A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

25 N: ¡Ni violencia nin corrupción!
O DIÑEIRO PÚBLICO PARA PROTECCIÓN E ATENCIÓN AS MULLERES

O orzamento estatal destinado a previr a violencia machista e atender ás mulleres que a sofren, diminuíu até un 23%, desde o 2010. As políticas e organismos destinados a executar as leis de igualdade a nivel estatal recortáronse un 50% desde que empezou a crise, sobre todo a partir do Goberno de Rajoy.

Ante o goteo continuo de mulleres asasinadas, o recorte social aos programas para previr estas mortes indigna aínda máis cando case cada día destápase un novo caso de corrupción. Os 23,7 millóns para programas de prevención e atención á violencia machista nos Orzamentos Xerais do Estado para o ano 2015, son case un insulto se se comparan cos máis de 160 millóns de euros en contratos amañados destapados pola “Operación Púnica”, ou os máis de 1.300 millóns cos que o goberno salvou á empresa ACS de Florentino Pérez, ou o diñeiro para a Igrexa católica e a Monarquía.

O gasto estatal en Políticas de muller e contra a violencia machista reduciuse en 17 millóns en catro anos

Este recorte afecta tamén aos gobernos autonómicos de todo signo político que, fieis ao pago da débeda cos bancos, e ao límite en gasto social e en déficit que lles impón o goberno central, recortaron en políticas de igualdade unha media dun 32%. A isto hai que sumarlle a reforma local que entrará en vigor o ano que vén e que directamente impide aos Concellos pór en marcha programas de igualdade e contra a violencia machista, con financiamento propio.

Mentres, o goberno segue con discursos vagos de promesas e medidas que nunca cumpre por falta de orzamento, e sobre todo por falta de intención e de políticas para reducir á mínima expresión esta secuela social. Insisten en “animar” ás mulleres a denunciar, pero saben moi ben que se o número de denuncias non aumenta- só 12 das 47 mulleres mortas este ano, o fixera-, débese ás numerosas trabas e fallas xudiciais que existen. E sobre todo débese a que as mulleres teñen medo e non senten suficientemente apoiadas. As sucesivas reformas laborais aprobadas por este e o anterior goberno manteñen á maioría das mulleres en desemprego ou con precariedade laboral.

Os recortes en sanidade e educación cárgannos co peso das tarefas de coidados de persoas menores, enfermas ou dependentes. As dificultades para acceder a unha vivenda digna con centos de desafiuzamentos diarios obrígannos a convivir co noso agresor. As mulleres traballadoras cada vez temos menos recursos para escapar da violencia machista.

A organización e a loita é a única saída

Sobran motivos para facer do 25 N un día de loita e de combate de toda a clase obreira, e non só para “as reivindicacións feministas”. As recentes mobilizacións pola retirada da reforma do aborto son o exemplo a seguir e a mostra de que a loita serve e é o único camiño.

O machismo divide e debilita á clase traballadora fronte aos ataques que estamos a sufrir, por iso somos as organizacións populares, sindicais e políticas de clase, as que debemos pornos á cabeza desta loita.

É necesario derrubar na rúa sen esperar ás urnas a este goberno burgués e machista e este réxime podrecido e antidemocrático. Porque mentres atacan coas súas medidas á clase traballadora e ás mulleres en particular dentro desta, amparan e protexen a corruptos e corruptores que seguen roubando diñeiro público con total impunidade. Porque o mesmo que impiden o dereito democrático das mulleres a dispor sobre o seu corpo, declaran ilegal o dereito dun pobo a votar sobre o seu futuro, e non nos deixan decidir sobre a monarquía, que é a principal institución do réxime.

Porque a recuperación económica da que nos falan é só para “os de arriba” e á conta de cada vez máis paro, precariedade, desafiuzamentos, recortes sociais e represión para a maioría.

Por todo isto, botar ao goberno e acabar con este réxime, é a primeira tarefa que a clase traballadora temos por diante.

Dende Corrente Vermella sumámonos ás mobilizacións do día 25 de Novembro e esiximos medidas urxentes para previr, atender e protexer ás mulleres contra a violencia machista:

- Recursos e medios suficientes para as mulleres agredidas (centros de acollida, puntos de información, asistencia médica, psicolóxica e xurídica gratuítas, etc..).

- Garantía por parte do Estado dun emprego para as mulleres maltratadas e subsidio de desemprego mentres se lles proporciona. Dereito efectivo e protexido por lei a cambios de postos de traballo e horarios para as mulleres traballadoras agredidas.

- Espazos gratuítos nos medios de comunicación para a difusión dunha cultura contra a violencia cara ás mulleres e os sectores máis oprimidos. Fóra xuíces machistas do aparello xudicial.

- Educación sexual e de igualdade de xénero no ensino público. Fora a relixión das aulas! Non máis subvencións para a igrexa católica.

- Non ao recorte do gasto público. Garderías públicas, gratuítas e de calidade! Non aos recortes na lei de dependencia que nos responsabiliza do coidado de anciáns e persoas con discapacidade.

- Educación, sanidade, transporte e servizos públicos de calidade. Non ás privatizacións!

- Por un parque público de vivendas en aluguer social cos miles de vivendas baleiras en mans de bancos e inmobiliarias, ao alcance das familias máis necesitadas, priorizando aquelas que teñen menores a cargo. Vivendas gratuítas para as mulleres maltratadas sen condicións.

- Prisión e confiscación dos bens de especuladores e corruptos. Que o diñeiro para o rescate aos bancos invístase en seguridade e atención ás vítimas de violencia machista.


VEN CONNOSCO A CORRENTE VERMELLA!

Dirixímonos a ti, activista, loitadora, traballadora ou estudante, non só para que participes con Corrente Vermella nas mobilizacións do día 25 N, senón para que nos axudes a construíla. Porque Corrente Vermella pretende ser unha ferramenta de loita polo cambio social profundo que necesitamos, e para acabar coa explotación e o machismo que sofres cada día.


www.corrienteroja.net; correntevermelha@gmail.com


Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 21-11-2014 18:59
# Ligazón permanente a este artigo
Corrupción, o réxime que racha
Non ha día que a poboación traballadora non esperte cun novo caso de corrupción, aos “históricos” casos de Barcenas, Gurtel ou EREs, agora aparecen os cartóns “opacos” de Bankia ou a operación Púnica. Na Galiza temos os nosos casos “particulares”, a Pikachu, a Pokemon e ducias de cargos públicos imputados.

Por moito que teñan quitado dos titulares a Urdangarín e a Infanta, ou “xubilado” a Juan Carlos, por moito que todas as forzas políticas, incluídas as de esquerdas, deixen de pór no centro a critica á monarquía, o certo é que a corrupción atinxe todas as institucións do Estado, desde o mais alto ate calquera concello.

A corrupción é parte estrutural dun réxime, o do 78, que basease no esquecemento e o perdón dos que o longo de 40 anos de ditadura fixeron de “España” a sua finca privada; e así seguen considerándoa. Todo vale para se enriquecer a conta dos orzamentos públicos, sexan do estado, dunha comunidade, dun concello ou dunha deputación.

Por máis que teñan adornado estes anos de “democracia”, este fondo mantívose baixo as formas da democracia burguesa. Mas a corrupción é consubstancial, estrutural ao tipo de capitalismo, español, o “capitalismo castizo”; que nasce, cresce e se desenvolve nas proximidades do aparello do estado, das concesións en infraestruturas ou servizos privatizados, nas recalificacións do chan, nas subvencións para formación ou para a venda de automóbiles. Capitalistas subvencionados que precisan xestores, de alcaldes e “representantes” públicos corrompibles.

Por elo non se pode loitar contra a corrupción sen pór en cuestión o proprio capitalismo e as suas institucións.

Asistimos a unha verdadeira operacion de maquillaxe político, para suavizar e desviar o que está a acontecer. Retiraron o “vello” rei JC, e agora os xuizes lanzan umha campaña de detencións de corruptos.

Con novas caras na institución monárquica, nos partidos institucionais e “novas” forzas políticas, tentan una rexeneración do réxime do 78, sen chamar á

poboación a decidir sobre o seu futuro, do mesmo xeito que queren impedir que o pobo catalán decida sobre o seu. Ven perigrar o edificio que tanto lles custou levantar, e por iso teñen que “cambiar todo para non cambiar nada”.

O 15M gritou desde as prazas e rúas, “chámanlle democracia e non o é” e “non nos representan”; os que din representar este espiritu asembleario e de mobilización social queren reconducir esta forza transformadora a procesos electorais, mudando as persoas nas institucións, salvando as proprias institucións. A mensaxe do 15M, “o problema non son as persoas é o sistema”, convértese no contrario: o problema son as persoas, non o sistema.

Corrente Vermella considera que o 15M tiña toda a razón, o problema é o sistema e as suas institucións, regulamentadas por lei para favorecer a corrupción. Para que os capitalistas teñan acceso directo ás subvencións, ás obras públicas, aos servizos privatizados.

A corrupción esta desmontando todo o réxime non porque exista, senon porque demonstra seu verdadeiro sentido: favorecer aos máis ricos, aos empresarios e banqueiros, mesmo cando son xulgados. O Pte do Consello do Poder Xudicial tivo que recoñecer que a lei está feita para o “robagaliñas” e non para o corrupto.

Para Corrrente Vermella as organizacións sociais e políticas, de novo ou vello cuño, que queiran loiar contra a corrupción, teñen que retomar o que tras a dimisión de JC foi freado por todas, a loita contra o réxime da monarquía, baixo a esixencia dunha Asemblea Constituínte que resolva o carácter republicano do estado, o dereito á autodeterminación das nacións e a recuperación de todos os dereitos sociais e laborais destruídos polo PPSOE.

Corrente Vermella non ten a menor confianza en que desde as institucións actuais sexa posible o cambio; a limpeza do Estado Español só será posible baixo a mobilización autoorganizada da clase traballadora e o pobo. Só desde os centros de traballo, de estudo, desde os barrios e aldeas, pódese facer unha verdadeira democracia, onde a xente decida no día a día cal son as prioridades sociais que se teñen que garantir. Esta é a democracia directa, frente a democracia representativa, que limitase a escoller os cargos que van tomar esas decisións.

Corruptos e corruptores á prisión

Recuperación de todos os servizos privatizados baixo control social

Expropiación das empresas e bens dos empresarios e banqueiros corruptores

Por unha asemblea constituinte escollida polo pobo traballador
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-11-2014 15:13
# Ligazón permanente a este artigo
proibiron o referendo de autodeterminación en Catalunya
O Goberno e o Tribunal Constitucional proibiron o referendo de autodeterminación do 9 de Novembro en Cataluña

Pero como poden prohibilo cando o reclama o 80% dos cataláns, cando o apoia unha ampla maioría do Parlament de Cataluña, cando os concellos cataláns pronunciáronse en masa a favor, cando máis dun millón de persoas saíron á rúa o 11 de Setiembre a esixilo?


A prohibición é unha aberración antidemocrática!


Rajoy di que a Constitución non o permite e que aquí non hai máis democracia que a Constitución. Pero é democracia negar a voz a todo un pobo? Non votaron seica en Escocia cun apoio popular ao referendo bastante inferior?

A argumentación de Rajoy ten, ademais, moi pouca credibilidade xa que, cando lles interesou cambiar a Constitución, puxéronse rapidamente de acordo co PSOE e en só dúas semanas coaron o artigo 135, que fixa o pago da débeda pública aos banqueiros como "prioridade absoluta" do Estado.

E seguindo coa Constitución... non son puro papel mollado os artigos que proclaman o dereito ao traballo, á vivenda, a un salario digno, á negociación colectiva ou á protección da saúde?

Rajoy fala de democracia, pero cando preguntaron ao pobo se queremos monarquía ou república, se estamos de acordo coa reforma laboral ou a das pensións, coa privatización da sanidade ou co pago da débeda pública aos bancos.

A unidade non se pode impor á forza: só vale se é libremente consentida

Estes días vannos a machucar con que os cataláns queren amputar España e que o futuro de Cataluña "témolo que decidir entre todos o españois" Pero a un pobo non se lle pode imporlle a unidade á forza.

Esta é a postura dos banqueiros e grandes empresarios, pero non pode ser a dos traballadores e a xente do pobo, porque así só se xera división e odio entre os distintos pobos, dos que o único beneficiario é o inimigo común: os grandes capitalistas, o seu goberno e o réxime corrupto do 78, ese a o que lle chaman democracia.

Nós, como partido da clase traballadora que somos, non estamos pola división senón a favor da unión, pero dunha unión libre entre pobos libres. Precisamente por iso defendemos o dereito dos cataláns a decidir: porque queremos unha unión libre de Repúblicas ibéricas.

Chamamos a todas as forzas de esquerda e progresistas, a EU e a Podemos, a unir forzas en defensa do dereito democrático dos cataláns a celebrar o referendo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 02-10-2014 18:19
# Ligazón permanente a este artigo
AS MOVILIZACIÓNS NA RÚA DERRUBAN A REFORMA DA LEI DO ABORTO
A reforma da lei de aborto impulsada polo ministro Gallardón non vai ser aprobada, segundo anunciaron fontes do goberno do PP, “por falta de consenso interno”.

Dende que o anteproxecto desta reforma foi presentado, provocou rexeitamento social crecente, e foi causa de numerosas movilizacións. As máis numerosas en febreiro, demostraron que a defensa dos dereitos democráticos das mulleres non é somentes unha reivindicación das organizacións feministas, senón que forman parte da pelexa que a clase obreira no seu conxunto estamos a dar contra o goberno do pau e da tesoura.

O goberno, cada vez mais deslexitimado, tenlle máis medo a enfrontarse coa contestación social se continúa adiante coa reforma, que a incumplir a promesa electoral que fixo aos sectores máis reaccionarios do PP e a igrexa. Aínda que non o digan, a decisión do executivo de aparcar “definitivamente” este proxecto de lei é un resultado directo das movilzacións que se deron para seu rexeitamento.

Nesta reforma cuestiónase a capacidade e o dereito a decidir das mulleres e que pon en perigo a saúde e a vida destas, especialmente das mais pobres ou en situación de precariedade como é caso das mulleres novas, ou inmigrantes en situación administrativa irregular. Por iso, botala abaixo é un triunfo conseguido grazas á loita na rúa e unha victoria para tódalas mulleres, que temos que celebrar.


28 de Setembro: “Día de acción global por un aborto legal, seguro e gratuito”

O vindeiro 28 de Setembro, a Plataforma Estatal na Defensa dos Dereitos Sexuais e Reproductivos que aglutina a 270 asociacións chama a movilizarse mediante concentracións en distintas ciudades pola retirada da polémica reforma. Estas movilizacións enmárcanse dentro do “Día de acción global por un aborto legal, seguro e gratuito”, instituido polas organizacións feministas Latinoamericanas e do Caribe, dende o ano 1990.

Dende Corrente Vermella apoiamos esta convocatoria internacional, e chamamos a tódalas organización políticas e sindicais da clase obreira a sumarse a ésta para conformar un bloque unitario, de clase e combativo nas movilizacións previstas. Porque sabemos que igual que acontece aquí coa violencia machista, son as mulleres traballadoras con menos recursos as que engrosan as listas de mulleres mortas por abortos clandestinos nos países con lexislacións máis restrictivas.

Este 28 de Setembro temos que redobra-la loita e sair á rúa para festexa-la retirada desta regresiva reforma, pero tamén para esixi-la dimisión de Gallardón e do propio Goberno. Un goberno corrupto, machista e patriarcal, que é o verdadeiro impulsor desta reforma. E despois do 28S, continuar coa loita, pois a lei actual non garantiza noso dereito ao aborto.


¡FÓRA A REFORMA DE GALLARDÓN: MINISTRO DIMISIÓN!

¡FÓRA O ABORTO DO CÓDIGO PENAL!

¡FÓRA A RELIXIÓN DAS AULAS! ¡POR UNHA VERDADEIRA EDUCACIÓN AFECTIVO-SEXUAL NA EDUCACIÓN PÚBLICA!

¡ACCESO A MÉTODOS ANTICONCEPTIVOS SEGUROS, NA SANIDADE PÚBLICA!

¡NON MÁIS RECORTES: CENTROS DE ATENCIÓN INTEGRAL AS MULLES EN CADA CONCELLO!

¡ABORTO LIBRE, PÚBLICO, GRATUITO E SEN OBXECCIÓN DE CONCIENCIA!

Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 22-09-2014 19:54
# Ligazón permanente a este artigo
O XENE FRANQUISTA
Diante das reformas electorais do PP

Podería parecer que todo o rebumbio levantado polas reformas electorais propostas polo goberno e a Xunta é unha cortina de fume, coa que tratarían de evitar o importante, as consecuencias sociais e económicas das súas políticas para a poboación... Nada máis lonxe da realidade, o PP con estas reformas electorais -elección directa de alcaldes, redución de parlamentarios autonómicos, etc.- esta remodelando o réxime do 78, blindando as institucións fronte a cambios de calado que se anuncian.

Mesturando a Lenin con von Clausewitz, “a política é a economía por outros medios”, e todos os recortes, axustes e rescates só poden garantise a través dun retroceso tremendo nas conquistas políticas, democráticas. É de caixón, de aí por exemplo a disolución das brigadas antirrobos da Policía Nacional e o reforzo dos antidisturbios para previr levantamentos sociais.

Pero vaiamos por partes: primeiro, a reforma electoral de face ás municipais -elección directa dos alcaldes- arguméntana sobre a base de que é máis democrático unha lei electoral como a que eles propoñen, que a actual, e ademais garante a “gobernabilidade” dos concellos. Esta claro que o primeiro argumento se é unha cortina de fume, o máis democrático non é que se elixa directamente ao alcalde, é dicir, quen vai a mangonear catro anos, senón que o pobo decida sobre todos os aspectos do seu futuro: nun estado democrático a lei non está por encima da decisión do pobo, senón ao seu servizo, porque a lei é emanación do pobo. Mentres, nos estados non democráticos, absolutistas ou ditaduras, é a lei, arbitraria ou non, a que se sitúa por encima da vontade popular, encorsetándola.

O “xene” franquista asoma o seu nariz por esta vía de que a lei sitúa-se por cima do pobo: as leis do franquismo xa se situaban por cima do pobo, e non por iso era democrático. Pero ese “xene” saca todo o seu corpo co segundo argumento: garantir a “gobernabilidade”.

Por favor, que se deixen de monsergas, o que realmente queren é o goberno dunha persoa e “brazos de Madeira” (parlamentarios, concelleiros, etc.) como os do franquismo, que a cambio dunhas prebendas e patentes de corso, votaban todo o que a “autoridade competente” propuña. Son uns nostálxicos da ditadura, na que os “políticos” non tiñan que pasar “o grolo” dunhas eleccións cada catro anos, de enfrontar programas, para logo incumprilos; e sobre todo arriscarse a perder o poder, é dicir o control das subvencións estatais, desde o goberno central até o ultimo concello. Garantir este control é o que esconden tras a palabra “gobernabilidade”, porque a burguesia española caracterízase pola súa dependencia total desas subvenciones / concesións.

Se realmente queren achegar “a política” e as institucións ao pobo, que establezan a revocabilidad de todos os cargos electos, derroguen a antidemocrática lei D’Hont, que a través da “enxeñaría” electoral favorece aos partidos maioritarios, e os limítes do 5% dos votos para ser elixido, poñan os medios de comunicación desas institucións ao servizo das organizacións obreiras e populares, das asembleas populares, de maneira que todos poidan concorrer en termos de igualdade; neste momento os únicos que teñen acceso a eses medios, públicos e privados, son as organizacións burguesas e as que se lles concede graciosamente ese “privilexio”.

Estas e outras medidas son os oposto polo vértice á proposta polo PP neofranquista, polo que só a través da loita vanse a conseguir.

Unidos a estes argumentos “políticos”, explican que as medidas de reforma electoral que propoñen, supoñen un “aforro” en custos parlamentarios ou nos concellos. Novamente sae o “xene” franquista, presupondo que o goberno dunha persoa é máis barato que unha democracia. Falso até a medula, porque ese goberno supón un alto grao de arbitrariedade á hora da utilización, sen control, dos orzamentos públicos.

Se realmente queren abaratar a administración publica que non paguen a débeda nin os seus intereses, unha débeda que cando chegou o PP ao goberno estaba no 60% do PIB e agora está case no 100%, á vez que recortaron en todos os servizos. Onde han ir eses case 400 mil millóns que supoñen ese 40%? Se queren unha administración máis barata que reduzan os salarios de parlamentarios e concelleiros ao dun asalariado / a medio. Se queren abaratar as administracións que renacionalicen todos os servizos privatizados, revogar concesións e derivacións á privada, subvencións aos empresarios para a contratación, e, por encima, que nacionalicen a banca e esixan a devolución do regalado nos rescates.

Pero o PP é parte activa e orgánica desa clase capitalista que se está beneficiando do saqueo sistemático das contas publicas, polo que para seguir utilizando os recursos extraídos á poboación traballadora, necesitan a “gobernabilidade”; e apoiándose na evidente corrupción dos xestores actuais (dos que eles son maioría), sacan o “xene” franquista do goberno dun só, “o alcalde”.

Este “xene” franquista sae a relucir, tamén, cando enfrontan un proceso como o catalán, que é o realmente democrático, o dereito dun pobo a decidir. O PP rexéitao baixo o argumento de que “viola a lei”, e polo método moi español de que “polos meus c... que aquí decido eu quen é español e quen non”.

A lóxica de que a lei está por encima da vontade popular e non ao revés enraíza non só coa ditadura, senón cos métodos do absolutismo; era Hegel na súa Filosofía do Dereito, cando defendía o carácter central do monarca nun réxime, que o expuña como plasmación abstracta da Idea; e enraíza neses métodos porque a burguesía española foi incapaz de facer nin tan sequera unha “reforma revolucionaria” do réxime absolutista, senón que pactou con el para garantir o poder: a II Republica foi a súa última gran oportunidade para facelo e renunciou coa guerra civil. Este atraso político sitúaa a anos luz doutras burguesías que se fixeron as revolucións democráticas (Francia, Gran Bretaña, EE UU), ou reformas tan profundas do sistema feudal que acabaron con el até a raíz (Alemaña, Italia).

Vexamos o exemplo de como dous gobernos iguais pola súa raíz de clase, o de Cameron e o de Rajoy, encararon dous “retos” parecidos de maneira oposta, o referendo escocés e o catalán.

A burguesía británica, imperialista onde as haxa, saqueadora de pobos (Irlanda do Norte!), explotadora da clase obreira de medio mundo,... ten nos seus xenes a revolución democrática, e encarou o proceso escocés baixo eses criterios. O goberno británico negociou e acordou os ritmos e as preguntas. Non se entregaron a unha campaña apocalíptica como fan aquí, de mentres “eu goberne non se viola a lei” (Rajoy dixit), de sectores da burguesía ameazando co exercito (a TDT Party), etc., etc. Non é que o réxime británico non sexa brutal cando o necesita, que o é -Irlanda do Norte, de novo-, senón que ante procesos que sabe pode reconducir coa negociación, non se entrega ao victimismo da teoría do desastre. Ten nos seus “xenes” que a democracia burguesa e os seus métodos da votación, son a mellor maneira de desactivar e reconducir procesos sociais: de feito, tras decenios de guerra, é o que fixo en Irlanda do Norte, cos acordos de Stormont, e hoxe as provincias do norte seguen sendo británicas.

Unha contrarreforma do réxime do 78

A burguesía española, a través do PP, con todas as reformas electorais que esta levando a cabo, está a adecuar o estado ás novas condicións dunha burguesía en crise, unha burguesía crápula que vive do estado, incapaz de xerar un tecido industrial que non dependa das súas subvencións / concesións.

O PSOE comezou coa reforma express da constitución para o pago da débeda, pactada co PP; pero a “audacia” destes nas súas reformas, colleu desprevido e sen armas a toda a oposición, comezando polo PSOE e terminando pola esquerda institucional e institucionalizable (Podemos).

A inconsistencia destes enfróntase ao programa claro do PP, que baixo as formas da constitución do 78, pretende volver á “ditadura democrática” da Reforma Política do 76 (o “xene” franquista), na que facían certas concesións a certos partidos, o PSOE; pero nin de lonxe legalizábase ao PCE nin, por suposto, a toda a extrema esquerda (PT, ORT, MC, LCR,...), e non se negociaba coa burguesía vasca e catalá (Estatutos de Autonomía). Só a loita obreira e popular impuxo esas legalizacións e os dereitos das nacións (Galiza, Euskadi e Catalunya) foron disoltos nun “café para todos” autonómico. O proxecto inicial da burguesía, a Reforma Política votada no referendo do 76, tras a morte do ditador foi ampliado pola loita.

Agora, baixo os golpes dunha crise de gran calibre, superior á que rodeou a Transición nos anos 70, a burguesía retoma ese “vello” proxecto de recortar o máis posible os marcos democráticos; xa ten a Lei de Partidos para ilegalizar ao seu arbitrio, xa ten a reforma constitucional para o pago da débeda, xa ten grazas a esa esquerda institucional e institucionalizable a ideoloxía que cala no activismo de que estamos nun réxime democrático pleno pero con defectos, que o problema é a “caste” que o dirixe. Desta maneira, a oposición esta desarmada e desarma á poboación, porque non entende que a raiz do problema esta en o “xene” franquista do réxime do 78 que o fai irreformable, non rexenerable.

O PP, co desconcerto ou o silencio da esquerda institucional e institucionalizable, esta levando a cabo unha profunda contrarreforma do réxime, a fin de salvalo da crise. A tarefa dos revolucionarios é denunciar esta "contarreforma", e fronte ás propostas de “rexeneración” democrática, levantar a única alternativa realmente democrática, a convocatoria inmediata dunha Asemblea Constituínte, na que se resolva o carácter do estado e todo o que iso leva.

As asembleas e grupos do 15M e as propostas cidadás, as candidaturas locais cidadás, a "esquerda que non é esquerda", e especialmente o sindicalismo de clase e combativo, deben forxar a unidade fronte a este réxime, que rompa coa Unión Europa, poña no centro a loita pola federación de republicas ibéricas e europeas, o dereito á autodeterminación e a transformación nun sentido socialista da sociedade.

11 de setembro de 2014






Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 11-09-2014 20:04
# Ligazón permanente a este artigo
UNIDADE NO 25 XULLO POLO DIREITO A DECIDIR
Tras a dimisión de Juan Carlos e o fracaso que obtiveron no intento de
plebiscitar cun "baño de masas" a Felipe VI, Corrente
Vermella, diante deste Día da Patria Galega, considera que
hoxe máis que nunca é preciso avanzar no camiño da unidade para
enfrentar ó réxime do 78.

A loita contra os recortes e contra as medidas da Unión Europea e a
Troika, impostas desde os gobernos, teñen hoxe um punto central: a
conquista da ruptura con este réxime en descomposición. Non é que
umha república, teña o carácter que teña, vaia sacar á sociedade da crise;
mas a derrota do bipartidismo anunciada nas eleccións europeas e do réxime
que está tras eles é un paso decisivo na loita por umha outra saída da crise,
que non estea o servizo dos banqueiros e empresarios.

Por iso, propomos que neste 25 Xullo, todas as forzas politicas e sociais (sindicatos, A
VV, movimentos sociais,...) xunten as suas forzas nun 25X unitario,
baixo o lema que nun acordo unitario histórico, sacou a 3000 persoas na
Coruña o pasado 19 de Xuño, dia da proclamación do herdeiro do
franquismo: "POLO DIREITO A DECIDIR, POLA REPUBLICA"
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-07-2014 10:11
# Ligazón permanente a este artigo
Solidariedade coa loita de URBASER
Corrente Vermella apoia a loita dos traballadores e as traballadoras de URBASER en Lugo, contra os recortes na negocación colectiva que quere impoñerlles a empresa. É umha folga dura onde o acoso e a represion da empresa contra os traballadores / as, co apoio do concello do PSOE, xa se traduciu en 11 despedimentos e 60 sancionados.
>
O que acontece coa recollida de lixo en Lugo non é un feito illado; fai pouco os bombeiros da privada de Galiza detiveron coa sua loita as intencions das empresas concesionarias de recortes nos direitos laborais. En Madrid foron os da recollida do Lixo, as concesionarias de Pinto e Alcorcon os que enfrentaron iguais intencións. As empresas, ao calor das reformas laborais aprobadas polo PPSOE, e baixo a xustificación da crise, queren destruir as conquistas de anos, e sobre os baixos salarios, aumentar os seus beneficios.
>
Ponse de manifesto o que xa é un clamor: PUBLICO É SERVIZO, PRIVADO É BENEFICIO. Ou o que é igual, que a privatización dos servizos publicos só teñen duas consecuencias, o seu empioramento para mellorar as contas das empresas beneficiarias, e fomentar a corrupción para acadar as concesions (Pokemon, etc., etc.), con nefastas consecuencias para a sociedade no seu conxunto.
>
Apoiamos a exixencia de readmisión de todos os despedimentos, asi como o levantametno das sancions e de remunicipalización dos servizo.
>
> Corrente Vermella chama a participar na manifestación nacional, mañan ás 12 h, no edificio dos sindicatos de Lugo.
>
Se gañan eles, gañamos todos
>
>
>
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-07-2014 13:30
# Ligazón permanente a este artigo
manifestacións contra a criminalización da loita dos traballadores e traballadoras
Corrente Vermella chama a participar nas manifestacións convocadas por CIG, CCOO e UXT contra a criminalización da loita dos traballadores e traballadoras. Na Coruña a manifestación saíra da Casa do Mar, o luns 30, ás 20 H.

As políticas dos gobernos para sacar ao sistema da crise supoñen un ataque constante aos direitos da clase traballadora: reformas laborais que lle dan todo o poder aos empresarios, pactos de conxelación salarial que reducen o poder adsquistivo, modificacións na legislación sobre os EREs, os recortes no seguro de desemprego, etc., só teñen un obxetivo, aumentar os beneficios empresariais

Tras as eleccións europeas desde o FMI e a UE, exixen máis sacrificios e novas reformas laborais. Isto supon umha escalada nas medidas represivas contra os traballadores e as traballadoras, desde os despedimentos de comités e activistas sindicais ate as detencións e penas de carcel, "exemplarizantes", como os casos de Vigo e Pontevedra, ou as ducias de compañeiras en compañeiros de todo o Estado que estan na mesma situación.

Para impoñer esas políticas contra os interese da clase traballadora e dos oprimidos, queren mudar desde o codigo penal, onde queren introducir medidas penais contra os piquetes –baixo o eufemismo de “interrupcion grave da actividade” dumha empresa- ate o establecemento nos feitos de estados de excepción, con fixeron o día 19 na coroacion do novo rei, cando en Madrid foros prohibidos todos os direitos de asociación, manifestación e liberdade de expresión.

A clase traballadora ten que respostar á ofensiva antidemocrática dos gobernos e o réxime do 78, se non quere verse atada de pés e mans nas súas loitas, voltando a métodos represivos do franquismo: multas, despidos e prisión, como xa acontece.

Para CV a loita contra a represión da loita obreira e popular pasa por saber que o inimigo é un réxime herdeiro do franquismo, que só tendo como eixo a loita pola ruptura democrática poderáse abrir un Proceso constituínte que derrogue todas as medidas de Reformas Laborais, Pactos de Conxelacion Salarial, etc., que reparta o traballo sen reducción de salarios, que estableza a xubilación aos 60 anos ou aumente SMI a 1200 euros.

CV apoia a exisencia do indulto aos compañeiros e compañeiras ameazados de prisión; mas pola cantidade de casos e os que desgraciadamente están por vir, porque indulto non anula a sentencia, senon que é un recoñecemento de ter cometido un delito, CV considera que os traballadores e as traballadoras, os sectores sociais agredidos e reprimidos (activistas das PAH, independentistas, etc.), teñen que loitar po umha AMNISTÍA TOTAL, que anule todos os casos, e pola derrogación das medidas e leis represivas aprobadas estos anos, desde a Lei de Partidos ate as restriccións o direito de folga como os servizos mínimos.

A loita polos direitos democráticos da poboacion axudan á clase traballadora a tér mais garantías na sua organización para se defender das politicas dos capitalistas e os seus gobernos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-06-2014 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
POLO DEREITO A DECIDIR

Nin prazos, nin supostos: Dereito ao aborto, sen restricións!

CONCENTRACIÓN O 27, ÁS 20 H, NO OBELISCO, NA CORUÑA


Parece que a historia repitese. Nestes días, trás a dimisión de JC, a consigna Polo Dereito a Decidir estivo nas rúas reivindicando que sexa a poboación quen decida sobre a forma de estado que queremos. Mais, de igual xeito que as forzas do réxime consideran á sociedade “incapaz” de decidir cal é o seu futuro, que réximen quere, se monarquía o república, o PP e Gallardon consideran ás mulleres “incapaces” de decidir sobre o seu corpo. De novo, nesta “suposta” democracía, a ultima palabra está nas máns dumhas Cortes Xerais deslixitimadas que deciden por nós.
O réximen herdeiro do franquismo esta en crise, non so a monarquía mas tamén os dous partidos que son o seu apoio, PP-PSOE, alem das cúpulas dos sindicatos maioritarios e as institucións nas que se sustentan (poder xudicial,...). De feito, a votación do pasado mércores, onde as forzas políticas da burguesía española uníronse para garantir o relevo de Juan Carlos polo seu fillo, demostrou que o novo “reinado” nace moi feble.
Pero o Goberno do PP non quere irse sen aprobar unha das súas promesas electorais, a mal chamada “Lei para a protección da vida do concebido e dos dereitos da muller embarazada”. De novo estamos na rúa para rexeitar a eliminación da lei do goberno Zapatero, que a pesar de non se aplicar por igual nas distintas CCAA, mantendo nalgunhas delas os concertos coas clínicas privadas, é unha lei que permite as mulleres ter un dereito antes negado a decidir sobre a liberdade de ser nai.
Trás a reforma estan moitas razóns ideolóxicas, apoiadas no nacionalcatolismo da direita española, mas tamén poderosas razóns económicas. Todas elas para cumprir cos mandatos da UE, a reducción do déficit público que non é outra cousa que os recortes nos servizos públicos. Ao limitar ó máximo a carteira básica de servizos, en reproducción asistida, falta de financiación en métodos anticonceptivos, tamén recortan na interrupción voluntaria do embarazo.
A conclusión desta reaccionaria lei é que poráse en perigro a vida e a saúde das mulleres da clase traballadora con menos recursos como a dos seus fillos/as; mais non a daquelas que teñan diñeiro e podan abortar en clínicas privadas ou no extranxeiro.
Para Corrente Vermella a loita das mulleres polo dereito a decidir é un dereito democrático basico, como é o dereito a decidir que tipo de réximen queremos. Por elo consideramos que non son loitas separadas, se non que ten un fío conductor: botar abaixo a monarquía e este réximen corrupto e caciquil. Neste sentido é necesario avanzar na unidade na movilización de tódalas forzas políticas e sociais, na loita por un “Proceso Constituínte” que garanta o deretio ao aborto libre e gratutito para todas as mulleres na Sanidade Pública e a derrogación todas as medidas dos gobernos PSOE-PP contra a clase traballadora e os pobos.

educacion sexual para previr, anticonceptivos para non abortar e aborto legal para non morrer!
aborto libre, seguro, gratuíto e sen obxección de conciencia na seguridade social!
fora a relixión das aulas, non máis subvencións á igrexa católica

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-06-2014 21:44
# Ligazón permanente a este artigo
Fronte á Monarquía: ASEMBLEA CONSTITUÍNTE!
Chamamos a participar na Manifestación Unitaria do dia 19 X, ás 20h, na Casa do Mar da Coruña, baixo o lema: "Galiza pola Republica, polo Direito a Decidir".


A votación do pasado mércores, onde as forzas políticas da burguesía española uníronse para garantir o relevo de Juan Carlos polo seu fillo, demostrou que o novo “reinado” nace moi feble. Non conta co apoio dos caciques bascos nin cataláns que votaron abstención, nin das forzas da esquerda, nacionalistas ou non, que votaron masivamente NON. A primeira Transición que puxo a Juan Carlos no trono, pola contra, fora apoiada prácticamente por tódalas forzas políticas e sindicais, co PCE e CCOO de garantes pola esquerda, agás as forzas independentistas galegas e bascas, e o trotskismo; únicas forzas estatais que chamaron a votar NON no referendo do 78.

Por qué abdica Juan Carlos no seu fillo? Obviamente para aparentar un cambio sen mudar nada. A crise e a corrupción xeralizada fan que a natureza daquela primeira Transición quede ó descuberto, e a burguesía detecta que o pobo xa ve ó estado español como o que é: o administrador dos intereses dos de sempre. Eses intereses están agora enlazados cos do capital europeo e mundial, que reclaman novos recortes (ó día seguinte ás eleccións europeas o FMI esixía novos sacrificios: non temen absolutamente nada do ascenso desa esquerda prosistema parlamentaria). Ante a nova agresión contra o pobo que están a maquinar, é precisa unha cara nova para aglutinar forzas que estabilicen o país e garanticen que o capital poda seguir esquilmando a pracer.

O problema é que non o teñen nada fácil. Como vemos as principais institucións están desacreditadas, e os que representan aquela primeira Transición perderon todo o seu prestixio. A Coroa como símbolo de falsa unidade pode mudar o seu representante de forma relativamente fácil con Leis Orgánicas e o “Hola!”. Pero poden o PP, o PSOE, CCOO e UXT, a patronal da CEOE,… protagonizar unha segunda Transición? Sen dúbida aparecerán moitos novos “falsos profetas da esquerda” que estarán no seu momento encantados de pactar coa burguesía para garanti-la continuidade do tinglado. Pero o certo é que o réxime está entrando claramente nun proceso de agonía.

Ademáis, tras 35 anos de “autonomía” as necesidades das nacións como Galiza frente a opresión estatal xa non poden ser desviadas de novo cun “café para todos” que evite o a cuestión do direito a decidir. Qué lle debe o pobo traballador galego ao Estado Español, se non é marxinación, emigración, chapapote e baixos salarios? Trala proclamación haberá moitas manobras e ameazas veladas, mais é difícil que estabilicen a situación e pechen a crise: teñen pouca marxe de manobra para facer concesións coma no 78.

Estamos nun momento histórico para dar “xaque mate ao rei”. O día do anuncio da abdicación, saíron á rúa espontáneamente miles de persoas na Galiza e en todo o Estado baixo os lemas “República!” e “Referendo XA!”. Nos días seguintes houbo centos de mobilizacións ó longo de todo o estado e mesmo fora, mais baixo unha profunda división, sobre todo nas nacións. Para Corrente Vermella é preciso avanzar na unidade na movilización de tódalas forzas políticas, sindicais e sociais co obxectivo de que se recoñeza o dereito a levar a cabo un referendo sobre a forma de estado, e que por suposto se exercite ese dereito para acadar unha ruptura democrática co réxime do 78. Mais non esquezamos que para acadalo temos que expulsar tamen ó goberno de Rajoy e rachar co bipartidismo monárquico: os gobernos da Monarquía, sexan PP, sexan PSOE, sexan partidos que os apoian cando convén, son os principais sustentadores deste réxime.

En Corrente Vermella opinamos que hoxe a loita por un Referendo vinculante no que o pobo decida sobre o seu futuro ten que ir ligado directamente a organización dun “Proceso Constituínte”, onde se garantan a derrogación de tódalas medidas dos gobernos PSOE e PP contra a clase traballadora e os pobos:

non pago nin cobro da débeda pública e apertura das contas das administracións para o seu control pola poboación.

adopción de medidas de reparto de traballo sen reducción de salarios, a suba do salario mínimo a 1000 euros, a renacionalización dos servizos privatizados e a nacionalización dos “concertados” na saúde, no ensino, na dependencia...

nacionalización da banca e as grandes empresas baixo control das súas traballadoras e traballadores.

aprobación de planos de infraestruturas democráticamente decididas, ao servizo das necesidades sociais e non dos intereses de bancos e grandes constructoras.

polo direito á autodeterminación que inclúe o direito á independencia. Amnistía total para os presos e presas políticas nas cadeas españolas

aprobación dunha lei ao aborto na Seguridade Social, libre e gratuito para todas.

ruptura do Tratado de Maastricht e coa Unión Europea.

loita pola Federación de Republicas Socialistas Ibéricas, no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa.

Ruptura democrática co réxime do 78, coa derrogación da Lei da Memoria Histórica, da Lei de Amnistía / Punto Final e de tódalas garantías dadas ás personas culpables dos crimes do franquismo: consideración da súa apoloxia como delito de lesa humanidade


Este é o camiño aberto. Mas non fiamos nas ridículas medidas da democracia burguesa, que se reducen a absurdas votacións periódicas baixo leis electorais tramposas. Por iso para Corrente Vermella a única garantía da conquista do anterior é a través da loita independente da clase traballadora, a través da convocatoria dunha Folga Xeral Política prohibida expresamente na actual constitución, que nos axude á xente traballadora a nos organizar nos centros de traballo, de estudo, nos barrios e pobos, no camiño da loita polo socialismo.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 16-06-2014 19:37
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal