A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

chamamos á manifestación do 25 Xullo en Compostela
Un 25 de Xullo

POLA RUPTURA CO REXIME DO 78


Non ha nengumha dubida de que estamos diante dun 25X moi especial. As condicións políticas na UE e a propria crise política no Estado Español, din que este 25 X prodúcese nas portas dun tempo novo.

O ano pasado, nestas datas, escribíamos: “Tras-la dimisión de Juan Carlos e o fracaso que obtiveron no intento de plebiscitar cun “baño de masas” a Felipe VI, Corrente Vermella, (...) considera que hoxe máis que nunca é preciso avanzar no camiño da unidade para enfronta-lo réxime do 78”.

O longo deste longo ano, semellaría que estes obxectivos teñen pasado a un segundo plano. Nada máis lonxe da realidade, a profunda crise do réxime non só mantense, senon que profundase. A tomadura de pelo que foi o referendo grego, no que ao NON da poboación respostaron co SI do acordo, pon un punto e aparte numha das institucións fundamentais de soporte do réxime español, a Unión Europea. Demonstra branco sobre preto que a democracia e a soberanía non existen nos dicionarios dos dirixentes europeos, desde Merkel ate Rajoy.

Frente a esta recorrente crise, desde as mais diversas forzas estase a propor a apertura dun Proceso Constituínte. Calquera proceso constituínte que realmente queira arranxar os problemas sociais xerados pola crise do capitalismo, ten que partir do recoñecemento aberto e claro de que a clase traballadora e os pobos non collemos nesta Unión Europa, inhabitábel para a “xente decente”, nin neste réxime, que ademais de todas as contrarreformas laborais, privatizacións e desmantelamentos, ven de dar umha puntilla aos direitos democráticos mais esencias coa lei Mordaza.

Mas tamén estamos diante dun 25 de Xullo moi especial, porque en setembro Catalunya vota numhas eleccións plebiscitarias o seu futuro na “España”, e en novembro, tamen produces un plebiscito entre o “bunker” en defensa da Constitución, PP/Ciudadanos, as forzas que prantexan umha reforma da Constitución para non mudar nada (PSOE) e os que de maneira clara ou ambigua, falan dun cambio de réxime.

Para CV o que ten que unir as forzas sociais e políticas e “enfronta-lo réxime”, cara a súa ruptura, que é ten que ordenar todos os aspectos da loita política, desde a mais concreta das loitas sociais ate as candidaturas de unidade popular, cara a apertura dun proceso Constituínte que garanta o seguinte plan contra a crise:

1.- que derrogue todas as medidas do PPSOE contra a clase traballadora e os pobos.

2.- que garanta o exercicio efectivo do direito a autodeterminación da Galiza, e o resto das nacións, no cadro dumha Federación de Repúblicas.

3.- que renacionalice / nacionalice os servizos públicos privatizados, baixo control dos traballadores / as e as asociacións de usuarios/as.

4.- que nacionalice a banca e as empresas estratexicas (electricidade, transporte, auga, farmacéuticas...) baixo control obreiro.

5.- que non pague a debede publica española, creada por imposición do artigo 104 do Tratado de Maastricht.

6.- que garanta a igualdade real de xénero e raza, garantindo os direitos individuais das mulleres a un aborto libre e gratuíto, na Seguridade Social, e direitos políticos e sociais para todos e todas.

7.- que derrogue toda a lexislación represiva (lei de partidos, mordaza,...) e decrete a amnistía para todas as persoas acusadas ou condenadas por loitar na defensa da clase traballadora e o pobo.

8.- que apoie o pobo grego na súa loita contra o acordo humillante, e chame á ruptura coa UE de todos aqueles pobos afectados polo austericidio da Comisión Europea/BCE/FMI.

9.- que aposte abertamente por umha outra Europa, a dos Traballadores / as e os pobos.


Para CV conquistar a Ruptura co Réxime non supón necesariamente a apertura dun só proceso constituínte, esixindo ás nacións a “espera” os demais,... Se algumha nazon comeza o seu proceso constituínte é sumamente progresivo, pois debilita ao réxime. Mas só coa unidade da clase traballadora galega, catalana, vasca, española e mesmo europea, se pode garantir chegar o final da nosa loita, a supresión da explotación e a opresión de todo tipo.

O réxime non dará nada gratuíto, a aprobación da Lei Mordaza é a blindaxe da súas institucións en crise, por elo, non abondan as candidaturas para as institucións; só coa loita unitaria e independente da clase traballadora e os pobo conquistaremos a ansiada Ruptura co Réxime do 78.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-07-2015 21:17
# Ligazón permanente a este artigo
Por un 25 de xullo de UNIDADE
POR UN PROCESO CONSTITUINTE


O 25 de Xullo é umha data importante na política galega, e sería un bo momento para xuntar as forzas politicas e sociais mais alo das siglas, numha manifestación unitaria e aberta, que culmine numha gran asemblea popular en Compostela onde se comece o debate de qué alternativa erguése desde o pobo traballador galego ás medidas de austericidio impostas desde Bruxelas e Madrid, e desenvolvidas pola Xunta do PP.


A tentativa de impor o pobo traballador grego o ter que pagar os desastres dos anteriores gobernantes e a sua burguesia, saltando os resultados dumhas eleccions, ratificado nun NON rotundo á austeridade e os recortes (“as urnas son perigrosas”, dixo umha dirixente do PP), demonstra que os termos “democracia” e “soberanía” dos pobos non estan nos diccionarios da UE, nin dos seus servís gobernos.

Este 25X producese neste cadro de ataque en toda regra no só contra os direitos sociais e laborais do pobo traballador galego e europeo, mas tamen contra as liberdades democráticas mais elementais, destruidas pola “lei Mordaza” nunha siniestra lembranza do que foi o franquismo.

Nestas condicions o pobo traballador galego non podería saír ben parado. Un pobo condenado historicamente polo estado español á ser suministrador de materias primas e man de obra barata, non pode esperar outra cousa dese Estado. A Xunta do PP, como bo axente dos interese do capital español e europeo, son os que desde dentro da sociedade galega, aplican conscientemente estes planes de desindustrialización, perdas de postos de traballo e privatizacións. Así, os salarios da clase traballadora galega son dos mais baixos do Estado Español; ser “muller, galega e traballadora de hostelaría” supon ter os salarios mais baixos de todo o estado.

Por outra banda, como se fose umha volta o pasado, os gandeiros galegos teñen que se movilizar de novo porque o leite galega é a mais “barata” do estado. A Xunta do PP fixo, nestos anos, todo o posible por que Galiza voltara a encabezar as listaxes de emigración, conseguindo o record de que en 40 anos poboación galega non aumentara, mentras a española case doblouse, Galiza segue a ser a suministradora de man de obra barata que sempre foi.

Os pobos como o galego, como o grego e outros tantos, mentras esteamos en esta UE e nós no Estado centralista Español, non temos a nosa disposición de ningumha ferramenta real para enfrentar por nós mesmos a resolución dos nosos problemas. Se esperamos que desde Bruxelas ou Madrid veñan solucións, estamos enganando o pobo, pois a experiencia demonstra todo o contrario: todo o que veu deles foi peches de empresas, reconversións e desmantelamento industrial, privatizacións, e dicer, empobrecemento social. Por todo elo, hai que muda-las instituciones, tanto da UE como do Estado Español.

Temos que avanzar na ruptura con estas institucions. De igual xeito que temos que apoiar con todo o pobo grego contra as imposicions da UE, por umha outra Europa (a sua loita é a nosa loita!), na Galiza e no Estado Español temos que caminar cara a apertura dun Proceso Constituinte que rompa co rexime do 78, que garanta o exercicio do direito á autodeterminación da Galiza e abra as portas a umha saída obreira e popular á crise.

Para enfrentar estos retos é preciso que todos os que rexeitamos este rexime e o capitalismo, levantemos as bandeiras que levantemos, constrúamos umha unidade loita.

A crise economica, a dureza coa que a UE (e os gobernos no Estado Español) están a actuar para destruir definitivamente as conquistas grega e convertilos numha colonia, por branco sobre negro que estas tarefas non se poden acadar desde o illamento, interno e externo; senon que baixo umha unidade respectuosa cos direitos dos pobos, avance nesos camiños de loita. Galiza, como na Grecia, non saíran da sua postración senon é procurando a unidade da clase traballadora e os pobos contra a UE e o rexime.

Por elo, desde Corrente Vermella consideramos que mais alo das saídas que hoxe vexamos, é preciso comezar a construir desde a base, desde os centros de traballo e estudo, barrios e vilas, esa unidade, ese frente amplo contra o rexime do 78 e por un proceso constituinte que rompa con él e a estructura do rexiem. Este ten que ser o cemento que umha esa confluencia.

Galiza, 7 de xullo de 2015
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-07-2015 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
Todos ás rúas en defensa do NON no referendo grego!
Grecia vai realizar un referendo o vindeiro domingo para aceptar ou rexeitar o “acordo” proposto pola Troika (Comisión Europea, Banco Central Europeo e FMI). No caso de que gañe o SI será aplicado un plan de austeridade máis, e unha redución máis de salarios e de dereitos.

O presidente da Comisión Europea, Jean-Claude Juncker, deixou de lado a diplomacia e pediu abertamente que o pobo grego vote polo SI. Angela Merkel rexeitou unha última proposta de acordo feito por Tsipras, esperando que gañe o SI no referendo.

A propaganda imperialista culpa ao pobo grego pola crise actual. Trátase dunha mentira ao servizo dos bancos europeos, os grandes beneficiados polos plans de austeridade. O resultado da aplicación deses plans no últimos cinco anos demostra esa falsidade: a situación do país só agravouse. A débeda externa aumentou, a produción de país retrocedeu a niveis semellantes a unha depresión. Os traballadores e o pobo grego tiveron os seus salarios reducidos, os seus dereitos atacados.

O pobo debe derrotar esta nova presión do imperialismo. Foi contra eses plans que os gregos realizaron 35 folgas xerais. Foi contra iso que o goberno Syriza foi electo en xaneiro. Por iso chamamos ao voto NON no referendo.

Por un NON consecuente, de loita contra o imperialismo

Tsipras está a facer campaña polo NON. Pero o NON de Tsipras e o NON dos traballadores gregos deben ser moi diferentes.

Tsipras defende o NON para volver á mesa de negociacións co Eurogrupo e conseguir un plan de austeridade un pouco diferente. El tirou ao lixo o programa de Salónica e os compromisos asumidos cos traballadores gregos nas eleccións (aumentar o salario mínimo, revogar toda a reforma laboral do goberno anterior). Retrocedeu en todas as súas promesas co obxectivo de conseguir unha ?reestruturación? da débeda, que mantería intacta a política de austeridade.

O goberno grego presentou un plan aos acredores que incluía a elevación gradual da idade para xubilación de 62 a 67 anos, ademais de eliminar paulatinamente os subsidios e aumentar os impostos para xubilados. Aumentaba tamén, gradualmente, o superávit fiscal de 1% en 2015 até 3,5% do PIB en 2018. Estivo de acordo con case todas as imposicións da Troika.

Foi ese plan de austeridade que o imperialismo non aceptou porque quería máis rigor sobre os xubilados, máis desemprego, máis privatizacións. Tsipras foi obrigado a convocar o referendo porque sería obrigado a facer tantas concesións que significarían un suicidio político. Pero quere o referendo para fortalecerse e? volver á mesa de negociacións.

O NON dos traballadores debe ser o punto de partida para rescatar aquilo que Tsipras prometeu antes das negociacións: aumento dos salarios e as pensións, o fin das privatizacións e da austeridade. Iso non pode ser cambiado por unha reestruturación da débeda, ilegal e odiosa.

Hoxe non se pode dicir o que vai suceder co referendo. O imperialismo fai unha campaña de terrorismo pola prensa, coma se o rexeitamento do acordo e a posibilidade da saída de Grecia do euro fose unha catástrofe. Coma se a catástrofe non fose a actual crise do país causada polos plans de austeridade do últimos cinco anos.

O peche dos bancos e a retención dos depósitos bancarios nesta semana, determinada polo goberno para evitar unha corrida xeneralizada, axudou a crear ese clima de incerteza. Pero, alguén pode preguntar, o goberno non foi obrigado a iso pola presión do imperialismo? Si e non. Tivo que facer iso porque non estatalizou os bancos, medida fundamental para deixar sen efecto o bloqueo do Banco Central Europeo.

Os ricos non foron afectados. Mentres se realizaban as negociacións, os grandes burgueses e os bancos retiraron o diñeiro que aínda tiñan dentro de Grecia e transferírono para os paraísos fiscais.

O goberno Tsipras será responsable se seica a campaña do imperialismo é vitoriosa e gaña o SI. Foi o goberno grego o que sementou a ilusión reaccionaria de que era posible un acordo coa Troika que beneficiase á maioría da poboación. Non hai negociación posible que poida conciliar os intereses da maioría do pobo grego cos do imperialismo.

A permanencia na zona euro e a continuidade do pago da débeda significan a submisión ao imperialismo alemán e francés, e a aceptación de máis austeridade. O NON no referendo debe ser o punto de partida dun plan de mobilizacións dos traballadores gregos, pasando por encima dos obxectivos do goberno Syriza.

Os traballadores gregos precisan tomar o destino do país nas súas mans, dicindo un NON a leste e todos os plans de austeridade. Os traballadores deben pasar á ofensiva coas súas propias mobilizacións. A vitoria do NON debe ser seguida de inmediato coa expropiación dos bancos para evitar a continuidade da fuga de capitais. É preciso romper co euro e co pago da débeda.

Apoiamos as mobilizacións en todo o mundo para apoiar a loita do pobo grego contra as imposicións do imperialismo. Imos ás rúas a apoiar o NON no referendo do domingo. En particular en Europa, esas mobilizacións deben esixir dos gobernos o fin das vergoñosas presións sobre o pobo grego e o goberno Tsipras, e defender a anulación da débeda grega.
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 04-07-2015 21:12
# Ligazón permanente a este artigo
Elecciones 2015: un balance cara o futuro
Sumasmos-nos ao entusiasmo popular ante esta derrota do PP e esta porrada en Rajoy. Os resultados foron unha clara expresión do grito das rúas durante estes anos de loitas: Que se vaian agora!

O Partido Popular (PP) sofreu um duro castigo depois de anos de corrupcción, políticas contra a clase traballadora, espólio e desmantelamento do Estado e de ataques às liberdades democráticas. Perdeu quase dous milloes e meio de votos desde as eleccións municipais anteriores. Alen de perder na Coruña, Ferrol ou Compostela, caíram em lugares como Madrid e Valencia, onde Esperanza Aguirre e Rita Barberá foram derrotadas e humilladas. Perderam todas as maiorias absolutas que tiñam en Comunidades e perderon muitos de seus gobernos e muitos de seus municípios.


Vitória das candidaturas de unidade popular


As grandes vencedoras da noite foram as candidaturas de unidade popular. Marea Atlántica en Coruña, e Santiago, Lugo, Ourense, Manuela Carmena e Ada Colau podem chegar a alcaldesas de Madrid e Barcelona. Em outras cidades, como Zaragoza ou Cádiz, se dá a mesma situación.

Esas candidaturas foron votadas com o mandato popular de por os municípios ao servizo da cidadanía. Foron votadas para parar os desafiuzamentos e para que todos/as teñamos acesso a unha casa digna. Para por en pé un plano de emerxencia social que non permita que nengunha crianza durma sen comer ou que cortem a luz e a auga das famílias. Para defender e recuperar os servizos públicos e expulsar deles as grandes construtoras. Para auditar e non recoñecer a debeda como lexítima.

As candidaturas de unidade popular que gañaron nos concellos teñen que desenvolver esas medidas, ainda que iso supoña enfrentar as próprias limitacións legais dos municípios. Apelar à mobilización é a única maneira de sustentar estas propostas en institucións proxetadas para administrar recortes.

O PSOE xa correu a se relocalizar na esquerda e a postular-se como o piloto da “mudanza”. Vai querer vender seu apoio, necesário, en muitos casos, para gobernar, en troca de esterilizar os novos concellos para levar adiante qualquer medida de ruptura. Porén non há de se aceitar chantaxe. Há de colocar seu apoio em base a um plano de emerxencia social. Se o rechazaren e preferiren dar concellos ao PP ou bloquear a candidatura, deben ficar de fora! Os acordos ten de ser públicos e claros.

O compromisso das candidaturas de unidade popular foi contraído coa a xente, non para serem fiadoras da ordem dos de cima. Baixo ningumha circunstancia podemos pasar através de aros e nos submeter ao mal menor.

Nos últimos meses, un novo panorama ven xurdindo. Visualizas-se claramente umha vontade de mudanza que pare a sangria que os trabalhadores / as sofremos e que se faga con que os ricos paguen en vez de nós.

Grandes posibilidades recaen sobre as candidaturas de unidade popular. E, também, grandes responsabilidades: serem leais aos de baixo, enfrentar os de cima, desobedecer a legalidade traizoeira quando nos vexamos obrigados/as a iso. Ese é o camiño. Organizar a mobilización e apelar aos pobo traballador é a forma de avanzar. Nesa tarefa, Corrente Vermella estará remando xunto, para:


APLICAR MEDIDAS SOCIAIS E POLÍTICAS QUE GARANTICEN OS DIREITOS SOCIAIS E POLITICAS


1.- Frente a uns concellos despilfarradores e uns “políticos/as” con salarios de executivos de grandes empresas, ningún salario por cima da media da clase traballadora.

2.- Frente a uns concellos endebedados por obras faraónicas ao servizo das construtoras, non pago da débeda xerada e ningumha obra que non estea baseada nas necesidades socias. As infraestruturas que o pobo traballador precisa non son tunéis a ningures, nin AVEs que non son AVEs, senon tren de proximidades, centros de saúde, xardíns de infancia, escolas, etc.

3.- Frente uns concellos que so apoian formalmente as loitas obreiras contra os empresarios, mas despois apoianse neles para a xestion dos servizos, é preciso facer o contrario, botar-llos fora, remunicipalizar os servizos públicos e abrir as institucións á clase obreira e aos veciños / as, a todas as loitas sociais, dando todas as facilidades para a sua organización.

4.- Frente uns concellos implicados en moitas ocasións na represión das loitas obreiras e sociais, os novos concellos teñen que ser baluartes na defensa das liberdades individuais e colectivas da sociedade: desde centros de apoio ás mulleres en loita contra o patriarcado, a través de comedores colectivos, xardíns de infancia, centros de acollida,...; como á xuventude contra a sua marxinación por umha sociedade que “idealiza” o “novo”, mas penaliza e persegue a rebeldía xuvenil.

5.- Frente uns concellos despolitizados, convertidos en orgaos de “xestión” dos interese da direita e a patronal, reivindicamos uns concellos implicados na loita da Galiza pola autodeterminación, na solidariedade internacionalista cos pobos en loita contra o imperialismo.

6.- Frente uns concellos que fomentan o localismo para enfrentar á poboación artificialmente, defendemos unha outra organización adminitrativa: a disolución das Deputacións, verdadeiros nichos de corruptos e formas caciquis, e a constitución de comarcas , rompendo a estrutura provincial imposta polo Estado á Galiza.

Corrente Vermella non fía nas eleccións como instrumentos para mudar, só fiamos na mobilización e a autoorganización social, coa clase traballadora organizada á cabeza, para conquistar e defender as suas reivindicacións.

Esto supon pular pola autoorganización nos barrios, centros de traballo e estudo, recollendo a tradición do 15M das Asembleas Populares ou a través das AA Veciñais non corrompidas, co fin de que eses concellos gañados á PP e PSOE sexan a punta de lanza contra este réxime baseado na Constitucion do 78, a que permite os desafiuzamentos, os despedimentos masivos, e austericidio o servizo do pago da débeda.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 05-06-2015 17:41
# Ligazón permanente a este artigo
Nas municipais: Botar fóra ó PP!


POR UNS CONCELLOS O SERVIZO DO POBO TRABALLADOR

Xa desde as municipais do 2011 que viran nascer o 15M existe umha ansia popular de botar fora a tódolos corruptos, mentireiros, recortadores e amigos de banqueiros e empresarios. Estas eleccións celébranse nun momento de crise para as institucións do goberno e os "vellos" partidos e sindicatos. Nestes anos, estoupan a crise económica, o 15M, Gamonal, Can Vies, as Marchas da Dignidade, Podemos, a dimisión de Juan Carlos, ... Os traballadores e as traballadoras perceben que hai umha oportunidade para romper co bipartidismo e botar fora o partido herdeiro do franquismo, o que significaría un enorme paso adiante na loita contra este Réxime en crise.

Galiza é um pais a medio construír ao servizo dos proxectos de sempre: a emigración masiva e a aportación de materias primas para as industrias de fóra, desmantelando o resto. Os concellos son parte decisiva neses proxectos: as liortas municipalistas sobre aeroportos, ou portos exteriores, ou sobre “AVEs” que só unen cidades a prezos e horarios inservíbeis para a clase traballadora dividen á poboación e impiden ver quén é o verdadeiro inimigo. O localismo “pailán” do que fan gala tódolos políticos institucionais prometendo a cada quen mais obras faraónicas é refuxio de corruptos, beneficio para corruptores, e umha política consciente para manter esta realidade aínda caciquil de opresión e marxinación para toda Galiza.

Frente a esta desfeita teñen xurdido en moitas vilas e cidades agrupamentos populares que respostan ó desexo de botar fora ós corruptos (personificados na Galiza no PP e no PSOE) e cambia-las formas de facer política. Estes novos candidatos introducen propostas favorabéis para a poboación, propoñendo pór os concellos ao servizo da cidadanía. Desde Corrente Vermella chamamos a votar ás candidaturas da esquerda ou de unidade popular para que o bipartidismo rache dunha vez. Pero ate aquí chega o noso acordo con elas.

CÓMO POÑE-LOS CONCELLOS REALMENTE Ó SERVIZO DOS TRABALLADORES

Para Corrente Vermella é umha reacción xusta mas limitada para a situación: a gravidade dos problemas da poboación e evidencia de que as institucións de goberno dos concellos somentes serven para poñer os cartos e servicios públicos a disposición dos bancos e os empresarios por medio dos políticos (corruptos ou non). A política local ten os límites obvios do mercado/mundo global. A meirande parte dos problemas mais graves dos concellos teñen a sua orixe en Madrid, Bruxelas ou nos despachos dos bancos e multinacionais. Pór os concellos o servizo do Pobo Traballador significa adoptar medidas que chocan coas institucións e leis derivadas deles. Para Corrente Vermella calquera proposta política favorable ao pobo traballador bate de fronte co marco legal dun Réxime feito á medida dos planes da UE e dos Estados; sen ir mais lonxe, a Lei de Réxime Local pon os orzamentos municipais baixo control do Ministerio de Facenda ou a famosa reforma do artigo 135 da Constitución, no que se impón o pago da débeda como prioridade frente os gastos sociais. E temos que ser claros. Sen a derrogación inmediata de todo o anterior, nengumha das propostas ao servizo do pobo traballador que se podan facer teñen a menor garantía de continuidade. Establecer bolsas de emprego controladas polos desempregados e as suas organizacións, remunicipalizar os servizos privatizados e a municipalización do solo para facer vivendas de aluguer barato, criar redes de transporte publico colectivo que integren os diferentes medios (buses, tren, etc.), ou redes de autodefensa e centros de acollida para as mulleres frente ás agresións machistas,... son medidas que non collen dentro dos estreitos limites das políticas da UE e os gobernos.

Para nós, que o concello estea ó servizo do pobo traballador significa que eses concellos gañados á PP e PSOE sexan a punta de lanza contra este réxime baseado na Constitucion do 78, a que permite os desafiuzamentos, os despedimentos masivos, e austericidio o servizo do pago da Débeda. Que o concello estea ó servizo do pobo traballador significa que para loitar contra este réxime que nos nega todo o que precisamos temos que pular pola autoorganización nos barrios obreiros e populares, recollendo a “tradición” creada polo 15M constituíndo asembleas populares ou a través das AA veciñais non corrompidas. Que o concello estea ó servizo do pobo traballador é que estas Asembleas/AA veciñais non só participen e controlen desde abaixo, esixindo a revogación dos cargos públicos electos se fose preciso. E que nesas asociacións se debatan as decisións de loita contra o réxime que o novo goberno municipal vai ter que adoptar se non quere traicionar á poboación.

Hai que ter presente que nas condicións actuais, calquera concello que se declare insubmiso ás medidas de austeridade e recortes impostos pola UE, vai ter que mobilizar á poboación traballadora. E temos que mobilizarnos, porque xa sabemos que nada se consegue somentes con mítines, discursos nos plenos e papeliños dun lado para outro. Un goberno local que aspire a poñe-las institucións ao servizo da poboación, inevitablemente vai ter que forzar ou salta-las leis, senón quere ser un simple encargado de xardinería ou das festas locais. E somentes se consigue coa xente presionando na rúa.

Corrente Vermella non fía nas eleccións como instrumentos para mudar, só fiamos na mobilización social, coa clase traballadora organizada á cabeza, para conquistar e defender as suas reivindicacións. Non podemos depender de gobernos que somentes miran polos intereses dos ricos. Consideramos que trás as eleccions, gañe quen gañe e goberne quen goberne, a clase traballadora e o pobo terán que se mobilizar para avanzar na conquista das suas reivindicacións e mantelas no futuro, por iso, máis aló de ir votar chamamos á constitución dum bloco unitario da clase traballadora que teña como sinal de identidade a loita na rúa e a unidade das loitas.

QUÉ MEDIDAS SOCIAIS E POLÍTICAS PODEN GARANTIR QUE O CONQUISTADO, E QUE ESTÁ POR CONQUISTAR, NON VAI SER DESTRUÍDO POLO GOBERNO DE QUENDA?

Insistimos en falar de clase traballadora e non de cidadanía coma moitas destas candidaturas, porque consideramos que son a xente que depende dun salario ou de axudas, o pobo traballador, os que verdadeiramente pagan a crise: empresarios como Ortega, Jove ou Rivera, banqueiros como Castellanos, ou politicos como Vázquez e Negreira, son cidadáns coma nós pero estes non pagan a crise. Mais ben son os beneficiados.

1.- Frente a uns concellos despilfarradores e uns “políticos” con salarios de executivos de grandes empresas, ningún salario por cima da media da clase traballadora.

2.- Frente a uns concellos endebedados por obras faraónicas ao servizo das construtoras, non pago da debeda xerada e ningumha obra que non estea baseada nas necesidades socias. As infraestruturas que o pobo traballador precisa non son tunéis a ningures, nin AVEs que non son AVEs, senon tren de proximidades, centros de saúde, xardíns de infancia, escolas, etc.

3.- Frente uns concellos que so apoian formalmente as loitas obreiras contra os empresarios, mas despois apoianse neles para a xestion dos servizos, é preciso facer o contrario, botar-llos fora e abrir as institucións á clase obreira e aos veciños / as, a todas as loitas sociais, dando todas as facilidades para a sua organización.

4.- Frente uns concellos implicados en moitas ocasións na represión das loitas obreiras e sociais, os novos concellos teñen que ser baluartes na defensa das liberdades individuais e colectivas da sociedade: desde centros de apoio ás mulleres en loita contra o patriarcado, a través de comedores colectivos, xardíns de infancia, centros de acollida,...; como á xuventude contra a sua marxinación por umha sociedade que “idealiza” o “novo”, mas penaliza e persegue a rebeldía xuvenil.

5.- Frente uns concellos despolitizados, convertidos en orgaos de “xestión” dos interese da direita e a patronal, reivindicamos uns concellos implicados na loita da Galiza pola autodeterminación, na solidariedade internacionalista cos pobos en loita contra o imperialismo.

6.- Frente uns concellos que fomentan o localismo para enfrentar á poboación artificialmente, defendemos umha outra organización adminitrativa: a disolución das Deputacións, verdadeiros niños de corruptos e formas caciquis, e a constitución de areas metropolitanas/comarcalización, rompendo a estrutura provincial imposta polo Estado á Galiza.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-05-2015 20:04
# Ligazón permanente a este artigo
1º de Maio: Dia Internacional da Clase Traballadora
O 1º de maio conmemora a loita dos traballadores e traballadoras, no seculo XIX, pola xornada de 8 horas e a súa conquista. “Oito horas para o traballo, oito o soño e oito para a casa”, dicíase. É umha homenaxe aos obreiros / as mortos pola represión do goberno nas folgas que, en 1886, atinxiron os EE UU.

O 1º de maio, malia seren un día festivo, non ha nada que festexar. Desde o comezo da crise no 2007 os direitos dos traballadores e as traballadoras non deixan de retroceder polas politicas dos sucesivos gobernos. Baixo a xustificación da crise que crearon os capitalistas e banqueiros, aproveitan para aplicar reformas laborais, rebaixar os salarios,... para modificar xornadas laborais para voltar ás horas de traballo previas ás xornadas de Chicago en 1886. Non é estrano para ninguén atopar xornadas de 10. 12 e 14 horas con salarios que non chegan a fin de mes, como facían os obreiros e as obreiras que se levantaron na cidade norteamericana.

Tampouco é umha traxica novidade o que acontece coa migración dos seres humanos. A maioria dos traballadores / as que protagonizaron o 1º de maio, eran europeos que fuxian da misera, da fame e as guerras na “vella” Europa, cara un futuro mellor no “novo” Mundo. As condicions de traballos que lles esperaban e a represión do goberno espertou-lles do soño.

Hoxe, a Europa dos Capitalistas que é a Unión Europea é un soño de esperanza e futuro para millóns de seres humanos que escapan das guerras e da miseria, ou ben para morrer no Mediterraneo, ou no mellor dos casos incorporarse á clase traballadora europa, en paro u na “ilegalidade”, nas condicions que fannos lembrar as que provocaron o levantamento de Chicago.

Frente a estas condicions, a loita segue a darse. Os afronorteamericanos, tras as loitas de Ferguson, voltan ás ruas en Baltimore contra a violencia policial; asistimos a folgas mundiais como a dos “fast food” (Mcdonalds, Burger King,...), umha folga en 39 paises pola suba de salarios. O pobo kurdo, coas mulleres á vangarda, veñen de derrotar militarmente aos sicarios do Estado Islámico en Kobane.

Na Europa a vitoria de Syriza, a pesar das rebaixas nas suas exixencias, marca un alto punto no enfrentamento coas politicas da UE; mas non están sós, os traballadores / as do transporte alemán estan en folga, ha mobilizacións na Franza e na Italia contra os recortes e a austeridade. Ou as grandes mobilizacións no Estado Español desde o 15 M ate o pasado ano, contra a lei do aborto, as mareas contra as privatizacións, Gamonal, Can Viés,... co remate da Marcha a Madrid do 22 M, que xunto cos resultados das europeas, estiveron tras a dimisión do rei Juan Carlos, do ministro Gallardón, etc.


UNIDADE NA DEFENSA DOS NOSOS DIREITOS


O empobrecemento das familias traballadoras en xeral, e da clase traballadora no concreto, é o resultado das políticas de recortes que desde a UE ate o goberno e a Xunta veñen aplicando, e que na Galiza significa a condena á emigración permanente.

A loita pola defensa dos nosos direitos laborais e directamente política. Os recortes no laboral veñen acompañados de recortes nas liberdades democráticas a través de leis como a “lei mordaza” ou a reforma do Codigo Penal, que tenta impedir a actuación dos piquetes de folga. Para atar aos traballadores / as, a represión policial e política é a outra cara da imposición das reformas laborais, o sindicalismo pechado dentro das portas das empresas esta desbordado pola necesidade dunha resposta politica.

A estas alturas da crise as respostas parciais non abondan, temos que comezar a construir umha alternativa social o capitalismo, ás suas crise e os seus gobernos, que rache clara e rotundamente cun rexime corrupto ate a medula, para recuperar os métodos máis axeitados para responder con eficacia e claridade ás suas agresións.

A nacionalización das empresas que ameazan co peche e os despidos cada vez que teñen um problema, a renacionalización de todos os servizos privatizados, a reducción da xornada laboral (as 8 horas outra vez?) sen reducción do salario, o non pagamento dumha debeda que non criamos,... en fin, a planificación democrática da economía, non collen neste sistema en crise, nin dentro das suass institucións e gobernos. Precisamos de organizacións das clase traballadora unitarias, democráticas, que resposten con claridade a estos retos da sociedade, non repetir clichés do pasado de estabilidade social do Estado do Benestar, asesenado pola crise capitalista.

Os gobernos, a UE, non nome do capital, teñen declarado a guerra á xente traballadora e os pobos. As cidades ianquis semellan cidades iraquianas ou palestinianas, con forzas policiasi semellantes a marines; a impunidade dos antidisturbios españois, a través das leis das que se dotan para reprimir, situannos nun estado de excepciòn non declarado. A intención da UE de bombardear os barcos piratas que traen persoas inmigrantes á Europa, din claramente cal é a unica resposta que coñecen; a da forza.

As Marchas da Dignidade, os sindicatos que fan parte delas, teñen anunciado umha Folga Xeral para Outubro. Umha folga xeral é o punto maximo de unidade frente os gobernos e as suas políticas, por iso témola que construir desde os centros de traballo, de estudo, barrios obreiros e populares, pulando pola realización de asembleas populares abertas, onde se debatan os seus obxectivos, a sua necesidade e os medios para levala o conxunto da poboación traballadora.

Umha folga constrúese forxando a unidade a cotío das loitas, como recentemente fixeron na Coruña as traballadoras de Atento e os Instaladores de Telefonica. Unidade que non significa renunciar ás siglas de ninguén: quere dicer que os interese da xente traballadora como clase mundial están por riba dos interese das organizacións particulares.

Corrente Vermella chama a participación nas manifestación das CIG, baixo o lema

UNIDADE NA DEFENSA DOS NOSOS DIREITOS

GOBERNOS DIMISIÓN
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-04-2015 22:06
# Ligazón permanente a este artigo
CONTRA A PRIVATIZACION DA SAÚDE: Os recortes matan
Corrente Vermella chama á participación na manifestación o vindeiro xoves 19, ás 20 h na Casa do Mar, xunto a faixa da Coordinadora Antiprivatización, contra os recortes e por umha Sanidade Publica Universal.

A Xunta, en correspondencia coas intencións do goberno central, teñen acadado os procesos de privatización e desmantelamento do Sergas, numha política de “terra queimada” nos servizos públicos. Tras as vitorias parciais das mobilizacións sociais que incluíron ocupacións de hospitais e folgas, en Madrid ou Castela A Mancha, onde paralizaran as vendas de hospitais publicas ou o peche de centros de saúde, os gobernos voltan á carga para deixar pechado antes das eleccións o total desmantelamento.
Na Galiza, á privatización do servizo de mantemento do Materno da Coruña engádense a intención de crear xa as áreas de xestión, para, apoiados en sectores médicos, introducir a división e a competencia entre as áreas, e así recortar nas menos “rendibles” e privatizar as demais, coas plantillas competindo entre si para ver que se salva da queima.
Galiza parte nesta pelexa cun amplo sector da sua sanidade xa privatizado desde fai anos,l que ningún goberno foi quen de pórlle freo: o hospital de referencia para 150 mil vigueses é privado, POVISA; que todos os anos ameaza con peches para presionar á Xunta na negociación do concerto, pondo en perigo miles de postos de traballo e a saúde da poboación.
Alén diso, temos o tremendo custe que supoen as derivacións dos hospitais públicos cara privados, para cumprir umha normativa nas listaxes de espera que fixeron con esa intención.
Este panorama é desolador se non o freamos coa mobilización conxunta dos traballadores / as do sector e a poboación, unidade que inclúe aos traballadores / as da sanidade privada, divididos da publica por interese corporativos; mas traballan para a publica con menores salarios e piores condicións laborais. Os únicos beneficiarios desta división son as empresas que están tras a privatización da sanidade.
Deste os medios de comunicación e as institucións tentan xustificar todo isto pola austeridade que faria sustentable o sistema público. O que non din é que privatización dos servizos son, sempre, mais caros. A industria farmacéutica, os servizos de mantemento privados, as derivacións á privada e os concertos como POVISA, encarecen os custes, porque desde a Xunta se lles garanten os beneficios. Ninguén monta un negocio para non ter beneficios. E a experiencia o demostra-o coa privatización de hospitales en Alicante e Valencia, o mesmo en Inglaterra.
A porta aberta á privatización da sanidade ven da aprobación da Lei 15/97 polo PPSOE, que permitía a entrada das empresas na saúde. A sua derrogación é umha precondición para calquera medida posterior.
A vitoria de Madrid frente a venda dos hospitais ou de centros de saúde demonstra que é posible parar as políticas de “terra queimada”. Para iso é imprescindible a unidade na mobilización de todos os sectores sociais afectados, dos traballadores / as da publica e a privada pola homoxeneización das condicións laborais que suporía a nacionalización de todo o sector, POVISA á cabeza.
Non pode ser que a saúde sexa un negocio para umhas empresas, mesmo construtoras, e para umhas multinacionais farmacéuticas, que co seu afán de lucro provocan a morte de persoas como no caso da Hepatite C, ou incremento do sufrimento e perda de saúde nas enfermidades crónicas como os tratamentos de dialisis, sida ou cancro. A nacionalización do sector inclúe, sen lugar a dubidas, á industria farmacéutica, as súas patentes e demais, parte do que ten que ser un verdadeiro Servizo Nacional de Saúde.
Mas a simple nacionalización non é solución se seguen os gobernos da Unión Europea, atados a umha organización supraestatal que impón os recortes para pagar á débeda que eles xeraron, á banca e multinacionais. Umha débeda que a pesares dos recortes, segue a crecer polos pagos nas privatizacións.
A nacionalización só pode ser umha solución se non os botamos XA!. Umha nacionalización baixo estes gobernos da UE sería pór “o raposo a garda-lo galiñeiro”. Só nacionalizando baixo control dos traballadores / as e doentes, podes garantir un verdadeiro servizo publico de saúde.
Non podemos esperar os “golpes de silbato” das cúpulas sindicais e políticas, pois ate o de agora demonstrase que non conseguiran parar os planes da Xunta e Feijoo. As Mares brancas demostran que a mobilización autoorganizada dos traballadores / as e da poboación a través de asembleas populares, pode frear os planes de privatización e desmantelamento.

POR UMHA SANIDADE PUBLICA UNIVERSAL
NON O PAGO DUMHA DEBEDA QUE NON É NOSA
GOBERNOS DIMISIÓN

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-03-2015 20:21
# Ligazón permanente a este artigo
8 DE MARZO 2015 – DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
Polo emprego e os servizos públicos de calidade
Contra do machismo e a desigualdade
AS MULLERES SEGUIMOS EN LOITA!


O goberno insiste en que estamos na senda da recuperación económica. Pero esta non é a realidade que vivimos as mulleres traballadoras a diario. O Estado español ten hoxe a taxa máis alta de desemprego feminino da UE, unha das máis altas en desigualdade salarial a pesar de que estamos mellor formadas; e descendeu 19 postos no ranking de países igualitarios do Foro económico mundial, en referencia ao 2007, ano no que ocupaba o posto número 10.
A sua “recuperación económica” apóiase nunha baixada xeneralizada dos salarios, e no recorte en investimento social e en pensións. Baséase nunha precariedade que abarca ao 50% da clase traballadora e á case totalidade de mulleres dentro desta. É a recuperación económica de bancos e multinacionais á conta de empobrecer a unha maioría e do aumento das desigualdades.
A brecha salarial que se concentra nas ocupacións máis "feminizadas" como o sector servizos e a maior porcentaxe de emprego precario, temporal ou a tempo parcial significan menores prestacións por desemprego e nas futuras pensións, e unha menor protección social polo que as mulleres temos moito máis risco de caer na pobreza.

Maternidade ou emprego... e dobre ou tripla xornada laboral
Este goberno hipócrita que pretende obrigarnos a ser nais restrinxindo aínda máis o noso dereito ao aborto, non fai nada para protexer ás mulleres que teñen ou queren ter fillos/as. Quedar embarazada, acollerse a un permiso de lactación ou de redución de xornada supón arriscarse a ser despedidas no privado ou no público. A reforma laboral aprobada polo goberno permite disfrazar moitos despedimentos nulos, doutras causas" obxectivas", e os poucos plans de igualdade que se aproban quedan en papel mollado ante a posibilidade das empresas de saltarse os convenios colectivos.
A destrución dos servizos públicos bota á rúa a miles de mulleres e obriga a moitas a renunciar á procura de emprego para poder coidar dalgún familiar, xa que vivimos nunha sociedade machista onde se nos carga con esta responsabilidade. Aínda que con máis dun millón de familias sen ingresos de ningún tipo a situación é tan desesperada, que a maioría buscamos calquera ingreso por pequeno que sexa. Así, no canto do "regreso das mulleres ao fogar" estrañado pola dereita, o que nos atopamos é a dobre ou tripla xornada laboral.
Por un 8 de Marzo de loita e combativo
Os orzamentos xerais do Estado deste ano aumentan nun 8,43% o diñeiro destinado a igualdade, o que é totalmente insuficiente para reverter os recortes dun 50% neste últimos catro anos. Ademais a partida dedicada a inserción laboral das mulleres, non alcanza nin o 12% destes.
Aumentar os permisos de paternidade ou maior flexibilidade horaria para a conciliación laboral e familiar que reclaman algúns sectores sociais son medidas necesarias, pero insuficientes. Para acabar co actual escenario de paro, pobreza, precariedade, violencia machista e ataque aos nosos dereitos, é necesario enfrontar as políticas de reformas e axuste estrutural deste goberno, monicreque da UE e a Troika.
Por iso, este 8 de Marzo ten que ser parte dun plan de loita máis amplo no que para conseguir a unidade necesaria para vencer, é imprescindible que os dereitos e as reivindicacións das mulleres sexan defendidos por toda a clase traballadora.
Botar a este goberno mediante o voto non é abondo
Este 8 de Marzo está dentro dun ano electoral que está a reconducir o descontento e a indignación social da rúa ás urnas. Ante a perspectiva das próximas eleccións municipais, autonómicas e xerais, moita xente inclínase por opcións electorais novas como ferramenta para botar a este goberno e acabar co bipartidismo. Hai que esixirlle a estas novas opcións que a loita das mulleres contra a súa opresión e polas súas demandas sexa parte dos seus programas.
E aínda que temos acordo en que o primeiro paso é botar a este goberno, as mulleres traballadoras non podemos conformarnos só con dar o noso voto, senón que temos que tomar a política nas nosas mans. Ao día seguinte do novo goberno, sexa cal for, haberá que seguir organizándose desde abaixo e saír á rúa para loitar por acabar con este réxime corrupto e antidemocrático e este modelo económico inxusto.

DESDE CORRENTE VERMELLA APOIAMOS AS MOBILIZACIÓNS CONVOCADAS E CHAMAMOS A SAÍR Á RÚA PARA ESIXIR:
-Salario igual por traballo igual e sancións para as empresas que o incumpran!
-Pleno emprego, escala móbil de salarios e redución de xornada sen redución salarial.
-Non aos recortes nin á privatización dos servizos públicos!
-Investimento público en atención sanitaria, centros de día, residencias e servizos de atención á dependencia!
-Educación pública gratuíta de 0 a 3 anos!

-Abaixo a reforma laboral. Por leis que protexan a maternidade e a inserción laboral das mulleres con fillos/as. Garantía e ampliación dasAbaixo a reforma laboral. Por leis que protexan a maternidade e a inserción laboral das mulleres con fillos/as. Garantía e ampliación das licenzas de maternidade/paternidade e dereitos de lactación!
-Investimento público para crear emprego para mulleres, sobre todo novas, con menores a cargo ou vítimas de violencia machista, con subsidios mentres se lles proporciona.
-Medidas para combater a violencia de todo tipo contra as mulleres. Recursos e medios para atender e protexer de forma inmediata a mulleres vítimas de violencia e os seus fillos/as!


Corrente Vermella é unha organización que pelexa por construír un mundo novo onde a economía estea ao servizo da maioría e non do privilexio duns poucos/as, e polos dereitos das mulleres como parte do seu programa. Facemos un chamamento a todas as mulleres traballadoras a vir connosco e nós a Corrente Vermella. Unha organización que desde unha alternativa clasista, socialista e internacionalista, pretende acabar coas bases materiais da explotación e a opresión que sufrimos a diario.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 03-03-2015 18:01
# Ligazón permanente a este artigo
Fora as mans da UE de Grecia!
Toda a solidariedade cos traballadores / as e o pobo grego!

Suspensión do pago da débeda grega!


A pesar da intención do goberno Tsipras de manter o pago da débeda pública e negociar as condicións para iso, a UE e as potencias europeas non están dispostas a abrir a man do saqueo e a expoliación de Grecia.
Estas aves rapaces alimentan os beneficios dos seus bancos coa fame, os desafiuzamentos e a desesperación do pobo grego. Énchense a boca de democracia pero non toleran un resultado electoral contrario aos seus desexos. Pregoan a igualdade entre as nacións pero tratan a Grecia como a un país colonial. Á hora da verdade, a UE móstrase como o que é: unha ferramenta de atraco aos pobos ao servizo dos bancos e dos gobernos dos grandes países imperialistas europeo
Actuando como bufón da corte da Merkel, o goberno Rajoy reclama a Grecia o pago dos 26.000 millóns de euros que ten de débeda. Uns millóns que puxo no noso nome para comprar débeda grega aos bancos privados e sacalos da lameira. Este é o talante miserable de Rajoy: sumiso até a vergoña cos poderosos e altanero cos máis débiles. Que recupere o diñeiro do saqueo de Bankia, das contas de Bárcenas, dos seus amigos banqueiros ou os 1.500 millóns do proxecto Castor, pero que deixen en paz ao pobo grego!
En Corrente Vermella pensamos que hai que pór en pé un movemento de resposta en toda Europa en defensa do pobo grego, da súa soberanía e do dereito do novo goberno a reclamar que o primeiro é garantir pan, traballo, teito e soberanía. O destino do pobo grego non pode quedar en mans da UE, das súas institucións e tratados, cuxa única función é garantir as ganancias dos seus bancos e multinacionais. Os traballadores / as e a mocidade europeos debemos pornos á fronte da batalla contra o espolio de Grecia por parte dos nosos gobernos, que é a mesma política que nos aplican a nós.
A suspensión inmediata do pago da débeda por parte do goberno Tsipras é a única forma de loitar pola súa soberanía nacional. Tsipras dixo este domingo no parlamento grego que "non negociamos a nosa soberanía nacional, non negociamos o mandato do pobo". Pero a súa proposta de oporse ás condicións do rescate e, ao mesmo tempo, manterse custe o que custe no Euro, non atopa acollida algunha en Berlín e en París. Nin sequera unha quita parcial da débeda, que non cambiaría substancialmente a situación do pobo grego, é aceptada. A proposta de Tsipras de ampliar o prazo de rescate para seguir a negociación é un primeiro retroceso do seu programa e aínda por riba as potencias europeas esixen o mantemento das privatizacións, os despedimentos e as medidas de espolio.
Desde a solidariedade incondicional co pobo grego, que o pasado xoves tomou as rúas para dicir que non son unha colonia alemá, pensamos que non hai forma de romper coa espiral de pobreza e submisión sen romper a subordinación aos tratados que permiten o saqueo do país e decretar a suspensión do pago da débeda e nacionalizar os bancos.

Rodeemos de solidariedade aos traballadores e ao pobo grego
Desde Corrente Vermella sumámonos aos distintos chamamentos que se están facendo en varias cidades de Europa a convocar actos en apoio aos traballadores e o pobo grego. Chamamos a todas as organizacións políticas, sindicais, sociais e de dereitos humanos a traballar para impulsar concentracións e manifestacións nas distintas cidades do estado Español en apoio a Grecia. Se gaña Grecia gañamos todos!

Fora as mans da UE de Grecia!
Que o goberno Rajoy cancele a débeda grega co Estado Español!
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 10-02-2015 18:40
# Ligazón permanente a este artigo
É “progresivo” o fenómeno Podemos?
Nas últimas semanas tivo gran repercusión na prensa internacional a infomación de que o partido Podemos no estado español e a coalición Syriza en Grecia poderían gaña-las eleccións e por esta vía chegar ó goberno. A noticia acentúa o carácter de “estrelas” que estas correntes políticas teñen na actualidade dentro da esquerda mundial. Especialmente no caso de Podemos, que xa no seu momento acadou moi axiña as 100000 afiliacións e 900000 seguidores en Facebook.
Moit@s obreir@s e sectores populares españoles e do resto do mundo ven con gran simpatía a esta organización. O impacto é tan grande que aínda organizacións ou militantes que se reivindican da “esquerda revolucionaria” comparten esta actitude. Esta simpatía pódese explicar pola imaxe que Podemos se outorga de se-lo “novo contra o vello” e máis en concreto de se-los “herdeiros dos indignados”, do chamado Movemento 15M, o gran proceso de movilizacións populares que no 2011 e 2012 sacudíu ó estado español e foi coñecido no mundo enteiro.
Mais é así? Podemos é realmente o herdeiro político do 15M? Nós cremos que non. Aínda que a base social é moi similar en ámbolos dous casos, o dos indignados foi un proceso moi progresivo en conxunto, namentres Podemos é un fenómeno regresivo que busca “mata-lo significado” do 15M.
Indignados: un proceso moi progresivo
Dicimos que o dos indignados foi un proceso moi progresivo de conxunto por varias razóns. Primeiro: baseouse na movilización de masas e este foi o centro da súa acción. Segundo: ergueu un xusto programa de reivindicacións populares. Terceiro: aínda que confuso, significou unha forte denuncia do réxime monárquico que domina ó estado español e as ligazóns deste réxime (e as súas principais forzas políticas, PP e PSOE) co poder económico. Nos feitos, chocaba coa institucionalidade burguesa.
Un compoñente era moi contradictorio. Por un lado era moi positiva a súa reivindicación da democracia de masas frente ós aparatos verticalistas e burocráticos, como os sindicatos UGT e CCOO, ou as organizacións políticas que se proclaman de “esquerda” coma PSOE e IU. Estas organizacións, en conxunto, foron cómplices do poder político e económico dende a caída do franquismo no 76, axudárono a levar a cabo os seus feroces plans de axuste e impediron a reacción obreira e popular maior. Fronte iso, as reivindicacións da loita e da democracia de masas resultaba un sopro de aire fresco.
Mais ó mesmo tempo esta xusta reivindicación viña acompañada da falsa ilusión de que basta radicaliza-la democracia a través de asembleas populares para enfronta-lo poder e muda-las cousas.
Finalmente tiña un aspecto totalmente negativo: por mesturar ós aparatos sindicais coa clase obreira en xeral, negábase a incorporar ós traballadores organizados (forza social central, pese a quen pese, dunha verdaeira loita contra o poder político e económico da burguesía), e reivindicaba a construcción dun movemento colectivo integrado somentes por “cidadáns individuais” e non por sectores sociais.
Esta visión expresouse negativamente durante a “marcha negra” de xullo de 2012, cando diversas organizacións chamaron a apoiar ós mineiros de Asturias (herdeiros da mellor tradición de loita obreira do país) que marchaban cara Madrid en defensa das súas fontes de traballo. As asembleas máis importantes de “indignados” votaron contra dese apoio, con argumentos “ecoloxistas” contra do uso do carbón coma combustible. Pola contra, as asembleas dos bairros máis obreiros respaldárona es sumáronse á “marcha negra” coa consigna “Madrid obreiro apoia ós mineiros”.
¿Fenómeno progresivo ou regresivo?
Aínda que teñan unha base social similar, Podemos é o contrario ós “indignados”. É un partido que busca domeña-lo descontento desta base social e esterilizala dentro das institucións burguesas.
Podemos “mata” os aspectos máis positivos dos “indignados” como a súa proposta de movilización e loita de masas, e o seu programa de reivindicacións, para transformala nunha proposta de “democratizar” as institucións imperialistas.
Ó mesmo tempo apóiase na ilusión de “radicaliza-la democracia” e propón que esta radicalización pode darse pola vía morta das eleccións burguesas. Finalmente potencia máis aspectos negativos do 15M como a reivindicación do “cidadán individual” contra a clase obreira coma forza organizada. Para a visión ideolóxica de Podemos, existe unha contradicción entre “a xente” (agrupación positiva dos individuos) e “a casta” (os políticos corruptos). A batalla dase entre estes sectores de definición totalmente ambigua, e non entre clases e sectores sociais (proletariado e burguesía).
Por iso dicimos que a proposta de Podemos é regresiva e non reformista progresiva, como moitos afirman. Non é herdeira dos “indignados” senón a liquidación do significado deste movemento. É preciso diferencia-la radicalización que expresa o crecemento do apoio electoral a Podemos (fenómeno progresivo) e a política totalmente negativa deste partido de esterilizar esa radicalización e asimila-la ó sistema.
O apoio dos grandes medios de prensa
A situación española (profunda crise económica, rabudos plans de axuste, crise do PSOE e outros aparatos da esquerda tradicional) dan o marco para que medre a influencia electoral de Podemos. Pero este proceso está lonxe de ser puro e independente. Nesa medra, Podemos contou co apoio de grandes multimedios da prensa burguesa.
Os máis relevantes son o grupo Mediapro, nado coma productora de películas moi exitosas coma “Los lunes al sol” e “Vicky Cristina Barcelona”. Hoxe está asociado á multinacional de publicidade británica WPP, e é o principal accionista da canle televisiva La Sexta e productor de moitos programas para outras canles.
Outro apoio importante é o grupo Multiprensa y Mas, co consorcio noruegués Schibsted coma accionista maioritario, propietario de moitos diarios (de pago ou de balde), Tvs, radios, etc. en varios países do mundo. No estado español edita o xornal de balde “20 Minutos”, o máis lido do país (2.911.000) que ten a maiores unha edición online moi visitada.
Un tercer grupo de medios é Display Connector, e o seu accionista maioritario é o catalán Toni Casis. Esta empresa xestionou máis de 100 xornais no mundo. Entre eles: The Independent (Reino Unido), La Stampa (Italia), Clarín (Arxentina), El Comercio (Perú), O Estado de São Paulo (Brasil), La Gazzeta dello Sport (Italia), Metro International e Público (España), Daily Mirror (Reino Unido), etc. No estado español, xestiona a maiores o xornal dixital de acceso gratuíto Público.es, con case 7.600.000 vistas mensuais.
Para terminar este punto, digamos que este partido dispón do apoio de Hispan TV, edición española da canle televisiva pública iraní. Pablo Iglesias conta cun programa nesa canle (Fort Apache).
Eliminando a democracia interna
Por outra banda a dirección de Podemos, liderada por Pablo Iglesias (PI), está a liquida-la democracia interna no partido. Así denuncia un artigo publicado na páxina de Izquierda Anticapitalista (integrante da organización internacional coñecida como Secretariado Unificado de la IV Internacional – SU), que foi impulsora de Podemos dende a súa fundación.
O artigo (escrito por un militante de Madrid traballador da saúde) informa de que “PI designou personalmente ós 62 membros que hoxe forman o CC e ós 10 da Comisión de Garantías” e que tamén se está a elixir a dedo ós secretarios xerais rexionais e diversas candidaturas. Engade que “as verdadeiras decisións tómanse arriba e se executan abaixo”, e que esa falta de democracia exprésase “nun programa en proceso de adaptación á loxica dos mercados ('realista e pragmático', segundo PI)”3.
¿O programa de Podemos é “reformista” ou proimperialista?
Un elemento central para defini-lo carácter dunha organización política é analisa-lo seu programa. É dicir aquelas medidas que propón aplicar no caso de chegar ó goberno. Nisto, seguimo-lo criterio de León Trotsky, quen afirmaba que “un partido é, en primeiro lugar, o seu programa”.
Unha análise do programa de Podemos amósanos que, lonxe de ser “reformista progresivo” é, en realidade, profundamente proimperialista. O punto 1.3 titúlase “Conversión do BCE nunha institución democrática para o desenrolo económico dos países”. No punto 1.4 (“Impulso da participación”) proponse a “creación dun Comisariado de Participación na Comisión Europea, proposto e elixido polo Parlamento Europeo...”. No punto 5.1 (Derogación do Tratado de Lisboa) proponse a “refundación das institucións da UE”1.
Noutras palabras, a política de Podemos é “democratiza-la UE” e ó BCE. É preciso lembrar que a UE, as súas institucións e o BCE son parte central da estructura política e financieira montada polos países imperialistas de Europa (con Alemania á cabeza) que teñen por obxectivo atacr de conxunto as conquistas dos traballadores e as masas europeas, e explotar ós países integrantes máis febles.
Hai que engadir que a UE e o BCE, xunto co FMI, forman a “troika” que impón e controla os duros plans de axuste en España e Grecia. A Podemos somentes lle falta pedi-la “democratización” do FMI para que o seu programa colla orde en torno a unha “troika democratizada”. Non hai posibilidade ningunha de “democratizar” ou “reformar” estas ferramentas imperialistas. Son e serán sempre armas contra dos traballadores e as masas.
Non é casual que o Financial Times (voceiro da burguesía imperialista financieira da Gran Bretaña) fixera louvanza da proposta de Podemos no artigo “A esquerda radical ten razón sobre a débeda europea”, no cal sinala que o programa de Podemos semella “un enfoque coherente para xestiona-lo risco económico posterior á crise”2. Acaso alguen pensa que esta vella e experimentada burguesía imperialista é “inxenua” ou “está enganada”? Ou que o que é bó para “eles” pode ser favorable ós traballadores e ás masas españolas?
As propostas actuais de Syriza teñen un contido similar: negociar (no marco da UE e sen romper con ella) unha reestructuración da débeda grega e a aplicación de plans de exuste “menos brutais”.
En momentos nos cales as masas españolas e gregas loitan con dureza contra os plans impostos pola “troika” e, cada vez máis, chegan á conclusión de que se debe rachar coa UE, Podemos e Syriza veñen dende a “esquerda” a tentar salvar ás institucións imperialistas e crea-la ilusión reaccionaria de que poden ser “democratizadas”.
Esta lamentable política de organizacións que se califican de “esquerda” termina levando auga ó muíño da estrema dereita e ata de organizacións fascistas europeas (coma Aurora Dourada en Grecia, a Fronte Nacional francesa e o UKIP británico) que toman a bandeira da ruptura coa UE para gañar peso de masas.
Por outra banda, no caso de Podemos, o seu carácter proimperialista exprésase tamén coa súa postura ante a loita do pobo catalán. Como sinalou Corriente Roja do Estado español, fronte das grandes movilizacións de masas e o recente plebiscito en Cataluña este partido que en abstracto defendía o dereito de autodeterminación levantou a posición de defende-la “unidade de España” ó igual que PP e PSOE.
Aínda peor: afirmou que calquera definición sobre Cataluña debería de darse dentro das “institucións democráticas españolas”. É dicir, por dentro do podre e opresor réxime monárquico herdado do franquismo.
Noutras palabras, a lóxica de Podemos é que existe o “dereito abstracto de autodeterminación”... pero, se se quere aplicar, coma no caso do pobo catalán, Podemos está en contra.
Outras presencias e omisións nas propostas de Podemos
Fronte á débeda española coa UE e os bancos estranxeiros, a consigna de “indignados” era “Non debemos, non pagamos!”. Podemos coezou cunha proposta progresiva: auditoría da débeda, moratoria do seu pagamento namentres se facía esa revisión, e non pagamento da débeda ilexítima.
Logo a dirección elixida a dedo por Pablo Iglesias virou claramente á dereita e a súa proposta actual é, básicamente, renegocia-la débeda e seguir a pagala. Iso sí, “democratizando” ó BCE.
Outro problema gravísimo do pobo español é o daquelas familias que xa non poden seguir a paga-las hipotecas das súas vivendas. Hay máis de 140 desaloxamentos diarios por este motivo e, para agrava-la situación, a lexislación española determina que esa familia debe seguir a paga-la débeda aínda que perdera a vivenda. As reivindicacións do movemento que loita contra esta realidade son: débeda cero se se perde a vivenda e aluguer social (a precios asequibles) para quen non teña vivenda. A proposta de Podemos limítase a propoñe-la “renegociación” da débeda cos bancos.
Finalmente, é imposible sabe-lo que opina Podemos acerca de temas tan importantes coma o salario mínimo (hoxe de 640 euros, moi por baixo das necesidades dunha familia) ou das pensións (xubilacións) aínda máis baixas. Aínda que a prensa preguntoulles reiteradamente qué valores propoñen nestes puntos, a resposta foi a calada, e coma dí o refrán, “quen cala, outorga”.


1.http://podemos.info/wordpress/wpcontent/uploads/2014/05/Programa-Podemos.pdf
2.http://www.elmundo.es/espana/2014/11/24/54732110ca47410f1b8b4579.html
3.http://www.anticapitalistas.org/spip.php?article30170
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-01-2015 18:42
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal