A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

BOTEMOS A FEIJOO E O PP DA XUNTA
Diante das eleccións do 12X
Votes o que votes

BOTEMOS A FEIJOO E O PP DA XUNTA


A convocatoria apresurada das eleccións, baixo as condicións dumha crise sanitaria e económica mundial e cun profundo cheiro a fraude, so pode respostar á necesidade do PP de lexitimar cos votos o que foron políticas de recortes con resultados criminais.

O desborde e colapso do sistema socio-sanitario, cas mortes nas residencias de maiores ou a situación de cuase guerra nos hospitais, demonstran que “os recortes, matan”; como viña denunciándose desde facía anos nos centos de mobilizacións, folgas e manifestacións feitas contra a destrución da sanidade publica ate mesmo nas vésperas do estado de alarma, coa defensa do paridoiro do hospital de Verin.

Sendo este o feito mais dramático, non é o único motivo para que BOTAR Á FEIJOO E O PP DA XUNTA sexa umha necesidade vital para o pobo galego: desde que o PP volveu á Xunta tras a experiencia do Bipartido, Galiza perdeu 70 mil habitantes; pasou de 2 770 000 a 2 700 00, o que sería a cidade de Ferrol enteira emigrando.

Conseguir que a xente nova non queira / poda viver na Galiza é a consecuencia directa das políticas levadas adiante polo PP desde a Xunta, coa colaboración do seu goberno “amigo” de Rajoy. Da destrución dos servizos públicos (sanidade, educación, dependencia, cultura, etc.), de desindustrialización (Alcoa é o derradeiro mas non o ultimo acto), de destrución do sistema financeiro publico (privatización das Caixas de Aforro), de asistir pasivamente á desaparición do sistema financeiro privado (Banco Pastor).

Umhas eleccións para o futuro
O PP e Feijoo procuran nestas eleccións buscar o aval dos votos, “democratizarse”, para liderar a “nova normalidade” baixo as suas condicións. A queda do PIB galego en mais do 10% froito da crise detonada pola pandemia fai parte dunha profunda depresión económica a nivel mundial, que vai provocar unha reorganización das xerarquías e as relacións entre os estados e nacións.

A UE xa anunciou que vai a facer un desembarco de diñeiro no sistema de 750 mil millóns de euros, dos que 140 mil millóns van “caer” no Estado Español e todos os capitalistas xa están facendo contas, a ver quen leva a parte do león desde diñeiro. Mas non é gratis, entregaranno a cambio de manter as reformas laborais, a “sostenibilidade” das pensións sen tocar as reformas do PSOE e o PP, e facer “reformas estruturais”, ou sexa, mais privatizacións.

Construamos umha alternativa de loita
Que botar o PP e Feijoo sexa umha necesidade vital para o pobo galego, non quer dicer que haxa ningum tipo de confianza nun goberno alternativo que poda sair das urnas, posto na disxuntiva de ter que escoller entre acatar as condicións da Unión Europea e o réxime do 78, ou romper con eles. O que está a facer o “goberno de progreso” estatal en Alcoa e Alu iberica pon sobre aviso do que pode acontecer na Galiza.

Alen mais, a actitude compracente dese “goberno de progreso” coa política criminosa da Xunta do PP, regalando-lle ate o levantar o “estado de alarma” antes que no resto do Estado, como se aquí non sucedera nada, demonstra que desde o Estado, de novo, apostan por garantir a estabilidade de Galiza entregándolle a Xunta ao PP de Feijoo.

Pola sua banda, o BNG, o único que lle está a facer oposición, ten dous discursos, un, cara fora, que é ser umha “leal oposición o goberno da monarquía”, e outro, cara dentro, aparentemente mais radical, soberanista, mas subordinado áo primeiro, baixo o lema “se o BNG está, Galiza está”. A sua política non pasa de tensar a corda para ser un “conseguidor diante de Madrid”, non romper abertamente coa raiz do problema, o réxime do 78 e a Unión Europea.

Por todo iso, votes o que votes a alternativa non son as medidas de “escudo social” temporais (ERTEs, Ingreso Mínimo Vital, etc.), con data de caducidade, nin as “esmolas” orzamentarias coas que conformase o BNG; senon ir á raíz do problema, o niño da serpe: o capitalismo e os seus gobernos.

O capitalismo demonstrou a sua inutilidade absoluta para resolver nin tan siquer a falta de mascaras e EPIs para as sanitarias; ou acabamos co capitalismo loitando polo transformación socialsita da sociedade, ou este acaba coa sociedade. Eles, o PP, o PSOE e os seus aliados, etc., non van a aprender nada do acontecido, e xa están preparando novos plans para que sexa a clase obreira e os pobos quen pague os costes da crise.

Por iso, tras o 12X teremos que seguir loitando e organizándonos unitariamente para berrar que ESTA CRISE NON A PAGAMOS OS TRABALLADORES E AS TRABALLADORAS.

Pola defensa de todos os postos de traballo, co reparto de traballo, reducindo a xornada sen redución do salario; “traballar menos para traballar todos e todas”, e proibición por lei dos despidos.
Pola nacionalización imediata das empresas en crise (Alcoa,...), as esenciais (eléctricas, alimentación, transporte, etc.) e os servizos públicos, da sanidade, educación, servizos sociais...
Pola derrogación de toda a lexislación antiobreira e antipopular do PPSOE, como as reformas laborais, de pensións, o artigo 135 da Constitución, etc.
Pola derrogación da lexislación antidemocrática como a Lei Mordaza, Lei de Estranxeria, e todas as reformas feitas no código penal que criminalizan direitos fundamentais de expresión, folga, etc.
Pola disolución de Garda Civil como organismo militar, e a limpeza de neofranquistas e machistas das institucións do estado, policiais, xudiciais e demais.
Pola direitos laborais e sociais das mulleres traballadoras, por umha Educación, Sanidade e Servicios Sociais 100% públicos.
Cortar coa Monarquía, fora o Borbón, e apertura de procesos constituíntes a nivel estatal e nacional, que inclúan o dereito a decidir de Galiza e dos pobos do estado.
Cortar coa UE, e un chamado á da clase traballadora do estado español e o continente a unir as suas loitas contra os planes de “resgate” que van redundar en novos ataques con os direitos laborais, sociais e políticos da poboación traballadora.
Pola Federación de Repúblicas Ibericas, no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa.

Máis alo do voto, agora que as sanitarias e os sanitarios convocan mobilizacións contra o que ficou evidente para todos e todas, que os “recortes matan”; agora que saen a loita os da industria (Nissan, Alcoa/Alu iberica), o comercio (Lidl), etc., contra a destrución de postos de traballo ou de direitos, é o momento no que as forzas, sindicais, sociais e políticas da clase obreira poñan no centro a necesidade da UNIDADE PARA LOITAR.

PARA AVANZAR NESTE CAMIÑO, UNE-TE A CORRENTE VERMELLA (LIT-CI)
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-06-2020 18:46
# Ligazón permanente a este artigo
NACIONALIZACIÓN INMEDIATA DAS PLANTAS DE ALU IBÉRICA E ALCOA!!
Corrente Vermella apoia a Marcha dos traballadores e traballadoras da Alu Iberica A Coruña, o vindeiro xoves 28, ás 11.30 diante da Fábrica na Grela.

NACIONALIZACIÓN INMEDIATA DAS PLANTAS DE ALU IBÉRICA E ALCOA!!

Cada día que pasa, xs traballadorxs temos máis sensación de estar rodeados de ladróns e vagos de “colexio privado”.

No seu día, a poderosa empresa pública Inespal foi regalada a unha multinacional privada por Aznar, que é un señor que opina que os empresarios privados merecen moitos beneficios porque teñen moitos másteres e corren moitos riscos. Pero o único que fixo Aznar nos seus mandatos foi afeitar o bigote, meternos nunha guerra, e montar un tinglado de engominados que aínda viven do teto das privatizacións das empresas, dos servizos e dos cartos publicos.

E moito risco non parece que corran: despois de arruinar comarcas e nacións enteiras sempre, sempre seguen a vivir como dios; porque teñen a “papa estado” para resgatalos das suas aventuras, como fixeron na última crise cos bancos, aos que lles deron mais de 60 mil millóns de euros.

Pero a responsabilidade non é solamente dos da bandeiriña “rojigualda” porque o PSOE, que estaban antes deles no goberno, e que volven a estar agora, teñen tamén boa parte de culpa; foron os que comezaron as privatizacions e a desindustrialización coa reconversión industrial dos 80.

Cando os mangantes de Alcoa dixeron que marchaban porque o que lles daba o Estado lles parecía pouco, e as eléctricas non lles querían dar nada do que tamen chupaban do público, a ministra de Industria do PSOE daquela asi como o goberno actual, prometeron vixiar que Alcoa fose adquirida por un empresario solvente con ideas para reactivar a antiga gran empresa pública de aluminios.

Qué vixiaron?. A empresa mercouna un fondo suizo que por detrás lla vendeu a un impresentable que fai negocios cun DNI falso; xente que non ven a outra cousa que apañar o que poda e cando se arruine todo o problema é de quen veña detrás.

Porque iso é o capitalismo. Xa o vimos coa pandemia, que nin mascarillas de papel daba abastecido, cos estados roubanbase uns a outros os cargamentos, convertindo os aeoroportos en centros de subasta, e coas residencias de maiores privadas que agochaban os mortos debaixo das camas para que non se soubese o incompetentes e ladróns que son. Eses son os engominados estudiados capitalistas que disque fan progresar á sociedade.

Por outro lado, xa se ve a preocupación que teñen os do PSOE e Unidas Podemos polxs traballadorxs. Nin saben a quen lle venden a empresa, nin lles importa, nin tampouco deixan protestar: porque estamos baixo estado de alarma. Estado de alarma que podían aproveitar para facer algo como asegurar o traballo e a empresa, e nacionalizar XA as plantas de Alcoa e Alu Iberica.

Pero, se non o fixeron co sistema sanitario e coas empresas farmacéuticas e de suministros no peor momento da epidemia, por qué o van facer agora?, se é mais fácil usar o estado de alarma para mandar calar ó pobo traballador que para poñer a andar as empresas expropiándollas ós ladróns que as posúen.

Vivimos épocas estrañas nas que xusto os que máis protestan son os caseiros, os terratenentes, os amigos dos curas pederastas, os toureiros, os inversores en fondos como Parter e os engominados de “colexio privado”. A clase de impresentables que pensan que Domenech, o comprador de Alu Iberica, é un empresario emprendedor dos que levantan as economías dos estados. Os que máis protestan son os que comezan a ver que se lles acaba o conto porque o réxime que lles deu de mamar estes corenta anos comeza a agotarse. Evidentemente o pobo traballador non pode fiar nesa banda capitalista de saqueadores do público; lembremos a Gurtel e a centena de casos de corrupción nas que están envoltos.

Pero tampouco pode fiar no goberno débil de PSOE e Unidas Podemos, que demostrou sobradamente que non ten intención ningunha de garantir os direitos dos traballadores / as: a defensa a ultranza da vicepresidenta de economia da reforma laboral, demonstra que os direitos da clase traballadora non son os direitos a defender, senon os da CEOE e a banca.

A clase traballadora debe organizar XA o seu propio bando para obrigar a que se nacionalicen as empresas como Alu Ibérica e Alcoa, para asegurar o traballo e a transición ecolóxica que precisamos, asegurarnos as medidas de protección fronte ó virus, e en fin, para que os dos “colexio privado” calen un pouco a boca e se poñan a traballar coma todo quisque, que facendo desfiles con bandeiriñas dun réxime en crise non se levanta unha economía.

Mas non umha nacionalizacón “temporal” como propon a Unión Europa, que so vai servir para resgatar ás empresas socializando as perdas, para despois devolverllas ao capital privado, aos “emprendedores”; senon umha nacionalización no cadro dun control obreiro que planifique democraticamente os recursos ao servizo das necesidades sociais.

É obvio que esta nacionalización non colle dentro dos estreitos marxes dun rexime construido ao servizo dos “emprendedores” de “colexio privado”, senón esixe umha organización social e politica da clase traballadora, disposta a levalo ate o final, ata a ruptura con ese Rexime e a Unión Europa, e a transformación socialista da sociedade.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-05-2020 17:49
# Ligazón permanente a este artigo
nin olvido nin perdon
O colapso da sanidade publica, o acontecido nas residencias de maiores e en todo o sistema sociosanitario, a incapacidade industrial para nos dotar de material de seguridade (mascaras, respiradores, EPIs, test, etc.), ten uns responsabeis directos: todos aqueles que durante anos aplicaron politicas de recortes, privatizacións e desindustrialización, pechando camas hospitalarias, privatizando servizos, destruindo miles de postos de traballo no sector socio sanitario, e deslocalizando empresas a paises coa man de obra máis barata, .... os empresarios, os inversors e especuladores financeiros; e os seus xestores da Unión Europea e os gobernos do PSOE e do PP, tanto a nivel estatal como nas CCAA.

Eles foron os que destruiron os servizos publicos que, de estar o completo,poderían xestionar doutra maneira a grave pandemia.

O actual goberno é responsable de non ter actuado con toda a contundencia contra os desastres que gobernos de autonomias como a de Madrid estaban a provocar. Deixaron facer, e pasou o que pasou. Foron mais contundentes noutros casos, recurrindo á Lei Mordaza do PP e a medidas represivas. Desaproveitaron o "mando único" que non so debeu ser para coordinar, senon para actuar onde a traxedia cerniase como foi nas residencias de maiores, coas mascarillas a precios de ouro ou coas empresas que obrigan a traballar sen medidas de protección adecuadas.

PP e PSOE debilitaron os servizos publicos coas suas privatizacións e non son quen de prometer ningunha rectificación; eles van seguir confiando nas leis do mercado, na propiedade privada, para agora "sair" da crise no que nos meteron. Faise preciso desenvolver as frontes unicas contra os gobernos e todos aqueles que queren sair da crise da man dos que nos meteron no lio.

Nin olvido nin perdon: Corrente Vermella apoia a mobilización que estase a impulsar para comezos de Xuño, para esixir responsabilidades polo acontecido nas residencias de maiores galegas, onde a Xunta do PP ainda non deu datos fiabeis do acontecido.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-05-2020 13:34
# Ligazón permanente a este artigo
FRONTE Á RECONSTRUCIÓN DA ECONOMÍA O SERVIZO DO CAPITAL
UN PLAN DE CHOQUE SOCIAL

O que venderon como mellor sistema do mundo, o capitalismo, demonstrouse absolutamente inútil para enfrentar a pandemia e salvar vidas; foi o maior atranco a adopción das medidas imprescindibles para a defensa da saúde publica, desde a sanidade privada que mantívose o marxe da loita contra o Covid, mentres os hospitais públicos eran desbordados, ate a traxedia das residencias de maiores maioritariamente privatizadas, ou as esixencias constantes da patronal de abrir os centros traballo, houbera ou non medidas de seguridade.

A Xunta de Feijoo, tras a reunión do comité de Expertos para a reconstrución da economía, non deixa lugar a dubidas, a saúde publica non lle importa nada, toda a sua preocupación é “dotar de seguridade xurídica e certeza” aos empresarios, e que vai facelo desde o punto de vista “empresarial”. Tras a demonstración da inutilidade do capitalismo, é un insulto á poboación traballadora dicer que hai que reconstruír a economía desde un “un punto de vista empresarial”.

O que propón a Xunta é evidente; os beneficios e as contas dos empresarios e autónomos están por riba da seguridade dos traballadores e traballadoras, que poden ir a traballar aínda que sexa obvio para todos e todas que para outono vai haber outra onda de Covid 19, pois non ha vacina, segue sendo tan contaxioso como o comezo e ainda non se chegou o que os especialistas chamase “inmunidade de grupo”.

Garantir a saúde d@s traballador@s é o primeiro, é indiscutible, non é negociable con ou sen camas sobrantes nos hospitais. Non se pode permitir que ninguén adoeza se se pode evitar. Temos diante de nós un virus aínda descoñecido e, polo tanto, todo o coidado é pouco. Mas á Xunta e o seu comité de expertos preocúpalles mais a “seguranza” dos negocios dos “empresarios e autónomos”.

Tan pouco lle preocupa esta segunda onda, que xa despediron a centos de sanitarios e sanitarias que contrataran eventualmente, porque “xa non fan falla”, como se antes a Sanidade estivera no paraíso; non abren as camas hospitalarias pechadas estes anos, nin rompen cos concertos coa sanidade privada (POVISA, Quiron, HM, Rosaleda, etc.) para contar cos seus medios.

Frente a este recoñecemento aberto da Xunta de que goberna “desde o punto de vista empresarial”, aínda non se escoitou as cúpulas sindicais denuncialo nin chamar á clase traballadora a organizarse frente a umha “reconstrución” o servizo dos negocios de “empresarios e autónomos”; que esperan, entrar a negociar con esta Xunta?

Pola contra, as direccións sindicais e políticas temos que nos prepararnos para facer frente a desescalada que a Xunta e os empresarios/as teñen preparada e rexeitar estas medidas que como fan as e os traballadores/as de NISSAN, Alcoa, etc.

Corrente Vermella opina que as organizacións da clase obreira non poden entrar a negociar absolutamente nada; senón que temos que presentar unha frente de defensa da “seguranza” dos traballadores / as, un Plan de Choque Social, comenzando polos sanitarios e sanitarias, e con eles, o conxunto do pobo traballador que vai sufrir o desleixo da Xunta dos empresarios:

- Rompendo os concertos coa privada, nacionalizándoa e contratando o persoal sanitario necesario
- Para nacionalizar as residencias de maiores e evitar a traxedia que a súa privatización causou, tomando o control das empresas que podan fabricar respiradores, UCIs, e demais medios para combatir a pandemia...
- Para que os traballadores / as podan ir os centros de traballo con seguridade, pechando os que sexan precisos, e con mascaras e as luvas necesarias para garantir a saúde publica.
- Moratoria do aluger e hipotecas para a clase obreira.
- Nin EREs, nin rebaixas do salario, basta de precariedade laboral.
- Ningún recorte nin privatizacións dos servizos públicos, renacionalización dos privatizados.


Como eles mesmos recoñecen, a Xunta do PP é o maior atranco para a adopción de medidas de choque social e cada que pasen na Xunta mais problemas vai ter a clase traballadora e o pobo, poren, temos que comenzar urxentemente umha verdadeira campaña unitaria para botarllos fora da Xunta, a través dun plan de mobilización social discutido e aprobado desde a base, no momento que se relaxe o confinamento, e sen esperar a procesos electorais nos que todo xogase ao voto individual.

Non fiamos para nada nun goberno, o central, que tomou o “mando único” para aplicar a lei mordaza e as medidas represivas, mentres non facía nada ante o desastre das Residencias de Maiores ou a sanidade privada, que seguía baixo competencia das CCAA. Puideron evitar desastres como o de Madrid, e non moveron un dedo... Poren, se para adoptar este plan de choque social hai que romper co estado español e o “mando único”, rompese.


FORA A XUNTA DO PP E FEIJOO
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-05-2020 18:58
# Ligazón permanente a este artigo
Alcoa, Parter / Alu Iberica, Riesgo... que será o seguinte?

Nun momento no que a empresa privada tem demonstrado a súa inutilidade para respostar aos problemas de saúde pública ante a pandemia de Covid 19, co sucedido nas Residencias de Maiores, en mans de fondos de investimento e grandes empresas, como feito máis tráxico, a antiga Alcoa cambia de mans, vendida por Parter ao Grupo Riesgo; unha empresa da que hai serias dúbidas da súa solvencia.

Esta é a lóxica infame do capitalismo, dá igual que sexan seres humanos ou aluminio, o que interesa a calquera empresa é facer caixa a final de ano; xa sexa especulando como Parter, xa sexa aumentando a explotación dos traballadores /as. O que conta é repartir beneficios. Por iso, desde Corrente Vermella sempre defendemos que a única solución para defender os postos de traballo en Alcoa e o futuro industrial de tres comarcas, a da Mariña, aínda en mans de Alcoa, a de Aviles e a de Coruña, pasaba pola nacionalización das empresas.

A ameaza do peche é máis que real e a solución non é nin a venda a Parter, como se demostrou, nin a solución que buscaban desde Aviles, aceptando a entrada de Quantum só na súa fábrica e pechando as demais, nin moito menos, a de quedar en mans de Alcoa, como se está vendo en San Cibrao.

Hai xa dous anos que Alcoa quixo pechar as fábricas, e grazas á loita dos traballadores e traballadoras foise postergando até o acordo con Parter; pero o peche do aluminio primario no Estado Español é unha realidade e non só afecta a Aviles ou Coruña. Aos capitalistas sáelle máis barato producir en Arabia Saudi, unha das ditaduras máis sanguentas do mundo, ou ben importalo de China cun exceso de produción brutal. A falta de plans industriais, primeiro de Parter e agora de Risco, asi como os peches de cubas en San Cibrao demostra cal é o obxectivo real de todos eles, especular e punto.

O aluminio é un material necesario para multitude de usos sociais, desde o automovil até o papel de aluminio de uso diario; se o Estado Español queda sen fábricas de aluminio primario, os procesos industriais posteriores (extrusión, farmaceutica, etc.) terán que importalo de China, Arabia Saudita, de Islandia ou de Noruega. E xa se ha visto que cando un estado se desindustrializa, ante un acontecemento como o Covid 19 a resposta queda en mans das compras que se poidan facer aos que se apostan pola industria.

A nacionalización ten un dobre sentido, un, defender todos os postos de traballo, non só os da matriz, senón os das empresas auxiliares normalmente os máis precarios e os primeiros en desaparecer, dous, sentar as bases dun plan industrial imprescindible para que unha sociedade teña os medios materiais necesarios para desenvolverse. Por iso, non vale calquera nacionalización que rescate ao capital privado, chámese como se chame, e despois de “saneada” póñana á venda; senón unha nacionalización baixo control obreiro, que poña ao servizo das necesidades sociais.

Nesta crise do Covid 19 Alcoa-San Cibrao foi considerada polo goberno industria esencial, certo, pois como tal industria esencial teñen que ser nacionalizada con todas as demais, as electricas primeiramente; acabando así, cun dos lastres que ten a industria electrointesiva no Estado Español, ter que pagar a enerxía máis cara de Europa.

Esta é unha das consecuencias fundamentais da pandemia do coroa virus, o capitalismo en todas as súas manifestacións ou ben mata directamente, como as residencias de maiores, ou ben destrúe postos de traballo empobreciendo sociedades enteiras; de calquera xeito, a loita en defensa de todos os postos de traballo, en Aviles, en Coruña ou en San Cibrao, pasa por enfrontar a propiedade privada que só busca beneficios, enfrontando a uns con outros; dividindo-os coma se fosen problemas diferentes.

Aquí non cabe o “salvese quen poida”

O goberno “de progreso”, cunha ministra de Traballo “comunista”, non pode permanecer impasible ante esta nova manobra contra os traballadores e traballadoras do aluminio (dos tres centros!). A anterior ministra do PSOE, cando se lle esixiu nacionalizar as empresas, ao comezo do conflito, dixo que iso era facer “comunismo”; pois ben ministra “comunista”, este goberno ou toma medidas activas, nacionalizando xa o tres fábricas, ou demostra que o de “progresso” é pura fachada.

A recorrente crise do aluminio en Estado Español demostra que aos capitalistas pouco impórtalles a saúde publica e os empregos, cando de beneficios trátase. Á saída do confinamento, que xa se está relaxando, as organizacións obreiras e sociais deben ter como eixo a mobilización contra as raices que trouxeron aquí, a propiedade privada de fábricas, residencias de maiores, de hospitais privados non tocados ante o Covid, de empresas esenciais non postas ao servizo de traballar contra a pandemia como as farmeceuticas.

Para Corrente Vermella, ou se combaten esas politicas, ou se seguirá confiando en que veña un capitalista “bo” que saque á clase traballadora do abismo social. Os e as traballadoras do aluminio non poden confiar nin en Alcoa, nin en Parter/Quantum, ou Riesgo; só nas súas propias forzas e autoorganización para loitar por un plan industrial de futuro ao servizo das necesidades sociais, e decidido democraticamente.

En defensa de todos os postos de traballo
NACIONALIZACIÓN XA!

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-05-2020 14:16
# Ligazón permanente a este artigo
Corrente Vermella diante das eleccións do 5A

Feijóo adiantou as eleccións galegas para facelas coincidir coas de Euskadi e pola enorme mobilización do 9 de Febreiro contra o deterioro da Sanidade Pública, tentando evitar un desgaste maior polas suas políticas de recortes e privatizacións.

Comeza de novo toda a “festa” electoral de presentación de candidaturas, programas, pactos e coalicións; polo que fai ó chamado “espazo do cambio”, Unidas Podemos e Anova xunto coas Mareas municipalistas, pactaron presentarse en coalición.

Están no seu perfecto dereito pero non nos parece en absoluto un pacto progresivo, pois abandona-se o proxecto orixinal de AGE que sempre apostou por unha opción rupturista entre forzas nacionalistas e estatais fronte a este réxime, e acadara certa presencia tanto nas institucións como nos movementos sociais con ese discurso.

Pero o qué significa rupturismo a día de hoxe? Dende o goberno central de PSOE e Unidas Podemos vemos como pretenden vendernos coma "cambio" políticas que non son cambio ningún. Rupturismo non significa botar ó PP. Non significa facer teatro a costa de Felipe VI. Non significan cambios cosméticos nas políticas de recortes do capitalismo, mantendo o fundamental e dentro dos límites da UE e o Réxime.

Rupturismo significa única e exclusivamente revertir as políticas que o réxime do 78 e Bruxelas levan a cabo, e derrubar as institucións construídas para tal fin mediante a adaptación da vella estructura montada durante a Transición en base ó tinglado franquista. Derrubamento que somentes podese dar coa mobilización social e desde fora das institucións, sen renunciar á presencia dentro delas: estar presente nas institucións do réxime non significa participar do réxime. O primeiro é un altofalante da ruptura e o segundo un puntal para o que se quere derrubar.

Nestas semanas de goberno de PSOE, Podemos e IU pretenden vendernos que hai que estar dentro dele para facer políticas para a xente, cando realmente ningúen ve ningún cambio máis alá doutros pines nas solapas e de mudar o “Sí se puede” pola vella xustificación de todas as forzas que pactaron co PSOE ó longo destos anos: “Es que no se puede”. O PSOE é a garantía de que os límites do réxime e a UE non se traspasen nunca.

Por iso, pactar con Podemos signifca a día de hoxe pactar co goberno do réxime, e supón liquidar case definitivamente un proxecto que tentaba dar resposta a todas estas contradiccións, mandando a paseo as esperanzas de moita militancia honesta que fica vendo como tras todo o traballo feito terminan por impoñerse os que entenden que rupturismo é somentes unha maneira de falar.

Non dubidamos que habemos atopar loitando nas rúas a moita desa militancia que se sinte defraudada por este pacto. E que berraremos cada vez con máis certeza que “Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”, pois a realidade é moi teimuda. Neste sentido, chamamos a todos aqueles activistas a que constrúan con nós espazos unitarios desde onde desenvolver estas loitas.

Desde CV sempre defenderemos a construcción dunha alternativa obreira e rupturista, que teña claro que para derrogar e revertir todas as politicas dos gobernos de PP e PSOE (reformas laborais, de pensións, privatizacións, artigos 135 ou leis mordazas) é preciso enfrenta-lo réxime do 78 e a Unión. Para CV estas serían as bases dese programa de ruptura:

-en defensa do carácter publico dos servizos e as pensións
-pola derrogación de todas as reformas laborais e de pensións dos gobernos do PSOE e o PP
-pola defensa dos direitos democráticos, como a derrogación da Lei Mordaza e a amnistia para todos os presos políticos
-polos direitos dos pobos a decidir o seu futuro e a relación que queren manter co resto
-por uns procesos constituintes que garantan estos direitos sociais e políticos
-pola ruptura co rexime da monarquía a pola saída da Unión Europea.
-por unha Europa dos Traballadores / as e os pobos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-02-2020 09:26
# Ligazón permanente a este artigo
A OSG podese salvar
Crise na Orquesta Sinfonica de Galicia

Unha das grandes institucións culturais galegas está ameazada de extinción. Esta é a situación na cal a Xunta presidida por Feijóo deixa a Orquestra Sinfónica de Galicia, tras deixar de cumprir o acordo de aporte anual de 3 millóns de euros dende o 2010, sumando unha débeda de 5 millóns de euros a día de hoxe. Esta é unha das mostras da esencia do PP: o desmantelamento do patrimonio público para beneficiar o privado.

A OSG é unha referencia no eido da música clásica internacional. A súa actividade proporciona un desenvolvemento cultural incalculábel para o pobo galego, xa que a orquestra está formada por músicos da máis alta gama que non se limitan a presentarse na Coruña, como tamén en toda a Galiza.

A OSG é un patrimonio cultural e, polo tanto, a cuestión non é só a de a preservar; A Xunta tiña o deber de medrar o investimento na orquestra para que a música que ela produce acadase os sectores menos favorecidos da sociedade con subvencións para baixar a estes os prezos das entradas, aumentar o investimento en propagandas educativas que amosen a importancia da música e da fruición das grandes obras aínda descoñecidas pola maioría.

É unha música que sempre foi apropiada, primeiro pola Igrexa, logo pola aristocracia e agora pola burguesía que non ten o mínimo interese en que a clase traballadora teña alcance a ela. O Estado, como é burgués, está para asegurar que os traballadores non teñan acceso ao cine, ao teatro, á música, á arte en xeral como teñen os empresarios. A clase traballadora ten que ter dereito á arte!

E a desidia da Xunta do PP vai máis alén, ela acada a todos e todas as traballadoras implicadas na OSG que ven medrar o perigo da precariedade e da perda dos seus postos de traballo.

O capitalismo é así. Os xestores do Capital, comezando polos empresarios ata os políticos, actúan en beneficio propio ás custas da desgraza dos traballadores e traballadoras que, para eles, non son nada máis que seres serventes, útiles mentres lles proporcionan a eles o aumento das súas contas bancarias e do valor das súas empresas.

Todo está pensado; é un ”modus operandi“ moi habitual en calquera parte do mundo. A orde do día é deixar o servizo público sempre máis precario, insuficiente, vergoñoso, para que apareza unha empresa privada “salvadora” que, coa súa “intervención milagrosa”, proxecte unha imaxe positiva cara a sociedade engadindo valor á súa marca. Con iso, a sociedade perde o control e os traballadores pasan a estar nas mans do inversor, que non demorará en aplicar os típicos recortes nas condicións laborais do cadro de persoal, empezando polos despidos. Un negocio redondo! A vida dun traballador e/ou dunha traballadora non é, para o capitalista, nada máis do que “custo de produción”, un custo para ser diminuído para medrar o seu lucro.

Un goberno capitalista ten a función de ser un xestor do Capital e servir de contención de masas nas administracións públicas, sexa el do PP, PSOE ou de calquera outro partido que pretenda facelo dentro do capitalismo. E o PP, con toda a súa base franquista, máis aínda. O desmantelamento do público, como se pode ver, é xeral; é esta a intención. Non se pode esperar por eleccións. Feijóo non pode seguir destruíndo as vidas galegas.

Fóra Feijóo! Fóra o PP!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-02-2020 11:45
# Ligazón permanente a este artigo
Todos o 9F a Compostela: Non á destrucción da Sanidade Publica
Cando a finais do pasado ano a Xunta do PP pechou o paritorio de Verin, de seguro que non esperaban a resposta social que se deu; milleiros de persoas na rúa, peche no Hospital, concentracións en toda Galiza.

As carencias en todas as areas sanitarias, desde A Costa da Morte ate Valdeorras, pasando polas urxencias e os hospitais das cidades, fai do peche unha parte dun proxeto moito máis amplo, a privatización total da sanidade pública, deixandoa como Beneficencia.

Non é un problema de “mala xestión” de Feijóo, como dín os partidos parlamentarios. É boa xestión para as clínicas privadas e aseguradoras, os Quiron, HM, e demais, que xa controlan o 25% da sanidade, e en aumento, alimentadas pola destrucción do Sergas. Todo elo coas indicacións da Unión Europea, de control do déficit ao 2%, e das leis 15/97 e o artigo 135 da Constitución aprobadas polos gobernos do PP e do PSOE, para o pagamento da débeda dos bancos.

Desde hai tempo a poboación galega e os traballadores / as da sanidade veñen loitando con mobilizacións e folgas, contra esta demolición, mas fanno, na meirande parte dos casos dun xeito illado; como se o peche do paritorio do Verin non tivera nada que ver coa falta de pediatras en Zas, de médicos en A Cañiza ou A Estrada, Valdeorras; coa privatización nos feitos do Alvaro Cunqueiro de Vigo (construido e xestinado por empresas privadas), de servizos como limpeza, cociñas, etc.

A mellor maneira de facilitarlle o traballo a Feijóo e á Xunta é loitando divididos, pois aplican a máxima de “divide e vencerás”.. Verin, Zas, ... e calquera servizo desmantelado só salvase se salvamos a Sanidade Pública no seu conxunto. Nesta división están instalados, desde sempre, as organizacións politicas e sindicais agrupadas na Plataforma SOS Sanidade pública, que limitase a convocar á mobilización umha vez o ano; como por exemplo esta do 9 de febreiro, mais preocupadas en desgastar ao PP e a Feijoo, na espera do cambio numhas eleccións.

Para frear a destruccion da Sanidade Pública é preciso segui-lo camiño de Verin, non ceder na mobilización por moitas promesas que dean, unificar as loitas de todos os servizos, facer plans de mobilizaciónes debatidos e aprobados en asambleas de traballadores/as incorporar ás mobilizacións aos e ás usuarias, e ter claro o obxetivo: a derrogación da lei 15/79, e o artigo 135 da Constitución en defensa dunha sanidade 100% pública. Mentras estean vixentes, calquera victoria estará en perigro de ser revocada polo goberno de quenda.

Embora, isto non abonda; o problema non é exclusivamente nin tan siquer de Galiza, é de proxecto que afecta a todo o estado. O PP, o PSOE e outros gobernos das Comunidades Autónomas cumplen coas políticas dictaminadas dende da Unión Europea, contra as que están loitando tamen en Franza; unir as loitas desde Andalucia ate Catalunya, pasando por Galiza contra o proxeto de destrucción da sanidade pública.

Desde que comezou a crise no 2007/8 levan coa teima da privatización de todos os servizos públicos, non só a sanidade, mas tamen as pensións, a educación, a dependencia, etc. Para iso estableceu o control de déficit público, para que haxa menos investimentos nestos servizos, e deriven cara a privada.

Na Galiza, mentras a Xunta este en manos do PP ou de calquera forza que defenda estas políticas de privatización da Unión Europea como o PSOE, non teremos garantido uns servizos 100% públicos; só botando fora da Xunta ao PP e a Feijóo a través da mobilización social, poderemos abri-lo camino na sua defensa: non é un problema de boa ou mala xestión, é un problema de proxecto político que partillan todos aqueles que defenden esta Unión Europea.


FORA A XUNTA DO PP E FEIJOO
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-02-2020 09:24
# Ligazón permanente a este artigo
Solidariedade coa Folga Xeral do País Vasco e Navarra
GOBERNE QUEN GOBERNE
Traballo, pensións e vida digna


O próximo 30 de xaneiro a maioría sindical vasca, co apoio do movemento de pensionistas e máis dun centenar de organizacións sindicais, convocou Folga Xeral no País Vasco e Navarra, baixo a lema: “traballo, pensións e vida dignas”.

As razóns da folga son as mesmas polas que vimos loitando: A defensa das pensións; a derrogación das reformas laborais; un Salario Mínimo de 1.200 euros; O fin dos desafiuzamentos e garantir vivenda de aluguer social.

SOBRAN RAZÓNS, porque ningún goberno regalounos nunca nada e goberne quen goberne está todo por facer, a defensa da educación e a sanidade públicas; a derrogación das reformas laborais que poñan fin, entre outras cousas, á sangría de emprego e dereitos que son elos, como o ERE encuberto que ameaza hoxe o posto de traballo de máis de 800.000 traballadores/as temporais da Administración Pública.

Cremos que esta convocatoria de Folga Xeral en Euskal Herria marca o camiño a seguir, como en Francia ou en Chile. Como vimos todos estes anos, a nosa forza esta en as rúas, na mobilización e na loita. Só así se conseguiron frear ataques e conquistar dereitos.

O aparello do Estado, Vox, o PP, a patronal ou a Igrexa católica vociferan a pesar das máis que limitadas reformas anunciadas no programa de Goberno. Por iso hoxe é máis importante continuar nas rúas até tombar todos os recortes e as políticas de austeridade. Para derrotar á extrema direita hai que fortalecer a mobilización social frente aos governos que levan adiante essas políticas.

O acordo de programa do novo goberno está cheo de declaracións xerais e de graves omisións. Por iso é importante apoiar esta Folga Xeral, para que se derroguen xa as reformas laborais do 2010 e 2012, as reformas das pensións do 2011 e 2013, para que se estableza a pensión mínima esixida polo movemento pensionista (1.080€), para que se aprobe xa unha lei que prohiba os desafiuzamentos, ou para que se derrogue a LOMCE e revértanse os salvaxes recortes sufridos pola educación e a sanidade públicas durante os últimos 10 anos, entre outras moitas cousas.

O Acordo establece que se respectará o equilibrio orzamentario e os compromisos coa UE, é dicir a aplicación do artigo 135 da Constitución garantindo o pago da DÉBEDA aos banqueiros e poderes financeiros por encima de calquera cousa. Como se vai garantir entón sequera os puntos mínimos contidos no limitado programa de Goberno?.

Corrente Vermella chama a participar nas mobilizacións convocadas tanto pola CIG como pola CUT e o sindicalismo alternativo, em diferentes cidades; mas lamentamos que na Galiza sexa imposible acadar a unidade entre os que rexeitan os planes de recortes e austeridade, máxime tendo em conta que a Xunta do PP e de Feijoo leva mais de dez anos destruindo as conquistas sociais e privatizando a sanidade, a educación, a depedencia.

Tras a resposta do pobo de Verin em defensa do seu hospital, a Xunta tivo que recuar; hoxe mais ca nunca é imprescidible a unidade na loita, cara a levar um plan de mobilizacións sociais, decidido em asembleas de centro de traballo e de estudo, de barrios e vilas, ate botar fora XA, sem esperar nin día mais nin a processos electorais, á Xunta de Feijoo e do PP; porque GOBERNE QUEN GOBERNE, OS DIREITOS DEFENDENSE.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-01-2020 09:02
# Ligazón permanente a este artigo
“Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”
Pedro Sánchez investido: “Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”

Finalmente, tras 10 meses de goberno en funcións e dúas eleccións xerais, Pedro Sánchez foi investido Presidente, cunha diferenza mínima de dous votos. Foino, nun feito inédito desde a Transición, integrando a Unidas Podemos no goberno e despois de pechar un laborioso acordo con ERC, así como tras pactar co PNV. É dicir, facendo o contrario do que axitou na campaña electoral.
Sánchez declarou que o próximo Goberno será o instrumento para un gran cambio progresista e Iglesias ha ir máis lonxe, declarando que será unha referencia europea e mundial das forzas progresistas e de esquerda.

Unha dereita desbocada
A dereita e a ultradereita preséntano como un Goberno «ilexítimo», froito dun «golpe institucional» contra a «unidade de España», presidido por un «traidor» e levantado co apoio de «golpistas» de ERC e «terroristas» de Bildu. Esta declaración de guerra da dereita chegou a incluír ao longo destes días chamamentos aos militares de representantes de Vox. Desde Corrente Vermella só podemos mostrar a nosa repugnancia e reafirmar o noso compromiso para pararlles os pés.

Un Goberno fráxil
As promesas de Sánchez e a exaltación de Iglesias chocan coa realidade dun Goberno fráxil. Cada lei vai significar unha negociación a múltiples bandas e non digamos os Orzamentos. Os apoios para a investidura non alcanzan para acometer ningunha reforma constitucional e fan mesmo difícil a aprobación de leis orgánicas. O trifachito anunciou que calquera cambio legal importante vano a levar ao Tribunal Constitucional e que recorrerán de forma sistemática ao aparello xudicial, dominado por xuíces reaccionarios amigos, que a Transición nunca depurou.
Por outra banda, a permanencia do Goberno depende da continuidade dos pactos tecidos para a investidura e, moi en particular, da marcha do pacto con ERC.

A mellor maneira de combater á dereita é non baixar a garda e mobilizarse polos dereitos
O novo Goberno vai aproveitar as ameazas e a brutal hostilidade da dereita para pedir que se lle dea un cheque en branco, porque só así pecharemos o paso ao trifachito.
O problema é que pode ser o propio Goberno quen abra a porta á dereita. Que pasará se decepciona á xente traballadora que os votou? Ou ás mulleres? Ou aos pensionistas? Ou ás nacionalidades? Ou aos mozos? Se ocorre iso e non construímos un forte movemento social para esixir os nosos dereitos, e mentres tanto a dereita aprovéitao para mobilizar á súa base social, ninguén poderá evitar que, máis pronto ou máis tarde, o trifachito reaccionario se aúpe ao goberno.
A mellor forma de combater á dereita é cumprir as reivindicacións polas que desde a rúa levamos anos loitando. E aquí é onde veñen os interrogantes. Non queremos augar a festa a ninguén pero a verdade é que hai moitas razóns para pensar que este goberno, no fundamental, non o vai a facer. En primeiro lugar, porque este PSOE é o mesmo que, xunto ao PP, reformou o artigo 135 da Constitución para amarrar que o pago da débeda ás entidades financeiras fose «prioridade absoluta do Estado» por encima de calquera gasto social. É o mesmo PSOE que en 2010 aplicou unha reforma laboral, que aprobou unha reforma regresiva das pensións e apoiou a intervención da autonomía catalá e a represión contra os seus dirixentes.

Palabras e feitos: o programa de Goberno
Tampouco a análise concreta do programa de goberno PSOE-UP, aínda que o presentaron aos catro ventos, dá pé a grandes esperanzas. O documento está repleto de promesas vagas e em longo prazo. Algunhas das “medidas estrela” teñen máis titular que contido. Por exemplo, a anunciada “derrogación da reforma laboral” que non é tal. Especifícanse algúns aspectos a ser eliminados, como o despedimento justificado por baixa médica ou a recuperación da ultraactividad dos convenios, pero mantense a rebaixa do custo do despedimento, a eliminación dos salarios de tramitación en despedimentos improcedentes ou a supresión da autorización administrativa para Elos, e sobre a subcontratación só hai vagas palabras. Respecto das causas obxectivas de despedimento, só obrigará a que sexan ?máis precisas?. O aumento do Salario Mínimo Interprofesional non se sabe aínda a que cantidade será nin o seu calendario de aplicación.
Sobre vivenda, a PAH denunciou que non hai ningún compromiso concreto real para parar os desafiuzamentos e que non se ofrecen solucións ao gravísimo problema da vivenda social (ler o comunicado da PAH picando aquí).
Está por ver o compromiso económico real na loita contra a desigualdade das mulleres e a violencia machista. A “Lei Mordaza” seguirá vixente ata que se aproba unha “Lei de seguridade cidadá”. Contra o cambio climático fálase de obxectivos a alcanzar en 2040 ou 2050. As empresas enerxéticas van seguir dominando o mercado. Sobre os migrantes, só se di que se modificará o sistema de acollida para que sexa “máis eficiente e solidário”, manténdose os CIEs e a Lei de Estranxeiría.
Respecto de Cataluña, Sánchez recoñece formalmente que se trata dun conflito político que debe resolverse politicamente, para o que pactou con ERC unha mesa de diálogo coa Generalitat. Pero está excluído un referendo de autodeterminación, que a Constitución prohibe, e tampouco hai compromiso dunha amnistía dos presos políticos cataláns. Se hai concesións de peso no marco autonómico, serán recorridas pola dereita ante o Tribunal Constitucional.
Por outra banda, todo o programa está explicitamente sometido á “competitividade empresarial” (é dicir, a que os donos gañen o suficiente) e, en particular, ás normas financeiras da UE que fan imposible o cumprimento de gran parte das promesas. Todo se move, ademais, nos límites institucionais e legais dun réxime que os grandes poderes teñen «atado e ben atado»

Goberne quen goberne, os dereitos deféndense
Haberá quen pense que somos agoreiros ou que estamos a condenar ao novo goberno aínda antes que se forme. Pero era o mesmo Pablo Iglesias quen recoñecía o mesmo día da investidura que “vivimos nunha democracia limitada polos poderes económicos”, que “o poder dos fondos de investimento establece as regras do xogo” e “define a política”, incluída a do novo goberno, ao mesmo tempo que mostraba-se feliz de que algúns grandes empresarios “que defenden os seus interesses” comprendesen que non teñen nada que temer do novo Goberno (diario.é 7/1/20).
En Corrente Vermella comprendemos a quen resoplan de alivio ao ver fora do goberno á dereita e a extrema dereita e respectamos a todos os compañeiros e compañeiras que teñan ilusións no novo goberno PSOE-UP. Nós/as non temos a menor confianza, pero imos estar xuntos na rúa, de xeito conxunto, combatendo á dereita e esixindo os dereitos ao Goberno. Porque estamos plenamente convencidos de que non haberá ningunha conquista sen mobilización. Ningunha reivindicación debe ser apartada ou descafeinada. É xusto agora que están no goberno, que debemos esixir ao PSOE e a UP que cumpran as súas promesas. «Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 10-01-2020 10:58
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal