A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

COMUNICADO DA CORRENTE VERMELLA DIANTE DAS ELECCIÓNS
Para o vindeiro 25 S novamente, e despois de dous anos electorais sen tregua, a poboación está chamada a votar, agora para decidir que vai estar na Xunta nos vindeiros anos, se o PP, ou umha alternativa de progreso.

Ha 8 años que o PP voltou á Xunta, despois da experiencia da Xunta Bipartita. O inves que esta, que fixo umha política tímida por seren benevolentes incapaz de sentar as bases para resolver os problemas endémicos que sufre a poboación traballadora, o PP non so destruíu o pouco que fixeran a Bipartita, mas, en aplicación das políticas de UE de recortes e austericidio, foi mas aló. Comezou a demolición definitiva dos servizos sociais, dos servizos públicos, mal vendeu as caixas de aforro, freou calquera intento de industrialización da Galiza, puxo aos sectores produtivos primarios en situación de debilidade fronte os interese das grandes cadeas agro alimentarias... despreza a cultura e o idioma galego como so pode facelo un submiso e paleto. A Xunta do PP é un desastre para Galiza, que se demonstra pola perda de 200 mil xovenes que saíron á emigración; o seu paso significa a demolición da sociedade galega; por iso, “hai que botalos”.

Despois de 8 anos do PP as tarefas de reconstrución nacional non se cinguen a medidas “rexeneradoras”. O Bipartito demostrou, e non foi ha tantos anos, que as medias tintas, as medidas para contentar a “tirios e troianos” só abren as portas a volta do PP e do neofranquismo á Xunta, se é que daquela queda Xunta, porque o réxime do 78, as suas institucións fundamentais (a monarquia, o exercito, a xudicatura, o goberno), ten umha tendencia recentralizadora que quere converter mesmo as CC AA en meros aparellos administrativos do estado: o ultimo ataque é a pretensión do goberno central de asumir as competencias en pesca e marisqueo nas rías, que constitúen case o 10 do PIB galego, ao servizo das grandes cadeas de acuicultura. O Estado Español quere asumir o pouco de control sobre as nosas riquezas que xa temos, coa consecuencia dum maior empobrecemento, emigración e desmantelamento social.

O problema do pobo traballador galego chamase Estado Español e Unión Europea, as súas medidas austericidas, de recortes e recentralizadoras, que nese camiño suicida que é a “concentración e centralización de capital” (o “mais madeira que é a guerra”) destrúe ás nazóns periféricas, os direitos e as conquistas dos pobos desas nazons. Por elo, calquera perspectiva de defensa destes direitos pasa sen escusa polo enfrontamento con eles. Silenciar diante da poboación esta contradición debilita calquera alternativa, anunciando un final desastroso como foi a Xunta Bipartita.

Para Corrente Vermella umha proposta de “progreso” que “prometa” mesmo a resolución das medidas mais urxentes da poboación traballadora, ten que respostar á pregunta: cando a UE e o goberno central exixan a disciplina aos limites do déficit, é dicer, mais recortes nos servizos públicos e sociais; cando a UE e o goberno central exixan aplicar as reformas laborais, as xa vixentes e as que veñan; cando a UE e o goberno central exixan as institucións o pagamento da débeda en nome do artigo 135 da Constitución,... Que se vai respostar?. Admitirase a chantaxe como fixo Syriza en Grecia o ano pasado, ou vaise seguir o exemplo da clase traballadora británica e exixirase un “Galexit”.

Para Corrente Vermella o voto está en función desta perspetiva de preparar a mobilización obreira e popular contra as medidas que desde a UE e o réxime, a través do seu goberno, van a querer impoñer. Comprendemos as ilusións da poboación traballadora no “hai que botalos”, tras 8 anos de demolición social. É certo, mas tamén é certo que a realidade impón ir mais alo dos limites dumha lexislación feita á medida das políticas de austeridade e de recortes; por iso, para Corrente Vermella, vote o que se vote, é preciso comezar a agrupar forzas para eses enfrontamentos.

Para Corrente Vermella, a partir do recoñecemento de que o inimigo non é so o goberno do PP, Xunta e Central, senon a Unión Europea e o Réxime do 78, si considera que é preciso levantar un verdadeiro plan de emerxencia obreiro e popular, que permita á clase traballadora e o pobo resolver as súas necesidades a través da súa loita e organización. Este programa ten catro eixos centrais:

1.- Resolver as necesidades sociais da clase traballadora a través da derrogación das reformas laborais, das privatizacións de servizos públicos e sociais, e de todas as medidas antiobreiras e antipopulares dos gobernos PPSOE.

2.- Sentar as bases para blindar políticamente as conquistas sociais a través da nacionalización baixo control obreiro das industrias estratéxicas, das grandes multinacionais, da Banca e as empresas en crise, o que supón a inmediata renacionalización dos servizos públicos privatizados, e os que sempre foron privados (transporte publico).

3.- Polos direitos individuais e de xenero a través da derrogación de todas as medidas que manteñan a opresión das mulleres e recorten as liberdades das persoas, e adopción de medidas que fomenten as liberdades individuais desde o dereito o aborto na seguridade social ate a ruptura definitiva da dependencia do estado da Igrexa Catolica, etc.

4.- Polos direitos políticos que parte da derrogación das medidas de excepción como a Lei Mordaza, de Partidos, etc. O problema da Galiza é o problema da constitución actual do réxime do 78 e a sua pertenza á Unión Europea, por iso a loita polo exercicio inmediato do direito á autodeterminación da Galiza e a saída da UE é fundamental para que estas conquistas sociais teñan umha garantía política: calquera conquista baixo este Rexime e a UE esta hipotecada pola sua mesma existencia.


Corrente Vermella é conscente de que as forzas que enfronta a clase traballadora e o pobo galego son moi poderosas; ademais, é conscente de que as mesmas forzas económicas e políticas, o capital, a UE e os seus gobernos, que impoñen a demolición da sociedade galega, son os que aplican as medidas que destrúen todas as conquistas de todos os pobos de Europa, desde Grecia ate Gran Bretaña, pasando por Francia, Italia ou o resto do Estado Español.

Poren, para Corrente Vermella non pode haber umha solución para o pobo traballador galego se non é a través da unidade cos seus compañeiros e compañeiras da clase traballadora española e europea, baixo a exixencia dumha Federacion de Republicas no cadro dumha Europa dos Traballadores e as Traballadoras e dos pobos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-09-2016 20:51
# Ligazón permanente a este artigo
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
FECHA: 30 AGOSTO, 2016
SINDICATO CO.BAS ANDALUCÍA

El próximo 11 de setiembre marcharemos a pie desde los pueblos hacia el Parlamento de Andalucía.

El objetivo de las marchas es la defensa del empleo en la comarca que desde hace años viene retrocediendo. En el caso del campo se hace aún más virulento, ya que unido a la irregularidad laboral, está haciendo que muchos jornaleros/as se queden sin percibir sus prestaciones, al no poder alcanzar las 35 peonadas.

Del mismo modo, queremos manifestar nuestro más completo rechazo a las actuaciones del gobierno de elevar el caso Agrícola Espino y Baena Franco a la vía penal, pidiendo desde 6 meses hasta 3 años de cárcel para los jornaleros cuando fue la empresa quien no cumplió con sus obligaciones de abonar los seguros sociales, dejando una deuda millonaria.

Hace dos meses la Diputacion de Sevilla aprobó una moción por unanimidad que decía “Cuesta creer que en vez de arremeter contra los empresarios responsables del fraude se cargue contra las víctimas, en este caso los trabajadores y trabajadoras de ambas empresas. Cuesta creer que a la condena al hambre que supone las sanciones se le sume ahora la petición de penas de cárcel.”

Con la marcha al parlamento queremos que tanto Susana como la cámara de grupos parlamentarios se posiciones en este asunto. El próximo domingo estarán invitados todos los grupos parlamentarios para que nos reciban y poder explicarle la situación en la que se encuentra el conflicto así como pedirles que tomen cartas en el asunto para que saquen a los trabajadores del auto.

Por ello invitamos a todos los pueblos para que participen de la marcha, así como a todos los grupos sindicales, sociales y políticos.

¡En defensa del empleo en la comarca!

¡No a las 35 peonadas hasta que declaren todas las peonadas!

¡Justicia para los jornaleros y castigo para los responsables!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:44
# Ligazón permanente a este artigo
SOLIDARIEDADE COA LOITA DOS E DAS XORNALERAS ANDALUZAS

Desde Corrente Vermella expresamos a nosa solidariedade cos xornaleiros e xornaleiras ameazados de multa e cárcere pola fraude empresarial, e apoiamos a súa mobilización en defensa dun emprego digno na súa terra.

En Galiza os pequenos e medianos gandeiros/as levan anos en loita contra as grandes multinacionais do sector, tanto na produccion como as cadeas distribuidoras, favorecidos polas políticas da UE e do goberno central, que fomenta a concentración en poucas mans da produción en orixe do leite, aínda que iso signifique o empobrecimiento de amplos sectores sociais, como os pequenos empresarios/as e os traballadores / as que teñen.

Tanto en Andalucía como en Galiza, o problema reside nas mesmas institucións ao servizo das grandes cadeas e industrias agroalimentarias como Nestlé, Lactalis, Leite Rio, etc., a Unión Europea e os gobernos de quenda; pero non podemos esquecer que os traballadores e traballadoras rurais non deixan de ter os seus propios intereses e necesidades, que os separan nas alternativas dos pequenos e medianos propietarios rurais. Para eles a única esixencia é a da subida do prezo do leite, para os asalariados / as son as xornadas, os salarios e a estabilidade no emprego.
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:40
# Ligazón permanente a este artigo
Non á inhabilitación de Arnaldo Otegi
O pasado 1 de marzo, Arnaldo Otegi, secretario xeral de Sortu, saía de prisión despois de cumprir unha pena de 6 anos e medio. Fora condenado por pertenza a ETA xusto cando buscaba recompor a esquerda abertzale coa finalidade expresa de pór fin ás accións e á propia existencia de ETA, para integrarse plenamente na política institucional. A condena de Otegi e os seus compañeiros/as daba continuidade á represión do Estado contra a esquerda abertzale e mostraba, unha vez máis, a conivencia entre os tribunais e o goberno.

Otegi foi agora inhabilitado como candidato de EH Bildu para as próximas eleccións vascas do 25 de setembro. Encabezaba a lista de Gipuzkoa e era o candidato a lehendakari da esquerda abertzale.

A súa inhabilitación é unha nova manifestación de represión política, un ataque escandaloso contra os dereitos democráticos da esquerda abertzale e unha nova proba de que a manoseada división de poderes é unha frase baleira. Ante esta actuación escandalosa, promovida desde o goberno do PP e acirrada por Cidadáns, non vale dicir, como fixo oficialmente o PSOE, que dan por bo o que digan os tribunais. A isto chámaselle complicidade. E tampouco é de recibo a actitude do PNV, que parece arroxar a responsabilidade da inhabilitación sobre as costas da propia esquerda abertzale.

Corrente Vermella, en nome da defensa dos dereitos democráticos, solidarízase con Arnaldo Otegi, denuncia a actuación represiva e antidemocrática do Estado e esixe que lle sexa restablecido o seu dereito a presentarse como candidato. Son os cidadáns e cidadás vascas os que deben decidir o futuro de Otegi co seu voto e non uns tribunais mediatizados polo Goberno.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 31-08-2016 20:55
# Ligazón permanente a este artigo
O 25 DE XULLO
A UNIDADE NA LOITA É O ÚNICO CAMIÑO

O 25 de xullo é unha data importante na política galega, e un bo momento para xuntar ao pobo traballador galego e facer visible as loitas que illadamente están defendendo cada sector, leite, gando, pesca, empresas afectadas de peches, EREs, ou servizos públicos e os recortes coas políticas de austericidio impostas desde Bruxelas e Madrid, e desenvolvidas pola Xunta do PP.

Este 25X producese neste cadro de ataque en toda regra no so contra os direitos sociais e laborais do pobo traballador galego e europeo, mas tamen contra as liberdades democráticas mais elementais, destruidas pola "lei Mordaza" permitindo que traballadores/as e activistas sociais sexan encarcelados, ou a declación do estado de excepción na Franza, baixo o que teñen proibido manifestación contra a Cumbre do Clima o ano pasado ou contra a reforma laboral neste.

Nestas condicións o pobo traballador galego non pode sair ben parado. Un pobo condenado históricamente polo estado español a ser suministrador de materias primas, man de obra barata e emigración. A Xunta do PP, como bo axente dos intereses do capital español e europeo aplican conscientemente os plans de desindutralización, perdas de postos traballo e privatizacións. Feijóo alegrase e dinlle ao pobo traballador ferrolano que ten que agradecerlle que Alemanía de carga de traballo a Navantia, hai ter cara dura, o din quen boto por terra o Plan Eólíco galego ou permitiu a venda de Barreras, a privatización das Caixas de Aforro, etc., etc.

Galiza, o seu pobo traballador e as suas condicións de vida e traballo, incluida a emigración masiva, non só non son alleas, mas tamen fan parte do que está a acontecer na UE, onde a Europa do Capital vive un momento tremendamente convulso, tras o Brexit que ameaza a unidade do Reino “Unido”, os resultados das eleccións no Estado Español ou as folgas francesas, etc. O que aconteza nas rúas de Francia, Gran Bretaña, Grecia ou o resto do Estado Español afecta, e de que maneira a un pobo como o galego que non pode nin tan siquera decidir sobre seu futuro.

O 25 X, como histórica data de loita polos direitos nacionais da Galiza, é preciso que se escoite clara e rotundamente o berro de “queremos decidir”, é dicer, exerce-lo direito á autodeterminación que non é outra cousa que tomar nós as decisions sobre como queremos relacionarnos co resto dos pobos e sobre as nosas necesidades, na defensa dos nosos direitos sociais e politicos, como clase e como pobo.

Para CV a loita pola soberanía nacional da Galiza é inseparable, nas datas actuais, á loita contra a Europa do Capital que é a Unión Europea e contra o Rexime do 78; esto supon facer todo o posible por unir ambas loitas; a defensa dos postos de traballo, o reparto do traballo, a renacionalización dos servizos privatizados, etc. etc., só é posible baixo a unidade da clase traballadora de toda Europa.

Por elo, desde Corrente Vermella consideramos que mais alo das saídas que hoxe vexamos, é preciso comezar a construir desde a base, desde os centros de traballo e estudo, barrios e vilas, a tavés das asembleas e votacións vinculantes, esa unidade; un frente amplo de loita contra as políticas de recortes e austeridade dos gobernos,.... contra o rexime do 78 e por un proceso constituinte que rompa con él, e impoña umha saída obreira e popular á crise.

Este ten que ser o cemento que umha esa confluencia, e non a confianza en que a través do voto van mudar as cousas.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-07-2016 18:24
# Ligazón permanente a este artigo
ante a situación do Tte Colectivo na Area de A Coruña
Comunicado da Corrente Vermella

Nos últimos días a Xunta ben de anunciar que os buses da área metropolitana de A Coruña entrarán na cidade. Xunto a esta nova, o Ministerio de Fomento (tamen do PP) acordou a renovación da Avda de Lavedra co Concello de A Coruña (Marea Atlántica), cumha ampliacion a 11 carrís, un carril bici, e, sorpresa, ningún carril bus. Paralelamente, concellos da área metropolitana, como Oleiros, aprobaron resolucións a prol dunha racionalización dos servizos de transporte colectivo.
1.- É un feito que os traballadores e traballadoras e a poboación da área coruñesa -e galega, que sofren o mesmo desprecio polo transporte colectivo- pagan un imposto por ir a traballar, estudar ou mesmo o lecer. Manter un coche privado ten un coste, de media, de 200 euros o mes, que sae dos salarios, pois o combustible ha que engadirlle seguros, mantemento, e cotas do prestamo para a sua compra. A elo hai que sumarlle a ORA -privatización do chan publico- que relixiosamente impoñen en moitas zonas de traballo ou esparcimento.
2.- Os anuncios como os que a Xunta, o Concello, ainda que éste se reserve atuacións nos márxenes e en Elviña, e o Ministerio de Fomento teñen un cheiro a campaña electoral a kms de distancia, pois no respostan a un Plan Integral do Transporte Colectivo e Mobilidade. Presentanse medidas illadas umha doutra, como se cada unha de elas non tiveran nada que ver. Por umha banda ampliase a Avda Lavedra para que entren mais automóbiles, por outra, anuncian a entrada dos buses ate o centro da cidade -sen carril bus-, que, se supón, é para reducir a afluencia de automobiles privados. O resultado, ou faise unha obra para nada, ou a segunda só é un saúdo á bandeira electoralista.
3.- Nos anuncios de todos eles falase das entradas na cidade, mas non ha ningumha referencia a traxectos nos poligonos industriais que a rodean, desde Piadela ate Sabon, pasando por Agrela ou Alvedro, nin nos horarios, tendo en conta que os buses da área metropolitana terminan, como moito ás 10.30 da noite, de tal xeito que quen traballe en quenda de noite, ou ten coche ou gasta o salario en taxis. Está claro que non teñen como obxectivo resolver necesidades sociais reais, senon de cómo garantirlle ás compañias privadas, Cal Pita, Asicasa, Cia de Tranvias, Arriva,... os beneficios.
4.- Como non é un Plan Integral non parte do medio de transporte colectivo menos contaminante, mais rendible, e que coas ultimas medidas de Fomento -o que acordou co Concello a ampliación de Lavedra-, vai camiño de desaparecer, o tren de proximidades. Non podemos esquecer que a columna vertebral da área metropolitana esta atravesada por unha vía que vai de A Coruña a Ferrol e Lugo, atravesando e unindo zonas de alta densidade de poboación (perto de 800 mil habitantes).
5.- Que as medidas adoptadas non partan deste eixo ferroviario, da reivindicación dun Tren de Proximidades que leva ate o centro da cidade sen necesidade de facer ningumha obra (San Diego, cuase desmantelado, e San Cristobal), e ven de Santiago -outro imposto mais, agora de Renfe. A viaxe a Santiago, que moitos usan como proximidades, pagase a prezo de Media Distancia-, Ferrol ou Lugo atravesa ás zonas que aportan centos de coches privados á cidade: non seria mais lóxico que se estableceran estacións (que xa existen, e estan en desmantelamento ou convertidas en restaurantes) disuasorios, con horarios axeitados ás xornadas laborais e de estudo.
6.- Obviamente, este desprezo polo transporte publico e colectivo por parte de todas as Institucions non é froito nin da ignorancia nin da “mala uva” de ninguen; é froito dumha concepción politica na que o pobo traballador galego suministra man de obra para a emigración e materias primas... E para que quere un traballador ou traballadora galega e coruñesa un bo transporte publico se o que ten que facer é emigrar?. E os que teñan traballo aquí, que paguen. Mentras, as clases medias galegas chegalles con que lles fagan boas estradas ou autestradas, ampliandoas ate o infinito e máis, para chegar en 5 minutos onde lles pete; total teñen diñeiro suficinte para soster os 200 euros mensuais que costa un automobil privado.
7.- Para CV os acordos dos concellos pola racionalización do transporte colectivo son saúdos á bandeira, se non son parte dun Plan Integral de Transporte Colectivo e Mobilidade, que teña como eixo a esixencia dun Tren de Proximidades, en combinación cos diferentes medios de tranporte, no concreto os buses urbanos e metropolitanos, cun billete único para todos eles; non é preciso que entren na cidade, para chegar a todos os barrios e poligonos, con boas combinacións e horarios chega. O que se necesita é un Consorcio Metropolitano, onde esten os sindicatos, as AA Veciñais e colectivos sociais, que planifique á medida das necesidades da poboación traballadora e non dos interese da compañias privadas de transporte, beneficiarias directas das concesións, e das constructoras, beneficiarias das obras de ampliación.
8.- A clase traballadora, os estudantes, a veciñanza, o que precisa é un transporte axeitado ás suas necesidades, bo, eficaz e barato, con horarios axeitados, e ista racionalización pasa pola municipalización dos servizos; mentras manteñase o sistema de concesións privadas, esta racionalización vai ser imposible de levar adiante, pois cada empresa vai tirar para o seu interes e non para o da sociedade.
9.- Nas últimas eleccións municipais berrouse, “si se pode”; e isto significa vontade política de se enfrentar os poderes económicos e politicos que defenden a realidade actual de costes sociais e ecoloxicos, ao fomentar o automobil privado con mais estradas ou ampliacións das xa existentes. O “si se pode” non se pode transformar no “non se pode facer”, e temos que pactar cos poderes; porque só podremos, se a xente traballadora mobilizase e organizase desde os barrios e as vilas, en asembleas populares, para conquistar un Transporte Colectivo Publico, Bo, Eficaz e Barato.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 07-07-2016 10:01
# Ligazón permanente a este artigo
A NOSA APOSTA É POLA LOITA COMO EN FRANCIA
Polo Pan, o Traballo e o Teito

A campaña electoral decorre no medio de slogans baleiros, mentres a desigualdade social segue aumentando. O 22,1% da poboación vive con menos de 8.000 euros ao ano. O soldo medio de 11 millóns non chega a 700 €. O salario medio é inferior ao de hai 22 anos. Máis de nove millóns de pensionistas cobran entre 600 e 650 €. Os contratos precarios e a tempo parcial son xeneralizados e o desemprego masivo (máis de 4 millóns de persoas), é algo crónico.
Moitos mozos e mozas emigran e péchanse as portas da universidade aos fillos e fillas da clase traballadora, que non poden custear unhas taxas e matrículas das máis elevadas de Europa. Os servizos públicos seguen baixo mínimos e continúan pechándose fábricas impunemente, con EREs e ERTEs. Esta é a realidade social da gran maioría. En cambio, para os máis ricos, entre 2011 e 2014, o patrimonio incrementouse en 300.000 millóns.

A UE e a Troika ditan o programa do próximo goberno
Mentres prosegue o aparato electoral, Bruxelas xa deixou claro que, non importa cal sexa a votación, eles xa decidiran o programa do próximo goberno. A UE esixe “profundar nas reformas” que baixen os salarios,  precaricen o emprego e novos recortes de miles de millóns de euros que van afectar á sanidade, a educación e á atención social. Anunciou tamén que fiscalizará recortes trimestre a trimestre, como a un país sometido.

Non hai cambio se o goberno é vasalo de Bruxelas e do Ibex 35
Se non se planta cara e desobedécese á UE e a Troika, as promesas serán papel mollado. Non só non haberá melloras, senón unha nova onda de recortes e reformas. Plantar cara significa  pór como prioridade absoluta o pan, o traballo e o teito, porque a economía non pode estar ao servizo de banqueiros e especuladores.
Gobernos do cambio?
Sen plantar cara á UE e recuperar a loita obreira e popular, o goberno que veña, aínda que se denomine de “esquerdas”, non será máis que un instrumento que aplique os plans da UE, a Troika e o Ibex35.
Basta ver o goberno Tsipras en Grecia, que se converteu no brazo executor dos plans de miseria da UE e é a proba irrebatible de onde quedan as promesas cando se pon os ditados da UE e a Troika por encima das necesidades do pobo. Basta ver o xiro das CUP, das cales nos desvinculamos cando se someteron estrañamente ó proxecto de dereitas de Convergència. Basta ver os “concellos do cambio”, que se someteron á “necesidade de gobernar para todos”, ao respecto a leis inxustas e ao temor a enfrontarse cos poderosos, convertendo as promesas en papel mollado. Gobernar para as traballadoras e traballadores respectando “as leis e a orde” é imposible.
As empresas construtoras seguen campando ás súas anchas nos concellos, que monopolizan os principais servizos públicos, e a maioría das promesas de remunicipalización levoullas o vento; por exemplo, o concello de A Coruña ainda non remunicipalizou ningún servizo esencial (ORA, Transporte, recollida de lixo,…), agás as bibliotecas municipais e pactou os orzamentos co PP e o PSOE, sabendo que estes no regalan nada. A incorporación do PSC-PSOE (o que mandou durante 35 anos no Concello de Barcelona) ao equipo de goberno de Ada Colau é todo un símbolo.

PP E PSOE: NIN EN DIRECTO NIN EN DIFERIDO
O “socialista” Hollande, ao ditado da UE, impón por decreto unha reforma laboral salvaxe á española. Pero os traballadores e traballadoras como a mocidade francesa botáronse á rúa, con folgas, manifestacións e bloqueos para impedilo. Ese é o único camiño para cambiar o estado de cousas.
Desde mediados do 2014 vivimos un baixon das mobilizacións. O movemento de protesta foi arrastrado, desde as eleccións europeas, ao terreo electoral, institucionalizado a mans das chamadas forzas emerxentes, en particular Podemos, e da burocracia sindical de CCOO-UXT. Cidadáns, é un PP reciclado, creado polo IBEX 35 para dar unha aparencia de renovación á desgastada dereita española. Votar Cidadáns é votar PP en diferido. O PSOE está inmerso nunha crise que podería ser terminal. Unha gran parte das traballadoras e traballadores deixaron de votar a un partido de homes, institucional, corrupto e prol patronal..
A coalición Unidos Podemos (Podemos-EU), levanta importantes expectativas entre sectores populares. Pero todas as súas promesas sociais están supeditadas aos acordos coa UE. Da mesma maneira, os cambios político-institucionais que propoñen, en particular ante a cuestión catalá, quedan supeditados a unhas maiorías nas Cortes que dependen, si ou si, dun imposible apoio da dereita española. O centro do seu proxecto é lograr un acordo de goberno co PSOE, o partido das reformas laborais, os recortes, a submisión á Troika e á OTAN. Van meter pola xanela o que os traballadores e traballadoras están a botar pola porta. É o voto en diferido para que o PSOE volva gobernar.
As Mareas en Galiza, se presentan como nas eleccións do 20D facendo parte de Unidos - Podemos, sen nengumha diferenciación politica respecto os posibéis acordos co PSOE, e polo tanto é votar en “diferido” a submisión á UE e á OTAN. O BNG, pola sua banda, presenta-se como a única organización que pode defender os intereses de Galiza no parlamento do estado, sen facer eixo no direito a decidir e a capacidade de lexislar sobre as nosas necesidades; senon para constituir un grupo parlamentar Galego no Parlamento Español, que sexa un lobbi de presión, agrupando así a sectores da direita burguesa galega nun acordo nacional sen un sentido anticapitalista.

Goberne quen goberne, os dereitos deféndense! A nosa opinión
O pasado 20D participamos nalgunhas provincias como parte de Sindicalistas pola Unidade Popular (SSxUP) na candidatura Unidade Popular-EU, presentando candidatos/as que defenderon a ruptura ante a emerxencia social. Dixemos que, fora cal fose o resultado, os votos e deputados/as debían estar ao servizo da loita. O xiro que deron o PCE-EU e Alberto Garzón, esquecendo o programa electoral e abanderando a proposta dun goberno presidido polo PSOE, tirou pola borda o camiño andado con SSxUP
Este 26J desexásemos presentar candidatura propia, aproveitando as eleccións para difundir un programa socialista e organizar a activistas obreiras e da mocidade. As trabas dunha lei electoral antidemocrática e sobre todo o apagamento mediático a toda candidatura que non sexa a do cuatripartidismo fixeron que presentar lista e levar a cabo unha campaña elecotral se convertise nun esforzo desproporcionado.
Non chamamos a votar a ningunha candidatura porque ningunha presenta unha resposta real á guerra social desatada polos grandes capitalistas do Estado español e de Europa contra o pobo pobre e traballador. Queremos dicir a todas as que van votar á coalición Unidos Podemos, ó BNG ou van-se abster, que non hai cambio sen retomar a loita, sen un programa de emerxencia a favor de as traballadoras e o pobo, sen enfrentar aos banqueiros, á Troika e ao réximen monárquico e o centralismo. Sexa cal sexa o resultado, hai que retomar as rúas despois do 26 Xuño. Esta é a idea que queremos discutir coas activistas.


Ven a Corrente Vermella!

As traballadoras e a mocidade só podemos confiar na nosa propia mobilización e desde alí ir construíndo organismos democráticos de loita que se estendan, unifíquense e cheguen a ser a base do único goberno do cambio, un goberno dos traballadores/as e o pobo. Seguiremos na loita de todos os días, cos traballadores/as de Extruperfil de Sevilla, coa Coordinadora Antipivatización da Sanidade Pública na Coruña, cos do transporte público de Barcelona, coas xornaleiras andaluzas e todas as que defenden os seus postos de traballo; cos mozos/as que loitan polo dereito á educación e contra o 3+2; coas refuxiadas que esixen o dereito de acollida e unha vida digna; cos pobos que esixen o dereito democrático a decidir.
Somos anticapitalistas e revolucionarios/as, porque este sistema non ten reforma posible. Fronte a este sistema capitalista de guerras, fame e barbarie, chamámos-te a organizar-te para seguir loitando contra toda forma de opresión e explotación, por un mundo socialista onde non exista máis a apropiación do traballo da maioría por unha minoría.
Ven a Corrente Vermella! Un partido que loita polo socialismo.

POR UN PLAN DE RESCATE DOS TRABALLADORES E O POBO
Plantar cara á UE para poñer por riba de todo o pan, traballo e teito nosos, esixe entre outras medidas:
1.- Plan de choque contra o desemprego
-Derrogación das reformas laborais do PP e do PSOE
-Reposición de todos os postos de traballo perdidos en Sanidade,
educación e servizos sociais
- Nacionalización da Banca e as industrias craves
- Redución da xornada laboral a 35 horas, sen reducir o salario
- Xubilación aos 60 anos, con contratos de substitución
2.- Decretar unha moratoria no pago da débeda e iniciar unha auditoría pública. Non se pode pagar un euro aos bancos mentres as necesidades básicas da poboación non estean atendidas e non saibamos de quen é a débeda e como foi contraída. Agora, só en intereses, páganse 35 mil millóns anuais.
3.- En defensa dos salarios, recuperar o poder adquisitivo e subir o salario mínimo a 1000 euros
4.- Prohibición dos desafiuzamentos de primeira vivenda así como cortes de auga e luz.
5.- Defender os dereitos democráticos básicos, derrogación da Lei Mordaza; nova lei electoral, garantir un referendo de autodeterminación das nacionalidades históricas; liberdade de todos os presos e presas por loitar, a amnistía total.


Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-06-2016 18:44
# Ligazón permanente a este artigo
Solidariedade con LAURA BUGALHO
Desde Corrente Vermella mostramos toda a nosa solidariedad coa compañeira Laura Bugalho que este martes 7 de xuño celébrase xuízo contra ela, onde a fiscalia acúsa-a dun suposto delito de falsificación documental continua, piendo 3 anos de carcel.

Na 2009 Laura Bugalho, sindicalista da CIG, técnica do Departamento de Migración e membro da dirección, militante desta organización desde hai 24 anos. O seu labor dentro deste departamento era atender tanto ás persoas emigrantes retornadas como a inmigrantes en cuestións laborais, tambien na escolarización de nenos e nenas, asistencia médica, vivenda, etc.

Laura axudou a destapar en 2009 un armazón que desembocou na denominada Operación Peregrino, que investigou a chegada de 57 persoas de orixe marroquí, traídas ao Estado baixo promesa dun emprego, previo pago de preto de 10.000€. Tras ser abandonadas literalmente durante un mes en Andalucía, foron reclamadas por diferentes empresas do metal galego para traballar por menos da metade do soldo que figuraba nas súas nóminas. Nesta trama, ademas do empresario estaba implicado un traballador do Centro de Información para Traballadores Estranxeiros de CC.OO e tamén alguén de Estranxeiría da comisaria de Compostela. Desde ese momento, denuncia publicamente a mafia empresarial e policial, e comenza a sufrir un acoso continuado por parte da policía, é vixiada, hai un roubo na súa casa. A policía irrompe no seu despacho da CIG, confisca o seu computador e detena durante 48 horas, onde sofre vexacións relacionas coa súa condición de trans e galego falante. O comisario xefe diríxese a ela cun "por fin collinche, Laura".

O seu historial de activista pasa por ser a cara visible do movemento trans galego, feminista, independentista, de defensa dos dereitos das persoas presas e daquelas presas políticas vinculadas á soberanía dos pobos, especialmente galego e vasco. Por mor desta traxectoria, Bugalho recibe agora o apoio de centos de colectivos e miles de persoas que, a nivel internacional, piden que a súa causa sexa desestimada xudicialmente, xa que consideran que este proceso é unha vinganza por toda esta traxectoria e concretamente por axudar a destapar a trama mafiosa que operaba en Galicia en conivencia con parte do empresariado e axentes de policía.

Este xuízo contra Laura é un máis dos centos de xuízos políticos que, desde hai anos, veñen-se producindo contra a clase traballadora e os sectores oprimidos, desde os traballadores de Vigo Carlos e Serafin, pasando polos traballadores do mar aos que lles piden 48 anos de cárcere, até Bodalo, Alfon,…, a represión e os xuízos son a resposta que desde o goberno e o réxime teñen para os movementos sociais que enfrontan os seus politicas de recortes e austeridade.

Como non é un problema individual non chega con pedir indulto a indulto, desde as organizacións sindicais, sociais e politicas a loita pasa por esixir ao novo goberno que decrete a amnistia total para todas as persoas activistas procesadas ou sancionadas por defender os dereitos laborais, sociais e políticos da poboación.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-06-2016 08:35
# Ligazón permanente a este artigo
1º de maio
Baixo a Unión Europea e o Rexime do 78

Goberne quen goberne, non ha direitos laborais nin sociais


Este 1º de Maio, Dia Internacional da Clase Obreira, ven marcado pola pantasma da explosión da UE, onde voltan a crescer as fronteiras e os muros, os alambres de espiño, o racismo e a xenofobia.

Tras anos de políticas de axuste e austeridade, que teñen empobrecido á clase traballadora de todo o continente, e especialmente nos estado do Sul de Europa, a UE ten dado un paso máis na sua crise e desvergoña ao asinar o Tratado con Turquia, para a deportación masiva de centos de miles de persoas refuxiadas, que fuxen das guerras e a miseria por eles provocadas.

Na Galiza, como no Estado Español, levamos ano e medio de paralise da mobilización social, co foco posto nos procesos electorais e na “aritmetica” para a formación, ou non, dun goberno. Levamos catro meses cun goberno en “funcións” que continúa adoptando medidas como o tratado con Turquia, negandose a dar explicacións ao suposto orgao da “soberanía”, o Parlamento, e non pasa nada... Catro meses cun réxime corrupto desde as mais altas institucións ate o último concello, e non pasa nada. Mentras isto sucede, as cúpulas sindicais e políticas maioritarias seguen empeñadas en desmobilizar á poboación traballadora.

Neste cadro, a clase traballadora ve como os salarios seguen baixando na devaluada negociación colectiva (o convenio do metal estatal denunciado pola CIG), como a precariedade e a emigración seguen a ser a norma, como continúan os recortes no conxunto dos direitos laborais e sociais, con resultado de morte. Todo elo sostido por umha campaña de criminalización contra centos de traballadores e traballadoras que decidiron saír a loitar, con penas de prisión, con nomes que todos e todas coñecemos, como Serafín ou Carlos en Vigo, a reciente entrada na cárcere do compañeiro andaluz Andrés Bodalo ou o compañeiro madrileño, Alfon.

A UE xa amenazou hai que seguir recortando; goberne quen goberne, se non están dispostos a plantarlle cara á UE e o Réxime -todo indica que non- e dicirlles que aquí remataron as políticas de axuste e austeridade... non serán mais que un goberno de moncreques da Troika, como demonstra o exemplo da Syriza en Grecia.

O 1º de Maio hai que saír á rúa, non é unha festa, é un día de loita pola Derrogación das reformas laborais, polo Traballo para todas e todos, Sanidade e Educación 100% públicas; pola Vivenda e acabar cos desafiuzamentos.

O 1º de Maio é un día de solidariedade con todos os traballadores/as que loitan na defensa dos seus postos de traballos e os seus direitos, como as eventuais do Sergas, os bombeiros na defensa do carácter público do servizo ou, nomeadamente, a poboación traballadora viguesa na defensa do carácter público da Sanidade.

Un 1º de Maio solidario cos centos de miles de persoas refuxiadas aos que esta Unión Europea dos ricos e os banqueiros negan a máis elemental solidariedade e trátaos como gando, loitando por abrir as fronteiras para converter Europa numha terra de asilo.

Un 1º de Maio solidario cos traballadores/as e os mozos/as franceses que están a dar un gran exemplo saíndo á rúa contra a Reforma Laboral do goberno de Hollande. E solidario cos que hoxe sofren cárcere e represión por loitar: pola amnistía total.

A Unión Europea é un barco que ten moitas vias de auga froito do seu carácter de alianza capitalista contra a clase traballadora e os pobos, baixo ela é imposible garantir os direitos sociais e laborais da clase obreira e os pobos. Neste 1º de Maio temos que nos reafirmar na perspectiva da unidade internacional na loita contra o proxeto que une a todos os “IBEX 35” de Europa, a Unión Europea dos capitais, por unha verdadeira Europa, a dos Traballadores e as Traballadoras, e dos Pobos.

O IBEX 35 e os seus representantes, o Rexime e a Xunta do PP na Galiza estan tranquilos porque as rúas estan tranquilas; saben que a ninguen se lle vai ocurrir propoñer a unica medida democrática que enfrente o problema de raíz, a convocatoria dumha Asemblea Constituinte que rompa con este Rexime corrupto.

Neste cadro temos que retomar a unidade nas loitas o camiño da mobilización, do 15M, das Folgas Xerais, do 22M e Mareas de loita que provocaron á dimisión do vello rei e unha profunda crise do Réxime, agora freado polas ilusións electorais. O camiño da organización das asembleas populares desde a base, dende os centros de traballo, institutos, universidades, barrios, para enfrentar a Unión Europea o Réxime coa ferramenta da mobilización social.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-04-2016 09:28
# Ligazón permanente a este artigo
EN DEFENSA DAS LIBERDADES DEMOCRÁTICAS

Corrente Vermella apoia a concentración convocada polas Marchas da Dignidade, este domingo 10 de abril, en solidariedade co compañeiro Bodalo de Andalucia, na Coruña ás 12 h no Obelisco.

EN DEFENSA DAS LIBERDADES DEMOCRÁTICAS


AMINISTIA TOTAL

A entrada en prisión do compañeiro Bodalo, en Andalucia, condenado a 3 anos de cárcere é parte do incremento da vía policial e represiva do rexime do 78 para respostar ás mobilizacións sociais.

No Estado Español, onde “oficialmente” non existen presos políticos, ha mais de 300 traballadores / as, aos que ha que sumar ducias de activistas sociais, defensores dos direitos nacionais, antidesafiuzamentos, etc., ameazados con penas de prisión ou condenados arbitrariamente polas delegacións do goberno con multas administrativas, que tentan atemorizar e afogar económicamente ás organizacións en loita.

Neste cadro, temos que suliñar que na Galiza catro traballadores / as da provincia de Pontevedra, dous de Vigo e duas de Pontevedra cidade, estan condenados/as a penas de cárcere pola sua participación en folgas e loitas obreiras, e na Coruña temos o caso de Nico e outros compañeiros e compañeiras.

A democracia “vixiada” que vivemos no Estado Español ten as suas raices numha Transición que baseouse nunha Lei de Amnistia que foi na realidade unha lei de Punto Final, como o vertice do esquecemento do que acontecera o longo da “longa noite de pedra” que foi a dictadura franquista. As institucións fundamentais herdeiras do franquismo, a monarquía e o poder xudicial nunca romperon coa lóxica e os metodos represivos, e agora que o movimento social pon en cuestión ese réxime, este resposta cun profundo recorte nas liberdades democráticas conquistadas, a través da Lei de Partidos, a Lei Mordaza ou a modificación do Codigo Penal.

Seguindo con esta lóxica de Punto Final, mentras os corruptos e torturadores (a ONU ven de denunciar 5000 casos de malos tratos cos detidos e detidas e ningún condenado/a) viven libremente, os defensores dos direitos sociais e laborais enfrentan penas de prisión e multas. Esta é a “democracia vixiada” do réxime do 78. Qué lexitimidade poden ter uns tribunais que deixan ir de vacacións de luxo a acusados como Urdangarín e a Infanta, mentras meten na prisión a traballadores/as como Bodalo. A “xustiza” ten claro que as clases sociais existen, e mentras o ricos corruptos disfrutan da sua liberdade, os traballadores e traballadoras viven baixo as ameazas da cárcere e a represión por loitar polos seus direitos.

Frente a elo estanse a producir mobilizacións esixindo indultos e sobreseimentos das causas contra estas compañeiras e compañeiros. Sen lugar a dubidas iso é unha esixencia que ten que contar con todo o apoio social, a liberdade dun só deles é parte da loita contra os recortes das liberdades. Mas, o ser parte dun cadro que atinxe o conxunto dos movimentos sociais, a petición de indulto é limitada a casos individuais, e supon o recoñecemento dun delito, cando o que se impon, pola gravidade e a extensión social do ataque, é a loita pola AMNISTIA TOTAL de todas as persoas presas políticas e de conciencia, que unifique a resposta a nivel estatal.

Neste sentido ha un paso previo, que é o recoñecemento expreso de que no Estado Español existen presos/as políticas e de conciencia, disfrazados baixo epígrafes como “apoloxia do terrorismo”, violencia, desordes públicos ou agresións á autoridade.

A defesa das liberdades democráticas é para a clase traballadora tan importante como a defensa do salario ou o posto de traballo. As liberdades, os direitos de asociación, folga, manifestación ou reunion son ferramentas conquistadas tras ducias de anos de loita, que permiten enfrontar en mellores condicións a loita contra os planes de austeridade e polos direitos nacionais dos pobos. Calquera limite ou recorte destos direitos pón ás traballadoras / es en piores condicións para defenderse dos ataques ás condicións de vida e traballo.

Por iso, todas as forzas politicas, sociais e sindicais democráticas galegas e estatais, teñen que xuntar para movilizar á poboación traballadora na defensa das liberdades democráticas, esixindo a derrogación da Lei de Partidos, da Lei Mordaza e a reforma do Codigo Penal.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-04-2016 18:46
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal