A crise econômica que esta a levar por diante o Estado do Bem Estar, tamen bate sobre os direitos políticos e culturais da poboacion. As políticas de axuste e recortes, como non podia ser menos afectan ao que o PP sempre considerou absolutamente prescindible, a normalizacion do galego.
O PP, herdeiro directo do franquismo, considera un atraso o idioma que daquela dician falaban os da aldeã; e inventaronse que o galego é um idioma imposto pólos nacionalistas. ¡Como se na Galiza de sempre falarase español ate que nos últimos anos impuxeron o galego! Se desde os anos 70 ate o de agora, baixo o chamado “bilingüismo harmônico” de Fraga, a poboacion falante do galego retrocedeu do 70 ao 50% actual, qué idioma é o que se impon?.
A Xunta do PP coa suas medidas lexislativas e administrativas como a disolucion das equipas de normalizacion ou a derogacion da obriga do 50% nas clases em galego, procura reducir o uso do galego á vida familiar, como se fosemos “imigrantes na nosa terra”. Cando un sae a outro pais, na actividade publica, xudicial, econômica ou social usa o idioma dese pais, e na sua vida familiar fala na sua própria. Na Galiza a realidade é o invés, o español é idioma dominante, e o galego o familiar, como se fose un estranxeiro.
Neste cadro, co desmantelamento dos poucos avances dados polo Bipartido como os mencionados, a Xunta do PP quere romper a continuidade xeracional, afastando o seu uso da xuventude, sendo conscente de que isto é a morte do idioma. O galego no morre de morte natural, senon asesenado, é un verdadeiro linguicidio.
É umha politica conscente dos mesmos que privatizan os servizos publcios, aproban reformas laborais e recortan direitos, e entre eles restrinxindo o uso e aprendizase do idioma, a servizo dos mesmos obxectivos, o diñeiro que aforran nas campañas de normalizacion van, como todos os recortes a resgatar bancos, pagar a debeda ou incrementar os benefícios empresariais.
A “recentralizacion” do Estado, mesmo ameazando a existência das CC AA, vai da man da centralizacion e acumulacion do capital expresase no caso galego, por exemplo, na prohibicion da Union Europea e o goberno central de construccion de buques civis em Ferrol, ao servizo dos estaleiros europeos, ou no desmantelamento das caixas de aforro para a sua venda o capital español (BSCH). O idioma que queren impor é no que se fan os negócios no Estado Español, o castelan.
A vella estrucutra centralista do Estado Español reservou, e reserva á poboacion tralladora galega á emigracion constante e a exportacion de matérias primas para as multinacionais (os eólicas em mans alleas, o leite, a produccion electrica, etc.). Alem mais, agora cando fan obras faraônicas como AVE, que conectaran a Galiza com Madrid em menos tempo que entre as cidades e as vilas galega onde non existe umha rede de trens de proximidades, o único que pretenden e fortalecer esta relacion de dependência.
Por todo isto, o galego como idioma non lles interesa para nada, e a sua desaparicion é parte desta condena á emigracion sistemática. Para avanzar no camiño da sua normalizacion como a lingoa de todos os galegos, é preciso ligala á loita pólos direitos políticos, e no concreto á conquista do direito á autodeterminacion..
A poboacion traballadora, as suas formas de organizacion como os sindicatos, os movimentos sociais e o 15M teñen que “indignarse” diante da profunda inxustiza que é impedir que un pobo fale o seu próprio idioma. A defensa a expresarnos no idioma orixinario da Galiza tem que xerar a mesma indignacion que o desmantelamento de todos os direitos sociais e individuais, pois é un deles.
Acude á manifestacion o 17 de maio, convocada pola Plataforma Queremos Galego, ás 12, na Alameda de Compostela.

Por unha saída obreira e popular á crise!

O pasado 29 de marzo, millóns de traballadores/as manifestamos na folga e na rúa o noso rotundo rexeitamento á reforma laboral, aos recortes e aos plans de guerra social do goberno. Nunca un goberno cultivou tanto rexeitamento en tan pouco tempo. A derrota electoral en Andalucía, máis de 430.000 votos perdidos en tres meses e unha folga xeral son a mellor demostración da impopularidade dun goberno que actúa ao mandato de Merkel e Sarkozy.
Aínda así un día despois da folga o Goberno presentou os Orzamentos Xerais do Estado máis restritivos dos últimos 30 anos. O recorte de gastos anuncia ao redor de 700.000 novos despedimentos, nova subida de impostos e taxas universitarias, máis recortes á educación e a sanidade públicas. E mentres aplican estas novas medidas de guerra social contra os traballadores/as e o pobo, conceden unha amnistía fiscal aos defraudadores.
Pregoan austeridade mentres o xefe do Estado pégase a gran vida cazando elefantes e facendo ostentación de luxos.
Móstranse “patriotas" para defender a unha multinacional como Repsol, que non conta sequera con maioría española no accionariado e declara no Estado español só o 25% dos seus beneficios, á vez que son sumisos até a vergoña cos bancos alemáns e franceses que expolian o país.
Este goberno non toma unha soa medida pensando no drama de 6 millóns de parados/as, de miles de familias desafiuzadas, de mozas que non teñen nin futuro nin presente, de traballadores de Concellos que levan meses sen cobrar os seus salarios, etc. Todas as medidas están ao servizo de seguir pagando a débeda dos banqueiros e encher os petos das grandes empresas e multinacionais.
E ten encima a desvergoña de ameazar con endurecer o código penal, de forma abertamente anticonstitucional, para reprimir as protestas sociais.

Nin dar tregua nin implorar polo pacto social
Os dirixentes de CCOO e UXT dixeron que darían de prazo ao Goberno até o 1º de Maio e se non rectificaba anunciarían novas mobilizacións.
Pois ben, o Goberno, lonxe de rectificar, profundou o seu ataque aos traballadores/as. E ante isto que propoñen Toxo e Méndez? Dirixíronse unha e outra vez ao Goberno rogándolle que negocie. Negociar que? Que modifique a reforma laboral e poña no seu lugar o acordo que eles asinaron en xaneiro coa CEOE. Un acordo que contemplaba entre outras cousas a redución salarial, o aumento da flexibilidade laboral, maior poder de decisión ás empresas sobre cuestións esenciais (distribución do tempo de traballo, mobilidade funcional,...).
Un acordo que aceptaba que os convenios colectivos faciliten que o empresario poida distribuír irregularmente o 10% da xornada anual ordinaria e contemplar medidas de maior flexibilidade cando a empresa queira.
Tratar de converter a Folga Xeral ou as manifestacións do 1º de Maio en mobilizacións en defensa do pacto social subscrito coa CEOE é unha burla a millóns de traballadores/as e un acto de súplica vergonzante ao Goberno.

Pola continuidade: nova folga xeral e plan de loita até botar abaixo a reforma laboral e os recortes sociais.
A vontade expresada o 29M por millóns de traballadores/as foi clara, non queremos a reforma laboral nin aceptamos os recortes. Ese foi o sentido da folga e ese debe ser o camiño a seguir.
O 1º de Maio debe ser unha verdadeira xornada de loita xunto aos traballadores/as do resto do mundo, en especial quen, como en Grecia, enfrontan os mesmos plans que enfrontamos aquí.
Un 1º de Maio de repudio ás medidas do Goberno e de esixencia a todas as organizacións sindicais da convocatoria dunha nova folga xeral.
Chamamos a todos os traballadores/as, en activo ou en paro, a todas as organizacións de clase, aos/as novos, ao movemento 15M, a que fagamos unha verdadeira manifestación obreira contra as medidas do Goberno, pola repartición do traballo, por unha sanidade e educación públicas e de calidade, polo dereito á vivenda e contra os desafiuzamentos. Por un plan de rescate dos traballadores/as e o pobo. Pola suspensión do pago da débeda pública.

Folga xeral e plan de loita até botar abaixo a reforma laboral e os recortes sociais!

Por unha saída obreira e popular á crise!

A crise que a paguen os capitalistas!b>

Arrogantes con Arxentina, lacaios con Merkel e Sarkozy

A decisión do goberno arxentino de nacionalizar o 51% das accións de YPF, filial de Repsol, desencadeou unha crise e unha campaña de “patrioteirismo” ante o "agravio do que fomos obxecto". O PP saíu á palestra insistindo en que "o ataque a Repsol é un ataque a España e ao seu goberno".
Ante estes feitos, desde Corrente Vermella queremos sinalar:
1.- O conflito en Arxentina con Repsol nin comeza nestes días nin se limita a un conflito co goberno arxentino. A presenza de Repsol na Arxentina remóntase ó 1999 onde YPF foi vendida polo Presidente Menem no que foi a orxia privatizadora dos anos 90, e que terminou no Corralito.
Todos estes anos estiveron marcados por constantes enfrontamentos entre esta multinacional e os traballadores e sectores populares arxentinos, que sufriron a entrega do sector petroleiro arxentino a Repsol.
Miles de despedimentos e traballadores presos por negarse a ser condenados á fame son o primeiro prezo que pagou o pobo arxentino pola entrada de Repsol. Foi a presión dos traballadores e o pobo arxentino o que obrigou ao Goberno da Kirchner a chegar máis lonxe do que quería.
2.- YPF supón para Repsol o 50% da súa produción total de hidrocarburos, perto da metade das seus reservas e un terzo dos seus beneficios. Nestes anos, á vez que Repsol-YPF saqueaba os xacementos arxentinos e acumulaba pingües benefícios, a produción foi decaendo. A produción petroleira reduciuse nun 23% entre 2003 e 2011. Outro tanto sucedeu co gas, pasando de 46 mil millóns de metros cúbicos no 2003 a 42 no 2011. Esta diminución da produción ha ir obrigando a Arxentina a dedicar cada vez máis recursos á importación de combustibles e enerxía. “Do autoabastecimiento que se conquistou a mediados da década dos ?80 coa YPF estatal, pasouse á importación co modelo das multinacionais privadas". (Avanzada Socialista, xornal do PSTU de Arxentina)
3.- A xestión da multinacional Repsol, así como os seus investimentos non atenden a máis criterio, como toda multinacional, que ao da produción para a ganancia, a optimización dos beneficios. Entre 1999 e o 2011 Repsol YPF investiu en Arxentina 8 mil millóns de dólares, mentres obtivo unhas ganancias netas de 16 .500 millóns de dólares, dos cales repartiu entre os seus accionistas 13 mil millóns. Estas son as contas do saqueo que Repsol someteu a Arxentina ao longo de todos estes anos. Durante este período ha ir baleirando os xacementos sen outra preocupación que non fose ter a recado os beneficios dos accionistas do Repsol.
4.- O Goberno de Rajoy sae en defensa da "empresa española" cando en realidade o accionariado de Repsol é maioritariamente estranxeiro. Os accionistas españois xusto alcanzan o 27%, entre A Caixa (un 13%), o BBVA (4%) e a construtora SACYR (o 10%, comprado cun crédito de 46 bancos, entre os cales o Santander, a banca francesa, británica e holandesa). O denominado 'free float', o capital flotante que cotiza en bolsa, supón o 62,21% do accionariado, boa parte de cuxos títulos (o 42% do total) está en mans de fondos de investimentos norteamericanos e británicos (JP Morgan Chase Bank National Association EEUU- Chase Nominees Ltd. GB-, State Street Bank and Trust -EEUU-), aos que hai que engadir o 10% da mexicana PEMEX ou o 3,32 do banco francés BNP-Paribas.
5.- Por máis que Rajoy déase golpes de peito “patrióticos”, o papel de Repsol na Arxentina mostra o rol das multinacionais "españolas" en América Latina.
Así como os outros imperialismos, o español e as súas multinacionais (Repsol, Telefónica, Santander, BBVA, Inditex, Acciona...) son sinónimo de saqueo das riquezas dos pobos e explotación da clase traballadora. O exemplo de Repsol, apoiando a ditaduras como a de Obiang en Guinea Ecuatorial ou a de Kazajastán ou ao goberno de Perú, onde foi denunciada pola organización Survival Internacional, é un exemplo de que non existe un imperialismo “humanitario e civilizatório”, o europeo, e outro “militarista e ditatorial”, o ianqui.
Cando se cualifica ás multinacionais españolas como "piratas", a algunhas delas como Repsol, en rigor habería que chamarlles corsarios, porque rouban cunha bandeira pero entregan a maioría do botín a outros.
6.- A campaña patriótica do Goberno mostra a "valentía" do covarde, ameaza con declarar unha guerra comercial á Arxentina para defender os intereses dos bancos e empresas investidoras mentres se converteu no capataz da Merkel e Sarkozy, o executor do espolio do país vía o pago da ilexítima e inmoral débeda pública.
Que saqueen aos traballadores e o pobo, que non gañemos para recortes e reformas, que teñamos seis millóns de parados, que miles de familias sexan desafiuzadas e botadas como animais á rúa, que a mocidade non teña presente nin futuro, non merece deste goberno nin o menor xesto de resistencia ao vórtice dos bancos alemáns, franceses e españois. Pero se Arxentina plántase e reclama o que é seu, os seus recursos petroleiros, entón organízase unha campaña patriótica ao grande. Estes "patriotas" levan a bandeira na billetera. Son patriotas da banca, das multinacionais para quen defenden e gobernan, á conta do saqueo dos traballadores e os pobos, sexan arxentinos ou do Estado español.
7.- Resulta vergoñento ver desde a "esquerda" ofrecer, como fixo no nome do PSOE Rubalcaba, o seu apoio a Repsol e ao Goberno do PP. Vergoñento ver ao dirixente da UXT, Antonio Deusa, Secretario Xeral da Federación de Industria esixir do goberno "unha resposta contundente" e advertir que se non se fai hai o perigo dun "efecto contaxio" no resto de empresas españolas que operan en Arxentina.
Os dirixentes uxetistas, que non puxeron nin en dúbida sequera o saqueo que supón para o país o pago dos intereses da débeda pública aos bancos, sacan peito "patriótico" para defender a Repsol.
8.- O goberno arxentino, que di “expropiar” Repsol, en realidade o que está a facer é se converter en socio do seu grupo industrial Petersen, propietaria do 25% de YPF, que non ve tocadas as súas participacións. O obxectivo real do goberno arxentino non é nacionalizar YPF de conxunto, para poñela ao servizo do pobo traballador, senón facerse coa maioría das accións para explotar os recursos aparecidos nas provincias de Neuquen e Mendoza, e non é nada descartable que acabe substituíndo a Repsol por outros expoliadores capitalistas, chineses ou de onde sexan.
9.- Os traballadores/as, os mozos, os sectores populares que estamos a sufrir nas nosas carnes a consecuencia dos recortes, do saqueo da débeda, dun goberno que goberna para as multinacionais e a banca, non podemos por menos que repudiar o intento de asociar a nacionalización de Repsol a un "ataque a España".
O pobo arxentino ten dereito a recuperar os seus recursos e a dispor deles, ten todo o dereito a botar de alí a Repsol e a todas as multinacionais que foron e son parte do saqueo do pobo. E lonxe de repudiar esa acción lexitima, hai que empezar a esixir aquí o mesmo camiño, a suspensión do pago da débeda e a expropiación da banca e as industrias craves e baixo control dos traballadores/as, para pór todos eses recursos ao servizo dun plan de rescate dos traballadores e o pobo, que reorganice a economía e acabe co desemprego.

Fóra Repsol e todas as multinacionais españolas de Arxentina
O petróleo e o gas son arxentinos
Fora a campaña patriotera do goberno Rajoy e do PSOE
17 de abril de 2012

ABAIXO O PLAN DE GUERRA SOCIAL DE RAJOY
1º DE MAIO DE LOITA E NOVA FOLGA XERAL...
...agora de 48hs... agora con Europa
O pasado día 29 millóns de traballadores/as manifestamos na folga e na rúa o noso rotundo rexeitamento á reforma laboral, aos recortes e aos plans de “guerra” social do goberno. Nunca un Goberno acadou tanto rexeitamento en tan pouco tempo. Por máis que se empeñen os propagandistas do goberno, a folga tivo un seguimento masivo e mostrou o repudio da clase obreira aos plans deste goberno da Merkel e Zarkozy, a estes “homes de palla” da banca e as grandes fortunas. Nin as ameazas de despedimento e as chantaxes nas empresas, nin o despregamento policial vergoñento ou as detencións impediron a folga.
Rajoy cultivou en poucos días dous paus, as eleccións andaluzas e a folga xeral. Pero este Goberno, como o seu predecesor, mostran a vontade de se inmolar se é necesario. Un día despois da folga presentaron os Orzamentos Xerais do Estado máis restritivos dos últimos 30 anos. O recorte de gastos anunciado supón unha nova onda de despedimentos de traballadores/as de Concellos e na administración pública e unha nova subida de impostos. Supón ademais a “intervención” dos Concellos converténdoos en meros xestores dos plans trazados desde o goberno. E mentres aplican novas medidas de “guerra” social contra os traballadores e o pobo conceden unha amnistía fiscal aos defraudadores.
Rajoy goberna coa levita e sotana. Coa levita dos banqueiros declara unha guerra social aos traballadores e ao pobo e como as curas pregoam logo a resignación.
Ben saben que na loita, como na guerra, a propaganda é unha arma importantísima. Por iso compasan as súas medidas cunha febril actividade de propaganda, para tentar convencer que nin as folgas nin as protestas sociais serven para nada. Din que como estamos inmersos nunha gran crise, non hai outra saída que resignarnos aos recortes, ás reformas laborais, á baixada de salarios e ao despedimento fácil e barato.
Minten sobre o carácter desta crise, minten sobre os responsables desta crise e minten sobre a saída á mesma. Cando se di que non hai diñeiro para crear emprego, que non hai diñeiro para que as familias en paro teñan un subsidio, que non hai diñeiro para a sanidade ou a educación pública mentres aos ollos de todos, liberan de impostos ás grandes fortunas e non escatiman recursos millonarios para saír ao rescate dos banqueiros, hai que dicirlles que amenten.
Esta crise non responde a ningún designio divino, nin brotou como os repolos, é a crise do seu sistema capitalista e cando falan de “saír da crise” o que están a dicir é saír eles!, salvarse eles! e salvar o seu sistema! sobre as costas dos traballadores e o pobo.

Suspensión do pago da débeda aos banqueiros e auditoria pública!
Necesitamos dun plan de Rescate dos traballadores

Están transformado unha xigantesca débeda privada de banqueiros, grandes empresarios e especuladores, en débeda pública de todos e para pagar desa débeda acométense os recortes, sóbense os impostos e declárallenos unha guerra social aos traballadores.
Cada día neste país, gástanse 110 millóns de euros en pagar os intereses dunha débeda que os especuladores e os bancos criaron.
Estamos a falar de que os intereses dun só día desa débeda superan con fartura todo o recorte da educación madrileña para o 2012. Estamos a falar de que co que paga de intereses desa débeda nun só mes, resolveríase o problema da vivenda para máis de 16.000 familias. Estamos a falar que co que se pagou nun só mes de intereses poderíase pagar un subsidio de 1000 euros ao mes a máis de 3.300 mil parados. Diso estamos a falar
Por iso o verdadeiro dilema non é se hai recursos ou non, o verdadeiro dilema non é outro que ou traballamos e comemos ou pagamos a súa débeda. Ese é o dilema
Temos que dicir moi alto: NON IMOS PAGAR A VOSA DÉBEDA COA FAME DOS TRABALLADORES/AS E O POBO. Non aceptamos pagar a vosa crise. Abaixo o plan de guerra social de Rajoy e a Unión Europea!
Fronte ao fatalismo e a resignación que queren impornos, hai que dicir a millóns de traballadores, que si se pode!, que si hai saída!, que a loita polo emprego, por salarios dignos, pola vivenda, pola educación e a sanidade pública teñen un punto de partida de común, que é deixar de pagar esa infame débeda, suspender o pago da mesma e esixir unha auditoria pública que ispa a fraude e sinale aos seus responsables. Queremos que todos eses recursos millonarios póñanse ao servizo do único plan de rescate que está a faltar, un plan de rescate dos traballadores e o pobo.
Porque Si hai saída e si se pode! hai que batallar porque nas folgas e a loita hai que levantar esa bandeira da suspensión do pago da débeda como o principal estandarte ao redor do que construír unha saída obreira á crise.

1º de maio de loita e nova folga xeral

Por iso quen, como Toxo e Méndez, seguen crendo que van facer o de sempre e agora o Goberno vailles a chamar correndo a negociar equivócanse de xeito total. Dixéronllo ben claro desde a Unión Europea, a reforma é insuficiente e ten que endurecerse máis. E o que o Goberno lles puxo sobre o seu “man tendida” é un novo pau, os Orzamentos Xerais do Estado.
Toxo e Méndez aférranse a un modelo capitalista que ademais de inxusto, imposto neste seis últimas décadas sobre o saqueo de continentes enteiros, sucumbiu coa crise. Non se decatan, ou non se queren decatar, que estamos noutra situación. Que o sindicalismo do "diálogo social", dos pactos, nunha guerra social non ten xa espazo. Cortáronlles a billa, aquí non hai máis espazo que o do sindicalismo de clase para loitar ou o de ser meros homes de palla da patronal.
Cando Toxo e Méndez chamaron á Folga, a folga xeral estaba xa convocada en case a metade do Estado, convocárana os sindicatos vascos, galegos, canarios e o sindicalismo alternativo tiña convocada unha xornada estatal de loita o día 29. Os dirixentes de CCOO e UXT coméronse esta Folga Xeral contra a súa vontade e vanse a ter que comer máis. A guerra social dunha parte e a resposta obreira doutra, vailles a colocar ante a clase obreira fronte a un dilema de ferro: ou cos dirixentes á cabeza ou coa cabeza dos dirixentes.
Esta folga xeral non é o final de nada, non é máis que un ensaio xeral, é o principio do camiño. No momento que nos tocou vivir non hai lugar para as medias tintas, non é a hora nin dos timoratos, nin do Don Tancredo, desta os traballadores/as ou saímos pola porta grande ou pola enfermaría. Para impor o non pago da debeda, para botar atrás a reforma laboral e os recortes, para impor un plan de rescate dos traballadores e o pobo... máis que nunca a loita é o único camiño e nela hai que seguir.
O 1º de Maio debe ser unha verdadeira xornada estatal de loita, con manifestacións masivas. Hai que esixir desde todas as organizacións sindicais, desde os Comités de Empresa, desde as asembleas unha nova Folga xeral de 48 horas. E hai que demandar das organizacións sindicais de toda Europa e en especial da CES que preside Cándido Méndez, unha folga xeral en toda Europa porque en todo o continente os traballadores enfrontamos os mesmos plans de recortes e reformas e en todos os lugares rexeitámolo como mostra as folgas xerais de Portugal de Grecia, de Bélxica e agora Italia.

2 de abril de 2012

O que parecía o ministro de “centro” no goberno do PP ponse á “vangarda” nos recortes dos dereitos das mulleres; á privatización das vodas e os divorcios -ante notario, previo pago-, súmalle o control ao dereito das mulleres novas a dispor do seu propio corpo. Pero Gallardón non é máis que a punta de lanza dun ataque máis profundo das políticas do Goberno de Rajoy.

Se partindo do nivel que partimos, onde as mulleres traballadoras teñen inferiores salarios e peores condicións xerais, con dobre carga de traballo, como afectará a nova contra reforma laboral, as privatizacións dos servizos públicos,... aos seus dereitos.

A política do PP, cunha carga ideolóxica claramente reaccionaria en defensa da familia patriarcal, ataca ás mulleres traballadoras en todos seus frentes, e en concreto ás mulleres inmigrantes, que son as máis vulnerables aos efectos dos plans de austeridade, pois son victimas dunha política xenófoba e racista.

Retroceso nos dereitos da muller

A contra reforma da Lei Orgánica, de Saúde Sexual e Reprodutiva e de Interrupción Voluntaria do Embarazo que pretende levar a cabo o ministro Gallardon, suporá eliminar as 14 semanas, período no que as mulleres podían interromper o seu embarazo sen alegar causa algunha, e volver ao texto de 1985, pero reformulando o terceiro suposto para proteger ao non nacido-grave perigo para a saúde física ou psíquica da nai-; doutra banda, non se permitirá ás mozas de 16 e 17 anos que poidan interromper o embarazo sen autorización paterna.

A obxección de conciencia do persoal sanitario ha provocado unha implantación desigual da lei, hai CC AA onde non existen clínicas que realizan IVE(Interrupción Voluntaria do Embarazo); hai outros casos, como Madrid, Castela-A Mancha, Araron, Galicia, Murcia e País Valencia, que acumulan falta de pagamentos ás clínicas privadas por parte dos seus gobernos por un importe de case 5 millóns de euros.

O dereito á IVE retrocederá vinte anos, deixará de ser universal e gratuíta, o que unido aos prezos dos anticonceptivos e o control sobre a “pílula do día despois”, suporá un aumento dos embarazos non desexados e na practíca a volta aos abortos clandestinos, co que isto leva.

Este retroceso no dereito ao aborto únese á eliminación da educación afectivo sexual nos curriculums do ensino primario e secundario, o acceso a métodos anticonceptivos, á formación con perspectiva de xero e accións formativas de sensibilización dirixidas principalmente á mocidade e colectivos con necesidades especiais. Con estas “receitas” fan caso á Igrexa, a muller non ten sexualidade e só esta para a procreación. Non retrocedemos anos, senón séculos.

Perdida de dereitos sociais e privatizacións

Rajoy xunto ao seu equipo de goberno expón que hai que ser “valente” á hora de tomar medidas económicas para reducir a débeda e o déficit público. Todo iso á conta da eliminación ou empeoramento da Sanidade, a Educación, os Servizos Sociais, etc. Para aplicar estas medidas, ten a escusa perfecta, estamos en crise e hai que recortar gastos, naqueles servizos que son “gratuítos”.

Pero o verdadeiro obxectivo destes recortes é claramente económico, privatizar o privatizable e rendible, introducir empresas que substitúan ao Estado e as CC AA na súa obrigación da prestación destes servizos que xa pagamos a maioría da poboación traballadora cos nosos impostos. Desta forma os ricos poderán permitirse estes servizos e a clase traballadora perderá estes dereitos que tanto custo conquistar, ademais de seguir pagando impostos á conta de nada.

A crise esta cumprindo un papel desde os seus inicios importante, reforzando as ideoloxías que conducen ao sometemento das maiorías da poboación, e que justifican os recortes porque son necesarios, porque non sabemos “utilizalos” e non poden dar perdidas. Para conseguir todo isto, teñen que reforzar o papel da familia patriarcal onde a muller ocupa a situación de coidadora e reprodutora. Desta maneira o Estado e as CCAA afórranse millóns de euros cos traballos que gratuitamente realizan as mulleres e as familias no seu conxunto.

De volta ao fogar

A destrución de postos de traballo sistemática no Estado Español ten dous aspectos, un especifico, como muller traballadora, para garantir unha “reserva” de traballos gratuítos que permita o desenvolvemento de toda a política de privatizacións, dúas, máis xeral, para impor a aceptación da perda de salario e destruír os dereitos do conxunto da clase traballadora.

O aumento do paro ten, por iso, un efecto devastador sobre os dereitos das mulleres, pois supón impolas un claro retroceso na súa autonomía, devolvéndoas á dependencia económica e a volta ao fogar.

Por isto, as contra reformas laborais, que só aumentan a precarización, os pactos de contención salarial, a aceptación sen rechistar de EREs e os despedimentos colectivos, e toda a política de conciliación que levan adiante as direccións sindicais de CCOO e UXT, afectan dunha maneira moi especial ás mulleres traballadoras.

Defendamos os nosos dereitos

As políticas do PP teñen que ser rexeitadas rotundamente, na rúa e en todos os foros, porque o seu obxectivo é a destrución dos dereitos laborais, as privatizacións dos servizos públicos e impor ás mulleres a volta a épocas pasadas onde a seu entorno era o fogar.

Este 8 de marzo prodúcese a un ano da irrupción das revolucións árabes, e en concreto, hai que sinalar ás mulleres exipcias, que por millóns saíron á rúa en loita pola democracia, pondo en cuestión unha sociedade profundamente machista.

Non só foi no mundo árabe, senón noutros lugares do mundo, desde a EE UU até Europa, as mulleres saíron á loita en defensa dos seus dereitos e contra as consecuencias de que a crise do capitalismo a pague a clase traballadora.

Nun momento de profundo cambio político e social, temos que reconstruír un movemento clasista de mulleres, onde se defenda o dereito a decidir sobre o noso corpo, unha coeducacion laica, publica e gratuíta; onde a sanidade non sexa un privilexio para os ricos, senón universal e con perspectiva de xénero, que incorpore os dereitos das traballadoras inmigrantes ao seu programa.

Un movemento que teña como punto de partida a muller traballadora para loitar porque a igualdade non só sexa formal, senón real

1 [2] [3] [4]