A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A NOSA APOSTA É POLA LOITA COMO EN FRANCIA
Polo Pan, o Traballo e o Teito

A campaña electoral decorre no medio de slogans baleiros, mentres a desigualdade social segue aumentando. O 22,1% da poboación vive con menos de 8.000 euros ao ano. O soldo medio de 11 millóns non chega a 700 €. O salario medio é inferior ao de hai 22 anos. Máis de nove millóns de pensionistas cobran entre 600 e 650 €. Os contratos precarios e a tempo parcial son xeneralizados e o desemprego masivo (máis de 4 millóns de persoas), é algo crónico.
Moitos mozos e mozas emigran e péchanse as portas da universidade aos fillos e fillas da clase traballadora, que non poden custear unhas taxas e matrículas das máis elevadas de Europa. Os servizos públicos seguen baixo mínimos e continúan pechándose fábricas impunemente, con EREs e ERTEs. Esta é a realidade social da gran maioría. En cambio, para os máis ricos, entre 2011 e 2014, o patrimonio incrementouse en 300.000 millóns.

A UE e a Troika ditan o programa do próximo goberno
Mentres prosegue o aparato electoral, Bruxelas xa deixou claro que, non importa cal sexa a votación, eles xa decidiran o programa do próximo goberno. A UE esixe “profundar nas reformas” que baixen os salarios,  precaricen o emprego e novos recortes de miles de millóns de euros que van afectar á sanidade, a educación e á atención social. Anunciou tamén que fiscalizará recortes trimestre a trimestre, como a un país sometido.

Non hai cambio se o goberno é vasalo de Bruxelas e do Ibex 35
Se non se planta cara e desobedécese á UE e a Troika, as promesas serán papel mollado. Non só non haberá melloras, senón unha nova onda de recortes e reformas. Plantar cara significa  pór como prioridade absoluta o pan, o traballo e o teito, porque a economía non pode estar ao servizo de banqueiros e especuladores.
Gobernos do cambio?
Sen plantar cara á UE e recuperar a loita obreira e popular, o goberno que veña, aínda que se denomine de “esquerdas”, non será máis que un instrumento que aplique os plans da UE, a Troika e o Ibex35.
Basta ver o goberno Tsipras en Grecia, que se converteu no brazo executor dos plans de miseria da UE e é a proba irrebatible de onde quedan as promesas cando se pon os ditados da UE e a Troika por encima das necesidades do pobo. Basta ver o xiro das CUP, das cales nos desvinculamos cando se someteron estrañamente ó proxecto de dereitas de Convergència. Basta ver os “concellos do cambio”, que se someteron á “necesidade de gobernar para todos”, ao respecto a leis inxustas e ao temor a enfrontarse cos poderosos, convertendo as promesas en papel mollado. Gobernar para as traballadoras e traballadores respectando “as leis e a orde” é imposible.
As empresas construtoras seguen campando ás súas anchas nos concellos, que monopolizan os principais servizos públicos, e a maioría das promesas de remunicipalización levoullas o vento; por exemplo, o concello de A Coruña ainda non remunicipalizou ningún servizo esencial (ORA, Transporte, recollida de lixo,…), agás as bibliotecas municipais e pactou os orzamentos co PP e o PSOE, sabendo que estes no regalan nada. A incorporación do PSC-PSOE (o que mandou durante 35 anos no Concello de Barcelona) ao equipo de goberno de Ada Colau é todo un símbolo.

PP E PSOE: NIN EN DIRECTO NIN EN DIFERIDO
O “socialista” Hollande, ao ditado da UE, impón por decreto unha reforma laboral salvaxe á española. Pero os traballadores e traballadoras como a mocidade francesa botáronse á rúa, con folgas, manifestacións e bloqueos para impedilo. Ese é o único camiño para cambiar o estado de cousas.
Desde mediados do 2014 vivimos un baixon das mobilizacións. O movemento de protesta foi arrastrado, desde as eleccións europeas, ao terreo electoral, institucionalizado a mans das chamadas forzas emerxentes, en particular Podemos, e da burocracia sindical de CCOO-UXT. Cidadáns, é un PP reciclado, creado polo IBEX 35 para dar unha aparencia de renovación á desgastada dereita española. Votar Cidadáns é votar PP en diferido. O PSOE está inmerso nunha crise que podería ser terminal. Unha gran parte das traballadoras e traballadores deixaron de votar a un partido de homes, institucional, corrupto e prol patronal..
A coalición Unidos Podemos (Podemos-EU), levanta importantes expectativas entre sectores populares. Pero todas as súas promesas sociais están supeditadas aos acordos coa UE. Da mesma maneira, os cambios político-institucionais que propoñen, en particular ante a cuestión catalá, quedan supeditados a unhas maiorías nas Cortes que dependen, si ou si, dun imposible apoio da dereita española. O centro do seu proxecto é lograr un acordo de goberno co PSOE, o partido das reformas laborais, os recortes, a submisión á Troika e á OTAN. Van meter pola xanela o que os traballadores e traballadoras están a botar pola porta. É o voto en diferido para que o PSOE volva gobernar.
As Mareas en Galiza, se presentan como nas eleccións do 20D facendo parte de Unidos - Podemos, sen nengumha diferenciación politica respecto os posibéis acordos co PSOE, e polo tanto é votar en “diferido” a submisión á UE e á OTAN. O BNG, pola sua banda, presenta-se como a única organización que pode defender os intereses de Galiza no parlamento do estado, sen facer eixo no direito a decidir e a capacidade de lexislar sobre as nosas necesidades; senon para constituir un grupo parlamentar Galego no Parlamento Español, que sexa un lobbi de presión, agrupando así a sectores da direita burguesa galega nun acordo nacional sen un sentido anticapitalista.

Goberne quen goberne, os dereitos deféndense! A nosa opinión
O pasado 20D participamos nalgunhas provincias como parte de Sindicalistas pola Unidade Popular (SSxUP) na candidatura Unidade Popular-EU, presentando candidatos/as que defenderon a ruptura ante a emerxencia social. Dixemos que, fora cal fose o resultado, os votos e deputados/as debían estar ao servizo da loita. O xiro que deron o PCE-EU e Alberto Garzón, esquecendo o programa electoral e abanderando a proposta dun goberno presidido polo PSOE, tirou pola borda o camiño andado con SSxUP
Este 26J desexásemos presentar candidatura propia, aproveitando as eleccións para difundir un programa socialista e organizar a activistas obreiras e da mocidade. As trabas dunha lei electoral antidemocrática e sobre todo o apagamento mediático a toda candidatura que non sexa a do cuatripartidismo fixeron que presentar lista e levar a cabo unha campaña elecotral se convertise nun esforzo desproporcionado.
Non chamamos a votar a ningunha candidatura porque ningunha presenta unha resposta real á guerra social desatada polos grandes capitalistas do Estado español e de Europa contra o pobo pobre e traballador. Queremos dicir a todas as que van votar á coalición Unidos Podemos, ó BNG ou van-se abster, que non hai cambio sen retomar a loita, sen un programa de emerxencia a favor de as traballadoras e o pobo, sen enfrentar aos banqueiros, á Troika e ao réximen monárquico e o centralismo. Sexa cal sexa o resultado, hai que retomar as rúas despois do 26 Xuño. Esta é a idea que queremos discutir coas activistas.


Ven a Corrente Vermella!

As traballadoras e a mocidade só podemos confiar na nosa propia mobilización e desde alí ir construíndo organismos democráticos de loita que se estendan, unifíquense e cheguen a ser a base do único goberno do cambio, un goberno dos traballadores/as e o pobo. Seguiremos na loita de todos os días, cos traballadores/as de Extruperfil de Sevilla, coa Coordinadora Antipivatización da Sanidade Pública na Coruña, cos do transporte público de Barcelona, coas xornaleiras andaluzas e todas as que defenden os seus postos de traballo; cos mozos/as que loitan polo dereito á educación e contra o 3+2; coas refuxiadas que esixen o dereito de acollida e unha vida digna; cos pobos que esixen o dereito democrático a decidir.
Somos anticapitalistas e revolucionarios/as, porque este sistema non ten reforma posible. Fronte a este sistema capitalista de guerras, fame e barbarie, chamámos-te a organizar-te para seguir loitando contra toda forma de opresión e explotación, por un mundo socialista onde non exista máis a apropiación do traballo da maioría por unha minoría.
Ven a Corrente Vermella! Un partido que loita polo socialismo.

POR UN PLAN DE RESCATE DOS TRABALLADORES E O POBO
Plantar cara á UE para poñer por riba de todo o pan, traballo e teito nosos, esixe entre outras medidas:
1.- Plan de choque contra o desemprego
-Derrogación das reformas laborais do PP e do PSOE
-Reposición de todos os postos de traballo perdidos en Sanidade,
educación e servizos sociais
- Nacionalización da Banca e as industrias craves
- Redución da xornada laboral a 35 horas, sen reducir o salario
- Xubilación aos 60 anos, con contratos de substitución
2.- Decretar unha moratoria no pago da débeda e iniciar unha auditoría pública. Non se pode pagar un euro aos bancos mentres as necesidades básicas da poboación non estean atendidas e non saibamos de quen é a débeda e como foi contraída. Agora, só en intereses, páganse 35 mil millóns anuais.
3.- En defensa dos salarios, recuperar o poder adquisitivo e subir o salario mínimo a 1000 euros
4.- Prohibición dos desafiuzamentos de primeira vivenda así como cortes de auga e luz.
5.- Defender os dereitos democráticos básicos, derrogación da Lei Mordaza; nova lei electoral, garantir un referendo de autodeterminación das nacionalidades históricas; liberdade de todos os presos e presas por loitar, a amnistía total.


Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-06-2016 18:44
# Ligazón permanente a este artigo
Solidariedade con LAURA BUGALHO
Desde Corrente Vermella mostramos toda a nosa solidariedad coa compañeira Laura Bugalho que este martes 7 de xuño celébrase xuízo contra ela, onde a fiscalia acúsa-a dun suposto delito de falsificación documental continua, piendo 3 anos de carcel.

Na 2009 Laura Bugalho, sindicalista da CIG, técnica do Departamento de Migración e membro da dirección, militante desta organización desde hai 24 anos. O seu labor dentro deste departamento era atender tanto ás persoas emigrantes retornadas como a inmigrantes en cuestións laborais, tambien na escolarización de nenos e nenas, asistencia médica, vivenda, etc.

Laura axudou a destapar en 2009 un armazón que desembocou na denominada Operación Peregrino, que investigou a chegada de 57 persoas de orixe marroquí, traídas ao Estado baixo promesa dun emprego, previo pago de preto de 10.000€. Tras ser abandonadas literalmente durante un mes en Andalucía, foron reclamadas por diferentes empresas do metal galego para traballar por menos da metade do soldo que figuraba nas súas nóminas. Nesta trama, ademas do empresario estaba implicado un traballador do Centro de Información para Traballadores Estranxeiros de CC.OO e tamén alguén de Estranxeiría da comisaria de Compostela. Desde ese momento, denuncia publicamente a mafia empresarial e policial, e comenza a sufrir un acoso continuado por parte da policía, é vixiada, hai un roubo na súa casa. A policía irrompe no seu despacho da CIG, confisca o seu computador e detena durante 48 horas, onde sofre vexacións relacionas coa súa condición de trans e galego falante. O comisario xefe diríxese a ela cun "por fin collinche, Laura".

O seu historial de activista pasa por ser a cara visible do movemento trans galego, feminista, independentista, de defensa dos dereitos das persoas presas e daquelas presas políticas vinculadas á soberanía dos pobos, especialmente galego e vasco. Por mor desta traxectoria, Bugalho recibe agora o apoio de centos de colectivos e miles de persoas que, a nivel internacional, piden que a súa causa sexa desestimada xudicialmente, xa que consideran que este proceso é unha vinganza por toda esta traxectoria e concretamente por axudar a destapar a trama mafiosa que operaba en Galicia en conivencia con parte do empresariado e axentes de policía.

Este xuízo contra Laura é un máis dos centos de xuízos políticos que, desde hai anos, veñen-se producindo contra a clase traballadora e os sectores oprimidos, desde os traballadores de Vigo Carlos e Serafin, pasando polos traballadores do mar aos que lles piden 48 anos de cárcere, até Bodalo, Alfon,…, a represión e os xuízos son a resposta que desde o goberno e o réxime teñen para os movementos sociais que enfrontan os seus politicas de recortes e austeridade.

Como non é un problema individual non chega con pedir indulto a indulto, desde as organizacións sindicais, sociais e politicas a loita pasa por esixir ao novo goberno que decrete a amnistia total para todas as persoas activistas procesadas ou sancionadas por defender os dereitos laborais, sociais e políticos da poboación.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-06-2016 08:35
# Ligazón permanente a este artigo
1º de maio
Baixo a Unión Europea e o Rexime do 78

Goberne quen goberne, non ha direitos laborais nin sociais


Este 1º de Maio, Dia Internacional da Clase Obreira, ven marcado pola pantasma da explosión da UE, onde voltan a crescer as fronteiras e os muros, os alambres de espiño, o racismo e a xenofobia.

Tras anos de políticas de axuste e austeridade, que teñen empobrecido á clase traballadora de todo o continente, e especialmente nos estado do Sul de Europa, a UE ten dado un paso máis na sua crise e desvergoña ao asinar o Tratado con Turquia, para a deportación masiva de centos de miles de persoas refuxiadas, que fuxen das guerras e a miseria por eles provocadas.

Na Galiza, como no Estado Español, levamos ano e medio de paralise da mobilización social, co foco posto nos procesos electorais e na “aritmetica” para a formación, ou non, dun goberno. Levamos catro meses cun goberno en “funcións” que continúa adoptando medidas como o tratado con Turquia, negandose a dar explicacións ao suposto orgao da “soberanía”, o Parlamento, e non pasa nada... Catro meses cun réxime corrupto desde as mais altas institucións ate o último concello, e non pasa nada. Mentras isto sucede, as cúpulas sindicais e políticas maioritarias seguen empeñadas en desmobilizar á poboación traballadora.

Neste cadro, a clase traballadora ve como os salarios seguen baixando na devaluada negociación colectiva (o convenio do metal estatal denunciado pola CIG), como a precariedade e a emigración seguen a ser a norma, como continúan os recortes no conxunto dos direitos laborais e sociais, con resultado de morte. Todo elo sostido por umha campaña de criminalización contra centos de traballadores e traballadoras que decidiron saír a loitar, con penas de prisión, con nomes que todos e todas coñecemos, como Serafín ou Carlos en Vigo, a reciente entrada na cárcere do compañeiro andaluz Andrés Bodalo ou o compañeiro madrileño, Alfon.

A UE xa amenazou hai que seguir recortando; goberne quen goberne, se non están dispostos a plantarlle cara á UE e o Réxime -todo indica que non- e dicirlles que aquí remataron as políticas de axuste e austeridade... non serán mais que un goberno de moncreques da Troika, como demonstra o exemplo da Syriza en Grecia.

O 1º de Maio hai que saír á rúa, non é unha festa, é un día de loita pola Derrogación das reformas laborais, polo Traballo para todas e todos, Sanidade e Educación 100% públicas; pola Vivenda e acabar cos desafiuzamentos.

O 1º de Maio é un día de solidariedade con todos os traballadores/as que loitan na defensa dos seus postos de traballos e os seus direitos, como as eventuais do Sergas, os bombeiros na defensa do carácter público do servizo ou, nomeadamente, a poboación traballadora viguesa na defensa do carácter público da Sanidade.

Un 1º de Maio solidario cos centos de miles de persoas refuxiadas aos que esta Unión Europea dos ricos e os banqueiros negan a máis elemental solidariedade e trátaos como gando, loitando por abrir as fronteiras para converter Europa numha terra de asilo.

Un 1º de Maio solidario cos traballadores/as e os mozos/as franceses que están a dar un gran exemplo saíndo á rúa contra a Reforma Laboral do goberno de Hollande. E solidario cos que hoxe sofren cárcere e represión por loitar: pola amnistía total.

A Unión Europea é un barco que ten moitas vias de auga froito do seu carácter de alianza capitalista contra a clase traballadora e os pobos, baixo ela é imposible garantir os direitos sociais e laborais da clase obreira e os pobos. Neste 1º de Maio temos que nos reafirmar na perspectiva da unidade internacional na loita contra o proxeto que une a todos os “IBEX 35” de Europa, a Unión Europea dos capitais, por unha verdadeira Europa, a dos Traballadores e as Traballadoras, e dos Pobos.

O IBEX 35 e os seus representantes, o Rexime e a Xunta do PP na Galiza estan tranquilos porque as rúas estan tranquilas; saben que a ninguen se lle vai ocurrir propoñer a unica medida democrática que enfrente o problema de raíz, a convocatoria dumha Asemblea Constituinte que rompa con este Rexime corrupto.

Neste cadro temos que retomar a unidade nas loitas o camiño da mobilización, do 15M, das Folgas Xerais, do 22M e Mareas de loita que provocaron á dimisión do vello rei e unha profunda crise do Réxime, agora freado polas ilusións electorais. O camiño da organización das asembleas populares desde a base, dende os centros de traballo, institutos, universidades, barrios, para enfrentar a Unión Europea o Réxime coa ferramenta da mobilización social.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-04-2016 09:28
# Ligazón permanente a este artigo
EN DEFENSA DAS LIBERDADES DEMOCRÁTICAS

Corrente Vermella apoia a concentración convocada polas Marchas da Dignidade, este domingo 10 de abril, en solidariedade co compañeiro Bodalo de Andalucia, na Coruña ás 12 h no Obelisco.

EN DEFENSA DAS LIBERDADES DEMOCRÁTICAS


AMINISTIA TOTAL

A entrada en prisión do compañeiro Bodalo, en Andalucia, condenado a 3 anos de cárcere é parte do incremento da vía policial e represiva do rexime do 78 para respostar ás mobilizacións sociais.

No Estado Español, onde “oficialmente” non existen presos políticos, ha mais de 300 traballadores / as, aos que ha que sumar ducias de activistas sociais, defensores dos direitos nacionais, antidesafiuzamentos, etc., ameazados con penas de prisión ou condenados arbitrariamente polas delegacións do goberno con multas administrativas, que tentan atemorizar e afogar económicamente ás organizacións en loita.

Neste cadro, temos que suliñar que na Galiza catro traballadores / as da provincia de Pontevedra, dous de Vigo e duas de Pontevedra cidade, estan condenados/as a penas de cárcere pola sua participación en folgas e loitas obreiras, e na Coruña temos o caso de Nico e outros compañeiros e compañeiras.

A democracia “vixiada” que vivemos no Estado Español ten as suas raices numha Transición que baseouse nunha Lei de Amnistia que foi na realidade unha lei de Punto Final, como o vertice do esquecemento do que acontecera o longo da “longa noite de pedra” que foi a dictadura franquista. As institucións fundamentais herdeiras do franquismo, a monarquía e o poder xudicial nunca romperon coa lóxica e os metodos represivos, e agora que o movimento social pon en cuestión ese réxime, este resposta cun profundo recorte nas liberdades democráticas conquistadas, a través da Lei de Partidos, a Lei Mordaza ou a modificación do Codigo Penal.

Seguindo con esta lóxica de Punto Final, mentras os corruptos e torturadores (a ONU ven de denunciar 5000 casos de malos tratos cos detidos e detidas e ningún condenado/a) viven libremente, os defensores dos direitos sociais e laborais enfrentan penas de prisión e multas. Esta é a “democracia vixiada” do réxime do 78. Qué lexitimidade poden ter uns tribunais que deixan ir de vacacións de luxo a acusados como Urdangarín e a Infanta, mentras meten na prisión a traballadores/as como Bodalo. A “xustiza” ten claro que as clases sociais existen, e mentras o ricos corruptos disfrutan da sua liberdade, os traballadores e traballadoras viven baixo as ameazas da cárcere e a represión por loitar polos seus direitos.

Frente a elo estanse a producir mobilizacións esixindo indultos e sobreseimentos das causas contra estas compañeiras e compañeiros. Sen lugar a dubidas iso é unha esixencia que ten que contar con todo o apoio social, a liberdade dun só deles é parte da loita contra os recortes das liberdades. Mas, o ser parte dun cadro que atinxe o conxunto dos movimentos sociais, a petición de indulto é limitada a casos individuais, e supon o recoñecemento dun delito, cando o que se impon, pola gravidade e a extensión social do ataque, é a loita pola AMNISTIA TOTAL de todas as persoas presas políticas e de conciencia, que unifique a resposta a nivel estatal.

Neste sentido ha un paso previo, que é o recoñecemento expreso de que no Estado Español existen presos/as políticas e de conciencia, disfrazados baixo epígrafes como “apoloxia do terrorismo”, violencia, desordes públicos ou agresións á autoridade.

A defesa das liberdades democráticas é para a clase traballadora tan importante como a defensa do salario ou o posto de traballo. As liberdades, os direitos de asociación, folga, manifestación ou reunion son ferramentas conquistadas tras ducias de anos de loita, que permiten enfrontar en mellores condicións a loita contra os planes de austeridade e polos direitos nacionais dos pobos. Calquera limite ou recorte destos direitos pón ás traballadoras / es en piores condicións para defenderse dos ataques ás condicións de vida e traballo.

Por iso, todas as forzas politicas, sociais e sindicais democráticas galegas e estatais, teñen que xuntar para movilizar á poboación traballadora na defensa das liberdades democráticas, esixindo a derrogación da Lei de Partidos, da Lei Mordaza e a reforma do Codigo Penal.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-04-2016 18:46
# Ligazón permanente a este artigo
CONTRA O TRATADO UE - TURQUIA


DIREITO DE ASILO XA, PAPÉIS PARA TODOS E TODAS


A sinatura do Tratado da UE con Turquia para a devolución das persoas refuxiadas nos Balcanes e Grecia, polo “módico prezo” da posibilidade da sua incorporación á UE, uns miles de millóns de euros de axudas,... so ten un nome: vergoña. Vergoña duns estados que alardean de seren civilizados e democráticos. É a demonstración do seu verdadeiro carácter, unha unidade de mercaderes e capitalistas que convirten o sufrimento de miles de persoas en moeda de cambio cun réxime, o turco, que é, entre outros, o responsable da destrucción dun país Siria e do asesenato sen rubor dos unicos que, ate o de agora, enfrentaron con éxito aos fascistas do ISIS, o pobo e as guerrilleiras kurdas.
A chegada de centos de miles de persoas expulsadas pola forza dos seus países, fuxindo das Guerras que arrasan Oriente Próximo e o mundo árabe, desde Afganistá/Iraq ate Siria, pasando por Libia ou Iemen, veñen a xuntarse ao todos aqueles que teñen que emigrar por mor da pobreza inducida do seus países. Porque non o esquezamos, os mesmos que impuxeron as políticas de austeridade en Europa, o desmantelamento dos servizos sociais públicos, coas consecuencias directas de mortes por enfirmedades das que existen vacinas como a meninxite ou a hepatite C, os que desafiuzaron familias enteiras, os que empobreceron á clase traballadora, provocando que hoxe ter un traballo fixo non é sinónimo de saír da pobreza, son os que queren se beneficiar da destrucción de paises enteiros en Africa e o mundo árabe para saquear as suas riquezas, a maior gloria dos bancos e multinacionais europeas.
Son os que manteñen un vergoñento acordo co réxime marroquino para seguir saqueando o Sahara, como o Estado Español, son os que envían forzas militares a Centroafrica, como os franceses e os belgas, para protexer o seus negocios, son os que financian “guerrillas” para extraer riquezas en forma de coltan ou diamantes, son os que envian exercitos a Somalia para protexer o saqueo das pesquerías da zona, contra a “piratería”, son os que, como Italia, está preparando o envio de tropas a Libia para protexer os seus intereses petroleiros, contra o que o sindicalismo combativo italiano convoca umha folga xeral para o 18 de Marzo. A clase obreira italiana da o primeir paso de pór-se ao frente da loita contra as guerras imperialistas que levan a paises enteiros á barbarie.
Estes demócratas son os que fixeron un bazar coas vidas de milleiros de refuxiados sirios, iraquianos ou afganos, a cambio de convertir Grecia e Turquia nun inmenso campo de refuxiados, onde os mais elementais direitos que din defender, os direitos dos menores a umha vida digna, das mulleres a non ter que dar a luz entre o barro e a pobreza, das persoas a umha vivenda, a un traballo, á dignidade, caen baixo a presion dos intereses dun capitalismo en crise e umhas clases medias acomodadas, onde o racismo e a xenofobia comeza a medrar.
Corrente Vermella chama á clase traballadora a solidarizarse activamente coas persoas refuxiadas, son parte da clase obreira, non por caridade cristiá, filantrópica, senon porque son explotados coma nós; como recoñece cinicamente o proprio Deustche Bank, “son persoas que poden traballar por salarios inferiores ao salario minimo”. O capital e os seus gobernos queren man de obra barata, semiescrava, para presionar á baixa os dos nativos. A clase obreira ten que ver nas persoas refuxiadas o que son, compañeiros e compañeiras de clase: NATIVA OU EXTRANXEIRA, A MESMA CLASE OBREIRA!
As organizacións da clase obreira, sindicatos, partidos e asociacións, teñen que esixir dos seus gobernos o direito democrático básico de asilo e papéis para todos e todas; mas tamen medidas concretas de integración que rompan coa división entre nativos e estranxeiros, como a repartición do traballo, sen reducción de salarios. Europa alardea de seren a zona mais rica do mundo, e mentras os capitalistas europeos, cos españois á cabeza, teñen superbeneficios, condenan a miseria a centos de miles de persoas; se loitamos, ha traballo para todos e todas.
Hai millons de vivendas baleiras en mans dos bancos; os concellos do “cambio” teñen a oportunidade de demonstrar ese “cambio” nos feitos, declarando as suas “cidades abertas ás persoas refuxiadas” e abrindo esas vivendas, gustelles ou non aos gobernos e banqueiros, non só para os desafiuzados galegos e galegas, senon para os “desafiuzados/expulsados” do seu proprio pais, as persoas refuxiadas.
O Tratado UE Turquia so pode ser derrotado, e derrogado, se imos á raiz do problema, umha Unión Europea que non é umha Libre Unión de pobos, senon umha unidade de capitalistas para mellor oprimir e saquear; e só poñendo no centro a loita na sua contra, é posible resolver o problema das persoas refuxiadas. O espazo Schengen é umha apariencia de abolición de fronteiras, que revogan cando queren; a clase traballadora non ten fronteiras, e menos para aqueles que fuxen da guerra e a barbarie do imperialismo e de reximes criminosos como o sirio: NON Á UE “FORTALEZA”, ABAIXO AS FRONTEIRAS.


AS POLITICAS EUROPEAS PODEN RESUMIRSE NUMHA PALABRA: XENOCIDIO
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 16-03-2016 15:51
# Ligazón permanente a este artigo
I Marcha das e dos eventuais do SERGAS
Corrente Vermella apoia a I Marcha das e dos eventuais do SERGAS convocada polo sindicato SAGAP para o vindeiro 16 de marzo en Santiago de Compostela, ás 10 da mañá, con saida dende a Praza do Obradoiro ata os Edificios da Xunta de Galiza en San Caetano.

As compañeiras do SAGAP con esta mobilización denuncian as políticas de recortes no Sergas que están xenerando a precariedade laboral, abuso e supresión dos dereitos dos e das traballadoras. Tamén denuncian a non contratación de persoal, que impide o densenvolvmemento de proxectos persoais e profesionais dos e das traballadoras, afectando á calidade na atención as perosas usuarias; aumento nas listas de espera, abandono da Atención Primaria, aumento dos ratios persoal/pacente, colapsos dos servizos de Urxencias, peches de camas......en definitiva o progresivo desmantelamento da nosa sanidade pública.

As compañeiras do SAGAP convidaron a todas as organizacións do Sergas para apoiar esta Marcha. A contestación de todos eles e nomeadamente dos sindicatos maioritarios, CCOO, UXT e CIG foi que non! Mas o día seguiente, estes mesmos sindicatos convocan umha marcha o pasado 10 de marzo, numha mais que evidente manobra de facer um confronto aberto co chamado do SAGAP.

Todos e todas sabemos que a actitude destos sindicatos, polos mais diversos motivos é de defensa corporativa da sanidade publica; e o non se prantexan os eixos politicos, os únicos que poden garantir salvar a sanidade pública, a derrogación da lei 15 / 97, a derrogación do decreto do 2012, nin moito menos a derrogación do artigo 135 da Constitución, ou como moito, fanno formalmente como a CIG, porque nos feitos pleganse a CCOO e UXT.

Tampouco prantexanse a necesidade de unidade de todos os sectores afectados, desde os traballadores e traballadoras da sanidade (sexan da pública o da privada, pois esta vive das derivacións da pública á privada) ate os doentes e os usuarios e usuarias en xeral. Limitan a loita a un feito corporativo, como se fose un asunto sindical, só dos traballadores e as traballadoras e non do conxunto da sociedade.

A sanidade ou a defendemos todos e todas, a sacamos dos hospitais e levamola á sociedade, aos barrios obreiros e populares, ou é umha batalla perdida.

Corrente Vermella apoia as súas reivindicacións e chama as e os traballadores así como as e os usuarios / as a acudir á 1ª Marcha do dia 16.
Comentarios (3) - Categoría: Galiza - Publicado o 14-03-2016 09:02
# Ligazón permanente a este artigo
8 DE MARZO DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
POLOS nosos DEREITOS, A nosa VIDA E A nosa DIGNIDADE
BASTA DE RECORTES E DE INDEFENSIÓN!


Este 8M, Día internacional da muller traballadora, vén enmarcado no medio dunha enorme inestabilidade política e unha crise económica que se mantén a nivel europeo. Tanto se logran un pacto para a investidura do novo goberno, coma se convocan novas eleccións, a UE e a Troika levan meses insistindo en que o Estado Español ten que recortar 9.000 millóns de euros. As medidas contra a violencia machista e a desigualdade quedarán por tanto supeditadas aos axustes, para cumprir co déficit esixido por Bruxelas, e ao pago dunha débeda aos banqueiros da Troika, que chega xa ao 100% PIB e que ningún dos partidos no parlamento cuestiona.

As mulleres traballadoras, o principal branco dos plans de axuste
As contrareformas e axustes estruturais que se aveciñan van dar unha volta de porca aos recortes aplicados polo PP que tantos dereitos nos arrebataron, especialmente ás mulleres. A nosa taxa de paro é un 2% máis alta e o 70% dos nosos contratos son temporais ou a tempo parcial. Os escasos plans de igualdade que se aproban convértense en papel mollado e as condicións laborais dificultan a conciliación da vida familiar e laboral. A brecha salarial aumentou a un 24%, chegando mesmo a un 40% no sector agrario. As nosas pensións son un 38% máis baixas, o acoso laboral non se denuncia por medo e os despedimentos a mulleres embarazadas ou ás que se acollen a permisos por maternidade ou coidado de familiares, disfrázanse de “despedimentos obxectivos”.

E dunha violencia machista que non cesa
A masiva convocatoria do 7N denunciou nas rúas o drama social da violencia machista e expuxo a esixencia de políticas para combatela. A mobilización tamén contribuíu a visibilizar todas esas formas de violencia machista que “pasan desapercibidas”: a carga de traballo doméstico e de coidados, o acoso sexual no traballo/ensino, as violacións, o tratamento da muller como obxecto sexual na publicidade, a falta de control sobre o noso corpo, a nosa sexualidade e a nosa maternidade. O 7N saímos á rúa para denunciar a lesbofobia, a transfobia e a discriminación por orientación sexual, e para que se acaben as vexacións e agresións contra a comunidade LGTBI.
Máis de 50 mulleres son asasinadas cada ano e 200 crianzas ficaram orfas nos últimos tres anos. A denuncia social e a loita na rúa, obrigou ao goberno do PP a aumentar o orzamento contra a violencia machista nun 6% para 2016, o que é insuficiente para paliar os recortes dun 26% desde 2010. O programa específico para igualdade de oportunidades entre mulleres e homes diminuíu un 61% nunha década, polo que para financiar os servizos de atención e apoio ás vítimas, as organizacións feministas demandan multiplicar por dez os fondos ás Comunidades Autónomas. O último caso de violencia machista en Zaragoza evidencia que as mulleres traballadoras non podemos deixar as nosas vidas en mans de políticos machistas e dun aparello xudicial herdeiro do franquismo.
Esta violencia é expresión da barbarie e miseria que provoca este sistema capitalista en crise e dunha ideoloxía machista de séculos que historicamente considerou á muller inferior. A nivel europeo, 13 millóns de mulleres experimentaron violencia física, 3,7 millóns violencia sexual e 9 millóns acoso sexual en 2014, segundo datos da Axencia Europea de Dereitos Humans. Outra forma extrema é a que sofren as mulleres e nenas refuxiadas, que ven expostas a agresións e acoso sexual nos campamentos de tránsito europeo. Segundo Europol, polo menos 10.000 menores refuxiadas atopar en mans de organizacións de tráfico de persoas, con fins de explotación sexual e esclavismo. Deste xeito queda ao espido a hipocrisía social de todos os gobernos imperialistas, que por unha banda aproban leis, plans e programas contra a violencia a mulleres e nenas/os, e por outro aplican políticas (recortes sociais, reformas laborais, privatizacións, peche de fronteiras) que nos fan máis vulnerables fronte ao machismo e a súa violencia e mesmo permiten que algúns se lucren con iso.


Veña quen veña, a loita segue!

O 8 M non é un día festivo senón un día de loita en que saímos á rúa contra o paro, a precariedade e os salarios de miseria que nos impón cada vez máis este modelo económico e social inxusto onde as mulleres somos oprimidas a cada paso. O machismo, do mesmo xeito que outras formas de opresión, é utilizado pola burguesía para dividir e debilitar á clase traballadora e para sobreexplotar á metade da mesma.
É por iso que as organizacións obreiras, estudantís e populares, téñense que pór á cabeza na defensa non só dos nosos dereitos laborais, senón de todas as reivindicacións das mulleres traballadoras, combatendo en primeiro lugar o machismo dentro das súas filas. Non imos lograr os nosos dereitos nin a pór as bases materiais que logren acabar de forma definitiva coa opresión que sufrimos as mulleres en todo o mundo, ata que a clase traballadora- e non as mulleres unidas por encima das clases sociais-, botemos abaixo este sistema capitalista. E o camiño para iso non é a confianza nunhas institucións, un Parlamento e un goberno -sexa cal for- que están para protexer os intereses dunha minoría social privilexiada, senón a loita e a mobilización.

Desde Corrente Vermella, chamamos a toda a clase traballadora a saír á rúa o próximo 8M para esixir:
A igual traballo, igual salario! Pleno emprego. Redución de xornada sen redución salarial!
Derrogación das reformas laborais. Non á precariedade, ERES e ERTES!
Non aos recortes sociais que nos responsabilizan dos coidados!
Orzamento para Lei Dependencia. Educación, sanidade e servizos públicos de calidade!
Basta de violencia machista!Recursos suficientes para prevención e protección das mulleres maltratadas!.
Polo noso dereito a decidir! Aborto libre, seguro e gratuíto na Seguridade Social!
STOP homofobia, lesbofobia, transfobia e discriminación por orientación sexual!
Non ao pago da Débeda!

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-03-2016 08:20
# Ligazón permanente a este artigo
manifestación POLOS DIREITOS DOS REFUXIADOS
Contra a Unión Europea “fortaleza”

DEREITO DE ASILO XA, PAPÉIS PARA TODOS E TODAS


A chegada de centos de miles de persoas expulsados pola forza do seu pais, fuxindo das guerras que arrasan Oriente Proximo e o mundo árabe, desde Afganistán/Iraq até Siria, pasando por Libia ou Iemen, veñen a xuntarse a todas aqueles que teñen que emigrar por mor da pobreza inducida dos seus paises. Se ate o de agora a Europa "fortaleza" conseguira con muros como os de Melilla e Ceuta ou medidas policiais como o Frontex, frear parcialmente a onda migratoria, as guerras impostas no Oriente Proximo teñen desbordado os estados da UE, poñendo de manifesto a gran farsa que é o chamado “espazo Schengen” segundo o cal existe liberdade de movementos de persoas dentro da Unión Europea.

A Unión Europa é o acordo entre as diversas potencias europeas, con Alemaña e Francia como eixo vertebrador, contra os traballadores e as traballadoras europeas, coa imposición dos “mini jobs”, reformas laborais, perda de dereitos e desmantelamento dos servizos sociais, como o demonstran as politicas da Troika destes últimos anos. A Unión Europea, ademáis, ten outro carácter, é a unidade desas potencias, do capital aleman, francés, inglés, italiano ou español, para competir cos EEUU ou Xapón en mellores condicións polo saqueo das riquezas dos paises dominados. Pero, e ese é o seu talon de Aquiles, tambien compiten entre eles por dominar dentro da UE, por decidir quen manda na Unión.

A intervención militar das potencias imperialistas e de Rusia na zona, xunto coa actuación do fascismo do ISIS xeran, como un boomerang que miles de persoas ven forzados a fuxir, e que atopan na UE?; unha xungla de fronteiras supostamente “abertas” polo espazo Schengen, que se pechan abruptamente. Politicas xenofobas desde os estados, que no mellor dos casos só insinúan que entre eles pode haber “terroristas”, e no peor actúan cos métodos que criamos no vertedoiro da historia: quitanlles as súas pertenzas, marcalos con sinais como “apatridas”, impede-lles achegarse ás cidades,... e sectores da poboación responsabilizando-os de todos os males que a sociedade capitalista xera sen necesidade de ningunha axuda: desemprego, desarraigamento, xenofobia. Todo aquilo que nos anos 40 provocou unha onda de indignación en todo o mundo, as atrocidades do nazismo contra xudeus, contra xitanos, contra comunistas; todo reaparece dunha maneira sutil ou evidente nas sociedades europeas, como na Alemaña coa queima de casas de acollida.

Ante isto, a propia UE cambaléase, porque sae a relucir o que realmente é: unha suma destartalada de potencias imperialistas en crises, incapaces de resolvela, e que atopan nos refuxiados o chibo expiatorio da súa propia incapacidade. As persoas que foxen da destrución das súas paises son victimas das mesmas institucións que impoñen a miseria en Grecia -á que lle obrigan ademais a ser o garda fronteiras: os pobres europeos contra os pobres árabes-, que impoñen recortes e empobrecimiento á clase traballadora e os pobos de Europa, da Unión Europea, do FMI.

Corrente Vermella chama á clase traballadora a solidarizarse activamente coas persoas refuxiadas, son parte da clase obreira, non por caridade cristiá, filantropica, senón porque son explotados como nós; como recoñece cinicamente o propio Deustche Bank, “son persoas que poden traballar por salarios inferiores ao salario minimo”. O capital e os seus gobernos queren man de obra barata, semiescrava, para presionar á baixa os salarios dos nativos. A clase obreira europea ten que ver nas persoas refuxiadas o que son, compañeiros e compañeiras de clase: NATIVA OU ESTRANXEIRA, A MESMA CLASE OBREIRA!

As organizacións da clase traballadora, organizacións sindicais, asociacións e partidos, teñen que porse á fronte da solidariedade, esixindo dos seus gobernos o direito democrático basico de asilo e papéis para todos; mas tamen medidas concretas de integración como a repartición do traballo, sen redución de salarios: en Europa hai traballo para todos e todas, o desemprego coa loxica de dividir entre activos/nativos e parados/extranxeiros. Mentres, os capitalistas europeos, cos españois á cabeza, teñen superbeneficios produto desta explotación.

Hai millóns de pisos baleiros en mans dos bancos; os concellos do “cambio” teñen a oportunidade de demostrar o “cambio” nos feitos, poden e deben abrir esas vivendas, gústelles ou non aos banqueiros, non só para os desafiuzados galegos e galegas, senón tamén para os “desafiuzados/expulsados” do seu propio pais, as persoas refuxiadas.

Para superar a división que introducen non chega coa mera “axuda humanitaria”, cristaliza a división entre "refuxiados" e "nativos"; hai que dar unha perspectiva de loita contra a raíz do problema que se chama Unión capitalista Europea.

Corrente Vermella chama á poboación traballadora á manifestación Europea Polos Direitos dos Refuxiados, o 27 de febreiro, ás 19.30 h en Riazor
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-02-2016 16:07
# Ligazón permanente a este artigo
rexeitamos a autoinmolación da CUP CC
Comunicado de Corrent Roig ante o acordo de investidura con Junts Pel Si

1. En tempo de desconto e despois dun agónico proceso de negociación, o Secretariado Nacional da CUP e o grupo parlamentario da CUP-CC asinaron onte, 9 de xaneiro, o acordo de investidura con Junts pel Si.

2. Entendemos que o texto do acordo, mírese como se mire, implica entrégao a Junts pel Si, que agora pasará a dispor de dous deputados/desde a CUP-CC que "incorporaranse á dinámica do grupo parlamentario de Junts pel Si, de maneira estable", co compromiso de garantir a estabilidade parlamentaria do goberno (punto 1), cousa que implica, quéirase ou non o apoio aos próximos orzamentos. Tamén a CUP-CC comprométese a "a defensa activa" do goberno de Junts pel Si (punto 3).

3. Así mesmo, o acordo representa investir un presidente nomeado por Artur Mas e obediente ás súas instrucións, que nos últimos tempos saíu en defensa de Pujol e da privatización da Sanidade e é simpatizante do estado sionista de Israel.

4. O acordo significa tamén a aceptación da parodia de "plan de choque" de Junts pel Si, rexeitada por todos na asemblea de Sabadell e tamén, de facto, da folla de ruta de Junts Pel Si.

5. Pero se hai algo que nos doe é a inadmisible humillación pública e a autoflagelación que impón o acordo, obrigando a pedir perdón e forzando a dimisión de dous deputados/as polo "pecado" de defender o acordo das bases de rexeitar a investidura de Artur Mas.

6. Por todo isto, se antes opuñámonos/opuñámosnos firmemente á investidura de Artur Mas, agora, aínda con máis motivo opómonos ao acordo logrado.

7. Pensamos que o Secretariado Nacional e o grupo parlamentario non tiñan mandato para acordar esta entrega da CUP-CC a Junts Pel Si, que foi presentada como un feito consumado, sen debate previo na base e pondo ao Consello Político e ao GAP entre o eixo e a roda.

8. Corrent Roig, como parte do espazo Per a Ruptura, non podemos asumir ningunha responsabilidade por este acordo que pon en cuestión o carácter de forza rupturista e anticapitalista da CUP-CC.

9. É deber de de todos os que nos opomos ao acordo loitar unidos para revertelo e evitar a autodestrución da CUP-CC como forza rupturista, anticapitalista e inimiga xurada da corrupción e da continuidade da política de recortes.

Barcelona, 10 de xaneiro de 2015
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 10-01-2016 22:49
# Ligazón permanente a este artigo
A CUP RESISTIU A PRESIÓN E NEGA O APOIO Á INVESTIDURA DE ARTUR MAS
Comunicado de Corrent Roig( Corrente Vermella)

Hoxe, 3 de xaneiro, a reunión do Consello Político e o Grupo de Acción Parlamentaria da CUP-CC decidiu (por 36 votos a favor, 30 en contra e unha abstención) negar o apoio á investidura de Artur Mas.

Corrent Roig/Corrente Vermella, que estamos contra a investidura de Artur Mas (e tamén de calquera outro candidato de Xuntos o Si), congratulámonos profundamente desta decisión, na que contribuímos co noso voto como organización membro do espazo pola Ruptura.

Como diciamos no comunicado previo á reunión, apoiar a investidura de Mais significaría o fin da CUP como forza rupturista e anticapitalista, a súa renuncia a enraizarse na clase traballadora e o abandono da batalla por liderar a loita pola liberación nacional e social.

Estamos convencidos de que non haberá República catalá mentres a dirección do movemento soberanista continúe en mans da burguesía catalá; mentres a loita pola República catalá non estea directamente asociada á perspectiva dun cambio substancial nas condicións de vida do pobo traballador; mentres non conseguimos unha alianza cos sectores máis conscientes da clase traballadora e os pobos do resto do Estado.

Non hai que ter medo ás eleccións anticipadas. Traballar pola vitoria futura significa coherencia estratéxica e claridade política hoxe, tanto ante Converxentes e Esquerda como dos defensores dun "referendo pactado" imposible. Hai unha candidatura comprometida con: 1 / un referendo unilateral e un proceso constituínte unilateral e popular, 2 / un plan de choque digno de tal nome, onde as necesidades sociais básicas pasen por encima do pago da débeda e dos diktats da Unión Europea e a Eurozona, 3 / o impulso e a solidariedade coas loitas obreiras populares. Cremos que non hai lugar para ningunha alianza electoral que non descanse sobre estas bases mínimas.

Barcelona, 3 de xaneiro de 2016
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 04-01-2016 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal