. Só en 2018, máis de 2 mil persoas morreron tratando de completar esa travesía. Se chegan a chan europeo, a maioría é detida en campos de concentración, perseguida ou deportada. Hai campos de concentración no que miles de familias son detidas en EEUU, Francia, no Leste europeo, e na Turquía dominada por Erdogan, país ao que a Unión Europea paga seis mil millóns de euros para que actúe como “muro” contra os migrantes. Só unha pequena porción dos migrantes, xeralmente a forza de traballo máis cualificada, é “admitida” polos gobernos da “democrática” Unión Europea mediante un sistema repulsivo de “cotas”.

O caso da capitá alemá Carola Rackete, unha moza de 31 anos que rescatou na súa embarcación a 40 migrantes no Mediterráneo, ilustra o atroz da política migratoria en Europa. Despois de dúas semanas esperando autorización, Carola decidiu asumir o risco de chegar a porto como sexa. Ao chegar, foi detida e axuizada. O ministro do Interior italiano, Matteo Salvini, coñecido político de extrema dereita, acusaba-a de cometer un “acto de guerra”. Unha crise co goberno alemán permitiu que a capitá sexa liberada, pero o feito de que salvar vidas sexa considerado un “acto de guerra” debe ser comprendido pola clase obreira como unha lección clara de como pensan e actúan os “civilizados” gobernos europeos.

A gran tarefa: solidariedade cos migrante e combate frontal contra os gobernos

Desde a Liga Internacional dos Traballadores-Cuarta Internacional sostemos que a principal tarefa das organizacións sindicais, sociais, estudantís e políticas de esquerda é cercar de solidariedade a todos os migrantes forzosos, en calquera país.

Ningún ser humano é ilegal! Para o capital non existen fronteiras, pero si para o traballo. Iso é inaceptable. Se familias enteiras pon en riscos as súas vidas para chegar a EEUU, Europa, ou ao país que sexa, é porque nos seus propios países non poden garantirse condicións dignas de vida.

É tarefa da clase obreira organizada e de todos os sectores que se reclaman democráticos dar un combate sen cuartel á xenofobia e o racismo. A burguesía utiliza estes prexuízos para dividirnos como clase traballadora e, así, aumentar a súa taxa de lucros e super explotar máis aos indocumentados. Rexeitamos os discursos e medidas xenófobas, e dicimos que nacional ou estranxeira, somos a mesma clase obreira.

A outra tarefa é o enfrontamento aos gobernos. É urxente mobilizarnos en contra da política represora do goberno Trump e dos gobernos serviles da rexión centroamericana; así mesmo, hai que denunciar e rexeitar os crimes da Unión Europea contra os migrantes africanos e de Medio Oriente.

Esiximos o retiro inmediato das tropas, a apertura total de calquera fronteira, o fin de calquera muro ou preto, para que calquera persoa poida ingresar libremente a calquera territorio do planeta. Este é un dereito humano e democrático fundamental. Esiximos papeis e traballo digno para todos e todas en calquera país. A igual traballo, igual salario.

En Centroamérica, máis que nunca defendemos a necesidade de derrocar mediante loita e mobilización ás ditaduras de Daniel Ortega en Nicaragua e JOH en Honduras, principais impulsores das políticas de Trump na rexión que xeran as ondas migratorias, tanto a EEUU como cara a Costa Rica. Gobernos oligarcas e corruptos como o de Jimmy Morais de Guatemala, o de Alvarado en Costa Rica, ou ben o goberno do FMLN do Salvador (e agora o de Nayib Bukele), son tan responsables como Trump das penurias e da morte de miles de migrantes.

A tarefa é romper co imperialismo, derrotar a súa ofensiva e a súa política recolonizadora nos países semicoloniales. E iso pasa por enfrontar aos seus gobernos serviles. Iso pasa por enfrontar ás burguesías nacionais. Nos países imperialistas, a tarefa é impulsar a solidariedade cos imigrantes, polo libre acceso e papeis, por traballo digno, educación e dereitos para todas as familias. A tarefa é, tamén, loitar contra Trump e os gobernos europeos, que teñen as súas mans manchadas co sangue da nosa clase.

En cada país, é necesario organizar aos imigrantes para que se defendan, en todos os terreos, dos ataques dos gobernos e, onde estea exposto, dos sectores de extrema dereita.

Facemos un chamado ás organizacións do movemento de masas a organizar unha xornada internacional de loita contra as políticas xenófobas e a favor da libre inmigración en todos os países; unha campaña na que a clase obreira organizada e os demais sectores explotados e oprimidos deben porse á cabeza.

Por unha resposta anticapitalista ao drama dos refuxiados e inmigrantes

A resolución final desta loita só pode alcanzarse no marco dunha revolución socialista que leve á clase obreira ao poder. Nos países semicoloniales, a disxuntiva “revolución socialista ou colônia” está máis que exposta para impedir a barbarie, a pobreza, o desemprego e o poder do narcotráfico. Nos países imperialistas, para derrotar a guerra social dos gobernos contra a clase traballadora nativa ou estranxeira. Lonxe de ser unha utopía, a revolución socialista é unha necesidade apremiante para todos os pobos.

A LIT-CI, coas súas diferentes seccións, ponse ao servizo da construción dunha alternativa de dirección política que leve a cabo esta tarefa, tanto nos países semicolonizados como nos países imperialistas nos cales temos presenza.

A clase obreira non ten fronteiras! Ningún ser humano é ilegal! Non á criminalización da migración!

Asilo e acollida digna para todos os migrantes! Abran as fronteiras xa!

Os sindicatos e movementos sociais teñen que organizar accións de solidariedade cos migrantes de ambos os lados das fronteiras!

Fora o imperialismo estadounidense de Honduras, O Salvador, Guatemala, Costa Rica, México, e de toda Centroamérica!

Toda a solidariedade cos pobos que loitan contra ditaduras como as de Maduro, JOH, e Ortega!

Abaixo os gobernos e ditaduras serviles a Trump e á Unión Europa!

Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 12-07-2019 19:25
# Ligazón permanente a este artigo
CONTRA O TRATADO UE - TURQUIA


DIREITO DE ASILO XA, PAPÉIS PARA TODOS E TODAS


A sinatura do Tratado da UE con Turquia para a devolución das persoas refuxiadas nos Balcanes e Grecia, polo “módico prezo” da posibilidade da sua incorporación á UE, uns miles de millóns de euros de axudas,... so ten un nome: vergoña. Vergoña duns estados que alardean de seren civilizados e democráticos. É a demonstración do seu verdadeiro carácter, unha unidade de mercaderes e capitalistas que convirten o sufrimento de miles de persoas en moeda de cambio cun réxime, o turco, que é, entre outros, o responsable da destrucción dun país Siria e do asesenato sen rubor dos unicos que, ate o de agora, enfrentaron con éxito aos fascistas do ISIS, o pobo e as guerrilleiras kurdas.
A chegada de centos de miles de persoas expulsadas pola forza dos seus países, fuxindo das Guerras que arrasan Oriente Próximo e o mundo árabe, desde Afganistá/Iraq ate Siria, pasando por Libia ou Iemen, veñen a xuntarse ao todos aqueles que teñen que emigrar por mor da pobreza inducida do seus países. Porque non o esquezamos, os mesmos que impuxeron as políticas de austeridade en Europa, o desmantelamento dos servizos sociais públicos, coas consecuencias directas de mortes por enfirmedades das que existen vacinas como a meninxite ou a hepatite C, os que desafiuzaron familias enteiras, os que empobreceron á clase traballadora, provocando que hoxe ter un traballo fixo non é sinónimo de saír da pobreza, son os que queren se beneficiar da destrucción de paises enteiros en Africa e o mundo árabe para saquear as suas riquezas, a maior gloria dos bancos e multinacionais europeas.
Son os que manteñen un vergoñento acordo co réxime marroquino para seguir saqueando o Sahara, como o Estado Español, son os que envían forzas militares a Centroafrica, como os franceses e os belgas, para protexer o seus negocios, son os que financian “guerrillas” para extraer riquezas en forma de coltan ou diamantes, son os que envian exercitos a Somalia para protexer o saqueo das pesquerías da zona, contra a “piratería”, son os que, como Italia, está preparando o envio de tropas a Libia para protexer os seus intereses petroleiros, contra o que o sindicalismo combativo italiano convoca umha folga xeral para o 18 de Marzo. A clase obreira italiana da o primeir paso de pór-se ao frente da loita contra as guerras imperialistas que levan a paises enteiros á barbarie.
Estes demócratas son os que fixeron un bazar coas vidas de milleiros de refuxiados sirios, iraquianos ou afganos, a cambio de convertir Grecia e Turquia nun inmenso campo de refuxiados, onde os mais elementais direitos que din defender, os direitos dos menores a umha vida digna, das mulleres a non ter que dar a luz entre o barro e a pobreza, das persoas a umha vivenda, a un traballo, á dignidade, caen baixo a presion dos intereses dun capitalismo en crise e umhas clases medias acomodadas, onde o racismo e a xenofobia comeza a medrar.
Corrente Vermella chama á clase traballadora a solidarizarse activamente coas persoas refuxiadas, son parte da clase obreira, non por caridade cristiá, filantrópica, senon porque son explotados coma nós; como recoñece cinicamente o proprio Deustche Bank, “son persoas que poden traballar por salarios inferiores ao salario minimo”. O capital e os seus gobernos queren man de obra barata, semiescrava, para presionar á baixa os dos nativos. A clase obreira ten que ver nas persoas refuxiadas o que son, compañeiros e compañeiras de clase: NATIVA OU EXTRANXEIRA, A MESMA CLASE OBREIRA!
As organizacións da clase obreira, sindicatos, partidos e asociacións, teñen que esixir dos seus gobernos o direito democrático básico de asilo e papéis para todos e todas; mas tamen medidas concretas de integración que rompan coa división entre nativos e estranxeiros, como a repartición do traballo, sen reducción de salarios. Europa alardea de seren a zona mais rica do mundo, e mentras os capitalistas europeos, cos españois á cabeza, teñen superbeneficios, condenan a miseria a centos de miles de persoas; se loitamos, ha traballo para todos e todas.
Hai millons de vivendas baleiras en mans dos bancos; os concellos do “cambio” teñen a oportunidade de demonstrar ese “cambio” nos feitos, declarando as suas “cidades abertas ás persoas refuxiadas” e abrindo esas vivendas, gustelles ou non aos gobernos e banqueiros, non só para os desafiuzados galegos e galegas, senon para os “desafiuzados/expulsados” do seu proprio pais, as persoas refuxiadas.
O Tratado UE Turquia so pode ser derrotado, e derrogado, se imos á raiz do problema, umha Unión Europea que non é umha Libre Unión de pobos, senon umha unidade de capitalistas para mellor oprimir e saquear; e só poñendo no centro a loita na sua contra, é posible resolver o problema das persoas refuxiadas. O espazo Schengen é umha apariencia de abolición de fronteiras, que revogan cando queren; a clase traballadora non ten fronteiras, e menos para aqueles que fuxen da guerra e a barbarie do imperialismo e de reximes criminosos como o sirio: NON Á UE “FORTALEZA”, ABAIXO AS FRONTEIRAS.


AS POLITICAS EUROPEAS PODEN RESUMIRSE NUMHA PALABRA: XENOCIDIO
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 16-03-2016 15:51
# Ligazón permanente a este artigo
Todos ás rúas en defensa do NON no referendo grego!
Grecia vai realizar un referendo o vindeiro domingo para aceptar ou rexeitar o “acordo” proposto pola Troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e FMI). No caso de que gañe o SI será aplicado un plan de austeridade máis, e unha redución máis de salarios e de dereitos.

O presidente da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker, deixou de lado a diplomacia e pediu abertamente que o pobo grego vote polo SI. Angela Merkel rexeitou unha última proposta de acordo feito por Tsipras, esperando que gañe o SI no referendo.

A propaganda imperialista culpa ao pobo grego pola crise actual. Trátase dunha mentira ao servizo dos bancos europeos, os grandes beneficiados polos plans de austeridade. O resultado da aplicación deses plans no últimos cinco anos demostra esa falsidade: a situación do país só agravouse. A débeda externa aumentou, a produción de país retrocedeu a niveis semellantes a unha depresión. Os traballadores e o pobo grego tiveron os seus salarios reducidos, os seus dereitos atacados.

O pobo debe derrotar esta nova presión do imperialismo. Foi contra eses plans que os gregos realizaron 35 folgas xerais. Foi contra iso que o goberno Syriza foi electo en xaneiro. Por iso chamamos ao voto NON no referendo.

Por un NON consecuente, de loita contra o imperialismo

Tsipras está a facer campaña polo NON. Pero o NON de Tsipras e o NON dos traballadores gregos deben ser moi diferentes.

Tsipras defende o NON para volver á mesa de negociacións co Eurogrupo e conseguir un plan de austeridade un pouco diferente. El tirou ao lixo o programa de Salónica e os compromisos asumidos cos traballadores gregos nas eleccións (aumentar o salario mínimo, revogar toda a reforma laboral do goberno anterior). Retrocedeu en todas as súas promesas co obxectivo de conseguir unha ?reestruturación? da débeda, que mantería intacta a política de austeridade.

O goberno grego presentou un plan aos acredores que incluía a elevación gradual da idade para xubilación de 62 a 67 anos, ademais de eliminar paulatinamente os subsidios e aumentar os impostos para xubilados. Aumentaba tamén, gradualmente, o superávit fiscal de 1% en 2015 até 3,5% do PIB en 2018. Estivo de acordo con case todas as imposicións da Troika.

Foi ese plan de austeridade que o imperialismo non aceptou porque quería máis rigor sobre os xubilados, máis desemprego, máis privatizacións. Tsipras foi obrigado a convocar o referendo porque sería obrigado a facer tantas concesións que significarían un suicidio político. Pero quere o referendo para fortalecerse e? volver á mesa de negociacións.

O NON dos traballadores debe ser o punto de partida para rescatar aquilo que Tsipras prometeu antes das negociacións: aumento dos salarios e as pensións, o fin das privatizacións e da austeridade. Iso non pode ser cambiado por unha reestruturación da débeda, ilegal e odiosa.

Hoxe non se pode dicir o que vai suceder co referendo. O imperialismo fai unha campaña de terrorismo pola prensa, coma se o rexeitamento do acordo e a posibilidade da saída de Grecia do euro fose unha catástrofe. Coma se a catástrofe non fose a actual crise do país causada polos plans de austeridade do últimos cinco anos.

O peche dos bancos e a retención dos depósitos bancarios nesta semana, determinada polo goberno para evitar unha corrida xeneralizada, axudou a crear ese clima de incerteza. Pero, alguén pode preguntar, o goberno non foi obrigado a iso pola presión do imperialismo? Si e non. Tivo que facer iso porque non estatalizou os bancos, medida fundamental para deixar sen efecto o bloqueo do Banco Central Europeo.

Os ricos non foron afectados. Mentres se realizaban as negociacións, os grandes burgueses e os bancos retiraron o diñeiro que aínda tiñan dentro de Grecia e transferírono para os paraísos fiscais.

O goberno Tsipras será responsable se seica a campaña do imperialismo é vitoriosa e gaña o SI. Foi o goberno grego o que sementou a ilusión reaccionaria de que era posible un acordo coa Troika que beneficiase á maioría da poboación. Non hai negociación posible que poida conciliar os intereses da maioría do pobo grego cos do imperialismo.

A permanencia na zona euro e a continuidade do pago da débeda significan a submisión ao imperialismo alemán e francés, e a aceptación de máis austeridade. O NON no referendo debe ser o punto de partida dun plan de mobilizacións dos traballadores gregos, pasando por encima dos obxectivos do goberno Syriza.

Os traballadores gregos precisan tomar o destino do país nas súas mans, dicindo un NON a leste e todos os plans de austeridade. Os traballadores deben pasar á ofensiva coas súas propias mobilizacións. A vitoria do NON debe ser seguida de inmediato coa expropiación dos bancos para evitar a continuidade da fuga de capitais. É preciso romper co euro e co pago da débeda.

Apoiamos as mobilizacións en todo o mundo para apoiar a loita do pobo grego contra as imposicións do imperialismo. Imos ás rúas a apoiar o NON no referendo do domingo. En particular en Europa, esas mobilizacións deben esixir dos gobernos o fin das vergoñosas presións sobre o pobo grego e o goberno Tsipras, e defender a anulación da débeda grega.
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 04-07-2015 21:12
# Ligazón permanente a este artigo
Fora as mans da UE de Grecia!
Toda a solidariedade cos traballadores / as e o pobo grego!

Suspensión do pago da débeda grega!


A pesar da intención do goberno Tsipras de manter o pago da débeda pública e negociar as condicións para iso, a UE e as potencias europeas non están dispostas a abrir a man do saqueo e a expoliación de Grecia.
Estas aves rapaces alimentan os beneficios dos seus bancos coa fame, os desafiuzamentos e a desesperación do pobo grego. Énchense a boca de democracia pero non toleran un resultado electoral contrario aos seus desexos. Pregoan a igualdade entre as nacións pero tratan a Grecia como a un país colonial. Á hora da verdade, a UE móstrase como o que é: unha ferramenta de atraco aos pobos ao servizo dos bancos e dos gobernos dos grandes países imperialistas europeo
Actuando como bufón da corte da Merkel, o goberno Rajoy reclama a Grecia o pago dos 26.000 millóns de euros que ten de débeda. Uns millóns que puxo no noso nome para comprar débeda grega aos bancos privados e sacalos da lameira. Este é o talante miserable de Rajoy: sumiso até a vergoña cos poderosos e altanero cos máis débiles. Que recupere o diñeiro do saqueo de Bankia, das contas de Bárcenas, dos seus amigos banqueiros ou os 1.500 millóns do proxecto Castor, pero que deixen en paz ao pobo grego!
En Corrente Vermella pensamos que hai que pór en pé un movemento de resposta en toda Europa en defensa do pobo grego, da súa soberanía e do dereito do novo goberno a reclamar que o primeiro é garantir pan, traballo, teito e soberanía. O destino do pobo grego non pode quedar en mans da UE, das súas institucións e tratados, cuxa única función é garantir as ganancias dos seus bancos e multinacionais. Os traballadores / as e a mocidade europeos debemos pornos á fronte da batalla contra o espolio de Grecia por parte dos nosos gobernos, que é a mesma política que nos aplican a nós.
A suspensión inmediata do pago da débeda por parte do goberno Tsipras é a única forma de loitar pola súa soberanía nacional. Tsipras dixo este domingo no parlamento grego que "non negociamos a nosa soberanía nacional, non negociamos o mandato do pobo". Pero a súa proposta de oporse ás condicións do rescate e, ao mesmo tempo, manterse custe o que custe no Euro, non atopa acollida algunha en Berlín e en París. Nin sequera unha quita parcial da débeda, que non cambiaría substancialmente a situación do pobo grego, é aceptada. A proposta de Tsipras de ampliar o prazo de rescate para seguir a negociación é un primeiro retroceso do seu programa e aínda por riba as potencias europeas esixen o mantemento das privatizacións, os despedimentos e as medidas de espolio.
Desde a solidariedade incondicional co pobo grego, que o pasado xoves tomou as rúas para dicir que non son unha colonia alemá, pensamos que non hai forma de romper coa espiral de pobreza e submisión sen romper a subordinación aos tratados que permiten o saqueo do país e decretar a suspensión do pago da débeda e nacionalizar os bancos.

Rodeemos de solidariedade aos traballadores e ao pobo grego
Desde Corrente Vermella sumámonos aos distintos chamamentos que se están facendo en varias cidades de Europa a convocar actos en apoio aos traballadores e o pobo grego. Chamamos a todas as organizacións políticas, sindicais, sociais e de dereitos humanos a traballar para impulsar concentracións e manifestacións nas distintas cidades do estado Español en apoio a Grecia. Se gaña Grecia gañamos todos!

Fora as mans da UE de Grecia!
Que o goberno Rajoy cancele a débeda grega co Estado Español!
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 10-02-2015 18:40
# Ligazón permanente a este artigo
Centos de mineiros mortos en Turquía
Os patróns e o goberno son responsables deste masacre!

Desde Corrente Vermella solidarizámonos coas vítimas desta matanza contra os traballadores, e enviamos o noso máis sentido pésame aos seus familiares e amigos.

Reproducimos a nota do Movemento REDE, sección turca da LIT-IV Internacional.

"O 13 de maio Turquía enfrontouse cun gran masacre de mineiros. A mina da cidade mineira de Soma, no oeste do país, explotou. Centos de traballadores morreron, mentres escribimos este artigo, as autoridades falaban de 232 mortos e centos esperando a ser rescatados. De feito o número de mineiros mortos rolda os 600!

Os responsables deste masacre son evidentes. O partido islamita gobernante, AKP, privatizou as minas de acordo ás políticas neoliberais. Os patróns, que só pensan nos beneficios, non gastaron diñeiro en medidas de seguridade. A pesar de que se atoparon 58 medidas faltando en 10 inspeccións diferentes, o goberno non pechou a mina. O AKP rexeitou investigar a resolución que foi presentada no parlamento para investigar as deficiencias en Soma. O Ministro de Enerxía en persoa, Taner Yildiz, inaugurou a mina xunto aos seus donos e encomiou as súas medidas de prevención no seu discurso.

Despois ocorrer o masacre en Soma, o AKP está asustado pola rabia obreira e hai un cerco na área. Miles de policías e soldados foron despregados na zona. Os capitalistas turcos e o AKP afundiron a todo o país nunha situación de inseguridade laboral.

O principal eixo da nosa loita é unificar ás masas do levantamento de xuño cos traballadores mal pagos, flexibilizados e precarios, contra a subcontratación laboral.

O movemento RED declara que o partido de goberno e os patróns son responsables do masacre. Faremos todo o posible para que sexan encarcerados. Axiña que como o desastre ocorreu, chamamos a unha Folga Xeral na educación para protestar polo masacre da mina de Soma e para asegurar que os responsables sexan enviados a prisión. Boicots e protestas empezaron en moitas universidades. Os sindicatos burocráticos están a se esforzar para previr a folga xeral. Pero ninguén pode parar á xente pobre. En moitas cidades empezaron protestas. Os traballadores saben quen son responsables e están a saír á rúa.

Farémolos pagar polos nosos irmáns mineiros mortos

Folga xeral e boicots na educación!

Os membros do goberno e os patróns ao cárcere!

Barricada! Folga! Revolución!

Movemento RED
(seccion turca da LIT CI)

14 de maio
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 14-05-2014 22:45
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da Corrente Vermella sobre Siria
Por moito que os USA e os seus aliados recúen temporalmente nos seus planes de agresión a Siria, e mesmo cheguen a acordos con Rusia, o certo é que as ameazas imperialistas mantense, por iso temos que seguir alerta diante do que poda suceder nos vindeiros meses. O conflicto ten unhas fortes raíces sociais internas de Siria e no mundo árabe, poñendo sobre a mesa moitas das contradiccións internacionais.

Neste sentido, parécenos un erro a división na resposta a umha agresión que pon o mundo ao bordo da catástrofe, numha zona un conflito histórico, a ocupación israelí de Palestina que non ten outra solución ca victoria do pobo palestiniano, e atravesado por uns levantamentos populares que xa derrubaron aliados do imperialismo como Mubarack, Ben Ali ou Gadaffi.


Por todo elo, Corrente Vermella manifesta


1.- Rexeitamos toda intervención imperialista contra calquera pobo, porque nunca o imperialismo, teña a bandeira que teña, favorece as loitas polas liberdades. Os seus interese son sempre aumentar o saqueo dos recursos naturais dos pobos e a explotación da clase traballadora.

Por este motivo rexeitamos o anunciado, e adiado polo momento, ataque dos EE UU e seus aliados contra Siria. Este ataque non ten a menor intención de favorecer a loita do pobo sirio pola xustiza social, a democracia e as libertades democráticas.


2.- Siria concentra hoxe todas as contradiccións entre as potencias imperialistas, os países “emerxentes” e potencias rexionais como Turquia ou Arabia Saudí, que están á procura dun reacomodo da zona para os seus interese.

O que move a todos eles sen distinción son as multinacionais do gas e o petróleo, garantías para os gasoductos financiados por capital chino-iraní, e de fondo o control do Mediterraneo Oriental cumha umha demonstración de forza por parte dos EE UU e aliados frente os chamados “emerxentes”, nomeadamente Rusia.


3.- Tanto o imperialismo como Rusia teñen claro que non pode ser o derrubamento do réxime de Al Asad, abrindo unha situación descontrolada no polvorín que é Oriente Proximo, e menos que menos que se produza a mans da mobilizacion popular.

Por iso, tanto Obama como Putin colleron a “idea” de Kerry do “control do armamento químico do rexime” como a moeda de negociación que todos precisaban para evitar o confronto militar, para procurar umha saída que desactive o levantamento popular.


4.- O imperialismo, aprendendo das leccións da situación xerada tras a guerra de Iraq, o obxectivo real do ataque era (e é, se prodúcese) o desgastar o réxime para negociar umha saída que manteña as institucións fundamentais, sen Al Asad, como fixeron en Exipto e Tunez, mas non poideron facer en Libia.

Para CV non se poden formular saídas “políticas” e “negociadas” cun rexime que leva 150 mil mortos en dous anos de levantamento popular e guerra civil. É confundir á poboacion chamar a confiar na ONU, un organismo o servizo das grandes potencias cuxo papel desaparece cada vez que xurde un conflito de gran magnitude, para soluciona-lo, esa é tarefa do pobo autoorganizado.


5.- Mas non só o imperialismo e as “emerxentes”, senon umha multitude de forzas son hostís e conspiran contra a revolución siria e árabe en xeral. Polos mais diversos motivos, forzas islamistas e mesmo mercenarios actúan nun e noutro bando co unico obxectivo de facer descarrilar o levantamento popular.


6.- Corrente Vermella esta coa poboación traballadora Siria que se levantou contra o réxime de Al Asad e coas organizacións da oposición de esquerdas que teñen manifestado o seu rexeitamento á intervención imperialista. Por iso, denunciamos por reaccionarias ás direccións do campo rebelde, como as cupulas do Exercito Sirio Libre e o Consello Nacional Sirio que chaman á intervención imperialista. Iso é abrir-lle as portas á contrarrevolución.


7.- Esiximos do goberno español que non permita o uso das bases militares para agresión o pobo sirio, a retirada inmediata das tropas do Libano e a ruptura de todas as relacions co rexime Sirio.


8.- A única saída que ten o conflito é a loita obreira e popular, abrindo incondicionalmente os arsenais á poboación traballadora, ate a expulsión do réxime capitalista e neoliberal de Al Asad, e co rexeitamento rotundo á intervención imperialista, avanzar cara que os proprios sirios e sirias, xunto cos pobos irmans árabes, constrúan umha Federación de Republicas Socialistas Árabes.


9.- Chamamos a todas as forzas políticas, sociais e sindicais, que se din de esquerdas e democráticas, a rexeitar toda intervención imperialista, veña de onde veña, e a apoiar ao pobo sirio e árabe nas súas loitas polas liberdades, a xustiza social e a paz.


Galiza, a 14 de setembro de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 15-09-2013 13:56
# Ligazón permanente a este artigo
Masacre en Exipto
Os militares non atacan só á reaccionaria Irmandade Musulmá, senón a todo o pobo
Declaración da LITci

O pobo exipcio vén protagonizando unha poderosa revolución desde 2011. A forza da mobilización popular, nun primeiro momento, derrocou ao ditador Mubarak. Este feito, aínda que non destruíu o réxime militar, significou unha gran vitoria do pobo e un duro golpe á cúpula das Forzas Armadas, pois caeu un goberno seu. Pero tamén foi un golpe para a Irmandade Musulmá, que ao momento de estalar as mobilizacións de masas tiña un acordo co propio Mubarak para que o seu fillo, Gamal, sucedése-o no poder e así manter a continuidade do réxime, no cal a Irmandade sería a "oposición tolerada".

Cando a caída de Mubarak, os militares conseguiron manobrar e evitar aparecer co seu verdadeiro rostro contrarrevolucionario, pois, en lugar de reprimir ás masas, recolocáronse a último momento e esixíronlle a renuncia a Mubarak (co criterio de cambiar un fusible queimado) e, desta forma, puideron saír da crise con importante prestixio entre o pobo. Á súa vez, a Irmandade fixo un movemento similar. No marco dun crecemento colosal da mobilización popular, continuar os acordos con Mubarak pasou a ter pouco sentido e sumáronse (tamén a último minuto e de forma hipócrita) ás mobilizacións. Isto tamén lles deu prestixio ante un sector das masas, o cal capitalizaron despois gañando as eleccións e asumindo o goberno, iso si, co beneplácito e despois de pactar coas FFAA a preservación do réxime militar.

Nun segundo momento da revolución, realizada a experiencia co desastroso goberno neoliberal e bonapartista-teocrático da Irmandade, as masas mobilizáronse e derrocaron a Morsi, a quen mesmo chamaban “o novo Mubarak” ou “o novo Faraón”. Só que Morsi, a diferenza de Mubarak, negouse a renunciar e isto levou aos militares, obrigados pola mobilización das masas, a realizar un golpe para sacalo do poder. A pesar desta contradición, a caída de Morsi configúrase como outra gran conquista das masas e un novo golpe ao réxime, que perdeu ao seu segundo goberno en dous anos e medio a partir da mobilización popular.

A partir de alí, a Irmandade Musulmá saíu ás rúas a enfrontar ás masas, que coa súa acción revolucionaria derrocaran a Morsi, e ao Exército coa intención de reinstalar a Morsi no goberno. Esta mobilización da Irmandade, como explicamos noutras declaracións, ten un carácter completamente contrarrevolucionario.

O Exército, apoiándose no gran prestixio que gañou na poboación por derrocar a Morsi e no odio desta cara á Irmandade Musulmá, comezou a desatar unha represión desenfreada e completamente desproporcional contra os militantes da Irmandade.

En seis semanas, en diferentes momentos e circunstancia, matou a polo menos 300 activistas da Irmandade e agora culminou, no despexe dos campamentos desa organización no Cairo, coa morte 638 persoas, segundo o propio goberno interino. A Irmandade Musulmá eleva a cifra de falecidos a 4.500 e a de feridos a 10.000.

Aparentemente, os únicos destinatarios desta furia represiva das FFAA exipcias serían os partidarios de Irmandade Musulmá e de Morsi. Pero, quen pense así, equivócase.
Se a represión fose soamente contra a Irmandade Musulmá, non sería necesario un baño de sangue como o que perpetrou o Exército. Bastaría con arrestos masivos ou, como mínimo de toda a súa cúpula. Tampouco sería necesario declarar un estado de emerxencia (de sitio) nin un toque de queda, pois sería suficiente ilegalizar á Irmandade. O estado de sitio e o toque de queda, así como a restitución do sinistro Departamento de Investigación de Subversión Política do ministerio do Interior, o decreto que autoriza aos militares a deter civís ou a persecución aos sirios e o peche “por tempo indefinido” da fronteira con Gaza, son a demostración de que a represión non está restricta á Irmandade senón que afecta a todo o movemento de masas. Porque o estado de sitio, por exemplo, afecta a todos aqueles que queiran mobilizarse, inclusive contra a Irmandade. Isto vese, tamén, na represión á recente folga dos obreiros en Suez.

O Exército, entón, tenta valerse do prestixio gañado por dar o golpe de graza contra a reaccionaria Irmandade, para pasar unha mensaxe ao conxunto da poboación: isto é o que vos espera se cuestionan a autoridade das Forzas Armadas.

É dicir, a partir de que conseguiu usurpar o triunfo das masas, usa a represión á Irmandade (que non é mal vista pola maioría das masas), para avanzar nun plan contrarrevolucionario que é recuperar o terreo perdido en canto ás conquistas democráticas que o pobo obtivo en todo este tempo que vai desde a caída de Mubarak.

Pola súa banda a Irmandade Musulmá tamén utiliza a represión para ir en contra do movemento de masas. En primeiro lugar usa aos seus seguidores como carne de canón, pois non se teñen noticias dalgún dirixente importante que morra ou sufra a brutal represión militar-policial. En segundo lugar porque, a partir da súa loita contrarrevolucionaria para que Morsi volva ao poder, orienta as súas forzas contra minorías como os cristiáns coptos. Nestes días, coas súas bandas fascistoides, atacaron e incendiaron varias igrexas cristiás, co cal demostran, unha vez máis, o carácter reaccionario teocrático-confesional do seu proxecto político.

Ante este enfrontamento, nin o Exército nin a Irmandade merecen a máis mínima confianza e apoio. Ambos son dúas caras da mesma estratexia: derrotar á revolución. Ambos son sectores contrarrevolucionarios, que orientan as súas forzas contra o movemento de masas e sosteñen un réxime militar que impera desde 1952.

A revolución xa foi derrotada?
Ante o golpe militar e as matanzas que o Exército executa, moitos activistas e militantes de esquerda, dentro e fóra de Exipto, pregúntanse xustificadamente se a revolución xa non foi derrotada.

Desde a LIT-CI non vemos, no proceso actual, unha derrota da revolución. Ao contrario, estamos a presenciar unha tremenda revolución, sen dúbidas a máis poderosa que a historia de Exipto coñeceu. Agora, dentro desta colosal revolución, como en toda revolución, actúa a contrarrevolución. Neste sentido, tanto o intento da Irmandade para retomar o goberno, como os masacres e as medidas bonapartistas dos militares son intentos para derrotar á revolución.

Se estes intentos contrarrevolucionarios, aínda na súa fase inicial, serán vitoriosos ou non, dependerá da loita de clases. Serán as masas exipcias, coa súa mobilización, as que dirán a última palabra. Será ese pobo que derrocou a Mubarak e a Morsi o que dirá se dará ou non un “cheque en branco” aos militares, se admitirán ou non que as FFAA vaian retomando o terreo perdido e arrincando as conquistas democráticas que as masas conquistaron até agora. Será o pobo exipcio o que, cando este novo goberno controlado polos militares non consiga responder as demandas económicas perentorias, o que decida se o enfronta ou non. Por agora, non existen motivos para pensar que o pobo quedará cruzado de brazos. Poderá ser derrotado, como ocorreu innumerables veces na historia, pero dificilmente isto ocorrerá sen loita.

As masas exipcias non foron derrotadas nin moito menos. Senten vitoriosas e o Exército, a Irmandade e o conxunto da burguesía e o imperialismo están conscientes diso. Saben que, para volver ao momento de antes da caída de Mubarak, deberán inflixir unha dura derrota ao pobo exipcio. E isto aínda está por verse.

Abaixo o plan contrarrevolucionario do Exército e a Irmandade!
En Exipto, a tarefa central e inmediata é enfrontar as medidas do novo goberno. Neste marco, é necesario levantar as palabras de orde de, Ningunha confianza ao novo goberno monicreque dos militares e o imperialismo!; Fin inmediato do estado de sitio e ao toque de queda!; Non aos plenos poderes do goberno e á autorización para que os militares arresten e xulguen civís!; Plenas liberdades democráticas, de expresión e organización!; Abaixo o réxime militar represivo e servil do imperialismo e Israel!; Castigo a todos os crimes dos militares, de Mubarak e de Morsi! Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade!

Ao mesmo tempo en que condenamos a matanza do Exército e todas as medidas bonapartistas que toman valéndose do prestixio gañado por destituír a Morsi, é necesario dicir que con claridade: Non á volta de Morsi! Non ás mobilizacións contrarrevolucionarias e confesionais da Irmandade! Ningún dereito democrático nin de expresión para a Irmandade e os seus líderes políticos mentres se mobilicen polo retorno de Morsi! Completo respecto e liberdade relixiosa para o pobo!

Para avanzar nestas tarefas que o proceso revolucionario expón, é fundamental seguir coas mobilizacións de masas, coa ocupación de prazas, coas folgas, coa reorganización do movemento obreiro, coa loita en xeral. Pero esta loita debe ser completamente independente tanto do Exército e o seu novo goberno como da Irmandade Musulmá; debe ser unha loita contra o goberno e contra o réxime militar de conxunto. E, á calor deste combate, móstrase cada vez máis urxente a necesidade de ir construíndo e forxando unha dirección socialista revolucionaria, internacionalista e obreira, que poida conducir toda a inmensa enerxía revolucionaria das masas cara á toma do poder da clase obreira e o pobo exipcios e a construción do socialismo a nivel nacional e internacional.

Abaixo o estado de sitio e todas as medidas antidemocráticas!

Non á volta de Morsi e rexeitamento ás mobilizacións da Irmandade!

Ningunha confianza no novo goberno!

Abaixo o réxime militar e prol-imperialista!

Eleccións inmediatas para a Asemblea Constituínte libre e Soberana, sen participación de militares nin da Irmandade, que asuma o poder!



Secretariado Internacional da LIT-CI
São Paulo, 15 de agosto de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 19-08-2013 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
solidariedade cun sindicalista colombiano
Compañeiros/as, enviemos cartas de solidariedade cun sindicalista colombiano que está ameazado por bandas paramilitares. Se é posible, enviar o mais cedo posible os comunicados aos emails que van nelas.

E todo elo con copia:
presidencia@cut.org.co
pstcolombia@yahoo.com
asuntosdefensor@defensoria.org.co


Colombia é o país onde mais dirixentes sindicais son ameazados de morte e asasinados, chegando á cifra dos 2905 dende 1986, ano que foi fundada á Central Unica de Traballadores (CUT). Así o rexistra á Escola Nacional Sindical (ENS): "Cos 51 homicidios de sindicalistas no 2010 (49 homes e 2 mulleres), ascenden a 2.857 o número de sindicalistas asasinados en Colombia nos últimos 25 anos e 218 desaparecidos forzadamente, o que converte o noso país no lugar mais perigroso do mundo para exercer á actividade sindical".

É coñecida nacional e internacionalmente, chegando incluso aos tribunais, a relación de empresas como Coca-Cola, Drummond, Oxy, Chiquita Brands, Unión Fenosa, entre outras, con bandas paramilitares para ameazar e asasinar a dirixentes sindicais. Moitos empresarios consideran este costo máis baixo que satisfacer as reivindicacións e demandas de meioras salariais, estabilidade no emprego e diversos dereitos cando a dirección sindical as defende consecuentemente, sen venderse nin entregarse; cuando non cede ante a chantaxe económico, o soborno aos dirixentes o campañas de intimidación. O empresario colombiano non se limita a ameazar o asasesinar ao dirixente sindical se non que ameaza e atenta contra súa indefensa familia.
O actual goberno de Colombia como os anteriores son á vez responsáveis políticos desta situación. Alguns deles, coa estigmatización que tras as loitas obreiras e populares esconde-se o accionar de grupos armados insurxentes. Outros como o actual, cun discurso mais coidadoso non adoitan ningunha medida para frear a man asasesina dos empresarios.

http://www.pstcolombia.org/article/coca-cola-pone-en-riesgo-la-vida-de-dirigente-sindical

A/A del Señor Orlando Sardi de Lima, embajador de la república de Colombia en Madrid:
emadrid@cancilleria.gov.

co siguente texto:
Colombia sigue siendo el país donde más dirigentes sindicales son amenazados de muerte y asesinados, llegando a la cifra de los 2.905 desde 1986, año en que fue fundada la Central Unitaria de Trabajadores (CUT). Así lo registra la Escuela Nacional Sindical (ENS): “Con los 51 homicidios de sindicalistas en 2010 (49 hombres y 2 mujeres), asciende a 2.857 el número de sindicalistas asesinados en Colombia en los últimos 25 años, y a 218 los desaparecidos forzadamente, lo que convierte a nuestro país en el más peligroso del mundo para ejercer la actividad sindical”.
Empresas multinacionales como Coca-Cola, Nestlé, Chiquita Brands o Drummond, Unión Fenosa, sólo por citar algunas, al igual que la mayoría de los empresarios colombianos, han incorporado el método de la amenaza de muerte y el asesinato para acabar con los sindicatos, deshaciéndose de los dirigentes. Lo mismo hacen los ganaderos y terratenientes, para desplazar al campesinado pobre y apoderarse de su tierra, utilizando los paramilitares. Todo esto contando con la colaboración de los funcionarios del estado, especialmente de los organismos de inteligencia como el departamento Administrativo de seguridad (DAS) cuyo director, Jorge Noguera, en el gobierno de Álvaro Uribe, elaboraba listas de sindicalistas para entregarlas a los paramilitares para que los asesinaran.

asina organización:



É unha carta á dirección de Coca-Cola en Colombia: Fabricio Ponce ao siguente email: fabricio.ponce@kof.com.mx

El compañero Wilson dirigió una carta a la dirección de la empresa el 22 de mayo, solicitando su traslado para la Ciudad de Bogotá, por esa via mitigar la zozobra permante y los sufrimiento incesarios que la actual situación de amenaza de asesinato para el y para su familia.
Por todo ello exigimos que su traslado sea inmediato.

firma la organización:

Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 30-06-2013 13:58
# Ligazón permanente a este artigo
1 de XUÑO: POBOS UNIDOS CONTRA A TROIKA
Corrente Vermella súmase aos movementos e colectivos que convocaron a manifestación internacional do 1 de xuño baixo a lema “Pobos Unidos contra a Troika”, para protestar contra os seus plans de axuste e miseria, impostos a través de gobernos cómplices.

“Chamamos a todas as persoas, con ou sen partido, con ou sen traballo, con ou sen esperanza (...) Apremamos a todas as organizacións políticas, movementos sociais, sindicatos, partidos, colectivos, grupos informais, a unirse a esta xornada”, di a convocatoria, que denuncia como”millóns de persoas estamos a ser condenadas ao paro, a pobreza e mesmo á morte por unha débeda ilexítima e impagable, que no seu maior parte é privada, de bancos, grandes empresas e entidades financeiras”.

Por iso, colectivos procedentes de España, Francia, Italia, Grecia, Chipre, Irlanda, Inglaterra, Escocia, Alemaña e Eslovenia, reunidos en Lisboa o 26 de abril, convidados o movemento portugués “Que se Lixe a Troika” (Que se foda a Troika), piden tomar as rúas contra a Troika, pola democracia, a liberdade e os dereitos sociais, para dicir “non ao golpe de estado financeiro”, “Non debemos, non pagamos”.

Cada día é mais necesaria a unificación internacional das loitas dos traballadores e dos pobos contra a Troika e a propia Unión Europea, que non é máis que unha arma de guerra para saquear aos traballadores e aos países mais débiles en prol de banqueiros e capitalistas.

Hai que gañar a rúa contra a Troika e fortalecer a loita para derrocar aos gobernos que aplican os seus plans en cada país. Da mesma maneira, un movemento internacionalista contra os banqueiros e capitalistas esixe expor a ruptura coa Unión Europea e o euro e defender unha Europa dos traballadores e dos pobos.

En coherencia co sentido da xornada, hai que rexeitar a política das burocracias sindicais que pactan os plans da Troika en cada país, como fan neste momento CCOO e UXT, mentres desmobilizan e fragmentan as loitas. Co beneplácito do PSOE e de EU.

Derrogación da reforma laboral e o pensionazo!

Redución da xornada laboral sen diminución de salarios!

Educación e Sanidade públicas. Non aos recortes e privatizacións!

Non pago da débeda e auditoría!

Referendun xa para saír da UE e do euro!

Fora Feijoo, Rajoy e todos os gobernos da Troika!
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 31-05-2013 12:47
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal