A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

27 de setembro: contra o cambio climático e en defensa do medio ambiente.
Multinacionais culpables, goberno cómplices
Medidas reais xa!!


O cambio climático é xa unha realidade palpable. No Estado Español, cada ano batemos marcas de temperaturas. As ondas de calor son máis recorrentes e intensas. A choiva escasea e a desertización ameaza o chan. A máis longo prazo, as zonas costeiras son ameazadas pola subida do nivel do mar. Todo isto porá en graves dificultades ao sector agropecuario, e catástrofes como secas, inundacións por fenómenos meteorolóxicos extremos ou incendios forestais aumentan. Os espazos naturais e a biodiversidade están ameazados.

O cambio climático ten responsables
Desde as institucións adóitannos dicir que “todos somos responsables” fronte ao cambio climático. Pero o consumo doméstico é unha parte moi pequena do que se gasta. Son as grandes empresas as que concentran a maioría das emisións. Só 10 delas son responsables do 25% do total das emisións en España. Entre elas atopamos petroleiras (Repsol, CEPSA), eléctricas (Endesa, Naturgy, EDP, Viesgo, Iberdrola) construtoras (CEMEX, Holcim, Cementos Portland) e siderúrxicas (ArcelorMittal).
Estas grandes compañías acumulan beneficios multimillonarios grazas aos seus “sucios negocios”. Desde logo, non están dispostas a sacrificar eses beneficios para adaptarse e “salvar o clima”. Desde o cume de Rio de Janeiro en 1992, cando se adoptou a Convención Marco das Nacións Unidas sobre Cambio Climático, lonxe de servir de algo, a situación ha ir empeorando. Sen ir máis lonxe, entre os anos 2017 e 2018, as emisións globais han aumentado un 2´7%. E os gobernos levan literalmente décadas “mareando a perdiz”. Mentres, as grandes compañías seguen acumulando beneficios á conta de contaminar, alterar o clima e destruír o planeta.O “meollo” da cuestión concéntrase na producción, especialmente a de combustibles fósiles.

Empresas verdes?
Estes sectores xamais reducirán as súas emisións nun volume suficiente por vontade propia. Iso implica facer un forte investimento en adaptar os procesos produtivos á sustentabilidade ambiental. Pero, cando os accionistas dunha gran compañía sacrificaron os seus suculentos beneficios polo “ben común”? Mesmo se algunha empresa en particular decidise facelo, rapidamente as súas contas mercantís entrarían en bancarrota, salvo que aumentase drasticamente os prezos do seu produto? algo que a levaría á bancarrota igualmente.
Ademais, reducir o uso de materiais e enerxía choca coa dinámica do capital. As empresas capitalistas buscan maximizar os seus beneficios. Necesitan vender moito, e cada vez máis rápido. Mentres máis recursos naturais extraian e máis refugallos vertan, mellor. Todos experimentamos a obsolescencia programada, e somos bombardeados por publicidade tentando exacerbar o consumismo. Que cada cal na súa casa tente consumir de maneira crítica, mentres as grandes pancas da economía seguen en mans dos capitalistas, é como tratar un cancro cunha tirita.

Unha alternativa: o socialismo
Baixo as regras do capitalismo, a sustentabilidade ambiental é unha quimera. Acabar con esta economía baseada nos combustibles fósiles implica planificar canto e como se produce para as necesidades sociais, e non para o beneficio das grandes compañías, nacionalizando os sectores estratéxicos da economía (e tendo en conta os límites físicos do planeta).
Non pode haber medidas racionais, de fondo, para combater o cambio climático sobre a base de respectar o desastre da produción capitalista, a produción para a ganancia, a apropiación privada da produción social. O combate ao cambio climático esixe a planificación socialista da economía, é dicir, planificar a economía en forma racional, democrática e ao servizo da sociedade. Isto ten para nós e nós un nome: socialismo.
Non é posible alcanzar ese obxectivo dun só golpe pero si se pode e débese definir unha estratexia e un programa de medidas transicionais que apunte cara a el porque é o único e verdadeiro cambio, para os seres humanos e para a natureza mesma. A clase traballadora é quen ten nas súas mans a produción. É ela quen ten a posibilidade de tomar o control e encabezar a verdadeira rebelión social que é necesaria. A revolución é hoxe unha cuestión urxente de supervivencia.

Galiza, un elo débil no cambio climático
Choven sobre mollado as convocatorias contra o Cambio Climático. Galiza, pola sua situación na distribución do traballo a nivel español e europeo, ten umha especial sensibilidade diante dos atentados contra a natureza perpetrados polo capitalismo.
Desde as loitas dos 60 e 70 contra os encoros (Castrelos), centrais nucleares (Xove), a megamineria (As Encrobas), os residuos nucleares na fosa atlántica, etc., a maior mobilización social que o pobo galego fixo nos últimos 50 anos baixo o berro de NUNCA MAIS, foi provocada por un accidente dun petroleiro, o Prestige, transformado pola actuación do goberno do Estado nun atentado contra toda Galiza,.
A prioridade do capital español e os seus governos segue a ser a produción de materias primas que supón umha agresión intensiva sobre a natureza, baseado no leite e o mar, alén da mineira (lousa, as ameazas da megamineria,...), a industria da madeira e os lumes recorrentes; todo elo ligado á economía extractiva para a exportación a outra zonas onde fan os produtos manufacturados, que despois volven en forma de mercadorías acabadas.
Loitar por romper esta condena á exportación de materias primas e emigración, o que significa loitar pola soberanía nacional frente o réxime que mantén atada a esa condena, dentro dun processo constituinte que permita-lle decidir sobre os seus recursos dun xeito racional e planificado.
Mas Galiza non é unha illa, ou dase umha perspectiva estatal e internacional ou non temos saída independente. Vivemos no mesmo planeta, e o que aquí péchase pode ir outro lugar onde vai seguir contaminando igual ou mais pola falta de controis. Por elo non abonda coa soberanía para resolve-lo problema, hai que adoptar umha perspectiva de loita internacional dos traballadores / as e os pobos frente ás agresións e polo socialismo.

Medidas urxentes
Hai que tomar medidas urxentes, de carácter anticapitalista, que poñan no centro as necesidades humanas, a xustiza social e a sustentabilidade ambiental:
- As grandes compañías, e en particular as enerxéticas, petrolíferas, construtoras e os bancos deben ser inmediatamente nacionalizados, e os seus xigantescos recursos postos baixo control dos traballadores e a poboación, ao servizo dun total impulso ás enerxías renovables e das necesidades da poboación. Á vez, é necesario aplicar un contundente plan de aforro enerxético.
- O transporte debe transformarse, estendendo unha ampla rede pública e sustentable, que substitúa un modelo baseado no coche privado e expóñase a gratuidade. O modelo urbanístico, laboral e turístico debe favorecer os desprazamentos de proximidade e pór coto inmediato á urbanización salvaxe.
- A industria debe ter unha estrita limitación de emisións, adaptando os seus procesos produtivos á sustentabilidade, no canto da o aforro de custos dos seus donos, e pondo fin ao subterfugio do comercio dos dereitos de emisión. A durabilidad, re-utilización e reciclaxe deben ser criterios obrigatorios, eliminando á súa vez as producións superfluas ou destrutivas.
- Hai que acabar coa agricultura e a gandaría industrial em máns das grandes empresas, para adaptalos a modelos ecolóxicos e sustentables.
- É necesaria unha ampla reforestación, a protección da biodiversidade e a recuperación de espazos naturais.
- Todas estas medidas non deben significar perder nin un só posto de traballo. Todos os traballadores cuxa localización laboral se viese afectada, deben manter os seus salarios e dereitos e ser recolocados nos novos nichos de traballo. De feito, os novos empregos necesarios deberían servir para reducir o desemprego.
27 de setembro: contra o cambio climático e en defensa do medio ambiente.
Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 25-09-2019 17:57
# Ligazón permanente a este artigo
Alcoa, agora pola NACIONALIZACIÓN
Corrente Vermella estará, como estivo ate o de agora, cos traballadores / as de Alcoa, e de todas as empresas que loitan contra a crise capitalista, na procura da unidade de todas elas cara a frear definitivamente as suas consecuencias. Ser “radical” é ir á raiz das cousas, e isto significa ir á “raiz” do capitalismo, a propriedade privada dos medios de producion, distribución e financeiros e o mercado como criterio de futuro.

"Capitulo final del culebrón de Alcoa, Parter compra la metalúrgica", din nun titular La Voz de Galicia. O "culebrón" ao que refírese La Voz era a ameaza sobre os 650 traballadores de Alcoa, mais de 350 na Coruña, que de non loitar, hoxe verían as suas portas pechadas, co silencio absoluto de La Voz e o seu amo, a Xunta do PP, que para iso é quen lle paga.

Se os traballadores / as de Alcoa non tiveran loitado, o peche sería un feito desde outubro pasado, cando a empresa presentou o plan de indemnizacións por despido. Foi a resposta dos traballadores e traballadoras na rúa a que conseguiu, primeiro umha prorroga en xaneiro, que remataba en Xuño, e despois un mes mais, ate onte, no que Alcoa decidiu vender a Parter.

Foron os traballadores e traballadoras, coa sua loita, os que conseguiron este aprazamento. Pola Voz, como pola Xunta ou o goberno central (salvar a empresa nacionalizándoa era "comunismo", dicia a ministra: viva o comunismo!), Alcoa hoxe estaría pechada, e os traballadores / as ou no desemprego ou na emigración.... Para que despois veñan e fagan supostas políticas contra a queda demográfica: a primeira pedra dunha política contra o envellecemento é que as persoas xovenes teñan traballo na terra e non en Madrid ou Londres.


é o fin do camiño a venda a outra empresa?

Pois vai ser que non. Aos exemplos remitímonos: agora as auxiliares de R están ameazadas pola deslocalización e o despedimento (novamente os traballadores / as galegas, fronte a disxuntiva de “ou desemprego ou emigración”, coa Xunta mirando para outro lado), porque a empresa foi mercada por Eukaltel e este a sua vez por un fondo de inversións, que non ve rendible R.

Vai ser que non porque Ferroatlántica pende dun fío, tamén vendida polo sr Villar Mir a outro fondo de inversión. Barreras en Vigo ameazada porque a Xunta do PP permitiu a sua venda supostamente fraudulentamente a Pemex, a empresa de petróleos de Mexico (estatal, por certo).

Hai que ser categóricos, mentres o futuro dumha empresa veña determinado pola rendibilidade no mercado e non as necesidades sociais, nunca haberá fin para o “culebrón”. Mentres sexa a rendibilidade capitalista dos empresarios, dos bancos ou os fondos especuladores de inversión, o criterio para manter os postos de traballo, toda conquista é temporal; durará o tempo que as contas de resultados lles dean beneficios. No momento que isto non sexa así, pecharan e punto.

Parter comprometese por dous anos a manter o emprego, nisto é honesta, non engana a ninguén; dinlle aos gobernos, a Xunta e sobre todo o Central, tedes dous anos para resolver o problema da electricidade, senón voume coa musica a outra parte, e vos deixo con 650 desempregado máis. As eléctricas, oligopolio que manda no goberno español como ningún, non teñen pinta de ir deixar de gañar o que veñen gañando ate o de agora gracias os gobernos do PPSOE; que para iso danlle “traballo” os seus ex presidentes, ex ministros e demais.

E isto agravase porque acontece numha nazón como Galiza, periférica no Estado Español e na Unión Europea, que por mor da división do traballo imposta pola forza e os canons (a ultima a vitoria franquista na Guerra Civil) está condenada de por vida á emigración e a exportación de materias primas; cumha clase dirixente e umha Xunta cuxo obxectivo na vida é administrar este papel e nada mais.

Sen loita nin nacionalización, pode ser a “crónica dun desastre anunciado”

Mas non se pode quedar nunha simple nacionalización das empresas que sanee, para devolverllas á propiedade privada como acontece case sempre; senón umha nacionalización baixo control dos traballadores e traballadoras, no camiño da planificación democrática da economía, baseada en plans industriais acorde coas necesidades sociais e que sexa sustentable respecto á súa relación coa natureza.

Esta é a única garantía de manter todos os postos de traballo e rematar, agora si, cos “culebrons” que ameazan non so Alcoa, senon R, e todas as demais, dentro e fora da Galiza, numha reconversión industrial e económica de fondo calado, e que pagarán como sempre, os traballadores e traballadoras.

Porque o “culebrón” chamase economía capitalista, e mentres haxa capitalismo, haberá culebróns, en Galiza, en Asturias, en Barcelona ou Madrid, en Franza, en Gran Bretaña, nos EE UU e na China. Son os beneficios capitalistas os que determinan a existencia destos “culebrons”, e so acabando con eles, poderemos darllos por rematados.

Frente a esta realidade non abondan as saídas defendidas polas cúpulas sindicais de remitir á simple negociación cun capitalismo en guerra contra os direitos laborais, sociais e políticos da clase traballadora, como se pon de manifesto dia a dia en todo o mundo: inestabilidade social, precariedade, saqueo de servizos publicos e riquezas, políticas criminais contra os que fuxen das miseria e da guerra, os refuxiados: a lóxica é a mesma, os beneficios de empresarios e bancos.

As ameazas sobre Alcoa son parte desta guerra social á que as cúpulas sindicais e políticas están respondendo cos métodos de épocas de “paz social”, e non van mais alo de saídas que non son tais, senón “prorrogas” nun ataque permanente, e afrontan os planes como se como se cada conflito fose algo illado dos demais.

É a crise capitalista a que une todos os conflitos, desde as reconversións da industria ate as privatizacións masivas de servizos públicos ou o saqueo de riquezas naturais (megamineria), porque é umha “refundación” do capitalismo, do que os gobernos, desde a Xunta ate a Unión Europea, pasando polo Central, son os seus xestores.

Os traballadores e traballadoras de Alcoa teñen o reto por diante de se preparar para o novo asalto, dentro de dous anos, aprendendo do que ate o de agora fixeron e conquistaron. Rematar co “culebrón” non é esperar un Estatuto de Enerxía que impoña a outras multinacionais, as “eléctricas” que son tan empresas multinacionais como a “industria electro intensiva” uns prezos que lles dean perdas.

Os traballadores e traballadoras non poden ser a “man de obra” da sua patronal para enfrontarse a outra patronal, o seu futuro non está en confiar naqueles que só teñen como criterio os beneficios empresariais; e irán alí onde os teñan mellores.

O seu futuro esta por construir umha alternativa independente duns e doutros, dos seus empresarios e dos empresarios que especulan coa enerxía, levantando propostas PROPRIAS: sintetizada numha idea, NACIONALIZACIÓN, mas BAIXO CONTROL OBREIRO. Nacionalización da industria en crise, e nacionalización das empresas electricas donas dun ben básico, a electricidade, co que especulan e saquean os petos dos traballadores / as como consumidores individuais.

Mas para acadar este obxectivo é preciso superar os estreitos marcos das empresas, illadas ate o de agora umha doutra, e ver que a perspectiva é a de enfrentar xuntos o que é unha política contra todos e todas, a nova reconversión económica e industrial, que está levándonos de volta, nas condicións de traballo e vida, ao século XIX; xornadas de 10 e 12 horas, salarios de miseria, precariedade inestabilidade no emprego, desmantelamento dos servizos públicos, etc.

O “culebron” de Alcoa, como o de toda a clase traballadora e o pobo en xeral, só pode ter un fin real, cando se acabe co sistema que xera umha profunda inestabilidade social e individual, roubando o futuro das persoas, e conquerindo unha outra sociedade, o socialismo.

A inmensa maioría das organizacións sindicais e políticas, ao perder esta perspectiva de transformación social, incapacítanse para ser o protagonistas do fin do “culebron”, pois admiten como boa a lóxica expresadas no titular de La Voz de Galicia: co cambio de propietario, de Alcoa a Parter, os traballadores / as poden respirar tranquilos. Mentira!, para preparar as novas loitas que de verdade, rematen co “culebrón”, hai que dar un salto na organización da resposta política e sindical, superando as organizacións que fican atadas á época da “paz social”.
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-08-2019 10:08
# Ligazón permanente a este artigo
Por un 25 de Xullo de clase
Este 25 de xullo a clase traballadora galega que hoxe loita contra a os despidos, os peches e os EREs ten que ter un protagonismo central: non podemos permitirnos o luxo de perder un só posto de traballo máis, se non queremos-nos converter nun deserto industrial.

Galiza vive un novo proceso de profunda desindustrialización, que ameaza miles de postos de traballo na industria; desde Alcoa ate a liquidación de Vulcano, desde o peche de Poligal ate o das centrais térmicas, os despidos en R, pasando pola chamada “industria electrointensiva” como Ferroatlántica, Ence, etc. Se non o paramos, a emigración seguirá a ser a única saída para a xuventude galega.

Deste xeito ponse de manifesto o carácter “periférico” da nazon galega, dentro dun estado que fai séculos impuxo o seren mono cultivo para a exportación de materias primas e man de obra barata, mentres a industria da elaboración vai para outros lugares. Exportamos para importar produtos manufacturados, esta é a relación que ten Galiza co resto do estado e de Europa.

A Xunta do PP, como o goberno Central, quen cando se lle prantexou a nacionalización de Alcoa dixo que era “comunismo”, están deixando facer ás empresas privadas, vendendo e comprando umhas (Alcoa), pechando outras (Poligal) ou directamente liquidándoas (Vulcano); nunha sorte de “ruleta rusa” onde as vítimas son os traballadores e traballadoras.

Neste cadro, a desertización do rural golpeado pola inexistencia dun transporte colectivo público e políticas que estruturen o territorio, dáse da man da desindustrialización da Galiza e o desmantelamento sistemático de todos os servizos públicos, da sanidade, da educación, de dependencia, das pensións,...

Todas as políticas que a Xunta e o goberno central desenvolven respecto a Galiza, é para mante-la no seu papel exportador de matérias primas e man de obra, demonstrando que como pobo non temos encaixe posible no réxime do 78. Ao capital español sóbralle umha parte da poboación galega.

Mas tamen hai que suliñar que o que acontece na Galiza non é exclusivo; os planes de desindustrialización, de desertización do rural, de desmantelamento dos servizos son europeos, son partillados por todos os gobernos, desde a Xunta e o Central español, ate o de Macron, as mobilizacións dos “coletes amarelos” son a resposta do rural francés a estas políticas, Merkel ou Orban.

Asturias enfrenta un proceso semellante con Alcoa-Avilés e Arcelor á cabeza, en Barcelona Nissan ven de presentar un ERE de 600 traballadores / as, e Renault Valladolid ten un futuro negro. Andalucía está sendo desmantelada polo goberno tripartito da extrema direita. Nin a clase traballadora nin os pobos que fan parte do Estado Español teñen encaixe nel, como vemos a cotío na práctica ocupación militar de Catalunya coa GC facendo rexistros cando quere nas dependencias da Generalitat, e esa farsa de xuizo que é o do “proces”.

Hai que poñer no centro a confluencia na loita contra as institucións que desenvolven esas politicas, o rexime do 78 e a Unión Europea. Doutro xeito, só pode ser “pan para hoxe e fame para mañan”.

O 25 de Xullo non é patrimonio de ninguén, é o día do pobo traballador galego, do que o 70 % son asalariados / as, e debe ser umha data para loitar polos nosos direitos sociais e políticos, que son indisolubles. O 25 de Xullo ten que ser umha canle para unir todas as loitas que o pobo traballador galego está a dar no social e no político.

A unidade na loita e a sua coordinación hai que construí-la desde a base, e non sobre acordos cupulares; desde as asembleas de fábrica, de vila e barrio, a resposta ás políticas da Xunta e da Unión Europea, votando plans de mobilización no camiño das xornadas de loita que sexan precisos ate derrotar esses planes.

Para CV a saída pasa por construir um amplo movimento social que loite pola ruptura co réxime, abrindo un proceso constituínte que garanta a resolución das necesidades sociais, a partir dun plan de emerxencia social e nacional de urxencia,

1.- Nacionalizando as empresas en crise, Alcoa, Vulcano, Ferroaltántica, Poligal, R, ... e estratéxicas (electricas, térmicas, telecomunicacions, ...), renacionalice todos os servizos privatizados en sanidade, dependencia, educación,... baixo control dos traballadores / as e usuarios / as.
2.- Garanta pensión publicas de mínimo 1080 euros, blindadas como direito constitucional e non como umha esmola.
3.- Un transporte publico e colectivo que integre o territorio, e poña freo a desertización do rural.
4.- Que derrogue todas as reformas laborais, de pensións e legais, que o longo destos anos fixeron retroceder os nosos direitos sociais e políticos destas décadas (lei mordaza, lei de partidos, etc.)
5.- Por plans industriais planificados democráticamente, a partir das necesidades da poboación traballadora e sustentable, que garanta todos os postos de traballo. ¡Non podemos permitirnos o luxo de perder un só posto!


Na Galiza, como nazón oprimida, só fundindo as loitas da clase obreira á loita polos direitos políticos como nazón pódese abrir portas para que a unidade non sexa “uniformidade”; o direito a decidir do pobo galego é irrenunciable neste camiño de construír o movimento pola ruptura co réxime.

Galiza, como o Estado Español, precisa loitar por outra sociedade, polo socialismo, que rompa coa espiral de crise, inestabilidade e saqueo á que nos somete o capitalismo todos os días.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-07-2019 12:16
# Ligazón permanente a este artigo
A crise migratoria mostra a barbarie inherente ao imperialismo

Non é novidade que o mundo atravesa pola crise migratoria máis dramática desde o fin da Segunda Guerra Mundial. Segundo datos de organismos capitalistas como a ACNUR, esta crise abarca a aproximadamente 68 millóns de persoas, a metade delas menores de 18 anos. A cada 30 minutos unha persoa vese forzada a desprazarse do seu fogar ou lugar de orixe por motivos económicos, sociais, culturais, por persecución política, relixiosa, ou polo desastre causado polas guerras.

O fenómeno dos fluxos migratorios forzosos non é novo. Pero agravou-se ao máximo coa crise mundial e evidente descomposición do sistema capitalista imperialista. Ao mesmo tempo, como non podía deixar de suceder, este problema foi un elemento importante que alimenta a polarización socio-política tanto en países imperialistas como en países semicoloniales.

Actualmente, existen dous focos principais. A “ruta” de África e Medio Oriente cara aos países máis desenvolvidos de Europa, que alcanzou os seus niveis máis alarmantes entre 2015-16 pero que segue deixando o seu rastro de morte no Mediterráneo; e, máis recentemente, as sucesivas caravanas de miles de familias migrantes centroamericanas que o deixan todo e arriscan as súas propias vidas nunha camiñada de máis de 3 mil quilómetros até os EEUU. Non se pode deixar de mencionar, como parte desta traxedia social, aos millóns de venezolanos que foxen da miseria e da represión provocadas pola ditadura capitalista de Maduro e buscan refuxiarse en distintos países suramericanos, principalmente en Brasil ou en Colombia. O mesmo debe dicirse dos miles de haitianos que buscan noutros países do Cono Sur americano.

A migración forzosa non mostra outra cousa senón a barbarie capitalista. E os gobernos burgueses, con discursos máis ou menos atroces, responden con máis barbarie.

A criminalización da migración forzosa por parte dos gobernos burgueses

Recentemente, a foto de Óscar e da súa pequena filla Valeria, que se afogaron abrazados no río Bravo, dentro dos límites da cidade de Matamoros, estado de Tamaulipas en México, conmocionou ao mundo. É unha imaxe atroz, que ispe o verdadeiro rostro do imperialismo e dos seus xerentes, como Trump.

Non fai falta lembrar que o tema do “perigo da inmigración ilegal” foi sempre una das bandeiras electorais do actual presidente estadounidense. E agora non é diferente. Trump non escatima diatribas contra os migrantes, a quen tacha de terroristas, bandidos, traficantes. Pero non só respondeu con discursos xenófobos e racistas, senón con medidas grotescas, como mandar tropas á fronteira sur, aumentar as detencións, separar aos nenos das súas nais, segregar ás persoas en campos de concentración inhumanos e, como é sabido, coa insistencia de construír un muro ao longo da fronteira con México.

Con todo, enganaríase o que pense que con Obama era diferente. Sen apelar a discursos agresivos como os de Trump, o goberno demócrata de Obama foi o que máis persoas deportou até agora: máis de 3 millóns de imigrantes. Así, republicanos e demócratas poden diferir na retórica ou as maneiras, pero están de acordo no central: reprimir aos migrantes.

Pero as caravanas tamén mostran a calamidade que provocan ditaduras serviles ao imperialismo, como as de Daniel Ortega en Nicaragua, Juan Orlando Hernández [JOH] en Honduras, ou Maduro en Venezuela. O mesmo pódese dicir dos gobernos de Guatemala, Costa Rica, El Salvador, e o vergoñoso papel de “filtro policial” do goberno mexicano de López Obradoiro, que capitulou en toda a liña á chantaxe de Trump e destinou tropas á fronteira con Guatemala para conter ás caravanas, e “cazar” aos migrantes. E o máis indignante: o goberno mexicano disfraza a súa acción represiva cun discurso de “respecto aos dereitos humanos”. Cando en realidade, despois do seu acordo con Trump do 7 de xuño, as zonas de fronteira convertéronse en campos de concentración dos migrantes devoltos desde EEUU e estacionados en México ata que se resolvan os seus pedidos de asilo en EEUU. Son case 17 mil no que vai deste ano.

As caravanas de migrantes centroamericanos, dos cales decenas de miles son detidos nas fronteiras e centenas morren, como Óscar e Angie, son produto da combinación da brutalidade imperialista e de décadas de aplicación de políticas de saqueo e de represión por parte dos gobernos da rexión, como o tratado do Triángulo do Norte ou os coñecidos TLC, que profundaron as medidas de privatización, flexibilización laboral, entrega de recursos naturais ás multinacionais, desemprego masivo e miseria xeneralizada; un cóctel perfecto para levar a un sector da clase traballadora a unha situación de completa pauperización e desesperación.

En Honduras, por exemplo, a pobreza chega ao 64% da poboación, hai 350 mil desempregados, e 70% malvive no sector informal. Nese mesmo país, 63% dos graduados decide migrar e 23 nenos abandonan a escola por día. Ademais, os sucesivos gobernos hondureños privatizaron 66% do sistema de electricidade. O que xerou aumentos de até 20% no custo dese servizo esencial. No Salvador, case 30% da poboación reside en EEUU. O caos económico fai que as remesas de diñeiro enviados polos que lograron migrar alcance 20% do PIB do país. Unha situación que non difire moito nos demais países de Centroamérica nin de México, onde as remesas dos migrantes -36 mil millóns de dólares anuais- son o segundo maior ingreso de divisas do país.
Con todo, entre a clase traballadora destes países, non só existen sectores desesperados.

Existen procesos de levantamento popular moi fortes en contra as ditaduras en Nicaragua, Honduras, Venezuela, contra gobernos como o de Jinmy Morais en Guatemala e contra os plans neoliberais de Alvarado en Costa Rica. Nestas loitas, o heroísmo das masas é impresionante; os mortos, feridos e presos cóntanse por centenas; a brutalidade dos gobernos é aberta; e o papel traidor das direccións burocráticas e tradicionais faise cada vez máis evidente.

O Mediterráneo converteuse nun enorme e profundo cemiterio

O fenómeno das caravanas de migrantes non é algo novo nin propio dos centroamericanos. Vímolo en Europa, sobre todo entre 2015-16, cando miles de familias saían de África e de países de Medio Oriente, como Siria ou Iraq, e dirixíanse rumbo a Europa.

Desde a costa en Libia, un país destruído e no medio do caos máis completo, miles tentan atravesar o Mediterráneo en condicións peligrosísimas rumbo a portos europeos, como o italiano de Lampedusa. Só en 2018, máis de 2 mil persoas morreron tratando de completar esa travesía. Se chegan a chan europeo, a maioría é detida en campos de concentración, perseguida ou deportada. Hai campos de concentración no que miles de familias son detidas en EEUU, Francia, no Leste europeo, e na Turquía dominada por Erdogan, país ao que a Unión Europea paga seis mil millóns de euros para que actúe como “muro” contra os migrantes. Só unha pequena porción dos migrantes, xeralmente a forza de traballo máis cualificada, é “admitida” polos gobernos da “democrática” Unión Europea mediante un sistema repulsivo de “cotas”.

O caso da capitá alemá Carola Rackete, unha moza de 31 anos que rescatou na súa embarcación a 40 migrantes no Mediterráneo, ilustra o atroz da política migratoria en Europa. Despois de dúas semanas esperando autorización, Carola decidiu asumir o risco de chegar a porto como sexa. Ao chegar, foi detida e axuizada. O ministro do Interior italiano, Matteo Salvini, coñecido político de extrema dereita, acusaba-a de cometer un “acto de guerra”. Unha crise co goberno alemán permitiu que a capitá sexa liberada, pero o feito de que salvar vidas sexa considerado un “acto de guerra” debe ser comprendido pola clase obreira como unha lección clara de como pensan e actúan os “civilizados” gobernos europeos.

A gran tarefa: solidariedade cos migrante e combate frontal contra os gobernos

Desde a Liga Internacional dos Traballadores-Cuarta Internacional sostemos que a principal tarefa das organizacións sindicais, sociais, estudantís e políticas de esquerda é cercar de solidariedade a todos os migrantes forzosos, en calquera país.

Ningún ser humano é ilegal! Para o capital non existen fronteiras, pero si para o traballo. Iso é inaceptable. Se familias enteiras pon en riscos as súas vidas para chegar a EEUU, Europa, ou ao país que sexa, é porque nos seus propios países non poden garantirse condicións dignas de vida.

É tarefa da clase obreira organizada e de todos os sectores que se reclaman democráticos dar un combate sen cuartel á xenofobia e o racismo. A burguesía utiliza estes prexuízos para dividirnos como clase traballadora e, así, aumentar a súa taxa de lucros e super explotar máis aos indocumentados. Rexeitamos os discursos e medidas xenófobas, e dicimos que nacional ou estranxeira, somos a mesma clase obreira.

A outra tarefa é o enfrontamento aos gobernos. É urxente mobilizarnos en contra da política represora do goberno Trump e dos gobernos serviles da rexión centroamericana; así mesmo, hai que denunciar e rexeitar os crimes da Unión Europea contra os migrantes africanos e de Medio Oriente.

Esiximos o retiro inmediato das tropas, a apertura total de calquera fronteira, o fin de calquera muro ou preto, para que calquera persoa poida ingresar libremente a calquera territorio do planeta. Este é un dereito humano e democrático fundamental. Esiximos papeis e traballo digno para todos e todas en calquera país. A igual traballo, igual salario.

En Centroamérica, máis que nunca defendemos a necesidade de derrocar mediante loita e mobilización ás ditaduras de Daniel Ortega en Nicaragua e JOH en Honduras, principais impulsores das políticas de Trump na rexión que xeran as ondas migratorias, tanto a EEUU como cara a Costa Rica. Gobernos oligarcas e corruptos como o de Jimmy Morais de Guatemala, o de Alvarado en Costa Rica, ou ben o goberno do FMLN do Salvador (e agora o de Nayib Bukele), son tan responsables como Trump das penurias e da morte de miles de migrantes.

A tarefa é romper co imperialismo, derrotar a súa ofensiva e a súa política recolonizadora nos países semicoloniales. E iso pasa por enfrontar aos seus gobernos serviles. Iso pasa por enfrontar ás burguesías nacionais. Nos países imperialistas, a tarefa é impulsar a solidariedade cos imigrantes, polo libre acceso e papeis, por traballo digno, educación e dereitos para todas as familias. A tarefa é, tamén, loitar contra Trump e os gobernos europeos, que teñen as súas mans manchadas co sangue da nosa clase.

En cada país, é necesario organizar aos imigrantes para que se defendan, en todos os terreos, dos ataques dos gobernos e, onde estea exposto, dos sectores de extrema dereita.

Facemos un chamado ás organizacións do movemento de masas a organizar unha xornada internacional de loita contra as políticas xenófobas e a favor da libre inmigración en todos os países; unha campaña na que a clase obreira organizada e os demais sectores explotados e oprimidos deben porse á cabeza.

Por unha resposta anticapitalista ao drama dos refuxiados e inmigrantes

A resolución final desta loita só pode alcanzarse no marco dunha revolución socialista que leve á clase obreira ao poder. Nos países semicoloniales, a disxuntiva “revolución socialista ou colônia” está máis que exposta para impedir a barbarie, a pobreza, o desemprego e o poder do narcotráfico. Nos países imperialistas, para derrotar a guerra social dos gobernos contra a clase traballadora nativa ou estranxeira. Lonxe de ser unha utopía, a revolución socialista é unha necesidade apremiante para todos os pobos.

A LIT-CI, coas súas diferentes seccións, ponse ao servizo da construción dunha alternativa de dirección política que leve a cabo esta tarefa, tanto nos países semicolonizados como nos países imperialistas nos cales temos presenza.

A clase obreira non ten fronteiras! Ningún ser humano é ilegal! Non á criminalización da migración!

Asilo e acollida digna para todos os migrantes! Abran as fronteiras xa!

Os sindicatos e movementos sociais teñen que organizar accións de solidariedade cos migrantes de ambos os lados das fronteiras!

Fora o imperialismo estadounidense de Honduras, O Salvador, Guatemala, Costa Rica, México, e de toda Centroamérica!

Toda a solidariedade cos pobos que loitan contra ditaduras como as de Maduro, JOH, e Ortega!

Abaixo os gobernos e ditaduras serviles a Trump e á Unión Europa!

Comentarios (0) - Categoría: Internacional - Publicado o 12-07-2019 19:25
# Ligazón permanente a este artigo
A ruptura de En Marea, o fin dun ciclo
Co pase ao grupo mixto e os anuncios de novas forzas políticas, como Galiza en Común, a xeira de ANOVA cara setembro e a proposta de Villares doutra organización, formalizase o que era un feito, a ruptura de En Marea.

Na rolda de prensa de Villares onde facía um balance da ruptura, e aínda que pode ter moita razón na deslealdade coa que actuaron desde Podemos (non era nengumha novidade) e a incoerencia de ANOVA, non vai ate o final na sua avaliación: Podemos actuou como fixo por motivos políticos, cuns obxectivos ben claros, sacar a loita da rúa, institucionalizala e laminar calquera opción que soara rupturista co réxime.

Un balance político é umha aprendizaxe para o futuro: se umha organización que xurde como "espazo rupturista co réxime" convertese en parte de esse réxime -porque ese e non outro é o centro do problema- a sua desaparición é a consecuencia inevitable: está traizoando as súas orixes. E agora temos a uns procurando un encaixe no goberno do PSOE como Podemos, outros defendendo algo que non saca ningumha conclusión política do fracaso destos anos; e uns terceiros navegando entre ambas opcións sen rachar co ADN que provocou esta situación: o electoralismo e o institucionalismo.

Porque este é o fondo do problema. Tanto AGE como despois as “mareas”, e Podemos a nivel estatal, xurdiron dun dos grandes acontecementos políticos dos anos da crise, o 15M, cando centos de miles de persoas rompen cos partidos do réxime, nomeadamente co PSOE, ao calor da revoltas árabes, do levantamento obreiro e estudantil de Wisconsin, ... da traizón do PSOE cando lanza a guerra social contra os traballadores / as, asumindo as directivas da Unión Europea e a Troika.

Entre o 2011 e o 2014 asistimos no estado español a un gran ascenso da loita social masiva, obreira e popular; con folga xerais, mobilizacións sectoriais como as “mares” en defensa dos servizos públicos (sanidade, educación, etc.), a loita contra os desafiuzamentos, que pon contra as cordas non só á xustiza mas tamén o sector financeiro, etc., etc. Este ascenso culmina coas Marchas da Dignidade do 22M do 2014, que xunta centos de miles de persoas en Madrid baixo o lema “pan, traballo, teito e dignidade”.

Pouco despois, o rei JC, acosado pola corrupción, ten que dimitir (abdicar), abrindo unha crise sen precedentes no réxime do 78: o herdeiro directo de Franco para garantir o “atado e ben atado”, ten que deixar a Xefatura do Estado para buscar continuidade a un réxime en horas baixas. A sua abdicación abre unha nova porta na loita, a esixencia dun referendo “monarquía ou república”.

Neste momento de crise social e política amplios sectores da sociedade en loita achan no chamado “mover ficha” de decembro do 2013 unha canle para expresar o seu desacougo coa situación. O chamado “mover ficha” transformase nun partido, Podemos, que presentase como a “nova política” que din recoller ás esixencias do 15M, do “chámanlle democracia e non o é”, etc., prometendo loitar por abrir un proceso constituínte que de solución ás esixencias sociais.

Este fenómeno estatal de Podemos, ten as suas expresións nacionais; e na Galiza tras as pegadas de AGE, e o longo do 2014 e 2015 xurden umha morea de reunións, asembleas abertas, etc., cara a constitución de organismos de “unidade popular”; ate o BNG sumase a esta lóxica. O final cristaliza en dúas candidaturas, o BNG mantense e En Marea que ven a substituír a AGE.

Mas todas elas teñen o mesmo ADN, o electoralismo. Fían a forza da resposta social á sua expresión electoral e institucional, a acadar postos nos parlamentos, nos concellos, nas deputacións,... como se este fose un novo comezo; mas esquecendo o fundamental, os parlamentos, os concellos e xa non digamos ás deputacións, non so son parte do estado burgués en xeral, senón que son institucións dun réxime, o do 78, herdeiro do franquismo. E como non podía ser doutra maneira, elas tamén son herdeiras do franquismo.

Poñer as esperanzas de “cambio” numhas institucións deseñadas para o contrario, e poñer a mobilización e organización independente da poboación traballadora en función do numero de cargos públicos, era facerlle un fraco favor ás necesidades sociais. O único que podía resultar era o debilitamento da mobilización e organización social independente do estado, fose a que fose a institución, e o fortalecemento das forzas políticas da direita, incluído o PSOE. Co que poucos contaban era que ese fortalecemento dera vida a un partido tan reaccionario como VOX.

O réxime do 78 vai da Xefatura do Estado ate o ultimo concello, e del fan parte os partidos institucionais, os sindicatos maioritarios, etc.; era todo este entramado institucional o que dun xeito confuso rexeitábase no 15M do 2011, baixo o lema “chámanlle democracia e non o é”; non entender isto é a chave que levou ao fracaso da “nova política”, que rematou reintegrando a forza social desatada ese ano dentro dos cadros do réxime. Agora vemos a Podemos suplicar un pacto co goberno do PSOE, cando o 15 M as rúas cansáronse de berrar, “PSOE-PP, a mesma merda é”.

Non é a primeira vez que un proceso de loita social masiva remata no charco do electoralismo; a Transición española é o máximo exemplo de como a foza social da clase obreira, dos estudantes, das mulleres, da veciñanza,... foi levada ao pantano das eleccións no 77. E todas as aspiracións de ruptura co réxime de Franco ficaron no que hoxe vívemos, un réxime administrado polos herdeiros de Franco, con Felipe VI a cabeza.

A participación nunhas eleccións nunca poden ser un fin en si mesmo, senón que son parte dumha loita moito máis profunda, a que enfronta as formas políticas, os réximes dos que o capital dotase para mellor explotar e oprimir, que no estado español chamase “réxime do 78”. Non ter en conta esta relación de que as eleccións son parte da loita política e non o inves, leva inexorablemente a claudicar ás institucións do estado.

Ben, o debate concreto é de como encarar o futuro é, un, como tras o desastre destos anos de experiencia institucional reconstruímos o espírito que deu orixe a AGE, o bloque rupturista co réxime do 78, e o que derivase disto diante do 25 de Xullo e as eleccións galegas do ano que ven: non deberíase recoller a idea dumha candidatura rupturista co rexime? En Marea morreu, é hora de lanzarse á construción dum movimento baixo esa proposta rupturista.

Mas o 15 M tiña outro contido, mais social e tamén confuso, que foi traizoado por aqueles que desde a “nova política” arrogáronse o papel dos seus voceiros. O 15 M non so berrou contra o réxime do 78 e os seus partidos, senon contra o carácter da crise, cando levantouse as palabras de orde, “non son as persoas, é o sistema”, ou “abaixo a ditadura dos mercados”.

Con estas propostas, aínda que sen moita claridade apuntábase que o simple recambio nas persoas que xestionan o sistema non chegaba; que había que ir mais alo. As forzas políticas que como en En Marea simplificaron os lemas, defenderon que coa substitución dos corruptos por persoas honradas, chegaría o “cambio” ou ben trabucáronse ou ben traizoaron as loitas; o resultado foi o mesmo, todo ficou dentro dos marcos das institucións cun retroceso na mobilización social e os seus obxectivos.

Para o futuro faise imprescindible, diante dos ataque se veñen –non ha mais que ver compón a nova dirección política da UE, umha neoliberal alemá do Partido Popular Europeo, a ex do FMI, Lagarde e o ministro de asuntos exteriores, J Borrell-, novos recortes, novas reconversións industriais, mais limitacións nos direitos democráticos, hai que poñer no centro das loitas dos direitos laborais, sociais e políticos.

Mas, aprendamos do pasado: as institucións do réxime do 78, como a Unión Europea, non serven para enfrentar estos ataques e non son reformábeis desde dentro, calquera política que levante a menor ilusión en que é posible un “cambio” sen loitar contra as súas estruturas políticas, so conduce á desmobilización social e, de últimas, ao reforzamento do inimigo de clase e os seus partidos.

O programa que se levante ten que ter como principios fundamentais a independencia total das institucións e as empresas, a democracia na toma de decisións e a confianza só na mobilización social, a partir dos métodos da clase obreira, folgas e manifestacións. O 15 M apuntaba, a súa maneira, neste camiño, e este é o que temos que retomar, sacando todas as leccións precisas destos anos de confianza do “cambio” desde as institucións.
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-07-2019 17:23
# Ligazón permanente a este artigo
Trás as eleccións do 26M, é hora de sacar conclusións

1.- As eleccións do 26 de Maio (26-M) foron, en certa maneira, unha segunda volta das eleccións xerais do 28 de Abril (28-A). O vento de cola seguiu empuxando a favor do PSOE, que aparecía como o “baluarte” para impedir a entrada da extrema direita ao goberno. O PSOE foi o gran triunfador da xornada. En Cataluña o foi Esquerra Republicana (ERC), que afianzou os seus resultados do 28-A.

2.- O 26-M fixou tamén a relación de forzas na dereita. O PP parece deter o seu esborralle e recuperado a hexemonía, máis aínda se recupera o Concello de Madrid e mantén o goberno da Comunidade. Cidadáns mostrouse incapaz de lograr o “sorpasso” e o seu papel quedou limitado ao de “partido bisagra”. En canto a Vox, reducido a un 6,2% de voto nas eleccións europeas, apareceu como unha forza irrelevante na gran maioría de municipios.

3.- Un dos aspectos máis relevantes do 26-M foi o desmoronamiento de Podemos. En 2015 obtivo case 5,2 millóns de votos, a só 340.000 do PSOE. Agora, catro anos máis tarde, nas eleccións xerais do 28-A perdeu 1,5 millóns de votos e o 26-M, un mes despois, outro millón e medio nas europeas. Tamén perdeu os gobernos municipais e a maioría de deputados autonómicos...

4.- A razón deste afundimento vertixinoso -unha verdadeira crise de descomposición- a só cinco anos da súa fundación, foi a súa conversión na á esquerda do réxime monárquico. Transformou-se nunha forza auxiliar do PSOE, en cuxo apoio acudiu cando este estaba a piques de ser desafiuzado. Podemos foi quen desactivou a potente contestación que xurdiu do 15-M, institucionalizouna e integrouna nas institucións do réxime.

5.- A campaña electoral de Iglesias consistiu en: 1/ mendigar un posto no goberno Sánchez, abandonando calquera tipo de crítica ao PSOE, e 2/ abandeirar a defensa da Constitución do 78, apelando cínicamente a uns artigos baleiros que saben que non obrigan xuridicamente a nada. Cunha campaña así para que votar a Podemos podendo facelo ao PSOE?

6.- Debemos engadir o desengano de sectores populares dos “concellos do cambio”, tras vivir o contraste entre as promesas e unha realidade que non cambiou nada substancial das súas condicións de vida, mentres os grandes negocios seguiron medrando sen freo. Os cambios quedaron reducidos ao “talante” e a actuacións menores, con moita publicidade e un respecto case relixioso a unha legalidade inxusta. Iso, sen contar actuacións escandalosas como a de Carmena cos titiriteros, a “operación Chamartín” ou os desafiuzamentos da rúa Argumosa no barrio de Lavapiés, o desaloxo da Insumisa na Coruña, etc. Ou a grotesca participación dun representante de Podemos como “vicepresidente” de Page na comunidade de Castela-A Mancha.

7.- O 26-M, en pleno xuízo aos líderes independentistas, mostrou o lugar central que segue ocupando o conflito catalán. A suspensión como deputados de Junqueras e outros presos políticos cataláns, o millón longo de votos logrado por Puigdemont ou a obtención do 50% de papeletas para as candidaturas independentistas nas eleccións europeas, mostran que Cataluña continúa sendo o talón de Aquiles do réxime monárquico.

8.- As eleccións tamén reflectiron a vitória de ERC na disputa pola hexemonía no independentismo catalán. Esta vitoria reforza a ERC de face ás eleccións catalás que terán lugar despois da sentenza do Supremo e afianza a súa política en busca dun reacomodo no marco constitucional.

9.- Tamén hai que constatar o pau recibido pola CUP na cidade de Barcelona e en toda a área metropolitana. O arrastre do voto a ERC non explica a derrota sofrida. Desde o referendo do 1 de outubro de 2017, a diferenciación da CUP fronte ao bloque hexemónico do independentismo foi ante todo testemuñal e xestual, sen construír unha alternativa estratéxica, aínda que fose minoritaria. O seu papel nos concellos, onde participou en coalicións de goberno, quedou basicamente reducido a un esforzo de xestión honesta e á promoción de “economía social e solidaria”. Ao que hai que engadir a crise interna que sofre, dividida entre os seus dous sectores máis representativos, un centrado no municipalismo e o outro na procura dumha ”fronte nacional” con ERC e JxCat.

10.- Dalgunha maneira, estas eleccións conclúen o ciclo que se abriu o 15-M. Primeiro veu a institucionalización do movemento a mans de Podemos e despois, cumprida a misión, a súa inmolación e a recuperación relativa dos vellos partidos do réxime, PSOE e PP.O réxime gaña estabilidade. Pero é unha estabilidade relativa. Estamos lonxe de volver ao antigo punto de partida: o PSOE e o PP nunca volverán ser o que foron. A futura recaída do PSOE no descrédito popular dificilmente vai atopar outro Pedro Sánchez para resucita-lo. A diferenza de fai cinco anos, agora coñecemos a fraude política que representou Podemos. O réxime monárquico está profundamente desacreditado ante importantes sectores populares. O problema catalán vai proseguir, por moito que busquen neutralizalo. E a UE, patronal e gobernos, empezando polo próximo de Sánchez, van continuar descargando fortes golpes sobre a clase traballadora e os sectores populares, aos que imos ter que responder.

11.- Máis aló do actual desconcerto que percorre a amplos sectores de ativistas, a lección estratéxica do 26-M é clara: Hai que porse a traballar para construír un novo 15-M, máis profundo, máis obreiro e popular, controlado pola base e unificado a través da súa organización democrática, mediante unha rede de delegad@s elexid@s e revogables. Hai que construír un novo 15-M que non se deixe institucionalizar e afirme o seu obxectivo de acabar con este réxime ao que “chámanlle democracia e non o é” e abrir un proceso constituínte que, descoñecendo a actual Constitución e as normas da UE, permita reconstruír a sociedade sobre novas bases políticas (incluído o dereito a decidir das nacionalidades) e económicas, acabando co dominio e os privilexios do Ibex 35 e loitando por unha Europa dos traballadores e os pobos.

Este é o programa que a candidatura de Corrente Vermella defendeu nas eleccións europeas. É a este compromiso ao que vos convidamos a traballar con nos.

04/06/19

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 06-06-2019 09:45
# Ligazón permanente a este artigo
POR UMHA SAÍDA OBREIRA, DEMOCRÁTICA E POPULAR Á CRISE



NO 1º de MAIO
POR UMHA SAÍDA OBREIRA, DEMOCRÁTICA E POPULAR Á CRISE


Este 1º de maio prodúcese sumido no tsunami electoral, das recentes eleccións xerais, e as vindeiras europeas e municipais; e temos que reafirmarnos no lema de que “goberne quen goberne, os direitos deféndense”, porque tanto a patronal como a UE marcan os limites das políticas do goberno que entre, teña a cor que teña.

O longo destos mais de dez anos de crise, o balance é demoledor: no 2007 ser mileurista era ser pobre, hoxe ser mileuristas é un privilexio.

Mas novos pantasmas dumha nova recesión xa témolos aquí a través dos EREs, ERTEs, non pagamento de salarios, mais privatizacións e deslocalizacións. Alcoa, Ferrotlántica, Ence, Térmicas, La Voz de Galicia, Dia, Vodafone, Bosch, súmanse a destrución planificada dos servizos públicos.

Son umhas ameazas que non afetan só a clase traballadora galega, senon o conxunto da Unión Europea; na Alemaña comezan a despedir a temporais pola queda das exportacións (é o estado mais exportador do mundo), e na Franza manifestase coa caida do consumo, que únense o Brexit británico e as imprevisibles consecuencias. A recente aprobación do Produto Europeo de Pensións, que supón un plan de conxunto de toda a UE para o desmantelamento das pensións publicas, e a sua privatización, é un anuncio da que se ven.

Para superar esta nova recesión, o capital e os seus gobernos teñen declarado a guerra social contra os direitos sociais e políticos da clase traballadora e os pobos, non son só os “Trump” españois os que marcan os limites do terreo de xogo: a destrución definitiva das conquistas chamado “estado do benestar”, senon gobernos como o de Macron en Franza, contra as que teñen se levantado os “coletes amarelos”, ou Syriza en Grecia os que aplican esas políticas.

As deslocalizacións, os peches de empresas, as privatizacións de servizos públicos, a redución dos salarios, ... só teñen un obxectivo, aumentar os beneficios empresariais, e para isto, os gobernos poñen toda a carne no asador, aumentando as medidas represivas de recorte de liberdades (lei mordaza, restricións o direito de folga, etc.) , que dificulten ou impidan directamente a resposta obreira e social aos recortes.

Umha saída obreira, democrática e popular
Despois de anos de neoliberalismo e retrocesos, ancorados nas perspectivas electoralistas e pacto social, os traballadores e traballadoras temos que recuperar os obxectivos e métodos de loita que levaron ás conquistas que están a ser desmantelados; a xornada de 8 horas, os contratos fixos tras 15 días de proba (non indefinidos), a Seguridade Social pública, o seguro de desemprego tras 6 meses de traballo, pensións publicas tras 8 ou 15 anos de cotizacións, xubilación voluntaria aos 61 anos, etc.

Contra a guerra social desatada polo capital e os seus gobernos esixe loitar por un PLAN DE EMERXENCIA SOCIAL que de umha saída obreira e popular á crise, no camiño da transformación socialista da sociedade.

1.- Defensa de todos os postos de traballo; cun desemprego do 15% da poboación activa, e unha nova diáspora na emigración, Galiza non se pode permitir a perda dun só posto de traballo.
2.- Nacionalización das empresas baixo control das organizaciones obreiras, con plans industriais ao servizo das necesidades socias, baixo a planificación da democrática da economía.
3.- Renacionalización dos servizos privatizados, e contratación de persoal para resolver as profundas carencias do sistema.
4.- Derrogación de toda a lexislación dos gobernos do PPSOE que impuxo os recortes , desde as reformas laborais, das pensións, da sanidade, etc., etc.

Todo isto é pan para hoxe mas fame para maña, se non enfrentamos as institucións do réxime que fan posíbel estes recortes, abrindo un proceso constituínte onde se garantan todas as conquistas da clase traballadora. O réxime do 78 establece os limites legais que permiten aos sucesivos gobernos aplicar as políticas decididas na Unión Europea.

A partir do recoñecemento das condicións concretas da clase traballadora na Galiza e dos seus direitos nacionais, frente os plans de “guerra social” dos gobernos, da Xunta ou do Central, non colle o “sálvese quen poda”, que é a mellor garantia de “aquí non se salva nin deus”.

O 1º de maio é, desgraciadamente, o día no que obrigase aos traballadores / as que a todos os días loitan xuntas nas fábricas e empresas, a escoller baixo que bandeiras queren se manifestar.

Por elo, temos que avanzar na reconstrución da unidade da clase traballadora, con xornadas de loita unitarias contra os planes de desindustrialización e despidos, contra as privatizacións e o desmantelamento das conquistas sociais.

Facer o contrario, é absolutamente defensivo e só conduce a novos retrocesos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-04-2019 20:09
# Ligazón permanente a este artigo
ALCOA: A LOITA POLA NACIONALIZACIÓN CONTINUA
O preacordo asinado en Madrid entre os Comités de Coruña e Avilés, CCOO e UXT, e a empresa, so ten que significar umha prorroga para conquistar a única garantía do mantemento do 100% dos postos de traballo, a nacionalización da empresa.

Ante a cerrazón desta, cuxos planes reais aínda están por descubrir, e o silencio cómplice do goberno, que consideraba a nacionalización como "comunismo", este preacordo pode dar un pouco de oxixeno tras mais de dous meses de loita, a condición de manter a tensión da loita, e estendela a outras empresas ameazadas como Ferroatlántica ou Bricodepot.

Pola contra, se o que realmente pretendese co preacordo é soltar presión, e abrir unha rolda de negociacións para procurar recolociacións ou prexubilacións, a sua sinatura é abrirlle as portas á empresa para que acade os seus obxectivos.

Por último, pode ser unha trampa que destape os verdadeiros obxectivos da empresa, que esta comprométase á manter 286 postos de traballo e investir 20 millóns de euros en mellorar as instalacións. Non será que o obxectivo real de Alcoa era "desfacerse" dumha parte dos cadros de persoal, os que teñen mais antigüidade (prexubilizacións), para despois reflotala con novos traballadores / as sen conquistas e absolutamente precarizados, como acontece xa en moitas outras industrias e empresas?.

Sexa o que sexa, a única garantía de manter os postos de traballo, con condicións dignas, é loitar pola nacionalización de Alcoa.

Este é o único sentido que pode ter o preacordo, recuperar forzas, e traballar xunto co resto da clase obreira, comezando polos ameazados polos mesmos ataques de despidos e precarización, para respostas dun xeito unido aos ataques o emprego que están se a dar na Coruña (Ferroatlántica, Bricodepot, Comcor...), Galiza (Ere Citroen, Sanidade publica, etc.) e o Estado Español (Vestas, CEMEX, Vodafone, etc.).

As cúpulas sindicais teñen que deixar moi claro que o centro do preacordo non é para negociar postos de traballo por indemnizacións, como xa nos teñen acostumado; senón para preparar novas loitas en defensa de TODOS OS POSTOS DE TRABALLO, haxa ou non inversor.

Non será hora de facer umha reunión de comités afectados polos despidos, Alcoa, Térmica, Bricodepot, Comcor, Vodafone, La Voz, Ferrotlántica... E convocar umhas mobilizacións conxuntas, na defensa de TODOS OS POSTOS DE TRABALLO? Que van deixar A Coruña nun sitio onde non se vai recolocar nin deus, porque non haberá postos de traballo: La Toja Culleredo pechárona tamén coa promesa de recolocacións, e abriron no solar (especulación) un Outlet onde traballan algúns dos de La Toja; os demais carne de emigración e subemprego.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-01-2019 08:38
# Ligazón permanente a este artigo
MANIFESTACIÓN A CORUÑA, APOIO A ALCOA
contra a perda de postos de traballo

UNIDADE DAS LOITAS


Os e as traballadoras de Alcoa levan mais de dous meses de loita en defensa dos seus postos de traballo, e o unico que encontran como resposta dos gobernos que resgatan bancos e autestradas, deixar facer ás empresas ou como moito marear a perdiz prometendo “compradores”; porque o de intervir empresas, nacionalizando-as, para garantir os postos de traballo é "comunismo", como din a ministra.

Este peche non cae en "ceo sereo". Nos últimos tempos asistimos a unha cadea de peches e EREs; La Voz de Galicia, Ferroatlantica Cee, ameaza sobre as Centrais Térmicas, Bricodepot e Comcor na Coruña, que se veñen a sumar aos destruidos o longo da crise, como os 6000 que desapareceron na sanidade ao servizo da sua privatización. Xunto os EREs na empresa privada, o ano pasado as cupulas de CCOO, UXT e CSIF asinaron un ERE encuberto na Administración que supon a perda de miles de postos de traballo.

Esta é a realidade que enfrenta a clase traballadora galega e española; froito dumha crise que xeraron os empresarios e banqueiros e que estamos pagando toda a clase traballadora, uns cos postos de traballo (Alcoa, Ferroatlántica, e as que veñan), outros coa precarización absoluta das condicions de traballo (na Galiza aumentaron un 30% os contratos de semana e dia), e todos e todas cos servizos publicos, onde a perda de postos de traballo supon a sua destrucción para a privatización. E despois de traballar 40 anos, quedarannos umhas pensións públicas de miseria, a maior beneficio dos mesmos que xeraron a crise, os bancos e grandes empresarios.

O pasado mes de decembro o pobo traballador de Vigo saiu á rúa masivamente contra a destrucción da sanidade; fai dous dias milleiros de persoas en Santiago polo mesmo motivo. Hoxe na Coruña contra o peche de Alcoa, ... Ate cando imos respostar co "salvese quen poda" ante o que é un plan de conxunto de todos os gobernos, a Xunta e o Central: empobrecer á clase traballadora e o pobo para beneficiar os mais ricos.

O "salvese quen poda" é a mellor garantía de que aqui "non se salva nin deus". Aprendamos do pobo traballador francés, non esperaron catro anos a "votar"; eles non loitan para protestar e irse para casa, esperando do "politico" de quenda boas palabras; ELES LOITAN PARA GAÑAR.

Frente a un plan de conxunto do que é parte o peche de Alcoa, só podemos dar umha resposta unitaria. Todos os sectores en loita, desde Alcoa ate a Sanidade, pasando polos pensionistas, as mulleres -agredidas dia si e dia tamen-, a xuventude ten que construir desde a base, desde os centros de traballo e estudo, desde os barrios e as vilas, umha XORNADA DE LOITA RECONDUCIBLE (TODOS OS DÍAS VOTASE EN ASEMBLEAS A CONTINUIDADE OU NON DA LOITA), ATE DERROTAR Á XUNTA DO PP E O GOBERNO DO PSOE.

Ambos os dous son os responsabéis das sucesivas reformas laborais, de pensións, dos recortes (artigo 135 da Constitución),... que truxeronnos ate aquí, e que este goberno negase a derrogar. So a derrogación das reformas, dos recortes e as medidas legais que os avalan, garante que as conquistas non sexan efêmeras.

Ademais, a unica maneira de defender os postos de traballo ameazados significa sacar das mans privadas e a lóxica do beneficio ás empresas. Por iso nacionalizar Alcoa, e as empresas extratéxicas como as eléctricas, parar as privatizacións dos servizos públicos e renacionalizar todo o privatizados, defender as pensións publicas, etc., é a principal garantía da sua continuidade.

É tarefa das organizacións sindicais, sociais e politicas que rexeitamos os plans de empobrecimento social dos gobernos, poñernos a traballar neste sentido.

Corrente Vermella chama a participar na manifestación de apoio aos traballadores / as de Alcoa, o domingo 13 X, ás 12 na Palloza (A Coruña).
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-01-2019 10:48
# Ligazón permanente a este artigo
Unidade contra a destrucción da Sanidade Pública
A semana pasada manifestáronse 40.000 personas en Vigo pola dignidade da sanidade pública, trala dimisión de 25 cargos da área sanitaria de Vigo a primeiros de decembro polo deterioro da atención primaria sanitaria.

As urxencias de Santiago, o personal das ambulancias, as plantillas dos Puntos de Atención Continuada, a atención primaria, o personal precario da sanidade, e colectivos como a Marea Branca e a Coordinadora Antiprivatización da Sanidade Pública levan moito tempo denunciando e mobilizándose para defender un dereito tan básico como o da saúde.

Pódese dicir que os conflitos levan bastante tempo sendo constantes tanto en Galicia coma no resto do Estado, onde recentemente houbo mobilizacións desde Catalunya ate Andalucía.

Tamén fai unhas semanas que vimos ós chalecos amarelos de Francia arrancarlle ó seu goberno (tan austericida coma os nosos) concesións bastante significativas: em catro semanas de mobilizacións acadaron mais que con catro anos de “preguntas parlamentarias”. Demonstrase asi que mobilizarse funciona, cando as consignas políticas son claras.

Personal que reclama estabilidade, máis medios e plantilla e xente usuaria que non poden facer fronte ós repagos de medicamentos ou derivacións a centros privados,... Todas estas protestas teñen en común a denuncia e loita contra os recortes e privatizacións que está a sufrir o sistema sanitario público, as políticas de austeridade que fomenta a UE e que os gobernos centrais e da Xunta non teñen ningún reparo en aplicar baixo o paraugas do artigo 135 da Constitución e da Lei 15/97.

Pero se queremos unirnos para acadar unha sanidade 100% pública, gratuíta e universal, con condicións laborais axeitadas para que as plantillas desenvolvan o seu traballo, non ten sentido confluír con organizacións como PSOE (lembremos, o partido do governo central), CCOO e UXT que todos estes anos demostraron que non están contra as privatizacións nin contra os recortes, nin polas condicións do personal sanitário; son parte da aplicación da lei 15/97 e do artigo 135 da Constitución.

A estes so interessa-lles o que poda desgastar eletoralmente o gran destrutor da sanidade, o PP e Feijoo mas non recuperar o privatizado e parar a destrucción da sanidade: o PP hai que botalo, mas non para substituir um privatizador por outro. Por isso, bem lles ven as mobilizacións illadas umha doutra, para pressionar e desgastar, mas non para gañar. A única maneira de parar a destrucción da sanidade pública é loitar ate gañar.

Por isto, dende Corrente Vermella, que fai parte da LIT-CI, chamamos a todas aquelas organizacións que si defenden a sanidade pública a romper cos privatizadores (PSOE, CCOO e UXT) e a traballar para organizar unha xornada de loita unitaria contra o desmantelamento da sanidade pública e recuperación do privatizado.

Os colectivos, activistas e organizacións que participamos nestes movementos debemos fomenta-la unidade de todas esas loitas en base á esixencia da derrogación do artigo 135 da Constitución e da Lei 15/97. A destrucción da sanidade e a sua privatización é umha politica de estado, que estase a levar adiante desde alo menos 1997, polos sucessivos governos. Por isso, goberne quen goberne, a sanidade defendesse.

Corrente Vermella chama á poboación traballadora a participar na manifestación convocada pola Comisión de Centro do CHUS (Centro Hospitalario Universtario de Santiago), o vindeiro 9 de xaneiro, ás 19 h, na Pza Roxa de Compostela.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 02-01-2019 20:57
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal