A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

UNIDADE NO 25 XULLO POLO DIREITO A DECIDIR
Tras a dimisión de Juan Carlos e o fracaso que obtiveron no intento de
plebiscitar cun "baño de masas" a Felipe VI, Corrente
Vermella, diante deste Día da Patria Galega, considera que
hoxe máis que nunca é preciso avanzar no camiño da unidade para
enfrentar ó réxime do 78.

A loita contra os recortes e contra as medidas da Unión Europea e a
Troika, impostas desde os gobernos, teñen hoxe um punto central: a
conquista da ruptura con este réxime en descomposición. Non é que
umha república, teña o carácter que teña, vaia sacar á sociedade da crise;
mas a derrota do bipartidismo anunciada nas eleccións europeas e do réxime
que está tras eles é un paso decisivo na loita por umha outra saída da crise,
que non estea o servizo dos banqueiros e empresarios.

Por iso, propomos que neste 25 Xullo, todas as forzas politicas e sociais (sindicatos, A
VV, movimentos sociais,...) xunten as suas forzas nun 25X unitario,
baixo o lema que nun acordo unitario histórico, sacou a 3000 persoas na
Coruña o pasado 19 de Xuño, dia da proclamación do herdeiro do
franquismo: "POLO DIREITO A DECIDIR, POLA REPUBLICA"
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-07-2014 10:11
# Ligazón permanente a este artigo
Solidariedade coa loita de URBASER
Corrente Vermella apoia a loita dos traballadores e as traballadoras de URBASER en Lugo, contra os recortes na negocación colectiva que quere impoñerlles a empresa. É umha folga dura onde o acoso e a represion da empresa contra os traballadores / as, co apoio do concello do PSOE, xa se traduciu en 11 despedimentos e 60 sancionados.
>
O que acontece coa recollida de lixo en Lugo non é un feito illado; fai pouco os bombeiros da privada de Galiza detiveron coa sua loita as intencions das empresas concesionarias de recortes nos direitos laborais. En Madrid foron os da recollida do Lixo, as concesionarias de Pinto e Alcorcon os que enfrentaron iguais intencións. As empresas, ao calor das reformas laborais aprobadas polo PPSOE, e baixo a xustificación da crise, queren destruir as conquistas de anos, e sobre os baixos salarios, aumentar os seus beneficios.
>
Ponse de manifesto o que xa é un clamor: PUBLICO É SERVIZO, PRIVADO É BENEFICIO. Ou o que é igual, que a privatización dos servizos publicos só teñen duas consecuencias, o seu empioramento para mellorar as contas das empresas beneficiarias, e fomentar a corrupción para acadar as concesions (Pokemon, etc., etc.), con nefastas consecuencias para a sociedade no seu conxunto.
>
Apoiamos a exixencia de readmisión de todos os despedimentos, asi como o levantametno das sancions e de remunicipalización dos servizo.
>
> Corrente Vermella chama a participar na manifestación nacional, mañan ás 12 h, no edificio dos sindicatos de Lugo.
>
Se gañan eles, gañamos todos
>
>
>
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-07-2014 13:30
# Ligazón permanente a este artigo
manifestacións contra a criminalización da loita dos traballadores e traballadoras
Corrente Vermella chama a participar nas manifestacións convocadas por CIG, CCOO e UXT contra a criminalización da loita dos traballadores e traballadoras. Na Coruña a manifestación saíra da Casa do Mar, o luns 30, ás 20 H.

As políticas dos gobernos para sacar ao sistema da crise supoñen un ataque constante aos direitos da clase traballadora: reformas laborais que lle dan todo o poder aos empresarios, pactos de conxelación salarial que reducen o poder adsquistivo, modificacións na legislación sobre os EREs, os recortes no seguro de desemprego, etc., só teñen un obxetivo, aumentar os beneficios empresariais

Tras as eleccións europeas desde o FMI e a UE, exixen máis sacrificios e novas reformas laborais. Isto supon umha escalada nas medidas represivas contra os traballadores e as traballadoras, desde os despedimentos de comités e activistas sindicais ate as detencións e penas de carcel, "exemplarizantes", como os casos de Vigo e Pontevedra, ou as ducias de compañeiras en compañeiros de todo o Estado que estan na mesma situación.

Para impoñer esas políticas contra os interese da clase traballadora e dos oprimidos, queren mudar desde o codigo penal, onde queren introducir medidas penais contra os piquetes –baixo o eufemismo de “interrupcion grave da actividade” dumha empresa- ate o establecemento nos feitos de estados de excepción, con fixeron o día 19 na coroacion do novo rei, cando en Madrid foros prohibidos todos os direitos de asociación, manifestación e liberdade de expresión.

A clase traballadora ten que respostar á ofensiva antidemocrática dos gobernos e o réxime do 78, se non quere verse atada de pés e mans nas súas loitas, voltando a métodos represivos do franquismo: multas, despidos e prisión, como xa acontece.

Para CV a loita contra a represión da loita obreira e popular pasa por saber que o inimigo é un réxime herdeiro do franquismo, que só tendo como eixo a loita pola ruptura democrática poderáse abrir un Proceso constituínte que derrogue todas as medidas de Reformas Laborais, Pactos de Conxelacion Salarial, etc., que reparta o traballo sen reducción de salarios, que estableza a xubilación aos 60 anos ou aumente SMI a 1200 euros.

CV apoia a exisencia do indulto aos compañeiros e compañeiras ameazados de prisión; mas pola cantidade de casos e os que desgraciadamente están por vir, porque indulto non anula a sentencia, senon que é un recoñecemento de ter cometido un delito, CV considera que os traballadores e as traballadoras, os sectores sociais agredidos e reprimidos (activistas das PAH, independentistas, etc.), teñen que loitar po umha AMNISTÍA TOTAL, que anule todos os casos, e pola derrogación das medidas e leis represivas aprobadas estos anos, desde a Lei de Partidos ate as restriccións o direito de folga como os servizos mínimos.

A loita polos direitos democráticos da poboacion axudan á clase traballadora a tér mais garantías na sua organización para se defender das politicas dos capitalistas e os seus gobernos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-06-2014 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
POLO DEREITO A DECIDIR

Nin prazos, nin supostos: Dereito ao aborto, sen restricións!

CONCENTRACIÓN O 27, ÁS 20 H, NO OBELISCO, NA CORUÑA


Parece que a historia repitese. Nestes días, trás a dimisión de JC, a consigna Polo Dereito a Decidir estivo nas rúas reivindicando que sexa a poboación quen decida sobre a forma de estado que queremos. Mais, de igual xeito que as forzas do réxime consideran á sociedade “incapaz” de decidir cal é o seu futuro, que réximen quere, se monarquía o república, o PP e Gallardon consideran ás mulleres “incapaces” de decidir sobre o seu corpo. De novo, nesta “suposta” democracía, a ultima palabra está nas máns dumhas Cortes Xerais deslixitimadas que deciden por nós.
O réximen herdeiro do franquismo esta en crise, non so a monarquía mas tamén os dous partidos que son o seu apoio, PP-PSOE, alem das cúpulas dos sindicatos maioritarios e as institucións nas que se sustentan (poder xudicial,...). De feito, a votación do pasado mércores, onde as forzas políticas da burguesía española uníronse para garantir o relevo de Juan Carlos polo seu fillo, demostrou que o novo “reinado” nace moi feble.
Pero o Goberno do PP non quere irse sen aprobar unha das súas promesas electorais, a mal chamada “Lei para a protección da vida do concebido e dos dereitos da muller embarazada”. De novo estamos na rúa para rexeitar a eliminación da lei do goberno Zapatero, que a pesar de non se aplicar por igual nas distintas CCAA, mantendo nalgunhas delas os concertos coas clínicas privadas, é unha lei que permite as mulleres ter un dereito antes negado a decidir sobre a liberdade de ser nai.
Trás a reforma estan moitas razóns ideolóxicas, apoiadas no nacionalcatolismo da direita española, mas tamén poderosas razóns económicas. Todas elas para cumprir cos mandatos da UE, a reducción do déficit público que non é outra cousa que os recortes nos servizos públicos. Ao limitar ó máximo a carteira básica de servizos, en reproducción asistida, falta de financiación en métodos anticonceptivos, tamén recortan na interrupción voluntaria do embarazo.
A conclusión desta reaccionaria lei é que poráse en perigro a vida e a saúde das mulleres da clase traballadora con menos recursos como a dos seus fillos/as; mais non a daquelas que teñan diñeiro e podan abortar en clínicas privadas ou no extranxeiro.
Para Corrente Vermella a loita das mulleres polo dereito a decidir é un dereito democrático basico, como é o dereito a decidir que tipo de réximen queremos. Por elo consideramos que non son loitas separadas, se non que ten un fío conductor: botar abaixo a monarquía e este réximen corrupto e caciquil. Neste sentido é necesario avanzar na unidade na movilización de tódalas forzas políticas e sociais, na loita por un “Proceso Constituínte” que garanta o deretio ao aborto libre e gratutito para todas as mulleres na Sanidade Pública e a derrogación todas as medidas dos gobernos PSOE-PP contra a clase traballadora e os pobos.

educacion sexual para previr, anticonceptivos para non abortar e aborto legal para non morrer!
aborto libre, seguro, gratuíto e sen obxección de conciencia na seguridade social!
fora a relixión das aulas, non máis subvencións á igrexa católica

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-06-2014 21:44
# Ligazón permanente a este artigo
Fronte á Monarquía: ASEMBLEA CONSTITUÍNTE!
Chamamos a participar na Manifestación Unitaria do dia 19 X, ás 20h, na Casa do Mar da Coruña, baixo o lema: "Galiza pola Republica, polo Direito a Decidir".


A votación do pasado mércores, onde as forzas políticas da burguesía española uníronse para garantir o relevo de Juan Carlos polo seu fillo, demostrou que o novo “reinado” nace moi feble. Non conta co apoio dos caciques bascos nin cataláns que votaron abstención, nin das forzas da esquerda, nacionalistas ou non, que votaron masivamente NON. A primeira Transición que puxo a Juan Carlos no trono, pola contra, fora apoiada prácticamente por tódalas forzas políticas e sindicais, co PCE e CCOO de garantes pola esquerda, agás as forzas independentistas galegas e bascas, e o trotskismo; únicas forzas estatais que chamaron a votar NON no referendo do 78.

Por qué abdica Juan Carlos no seu fillo? Obviamente para aparentar un cambio sen mudar nada. A crise e a corrupción xeralizada fan que a natureza daquela primeira Transición quede ó descuberto, e a burguesía detecta que o pobo xa ve ó estado español como o que é: o administrador dos intereses dos de sempre. Eses intereses están agora enlazados cos do capital europeo e mundial, que reclaman novos recortes (ó día seguinte ás eleccións europeas o FMI esixía novos sacrificios: non temen absolutamente nada do ascenso desa esquerda prosistema parlamentaria). Ante a nova agresión contra o pobo que están a maquinar, é precisa unha cara nova para aglutinar forzas que estabilicen o país e garanticen que o capital poda seguir esquilmando a pracer.

O problema é que non o teñen nada fácil. Como vemos as principais institucións están desacreditadas, e os que representan aquela primeira Transición perderon todo o seu prestixio. A Coroa como símbolo de falsa unidade pode mudar o seu representante de forma relativamente fácil con Leis Orgánicas e o “Hola!”. Pero poden o PP, o PSOE, CCOO e UXT, a patronal da CEOE,… protagonizar unha segunda Transición? Sen dúbida aparecerán moitos novos “falsos profetas da esquerda” que estarán no seu momento encantados de pactar coa burguesía para garanti-la continuidade do tinglado. Pero o certo é que o réxime está entrando claramente nun proceso de agonía.

Ademáis, tras 35 anos de “autonomía” as necesidades das nacións como Galiza frente a opresión estatal xa non poden ser desviadas de novo cun “café para todos” que evite o a cuestión do direito a decidir. Qué lle debe o pobo traballador galego ao Estado Español, se non é marxinación, emigración, chapapote e baixos salarios? Trala proclamación haberá moitas manobras e ameazas veladas, mais é difícil que estabilicen a situación e pechen a crise: teñen pouca marxe de manobra para facer concesións coma no 78.

Estamos nun momento histórico para dar “xaque mate ao rei”. O día do anuncio da abdicación, saíron á rúa espontáneamente miles de persoas na Galiza e en todo o Estado baixo os lemas “República!” e “Referendo XA!”. Nos días seguintes houbo centos de mobilizacións ó longo de todo o estado e mesmo fora, mais baixo unha profunda división, sobre todo nas nacións. Para Corrente Vermella é preciso avanzar na unidade na movilización de tódalas forzas políticas, sindicais e sociais co obxectivo de que se recoñeza o dereito a levar a cabo un referendo sobre a forma de estado, e que por suposto se exercite ese dereito para acadar unha ruptura democrática co réxime do 78. Mais non esquezamos que para acadalo temos que expulsar tamen ó goberno de Rajoy e rachar co bipartidismo monárquico: os gobernos da Monarquía, sexan PP, sexan PSOE, sexan partidos que os apoian cando convén, son os principais sustentadores deste réxime.

En Corrente Vermella opinamos que hoxe a loita por un Referendo vinculante no que o pobo decida sobre o seu futuro ten que ir ligado directamente a organización dun “Proceso Constituínte”, onde se garantan a derrogación de tódalas medidas dos gobernos PSOE e PP contra a clase traballadora e os pobos:

non pago nin cobro da débeda pública e apertura das contas das administracións para o seu control pola poboación.

adopción de medidas de reparto de traballo sen reducción de salarios, a suba do salario mínimo a 1000 euros, a renacionalización dos servizos privatizados e a nacionalización dos “concertados” na saúde, no ensino, na dependencia...

nacionalización da banca e as grandes empresas baixo control das súas traballadoras e traballadores.

aprobación de planos de infraestruturas democráticamente decididas, ao servizo das necesidades sociais e non dos intereses de bancos e grandes constructoras.

polo direito á autodeterminación que inclúe o direito á independencia. Amnistía total para os presos e presas políticas nas cadeas españolas

aprobación dunha lei ao aborto na Seguridade Social, libre e gratuito para todas.

ruptura do Tratado de Maastricht e coa Unión Europea.

loita pola Federación de Republicas Socialistas Ibéricas, no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa.

Ruptura democrática co réxime do 78, coa derrogación da Lei da Memoria Histórica, da Lei de Amnistía / Punto Final e de tódalas garantías dadas ás personas culpables dos crimes do franquismo: consideración da súa apoloxia como delito de lesa humanidade


Este é o camiño aberto. Mas non fiamos nas ridículas medidas da democracia burguesa, que se reducen a absurdas votacións periódicas baixo leis electorais tramposas. Por iso para Corrente Vermella a única garantía da conquista do anterior é a través da loita independente da clase traballadora, a través da convocatoria dunha Folga Xeral Política prohibida expresamente na actual constitución, que nos axude á xente traballadora a nos organizar nos centros de traballo, de estudo, nos barrios e pobos, no camiño da loita polo socialismo.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 16-06-2014 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
A agonía dun réxime
A decisión do Xefe do Estado de dimitir, abdicación é un termo que reduce a importancia política do que foi: o luns foi como se dimitira Obama, Hollande ou Putin que é o que aconteceu, abre um novo período na loita da clase traballadora e os pobos do estado contra as políticas da Unión Europea e os gobernos, de impor os custes da crise sobre as costas da poboación traballadora; de procurar sair da crise destruindo as conquistas laborais e sociais destes anos.
O troco na xefatura do estado ten que ver, primeiro co desgaste de JC e do conxunto das institucións que constitúen un réxime político, o Xefe do Estado, o poder xudicial, os parlamentos, os partidos e sindicatos, os concellos. Qué institución do réxime do 78 non está en crise?. Tras o 15 M este desgaste foi a mais, sen descanso... Ademais, a loita social comezaba a ter bós resultados, Gamonal, Can Víes, os bombeiros de Galiza esta semana, etc. etc., os desafiuzamentos, os preferentistas, etc. Non todo eran derrotas, as loitas comezaban a dar vitorias. Iso tivo dúas datas definitivas, o éxito do 22 M e as eleccións do 25, non porque aparecera Podemos, iso é un síntoma nada máis; senon por que o PP e PSOE están en desguace, en Compostela (capital dunha Comunidade Histórica) non teñen concelleiros para o goberno municipal. Do PSOE para que falar, estase rompendo polas costuras.
Mas, eles saben que a crise non rematou -o FMI o día seguinte das eleccións xa o anunciou-, e para eso precisan dunha cara nova, non tan vista como JC. JC separase para manter o esquema do réxime do 78, e que entre un novo para aplicar eses planos anunciados polo  FMI, para garantir "a unidade da patria" (xa o dixo onte no seu "primeiro" discurso, cheo de caspa e lugares comúns do franquismo: "a historia milenaria da nación española", como se viñeramos xa de Atapuerca como "españois").
O problema é que Felipe non é o herdeiro de Franco, como xa dixo algún, non é nin militar, é un civil. O réxime de Franco tiña o exercito como columna vertebral, JC é o Xefe dos Exércitos -ai radica o seu poder, na cadea de mando é quen manda sobre as armas, que son as que deciden en caso de dubida-. Non se sabe como vai reaccionar a extrema direita franquista, ancorada no aparello do estado (xudicatura, exercito, garda civil, igrexa), pois o que é evidente é que Felipe é un gobernante mais feble que o seu pai. Mas a loita dirá se fortalecese ou non, se é capaz de se impor ao rexeitamento ou non. Non esta escrito en ningures que vai facer, como tampouco o contrario, como o gato ese da caixa, non sabemos se esta vivo ou morto ate que non abramos a caixa: ábramo-la, e vexamos!
Para Corrente Vermella hoxe a loita por un Referendo no que o pobo decida sobre o seu futuro ten que ir ligado directamente a esixencia dun “Proceso Constituínte”, onde se garantan a derrogación de todas as medidas dos gobernos PPSOE contra a clase traballadora e os pobos: reformas laborais, reformas fiscais, etc., etc.
 
-         o non pago da débeda publica e a apertura das contas de todas as administracións publicas para o seu control pola poboación.
 
-         A adopción de medidas de reparto do traballo sen redución de salario, a suba do salario mínimo a 1000 euros e renacionalización de todos os servizos privatizados e nacionalización dos “concertados” na sanidade, educación, etc.
 
-         A nacionalización da banca e das grandes empresas baixo control dos traballadores
 
-         A aprobación de planos de infraestruturas democraticamente decididas, ao servizo das necesidades sociais e non das grandes construtoras.
 
-         o respecto absoluto ao direito a decidir das nacións, polo dereito á autodeterminación. Amnistía total para todos os presos e presas políticas nas cadeas españolas.
 
-         a aprobación dunha lei ao aborto na Seguridade Social, libre e gratuíto para todas as mulleres
 
-         a ruptura do Tratado de Maastricht, e coa Unión Europea.
 
-         A loita pola Federación de Repúblicas Socialistas Ibéricas, no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa.
 
-         Derrogación da actual Lei de Memoria Histórica, e anulación da lei de Amnistía / Punto Final e de todas as garantías dadas aos responsábeis dos crimes do franquismo: consideración como delito de lesa humanidade a apoloxía do franquismo.

Este é o camiño aberto, ten que continuar con mobilizacións unitarias na rua. Mas non fiamos nas medidas da democracia burguesa, por iso para CV a única garantía de avanzar neses obxectivos é a través da loita independente da Clase Traballadora, cos seus métodos, coa convocatoria dumha Folga Xeral Política que lle axude a se organizar contra os inimigos que vai encontrar no camiño do socialismo.

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 06-06-2014 19:09
# Ligazón permanente a este artigo
Centos de mineiros mortos en Turquía
Os patróns e o goberno son responsables deste masacre!

Desde Corrente Vermella solidarizámonos coas vítimas desta matanza contra os traballadores, e enviamos o noso máis sentido pésame aos seus familiares e amigos.

Reproducimos a nota do Movemento REDE, sección turca da LIT-IV Internacional.

"O 13 de maio Turquía enfrontouse cun gran masacre de mineiros. A mina da cidade mineira de Soma, no oeste do país, explotou. Centos de traballadores morreron, mentres escribimos este artigo, as autoridades falaban de 232 mortos e centos esperando a ser rescatados. De feito o número de mineiros mortos rolda os 600!

Os responsables deste masacre son evidentes. O partido islamita gobernante, AKP, privatizou as minas de acordo ás políticas neoliberais. Os patróns, que só pensan nos beneficios, non gastaron diñeiro en medidas de seguridade. A pesar de que se atoparon 58 medidas faltando en 10 inspeccións diferentes, o goberno non pechou a mina. O AKP rexeitou investigar a resolución que foi presentada no parlamento para investigar as deficiencias en Soma. O Ministro de Enerxía en persoa, Taner Yildiz, inaugurou a mina xunto aos seus donos e encomiou as súas medidas de prevención no seu discurso.

Despois ocorrer o masacre en Soma, o AKP está asustado pola rabia obreira e hai un cerco na área. Miles de policías e soldados foron despregados na zona. Os capitalistas turcos e o AKP afundiron a todo o país nunha situación de inseguridade laboral.

O principal eixo da nosa loita é unificar ás masas do levantamento de xuño cos traballadores mal pagos, flexibilizados e precarios, contra a subcontratación laboral.

O movemento RED declara que o partido de goberno e os patróns son responsables do masacre. Faremos todo o posible para que sexan encarcerados. Axiña que como o desastre ocorreu, chamamos a unha Folga Xeral na educación para protestar polo masacre da mina de Soma e para asegurar que os responsables sexan enviados a prisión. Boicots e protestas empezaron en moitas universidades. Os sindicatos burocráticos están a se esforzar para previr a folga xeral. Pero ninguén pode parar á xente pobre. En moitas cidades empezaron protestas. Os traballadores saben quen son responsables e están a saír á rúa.

Farémolos pagar polos nosos irmáns mineiros mortos

Folga xeral e boicots na educación!

Os membros do goberno e os patróns ao cárcere!

Barricada! Folga! Revolución!

Movemento RED
(seccion turca da LIT CI)

14 de maio
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 14-05-2014 22:45
# Ligazón permanente a este artigo
Diante do 1º de Maio: DAR CONTINUIDADE ÁS MARCHAS DO 22M
ORGANIZAR A FOLGA XERAL
BOTAR A RAJOY E A TROIKA


Ao berro de "o que non sae na TV non existe", o Goberno e os medios de comunicación conxuráronse para someter a un enorme apagamento informativo ás Marchas pola Dignidade e a multitudinaria manifestación do 22M. Os días seguintes só falaron dos choques coa policía, burdamente manipulados e presentados como unha intolerable mostra de "kale borroka".

Pero o apagamento mediático e as ridículas cifras oficiais de manifestantes só mostraron que o país oficial camiña por unha banda e o país real por outro. O 22M foi unha demostración masiva do profundo descontento da poboación traballadora e un clamor multitudinario contra o Goberno da Troika.

O 22M foi á marxe e por riba das grandes burocracias sindicais de CCOO-UXT e de aparellos políticos como o PSOE, o partido-recambio do PP. Sen máis medios que o tesón militante de miles de activistas, o 22M foi unha riada obreira e popular que esixiu a dimisión de Rajoy.

O 22M manda unha mensaxe inequívoca aos de arriba: igual que sucedeu noutras partes do mundo, pódese botar ao goberno desde a rúa. Non temos por que esperar catro anos regulamentarios sufrindo agresións salvaxes dun Goberno rexeitado pola inmensa maioría.

O 22M manda outra mensaxe inequívoca á burocracia de CCOO-UXT: tamén se pode facer sen eles. Toxo e Méndez mostraron onde e con quen están cando, o mesmo día que empezaban as Marchas, fotografáronse co Goberno e a patronal para asinar xuntos polo "diálogo social". Non lograron impedir, con todo, que numerosos/as afiliados/as participasen na manifestación e sumásense ao berro de "Non hai, non hai outra maneira, ou coa patronal ou coa clase obreira".

As Marchas, no seu camiño, foron perfilando todo un programa de loita, convertendo en berros masivos a esixencia de dimisión do Goberno, de emprego e de teito, de non pago da Débeda, de ruptura coa UE e o Euro, de folga xeral.

O desafío que temos agora e que o 1 de Maio pon no candelero, é como dar continuidade ás Marchas e elevar o tiro das protestas. E isto sinala un camiño: organizar unha folga xeral con continuidade, apoiada na base e en alianza cos movementos sociais, para conseguir:

· subsidio para todos / as parados / as
· a derrogación da reforma laboral
· a suspensión do pago da débeda pública aos banqueiros
· a retirada da Lei Gallardón contra o dereito das mulleres ao aborto.


E se o Goberno non cede, só cabe mandalo onde debe estar: á cola do INEM.

Esta é a gran tarefa que debe protagonizar o sindicalismo de clase e alternativo, levándoa á base e convocando a todas as forzas para conseguilo.

Acude ás manifestacións da CIG, que na Coruña sairá da Pza de Vigo ás 12 h.











Eleccións europeas 2014

UNHA CANDIDATURA DOS TRABALLADORES/AS POLA RUPTURA COA UE E EURO


En Corrente Vermella pensamos que non hai máis camiño nin máis garantía que a loita, que se pode e débese derrubar gobernos desde a rúa e que a gran tarefa hoxe é unificar as loitas e preparar a folga xeral.

Sabemos tamén que estas eleccións non poden nin van cambiar ningunha estrutura de poder, na UE nin aquí, e que se se convocan é, ante todo, para darlle unha verniz democrático a unha andrómena antidemocrática dominado polos grandes bancos, multinacionais e gobernos como o de Merkel.

Pero pensamos así mesmo que non se pode separar a loita das batallas electorais e que, mentres haxa unha físgoa, hai que utilizalo para defender as reivindicacións, dar publicidade ás loitas e defender unha saída favorable á clase traballadora.

Hai candidaturas como a de Esquerda Unida (EU) coa que é necesario unir forzas na rúa fronte ás agresións do Goberno, pero ás que non podemos dar apoio electoral porque se nega a romper coa UE e o euro e acepta as súas regras, porque ten un pacto de sangue coa burocracia de CCOO e porque aspira a gobernar co PSOE, como en Andalucía, ao prezo de someterse e de aplicar as políticas da UE "por imperativo legal". E tampouco podemos dar apoio electoral a "Podemos" porque a súa gran diferenza con EU non é outra que o estilo e a lista electoral.

Hai outras candidaturas que defendendo coma nós a necesidade de enfrentar a Unión Europea e o Euro, alem de exixir o direito a decidir dos pobos, non podemos darlles o noso apoio porque abertamente rexeitan a imprescindible unidade da clase traballadora, por riba das fronteiras nacionais, cun programa de loita polo socialismo.

É por isto que quixemos levantar unha candidatura formada por loitadores da clase obreira e da mocidade, que estea sen ambigüidade pola ruptura coa UE e o euro. Unha candidatura cuxa forza virá dada, máis aló dos votos que consiga (que serán valentes e de gran valor), pola implicación de activistas e loitadores e pola súa capacidade para levar á base unha mensaxe de loita e ruptura.

Queremos unha candidatura:

- Que se reclame con orgullo da clase traballadora, identifíquese cos seus sufrimentos, as súas loitas e as súas reivindicacións.

- Que non oculte que non se pode aplicar ningunha reivindicación seria contra a crise sen vernos obrigados a romper coa UE e o euro. Deixar de pagar a Débeda pública aos banqueiros, derrogar a reforma laboral ou das pensións, repartir o traballo sen rebaixar os salarios ou expropiar á banca, son reivindicacións incompatibles coa pertenza á Unión Europea. A UE non é algo "neutral" que podamos pór ao noso servizo, senón unha máquina de guerra para acabar cos nosos dereitos e someter aos pobos, en beneficio do capital financeiro.

- Que levante, fronte á UE, a bandeira da loita unida por unha Europa dos Traballadores e os Pobos.

- Que non poña as súas esperanzas nos resultados electorais senón na forza da mobilización, na organización e a conciencia dos de abaixo. Que non se corte en defender que se pode e débese botar a Rajoy desde a rúa, sen ter que esperar ás próximas xerais. Que non transixa coa burocracia de CCOO-UXT, os Toxo e os Méndez.

- Que defenda que o pobo de Cataluña ten todo o dereito a decidir o seu futuro libremente. Porque os traballadores e as traballadoras non temos ningún interese nunha España unida á forza, senón que queremos unha unión libre de pobos libres, unha unión de repúblicas ibéricas. Non queremos a Monarquía nin este réxime ao que lle chaman democracia e non o é".

Chamámosvos a todos / as que sentides identificados con estas ideas a que nos axudedes a dar vida á candidatura.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-04-2014 18:37
# Ligazón permanente a este artigo
Na defensa da sanidade publica
CONTRA AS POLITICAS DA UE E A XUNTA

Tras o éxito das mobilizacións do pasado ano contra a privatización da sanidade publica, convócanse de novo manifestacións para o dia 26 de Marzo en toda Galiza, como parte dun proceso de mobilizacións e asembleas feitas nesta semana. A pesares do rexeitamento social manifestado o longo destos anos ás politicas privatizadoras do PP éste non deixa de seguir co seu plan, sen grandes anuncios como fixeran en Madrid e que levou á victoria da “mare branca”, conseguindo a paralizacion das vendas dos hospitais.

A Xunta, con igual obxectivo que os seus “compañeiros” do resto do estado ten escollido o camiño mais longo que evita o choque frontal cos traballadores e as traballadoras, e a sociedade; así, a sua política é privatizar pouco a pouco, servizo a servizo, departamento a departamento.... de tal xeito que cando estea todo prácticamente privatizado, só restara darlle o remate final.

A Xunta, neste sentido e para conseguilo, apoiase nunha estructura paralela de sanidade privada concertada, que ten no Hospital POVISA, “suposto” hospital publico de referencia en Vigo, a sua maior expresión; mas non a unica... Na Coruña, paralelamente o Chuac e os hospitais do Sergas, existe umha forte estructura de hospitais privados como o Quiron, o San Rafael ou o recementemente vendido á unha empresa madrileña, HM, o Modelo. Esta estrutura paralela privada actúa como un elemento de división dos traballadores e traballadoras da sanidade, e de competencia -como recoñeceu o xerente do Modelo- frente a sanidade publica, que debilita as mobilizacións dos traballadores e as traballadoras da publica.

A defensa da sanidade publica pasa pola denuncia de que umha parte importante da atencion sanitaria XA ESTA PRIVATIZADA con estes hospitais. Os traballadores / as da sanidade publica teñen que contar cos seus compañeiros/as da privada, porque utilizan a estes como man de obra barata para garantir a asistencia sanitaria, e lucrar a grandes grupos empresariais. Son loitas inseparabéis, a unidade dos traballadores / as de Povisa – suposto hospital “publico” de referencia en Vigo-, en loita contra os despidos; a mais que posible perda de direitos (dos poucos que teñen no Modelo) pola venda a HM, na procura do “turismo sanitario”, coas loitas dos da pública é imprescindible, se quere enfrentar as politicas de recortes e privatizacións da Xunta.

Alem do mais, as condicions de traballo e salarial da privada son o espello onde se teñen que mirar os da publica se imponse a privatización; por un interés de non retrocer, é imprescindible o apoio mutuo nas loitas por melloras e contra as privatizacions, mas temos que ser claros: a igualdade entre publica e privada só podera acadarse coa NACIONALIZACIÓN DE TODOS OS SERVIZOS SANITARIOS. Por iso, as organizacións sindicais, os comités e as seccions sindicais da sanidade publica e privada teñen que avanzar xeitos de coordinar e unificar as loitas contra o inimigo comun, a Xunta e as grandes empresas da saúde, beneficiarias directas das politicas privatizadoras.

Porque esta non é umha mera loita sindical, é umha loita politica, contra as politicas da Unión Europea e dos gobernos, do central e a Xunta, e así ten que ser enfrentada: o capital para saír da crise precisa mercantilizar, para sacar beneficio privado, todos os servizos publicos, e os gobernos de todas as cores adoptan as medidas que precisen. Por iso, para poder derrotar estas políticas ha que unir a poboación tras os traballadores e traballadoras da sanidade, publica ou privada; hai que chegar os barrios, aos centros de estudo -onde tamen enfrentan umha política privatizadora cos mesmos obxectivos-, etc., para construir un potente movimento que derrote á Xunta do PP.

Neste sentido, as AVV teñen moito que dicer nun terreo que afecta, principalmente á clase traballadora, aos sectores máis pobres da sociedade, que se ven marxinados do acceso a unha sanidade publica e de calidade. As A VV, os grupos veciñais teñen que se implicar a fondo na defensa da sanidade publica e de calidade, levando aos barrios a autoorganización na defensa dos Centros de Saúde, que non sexan valeirados de servizos para centralizar nos hospitais, coa conseguinte perda de calidade do servizo, ....

Corrente Vermella apoia a manifestación do 26 en toda Galiza, mas considera que só se se avanza na unidade nas loitas con obxetivo claros e precisos, podermos gañar: xa esta ben de mobilizacións para protestar, hai que loitar para gañar, a través de planes de mobilización votados en asembleas abertas de centros de traballo, de barrios, etc.. ate conquerir os obxectivos. A situación non deixa umha outra alternativa, pois a crise empurra o capital e os seus gobernos a roubar o que pagamos todos e todas.

Publico é servizo, Privado é beneficio

UNIDADE DE TODOS E TODAS
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-03-2014 17:52
# Ligazón permanente a este artigo
Este 8 de Marzo: Polos nosos direitos, abaixo o goberno do pau e a tesoira!
Desde o inicio da crise, nós, as mulleres da clase traballadora, seguimos soportando cada vez con máis intensidade os golpes secos da política de recortes económicos e sociais do goberno de Rajoy, cuxo principal baluarte é a UE e a Troika.

As mulleres da clase traballadora estamos a resistir o ataque ao sector público; tanto como traballadoras (onde somos maioría), como principais afectadas pola sobrecarga de responsabilidades que está supondo o peche de gardarías públicas, centros de atención a maiores ou dependentes, etc... Ademais, cobramos as pensións máis baixas (case un 33% menos que os homes) e a nosa prestación por desemprego é menor en cantidade e en duración respecto dos homes, consecuencia da desigualdade nas condicións salariais. Segundo datos da propia Comisión Europea, a diferenza media de ingresos por hora das traballadoras e traballadores no estado español é do 17,8%. Isto supón que unha muller ten que traballar 84 días máis ao ano para gañar o mesmo salario que un home.

Para manter os beneficios deste inxusto sistema e os seus corruptos gobernos, comezaron recortandonos dereitos laborais para pagar unha débeda que crearan eles mesmos e manter ao capital financeiro, único beneficiario deste roubo a man armada á poboación traballadora. Á reforma laboral, os EREs, e ERTEs, acompañáronlle os axustes na educación, na sanidade, a lei de dependencia,.. Cunha man na tesoira e coa outra asinando a privatización dos servizos públicos. Este foi, e segue sendo, o plan de “rescate” á banca e as multinacionais, imposto desde a Unión Europea e executado polo goberno de Rajoy, cuxo resultado foi desemprego e miseria.

O goberno dos recortes e a represión tamén nos quere sumisas

Pero isto só foi o principio no que respecta ás medidas de axuste contra as mulleres da clase traballadora. Porque para garantir a continuidade do saqueo ás nosas condicións sociais e económicas, os gobernos deste sistema decadente necesitan aplicar á vez recortes nas liberdades. E iso é o que fixo o goberno de Rajoy.

Comezou coa Lei Mordaza para silenciar a protesta social e continuar aplicando os plans de guerra contra a poboación traballadora. E agora, con Gallardón á cabeza e apoiado pola igrexa católica, está a seguir coa reforma da Lei de Aborto. Un proxecto de lei que arremete contra a liberdade das mulleres a decidir sobre as súas vidas e os seus corpos, eliminando un dereito democrático conseguido tras moitos anos de loita. O goberno dos recortes e da represión, o que só goberna para os banqueiros e as multinacionais, o lacaio da UE e a Troika, tamén nos quere sumisas.

Por iso, este 8 de Marzo, Día Internacional das mulleres traballadoras, sóbrannos razóns para mobilizarnos. Sóbrannos razóns para dicir basta! Debemos continuar a nosa pelexa iniciada coas mobilizacións que en febreiro protagonizamos miles de persoas en todo o estado, para reivindicar o noso dereito ao aborto libre e gratuíto. É preciso que continuemos a nosa loita até botar abaixo esta lei. E sobre todo porque á tesoira e ao pau só hai un modo de combatelo, e ese é na rúa! Coa unidade de toda a clase obreira e de todos os sectores que están en loita!

Este 8 de Marzo saímos á rúa para esixir:

Aborto libre, gratuito e sen obxección de conciencia na Seguridade Social! Fora a lei Gallardón!

Educación sexual para previr, anticonceptivos para non abortar e aborto legal para non morrer!

Fora a lei Wert e a relixión das aulas! Non máis subvencións á igrexa católica!

Non máis violencia contra as mulleres! Recursos e medios suficientes para as mulleres agredidas!

A igual traballo, igual salario!

Paralización inmediata e derrogación dos decretos de recortes e privatización. Restitución dos dereitos arrebatados e retorno ao Estado dos servizos públicos privatizados.

Nin EREs nin ERTEs! Derrogación da reforma laboral.

Suspensión inmediata do pago da Débeda aos banqueiros e auditoría pública.

Non máis desafiuzamentos, dación en pago e aluguer social. Vivenda para as e os sen teito! Por un parque público de aluguer social.

Estatalización sen indemnización do sistema financeiro, para pór o crédito e a riqueza social baixo control e ao servizo da maioría.

Non ao pago da Débeda. Non á UE nin ao euro.

E O 22M TODAS E TODOS A MADRID!

A nosa única saída é a unidade para loitar. As Marchas da Dignidade convocadas para o próximo 22 de marzo son outra gran oportunidade para dar impulso ao combate contra a Lei Gallardón, o paro, unificar as loitas actuais (Pan Rico, Coca-Cola, UPS, Parados, desafiuzamentos...) e organizar a pelexa para tirar ao goberno Rajoy coa Folga Xeral. Non podemos nin debemos esperar até o 2015. Corrente Vermella participaremos co sindicalismo alternativo reivindicando a necesidade de botar abaixo ao Goberno e a Troika, repartir o traballo, suspender o pago da Débeda pública aos banqueiros, romper coa UE e traballar para organizar a Folga Xeral con eses obxectivos.

www..corrienteroja.net

correntevermhella@gmail.com


Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 05-03-2014 19:10
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal