A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Acordo da Administración pública: Nin emprego, nin dereitos

O SOCORRO MUTUO DE GOBERNO E SINDICATOS ASINANTES

Despois de anos de destrución de postos de traballo, rebaixas de salarios, perdida de direitos e desmantelamento sistemático dos servizos públicos en todas as administracións públicas, desde os servizos sociais pasando polo transporte colectivo (RENFE), correos, ensino, sanidade... , CCOO, UXT e CSI-F asinaron un Acordo para a “mellora” do emprego público na Administración.

Unha propaganda que falsea a realidade e encobre miles de postos de traballo perdidos
Como veñen denunciando diversas organizacións sindicais (SAGAP;COBAS;CUT....), máis aló de toda a propaganda mediática, en rigor, o acordo o único que recolle é unha imprecisa oferta de emprego público (OPE) e outra, máis imprecisa aínda, taxa de 100% de reposición en sectores prioritarios para o 2017, todo iso “respeitando os límites e regras de gastos estabelecidos” . Iso que están a vender como “unha gran medida”, non é máis que, no mellor dos casos, sacar a OPE as xubilacións do ano pasado, o que supón unha renúncia expresa a recuperar as prazas perdidas desde o início da crise, e seguir sen repor, é dicir perdendo, o 50% das prazas nos sectores, segundo eles, non prioritarios.

Con respecto á redución da temporalidade, expoñen facer “fixos” a unhas 250.000 prazas que, eles calculan, reducirán a temporalidade nun 90% deixándoa nun 8%. Pero segundo un dos sindicatos asinantes, a temporalidade nas administracións afecta ao redor de 700,000 postos. Estas prazas levan na súa maioría ocupadas durante anos, porque a Administración incumpre as súas propias normas e leis, permitindo que miles de postos de traballo estean en fraude de lei e durante estes anos, ademais, non convocou OPEs adecuadas á realidade que se vive dentro da Administración. Isto permítelle adelgazar o persoal ao seu antollo, ter ao persoal da zeca á meca, roubándolles dereitos anos tras anos; así pode reducir o déficit público, e “mellorar a economia” á conta dos e as traballadoras da Administración.

Agora coa conivencia das direccións sindicais asinantes do pacto, o Goberno falsea as cifras de temporalidade, tenta lavarse a cara ante a opinión pública, argumentando que a situación de precariedade e recortes así como a deterioración dos servizos públicos, non é tal como denúnciana os traballadores/as organizadas en Mareas, Marchas,... , que están fartos: son eles os que garantiron, moitas veces á conta da súa propia saúde, que o sistema público non se derrubou.

O Pacto, contra o que se pretende vender mediáticamente, non garante a centenares de miles de traballadores/as, nin a conversión de interinos a fixos, nin a súa consolidación. Todos e todas terán que pasar por unha oposición e ao final non saben se poderán continuar na súa praza despois de levar en moitos casos máis de 20 anos traballando para a Administración! A única forma de que este pacto fóra en benefício dos e as traballadoras, e así poder prestar un bo servizo público que todas e todos pagamos cos nosos impostos é que todo o persoal temporal pasase a fixo como determina a lei.

O pacto asinado, ademais, profunda na mobilidade xeográfica e funcional, así como na continua perda de poder adquisitivo dos salarios.
É obvio que con este Acordo, o Goberno e as Centrais Sindicais asinantes, pretenden ratificar os retrocesos do “ERE encuberto” que ao longo de todos estes anos de crises, desde o goberno de ZP ata os actuais, viñéronse aplicando, a maior gloria das privatizacións e desmantelamento das conquistas sociais chamadas “Estado do Benestar”.

Un Pacto Social entre o Goberno e burocracia sindical para sosterse mutuamente
“A recuperación comezou”; agora hai que estabilizar os datos económicos, facendo as “reformas estruturais” que faltan. Pero é un goberno en minoría no Parlamento, que non pode facer como ata agora, gobernar a golpe de decreto; senón que precisa do “diálogo”, do “pacto”, para sacar adiante as súas medidas. Por iso este pacto é, segundo o Ministro Montoro, “unha importante contribución á completa recuperación económica do país”.

Está claro que o goberno necesita despexar o perigo de ver as rúas con protestas sociais e necesitaba un balón de osíxeno despois das sentenzas de Estrasburgo e Vigo, ao equiparar os dereitos dos traballadores/as da Administración aos da privada, coa fervenza de demandas contra a Administración, que está a obrigar a pagar millóns de euros en indemnizacións por despedimentos, que se aforraron durante todos estes anos e as posibles demandas futuras.

Por iso Rajoy apela ao Pacto social, a recuperar unha sorte de novos Pactos da Moncloa, mentres dá pasos no mesmo sentido mantendo os Pactos de Toledo (para as pensións), agora o da Administración Pública e prosegue co laborioso intento do Pacto pola educación. Son os Pactos que as reformas estruturais que a Unión Europea e o FMI esixen, a poder ser, mantendo a paz social.
CCOO, UXT e CSIF necesitan “ofrecer algo” aos traballadores/as, aínda que sexa fume que sirva para tentar gañar tempo e soster o seu cada vez máis escasa credibilidade. E precisan das axudas financeiras do Estado, imprescindibles para soster os seus monstruosos aparellos. Pero esa “axuda” hai que gañarlla demostrando a utilidade social do investimento que neles fai o Estado, aínda que o acordo sexa unha chapuza que valla para aquilo do “suxéitache mentres cobro”. Unha sorte, en esencia, de “socorro mutuo” entre a burocracia sindical e o Goberno, a costa (como sempre) dos dereitos e as condicións de emprego dos traballadores/as.


Rexeitar o Acordo e recuperar a rúa para poder recuperar os dereitos

O Acordo subscrito é un “acordo marco”, cuxa aplicación agora hai que negociala en todos os niveis da Administración, desde a central ata a autonómica, pasando pola local e deputacións. Sen dúbida que esa negociación non estará exenta de tensións, porque o Goberno seguirá aplicando o seu criterio do “control do déficit” acordado coa Unión Europea, de respecto a “os límites e regras de gastos estabelecidos” e desde o respecto a toda a iniciativa privada, os amigos do Goberno, que fan os seus negocios medrando ao redor das Administracións. E CCOO, UXT e CSI-F xa se sabe onde se sitúan, pero terán que pelexar as migallas que poidan rebañar para dar visos de bondade a esta infamia que asinaron, a este ERE encuberto que co seu beneplácito coou o Goberno.

Imos a un escenario de posibles “mobilizacións comparsa” para negociar mellor o pacto social e o Acordo vergoñoso, no medio do inevitable perigo de que miles de traballadores/as dediquen todos os seus esforzos a preparar unha oposición-lotaría que lles “garantir” o posto de traballo ante a situación de paro masivo. Esa venda de ilusións é a maior canallada deste Acordo, mentres os traballadores/as resígnense a seguir perdendo postos de traballo, dereitos e salarios e dediquen o seu empeño a unha oposición lotaría, mais asegurada estará a paz social e ata unha boa veta de negócio das academias.

O Acordo é un pau para os traballadores/as, e pretender embelecer o feito ou minimizalo non é máis que dar indulxencias aos burócratas que o asinaron, a estes correveidiles do Goberno que asinan para os traballadores/as o que non se van a aplicar para eles mesmos.

Nós/as queremos dirixirnos aos traballadores/as que saíron á rúa a defender a estabilidade no emprego e a recuperación de dereitos, aos/as que desde o SAGAP, COBAS, CUT, CXT, CIG, desde as bases de CCOO ou UXT, ou non afiliados, rexeitaron este Acordo. Non podemos darnos por vencidos!. Todos/as os que o rexeitamos debemos unir forzas, facer unha fronte sindical de rexeitamento, que prosiga cunha intensa e extenso labor de explicación de leste Acordo-fraude; que chame a non perder a rúa e a mobilización. O próximo mes temos dúas datas xa marcadas para saír á loita, o 1º de Maio e o 27 de Maio coas Marchas da Dignidade. Ténsenos que ver en ambas as aos traballadores/as das Administracións públicas, loitando co resto dos traballadores/as, por pan, traballo, teito e igualdade, pero reclamando o noso e de todos/as, que polo traballo estable, a recuperación de dereitos e salario dicimos NON AO ACORDO.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 20-04-2017 10:23
# Ligazón permanente a este artigo
Galicia: a clase obreira en escena, construíndo a unidade desde a base

Algúns poderían esperar que a maioría absoluta do PP nas últimas eleccións galegas ían garantir paz social, e nada máis lonxe da realidade. Desde que as gañou, as mobilizacións sociais non deixaron de crecer en extensión e cantidade de xente mobilizada, cunha dinámica de aumento de resistencia aos plans da Xunta de Feijóo.
Comezaron en decembro as traballadoras de política social contra a perda dos seus postos de traballo, como persoal laboral da Xunta, folgas en Ferroatlántica contra as ameazas sobre os postos de traballo, traballadoras do téxtil e Pescanova, traballadores/as de Correos, que se sumaron ás folgas nacionais e estatais no ensino, telemarketing e a conflitividade nos Portos.
Pola súa banda, as Marchas da Dignidade convocaron unha importante manifestación que foi aproveitada por sectores sociais para expresar a súa unidade fronte aos ataques, cos e as pensionistas á cabeza, mentres o domingo 5 e o 8 de marzo, miles de mulleres saían á rúa para esixir os seus dereitos, continuou o 10 de Marzo, Dia da Clase Obreira Galega e seguiu o 16 de marzo coa manifestación unitaria de varios sectores, en Santiago contra a precariedade laboral do persoal das administracións públicas, convocada desde a base.

A reorganización política
Neste tres longos anos de período electoral, foi cristalizando politicamente as réplicas sociais do terremoto do 15M e as Marchas da Dignidade do 22M do 2014. Primeiro foi a Alternativa Galega de Esquerdas (AGE), despois, a nivel estatal, Mover Ficha. Viñeron as Europeas e Podemos galvanizou electoralmente todo un sector do activismo. O pasado ano foron as Mareas municipalistas, Unidos Podemos, etc., que viñeron encher o espazo á esquerda do PSOE e EU, e en parte, do BNG.
En Marea, sucesora de AGE, é un claro paso atrás pois se sitúa desde o principio no marco Constitucional. Como dixo o seu portavoz o xuíz Villares,”todo dentro da lei, nada fóra da lei”. O BNG puido aguantar o tirón sen deixar o nacionalismo, con lemas vagamente rupturistas e mantendo a dirección da CIG.
A reorganización política está, neste momento, dentro dos límites do réxime burgués e cun programa socialdemócrata, sen estruturas e raíces na clase traballadora, nin sequera na súa base social, as clases medias asalariadas e a mocidade. Pero non é un fenómeno pechado, porque a crise do réxime monárquico non axuda e obrígalles constantemente a facer chiscadelas á súa esquerda, mais se é un feito que cristalizou ao redor dun programa socialdemócrata progresista con saudade do pasado do Estado do Benestar.

A reorganización sindical está nos seus comezos
Despois de anos de paz social, a clase obreira, como vimos, comeza a facer acto de presenza nun marco determinado por un gran retroceso na conciencia de clase imposto, entre outras, pola precarización das relacións laborais, e ligado á dexeneración e crise dos sindicatos estatais maioritarios, CCOO e UXT.
A CIG, ademais de ser parte do proxecto político do BNG, esta ligada a través das subvencións, cursos e liberados, ao aparello do estado; por iso, aínda mantendo un pasado combativo, a CIG está na pendente da burocratización e a acomodación na rutina sindical, como se manifestou abertamente en conflitos como o de Política Social/Consorcio.
A paz social destes anos tiña unha base material na conciencia da xente, moitas persoas creron iso de que “cando chegue a recuperación, todos/as beneficiarémonos”; pero isto era mentira, e obviamente non está a suceder, senón que seguen quitando dereitos.
Ante esta situación as direccións sindicais seguen coas mesmas receitas que no pasado de “bonanza”, o que lles permitiu ás empresas repartir algunhas migallas. Non entenden que iso se acabou, que hoxe as empresas necesitan máis precariedade, baixar os salarios, seguir destruíndo emprego; que para recuperar a taxa de ganancia teñen que aumentar a explotación da clase obreira e destruír ata as raíces as conquistas do Estado do Benestar, e que a Xunta, como todos os gobernos, actúan en consecuencia, como goberno burgués defende os intereses da súa clase.
Non entenderon nada de todo isto, por iso seguen coas súas receitas do sindicalismo de negociacións de salón, confiando no seu ?labia? e ?despacho?, cando enfronte o que hai son representantes dunha clase social, o capitalismo, que declarou a guerra á clase obreira e o pobo. Créronse as mentiras da democracia burguesa, de que podemos ?recuperar? os dereitos a través dun pouco de presión, un moito de negociación e un nada de asembleas decisorias onde non só os delegados e delegadas, senón os traballadores e traballadoras expresen a súa vontade.
Este choque entre unha realidade de loita de clases exacerbada e unhas políticas sindicais conservadoras, rutineiras, abre ocos polos que entra a loita espontánea dos traballadores e traballadoras. Como en política non existe o baleiro, estes ocos énchenos as persoas traballadoras como poden, apelando a pequenas organizacións como a CUT, SAGAP, PROSAGAL, COBAS, Modepen, etc. Todas teñen unha característica, expresan o cambio na relación entre a clase traballadora e as súas organizacións de sempre.
Pero non confundamos, este cambio na relación de confianza non garante que automaticamente vaian xurdir novas organizacións, mellores que as anteriores. A conciencia antipartido e antiorganización, a decepción e a pasividade, a radicalización ultraesquerdista, expresado no individualismo na resposta aos ataques, son ?monstros? que sempre están presentes na clase obreira.
A crise, as políticas da UE e a Xunta, os recortes e as privatizacións impoñen a máis ampla unidade na resposta; é criminal soster que é posible responder á virulencia destes ataques desde a autoafirmación sectaria. O camiño da reorganización das forzas sindicais e políticas da clase obreira é longo, e pasa por construír ferramentas unitarias de loita, por encima de siglas, para enfrontalos.
O sindicalismo de clase, combativo e democrático, baseado nas asembleas de base decisorias, tamén se reorganizará cando se entenda que a defensa da unidade da clase obreira pasa polo respecto aos dereitos nacionais do pobo galego.
O camiño que está a comezar é longo, e non exento de problemas; mais, imprescindible para enfrontar as políticas mentireiras e hipócritas dos gobernos de quenda.
Por iso a mobilización unitaria o pasado 16 de marzo en Santiago, do persoal traballador precario da administración pública, en defensa dos postos de traballo e dos servizos públicos é un bo comezo para avanzar e consolidar esa unidade da que partiu.

O cansazo ante tanta mentira
Feijóo, e os medios que subvenciona (todos), non se cansan de repetir que Galiza está “preto de alcanzar os niveis previos á crise”. E isto é unha mentira como unha casa. Nos anos de goberno do PP 234.000 galegos e galegas tiveron que emigrar, un 10% da súa poboación, 66 mil novos no últimos catro anos. Así o PP pode dicir que en Galicia o paro non é tan alto como noutras zonas do Estado: expulsando aos parados calquera non maquillas as cifras.
Este proceso baséase nunha calculada política de desindustrialización, coa caída de dous puntos na súa achega ao PIB, e apostando abertamente por unha economía ao servizo dunha Galicia “colonizada”, a “marisquería” de España, ... , baseada na máis absoluta precariedade -máis de 7 millóns de contratos de traballo asinados nos últimos díez anos, e os baixos salarios, onde se perderon máis de 100 mil postos de traballos, que aínda non foron recuperados.
Mentres Feijóo alardea de “Galicia Calidade”, o prezo do leite segue sendo o máis baixo do Estado sendo o primeiro produtor, as eléctricas contaminan coas súas térmicas e os seus encoros, mentres o pobo galego paga o mesmo prezo que o resto do estado e os seus impostos páganse en Madrid; os estaleiros piden esmolas á Unión Europea sen ter un plan a longo prazo, que permita aos traballadores/as non estar no fío, ou se segue prohibindo nos feitos a construción de buques civís no estaleiro máis moderno do Estado.
Todas estas mentiras, evidentes, están a acumularse entre a poboación traballadora, e non o dubidemos, como cando Nunca Mais, o feito máis imprevisible faraas explotar.



Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-03-2017 18:04
# Ligazón permanente a este artigo
O 16 DE MARZO, DIANTE DO PARLAMENTO EM COMPOSTELA
CORRENTE VERMELLA SUMASE Á CONVOCATORIA DA PRIMEIRA MARCHA DO PERSOAL PRECARIO DAS ADMINISTRACIÓN PÚBLICAS

Este mes de marzo fai un ano que o persoal eventual do Sergas convocados polos sindicatos de SAGAP e PROSAGAL, sairon á rúa para denunciar a precariedade de seus contratos e a falta de direitos como persoal de segunda respeito ao persoal do fixo, todo elo contra das cúpulas dos sindicatos maoritarios no sector.
Este 16 de marzo a esta marcha sumanse outros coletivos, como Forestais, Política Social, Consorcio de Igualdade e Benestar, Bibliotecas Públicas, traballadores da CRTV, ....á invitación feita, vendo que ten en fronte ao mesmo patrón, a Xunta.
Dende que se "declarou" a crise económica, os e as traballadoras de todas administracións do Estado español estamos sufrindo grandes recortes en dereitos laborais.
O goberno da Xunta, como ven demostarndo dende fai 8 anos é un alumno aventaxado aplicando as políticas do goberno central e da UE, para reducir o déficit, entregando ás empresas privadas os servizos públicos. Este ano coa lei de acompañamento prantexase a funcionarización do persoal laboral da Xunta, um suposto “agasallo” que nas súas mans convertinse unha ferramenta para destruir postos de traballo, un ERE encuberto.
Con esta funcionarización do persoal laboral da Xunta non ofrece estabiliade nun sector onde a eventualidade en alguns casos chega ata 90% dos cadros de persoal, negan a posibilidade de indemnización de miles de contratos en fraude de lei, e también significa a perdida de dereitos e condicións salariais, anulando melloras como a incorporación das traballadores do Consorcio de Igualdade ao V Convenio de laborais.
O pasado mes de decembro as traballadoras de Política Social comenzaron a se mobilizar contra esta lei, ante o silencio cómplice das cúpulas dos sindicatos maioritarios. Elas coñecen ben o que supon este caramelo envenenado.
¡Usuarios/as e traballadores/as, defendamos os servizos públicos, defendamos os postos de traballo !
A falta do persoal afecta á calidade dos servizos prestados e por ende a todos e todas as usuarias.
A defensa dos postos de traballo e recuperar os que se perderon é inseparable do rexeitamento da súa privatización, e esixir uns servizos 100% públicos
Por iso os e as usuarias xunto cos traballadores/as dos sectores afectados ten que unirse e participar desta mobilización, como nas que veñan NA DEFENSA DOS POSTOS DE TRABALLO E OS SERVIZOS PUBLICOS.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 15-03-2017 19:34
# Ligazón permanente a este artigo
8M: DÍA INTERNACIONAL DA MULLER TRABALLADORA
É TEMPO DE LOITAR CONTRA A DESIGUALDADE

O 8 DE MARZO VOLVEMOS ÁS RÚAS!!


As mulleres cada vez máis e en moitas partes do mundo, estamos a saír ás rúas para loitar contra os ataques que os gobernos están a levar a cabo cara á clase traballadora e os sectores máis desfavorecidos desta. As mobilizacións contra todas as opresións, os feminicidios e outras formas de violencia machista, toman cada vez máis forza. Unha violencia contra as mulleres, as persoas imigrantes ou os sectores LGBTI, é apenas a expresión máis visíbel da violencia económica, política, social e policial, deste sistema capitalista.

Aquí no Estado español, nós tamén resistimos. Coas Marchas da Dignidade, coas Plataformas que se están organizando en defensa das pensións públicas, na loita pola educación pública, contra a violencia machista. Porque nós, as traballadoras, as xubiladas, as estudantes, as desempregadas, estamos a recibir os peores golpes das sucesivas reformas laborais, os recortes sociais, a privatización dos servizos públicos e o saqueio da hucha das pensións.

Seguen os feminicidios
Unha vez máis, comezamos o ano con 15 mulleres asasinadas por violencia machista, das que só dúas denunciaran. A peor cifra rexistrada desde o 2008. Unhas mortes que mostran en toda a súa crueza a falta de recursos materiais que teñen moitas mulleres para escapar desta violencia, a desconfianza nun sistema xudicial que segue infestado de estereotipos machistas e o fracaso dunha Lei insuficiente á que nunca e menos desde que estalou a crise, dotouse do orzamento necesario.

E seguimos á cabeza do paro, a precariedade e a pobreza.
Segundo datos da EPA, o desemprego feminino sitúase nun 20%, tres puntos por encima do dos homes.

Actualmente hai 2.624.500 traballadores/as a tempo parcial, a maioría de forma involuntaria. Unha cifra que creceu nunhas 400.000 persoas desde que comezou a crise. Delas, o 73%, son mulleres. O principal motivo que aducen é ter que encargarse do coidado de menores ou persoas dependentes ou outras responsabilidades familiares. E é que as mulleres nos vemos obrigadas a levar a cabo máis de dous terzos dos 144 millóns de horas diarias de traballo non pagado de alimentación, hixiene e coidado dos demais.

A brecha salarial entre homes e mulleres non deixou de crecer, chegando ao 24 % nos sectores máis feminizados. Case o 70% de quen cobran o salario mínimo son mulleres.

Como consecuencia de todo iso, a prestación contributiva que recibimos é de media de 703 euros, fronte aos 869 euros dos homes e as nosas pensións son un 31% máis baixas. Dous millóns de persoas perciben pensións de xubilación por baixo do limiar de pobreza, das que o 67,3%, son mulleres. Pensións miserables despois de traballar toda a vida.

A brecha nas prestacións de desemprego, así como a diferenza das nosas pensións, é a expresión do machismo social existente e de toda-las discriminacións que sufrimos as mulleres no mercado laboral.

A esta situación hai que sumar a das empregadas de fogar, que en moitos casos non están nin sequera dadas de alta na Seguridade Social e no caso das mulleres inmigrantes, ademais da precariedade laboral e o machismo teñen que enfrontar o racismo e a xenofobia que é promovido en primeiro lugar polas políticas do goberno central e autonómicos, ou desde moitos Concellos.

O exemplo da Revolución Rusa
Este 8 de Marzo ten un significado especial para Corrente Vermella, xa que se cumpren 100 anos da Revolución Rusa. Unha revolución obreira e popular que comezou precisamente coa iniciativa espontánea de miles de mulleres obreiras téxtiles, que se lanzaron á rúa en demanda de Paz, Pan e Terra.

Aquela foi unha revolución vitoriosa en que as mulleres conseguiron grandes avances. Unhas conquistas que lamentablemente foron destruídas polo estalinismo e hoxe, para a vergoña e humillación de todas as mulleres do mundo, na Rusia capitalista de Putin, se descriminaliza a violencia machista a mulleres e nenas/os.

Cando o sistema capitalista mostra toda a súa podremia e miles de mulleres saen á rúa en todo o mundo, alertamos de que non será posible conseguir ata o final nin un só dos dereitos que hoxe nos son negados unha e outra vez, sen enfrontar as medidas que banqueiros, empresarios e gobernos imperialistas ao seu servizo, veñen implementando. Trump é a expresión máis clara e elocuente de como a burguesía imperialista utiliza as opresións para dividir á clase, para poder descargar os seus plans de sobrexplotación ás mulleres e ao conxunto da clase obreira, para tentar facer saír á economía capitalista da súa profunda crise e recuperar a taxa de ganancia dese 1% privilexiado, que acapara a maioría das riquezas a nivel mundial.

Reivindicamos os ensinos da Revolución Rusa e o papel que as mulleres xogaron nela, non como un feito histórico que mirar con nostalxia do pasado, senón como un exemplo a seguir e unha referencia que necesitamos coñecer para a revolución socialista que hoxe, cen anos despois, é máis necesaria que nunca.

Pola unidade de todas as loitas!
A situación das mulleres traballadoras co novo/vello goberno do PP non vai mellorar, pois as raquíticas subidas do SMI en 50 euros, do 0,25% en pensións ou o lixeiro incremento no orzamento para educación, sanidade, protección contra violencia machista ou dependencia aprovados no seu día, non logran reverter o efeito dos recortes de anos anteriores. Iso sen contar con que coa "inestimable" axuda do PSOE, non dubidará en continuar pola senda dos recortes, as privatizacións e as reformas estruturais que sexan necesarias para cumprir coas esixencias da UE e o FMI.

É imprescindible enfrontar este goberno, inimigo da clase traballadora, ao que non é posible derrotar mediante unha oposición institucional conforme ás regras do xogo desde o parlamento, senón mediante a loita e a mobilización na rúa. Máis que nunca, as mulleres traballadoras necesitamos organizarnos xunto a nosa clase, combatendo o machismo en todos aqueles lugares onde participamos e construír en unidade con todas as organizacións sociais, políticas e sindicais de clase, así como co movemento estudantil, un 8 de Marzo unitario, de clase e combativo.

Hai que seguir rodeando de apoio e solidariedade a todas as mulleres que loitan polos seus dereitos como é o caso en Andalucía das xornaleiras de Agrícola Espino e Baena Franco, ás que se quere facer cómplices da fraude cometida polo empresario que as contratou. Ou a das traballadoras do 061, 112 e Saúde Responde, que sofren as consecuencias da privatización dun servizo tan imprescindible como é o servizo de emerxencias sanitarias. Ou a das Mulleres estibadoras do Estado que están a loitar de xeito conxunto cos seus compañeiros na loita contra o decreto que o goberno pretende imporlles para "liberalizar" o sector. E tantas otras.

Dende Corrente Vermella chamamos a participar a dar continuidade á mobilización despois do 8 M, participando na Folga Estudiantil e da Comunidade Educativa o 9 M, e na Manifestación do Persoal Precario da Xunta o 16 M em Compostela.

E o próximo 8 de Marzo, todas e todos á rúa para esixir:

---Emprego estable e salarios dignos! Derrogación de toda-las reformas laborais! A igual traballo, igual salario! Non á precariedade, EREs e ERTEs!
---Pensións públicas dignas a cargo dos Orzamentos Xerais do Estado!
---Nin unha menos! Esiximos recursos suficientes para prevención, atención e protección inmediata de todas as mulleres e de toda forma de violencia machista.
---Orzamento para a Lei de Dependencia! Educación, sanidade e servizos públicos de calidade!
---Non ao pago da débeda!
---Aborto público, libre e gratuíto na Seguridade social
---STOP homofobia, lesbofobia, transfobia e discriminación por orientación sexual!


Secretaría estatal de Muller de Corrente Vermella
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 04-03-2017 13:21
# Ligazón permanente a este artigo
O 25 F na Defensa das Pensions Publicas
CONTRA O SAQUEO DO FONDO DE PENSIONS
AS PENSIONS SON UN DIREITO E NON UN NEGOCIO


O goberno do PP, non contento con darlle según contas oficiais, 60 mil millóns á banca para o seu resgate, co correspondente aumento da debeda, ven de saquear sistemáticamente o Fondo das Pensións, que pasou de 66 mil millóns ha 5 anos, 15 mil hoxe. E logo din que as pensións están en“perigro”... Como non va a estar ameazadas, ¡se o PP é como raposo gardando-lo galiñeiro!
Este goberno, como antes o do PSOE, aplican as directrices da UE e do FMI, que teñen como maxima convertir nun negocio todos os direitos sociais conquistados pola clase traballadora. Destrúen a sanidade publica, os servizos sociais, a educaciòn, venden o mellor postor o chan urbán, e calqueira servizo básico como o transporte público ou a electricidade, é unha fonte de negócio. Nesta cadro, as pensión tamen son carne de privatización.
Para empurrar á poboación traballadora a asumi-lo, rebaixan a cuantía das pensións forzando ao empobrecimento social. As pensións no estado español son, na maioria das ocasions, de mera supervivencia, cumha media enganosa de 900 euros. A estadística agochan diferenzas entre os 1100 do Pais Basco e os menos de 800 na Galiza ou Extremadura. A politica sicopata do PP -a sua empatia co sufrimento non existe- faise o servizo do 10% da poboación, dona do 50% da riqueza do Estado.
As pensións son o resultado de que aforran os traballadores e traballadoras desde as primeiras retencións nas nominas. Non é ningumha graciosa concesión de ninguen, nin tampouco é que os xovenes actuais lle paguen as pensións aos que se xubilen hoxe; é umha mentira interesada para dividir entre xeracións, alem de desmobllizar á xuventude, como se a xubilación non fose o seu problema, porque xa vira outra xeraciòn que llo pague: cada xeración pagase as suas pensions a través das cotizacións que fan o longo da sua vida de traballo.
Por moito que os medios, o PP, o PSOE e demáis axentes do capital alardeen, os bancos e as empresas precisan de seguir sendo resgatados polo estado. A taxa de ganancia segue baixo minimos, e o goberno aprestase a darlles diñeiro para cubrir o que non son capaces de sacar na producción de bens e servizos. Ben directamente, dandolles diñeiro a fondo perdido como a Banca ou exencions do pago de impostos de sociedades, ben indirectamente, en rebaixas nas cotizacións da Seguridade Social, subvencións prezos de productos como Plan Pive da industria do automobil que pagamos todos e todas. Este diñeiro vai á conta da Debeda Publica, que cada vez engorda mais, cun pagamento de xuros feito obriga constitucional polo artigo 135 pactado polo PPSOE.
O Pacto de Toledo foi a porta de atrás pola que comezou a entrar a privatización das pensión, ao permitir a xestión privada dumha parte delas. Esta xestión transformouse numhas empresas onde estan a Banca, as aseguradoras e os Sindicatos maioritarios, e moven miles de millóns de euros dos aforros dos traballadores e traballadoras. E agora, o goberno pode roubar impunemente os nosos aforros do Fondo, porque no 2012 suspendeu as limitacións legais de disposición de diñeiro.
As pensions, frente a esta loxica e politica privatizadora do Pacto de Toledo, son un direito e teñen que ser umha obriga do Estado non suxeita ás contribucións anuais, senon garantidas na política Orzamentaria e a partir dumha política fiscal progresiva, “que pague mais quem mais ten”.
O roubo do Fondo de Pensións é o roubo dos aforros dos traballadores / as que desde a primeira nomina lles descontan umha parte, por iso afecta o conxunto de todos e todas, polo que non pode ficar numha loita meramente sindical, é umha loita política. Á sua cabeza non so teñen que estar os sindicatos, mas tamen as organizacións políticas que rexeiten o desmantelamento do público, para coordenar dun xeito unitário a mobilizaciòn contra estas medidas da UE e o governo. Neste cadro, tense que incluir com destaque as reivindicacións e a loita da mulleres cara o 8 de marzo.
Corrente Vermella chama a participación na Manifestación convocada polas Marchas da Dignidade, para o 25 de Febreiro, ás 12, na Coruña; onde saíran duas columnas, umha do Pza do Opera e outra do Campo da Leña.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-02-2017 18:30
# Ligazón permanente a este artigo
POLA NOSA SEGURIDADE: ACUDE Á CONCENTRACIÓN O 26 N
Hai 15 dias, na Fábrica, en Oleiros, houbo umha asemblea para debater sobre os fallos dos semáforos que há na Avda das Mariñas, na antiga Nac VI á altura de Perillo, que poñen en perigo a miles de veciños e veciñas de Oleiros e Cambre, alen dos traballadores e traballadoras das ducias de empresas que alí están instaladas.
O semáforo en cuestión estropease cada vez que ha umha tormenta, e desde o Ministerio de Fomento en Madrid lle negan á policía local de Oleiros mesmo cambiar umha bombilla. Nun alarde de prepotencia centralista, o Ministerio arrogase o direito a decidir sobre a seguridade de miles de galegos e galegas, que teñen que “suplicar” que cambien a bombilla para que funcione o semáforo.
A asemblea acordou convocar concentracións XA, para esixir do Ministerio solucións, e que pola urxencia que teñen, non se podían adiar para xaneiro, que era a proposta inicial.
Corrente Vermella apoia as mobilizacións, mas considera que esas medidas urxentes, e mesmo o plan explicado polo alcalde na asemblea, non van o fondo do problema: o tráfico, os 90 000 automóbiles e camións que a pasan todos os días pola zona, co conseguinte risco para a poboación.
A solución pasa por retirar vehículos da circulación, favorecendo o transporte colectivo e publico, aumentar as frecuencias, alonxar os horarios mais alo das 22.30 horas que pasa o ultimo. Establecendo conexións para ir e voltar dos centros de traballo ou estudo.
Retamatar xa obras como a Via Artabra e quitando a peaxe de Guísamo, para desviar o tráfico, especialmente o pesado, cara os polígonos sen necesidade de atravesar unha zona urbana como esa.
E por último, o resgate das Avda para a poboación, sobre a base dun bulevar desde o Temple ate a Ponte do Pasaxe, que conecte e humanice as dúas beirarrúas dá Avda das Mariñas, hoxe desconectadas pola Nacional VI.
Estas esixencias sitúan o problema na consideración da Avda das Mariñas como o que é nos feitos, umha Vía Urbana, onde ha barrios e empresas, e non umha estrada como fai o Ministerio de Fomento. Por elo, para nós, a única solución real pasa por la recuperación das competencias para o Concello no cadro da Area metropolitana.
Umha Area que integre un verdadeiro Plan de Transporte Urbano, que combine os diferentes medios de transporte (o mais que necesario Tren de Proximidades cos buses), con paradas dentro dos polígonos e centros de estudo, e horarios axeitados ás necesidades da xente traballadora, e non dos interese das contas de resultados das empresas como Cal Pita, Tranvias, Arriva,..., as compañías de combustible (Repsol, Cepsa,….), etc.
De non ser así, seguiremos co mesmo problema, se adopten as medidas que se adopten, e dentro duns anos estaremos discutindo, de novo, sobre a perigrosidade da Nacional VI.
E que non digan que non ha diñeiro, que costa moito, pois a seguridade da poboación non ten prezo; e gastáronse miles de millóns de euros en resgatar bancos e empresas, que xa dixeron que non ían devolver. Ademais, facer un verdadeiro plan, serio e con proxección de futuro, non é mais custoso que facer hoxe un, e dentro de cinco anos ter que facer outro.
Diñeiro ha, so que regalado aos bancos e empresas; por iso ese non pode ser o problema, salvo que se admitan as políticas de recortes dos gobernos do PP. A cuestión é de prioridades, ou resgatar aos capitalistas e banqueiros, ou garantir a seguridade da veciñanza.
O mesmo tempo que se convocan estas mobilizacións, a poboación de Guísamo e Sada están a cortar a Nacional VI para esixir medidas de seguridade e a súa consideración como Vía Urbana, pola cantidade de vivendas e empresas que ha o longo do seu percorrido.
A Nacional VI ten que deixar de seren un pesadelo para a veciñanza e os usuarios / as, e é un máis dos casos do sángrante centralismo que os galegos e galegas temos que soportar no Estado Español… Ate para cambiar umha bombilla temos que “suplicar” a Madrid que deixe facelo.
Para CV temos que dar os pasos necesarios para respostar dun xeito unido ao que é un perigo para a poboación, acordando asembleas conxuntas das zonas afectadas, para levar adiante un calendario de mobilizacións ate que Fomento ceda, e conquistemos a recuperación para nós a Nacional VI.

Non basta con protestar, pola nosa seguridade temos que gañar

ACUDE Á CONCENTRACIÓN O 26 N, NO CRUCE DE SOLYMAR CARA MONTROVE, ÁS 12 h.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-11-2016 19:11
# Ligazón permanente a este artigo
25N: DIA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA
Feminicidios: O Estado é responsable!

Os recortes no orzamento contra violencia machista alcanzan un 26% desde 2010, pese ao aumento, totalmente insuficiente, dun 6,3% este ano. Esta é a causa de que se pecharon moitos puntos municipais de atención á muller, da precariedade de recursos e a eliminación de moitos xulgados de violencia á muller, da escasa formación de xuíces e persoal que atende a estas mulleres, ou de que a protección a quen a teñen concedida baixase un 24%. Tampouco hai suficientes campañas de prevención, nin axudas económicas dignas. Non hai plans de emprego nin suficientes aloxamentos alternativos para que quen denuncian.


Novo goberno, máis recortes


O novo goberno do PP, aínda que será un goberno máis débil que o anterior, vén agravar aínda máis esta situación. A UE esíxelle un recorte adicional cuantificado entre 10.000 e 24.000 euros nos dous próximos anos, que sen dúbida vai recaer nas mulleres traballadoras. Recortes ao xa de seu exiguo orzamento contra violencia machista. Menos diñeiro en educación para servizos como aula matinal, comedores ou actividades extraescolares, imprescindibles para a nosa inserción laboral ou para que a educación sexual e en valores de igualdade deixe de ser unha materia pendente, mentres persiste o machismo entre a adolescencia e a mocidade. Recortes en políticas de igualdade que alcanzaron o 50% na anterior lexislatura, recortes en saúde e servizos sociais como a partida de Dependencia que deixou a máis de 300.000 persoas, na súa maioría mulleres, sen a axuda que lles pertence.


Moitas violencias, ningunha sen resposta


Unha das caras máis brutais do machismo, son as agresións sexuais e violacións colectivas. A histórica manifestación tras a agresión sufrida por unha moza nos pasados sanfermines, forzou a moitos Concellos a pór en marcha medidas durante as súas festas locais. Hai que organizarse para esixir que se manteñan e xeneralicen a outros municipios e que se considere e atenda a quen sofren algunha agresión sexual, como vítimas de violencia machista.

As sucesivas reformas laborais e a reforma das pensións, que son parte do plan de axuste, teñen consecuencias para as mulleres. Temos máis contratos temporais ou a tempo parcial, a brecha salarial mantense no 20%, as nosas pensións son 38% máis baixas, continúa o acoso laboral e os despedimentos a embarazadas e o paro feminino é 3,5 puntos maior. Esta situación é outra de forma de violencia cara ás mulleres traballadoras e dificulta a moitas saír dunha relación afectiva de malos tratos.

As condicións de miseria e pobreza, cada vez máis estendidas nos nosos barrios, son tamén un caldo de cultivo para que a violencia e malos tratos intrafamiliar se exacerbe cara ás mulleres e os menores, de cuxas necesidades o Estado non se está responsabilizando.

É hora de retomar a loita e a mobilización

Vimos dunha longa “bebedeira electoral”, pero a realidade demostra que calquera medida a favor das mulleres é necesario arrincala a partir da mobilización. Este 25N ten que ser parte dun plan de loitas que comezan a organizarse para enfrontar os despedimentos que non cesan e o “paquetazo” que se nos vén encima do goberno entrante, máis preocupado polo pago da débeda e o axuste ao déficit imposto pola UE, que pola vida das mulleres .É por iso que a diferenza doutras organizacións ou de parte do movemento feminista, nin pedimos nin cremos en ningún “pacto de estado” contra a violencia machista. Tampouco nun aparello xudicial herdeiro do franquismo e ao servizo da burguesía, Pero hai que organizarse para esixir que se garanta a protección ás mulleres, que se acabe coa impunidade e que os culpables cumpran condena.


Contra toda forma de opresión, unidade da clase.


Calquera ataque ás mulleres, é un dereito menos para o conxunto da clase traballadora. Por iso as organizacións populares, sindicais e estudantís de clase, deben de tomar nas súas mans a bandeira pola loita contra toda forma de opresión. Un primeiro paso é organizarnos mulleres e homes en cada barrio e en cada lugar de traballo e estudo para combater toda discriminación e violencia e que mobilizacións como as Marchas da Dignidade, levanten o “Nin Unha Menos”, como parte do programa da clase obreira. Nin unha menos por redes de trata, nin por abortos clandestinos, nin por feminicidios...

As recentes mobilizacións do mércores negro en Arxentina e outros lugares do mundo, marcan o camiño a seguir na unidade necesaria contra o machismo. Existe unha comprensión cada vez maior de que o causante dos males que afectan ao conxunto da clase traballadora, así como da opresión de mulleres, inmigrantes, colectivo LGBTI, ou novos, é o sistema capitalista en que vivimos e de que é necesario loitar unidas e unidos para enfrontalo e derrubalo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 16-11-2016 18:57
# Ligazón permanente a este artigo
26-O: Dez razóns para que pais e nais fagamos folga contra as reválidas
1. Son un modelo pedagóxico arcaico. As reválidas son a expresión dun modelo pedagóxico basado nunha sucesión continua de exames configurados como barreiras que pretenden impedir a maior cantidade posible de alumnado que poida exercer o dereito á educación. Foron eliminadas no noso país en 1970 por ser consideradas unha práctica nefasta que impedía a permanencia na educación da meirande parte do alumnado.

2. Os nosos fillos e fillas quedarán fora do sistema educativo. As reválidas terán como consecuencia directa que unha boa parte do alumnado, aínda que teña todas as ensinanzas superadas, quede fora do sistema educativo. Sen títulos ós que ten dereito, o seu futuro académico e laboral quedará gravemente afectado.

3. Deslexitiman ó docente. As reválidas supoñen a deslixitimación do docente e do cuestionamento total da súa avaliación continua. A súa función queda minusvalorada e posta en tela de xuízo ata que un exame externo corrobore, se é que o fai, que a súa avaliación é correcta. Ademais, fan empregar un tempo valioso na súa preparación, obrigando a desvirtuar os obxectivos primordiais da educación.
4. Son realizadas por persoas alleas ós nosos fillos e fillas. As reválidas serán realizadas por persoas que non coñecen en absoluto ó alumnado que avaliarán, xerando ademais un estrés innecesario a quen sometan ás probas porque xogarano todo con elas. Aqueles que as realicen non poderán saber nin valorar o seu progreso educativo, o esforzo de moitos anos de estudo, as circunstancias persoais que lles fan especiais en moitas facetas da súa vida que non serán avaliadas en absoluto, e a pesar diso, a nota que saquen determinará o seu futuro. Estas probas poden tirar ó lixo o traballo dun mínimo de 13 anos para o título da ESO e de 15 para o de Bacharelato.

5. Negaranlles unha titulación ós nosos estudantes. As reválidas son un método de negación da titulación que non existe ó finalizar a ESO en ningún país do noso entorno do que tomar bo exemplo. Neses países tampouco ó finalizar o bacharelato se lles nega o título a quen superase tódolos seus estudos, nin o acceso a estudios superiores.

6. Frean o acceso ó Bacharelato e a Universidade. As reválidas só teñen un obxectivo, impedir que acceda ó Bacharelato e logo a Universidade un porcentaxe tan alto como na actualidade. Forma parte do recorte do dereito á educación pública e do ataque o noso precario Estado de Benestar.

7. Están cuestionadas por toda a Comunidade Educativa. As reválidas foron cuestionadas seriamente por tódolos sectores da Comunidade Educativa, así como por moitos gobernos autonómicos e da inmensa maioría dos responsables políticos. Só quen forma parte do goberno actual, e o partido que o sustenta, insisten en impoñer antidemocráticamente estas probas externas.

8. Buscan un negocio para uns poucos. As reválidas permitirán un suculento novo negocio para empresas que se queiran dedicar a presentarse a concursos para que lles encarguen a súa realización. É só mero negocio para uns poucos a costa do sufrimento dunha parte importante da sociedade.

9. Son precarias e sen tempo de preparación. As reválidas, ademais, nin sequera foron desarrolladas a tempo para que o alumnado saiba de que se lle vai examinar, nin para que o profesorado saiba como axudarlle. Son unha auténtica chapuza lexislativa que xera inseguridade xurídica ó alumnado.

10. Loitamos pola educación das nosas fillas e fillos. As reválidas póñennos ante un dilema: ou defendémo-los dereitos dos nosos fillos e fillas, ou pode que teñamos que pedirlles desculpas a toda a vida por non telo feito.

Asegúrate de ter unha boa resposta á pregunta: ¿que fixeches ti para evitalo?

OU CONSEGUIMOS A SÚA DEROGACIÓN, OU CANDO CHEGUE A DATA FARANSE, AINDA QUE LOGO AS ADMINISTRACIÓNS AUTONÓMICAS PIDANNOS DISCULPAS POR NON PODER EVITALAS
O 26 DE OUTUBRO FAGAMOS FOLGA BALEIRANDO AS AULAS
NON ÁS REVÁLIDAS!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-10-2016 13:38
# Ligazón permanente a este artigo
PRESENTACIÓN DO LIBRO SOBRE A CUESTIÓN NACIONAL
Presentación do libro: A Cuestión Nacional Hoxe e o Marxismo Revolucionario, na rua Pontejos 7, na Coruña; o 25 outubro ás 19.30, presentado por Carlos Velasco, historiador e profesor de Historia, no que intervirá Roberto Laxe, coautor do libro e militante de Corrente Vermella.
A crise ten removido todas as estruturas politicas, desde os partidos ate os estados, co proceso catalán a cabeza, ou a propria UE, que viu como a Gran Bretaña aprovaba en referendo o Brexit.
No libro tentase enfrontar os reptos do direito dos pobos a decidir a partir do estudo de procesos históricos, e cómo inflúen nas perspectivas futuras.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 10-10-2016 08:22
# Ligazón permanente a este artigo
TODO O APOIO Á LOITA DO TELEMARQUETING
NON O ERE DE EXTEL

Corrente Vermella apoia a loita das traballadoras / es do Telemarqueting polo seu convenio, paralizado tras 18 meses pola actitude da patronal, e no concreto, a do persoal de Extel contra o ERE, que só na Coruña afecta a 205 persoas.
É obvio que tras a aprobación das dúas reformas laborais, a do PSOE e despois outra máis dura, a do PP, a patronal de calquera sector síntese mais forte que nunca para destruír os direitos da clase traballadora. Non por casualidade, esta actitude da patronal do sector do telemarqueting é semellante á que esta a ter nestes días tamén, a dos hospitais privados (Quiron, Modelo, Rosaleda, etc.), tamén en loita polo convenio, e por motivos máis que parecidos, rexeitamento de calquera mellora nas condicións laborais, esmolas nas subidas salariais, etc.
A patronal, ao calor destas reformas laborais que lle dan todo o poder nas empresas, sinte que ten toda a legalidade para rexeitar as reivindicacións da clase traballadora, quen, desde que comezou a crise no 2007, viu como ano tras ano perdía conquistas e estabilidade no emprego, estendéndose a precariedade e as malas condicións laborais como umha mancha de aceite polo centros de traballo de todos os sectores: a precariedade, a vulneración de direitos, as rebaixas salariais non é privativo dun sector.
Desde fai tres anos, as cúpulas dos sindicatos maioritarios deixaron de mobilizar, rexeitaron o camiño da loita para confiar numha saída electoral que derrotara o PP; agora, tras dous anos de paz social, os traballadores e traballadoras temos que saír de novo á loita, pois a realidade demostrou que esa vía electoral é un calexon sen saída; chégalles co 30% dos votos para impor umha maioría absoluta parlamentar que manteña as reformas laborais exixidas desde a UE para maior beneficio da patronal.
Corrente Vermella considera que temos que retomar o camiño da unidade na loita, como se expresou o 22M do 2014, cando os traballadores e traballadoras de todos os sectores, os das mareas contra as privatizacións, os xornaleiros e xornaleiras, os mineiros, etc., tomaron ás ruas de Madrid e puxeron ao goberno contra as cordas.
Ese é o fio de onde temos que partir; xuntos somos todo, separados somos nada... E a patronal ben o sabe. Por iso, desde Corrente Vermella chamamos a toda a poboación traballadora a apoiar aos sectores en loita, as compañeiras e compañeiros do Telemarqueting, de Extel; mas tamén aos dos Hospitais Privados,...

Acudamos todos á manifestación do 6 de outubro, ás 20 h., na rúa Ramón y Cajal, diante da Tenda de Moviestar, ate a Pza de Pontevedra.

Solidariedade cos traballadores / as en loita

DERROGACION DAS REFORMAS LABORAIS

UNIDADE NA LOITA

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-10-2016 15:14
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal