A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Fora as mans da UE de Grecia!
Toda a solidariedade cos traballadores / as e o pobo grego!

Suspensión do pago da débeda grega!


A pesar da intención do goberno Tsipras de manter o pago da débeda pública e negociar as condicións para iso, a UE e as potencias europeas non están dispostas a abrir a man do saqueo e a expoliación de Grecia.
Estas aves rapaces alimentan os beneficios dos seus bancos coa fame, os desafiuzamentos e a desesperación do pobo grego. Énchense a boca de democracia pero non toleran un resultado electoral contrario aos seus desexos. Pregoan a igualdade entre as nacións pero tratan a Grecia como a un país colonial. Á hora da verdade, a UE móstrase como o que é: unha ferramenta de atraco aos pobos ao servizo dos bancos e dos gobernos dos grandes países imperialistas europeo
Actuando como bufón da corte da Merkel, o goberno Rajoy reclama a Grecia o pago dos 26.000 millóns de euros que ten de débeda. Uns millóns que puxo no noso nome para comprar débeda grega aos bancos privados e sacalos da lameira. Este é o talante miserable de Rajoy: sumiso até a vergoña cos poderosos e altanero cos máis débiles. Que recupere o diñeiro do saqueo de Bankia, das contas de Bárcenas, dos seus amigos banqueiros ou os 1.500 millóns do proxecto Castor, pero que deixen en paz ao pobo grego!
En Corrente Vermella pensamos que hai que pór en pé un movemento de resposta en toda Europa en defensa do pobo grego, da súa soberanía e do dereito do novo goberno a reclamar que o primeiro é garantir pan, traballo, teito e soberanía. O destino do pobo grego non pode quedar en mans da UE, das súas institucións e tratados, cuxa única función é garantir as ganancias dos seus bancos e multinacionais. Os traballadores / as e a mocidade europeos debemos pornos á fronte da batalla contra o espolio de Grecia por parte dos nosos gobernos, que é a mesma política que nos aplican a nós.
A suspensión inmediata do pago da débeda por parte do goberno Tsipras é a única forma de loitar pola súa soberanía nacional. Tsipras dixo este domingo no parlamento grego que "non negociamos a nosa soberanía nacional, non negociamos o mandato do pobo". Pero a súa proposta de oporse ás condicións do rescate e, ao mesmo tempo, manterse custe o que custe no Euro, non atopa acollida algunha en Berlín e en París. Nin sequera unha quita parcial da débeda, que non cambiaría substancialmente a situación do pobo grego, é aceptada. A proposta de Tsipras de ampliar o prazo de rescate para seguir a negociación é un primeiro retroceso do seu programa e aínda por riba as potencias europeas esixen o mantemento das privatizacións, os despedimentos e as medidas de espolio.
Desde a solidariedade incondicional co pobo grego, que o pasado xoves tomou as rúas para dicir que non son unha colonia alemá, pensamos que non hai forma de romper coa espiral de pobreza e submisión sen romper a subordinación aos tratados que permiten o saqueo do país e decretar a suspensión do pago da débeda e nacionalizar os bancos.

Rodeemos de solidariedade aos traballadores e ao pobo grego
Desde Corrente Vermella sumámonos aos distintos chamamentos que se están facendo en varias cidades de Europa a convocar actos en apoio aos traballadores e o pobo grego. Chamamos a todas as organizacións políticas, sindicais, sociais e de dereitos humanos a traballar para impulsar concentracións e manifestacións nas distintas cidades do estado Español en apoio a Grecia. Se gaña Grecia gañamos todos!

Fora as mans da UE de Grecia!
Que o goberno Rajoy cancele a débeda grega co Estado Español!
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 10-02-2015 18:40
# Ligazón permanente a este artigo
É “progresivo” o fenómeno Podemos?
Nas últimas semanas tivo gran repercusión na prensa internacional a infomación de que o partido Podemos no estado español e a coalición Syriza en Grecia poderían gaña-las eleccións e por esta vía chegar ó goberno. A noticia acentúa o carácter de “estrelas” que estas correntes políticas teñen na actualidade dentro da esquerda mundial. Especialmente no caso de Podemos, que xa no seu momento acadou moi axiña as 100000 afiliacións e 900000 seguidores en Facebook.
Moit@s obreir@s e sectores populares españoles e do resto do mundo ven con gran simpatía a esta organización. O impacto é tan grande que aínda organizacións ou militantes que se reivindican da “esquerda revolucionaria” comparten esta actitude. Esta simpatía pódese explicar pola imaxe que Podemos se outorga de se-lo “novo contra o vello” e máis en concreto de se-los “herdeiros dos indignados”, do chamado Movemento 15M, o gran proceso de movilizacións populares que no 2011 e 2012 sacudíu ó estado español e foi coñecido no mundo enteiro.
Mais é así? Podemos é realmente o herdeiro político do 15M? Nós cremos que non. Aínda que a base social é moi similar en ámbolos dous casos, o dos indignados foi un proceso moi progresivo en conxunto, namentres Podemos é un fenómeno regresivo que busca “mata-lo significado” do 15M.
Indignados: un proceso moi progresivo
Dicimos que o dos indignados foi un proceso moi progresivo de conxunto por varias razóns. Primeiro: baseouse na movilización de masas e este foi o centro da súa acción. Segundo: ergueu un xusto programa de reivindicacións populares. Terceiro: aínda que confuso, significou unha forte denuncia do réxime monárquico que domina ó estado español e as ligazóns deste réxime (e as súas principais forzas políticas, PP e PSOE) co poder económico. Nos feitos, chocaba coa institucionalidade burguesa.
Un compoñente era moi contradictorio. Por un lado era moi positiva a súa reivindicación da democracia de masas frente ós aparatos verticalistas e burocráticos, como os sindicatos UGT e CCOO, ou as organizacións políticas que se proclaman de “esquerda” coma PSOE e IU. Estas organizacións, en conxunto, foron cómplices do poder político e económico dende a caída do franquismo no 76, axudárono a levar a cabo os seus feroces plans de axuste e impediron a reacción obreira e popular maior. Fronte iso, as reivindicacións da loita e da democracia de masas resultaba un sopro de aire fresco.
Mais ó mesmo tempo esta xusta reivindicación viña acompañada da falsa ilusión de que basta radicaliza-la democracia a través de asembleas populares para enfronta-lo poder e muda-las cousas.
Finalmente tiña un aspecto totalmente negativo: por mesturar ós aparatos sindicais coa clase obreira en xeral, negábase a incorporar ós traballadores organizados (forza social central, pese a quen pese, dunha verdaeira loita contra o poder político e económico da burguesía), e reivindicaba a construcción dun movemento colectivo integrado somentes por “cidadáns individuais” e non por sectores sociais.
Esta visión expresouse negativamente durante a “marcha negra” de xullo de 2012, cando diversas organizacións chamaron a apoiar ós mineiros de Asturias (herdeiros da mellor tradición de loita obreira do país) que marchaban cara Madrid en defensa das súas fontes de traballo. As asembleas máis importantes de “indignados” votaron contra dese apoio, con argumentos “ecoloxistas” contra do uso do carbón coma combustible. Pola contra, as asembleas dos bairros máis obreiros respaldárona es sumáronse á “marcha negra” coa consigna “Madrid obreiro apoia ós mineiros”.
¿Fenómeno progresivo ou regresivo?
Aínda que teñan unha base social similar, Podemos é o contrario ós “indignados”. É un partido que busca domeña-lo descontento desta base social e esterilizala dentro das institucións burguesas.
Podemos “mata” os aspectos máis positivos dos “indignados” como a súa proposta de movilización e loita de masas, e o seu programa de reivindicacións, para transformala nunha proposta de “democratizar” as institucións imperialistas.
Ó mesmo tempo apóiase na ilusión de “radicaliza-la democracia” e propón que esta radicalización pode darse pola vía morta das eleccións burguesas. Finalmente potencia máis aspectos negativos do 15M como a reivindicación do “cidadán individual” contra a clase obreira coma forza organizada. Para a visión ideolóxica de Podemos, existe unha contradicción entre “a xente” (agrupación positiva dos individuos) e “a casta” (os políticos corruptos). A batalla dase entre estes sectores de definición totalmente ambigua, e non entre clases e sectores sociais (proletariado e burguesía).
Por iso dicimos que a proposta de Podemos é regresiva e non reformista progresiva, como moitos afirman. Non é herdeira dos “indignados” senón a liquidación do significado deste movemento. É preciso diferencia-la radicalización que expresa o crecemento do apoio electoral a Podemos (fenómeno progresivo) e a política totalmente negativa deste partido de esterilizar esa radicalización e asimila-la ó sistema.
O apoio dos grandes medios de prensa
A situación española (profunda crise económica, rabudos plans de axuste, crise do PSOE e outros aparatos da esquerda tradicional) dan o marco para que medre a influencia electoral de Podemos. Pero este proceso está lonxe de ser puro e independente. Nesa medra, Podemos contou co apoio de grandes multimedios da prensa burguesa.
Os máis relevantes son o grupo Mediapro, nado coma productora de películas moi exitosas coma “Los lunes al sol” e “Vicky Cristina Barcelona”. Hoxe está asociado á multinacional de publicidade británica WPP, e é o principal accionista da canle televisiva La Sexta e productor de moitos programas para outras canles.
Outro apoio importante é o grupo Multiprensa y Mas, co consorcio noruegués Schibsted coma accionista maioritario, propietario de moitos diarios (de pago ou de balde), Tvs, radios, etc. en varios países do mundo. No estado español edita o xornal de balde “20 Minutos”, o máis lido do país (2.911.000) que ten a maiores unha edición online moi visitada.
Un tercer grupo de medios é Display Connector, e o seu accionista maioritario é o catalán Toni Casis. Esta empresa xestionou máis de 100 xornais no mundo. Entre eles: The Independent (Reino Unido), La Stampa (Italia), Clarín (Arxentina), El Comercio (Perú), O Estado de São Paulo (Brasil), La Gazzeta dello Sport (Italia), Metro International e Público (España), Daily Mirror (Reino Unido), etc. No estado español, xestiona a maiores o xornal dixital de acceso gratuíto Público.es, con case 7.600.000 vistas mensuais.
Para terminar este punto, digamos que este partido dispón do apoio de Hispan TV, edición española da canle televisiva pública iraní. Pablo Iglesias conta cun programa nesa canle (Fort Apache).
Eliminando a democracia interna
Por outra banda a dirección de Podemos, liderada por Pablo Iglesias (PI), está a liquida-la democracia interna no partido. Así denuncia un artigo publicado na páxina de Izquierda Anticapitalista (integrante da organización internacional coñecida como Secretariado Unificado de la IV Internacional – SU), que foi impulsora de Podemos dende a súa fundación.
O artigo (escrito por un militante de Madrid traballador da saúde) informa de que “PI designou personalmente ós 62 membros que hoxe forman o CC e ós 10 da Comisión de Garantías” e que tamén se está a elixir a dedo ós secretarios xerais rexionais e diversas candidaturas. Engade que “as verdadeiras decisións tómanse arriba e se executan abaixo”, e que esa falta de democracia exprésase “nun programa en proceso de adaptación á loxica dos mercados ('realista e pragmático', segundo PI)”3.
¿O programa de Podemos é “reformista” ou proimperialista?
Un elemento central para defini-lo carácter dunha organización política é analisa-lo seu programa. É dicir aquelas medidas que propón aplicar no caso de chegar ó goberno. Nisto, seguimo-lo criterio de León Trotsky, quen afirmaba que “un partido é, en primeiro lugar, o seu programa”.
Unha análise do programa de Podemos amósanos que, lonxe de ser “reformista progresivo” é, en realidade, profundamente proimperialista. O punto 1.3 titúlase “Conversión do BCE nunha institución democrática para o desenrolo económico dos países”. No punto 1.4 (“Impulso da participación”) proponse a “creación dun Comisariado de Participación na Comisión Europea, proposto e elixido polo Parlamento Europeo...”. No punto 5.1 (Derogación do Tratado de Lisboa) proponse a “refundación das institucións da UE”1.
Noutras palabras, a política de Podemos é “democratiza-la UE” e ó BCE. É preciso lembrar que a UE, as súas institucións e o BCE son parte central da estructura política e financieira montada polos países imperialistas de Europa (con Alemania á cabeza) que teñen por obxectivo atacr de conxunto as conquistas dos traballadores e as masas europeas, e explotar ós países integrantes máis febles.
Hai que engadir que a UE e o BCE, xunto co FMI, forman a “troika” que impón e controla os duros plans de axuste en España e Grecia. A Podemos somentes lle falta pedi-la “democratización” do FMI para que o seu programa colla orde en torno a unha “troika democratizada”. Non hai posibilidade ningunha de “democratizar” ou “reformar” estas ferramentas imperialistas. Son e serán sempre armas contra dos traballadores e as masas.
Non é casual que o Financial Times (voceiro da burguesía imperialista financieira da Gran Bretaña) fixera louvanza da proposta de Podemos no artigo “A esquerda radical ten razón sobre a débeda europea”, no cal sinala que o programa de Podemos semella “un enfoque coherente para xestiona-lo risco económico posterior á crise”2. Acaso alguen pensa que esta vella e experimentada burguesía imperialista é “inxenua” ou “está enganada”? Ou que o que é bó para “eles” pode ser favorable ós traballadores e ás masas españolas?
As propostas actuais de Syriza teñen un contido similar: negociar (no marco da UE e sen romper con ella) unha reestructuración da débeda grega e a aplicación de plans de exuste “menos brutais”.
En momentos nos cales as masas españolas e gregas loitan con dureza contra os plans impostos pola “troika” e, cada vez máis, chegan á conclusión de que se debe rachar coa UE, Podemos e Syriza veñen dende a “esquerda” a tentar salvar ás institucións imperialistas e crea-la ilusión reaccionaria de que poden ser “democratizadas”.
Esta lamentable política de organizacións que se califican de “esquerda” termina levando auga ó muíño da estrema dereita e ata de organizacións fascistas europeas (coma Aurora Dourada en Grecia, a Fronte Nacional francesa e o UKIP británico) que toman a bandeira da ruptura coa UE para gañar peso de masas.
Por outra banda, no caso de Podemos, o seu carácter proimperialista exprésase tamén coa súa postura ante a loita do pobo catalán. Como sinalou Corriente Roja do Estado español, fronte das grandes movilizacións de masas e o recente plebiscito en Cataluña este partido que en abstracto defendía o dereito de autodeterminación levantou a posición de defende-la “unidade de España” ó igual que PP e PSOE.
Aínda peor: afirmou que calquera definición sobre Cataluña debería de darse dentro das “institucións democráticas españolas”. É dicir, por dentro do podre e opresor réxime monárquico herdado do franquismo.
Noutras palabras, a lóxica de Podemos é que existe o “dereito abstracto de autodeterminación”... pero, se se quere aplicar, coma no caso do pobo catalán, Podemos está en contra.
Outras presencias e omisións nas propostas de Podemos
Fronte á débeda española coa UE e os bancos estranxeiros, a consigna de “indignados” era “Non debemos, non pagamos!”. Podemos coezou cunha proposta progresiva: auditoría da débeda, moratoria do seu pagamento namentres se facía esa revisión, e non pagamento da débeda ilexítima.
Logo a dirección elixida a dedo por Pablo Iglesias virou claramente á dereita e a súa proposta actual é, básicamente, renegocia-la débeda e seguir a pagala. Iso sí, “democratizando” ó BCE.
Outro problema gravísimo do pobo español é o daquelas familias que xa non poden seguir a paga-las hipotecas das súas vivendas. Hay máis de 140 desaloxamentos diarios por este motivo e, para agrava-la situación, a lexislación española determina que esa familia debe seguir a paga-la débeda aínda que perdera a vivenda. As reivindicacións do movemento que loita contra esta realidade son: débeda cero se se perde a vivenda e aluguer social (a precios asequibles) para quen non teña vivenda. A proposta de Podemos limítase a propoñe-la “renegociación” da débeda cos bancos.
Finalmente, é imposible sabe-lo que opina Podemos acerca de temas tan importantes coma o salario mínimo (hoxe de 640 euros, moi por baixo das necesidades dunha familia) ou das pensións (xubilacións) aínda máis baixas. Aínda que a prensa preguntoulles reiteradamente qué valores propoñen nestes puntos, a resposta foi a calada, e coma dí o refrán, “quen cala, outorga”.


1.http://podemos.info/wordpress/wpcontent/uploads/2014/05/Programa-Podemos.pdf
2.http://www.elmundo.es/espana/2014/11/24/54732110ca47410f1b8b4579.html
3.http://www.anticapitalistas.org/spip.php?article30170
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 28-01-2015 18:42
# Ligazón permanente a este artigo
En Alcoa: Nin un só despido
Os "desacordos" entre a multinacional Alcoa e as multinacionais do sector eléctrico supoén unha pelexa pola factura eléctrica; coma sempre os que poden perder son os "convidados de pedra", os traballadores, que ven en perigro os seus postos de traballo pola cobiza da multinacional, que quere aforrar cartos a costa de toda a cidadania e os electricos, que seguen coa sua especulacion co prezo da electricidade.

Isto agraváse nunha comunidade como a galega que é exportadora de enerxia, que pagamos igual que onde non se produce, subvencionado o prezo do transporte. O prezo da enerxia ten duas partes, o de producción (as electricas) e o de distribución (REE); nós que somos excedentarios de enerxia, na Galiza, pagamos igual que os que estan a 600 km e non producen. Os costes de distribución pagamolos nós no prezo.

O PP, coma sempre, ao servizo das electricas, importandolle un comino todo o demáis -os postos de traballo-; porque Alcoa ten plantas onde producir fora da Galiza ou de Asturias. Asi que a estes, se se quedan cun prezo barato de electricidade, ben,e se teñen que irse, tamen ben; tanto lles ten, non se xogan nada.

Xa está ben que sexamos os traballadores e as traballadoras os que paguemos a crise que eles xeraron, os bancos, as electricas, as empresas en xeral. O capitalismo ten demonstrado o seu fracaso para ir mais alo dos beneficios a costa do que sexa, por iso as medidas que non rompan con ele só poran un parche, mas non resolverá o problema: A CRISE QUE A PAGUE QUEN A XEROU, O CAPITAL.

Isto significa, primeiro, nin un só despedimento en Alcoa, e segundo, a nacionalización de todas as empresas que tendo beneficios, só procuran aumentalos a costa de máis desemprego, emigración e empobrecimento social. Esta nacionalización podería resolver os conflitos xerados pola poxas de enerxia, pois o propietario de ambas as duas empresas ou sectores estaría nas mesmas mans, o que baixo o control dos traballadores / as, permitiría garantir prezos xustos para manter a atividade industrial, e que deberíase extender á factura electrica que pagamos como “cidadans” polo feito de planificar a economía, ao non estar sempre á espera da poxa de quenda coa especulacion nos prezos que esto supon.

Os gobernos central e a Xunta son os voceiros das electricas, polo que por todos estes motivos teñen que irse, e seguindo a pancarta dos traballadores de Alcoa-A Coruña, “mellor goberno eu”; mellor gobernamosnos nós, os traballadores e as traballadoras que os representantes das multinacionais e os empresarios.

Neste sentido, parecenos un bo camiño o chamado á unidade de todas as empresas afectadas, como SGL Carbon, Megasa, Ferroatlántica, etc., a unirse na loita contra as politicas desindustrializadoras dos gobernos e as multinacionais.

Corrente Vermella chama á participación na manifestación do venres 12, ás 19 na Palloza, en apoio aos traballadores de Alcoa.


Nin un só despido
Nacionalización baixo control dos traballadores
GOBERNOS DIMISIÓN

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 11-12-2014 17:20
# Ligazón permanente a este artigo
25 N: ¡Ni violencia nin corrupción!
O DIÑEIRO PÚBLICO PARA PROTECCIÓN E ATENCIÓN AS MULLERES

O orzamento estatal destinado a previr a violencia machista e atender ás mulleres que a sofren, diminuíu até un 23%, desde o 2010. As políticas e organismos destinados a executar as leis de igualdade a nivel estatal recortáronse un 50% desde que empezou a crise, sobre todo a partir do Goberno de Rajoy.

Ante o goteo continuo de mulleres asasinadas, o recorte social aos programas para previr estas mortes indigna aínda máis cando case cada día destápase un novo caso de corrupción. Os 23,7 millóns para programas de prevención e atención á violencia machista nos Orzamentos Xerais do Estado para o ano 2015, son case un insulto se se comparan cos máis de 160 millóns de euros en contratos amañados destapados pola “Operación Púnica”, ou os máis de 1.300 millóns cos que o goberno salvou á empresa ACS de Florentino Pérez, ou o diñeiro para a Igrexa católica e a Monarquía.

O gasto estatal en Políticas de muller e contra a violencia machista reduciuse en 17 millóns en catro anos

Este recorte afecta tamén aos gobernos autonómicos de todo signo político que, fieis ao pago da débeda cos bancos, e ao límite en gasto social e en déficit que lles impón o goberno central, recortaron en políticas de igualdade unha media dun 32%. A isto hai que sumarlle a reforma local que entrará en vigor o ano que vén e que directamente impide aos Concellos pór en marcha programas de igualdade e contra a violencia machista, con financiamento propio.

Mentres, o goberno segue con discursos vagos de promesas e medidas que nunca cumpre por falta de orzamento, e sobre todo por falta de intención e de políticas para reducir á mínima expresión esta secuela social. Insisten en “animar” ás mulleres a denunciar, pero saben moi ben que se o número de denuncias non aumenta- só 12 das 47 mulleres mortas este ano, o fixera-, débese ás numerosas trabas e fallas xudiciais que existen. E sobre todo débese a que as mulleres teñen medo e non senten suficientemente apoiadas. As sucesivas reformas laborais aprobadas por este e o anterior goberno manteñen á maioría das mulleres en desemprego ou con precariedade laboral.

Os recortes en sanidade e educación cárgannos co peso das tarefas de coidados de persoas menores, enfermas ou dependentes. As dificultades para acceder a unha vivenda digna con centos de desafiuzamentos diarios obrígannos a convivir co noso agresor. As mulleres traballadoras cada vez temos menos recursos para escapar da violencia machista.

A organización e a loita é a única saída

Sobran motivos para facer do 25 N un día de loita e de combate de toda a clase obreira, e non só para “as reivindicacións feministas”. As recentes mobilizacións pola retirada da reforma do aborto son o exemplo a seguir e a mostra de que a loita serve e é o único camiño.

O machismo divide e debilita á clase traballadora fronte aos ataques que estamos a sufrir, por iso somos as organizacións populares, sindicais e políticas de clase, as que debemos pornos á cabeza desta loita.

É necesario derrubar na rúa sen esperar ás urnas a este goberno burgués e machista e este réxime podrecido e antidemocrático. Porque mentres atacan coas súas medidas á clase traballadora e ás mulleres en particular dentro desta, amparan e protexen a corruptos e corruptores que seguen roubando diñeiro público con total impunidade. Porque o mesmo que impiden o dereito democrático das mulleres a dispor sobre o seu corpo, declaran ilegal o dereito dun pobo a votar sobre o seu futuro, e non nos deixan decidir sobre a monarquía, que é a principal institución do réxime.

Porque a recuperación económica da que nos falan é só para “os de arriba” e á conta de cada vez máis paro, precariedade, desafiuzamentos, recortes sociais e represión para a maioría.

Por todo isto, botar ao goberno e acabar con este réxime, é a primeira tarefa que a clase traballadora temos por diante.

Dende Corrente Vermella sumámonos ás mobilizacións do día 25 de Novembro e esiximos medidas urxentes para previr, atender e protexer ás mulleres contra a violencia machista:

- Recursos e medios suficientes para as mulleres agredidas (centros de acollida, puntos de información, asistencia médica, psicolóxica e xurídica gratuítas, etc..).

- Garantía por parte do Estado dun emprego para as mulleres maltratadas e subsidio de desemprego mentres se lles proporciona. Dereito efectivo e protexido por lei a cambios de postos de traballo e horarios para as mulleres traballadoras agredidas.

- Espazos gratuítos nos medios de comunicación para a difusión dunha cultura contra a violencia cara ás mulleres e os sectores máis oprimidos. Fóra xuíces machistas do aparello xudicial.

- Educación sexual e de igualdade de xénero no ensino público. Fora a relixión das aulas! Non máis subvencións para a igrexa católica.

- Non ao recorte do gasto público. Garderías públicas, gratuítas e de calidade! Non aos recortes na lei de dependencia que nos responsabiliza do coidado de anciáns e persoas con discapacidade.

- Educación, sanidade, transporte e servizos públicos de calidade. Non ás privatizacións!

- Por un parque público de vivendas en aluguer social cos miles de vivendas baleiras en mans de bancos e inmobiliarias, ao alcance das familias máis necesitadas, priorizando aquelas que teñen menores a cargo. Vivendas gratuítas para as mulleres maltratadas sen condicións.

- Prisión e confiscación dos bens de especuladores e corruptos. Que o diñeiro para o rescate aos bancos invístase en seguridade e atención ás vítimas de violencia machista.


VEN CONNOSCO A CORRENTE VERMELLA!

Dirixímonos a ti, activista, loitadora, traballadora ou estudante, non só para que participes con Corrente Vermella nas mobilizacións do día 25 N, senón para que nos axudes a construíla. Porque Corrente Vermella pretende ser unha ferramenta de loita polo cambio social profundo que necesitamos, e para acabar coa explotación e o machismo que sofres cada día.


www.corrienteroja.net; correntevermelha@gmail.com


Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 21-11-2014 18:59
# Ligazón permanente a este artigo
Corrupción, o réxime que racha
Non ha día que a poboación traballadora non esperte cun novo caso de corrupción, aos “históricos” casos de Barcenas, Gurtel ou EREs, agora aparecen os cartóns “opacos” de Bankia ou a operación Púnica. Na Galiza temos os nosos casos “particulares”, a Pikachu, a Pokemon e ducias de cargos públicos imputados.

Por moito que teñan quitado dos titulares a Urdangarín e a Infanta, ou “xubilado” a Juan Carlos, por moito que todas as forzas políticas, incluídas as de esquerdas, deixen de pór no centro a critica á monarquía, o certo é que a corrupción atinxe todas as institucións do Estado, desde o mais alto ate calquera concello.

A corrupción é parte estrutural dun réxime, o do 78, que basease no esquecemento e o perdón dos que o longo de 40 anos de ditadura fixeron de “España” a sua finca privada; e así seguen considerándoa. Todo vale para se enriquecer a conta dos orzamentos públicos, sexan do estado, dunha comunidade, dun concello ou dunha deputación.

Por máis que teñan adornado estes anos de “democracia”, este fondo mantívose baixo as formas da democracia burguesa. Mas a corrupción é consubstancial, estrutural ao tipo de capitalismo, español, o “capitalismo castizo”; que nasce, cresce e se desenvolve nas proximidades do aparello do estado, das concesións en infraestruturas ou servizos privatizados, nas recalificacións do chan, nas subvencións para formación ou para a venda de automóbiles. Capitalistas subvencionados que precisan xestores, de alcaldes e “representantes” públicos corrompibles.

Por elo non se pode loitar contra a corrupción sen pór en cuestión o proprio capitalismo e as suas institucións.

Asistimos a unha verdadeira operacion de maquillaxe político, para suavizar e desviar o que está a acontecer. Retiraron o “vello” rei JC, e agora os xuizes lanzan umha campaña de detencións de corruptos.

Con novas caras na institución monárquica, nos partidos institucionais e “novas” forzas políticas, tentan una rexeneración do réxime do 78, sen chamar á

poboación a decidir sobre o seu futuro, do mesmo xeito que queren impedir que o pobo catalán decida sobre o seu. Ven perigrar o edificio que tanto lles custou levantar, e por iso teñen que “cambiar todo para non cambiar nada”.

O 15M gritou desde as prazas e rúas, “chámanlle democracia e non o é” e “non nos representan”; os que din representar este espiritu asembleario e de mobilización social queren reconducir esta forza transformadora a procesos electorais, mudando as persoas nas institucións, salvando as proprias institucións. A mensaxe do 15M, “o problema non son as persoas é o sistema”, convértese no contrario: o problema son as persoas, non o sistema.

Corrente Vermella considera que o 15M tiña toda a razón, o problema é o sistema e as suas institucións, regulamentadas por lei para favorecer a corrupción. Para que os capitalistas teñan acceso directo ás subvencións, ás obras públicas, aos servizos privatizados.

A corrupción esta desmontando todo o réxime non porque exista, senon porque demonstra seu verdadeiro sentido: favorecer aos máis ricos, aos empresarios e banqueiros, mesmo cando son xulgados. O Pte do Consello do Poder Xudicial tivo que recoñecer que a lei está feita para o “robagaliñas” e non para o corrupto.

Para Corrrente Vermella as organizacións sociais e políticas, de novo ou vello cuño, que queiran loiar contra a corrupción, teñen que retomar o que tras a dimisión de JC foi freado por todas, a loita contra o réxime da monarquía, baixo a esixencia dunha Asemblea Constituínte que resolva o carácter republicano do estado, o dereito á autodeterminación das nacións e a recuperación de todos os dereitos sociais e laborais destruídos polo PPSOE.

Corrente Vermella non ten a menor confianza en que desde as institucións actuais sexa posible o cambio; a limpeza do Estado Español só será posible baixo a mobilización autoorganizada da clase traballadora e o pobo. Só desde os centros de traballo, de estudo, desde os barrios e aldeas, pódese facer unha verdadeira democracia, onde a xente decida no día a día cal son as prioridades sociais que se teñen que garantir. Esta é a democracia directa, frente a democracia representativa, que limitase a escoller os cargos que van tomar esas decisións.

Corruptos e corruptores á prisión

Recuperación de todos os servizos privatizados baixo control social

Expropiación das empresas e bens dos empresarios e banqueiros corruptores

Por unha asemblea constituinte escollida polo pobo traballador
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-11-2014 15:13
# Ligazón permanente a este artigo
proibiron o referendo de autodeterminación en Catalunya
O Goberno e o Tribunal Constitucional proibiron o referendo de autodeterminación do 9 de Novembro en Cataluña

Pero como poden prohibilo cando o reclama o 80% dos cataláns, cando o apoia unha ampla maioría do Parlament de Cataluña, cando os concellos cataláns pronunciáronse en masa a favor, cando máis dun millón de persoas saíron á rúa o 11 de Setiembre a esixilo?


A prohibición é unha aberración antidemocrática!


Rajoy di que a Constitución non o permite e que aquí non hai máis democracia que a Constitución. Pero é democracia negar a voz a todo un pobo? Non votaron seica en Escocia cun apoio popular ao referendo bastante inferior?

A argumentación de Rajoy ten, ademais, moi pouca credibilidade xa que, cando lles interesou cambiar a Constitución, puxéronse rapidamente de acordo co PSOE e en só dúas semanas coaron o artigo 135, que fixa o pago da débeda pública aos banqueiros como "prioridade absoluta" do Estado.

E seguindo coa Constitución... non son puro papel mollado os artigos que proclaman o dereito ao traballo, á vivenda, a un salario digno, á negociación colectiva ou á protección da saúde?

Rajoy fala de democracia, pero cando preguntaron ao pobo se queremos monarquía ou república, se estamos de acordo coa reforma laboral ou a das pensións, coa privatización da sanidade ou co pago da débeda pública aos bancos.

A unidade non se pode impor á forza: só vale se é libremente consentida

Estes días vannos a machucar con que os cataláns queren amputar España e que o futuro de Cataluña "témolo que decidir entre todos o españois" Pero a un pobo non se lle pode imporlle a unidade á forza.

Esta é a postura dos banqueiros e grandes empresarios, pero non pode ser a dos traballadores e a xente do pobo, porque así só se xera división e odio entre os distintos pobos, dos que o único beneficiario é o inimigo común: os grandes capitalistas, o seu goberno e o réxime corrupto do 78, ese a o que lle chaman democracia.

Nós, como partido da clase traballadora que somos, non estamos pola división senón a favor da unión, pero dunha unión libre entre pobos libres. Precisamente por iso defendemos o dereito dos cataláns a decidir: porque queremos unha unión libre de Repúblicas ibéricas.

Chamamos a todas as forzas de esquerda e progresistas, a EU e a Podemos, a unir forzas en defensa do dereito democrático dos cataláns a celebrar o referendo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 02-10-2014 18:19
# Ligazón permanente a este artigo
AS MOVILIZACIÓNS NA RÚA DERRUBAN A REFORMA DA LEI DO ABORTO
A reforma da lei de aborto impulsada polo ministro Gallardón non vai ser aprobada, segundo anunciaron fontes do goberno do PP, “por falta de consenso interno”.

Dende que o anteproxecto desta reforma foi presentado, provocou rexeitamento social crecente, e foi causa de numerosas movilizacións. As máis numerosas en febreiro, demostraron que a defensa dos dereitos democráticos das mulleres non é somentes unha reivindicación das organizacións feministas, senón que forman parte da pelexa que a clase obreira no seu conxunto estamos a dar contra o goberno do pau e da tesoura.

O goberno, cada vez mais deslexitimado, tenlle máis medo a enfrontarse coa contestación social se continúa adiante coa reforma, que a incumplir a promesa electoral que fixo aos sectores máis reaccionarios do PP e a igrexa. Aínda que non o digan, a decisión do executivo de aparcar “definitivamente” este proxecto de lei é un resultado directo das movilzacións que se deron para seu rexeitamento.

Nesta reforma cuestiónase a capacidade e o dereito a decidir das mulleres e que pon en perigo a saúde e a vida destas, especialmente das mais pobres ou en situación de precariedade como é caso das mulleres novas, ou inmigrantes en situación administrativa irregular. Por iso, botala abaixo é un triunfo conseguido grazas á loita na rúa e unha victoria para tódalas mulleres, que temos que celebrar.


28 de Setembro: “Día de acción global por un aborto legal, seguro e gratuito”

O vindeiro 28 de Setembro, a Plataforma Estatal na Defensa dos Dereitos Sexuais e Reproductivos que aglutina a 270 asociacións chama a movilizarse mediante concentracións en distintas ciudades pola retirada da polémica reforma. Estas movilizacións enmárcanse dentro do “Día de acción global por un aborto legal, seguro e gratuito”, instituido polas organizacións feministas Latinoamericanas e do Caribe, dende o ano 1990.

Dende Corrente Vermella apoiamos esta convocatoria internacional, e chamamos a tódalas organización políticas e sindicais da clase obreira a sumarse a ésta para conformar un bloque unitario, de clase e combativo nas movilizacións previstas. Porque sabemos que igual que acontece aquí coa violencia machista, son as mulleres traballadoras con menos recursos as que engrosan as listas de mulleres mortas por abortos clandestinos nos países con lexislacións máis restrictivas.

Este 28 de Setembro temos que redobra-la loita e sair á rúa para festexa-la retirada desta regresiva reforma, pero tamén para esixi-la dimisión de Gallardón e do propio Goberno. Un goberno corrupto, machista e patriarcal, que é o verdadeiro impulsor desta reforma. E despois do 28S, continuar coa loita, pois a lei actual non garantiza noso dereito ao aborto.


¡FÓRA A REFORMA DE GALLARDÓN: MINISTRO DIMISIÓN!

¡FÓRA O ABORTO DO CÓDIGO PENAL!

¡FÓRA A RELIXIÓN DAS AULAS! ¡POR UNHA VERDADEIRA EDUCACIÓN AFECTIVO-SEXUAL NA EDUCACIÓN PÚBLICA!

¡ACCESO A MÉTODOS ANTICONCEPTIVOS SEGUROS, NA SANIDADE PÚBLICA!

¡NON MÁIS RECORTES: CENTROS DE ATENCIÓN INTEGRAL AS MULLES EN CADA CONCELLO!

¡ABORTO LIBRE, PÚBLICO, GRATUITO E SEN OBXECCIÓN DE CONCIENCIA!

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 22-09-2014 19:54
# Ligazón permanente a este artigo
O XENE FRANQUISTA
Diante das reformas electorais do PP

Podería parecer que todo o rebumbio levantado polas reformas electorais propostas polo goberno e a Xunta é unha cortina de fume, coa que tratarían de evitar o importante, as consecuencias sociais e económicas das súas políticas para a poboación... Nada máis lonxe da realidade, o PP con estas reformas electorais -elección directa de alcaldes, redución de parlamentarios autonómicos, etc.- esta remodelando o réxime do 78, blindando as institucións fronte a cambios de calado que se anuncian.

Mesturando a Lenin con von Clausewitz, “a política é a economía por outros medios”, e todos os recortes, axustes e rescates só poden garantise a través dun retroceso tremendo nas conquistas políticas, democráticas. É de caixón, de aí por exemplo a disolución das brigadas antirrobos da Policía Nacional e o reforzo dos antidisturbios para previr levantamentos sociais.

Pero vaiamos por partes: primeiro, a reforma electoral de face ás municipais -elección directa dos alcaldes- arguméntana sobre a base de que é máis democrático unha lei electoral como a que eles propoñen, que a actual, e ademais garante a “gobernabilidade” dos concellos. Esta claro que o primeiro argumento se é unha cortina de fume, o máis democrático non é que se elixa directamente ao alcalde, é dicir, quen vai a mangonear catro anos, senón que o pobo decida sobre todos os aspectos do seu futuro: nun estado democrático a lei non está por encima da decisión do pobo, senón ao seu servizo, porque a lei é emanación do pobo. Mentres, nos estados non democráticos, absolutistas ou ditaduras, é a lei, arbitraria ou non, a que se sitúa por encima da vontade popular, encorsetándola.

O “xene” franquista asoma o seu nariz por esta vía de que a lei sitúa-se por cima do pobo: as leis do franquismo xa se situaban por cima do pobo, e non por iso era democrático. Pero ese “xene” saca todo o seu corpo co segundo argumento: garantir a “gobernabilidade”.

Por favor, que se deixen de monsergas, o que realmente queren é o goberno dunha persoa e “brazos de Madeira” (parlamentarios, concelleiros, etc.) como os do franquismo, que a cambio dunhas prebendas e patentes de corso, votaban todo o que a “autoridade competente” propuña. Son uns nostálxicos da ditadura, na que os “políticos” non tiñan que pasar “o grolo” dunhas eleccións cada catro anos, de enfrontar programas, para logo incumprilos; e sobre todo arriscarse a perder o poder, é dicir o control das subvencións estatais, desde o goberno central até o ultimo concello. Garantir este control é o que esconden tras a palabra “gobernabilidade”, porque a burguesia española caracterízase pola súa dependencia total desas subvenciones / concesións.

Se realmente queren achegar “a política” e as institucións ao pobo, que establezan a revocabilidad de todos os cargos electos, derroguen a antidemocrática lei D’Hont, que a través da “enxeñaría” electoral favorece aos partidos maioritarios, e os limítes do 5% dos votos para ser elixido, poñan os medios de comunicación desas institucións ao servizo das organizacións obreiras e populares, das asembleas populares, de maneira que todos poidan concorrer en termos de igualdade; neste momento os únicos que teñen acceso a eses medios, públicos e privados, son as organizacións burguesas e as que se lles concede graciosamente ese “privilexio”.

Estas e outras medidas son os oposto polo vértice á proposta polo PP neofranquista, polo que só a través da loita vanse a conseguir.

Unidos a estes argumentos “políticos”, explican que as medidas de reforma electoral que propoñen, supoñen un “aforro” en custos parlamentarios ou nos concellos. Novamente sae o “xene” franquista, presupondo que o goberno dunha persoa é máis barato que unha democracia. Falso até a medula, porque ese goberno supón un alto grao de arbitrariedade á hora da utilización, sen control, dos orzamentos públicos.

Se realmente queren abaratar a administración publica que non paguen a débeda nin os seus intereses, unha débeda que cando chegou o PP ao goberno estaba no 60% do PIB e agora está case no 100%, á vez que recortaron en todos os servizos. Onde han ir eses case 400 mil millóns que supoñen ese 40%? Se queren unha administración máis barata que reduzan os salarios de parlamentarios e concelleiros ao dun asalariado / a medio. Se queren abaratar as administracións que renacionalicen todos os servizos privatizados, revogar concesións e derivacións á privada, subvencións aos empresarios para a contratación, e, por encima, que nacionalicen a banca e esixan a devolución do regalado nos rescates.

Pero o PP é parte activa e orgánica desa clase capitalista que se está beneficiando do saqueo sistemático das contas publicas, polo que para seguir utilizando os recursos extraídos á poboación traballadora, necesitan a “gobernabilidade”; e apoiándose na evidente corrupción dos xestores actuais (dos que eles son maioría), sacan o “xene” franquista do goberno dun só, “o alcalde”.

Este “xene” franquista sae a relucir, tamén, cando enfrontan un proceso como o catalán, que é o realmente democrático, o dereito dun pobo a decidir. O PP rexéitao baixo o argumento de que “viola a lei”, e polo método moi español de que “polos meus c... que aquí decido eu quen é español e quen non”.

A lóxica de que a lei está por encima da vontade popular e non ao revés enraíza non só coa ditadura, senón cos métodos do absolutismo; era Hegel na súa Filosofía do Dereito, cando defendía o carácter central do monarca nun réxime, que o expuña como plasmación abstracta da Idea; e enraíza neses métodos porque a burguesía española foi incapaz de facer nin tan sequera unha “reforma revolucionaria” do réxime absolutista, senón que pactou con el para garantir o poder: a II Republica foi a súa última gran oportunidade para facelo e renunciou coa guerra civil. Este atraso político sitúaa a anos luz doutras burguesías que se fixeron as revolucións democráticas (Francia, Gran Bretaña, EE UU), ou reformas tan profundas do sistema feudal que acabaron con el até a raíz (Alemaña, Italia).

Vexamos o exemplo de como dous gobernos iguais pola súa raíz de clase, o de Cameron e o de Rajoy, encararon dous “retos” parecidos de maneira oposta, o referendo escocés e o catalán.

A burguesía británica, imperialista onde as haxa, saqueadora de pobos (Irlanda do Norte!), explotadora da clase obreira de medio mundo,... ten nos seus xenes a revolución democrática, e encarou o proceso escocés baixo eses criterios. O goberno británico negociou e acordou os ritmos e as preguntas. Non se entregaron a unha campaña apocalíptica como fan aquí, de mentres “eu goberne non se viola a lei” (Rajoy dixit), de sectores da burguesía ameazando co exercito (a TDT Party), etc., etc. Non é que o réxime británico non sexa brutal cando o necesita, que o é -Irlanda do Norte, de novo-, senón que ante procesos que sabe pode reconducir coa negociación, non se entrega ao victimismo da teoría do desastre. Ten nos seus “xenes” que a democracia burguesa e os seus métodos da votación, son a mellor maneira de desactivar e reconducir procesos sociais: de feito, tras decenios de guerra, é o que fixo en Irlanda do Norte, cos acordos de Stormont, e hoxe as provincias do norte seguen sendo británicas.

Unha contrarreforma do réxime do 78

A burguesía española, a través do PP, con todas as reformas electorais que esta levando a cabo, está a adecuar o estado ás novas condicións dunha burguesía en crise, unha burguesía crápula que vive do estado, incapaz de xerar un tecido industrial que non dependa das súas subvencións / concesións.

O PSOE comezou coa reforma express da constitución para o pago da débeda, pactada co PP; pero a “audacia” destes nas súas reformas, colleu desprevido e sen armas a toda a oposición, comezando polo PSOE e terminando pola esquerda institucional e institucionalizable (Podemos).

A inconsistencia destes enfróntase ao programa claro do PP, que baixo as formas da constitución do 78, pretende volver á “ditadura democrática” da Reforma Política do 76 (o “xene” franquista), na que facían certas concesións a certos partidos, o PSOE; pero nin de lonxe legalizábase ao PCE nin, por suposto, a toda a extrema esquerda (PT, ORT, MC, LCR,...), e non se negociaba coa burguesía vasca e catalá (Estatutos de Autonomía). Só a loita obreira e popular impuxo esas legalizacións e os dereitos das nacións (Galiza, Euskadi e Catalunya) foron disoltos nun “café para todos” autonómico. O proxecto inicial da burguesía, a Reforma Política votada no referendo do 76, tras a morte do ditador foi ampliado pola loita.

Agora, baixo os golpes dunha crise de gran calibre, superior á que rodeou a Transición nos anos 70, a burguesía retoma ese “vello” proxecto de recortar o máis posible os marcos democráticos; xa ten a Lei de Partidos para ilegalizar ao seu arbitrio, xa ten a reforma constitucional para o pago da débeda, xa ten grazas a esa esquerda institucional e institucionalizable a ideoloxía que cala no activismo de que estamos nun réxime democrático pleno pero con defectos, que o problema é a “caste” que o dirixe. Desta maneira, a oposición esta desarmada e desarma á poboación, porque non entende que a raiz do problema esta en o “xene” franquista do réxime do 78 que o fai irreformable, non rexenerable.

O PP, co desconcerto ou o silencio da esquerda institucional e institucionalizable, esta levando a cabo unha profunda contrarreforma do réxime, a fin de salvalo da crise. A tarefa dos revolucionarios é denunciar esta "contarreforma", e fronte ás propostas de “rexeneración” democrática, levantar a única alternativa realmente democrática, a convocatoria inmediata dunha Asemblea Constituínte, na que se resolva o carácter do estado e todo o que iso leva.

As asembleas e grupos do 15M e as propostas cidadás, as candidaturas locais cidadás, a "esquerda que non é esquerda", e especialmente o sindicalismo de clase e combativo, deben forxar a unidade fronte a este réxime, que rompa coa Unión Europa, poña no centro a loita pola federación de republicas ibéricas e europeas, o dereito á autodeterminación e a transformación nun sentido socialista da sociedade.

11 de setembro de 2014






Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 11-09-2014 20:04
# Ligazón permanente a este artigo
UNIDADE NO 25 XULLO POLO DIREITO A DECIDIR
Tras a dimisión de Juan Carlos e o fracaso que obtiveron no intento de
plebiscitar cun "baño de masas" a Felipe VI, Corrente
Vermella, diante deste Día da Patria Galega, considera que
hoxe máis que nunca é preciso avanzar no camiño da unidade para
enfrentar ó réxime do 78.

A loita contra os recortes e contra as medidas da Unión Europea e a
Troika, impostas desde os gobernos, teñen hoxe um punto central: a
conquista da ruptura con este réxime en descomposición. Non é que
umha república, teña o carácter que teña, vaia sacar á sociedade da crise;
mas a derrota do bipartidismo anunciada nas eleccións europeas e do réxime
que está tras eles é un paso decisivo na loita por umha outra saída da crise,
que non estea o servizo dos banqueiros e empresarios.

Por iso, propomos que neste 25 Xullo, todas as forzas politicas e sociais (sindicatos, A
VV, movimentos sociais,...) xunten as suas forzas nun 25X unitario,
baixo o lema que nun acordo unitario histórico, sacou a 3000 persoas na
Coruña o pasado 19 de Xuño, dia da proclamación do herdeiro do
franquismo: "POLO DIREITO A DECIDIR, POLA REPUBLICA"
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-07-2014 10:11
# Ligazón permanente a este artigo
Solidariedade coa loita de URBASER
Corrente Vermella apoia a loita dos traballadores e as traballadoras de URBASER en Lugo, contra os recortes na negocación colectiva que quere impoñerlles a empresa. É umha folga dura onde o acoso e a represion da empresa contra os traballadores / as, co apoio do concello do PSOE, xa se traduciu en 11 despedimentos e 60 sancionados.
>
O que acontece coa recollida de lixo en Lugo non é un feito illado; fai pouco os bombeiros da privada de Galiza detiveron coa sua loita as intencions das empresas concesionarias de recortes nos direitos laborais. En Madrid foron os da recollida do Lixo, as concesionarias de Pinto e Alcorcon os que enfrentaron iguais intencións. As empresas, ao calor das reformas laborais aprobadas polo PPSOE, e baixo a xustificación da crise, queren destruir as conquistas de anos, e sobre os baixos salarios, aumentar os seus beneficios.
>
Ponse de manifesto o que xa é un clamor: PUBLICO É SERVIZO, PRIVADO É BENEFICIO. Ou o que é igual, que a privatización dos servizos publicos só teñen duas consecuencias, o seu empioramento para mellorar as contas das empresas beneficiarias, e fomentar a corrupción para acadar as concesions (Pokemon, etc., etc.), con nefastas consecuencias para a sociedade no seu conxunto.
>
Apoiamos a exixencia de readmisión de todos os despedimentos, asi como o levantametno das sancions e de remunicipalización dos servizo.
>
> Corrente Vermella chama a participar na manifestación nacional, mañan ás 12 h, no edificio dos sindicatos de Lugo.
>
Se gañan eles, gañamos todos
>
>
>
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-07-2014 13:30
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal