A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Corrente Vermella diante das eleccións do 5A

Feijóo adiantou as eleccións galegas para facelas coincidir coas de Euskadi e pola enorme mobilización do 9 de Febreiro contra o deterioro da Sanidade Pública, tentando evitar un desgaste maior polas suas políticas de recortes e privatizacións.

Comeza de novo toda a “festa” electoral de presentación de candidaturas, programas, pactos e coalicións; polo que fai ó chamado “espazo do cambio”, Unidas Podemos e Anova xunto coas Mareas municipalistas, pactaron presentarse en coalición.

Están no seu perfecto dereito pero non nos parece en absoluto un pacto progresivo, pois abandona-se o proxecto orixinal de AGE que sempre apostou por unha opción rupturista entre forzas nacionalistas e estatais fronte a este réxime, e acadara certa presencia tanto nas institucións como nos movementos sociais con ese discurso.

Pero o qué significa rupturismo a día de hoxe? Dende o goberno central de PSOE e Unidas Podemos vemos como pretenden vendernos coma "cambio" políticas que non son cambio ningún. Rupturismo non significa botar ó PP. Non significa facer teatro a costa de Felipe VI. Non significan cambios cosméticos nas políticas de recortes do capitalismo, mantendo o fundamental e dentro dos límites da UE e o Réxime.

Rupturismo significa única e exclusivamente revertir as políticas que o réxime do 78 e Bruxelas levan a cabo, e derrubar as institucións construídas para tal fin mediante a adaptación da vella estructura montada durante a Transición en base ó tinglado franquista. Derrubamento que somentes podese dar coa mobilización social e desde fora das institucións, sen renunciar á presencia dentro delas: estar presente nas institucións do réxime non significa participar do réxime. O primeiro é un altofalante da ruptura e o segundo un puntal para o que se quere derrubar.

Nestas semanas de goberno de PSOE, Podemos e IU pretenden vendernos que hai que estar dentro dele para facer políticas para a xente, cando realmente ningúen ve ningún cambio máis alá doutros pines nas solapas e de mudar o “Sí se puede” pola vella xustificación de todas as forzas que pactaron co PSOE ó longo destos anos: “Es que no se puede”. O PSOE é a garantía de que os límites do réxime e a UE non se traspasen nunca.

Por iso, pactar con Podemos signifca a día de hoxe pactar co goberno do réxime, e supón liquidar case definitivamente un proxecto que tentaba dar resposta a todas estas contradiccións, mandando a paseo as esperanzas de moita militancia honesta que fica vendo como tras todo o traballo feito terminan por impoñerse os que entenden que rupturismo é somentes unha maneira de falar.

Non dubidamos que habemos atopar loitando nas rúas a moita desa militancia que se sinte defraudada por este pacto. E que berraremos cada vez con máis certeza que “Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”, pois a realidade é moi teimuda. Neste sentido, chamamos a todos aqueles activistas a que constrúan con nós espazos unitarios desde onde desenvolver estas loitas.

Desde CV sempre defenderemos a construcción dunha alternativa obreira e rupturista, que teña claro que para derrogar e revertir todas as politicas dos gobernos de PP e PSOE (reformas laborais, de pensións, privatizacións, artigos 135 ou leis mordazas) é preciso enfrenta-lo réxime do 78 e a Unión. Para CV estas serían as bases dese programa de ruptura:

-en defensa do carácter publico dos servizos e as pensións
-pola derrogación de todas as reformas laborais e de pensións dos gobernos do PSOE e o PP
-pola defensa dos direitos democráticos, como a derrogación da Lei Mordaza e a amnistia para todos os presos políticos
-polos direitos dos pobos a decidir o seu futuro e a relación que queren manter co resto
-por uns procesos constituintes que garantan estos direitos sociais e políticos
-pola ruptura co rexime da monarquía a pola saída da Unión Europea.
-por unha Europa dos Traballadores / as e os pobos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-02-2020 09:26
# Ligazón permanente a este artigo
A OSG podese salvar
Crise na Orquesta Sinfonica de Galicia

Unha das grandes institucións culturais galegas está ameazada de extinción. Esta é a situación na cal a Xunta presidida por Feijóo deixa a Orquestra Sinfónica de Galicia, tras deixar de cumprir o acordo de aporte anual de 3 millóns de euros dende o 2010, sumando unha débeda de 5 millóns de euros a día de hoxe. Esta é unha das mostras da esencia do PP: o desmantelamento do patrimonio público para beneficiar o privado.

A OSG é unha referencia no eido da música clásica internacional. A súa actividade proporciona un desenvolvemento cultural incalculábel para o pobo galego, xa que a orquestra está formada por músicos da máis alta gama que non se limitan a presentarse na Coruña, como tamén en toda a Galiza.

A OSG é un patrimonio cultural e, polo tanto, a cuestión non é só a de a preservar; A Xunta tiña o deber de medrar o investimento na orquestra para que a música que ela produce acadase os sectores menos favorecidos da sociedade con subvencións para baixar a estes os prezos das entradas, aumentar o investimento en propagandas educativas que amosen a importancia da música e da fruición das grandes obras aínda descoñecidas pola maioría.

É unha música que sempre foi apropiada, primeiro pola Igrexa, logo pola aristocracia e agora pola burguesía que non ten o mínimo interese en que a clase traballadora teña alcance a ela. O Estado, como é burgués, está para asegurar que os traballadores non teñan acceso ao cine, ao teatro, á música, á arte en xeral como teñen os empresarios. A clase traballadora ten que ter dereito á arte!

E a desidia da Xunta do PP vai máis alén, ela acada a todos e todas as traballadoras implicadas na OSG que ven medrar o perigo da precariedade e da perda dos seus postos de traballo.

O capitalismo é así. Os xestores do Capital, comezando polos empresarios ata os políticos, actúan en beneficio propio ás custas da desgraza dos traballadores e traballadoras que, para eles, non son nada máis que seres serventes, útiles mentres lles proporcionan a eles o aumento das súas contas bancarias e do valor das súas empresas.

Todo está pensado; é un ”modus operandi“ moi habitual en calquera parte do mundo. A orde do día é deixar o servizo público sempre máis precario, insuficiente, vergoñoso, para que apareza unha empresa privada “salvadora” que, coa súa “intervención milagrosa”, proxecte unha imaxe positiva cara a sociedade engadindo valor á súa marca. Con iso, a sociedade perde o control e os traballadores pasan a estar nas mans do inversor, que non demorará en aplicar os típicos recortes nas condicións laborais do cadro de persoal, empezando polos despidos. Un negocio redondo! A vida dun traballador e/ou dunha traballadora non é, para o capitalista, nada máis do que “custo de produción”, un custo para ser diminuído para medrar o seu lucro.

Un goberno capitalista ten a función de ser un xestor do Capital e servir de contención de masas nas administracións públicas, sexa el do PP, PSOE ou de calquera outro partido que pretenda facelo dentro do capitalismo. E o PP, con toda a súa base franquista, máis aínda. O desmantelamento do público, como se pode ver, é xeral; é esta a intención. Non se pode esperar por eleccións. Feijóo non pode seguir destruíndo as vidas galegas.

Fóra Feijóo! Fóra o PP!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-02-2020 11:45
# Ligazón permanente a este artigo
Todos o 9F a Compostela: Non á destrucción da Sanidade Publica
Cando a finais do pasado ano a Xunta do PP pechou o paritorio de Verin, de seguro que non esperaban a resposta social que se deu; milleiros de persoas na rúa, peche no Hospital, concentracións en toda Galiza.

As carencias en todas as areas sanitarias, desde A Costa da Morte ate Valdeorras, pasando polas urxencias e os hospitais das cidades, fai do peche unha parte dun proxeto moito máis amplo, a privatización total da sanidade pública, deixandoa como Beneficencia.

Non é un problema de “mala xestión” de Feijóo, como dín os partidos parlamentarios. É boa xestión para as clínicas privadas e aseguradoras, os Quiron, HM, e demais, que xa controlan o 25% da sanidade, e en aumento, alimentadas pola destrucción do Sergas. Todo elo coas indicacións da Unión Europea, de control do déficit ao 2%, e das leis 15/97 e o artigo 135 da Constitución aprobadas polos gobernos do PP e do PSOE, para o pagamento da débeda dos bancos.

Desde hai tempo a poboación galega e os traballadores / as da sanidade veñen loitando con mobilizacións e folgas, contra esta demolición, mas fanno, na meirande parte dos casos dun xeito illado; como se o peche do paritorio do Verin non tivera nada que ver coa falta de pediatras en Zas, de médicos en A Cañiza ou A Estrada, Valdeorras; coa privatización nos feitos do Alvaro Cunqueiro de Vigo (construido e xestinado por empresas privadas), de servizos como limpeza, cociñas, etc.

A mellor maneira de facilitarlle o traballo a Feijóo e á Xunta é loitando divididos, pois aplican a máxima de “divide e vencerás”.. Verin, Zas, ... e calquera servizo desmantelado só salvase se salvamos a Sanidade Pública no seu conxunto. Nesta división están instalados, desde sempre, as organizacións politicas e sindicais agrupadas na Plataforma SOS Sanidade pública, que limitase a convocar á mobilización umha vez o ano; como por exemplo esta do 9 de febreiro, mais preocupadas en desgastar ao PP e a Feijoo, na espera do cambio numhas eleccións.

Para frear a destruccion da Sanidade Pública é preciso segui-lo camiño de Verin, non ceder na mobilización por moitas promesas que dean, unificar as loitas de todos os servizos, facer plans de mobilizaciónes debatidos e aprobados en asambleas de traballadores/as incorporar ás mobilizacións aos e ás usuarias, e ter claro o obxetivo: a derrogación da lei 15/79, e o artigo 135 da Constitución en defensa dunha sanidade 100% pública. Mentras estean vixentes, calquera victoria estará en perigro de ser revocada polo goberno de quenda.

Embora, isto non abonda; o problema non é exclusivamente nin tan siquer de Galiza, é de proxecto que afecta a todo o estado. O PP, o PSOE e outros gobernos das Comunidades Autónomas cumplen coas políticas dictaminadas dende da Unión Europea, contra as que están loitando tamen en Franza; unir as loitas desde Andalucia ate Catalunya, pasando por Galiza contra o proxeto de destrucción da sanidade pública.

Desde que comezou a crise no 2007/8 levan coa teima da privatización de todos os servizos públicos, non só a sanidade, mas tamen as pensións, a educación, a dependencia, etc. Para iso estableceu o control de déficit público, para que haxa menos investimentos nestos servizos, e deriven cara a privada.

Na Galiza, mentras a Xunta este en manos do PP ou de calquera forza que defenda estas políticas de privatización da Unión Europea como o PSOE, non teremos garantido uns servizos 100% públicos; só botando fora da Xunta ao PP e a Feijóo a través da mobilización social, poderemos abri-lo camino na sua defensa: non é un problema de boa ou mala xestión, é un problema de proxecto político que partillan todos aqueles que defenden esta Unión Europea.


FORA A XUNTA DO PP E FEIJOO
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-02-2020 09:24
# Ligazón permanente a este artigo
Solidariedade coa Folga Xeral do País Vasco e Navarra
GOBERNE QUEN GOBERNE
Traballo, pensións e vida digna


O próximo 30 de xaneiro a maioría sindical vasca, co apoio do movemento de pensionistas e máis dun centenar de organizacións sindicais, convocou Folga Xeral no País Vasco e Navarra, baixo a lema: “traballo, pensións e vida dignas”.

As razóns da folga son as mesmas polas que vimos loitando: A defensa das pensións; a derrogación das reformas laborais; un Salario Mínimo de 1.200 euros; O fin dos desafiuzamentos e garantir vivenda de aluguer social.

SOBRAN RAZÓNS, porque ningún goberno regalounos nunca nada e goberne quen goberne está todo por facer, a defensa da educación e a sanidade públicas; a derrogación das reformas laborais que poñan fin, entre outras cousas, á sangría de emprego e dereitos que son elos, como o ERE encuberto que ameaza hoxe o posto de traballo de máis de 800.000 traballadores/as temporais da Administración Pública.

Cremos que esta convocatoria de Folga Xeral en Euskal Herria marca o camiño a seguir, como en Francia ou en Chile. Como vimos todos estes anos, a nosa forza esta en as rúas, na mobilización e na loita. Só así se conseguiron frear ataques e conquistar dereitos.

O aparello do Estado, Vox, o PP, a patronal ou a Igrexa católica vociferan a pesar das máis que limitadas reformas anunciadas no programa de Goberno. Por iso hoxe é máis importante continuar nas rúas até tombar todos os recortes e as políticas de austeridade. Para derrotar á extrema direita hai que fortalecer a mobilización social frente aos governos que levan adiante essas políticas.

O acordo de programa do novo goberno está cheo de declaracións xerais e de graves omisións. Por iso é importante apoiar esta Folga Xeral, para que se derroguen xa as reformas laborais do 2010 e 2012, as reformas das pensións do 2011 e 2013, para que se estableza a pensión mínima esixida polo movemento pensionista (1.080€), para que se aprobe xa unha lei que prohiba os desafiuzamentos, ou para que se derrogue a LOMCE e revértanse os salvaxes recortes sufridos pola educación e a sanidade públicas durante os últimos 10 anos, entre outras moitas cousas.

O Acordo establece que se respectará o equilibrio orzamentario e os compromisos coa UE, é dicir a aplicación do artigo 135 da Constitución garantindo o pago da DÉBEDA aos banqueiros e poderes financeiros por encima de calquera cousa. Como se vai garantir entón sequera os puntos mínimos contidos no limitado programa de Goberno?.

Corrente Vermella chama a participar nas mobilizacións convocadas tanto pola CIG como pola CUT e o sindicalismo alternativo, em diferentes cidades; mas lamentamos que na Galiza sexa imposible acadar a unidade entre os que rexeitan os planes de recortes e austeridade, máxime tendo em conta que a Xunta do PP e de Feijoo leva mais de dez anos destruindo as conquistas sociais e privatizando a sanidade, a educación, a depedencia.

Tras a resposta do pobo de Verin em defensa do seu hospital, a Xunta tivo que recuar; hoxe mais ca nunca é imprescidible a unidade na loita, cara a levar um plan de mobilizacións sociais, decidido em asembleas de centro de traballo e de estudo, de barrios e vilas, ate botar fora XA, sem esperar nin día mais nin a processos electorais, á Xunta de Feijoo e do PP; porque GOBERNE QUEN GOBERNE, OS DIREITOS DEFENDENSE.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-01-2020 09:02
# Ligazón permanente a este artigo
“Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”
Pedro Sánchez investido: “Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”

Finalmente, tras 10 meses de goberno en funcións e dúas eleccións xerais, Pedro Sánchez foi investido Presidente, cunha diferenza mínima de dous votos. Foino, nun feito inédito desde a Transición, integrando a Unidas Podemos no goberno e despois de pechar un laborioso acordo con ERC, así como tras pactar co PNV. É dicir, facendo o contrario do que axitou na campaña electoral.
Sánchez declarou que o próximo Goberno será o instrumento para un gran cambio progresista e Iglesias ha ir máis lonxe, declarando que será unha referencia europea e mundial das forzas progresistas e de esquerda.

Unha dereita desbocada
A dereita e a ultradereita preséntano como un Goberno «ilexítimo», froito dun «golpe institucional» contra a «unidade de España», presidido por un «traidor» e levantado co apoio de «golpistas» de ERC e «terroristas» de Bildu. Esta declaración de guerra da dereita chegou a incluír ao longo destes días chamamentos aos militares de representantes de Vox. Desde Corrente Vermella só podemos mostrar a nosa repugnancia e reafirmar o noso compromiso para pararlles os pés.

Un Goberno fráxil
As promesas de Sánchez e a exaltación de Iglesias chocan coa realidade dun Goberno fráxil. Cada lei vai significar unha negociación a múltiples bandas e non digamos os Orzamentos. Os apoios para a investidura non alcanzan para acometer ningunha reforma constitucional e fan mesmo difícil a aprobación de leis orgánicas. O trifachito anunciou que calquera cambio legal importante vano a levar ao Tribunal Constitucional e que recorrerán de forma sistemática ao aparello xudicial, dominado por xuíces reaccionarios amigos, que a Transición nunca depurou.
Por outra banda, a permanencia do Goberno depende da continuidade dos pactos tecidos para a investidura e, moi en particular, da marcha do pacto con ERC.

A mellor maneira de combater á dereita é non baixar a garda e mobilizarse polos dereitos
O novo Goberno vai aproveitar as ameazas e a brutal hostilidade da dereita para pedir que se lle dea un cheque en branco, porque só así pecharemos o paso ao trifachito.
O problema é que pode ser o propio Goberno quen abra a porta á dereita. Que pasará se decepciona á xente traballadora que os votou? Ou ás mulleres? Ou aos pensionistas? Ou ás nacionalidades? Ou aos mozos? Se ocorre iso e non construímos un forte movemento social para esixir os nosos dereitos, e mentres tanto a dereita aprovéitao para mobilizar á súa base social, ninguén poderá evitar que, máis pronto ou máis tarde, o trifachito reaccionario se aúpe ao goberno.
A mellor forma de combater á dereita é cumprir as reivindicacións polas que desde a rúa levamos anos loitando. E aquí é onde veñen os interrogantes. Non queremos augar a festa a ninguén pero a verdade é que hai moitas razóns para pensar que este goberno, no fundamental, non o vai a facer. En primeiro lugar, porque este PSOE é o mesmo que, xunto ao PP, reformou o artigo 135 da Constitución para amarrar que o pago da débeda ás entidades financeiras fose «prioridade absoluta do Estado» por encima de calquera gasto social. É o mesmo PSOE que en 2010 aplicou unha reforma laboral, que aprobou unha reforma regresiva das pensións e apoiou a intervención da autonomía catalá e a represión contra os seus dirixentes.

Palabras e feitos: o programa de Goberno
Tampouco a análise concreta do programa de goberno PSOE-UP, aínda que o presentaron aos catro ventos, dá pé a grandes esperanzas. O documento está repleto de promesas vagas e em longo prazo. Algunhas das “medidas estrela” teñen máis titular que contido. Por exemplo, a anunciada “derrogación da reforma laboral” que non é tal. Especifícanse algúns aspectos a ser eliminados, como o despedimento justificado por baixa médica ou a recuperación da ultraactividad dos convenios, pero mantense a rebaixa do custo do despedimento, a eliminación dos salarios de tramitación en despedimentos improcedentes ou a supresión da autorización administrativa para Elos, e sobre a subcontratación só hai vagas palabras. Respecto das causas obxectivas de despedimento, só obrigará a que sexan ?máis precisas?. O aumento do Salario Mínimo Interprofesional non se sabe aínda a que cantidade será nin o seu calendario de aplicación.
Sobre vivenda, a PAH denunciou que non hai ningún compromiso concreto real para parar os desafiuzamentos e que non se ofrecen solucións ao gravísimo problema da vivenda social (ler o comunicado da PAH picando aquí).
Está por ver o compromiso económico real na loita contra a desigualdade das mulleres e a violencia machista. A “Lei Mordaza” seguirá vixente ata que se aproba unha “Lei de seguridade cidadá”. Contra o cambio climático fálase de obxectivos a alcanzar en 2040 ou 2050. As empresas enerxéticas van seguir dominando o mercado. Sobre os migrantes, só se di que se modificará o sistema de acollida para que sexa “máis eficiente e solidário”, manténdose os CIEs e a Lei de Estranxeiría.
Respecto de Cataluña, Sánchez recoñece formalmente que se trata dun conflito político que debe resolverse politicamente, para o que pactou con ERC unha mesa de diálogo coa Generalitat. Pero está excluído un referendo de autodeterminación, que a Constitución prohibe, e tampouco hai compromiso dunha amnistía dos presos políticos cataláns. Se hai concesións de peso no marco autonómico, serán recorridas pola dereita ante o Tribunal Constitucional.
Por outra banda, todo o programa está explicitamente sometido á “competitividade empresarial” (é dicir, a que os donos gañen o suficiente) e, en particular, ás normas financeiras da UE que fan imposible o cumprimento de gran parte das promesas. Todo se move, ademais, nos límites institucionais e legais dun réxime que os grandes poderes teñen «atado e ben atado»

Goberne quen goberne, os dereitos deféndense
Haberá quen pense que somos agoreiros ou que estamos a condenar ao novo goberno aínda antes que se forme. Pero era o mesmo Pablo Iglesias quen recoñecía o mesmo día da investidura que “vivimos nunha democracia limitada polos poderes económicos”, que “o poder dos fondos de investimento establece as regras do xogo” e “define a política”, incluída a do novo goberno, ao mesmo tempo que mostraba-se feliz de que algúns grandes empresarios “que defenden os seus interesses” comprendesen que non teñen nada que temer do novo Goberno (diario.é 7/1/20).
En Corrente Vermella comprendemos a quen resoplan de alivio ao ver fora do goberno á dereita e a extrema dereita e respectamos a todos os compañeiros e compañeiras que teñan ilusións no novo goberno PSOE-UP. Nós/as non temos a menor confianza, pero imos estar xuntos na rúa, de xeito conxunto, combatendo á dereita e esixindo os dereitos ao Goberno. Porque estamos plenamente convencidos de que non haberá ningunha conquista sen mobilización. Ningunha reivindicación debe ser apartada ou descafeinada. É xusto agora que están no goberno, que debemos esixir ao PSOE e a UP que cumpran as súas promesas. «Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 10-01-2020 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
Fora a Xunta de Feijoo e PP!!!
O peche de Verín, as folgas na educación de hoxe, a desindustrialización masiva, a emigración de mais de 200 mil xóvenes, o desmantelamento do teatro e a cultura, as "recomendacións" do Consello de europa sobre os limites á educación en galego, ...
Xa tarda unha mobilización social unitaria baixo o berro: Fora a Xunta de Feijoo e o PP!

CCOO e UXT, para variar, veñen de asinar un pacto social coa Xunta e os empresarios, no momento no que máis necesario é illar ao PP e calquera que sexa o seu cómplice.

Pero no se pode esperar mais; preparemos esa gran mobilización desde asembleas nos centros de traballo e estudo, desde os barrios, onde se decidan os calendarios das mobilizacións.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 13-12-2019 12:09
# Ligazón permanente a este artigo
27 de setembro: contra o cambio climático e en defensa do medio ambiente.
Multinacionais culpables, goberno cómplices
Medidas reais xa!!


O cambio climático é xa unha realidade palpable. No Estado Español, cada ano batemos marcas de temperaturas. As ondas de calor son máis recorrentes e intensas. A choiva escasea e a desertización ameaza o chan. A máis longo prazo, as zonas costeiras son ameazadas pola subida do nivel do mar. Todo isto porá en graves dificultades ao sector agropecuario, e catástrofes como secas, inundacións por fenómenos meteorolóxicos extremos ou incendios forestais aumentan. Os espazos naturais e a biodiversidade están ameazados.

O cambio climático ten responsables
Desde as institucións adóitannos dicir que “todos somos responsables” fronte ao cambio climático. Pero o consumo doméstico é unha parte moi pequena do que se gasta. Son as grandes empresas as que concentran a maioría das emisións. Só 10 delas son responsables do 25% do total das emisións en España. Entre elas atopamos petroleiras (Repsol, CEPSA), eléctricas (Endesa, Naturgy, EDP, Viesgo, Iberdrola) construtoras (CEMEX, Holcim, Cementos Portland) e siderúrxicas (ArcelorMittal).
Estas grandes compañías acumulan beneficios multimillonarios grazas aos seus “sucios negocios”. Desde logo, non están dispostas a sacrificar eses beneficios para adaptarse e “salvar o clima”. Desde o cume de Rio de Janeiro en 1992, cando se adoptou a Convención Marco das Nacións Unidas sobre Cambio Climático, lonxe de servir de algo, a situación ha ir empeorando. Sen ir máis lonxe, entre os anos 2017 e 2018, as emisións globais han aumentado un 2´7%. E os gobernos levan literalmente décadas “mareando a perdiz”. Mentres, as grandes compañías seguen acumulando beneficios á conta de contaminar, alterar o clima e destruír o planeta.O “meollo” da cuestión concéntrase na producción, especialmente a de combustibles fósiles.

Empresas verdes?
Estes sectores xamais reducirán as súas emisións nun volume suficiente por vontade propia. Iso implica facer un forte investimento en adaptar os procesos produtivos á sustentabilidade ambiental. Pero, cando os accionistas dunha gran compañía sacrificaron os seus suculentos beneficios polo “ben común”? Mesmo se algunha empresa en particular decidise facelo, rapidamente as súas contas mercantís entrarían en bancarrota, salvo que aumentase drasticamente os prezos do seu produto? algo que a levaría á bancarrota igualmente.
Ademais, reducir o uso de materiais e enerxía choca coa dinámica do capital. As empresas capitalistas buscan maximizar os seus beneficios. Necesitan vender moito, e cada vez máis rápido. Mentres máis recursos naturais extraian e máis refugallos vertan, mellor. Todos experimentamos a obsolescencia programada, e somos bombardeados por publicidade tentando exacerbar o consumismo. Que cada cal na súa casa tente consumir de maneira crítica, mentres as grandes pancas da economía seguen en mans dos capitalistas, é como tratar un cancro cunha tirita.

Unha alternativa: o socialismo
Baixo as regras do capitalismo, a sustentabilidade ambiental é unha quimera. Acabar con esta economía baseada nos combustibles fósiles implica planificar canto e como se produce para as necesidades sociais, e non para o beneficio das grandes compañías, nacionalizando os sectores estratéxicos da economía (e tendo en conta os límites físicos do planeta).
Non pode haber medidas racionais, de fondo, para combater o cambio climático sobre a base de respectar o desastre da produción capitalista, a produción para a ganancia, a apropiación privada da produción social. O combate ao cambio climático esixe a planificación socialista da economía, é dicir, planificar a economía en forma racional, democrática e ao servizo da sociedade. Isto ten para nós e nós un nome: socialismo.
Non é posible alcanzar ese obxectivo dun só golpe pero si se pode e débese definir unha estratexia e un programa de medidas transicionais que apunte cara a el porque é o único e verdadeiro cambio, para os seres humanos e para a natureza mesma. A clase traballadora é quen ten nas súas mans a produción. É ela quen ten a posibilidade de tomar o control e encabezar a verdadeira rebelión social que é necesaria. A revolución é hoxe unha cuestión urxente de supervivencia.

Galiza, un elo débil no cambio climático
Choven sobre mollado as convocatorias contra o Cambio Climático. Galiza, pola sua situación na distribución do traballo a nivel español e europeo, ten umha especial sensibilidade diante dos atentados contra a natureza perpetrados polo capitalismo.
Desde as loitas dos 60 e 70 contra os encoros (Castrelos), centrais nucleares (Xove), a megamineria (As Encrobas), os residuos nucleares na fosa atlántica, etc., a maior mobilización social que o pobo galego fixo nos últimos 50 anos baixo o berro de NUNCA MAIS, foi provocada por un accidente dun petroleiro, o Prestige, transformado pola actuación do goberno do Estado nun atentado contra toda Galiza,.
A prioridade do capital español e os seus governos segue a ser a produción de materias primas que supón umha agresión intensiva sobre a natureza, baseado no leite e o mar, alén da mineira (lousa, as ameazas da megamineria,...), a industria da madeira e os lumes recorrentes; todo elo ligado á economía extractiva para a exportación a outra zonas onde fan os produtos manufacturados, que despois volven en forma de mercadorías acabadas.
Loitar por romper esta condena á exportación de materias primas e emigración, o que significa loitar pola soberanía nacional frente o réxime que mantén atada a esa condena, dentro dun processo constituinte que permita-lle decidir sobre os seus recursos dun xeito racional e planificado.
Mas Galiza non é unha illa, ou dase umha perspectiva estatal e internacional ou non temos saída independente. Vivemos no mesmo planeta, e o que aquí péchase pode ir outro lugar onde vai seguir contaminando igual ou mais pola falta de controis. Por elo non abonda coa soberanía para resolve-lo problema, hai que adoptar umha perspectiva de loita internacional dos traballadores / as e os pobos frente ás agresións e polo socialismo.

Medidas urxentes
Hai que tomar medidas urxentes, de carácter anticapitalista, que poñan no centro as necesidades humanas, a xustiza social e a sustentabilidade ambiental:
- As grandes compañías, e en particular as enerxéticas, petrolíferas, construtoras e os bancos deben ser inmediatamente nacionalizados, e os seus xigantescos recursos postos baixo control dos traballadores e a poboación, ao servizo dun total impulso ás enerxías renovables e das necesidades da poboación. Á vez, é necesario aplicar un contundente plan de aforro enerxético.
- O transporte debe transformarse, estendendo unha ampla rede pública e sustentable, que substitúa un modelo baseado no coche privado e expóñase a gratuidade. O modelo urbanístico, laboral e turístico debe favorecer os desprazamentos de proximidade e pór coto inmediato á urbanización salvaxe.
- A industria debe ter unha estrita limitación de emisións, adaptando os seus procesos produtivos á sustentabilidade, no canto da o aforro de custos dos seus donos, e pondo fin ao subterfugio do comercio dos dereitos de emisión. A durabilidad, re-utilización e reciclaxe deben ser criterios obrigatorios, eliminando á súa vez as producións superfluas ou destrutivas.
- Hai que acabar coa agricultura e a gandaría industrial em máns das grandes empresas, para adaptalos a modelos ecolóxicos e sustentables.
- É necesaria unha ampla reforestación, a protección da biodiversidade e a recuperación de espazos naturais.
- Todas estas medidas non deben significar perder nin un só posto de traballo. Todos os traballadores cuxa localización laboral se viese afectada, deben manter os seus salarios e dereitos e ser recolocados nos novos nichos de traballo. De feito, os novos empregos necesarios deberían servir para reducir o desemprego.
27 de setembro: contra o cambio climático e en defensa do medio ambiente.
Comentarios (1) - Categoría: Internacional - Publicado o 25-09-2019 17:57
# Ligazón permanente a este artigo
Alcoa, agora pola NACIONALIZACIÓN
Corrente Vermella estará, como estivo ate o de agora, cos traballadores / as de Alcoa, e de todas as empresas que loitan contra a crise capitalista, na procura da unidade de todas elas cara a frear definitivamente as suas consecuencias. Ser “radical” é ir á raiz das cousas, e isto significa ir á “raiz” do capitalismo, a propriedade privada dos medios de producion, distribución e financeiros e o mercado como criterio de futuro.

"Capitulo final del culebrón de Alcoa, Parter compra la metalúrgica", din nun titular La Voz de Galicia. O "culebrón" ao que refírese La Voz era a ameaza sobre os 650 traballadores de Alcoa, mais de 350 na Coruña, que de non loitar, hoxe verían as suas portas pechadas, co silencio absoluto de La Voz e o seu amo, a Xunta do PP, que para iso é quen lle paga.

Se os traballadores / as de Alcoa non tiveran loitado, o peche sería un feito desde outubro pasado, cando a empresa presentou o plan de indemnizacións por despido. Foi a resposta dos traballadores e traballadoras na rúa a que conseguiu, primeiro umha prorroga en xaneiro, que remataba en Xuño, e despois un mes mais, ate onte, no que Alcoa decidiu vender a Parter.

Foron os traballadores e traballadoras, coa sua loita, os que conseguiron este aprazamento. Pola Voz, como pola Xunta ou o goberno central (salvar a empresa nacionalizándoa era "comunismo", dicia a ministra: viva o comunismo!), Alcoa hoxe estaría pechada, e os traballadores / as ou no desemprego ou na emigración.... Para que despois veñan e fagan supostas políticas contra a queda demográfica: a primeira pedra dunha política contra o envellecemento é que as persoas xovenes teñan traballo na terra e non en Madrid ou Londres.


é o fin do camiño a venda a outra empresa?

Pois vai ser que non. Aos exemplos remitímonos: agora as auxiliares de R están ameazadas pola deslocalización e o despedimento (novamente os traballadores / as galegas, fronte a disxuntiva de “ou desemprego ou emigración”, coa Xunta mirando para outro lado), porque a empresa foi mercada por Eukaltel e este a sua vez por un fondo de inversións, que non ve rendible R.

Vai ser que non porque Ferroatlántica pende dun fío, tamén vendida polo sr Villar Mir a outro fondo de inversión. Barreras en Vigo ameazada porque a Xunta do PP permitiu a sua venda supostamente fraudulentamente a Pemex, a empresa de petróleos de Mexico (estatal, por certo).

Hai que ser categóricos, mentres o futuro dumha empresa veña determinado pola rendibilidade no mercado e non as necesidades sociais, nunca haberá fin para o “culebrón”. Mentres sexa a rendibilidade capitalista dos empresarios, dos bancos ou os fondos especuladores de inversión, o criterio para manter os postos de traballo, toda conquista é temporal; durará o tempo que as contas de resultados lles dean beneficios. No momento que isto non sexa así, pecharan e punto.

Parter comprometese por dous anos a manter o emprego, nisto é honesta, non engana a ninguén; dinlle aos gobernos, a Xunta e sobre todo o Central, tedes dous anos para resolver o problema da electricidade, senón voume coa musica a outra parte, e vos deixo con 650 desempregado máis. As eléctricas, oligopolio que manda no goberno español como ningún, non teñen pinta de ir deixar de gañar o que veñen gañando ate o de agora gracias os gobernos do PPSOE; que para iso danlle “traballo” os seus ex presidentes, ex ministros e demais.

E isto agravase porque acontece numha nazón como Galiza, periférica no Estado Español e na Unión Europea, que por mor da división do traballo imposta pola forza e os canons (a ultima a vitoria franquista na Guerra Civil) está condenada de por vida á emigración e a exportación de materias primas; cumha clase dirixente e umha Xunta cuxo obxectivo na vida é administrar este papel e nada mais.

Sen loita nin nacionalización, pode ser a “crónica dun desastre anunciado”

Mas non se pode quedar nunha simple nacionalización das empresas que sanee, para devolverllas á propiedade privada como acontece case sempre; senón umha nacionalización baixo control dos traballadores e traballadoras, no camiño da planificación democrática da economía, baseada en plans industriais acorde coas necesidades sociais e que sexa sustentable respecto á súa relación coa natureza.

Esta é a única garantía de manter todos os postos de traballo e rematar, agora si, cos “culebrons” que ameazan non so Alcoa, senon R, e todas as demais, dentro e fora da Galiza, numha reconversión industrial e económica de fondo calado, e que pagarán como sempre, os traballadores e traballadoras.

Porque o “culebrón” chamase economía capitalista, e mentres haxa capitalismo, haberá culebróns, en Galiza, en Asturias, en Barcelona ou Madrid, en Franza, en Gran Bretaña, nos EE UU e na China. Son os beneficios capitalistas os que determinan a existencia destos “culebrons”, e so acabando con eles, poderemos darllos por rematados.

Frente a esta realidade non abondan as saídas defendidas polas cúpulas sindicais de remitir á simple negociación cun capitalismo en guerra contra os direitos laborais, sociais e políticos da clase traballadora, como se pon de manifesto dia a dia en todo o mundo: inestabilidade social, precariedade, saqueo de servizos publicos e riquezas, políticas criminais contra os que fuxen das miseria e da guerra, os refuxiados: a lóxica é a mesma, os beneficios de empresarios e bancos.

As ameazas sobre Alcoa son parte desta guerra social á que as cúpulas sindicais e políticas están respondendo cos métodos de épocas de “paz social”, e non van mais alo de saídas que non son tais, senón “prorrogas” nun ataque permanente, e afrontan os planes como se como se cada conflito fose algo illado dos demais.

É a crise capitalista a que une todos os conflitos, desde as reconversións da industria ate as privatizacións masivas de servizos públicos ou o saqueo de riquezas naturais (megamineria), porque é umha “refundación” do capitalismo, do que os gobernos, desde a Xunta ate a Unión Europea, pasando polo Central, son os seus xestores.

Os traballadores e traballadoras de Alcoa teñen o reto por diante de se preparar para o novo asalto, dentro de dous anos, aprendendo do que ate o de agora fixeron e conquistaron. Rematar co “culebrón” non é esperar un Estatuto de Enerxía que impoña a outras multinacionais, as “eléctricas” que son tan empresas multinacionais como a “industria electro intensiva” uns prezos que lles dean perdas.

Os traballadores e traballadoras non poden ser a “man de obra” da sua patronal para enfrontarse a outra patronal, o seu futuro non está en confiar naqueles que só teñen como criterio os beneficios empresariais; e irán alí onde os teñan mellores.

O seu futuro esta por construir umha alternativa independente duns e doutros, dos seus empresarios e dos empresarios que especulan coa enerxía, levantando propostas PROPRIAS: sintetizada numha idea, NACIONALIZACIÓN, mas BAIXO CONTROL OBREIRO. Nacionalización da industria en crise, e nacionalización das empresas electricas donas dun ben básico, a electricidade, co que especulan e saquean os petos dos traballadores / as como consumidores individuais.

Mas para acadar este obxectivo é preciso superar os estreitos marcos das empresas, illadas ate o de agora umha doutra, e ver que a perspectiva é a de enfrentar xuntos o que é unha política contra todos e todas, a nova reconversión económica e industrial, que está levándonos de volta, nas condicións de traballo e vida, ao século XIX; xornadas de 10 e 12 horas, salarios de miseria, precariedade inestabilidade no emprego, desmantelamento dos servizos públicos, etc.

O “culebron” de Alcoa, como o de toda a clase traballadora e o pobo en xeral, só pode ter un fin real, cando se acabe co sistema que xera umha profunda inestabilidade social e individual, roubando o futuro das persoas, e conquerindo unha outra sociedade, o socialismo.

A inmensa maioría das organizacións sindicais e políticas, ao perder esta perspectiva de transformación social, incapacítanse para ser o protagonistas do fin do “culebron”, pois admiten como boa a lóxica expresadas no titular de La Voz de Galicia: co cambio de propietario, de Alcoa a Parter, os traballadores / as poden respirar tranquilos. Mentira!, para preparar as novas loitas que de verdade, rematen co “culebrón”, hai que dar un salto na organización da resposta política e sindical, superando as organizacións que fican atadas á época da “paz social”.
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-08-2019 10:08
# Ligazón permanente a este artigo
Por un 25 de Xullo de clase
Este 25 de xullo a clase traballadora galega que hoxe loita contra a os despidos, os peches e os EREs ten que ter un protagonismo central: non podemos permitirnos o luxo de perder un só posto de traballo máis, se non queremos-nos converter nun deserto industrial.

Galiza vive un novo proceso de profunda desindustrialización, que ameaza miles de postos de traballo na industria; desde Alcoa ate a liquidación de Vulcano, desde o peche de Poligal ate o das centrais térmicas, os despidos en R, pasando pola chamada “industria electrointensiva” como Ferroatlántica, Ence, etc. Se non o paramos, a emigración seguirá a ser a única saída para a xuventude galega.

Deste xeito ponse de manifesto o carácter “periférico” da nazon galega, dentro dun estado que fai séculos impuxo o seren mono cultivo para a exportación de materias primas e man de obra barata, mentres a industria da elaboración vai para outros lugares. Exportamos para importar produtos manufacturados, esta é a relación que ten Galiza co resto do estado e de Europa.

A Xunta do PP, como o goberno Central, quen cando se lle prantexou a nacionalización de Alcoa dixo que era “comunismo”, están deixando facer ás empresas privadas, vendendo e comprando umhas (Alcoa), pechando outras (Poligal) ou directamente liquidándoas (Vulcano); nunha sorte de “ruleta rusa” onde as vítimas son os traballadores e traballadoras.

Neste cadro, a desertización do rural golpeado pola inexistencia dun transporte colectivo público e políticas que estruturen o territorio, dáse da man da desindustrialización da Galiza e o desmantelamento sistemático de todos os servizos públicos, da sanidade, da educación, de dependencia, das pensións,...

Todas as políticas que a Xunta e o goberno central desenvolven respecto a Galiza, é para mante-la no seu papel exportador de matérias primas e man de obra, demonstrando que como pobo non temos encaixe posible no réxime do 78. Ao capital español sóbralle umha parte da poboación galega.

Mas tamen hai que suliñar que o que acontece na Galiza non é exclusivo; os planes de desindustrialización, de desertización do rural, de desmantelamento dos servizos son europeos, son partillados por todos os gobernos, desde a Xunta e o Central español, ate o de Macron, as mobilizacións dos “coletes amarelos” son a resposta do rural francés a estas políticas, Merkel ou Orban.

Asturias enfrenta un proceso semellante con Alcoa-Avilés e Arcelor á cabeza, en Barcelona Nissan ven de presentar un ERE de 600 traballadores / as, e Renault Valladolid ten un futuro negro. Andalucía está sendo desmantelada polo goberno tripartito da extrema direita. Nin a clase traballadora nin os pobos que fan parte do Estado Español teñen encaixe nel, como vemos a cotío na práctica ocupación militar de Catalunya coa GC facendo rexistros cando quere nas dependencias da Generalitat, e esa farsa de xuizo que é o do “proces”.

Hai que poñer no centro a confluencia na loita contra as institucións que desenvolven esas politicas, o rexime do 78 e a Unión Europea. Doutro xeito, só pode ser “pan para hoxe e fame para mañan”.

O 25 de Xullo non é patrimonio de ninguén, é o día do pobo traballador galego, do que o 70 % son asalariados / as, e debe ser umha data para loitar polos nosos direitos sociais e políticos, que son indisolubles. O 25 de Xullo ten que ser umha canle para unir todas as loitas que o pobo traballador galego está a dar no social e no político.

A unidade na loita e a sua coordinación hai que construí-la desde a base, e non sobre acordos cupulares; desde as asembleas de fábrica, de vila e barrio, a resposta ás políticas da Xunta e da Unión Europea, votando plans de mobilización no camiño das xornadas de loita que sexan precisos ate derrotar esses planes.

Para CV a saída pasa por construir um amplo movimento social que loite pola ruptura co réxime, abrindo un proceso constituínte que garanta a resolución das necesidades sociais, a partir dun plan de emerxencia social e nacional de urxencia,

1.- Nacionalizando as empresas en crise, Alcoa, Vulcano, Ferroaltántica, Poligal, R, ... e estratéxicas (electricas, térmicas, telecomunicacions, ...), renacionalice todos os servizos privatizados en sanidade, dependencia, educación,... baixo control dos traballadores / as e usuarios / as.
2.- Garanta pensión publicas de mínimo 1080 euros, blindadas como direito constitucional e non como umha esmola.
3.- Un transporte publico e colectivo que integre o territorio, e poña freo a desertización do rural.
4.- Que derrogue todas as reformas laborais, de pensións e legais, que o longo destos anos fixeron retroceder os nosos direitos sociais e políticos destas décadas (lei mordaza, lei de partidos, etc.)
5.- Por plans industriais planificados democráticamente, a partir das necesidades da poboación traballadora e sustentable, que garanta todos os postos de traballo. ¡Non podemos permitirnos o luxo de perder un só posto!


Na Galiza, como nazón oprimida, só fundindo as loitas da clase obreira á loita polos direitos políticos como nazón pódese abrir portas para que a unidade non sexa “uniformidade”; o direito a decidir do pobo galego é irrenunciable neste camiño de construír o movimento pola ruptura co réxime.

Galiza, como o Estado Español, precisa loitar por outra sociedade, polo socialismo, que rompa coa espiral de crise, inestabilidade e saqueo á que nos somete o capitalismo todos os días.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-07-2019 12:16
# Ligazón permanente a este artigo
A crise migratoria mostra a barbarie inherente ao imperialismo

Non é novidade que o mundo atravesa pola crise migratoria máis dramática desde o fin da Segunda Guerra Mundial. Segundo datos de organismos capitalistas como a ACNUR, esta crise abarca a aproximadamente 68 millóns de persoas, a metade delas menores de 18 anos. A cada 30 minutos unha persoa vese forzada a desprazarse do seu fogar ou lugar de orixe por motivos económicos, sociais, culturais, por persecución política, relixiosa, ou polo desastre causado polas guerras.

O fenómeno dos fluxos migratorios forzosos non é novo. Pero agravou-se ao máximo coa crise mundial e evidente descomposición do sistema capitalista imperialista. Ao mesmo tempo, como non podía deixar de suceder, este problema foi un elemento importante que alimenta a polarización socio-política tanto en países imperialistas como en países semicoloniales.

Actualmente, existen dous focos principais. A “ruta” de África e Medio Oriente cara aos países máis desenvolvidos de Europa, que alcanzou os seus niveis máis alarmantes entre 2015-16 pero que segue deixando o seu rastro de morte no Mediterráneo; e, máis recentemente, as sucesivas caravanas de miles de familias migrantes centroamericanas que o deixan todo e arriscan as súas propias vidas nunha camiñada de máis de 3 mil quilómetros até os EEUU. Non se pode deixar de mencionar, como parte desta traxedia social, aos millóns de venezolanos que foxen da miseria e da represión provocadas pola ditadura capitalista de Maduro e buscan refuxiarse en distintos países suramericanos, principalmente en Brasil ou en Colombia. O mesmo debe dicirse dos miles de haitianos que buscan noutros países do Cono Sur americano.

A migración forzosa non mostra outra cousa senón a barbarie capitalista. E os gobernos burgueses, con discursos máis ou menos atroces, responden con máis barbarie.

A criminalización da migración forzosa por parte dos gobernos burgueses

Recentemente, a foto de Óscar e da súa pequena filla Valeria, que se afogaron abrazados no río Bravo, dentro dos límites da cidade de Matamoros, estado de Tamaulipas en México, conmocionou ao mundo. É unha imaxe atroz, que ispe o verdadeiro rostro do imperialismo e dos seus xerentes, como Trump.

Non fai falta lembrar que o tema do “perigo da inmigración ilegal” foi sempre una das bandeiras electorais do actual presidente estadounidense. E agora non é diferente. Trump non escatima diatribas contra os migrantes, a quen tacha de terroristas, bandidos, traficantes. Pero non só respondeu con discursos xenófobos e racistas, senón con medidas grotescas, como mandar tropas á fronteira sur, aumentar as detencións, separar aos nenos das súas nais, segregar ás persoas en campos de concentración inhumanos e, como é sabido, coa insistencia de construír un muro ao longo da fronteira con México.

Con todo, enganaríase o que pense que con Obama era diferente. Sen apelar a discursos agresivos como os de Trump, o goberno demócrata de Obama foi o que máis persoas deportou até agora: máis de 3 millóns de imigrantes. Así, republicanos e demócratas poden diferir na retórica ou as maneiras, pero están de acordo no central: reprimir aos migrantes.

Pero as caravanas tamén mostran a calamidade que provocan ditaduras serviles ao imperialismo, como as de Daniel Ortega en Nicaragua, Juan Orlando Hernández [JOH] en Honduras, ou Maduro en Venezuela. O mesmo pódese dicir dos gobernos de Guatemala, Costa Rica, El Salvador, e o vergoñoso papel de “filtro policial” do goberno mexicano de López Obradoiro, que capitulou en toda a liña á chantaxe de Trump e destinou tropas á fronteira con Guatemala para conter ás caravanas, e “cazar” aos migrantes. E o máis indignante: o goberno mexicano disfraza a súa acción represiva cun discurso de “respecto aos dereitos humanos”. Cando en realidade, despois do seu acordo con Trump do 7 de xuño, as zonas de fronteira convertéronse en campos de concentración dos migrantes devoltos desde EEUU e estacionados en México ata que se resolvan os seus pedidos de asilo en EEUU. Son case 17 mil no que vai deste ano.

As caravanas de migrantes centroamericanos, dos cales decenas de miles son detidos nas fronteiras e centenas morren, como Óscar e Angie, son produto da combinación da brutalidade imperialista e de décadas de aplicación de políticas de saqueo e de represión por parte dos gobernos da rexión, como o tratado do Triángulo do Norte ou os coñecidos TLC, que profundaron as medidas de privatización, flexibilización laboral, entrega de recursos naturais ás multinacionais, desemprego masivo e miseria xeneralizada; un cóctel perfecto para levar a un sector da clase traballadora a unha situación de completa pauperización e desesperación.

En Honduras, por exemplo, a pobreza chega ao 64% da poboación, hai 350 mil desempregados, e 70% malvive no sector informal. Nese mesmo país, 63% dos graduados decide migrar e 23 nenos abandonan a escola por día. Ademais, os sucesivos gobernos hondureños privatizaron 66% do sistema de electricidade. O que xerou aumentos de até 20% no custo dese servizo esencial. No Salvador, case 30% da poboación reside en EEUU. O caos económico fai que as remesas de diñeiro enviados polos que lograron migrar alcance 20% do PIB do país. Unha situación que non difire moito nos demais países de Centroamérica nin de México, onde as remesas dos migrantes -36 mil millóns de dólares anuais- son o segundo maior ingreso de divisas do país.
Con todo, entre a clase traballadora destes países, non só existen sectores desesperados.

Existen procesos de levantamento popular moi fortes en contra as ditaduras en Nicaragua, Honduras, Venezuela, contra gobernos como o de Jinmy Morais en Guatemala e contra os plans neoliberais de Alvarado en Costa Rica. Nestas loitas, o heroísmo das masas é impresionante; os mortos, feridos e presos cóntanse por centenas; a brutalidade dos gobernos é aberta; e o papel traidor das direccións burocráticas e tradicionais faise cada vez máis evidente.

O Mediterráneo converteuse nun enorme e profundo cemiterio

O fenómeno das caravanas de migrantes non é algo novo nin propio dos centroamericanos. Vímolo en Europa, sobre todo entre 2015-16, cando miles de familias saían de África e de países de Medio Oriente, como Siria ou Iraq, e dirixíanse rumbo a Europa.

Desde a costa en Libia, un país destruído e no medio do caos máis completo, miles tentan atravesar o Mediterráneo en condicións peligrosísimas rumbo a portos europeos, como o italiano de Lampedusa. Só en 2018, máis de 2 mil persoas morreron tratando de completar esa travesía. Se chegan a chan europeo, a maioría é detida en campos de concentración, perseguida ou deportada. Hai campos de concentración no que miles de familias son detidas en EEUU, Francia, no Leste europeo, e na Turquía dominada por Erdogan, país ao que a Unión Europea paga seis mil millóns de euros para que actúe como “muro” contra os migrantes. Só unha pequena porción dos migrantes, xeralmente a forza de traballo máis cualificada, é “admitida” polos gobernos da “democrática” Unión Europea mediante un sistema repulsivo de “cotas”.

O caso da capitá alemá Carola Rackete, unha moza de 31 anos que rescatou na súa embarcación a 40 migrantes no Mediterráneo, ilustra o atroz da política migratoria en Europa. Despois de dúas semanas esperando autorización, Carola decidiu asumir o risco de chegar a porto como sexa. Ao chegar, foi detida e axuizada. O ministro do Interior italiano, Matteo Salvini, coñecido político de extrema dereita, acusaba-a de cometer un “acto de guerra”. Unha crise co goberno alemán permitiu que a capitá sexa liberada, pero o feito de que salvar vidas sexa considerado un “acto de guerra” debe ser comprendido pola clase obreira como unha lección clara de como pensan e actúan os “civilizados” gobernos europeos.

A gran tarefa: solidariedade cos migrante e combate frontal contra os gobernos

Desde a Liga Internacional dos Traballadores-Cuarta Internacional sostemos que a principal tarefa das organizacións sindicais, sociais, estudantís e políticas de esquerda é cercar de solidariedade a todos os migrantes forzosos, en calquera país.

Ningún ser humano é ilegal! Para o capital non existen fronteiras, pero si para o traballo. Iso é inaceptable. Se familias enteiras pon en riscos as súas vidas para chegar a EEUU, Europa, ou ao país que sexa, é porque nos seus propios países non poden garantirse condicións dignas de vida.

É tarefa da clase obreira organizada e de todos os sectores que se reclaman democráticos dar un combate sen cuartel á xenofobia e o racismo. A burguesía utiliza estes prexuízos para dividirnos como clase traballadora e, así, aumentar a súa taxa de lucros e super explotar máis aos indocumentados. Rexeitamos os discursos e medidas xenófobas, e dicimos que nacional ou estranxeira, somos a mesma clase obreira.

A outra tarefa é o enfrontamento aos gobernos. É urxente mobilizarnos en contra da política represora do goberno Trump e dos gobernos serviles da rexión centroamericana; así mesmo, hai que denunciar e rexeitar os crimes da Unión Europea contra os migrantes africanos e de Medio Oriente.

Esiximos o retiro inmediato das tropas, a apertura total de calquera fronteira, o fin de calquera muro ou preto, para que calquera persoa poida ingresar libremente a calquera territorio do planeta. Este é un dereito humano e democrático fundamental. Esiximos papeis e traballo digno para todos e todas en calquera país. A igual traballo, igual salario.

En Centroamérica, máis que nunca defendemos a necesidade de derrocar mediante loita e mobilización ás ditaduras de Daniel Ortega en Nicaragua e JOH en Honduras, principais impulsores das políticas de Trump na rexión que xeran as ondas migratorias, tanto a EEUU como cara a Costa Rica. Gobernos oligarcas e corruptos como o de Jimmy Morais de Guatemala, o de Alvarado en Costa Rica, ou ben o goberno do FMLN do Salvador (e agora o de Nayib Bukele), son tan responsables como Trump das penurias e da morte de miles de migrantes.

A tarefa é romper co imperialismo, derrotar a súa ofensiva e a súa política recolonizadora nos países semicoloniales. E iso pasa por enfrontar aos seus gobernos serviles. Iso pasa por enfrontar ás burguesías nacionais. Nos países imperialistas, a tarefa é impulsar a solidariedade cos imigrantes, polo libre acceso e papeis, por traballo digno, educación e dereitos para todas as familias. A tarefa é, tamén, loitar contra Trump e os gobernos europeos, que teñen as súas mans manchadas co sangue da nosa clase.

En cada país, é necesario organizar aos imigrantes para que se defendan, en todos os terreos, dos ataques dos gobernos e, onde estea exposto, dos sectores de extrema dereita.

Facemos un chamado ás organizacións do movemento de masas a organizar unha xornada internacional de loita contra as políticas xenófobas e a favor da libre inmigración en todos os países; unha campaña na que a clase obreira organizada e os demais sectores explotados e oprimidos deben porse á cabeza.

Por unha resposta anticapitalista ao drama dos refuxiados e inmigrantes

A resolución final desta loita só pode alcanzarse no marco dunha revolución socialista que leve á clase obreira ao poder. Nos países semicoloniales, a disxuntiva “revolución socialista ou colônia” está máis que exposta para impedir a barbarie, a pobreza, o desemprego e o poder do narcotráfico. Nos países imperialistas, para derrotar a guerra social dos gobernos contra a clase traballadora nativa ou estranxeira. Lonxe de ser unha utopía, a revolución socialista é unha necesidade apremiante para todos os pobos.

A LIT-CI, coas súas diferentes seccións, ponse ao servizo da construción dunha alternativa de dirección política que leve a cabo esta tarefa, tanto nos países semicolonizados como nos países imperialistas nos cales temos presenza.

A clase obreira non ten fronteiras! Ningún ser humano é ilegal! Non á criminalización da migración!

Asilo e acollida digna para todos os migrantes! Abran as fronteiras xa!

Os sindicatos e movementos sociais teñen que organizar accións de solidariedade cos migrantes de ambos os lados das fronteiras!

Fora o imperialismo estadounidense de Honduras, O Salvador, Guatemala, Costa Rica, México, e de toda Centroamérica!

Toda a solidariedade cos pobos que loitan contra ditaduras como as de Maduro, JOH, e Ortega!

Abaixo os gobernos e ditaduras serviles a Trump e á Unión Europa!

Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 12-07-2019 19:25
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal