A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Por un 25 de Xullo de loita

Este 25 de xullo ven marcado pola crise social, económica e política que a pandemia ten agudizado en todo o mundo, co aumento das desigualdades sociais, o empobrecemento da poboación traballadora e o saqueo da riqueza das nazóns, e un incremento das tensións sociais e políticas entre as cadeas imperialistas polo control del mercado mundial.

Fronte a esta situación temos asistido desde o verán pasado a feitos senlleiros como as masivas mobilizacións nos EEUU contra os asasinatos racistas, na Franza contra os intentos de impoñer restricións ás liberdades democráticas, en Myanmar contra o golpe de estado e en toda América Latina coa caída do réxime neopinochetista chileno e a apertura dun proceso constituínte, alen do espertar de Colombia.

A Galiza, como o resto do Estado Español, non é allea a esta situación de “mar de fondo” social. Unha nazón periférica dentro de un estado periférico na cadea imperialista euro norteamericana, non pode por menos que ser o elo débil da situación, mais alo da aparente volta á normalidade “tripartita” (PP, PSOE, BNG) das últimas eleccións.

A derrota da efémera "nova política" encarnada nas "mareas" e demais non pode ocultar que a poboación traballadora galega, coa clase obreira ao fronte, non deixaron de loitar na defensa dos postos de traballo, das condicións laborais nos convenios, desde Alcoa / AluIberica ate o Naval / Metal de Vigo e Ferrol, pasando polas traballadoras del Consorcio de Igualdade en loita pola “fixeza” nos seus postos.

Mas non só foron estas as loitas, a resposta da xuventude ao asasinato homófobo de Samuel ou as masivas loitas contra a espoliación do territorio coa especulación dos “eólicos”, din que esa “normalidade” en realidade asentase num “mar de fondo” que pode explodir en calquera momento.

Unha situación “pos pandemia” non é unha volta á normalidade; os partidos fundamentais do réxime do 78, o PP eo PSOE, xunto Vox pola direita e UP pola esquerda, non se poñen de acordo en case nada. As liortas entre elas son tensas, con apelacións constantes á “golpes de estado”, a “fusilar a 26 millóns” e demais, que incrementan a tensión social como viuse no asasinato homófobo de Samuel na Coruña ou racista de Yousuf en Murcia.

Ha moitos anos que Galiza vive numha situación de “emerxencia social e nacional” e iso non se enfronta coa suposta volta á “normalidade” electoral, á espera duns resultados electorais sempre influídos pola lexislación que da maiorías absolutas a quen só ten maiorías relativas, senon con medidas de loita adecuadas á emerxencia.

O 25 de Xullo ten que deixar de ser un dia de "festa" para ser un día de loita no que conflúan os sectores que todos os días están na rúa; na unidade está a vitoria. O pobo traballador galego, os que loitan polos postos de traballo, polo territorio, polos direitos individuais, polas condicións de traballo, son os que teñen que protagonizar este día; pois eles son “Galiza”.

Para iso hai que construír umha política e umhas organizacións que rexeiten as impostas polos partidos, cúpulas sindicais e organizacións sociais dependentes do réxime do 78, e que rompan con eles.

Galiza fai parte dun mundo convulso e en crise, e a clase traballadora e o pobo galego ten que ser parte activa da solución desde a defensa dos seus direitos nacionais á autodeterminación. Mas con isto non basta; a autodeterminación é umha peza da loita contra as raíces da desigualdade, do empobrecemento social, e da incapacidade do sistema para defender á poboación dun virus que ten provocado millóns de mortes en todo el mundo; é dicer, da loita contra o capitalismo e polo socialismo.

A reformulación do 25 de Xullo nun día de unidade e loita de todos os sectores contra as políticas da UE e dos gobernos, o central ea Xunta, faise imprescindible para avanzar nese camiño, e ten que se manifestar na convocatoria de xornadas de mobilización conxuntas.

Non pode ser que mentres en Vigo CCOO e UXT traizoan ao metal asinando un convenio con nocturnidade, en Alcoa San Cibrao admítase á loxica do goberno central de que a solución pasa pola venda a outra empresa obviando a súa NACIONALIZACIÓN, como se a experiencia de A Coruña non servise de nada.

Non pode ser que o goberno central manteña a histórica política de sistemática marxinación da Galiza polo Estado, mentras a Xunta ten como gran proxecto económico o Xacobeo; porque como berran na Mariña, “So do turismo non se vive”. Ou é iso o que pretende a Xunta do PP e Feijoo?

A defensa da industria galega e das condicións de vida e traballo do pobo galego pasa por umhas respostas contundentes e unitarias, en forma de xornadas de loita, de folgas xerais e de extensión das mobilizacións desde a decisión das bases en asembleas, non o que están facendo as direccións sindicais maioritarias illando unhas loitas de outras, como se non fosen o mesmo problema, as políticas neoliberais dos gobernos do PSOE-UP e do PP da xunta.

Romper co réxime do 78, cos seus partidos e cúpulas sindicais é hoxe umha necesidade social, e é a única maneira de enfrontar o “ovo da serpe” da extrema direita que non é nada sen as súas institucións, comezando polo aparello xudicial que os protexe, como protexen a identidade dos asasinos de Samuel.

UNIDADE E LOITA CONTRA OS GOBERNOS
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-07-2021 18:50
# Ligazón permanente a este artigo
asasinato de Samuel
Prisión para a “manada” da Coruña

O asasinato de Samuel na fin de semana pasada foi, por moito que quieran adorna-lo, un crime homófobo. Pode que a primeira agresión non o fose, só un altercado entre un energúmeno e unha persoa que estaba nun “mal” lugar; mas a volta dese energúmeno cun grupo de persoas dispostos a dar-lle umha malleira ate mata-lo, é obvio que cambia o contido de todo.

O asasinato veu precedido dumha agresión homófoba uns dias antes en Monte Alto a umha parella na rúa, o dia seguinte romperon umha bandeira LGTBI, e todo na semana do Orgullo Gay, con manifestacións masivas, incluída A Coruña. Branco e en botella,... Mas, o que vai a acontecer?, o que sucedeu co asasinato de Jimmy en Madrid a mans de membros do Frente Atlético, que resultou con ninguén na prisión porque entre eles había militares en activo? Deixan ás bandas para fascistas actuar impunemente co obxectivo de meter medo na poboación?

A homofobia, como a xenofobia (entre o que se inclui a catalanofobia), o machismo e a aporofobia son as bandeiras que levantan desde un sector do capital e os seus partidos con moito peso nas institucións, na xudicatura e nos corpos policiais, para tentar gañar o goberno creando ambente de crispación social, que é o seu caldo de cultivo. Vox ven de poñer umha diana na cabeza do editor da revista El Jueves.

Como todo no estado español ten o seu pecado orixinal na Transición mal feita. O franquismo, do que eses partidos son herdeiros e do que non renegan, tiña como unha das suas sinais de identidade o nacionacatolicismo con toda a carga reaccionaria que ten.

Asi, a lei de amnistia do 76 que libera aos criminais do franquismo das suas responsabilidades, non foi aplicada aos presos por “peligrosidade social”, os gais, que continuaron na prisión. De feito, e ainda que non se aplicase, a “lei de peligrosidade e rehabilitación social” do 70 non é derrogada totalmente ate o ano 1995. Esta é a sociedade na que prodúcense estos feitos, umha sociedade e unhas institucións que non son froito da ruptura co franquismo, senón que desde a Audiencia Nacional ate a Xefatura do Estado son continuidade do réxime de Franco.

Frente a eles o goberno “progresista” non vai facer o único que se debe facer, pois os partidos progresistas son parte deste réxime e non van a facer o que non se fixo no 76, a depuración e a ruptura coas institucións herdeiras da dictadura: se quérese facer xustiza para Samuel hai que comezar por limpar de neofranquistas esas institucións.

Alguén pensa que a “xustiza” que meteu na prisión aos xovenes de Altsasua, que decretou prisión para os políticos cataláns, que condenou a Alfon ou a Bodalo; que liberou aos da “Manada”, que non é capaz de ilegalizar ao PP por corrupto, cando ela mesma declarouno como “organización criminosa”; vai condenar seriamente a esta “manada” que asasinou a Samuel.

Está claro que non vai haber xustiza para Samuel senón se impón a través da mobilización na rúa e a sua continuidade, como fíxose onte en ducias de cidades e pobos galegas, así como outras cidades do Estado Español. Ducias de miles de persoas na rúa son o primeiro paso para chegar ate o final, que é a limpeza de neofranquistas, xenófobos e racistas das institucións, comezando polo poder xudicial.

Non pensemos que o asasinato de Samuel é so un crime homófobo, é moito mais; é un atentado contra as liberdades individuais por parte dun sector da sociedade que só quere defender os interese dos poderosos, sexa como sexa. Os mesmos que berran e actúan contra esas liberdades individuais son os que recurren a lei de eutanasia, o aborto ou impuxeron o 155 en Catalunya; son os que impuxeron as reformas laborais e de pensións, as leis mordazas.

Os que hoxe asasinan a Samuel, un traballador, por “maricón”, mañan poden atacar calquera manifestación a prol dos direitos sociais dignos (pensións, salarios ou postos de traballo) que eles rexeitan.

No fondo achamos a crise económica do sistema capitalista que queren resolver con durísimas medidas que profundizan o empobrecemento de toda a poboación traballadora, sexa a sua orientación sexal, xénero, raza ou nazón; por iso non derrogan a lei Mordaza, non modifican o código penal. Estas son as ferramentas legais que o goberno ten para defenderse das mobilizacións sociais; os asasinatos, a “estratexia da tensión” como fixeron nos anos 70 os neofascistas italianos, as ameazas contra medios críticos son as non legais, son o palo da zanoria.

Frente a iso non podemos manter a división entre nós, a clase traballadora e os oprimidos xogamos nos moitos frente aos que queren enviarnos o século XIX e debemos nos auto organizar, para nos defender dos ataques que se veñen. As organizacións LGTBI, as organizacións sindicais, políticas e sociais temos a obriga de xuntar-nos para propor mobilizacións que den continuidade á loita comezada pola tráxica morte de Samuel.

XUSTIZA PARA SAMUEL: CASTIGO A TODOS OS CULPABÉIS !

POLA DEPURACIÓN DAS INSTITUCIÓNS DE NEOFRANQUISTAS !

POLA RUPTURA CO REXIME DO 78 !
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 07-07-2021 11:47
# Ligazón permanente a este artigo
NA DEFENSA DOS SERVIZOS PÚBLICOS
POLA CONFLUENCIA DAS LOITAS

Nestes meses veñen a se producir na Galiza umha sucesión de mobilizacións na defensa dos servizos públicos. Foi a manifestación na defensa da Universidade Pública ou a folga no Consorcio de Igualdade e na Administración contra a precariedade e en defensa dos servizos públicos, son as mobilizacións contra o desmantelamento da Atención Primaria e da Sanidade Pública; están as loitas contra a privatización das pensións publicas e o Pacto de Toledo, etc.

Co pano de fondo das loitas dos traballadores e traballadoras de Alcoa/AluIberica, que na defensa dos seus postos de traballo están a esixir a intervención/nacionalización da empresa. Son moitos os sectores que están en loita contra un novo retroceso en direitos sociais e laborais como o metal de Vigo a sanidade privada da Coruña, a limpeza.

A UE prometeu a entrega ao Estado Español de 140 mil millóns de euros, dentro do plan Europeo de mais de 750 millóns de euros para “reconstruír” a economía; mas con moitas condicións. Un, presentar planes que inclúen a privatización das pensións, cuxos eixos son o retraso da idade de xubilación, a desindustrialización co peche de industrias sen planes de “transición” mas baixo a xustificación da “transición ecolóxica”, etc.

E dous, a metade deses millóns, 70 mil, non son  a fondo perdido, mas tamén pola vía de créditos. Da crise do 2007/8 xa se sabe o que significan estes créditos, mais débeda pública e novos recortes nos servizos públicos co desmantelamento dos que eles consideren non rendibles, como os servizos de dependencia, ou a sua privatización. Feijoo dixo con orgullo que nos 12 anos que leva na Xunta non criou nin umha soa praza publica nas residencias de maiores; todo foi nas empresas privadas.

Frente a uns plans comúns, acordados e aceptados por todos os gobernos das UE, desde a Comisión Europea ate a Xunta, non se pode facer o “sálvese quen poda”; ou comeza a construírse desde a base umha frente común para umha mobilización sostida no tempo ate rematar cos planes de retroceso, ou co “divide e vencerás” irán impoñendo, sector a sector, empresa a empresa, eses planes.

A Xunta é o xestor dos intereses do gran capital, español e galego, e faino moi ben para manter a situación de opresión da Galiza, é urxente unir as loitas para botala canto antes, a través da mobilización na rúa. Galiza non pode esperar nin seis meses mais, a este paso non vai haber “galiza” que defender.

É tarefa nosa, das organizacións políticas, sindicais e sociais poñerse máns a obra de construír a unidade desde a base, para que as loitas do pobo traballador galego non fiquen como meras accións simbólicas, á espera dumhas hipotecas eleccións salvadoras. A experiencia dinnos que dentro dos marcos deste réxime non é posible mudar nada, todo pasa por un pacto cun partido do réxime, o PSOE e os seus aliados políticos e sindicais.

Mas é obvio que as vías para a defensa dos servizos públicos e os direitos laborais non son alleos ao que acontece no resto do Estado e de Europa. A unidade non só é interna, dentro da Galiza, senón con todos aqueles que no Estado e na Europa están a loitar polos mesmos obxectivos.

Este 25 de Xullo, dia da Patria Galega, sería un bó día para que todos os traballadores e traballadoras galegas em loita contra os recortes sociais e os retrocesos laborais, poñan  de manifesto o rexeitamento ás políticas que desde a Xunta, o Goberno Central e a UE están a desenvolver.

A patria galega son as suas persoas, os traballadores e traballadoras en loita polos seus direitos, a veciñanza que ve como a tolemia especulativa dos eólicos atenta contra proxectos si ligados a umha transición ecolóxica, como foi o rexeitamento á candidatura da Riberia Sacra á Patrimonio da Humanidade, umha verdadeira emenda á totalidade da política da Xunta no rural.

Por iso, para CV este 25 de Xullo ten que se poñer en valor a combatividade do pobo galego na defensa dos seus direitos sociais e nacionais. A defensa dos direitos sociais do pobo traballador galego están indisolublemente unidos á loita contra o réxime do 78 e pola soberanía nacional.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-06-2021 17:27
# Ligazón permanente a este artigo
Fronte a suba da electricidade
A SOLUCIÓN: NACIONALIZACIÓN

Cando o goberno do PP, na era Aznar, privatizou ENDESA dixo que a competencia era boa, pois baixarían os prezos. Esta claro que mentiu. Hoxe o prezo da electricidade está absolutamente desbocado, cumhas subas que supoen un verdadeiro saqueo ás nóminas de traballadores e traballadoras, de pensionistas, de desempregados.

A suba do prezo de electricidade ven dado pola estrutura do mercado en mans de tres multinacionais, umha italiana, Enel/Endesa, outra basca, Iberdrola, e umha terceira, catalano española, Naturgy (da galega Fenosa, absorbida por esta, non queda nin o recordo). Elas controlan todo o proceso que vai desde a xeneración/produción cos eólicos, encoros ou centrais térmicas, ate a distribución. So está nas mans do estado o que non da beneficios, o transporte na REDE ELÉCTRICA.

Son eles os que deciden os prezos a través dun mecanismo absolutamente especulativo nos chamados mercados de futuros, segundo o cal o que vai custar ven determinado polo prezo mais alto entre os diferentes sestemas de produción (eólico, nuclear, térmica, etc.). Establecen umha competencia entre as diferentes formas de xeneración, que permite-lles xustificar os altos prezos.

A iso hai que engadirlle que no Estado Español a electricidade está gravada co tipo máximo do IVE, o 21%, como se fose un produto de luxo cando é un ben de absoluta primeira necesidade. Hoxe por hoxe, é imposible vive sen electricidade; e iso, sábeno.


A solución: nas mans do goberno


Este saqueo das nóminas de maneira directa, a través do consumo diario nos fogares, xuntase a repercusión que vai ter no conxunto da economía polo incremento dos costes de produción, pois xa están anunciados subas de prezos en todos os sectores cunha escalada da inflación que vai empobrecer mais á poboación traballadora.
Fronte a iste ataque ás condicións de vida da clase traballadora e o pobo están-se a levantar propostas desde sectores do goberno (Unidas Podemos) como a redución do IVE, a creación dumha empresa pública ou desde fora, como o BNG, co establecemento dumha tarifa propria dado que, certamente, Galiza é excedentaria na produción eléctrica.

Todo para evitar á raíz do problema, a privatización dun ben esencial, a electricidade que nos tres casos seguiría nas mans do oligopolio, so que cun certo control. Mas non é a solución, só un paliativo a un problema social moi grave.

A electricidade non pode estar en función dos beneficios empresariais, senón nas mans do estado que faga con el como con calquera outro, poñelo en función das necesidades sociais. Por iso a solución, como no caso dos despedimentos en Alcoa, as reformas laborais ou as das pensións, está nas mans do goberno; ou ben, evitar que a suba sexa do 45% e rebaixala ao 25%, como se isto xa non fora un saqueo das nóminas, ou ben resólveo, NACIONALIZANDO A INDUSTRIA ELÉCTRICA.

Ou a electricidade segue sendo propriedade privada das multinacionais ou é propriedade estatal; mas non o estilo francés o italiano, que son empresas estatais parte do mercado mundial da electricidade. Endesa é propriedade de empresa estatal de electricidade italiana, ENEL, que fai parte do oligopolio que saquea os nosos salarios e pensións.

A única nacionalización que rompe o mercado capitalista é a que fai-se ao servizo das necesidades sociais é a que está baixo control dos traballadores e traballadoras, das organizacións veciñais, que fagan como puntualmente teñen feito os traballadores da electricidades gregos ou franceses, cortando a luz aos ricos, e conectando á rede a xente traballadora que non podía pagala.

A solución está nas mans do goberno, un goberno de “coalición” que ten demonstrado que non vai tocar a propriedade privada deste ben necesario. Dará todas as voltas que precise para evitalo, por iso, fai-se imprescindible que as organizacións sindicais, veciñais e sociais levanten unha potente mobilización social UNITARIA para enfrontar o saqueo das nóminas e pensións.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-06-2021 16:06
# Ligazón permanente a este artigo
Pola recuperación dos peiraos
POLA MUNICIPALIZACIÓN DO CHAN E OS SERVIZOS PÚBLICOS

Para o 30 de maio está convocada umha manifestación na Coruña baixo os lemas: EN DEFENSA DO PORTO, E NON Á PRIVATIZACIÓN E VENDA DOS PEIRAOS.

A venda dos peiraos foi um acordo de Estado entre o alcalde do PSOE, daquela Paco Vázquez, e o goberno do PP, Aznar, para financiar a obra faraónica que é o Porto Exterior a raíz do atentado do Prestige; e en vez de que fose financiada polo estado como se fai en outras ocasións (porto exterior de Xixón ou agora Valencia) tiveron a idea de que fose a cidadanía galega e coruñesa a que financiara a obra.

Moitos anos despois, e fronte a tremenda débeda que xerou a obra, volve a festa e a borracheira das recalificacións e a especulación, e o actual goberno do PSOE UP, a través da Autoridade Portuaria, quere facer caixa coa venda dos peiraos.

Sen lugar a dubidas, é um motivo xusto para nos manifestar contra a volta aos dias de “viño e rosas” da privatización do chan e a especulación urbanística a costa do patrimonio da sociedade, mas non o principal.

A poboación traballadora da Coruña e a área metropolitana sufre todos os días a privatización dos servizos públicos de competencia municipal ou supramunicipal, umha política que partillan todos os partidos: todos desde o transporte colectivo ate a recollida do lixo, pasando polo proprio chan urbán a través da ORA, nun“repago” a umha empresa privada polo uso dun ben municipal, que xa pagase en contribucións e impostos sobre os vehículos.

As cidades e as súas areas metropolitanas están construídas ao redor do coche particular, á súa maior gloria. Esta política, ademais de converter nun saúdo a bandeira hipócrita a loita contra o “cambio climático”, supón un novo saqueo, xunto co prezo da vivenda, dos salarios dos traballadores e traballadores, na ORA, as peaxes, o mantemento do automóbil, etc.; porque a alternativa, os buses urbanos ou metropolitanos, en mans de empresas privadas, teñen uns horarios non axeitados as quendas de traballo ou estudo. A primeira hora da maña e pola noite é imposible moverse pola área en transporte colectivo.

Para a veciñanza da Coruña e da Area Metropolitana a xusta loita por uns equipamentos públicos nos peiraos, primeiro, non resolve o problema dos equipamentos nos barrios; e, segundo, uns bos equipamentos nos peiraos sen un transporte publico de calidade e barato, estando como están lonxe de moitos dos barrios (Novo Mesoiro, Os Rosais, Agra do Orzan, Castrillon, ...) e pobos mais dinámicos do resto da Area Metropolitana, xunto coa ORA e os aparcadoiros privados (O Canton, Palexco,...) que os rodea, faría deles, ademais de inútiles para a maioría da poboación lonxe deles, unha illa pública nun mar de privatización do chan.

Corrente Vermella considera que a loita pola re municipalización do chan coa supresión da ORA, a municipalización dos servizos públicos, comezando polo transporte colectivo (buses, tren de proximidades, etc.), etc., vai moito mais aló da recuperación dos peiraos; supón outro modelo de cidade oposto polo vértice ao actual.

Para iso hai que rachar co localismo “vazquista”, municipalista, e apuntar á superación do que nos feitos está superado, os concellos separados artificialmente por interese económicos e políticos. A Coruña fai parte dumha conurbación que a desborda encarando o problema desta maneira, establecendo umha Area Metropolitana baseada na defensa do carácter público dos servizos colectivos e umha coordinación de todos eles.

Un localismo municipalista miope que atenta, mesmo dentro dos limites desta estrutura municipal local actual, contra o proprio financiamento dos concellos. A dispersión da poboación fai que Galiza reciba umhas subvencións estatais moi inferiores ao que lle correspondería, pois fanse dacordo aos criterios do municipalismo castelán: o concello correspondese coa unidade de poboación, cousa que na Galiza non é así.

O localismo municipalista é umha das bases da opresión nacional da Galiza ao manter dispersión poboacional que sustenta o caciquismo, e é parte do sistema que beneficiase dele, o réxime do 78; rachar con ele cuestiona umha das institucións do estado da monarquía, a estrutura municipal centralista.

ACUDE Á MANIFESTACIÓN O 30 DE MAIO, ÁS 12 NA PALLOZA
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 27-05-2021 13:03
# Ligazón permanente a este artigo
Todo o apoio ao pobo palestino!
ALTO AOS BOMBARDEOS SOBRE GAZA

A resistencia ao intento de limpeza étnica no pequeno barrio palestino de Sheikh Jarrah, en Xerusalén, coa expulsión das súas casas de cidadáns e cidadás árabes israelís, detonou unha faísca que se estende por toda a Palestina histórica: a resistencia heroica e histórica alcanza agora todos os recunchos, a despeito da brutal violencia sionista. E a solidariedade internacional avanza.

Desde Gaza, a resistencia enviou un recado para tentar cesar a ofensiva brutal en Xerusalén. Agora, a estreita e empobrecida Franxa, baixo cerco criminal hai case 14 anos, sangra unha vez máis. Desde o 10 de maio, os dous millóns de palestinos que viven en Gaza están baixo o bombardeo masivo sionista.

Acurralado, Israel postergou 30 dias unha audiencia sobre as expulsións en Sheikh Jarrah, o que demostra a forza da resistencia. Se non se aplaca, pode impedir de feito a continuidade dese proceso, non só no barrio senón en toda Palestina. Hai varios outros lugares que enfrontan a mesma situación, como Silwan, tamén en Xerusalén. E hai ameazas de expulsión tamén en cidades ocupadas en 1948 durante a Nakba.

Desde que o 2005 o Estado sionista retirou os 8.000 colonos que vivían en asentamentos na estreita Franxa -por entender que era moi custoso en termos militares mantelos e o retorno non compensaba-, o camiño estaba aberto para os masacres, sen risco de alcanzar a eses colonos. En 2006, Hamas venceu democraticamente as eleccións e pasou ao comando da estreita Franxa. Israel decretou pouco despois o bloqueo asasino que impón aos palestinos de fame, frío, miséria, unha “dieta forzada” nas palabras dunha dirixente sionista. O cerco conta con axuda da ditadura exipcia. O resultado é que a metade dos nenos enfronta desnutrición crónica. E a partir de decembro de 2008, bombardeos e masacres.

Entre aquel final de ano e o comezo de 2009 ocorreu a primeira ofensiva violenta por parte de Israel, que se tornaría normal. Foron 1.400 mortos en pouco máis de 30 días. A infraestrutura destruída -escolas, hospitais, casas, servizos básicos- nunca puido ser reconstruída. En 2012, novo ataque, por unha semana, e 150 vidas palestinas perdidas, ano en que a ONU afirmou en informe que a crise humanitaria eran tan dramática que Gaza se tornaría inabitável en oito anos (até 2020).

E en 2014, durante 51 días de bombardeos e operacións terrestres, 2.200 palestinos foron masacrados, entre eles 530 nenos. En 2018, o Día da Terra palestina –o 30 de marzo- marcou o inicio da Gran Marcha do Retorno. Francotiradores sionistas e as súas bombas non perdoaron nin sequera a médicos, enfermeiros e xornalistas, pola contra, tíñanos na mira. Até o 31 de decembro do mesmo ano, máis de 159 mortes e 20.000 feridos. Con todo ese histórico, moita xente en Gaza perdeu pernas, brazos, visión.

Unha vez máis, a falsa alegación é que responden o partido político Hamas, cando en realidade é unha acción máis como parte da continua limpeza étnica que se iniciou coa Nakba; a catástrofe palestina que supuxo, coa expulsión das súas terras de 75% da poboación palestina, a creación do Estado de Israel co apoio expreso das grandes potencias do momento, a URSS e os USA.

Os actuais bombardeos cuentan, unha vez máis co apoio tacito ou expreso da maioria das potencias imperialistas, os EEUU e a UE, que algúns como o goberno “progresista” español esconden tras unha suposta “equidistancia”. Como se pode ser tan hipócrita para comparar as armas dun dos exércitos mellor armados do mundo coas pedras e os foguetes artesanais palestinos?.

O pobo palestiniano levanta a reivindicación fundamental de retorno ás terras de onde foron e continúan sendo expulsados. Na estreita franxa, en torno de 80% dos case dous millóns de habitantes son oriúndos de aldeas destruídas na Nakba. Integran, por tanto, o continxente de cinco millóns de refuxiados nos países da contorna, Libano, Siria e Xordania. Aínda co agravamento da represión israelí, a resistencia segue.

O apoio dos gobernos e da UE aos bombardeos fai necesario a unidade das forzas políticas, sociais e sindicais, que impulsen a mobilización polo illamento do Estado Sionista de Israel, ate o seu illamento comercial e diplomático total.

Solidariedade incondicional co pobo palestino e a súa lexítima resistencia, ao mesmo tempo que repudia leste outro bombardeo israelí!


Por un Estado único palestino, libre, laico, democrático e non racista, con dereitos iguais a todos e todas que queiran vivir en paz co pobo palestino.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 17-05-2021 17:24
# Ligazón permanente a este artigo
Neste 1º de Maio FRENTE A NOVA RECONVERSIÓN INDUSTRIAL

UNIDADE NA LOITA CONTRA OS GOBERNOS E A PATRONAL

A onda de ERTEs, EREs, despedimentos, peches de empresas e ataques os direitos dos traballadores e traballadoras (Candido Hermida, Industrias Caamaño) atinge a toda Galiza, mas especialmente o norte, as provincias de Lugo e Coruña, onde concentrase toda a industria da enerxia (Refinaria, Termicas, ...) ou de alto consumo electrico (Alcoa/Aluiberica, Ferroaltántica, etc.).

Esta onda supón unha nova “reconversión industrial” que ven a profundizar nas feridas deixadas na que fixeron nos 80, cando co peche de grandes industrias do naval, da siderurxia, das quimicas, provocaron unha onda emigratoria e deixaron comarcas enteiras baixo minimos (Ferrolterra!). Agora, tras a sua suposta loita contra o “cambio climático” ou “axenda 2030”, veñen cumha nova “reconversión índustrial” que ameaza con extender o desastre social de Ferrol a outras comarcas como a de A Coruña.

Para enfrentar esta nova “reconversión” hai que construir a unidade da clase traballadora na loita. Frente un plan de desindustrialización fomentado conscientemente pola Xunta do PP, no collen respostas illadas umha doutra, é preciso un calendario de mobilizacións acordado en asembleas de centros de traballo, ate rematar co “ovo da serpe”, a ¨Xunta do PP.

O mantemento do papel subsidiario do pobo traballador galego na división do traballo internacional é umha política de estado e da Unión Europa, no que acordan tanto o PP como o goberno de PSOE-Unidas Podemos. Que non sexan hipócritas!, se realmente quixeran loitar contra os desastres ecolóxicos Galiza, por exemplo, tería un sistema de transporte colectivo digno que retirara coches privados das rúas, e non o que existe hoxe, un transporte mínimo e caro que é un insulto à clase traballadora que ten que levar o coche ate a cociña, co custe que ten.

Do mesmo xeito que a pandemia de Covid serviulles para profundar na destrución dos servizos públicos, nomeadamente da Sanidade posta contra as cordas polos recortes e as privatizacións feitas estes anos, a loita contra o cambio climático esta a ser o argumento para a desindustrialización da Galiza coa destrución de miles de postos de traballo que obriga á xuventude galega á emigración.

A loita contra contra a reconversión industrial na defensa dos miles de postos de traballo, a loita contra a destrución dos servizos públicos e a sua mellora, e un por un desenvolvemento sustentable é inseparable da loita polos direitos nacionais da Galiza, que lle permita organizar a sua economía a partir da nosa realidade e as necesidades do pobo traballador galego.

O proceso de reconversión industrial que agochan tras o que os gobernos chaman “a axenda 2030” é común a toda a UE, e nas consecuencias sociais é decisivo o peso de cada estado. Por exemplo, mentres na Galiza péchanse as Térmicas de Meirama e As Pontes, como as de Teruel ou Ponferrada, o capital alemán mantén térmicas abertas e importa carbón polaco; ou a apertura dumha gran térmica en Tanger (Marrocos). Mas isto supón a importación de enerxía por parte do Estado Español; como se non estiveran no mesmo planeta e non contaminaran a atmosfera!

Esta unidade dos capitalistas europeos ao redor do mesmo plan fai necesaria a unidade da clase traballadora e dos pobos europeos e do Estado Español, a partir do recoñecemento expreso do direito das nazóns á sua autodeterminación, construíndo un forte movemento baseado na mobilización na rúa; chamar a confiar nas institucións cara un posible cambio só supón desviar a loita da única saída, a ruptura co Rexime do 78 e a UE.

Frente a unidade reaccionaria dos capitalistas europeos e os seus gobernos, Corrente Vermella aposta pola unidade na loita da clase obreira europea, galega e a do resto do estado español, cara a conquista dunha Republica galega e dumha Federación de Republicas Ibéricas no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa, que rompa con esta Unión Europea capitalista e o réxime do 78.

O 1ª de maio, día no que debería visualizarse a unidade da clase obreira, as loitas de todos os días perden o protagonismo frente ás siglas. Asi, as cúpulas sindicais, despois de meses loitar unidas nas empresas, poñen as traballadoras e traballadores na obriga de ter que escoller con quen se quere manifestar?, cando a unidade fainos mais fortes para loitar e derrotalos.

- CONTRA A RECONVERSIÓN INDUSTRIAL, DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO
- CONTRA A DESTRUCIÓN DOS SERVIZOS PÚBLICOS, NACIONALIZACIÓN DO PRIVATIZADO
- NACIONALIZACIÓN DA INDUSTRIA BAIXO CONTROL DOS TRABALLADORES E TRABALLADORAS.
- PLAN CONTRA O CAMBIO CLIMÁTICO AO SERVIZO DAS NECESIDADES SOCIAIS DA POBOACIÓN TRABALLADORA
- POLA SOBERANIA NACIONAL
- POLA FEDERACIÓN DE REPÚBLICAS IBÉRICAS E OS EE UU SOCIALISTAS DE EUROPA

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-04-2021 19:48
# Ligazón permanente a este artigo
por umha sanidade 100% pública
PAREMOS A NA RÚA A DESTRUCIÓN DA SANIDADE PÚBLICA

A Pandemia da Covid demonstrou o que moitos levamos anos denunciando, as políticas de recortes e privatizacións levadas a cabo polos gobernos do PSOE e do PP a nivel central, e da Xunta na Galiza, son criminais; non so polo virus, senón por aquelas persoas que sofren outras doenzas e deixaron de seren atendidas. Cando o sistema tivo que facer fronte a un feito imprevisible, saltou polos aires, e foi incapaz de protexer á poboación.

Un ano despois do comezo da pandemia, a Xunta do PP está aproveitando-a para profundar no seu proxecto de liquidar a sanidade pública, pechando a Atención Primaria, impoñendo a “atención telefónica”,... Non é que o PP xestione mal, senón que xestiona ben para o que foi posto ao fronte da Xunta, destruír a sanidade pública, e enriquecer aos donos da sanidade privada e dos centros de maiores.

Feijoo non podería facer isto se non contara co aval legal que o goberno central mantén vixente. A privatización da sanidade comezou cando o goberno de Aznar pactou co PSOE a lei 15/97, onde establecese a “nova forma de xestión dos servizos sanitarios”; por esta porta entraron ás primeiras privatizacións.

Esta porta agrandouse cando estes dos partidos reformaron ás agachadas, con nocturnidade e aleivosía, o artigo 135 da Constitución, establecendo a obrigatoriedade do pago dos interese da débeda pública contraída para resgatar os bancos, por riba dos gastos sociais. Estas medidas xunto co control do gasto público imposto pola UE, resultou nos sistemáticos recortes no gasto nos servizos públicos en xeral, e nos socio sanitarios en concreto.

As consecuencias laborais e sociais destas políticas son denunciadas polo persoal da saúde, perda de postos de traballo, precariedade e piores condicións de traballo, privatización de moitos servizos que obrigan a cada vez mais persoas a ir cara os servizos socio sanitarios privados (sanidade e residencias de maiores privadas).

Esta é a realidade que o virus do Covid achou, o que transformou unha pandemia sanitaria nunha pandemia “social e económica”.

- A primeira condición para reconstruír uns servizos socio sanitarios públicos é a derrogación da lexislación na que sustentase as políticas dos gobernos, a lei 15/97, o artigo 135 da Constitución e o control do gasto publico.

- A segunda condición, é a renacionalización de todos os servizos privatizados, incluídas as residencias de maiores, entregadas á xestión privada como os historiais sanitarios da cidadanía, así como dos hospitais construídos e baixo a xestión de empresas ás que a Xunta ten que pagarlles millóns de euros. Así mesmo, a ruptura dos acordos coas clínicas e hospitais privados, aos que derívanse cada vez mais casos, no camiño da sua nacionalización.

- A terceira condición é a nacionalización da industria farmacéutica. Como estase a demostar co desastre da vacinación da Covid no mundo, fai-se mais evidente que nunca que esta industria so está a procura do negocio a costa da vida das persoas; é como considerar que a industria do armamento mira pola paz.

Só sacando as mans dos bancos, fondos voitres e aseguradoras da saúde convertida en negocio, a sociedade poderá ter uns servizos socio sanitarios 100% públicos, e axeitados ás necesidades sociais e baixo o control do persoal da sanidade e a cidadanía.

A convocatoria do 21 de abril, aínda sendo necesaria, chega tarde. Desde abril do ano pasado, cando os traballadores e traballadoras da área de Pontevedra, con Cobas, Prosagap e Cesm, saíron á rúa para denunciar as condicións nas que traballaban en plena pandemia, pasaron moitos meses e loitas (concentracións diante de centros de Atención Primaria, folga en Urxencias de Compostela, etc.). Era nese momento de indignación, cando houbo que unificar as loitas, e as organizacións que compoñen Sos Sanidade negáronse, chegando a boicotear as de Pontevedra.

Como a Xunta e o goberno Central seguen nas mesmas de destruír a sanidade pública, saír á rúa un día o ano non basta para frear o que é un plan a longo prazo, o da súa destrución; é preciso facer un verdadeiro calendario de mobilizacións a partir de asembleas nos centros de traballo (Hospitais, Atención Primaria, Residencias de Maiores, etc.), chamando á cidadanía a sumarse desde os seus organismos (asociacións veciñais, asociacións culturais, centros sociais, etc.).

Como demonstrou a Covid, na defensa dos servizos socio sanitarios públicos xogamos-nos directamente a vida.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-04-2021 19:14
# Ligazón permanente a este artigo
Galiza nazon, autodeterminación
Se algo demonstrou-se entre o 1 e o 3 de Outubro de 2017 nas ruas cataláns, é que o réxime do 78 non está disposto a dar a menor marxe á consecución dos direitos nacionais de Galiza, Euskadi e Catalunya. Baixo o berro de “aporeles”, disciplinaron-se todas as institucións do estado, incluido o rei, nun proceso represivo que rematou con miles de detidos, centos de feridos, exiliados e presos.

Na Galiza, tras deixar pasar a oportunidade da Xunta Bipartita o PP ven de aplicar as politicas de recentralización determinadas polo capital e o estado español; xa é un lugar común afirmar que nestes 12 anos non fixeron nin umha nova transferencia de competencias, deixando claro cal é o seu proxecto; seguir como exportadora de man de obra e materias primas.

A perda de miles de habitantes pola emigración, a desindustrialización sistemática e programada da economía galega, a privatización e destrución dos servizos públicos, agudizado coa pandemia, a introdución de proxectos de megaminaria, a instalación irracional e especulativa de enerxía eólica, etc., son a expresión dumha política que non é exclusiva do PP.

O mantemento do papel subsidiario do pobo traballador galego na división do traballo internacional é umha política de estado e da Unión Europa, no que acordan tanto o PP como o goberno de PSOE-Unidas Podemos. Por elo, é fundamental para eles manter a “unidade” da “patria española”. Política que partilla o fundamental do capital galego, desde o multinacional como Inditex, a conserva dos Jealsas ou o capital do aluminio como os Cortizos, Exlabesas e demais, como o que se move no ámbito nacional.

Todos eles partillan o mesmo proxecto de seren “cola de león” e non “cabeza de rato”. Por iso é ilusorio esperar outra cousa que editoriais de La Voz de Galicia, tan antidemocráticos e antigalegos como sempre.

Mas tamén partillan algo que é común a todos os capitalistas españois e europeos; a nova reconversión industrial agochada tras a loita contra o “cambio climático”. Do mesmo xeito que a pandemia de Covid serviulles para profundar na destrución dos servizos públicos, nomeadamente da Sanidade posta contra as cordas polos recortes feitos todos estos anos, a loita contra o cambio climático esta a ser o argumento para a desindustrialización da Galiza, especialmente no Norte de A Coruña e Lugo, e a destrución de miles de postos de traballo, obriga á xuventude galega á emigración.

O desenvolvemento industrial destas zonas baseouse na instalación de industria enerxética, as Térmicas, e pesada (a que agora chamase “electro intensiva”), ambas moi contaminantes, ao servizo da exportación de produtos para outra zonas onde instalábanse industrias menos contaminante e con maior valor engadido. O caso de Alcoa é paradigmático, na Galiza están as plantas de aluminio primario, mais contaminantes; o resto están en Euskadi ou Alicante. Pasa igual coa Refinaria da Coruña, ENCE, Ferroatlántica ou calquera outra das grandes industrias instaladas na Galiza e propiedade de capital alleo.

A loita contra a destrución dos servizos públicos e a sua mellora, contra a reconversión industrial na defensa dos miles de postos de traballo e un por un desenvolvemento sustentable é inseparable da loita polos direitos nacionais da Galiza, que lle permita organizar a sua economía a partir da nosa realidade e as necesidades do pobo traballador galego.

Mas o proceso de reconversión industrial que agochan tras o que os gobernos chaman “loita contra o cambio climático” é común a toda a UE, e nas consecuencias sociais é decisivo o peso de cada estado. Por exemplo, mentres na Galiza péchanse as Térmicas de Meirama e As Pontes, como as de Teruel ou Ponferrada, o capital alemán mantén térmicas abertas e importa carbón polaco; ou a apertura dumha gran térmica en Tanger (Marrocos). Mas isto supón a importación de enerxía por parte do Estado Español; como se non estiveran no mesmo planeta e non contaminaran a atmosfera!

Esta unidade dos capitalistas europeos ao redor do mesmo plan “contra o cambio climático” fai necesaria a unidade da clase traballadora e dos pobos europeos e do Estado Español, a partir do recoñecemento expreso do direito das nazóns á sua autodeterminación, construíndo un forte movemento baseado na mobilización na rúa; chamar a confiar nas institucións cara un posible cambio, como demostra os acontecementos cataláns só supón desviar a loita da única saída, a ruptura co Rexime do 78 e a UE.

A proposta que fan algúns de Republica Federal no Estado Español para se xustificar de non defender o direito a decidir das nazons, é umha falacia; a federación non se decreta desde as cúpulas, senon que parte da soberanía das nazons para se federar ou non.

Frente a unidade reaccionaria dos capitalistas europeos e os seus gobernos, Corrente Vermella aposta pola unidade na loita da clase obreira europea, galega e a do resto do estado español, cara a conquista dunha Republica galega e dumha Federación de Republicas Ibéricas no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa, que rompa con esta Unión Europea capitalista e o réxime do 78.

CONTRA A DESTRUCIÓN DOS SERVIZOS PUBLICOS, NACIONALIZACIÓN DO PRIVATIZADO.

CONTRA A RECONVERSIÓN INDUSTRIAL, DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO.

NACIONALIZACIÓN DA INDUSTRIA BAIXO CONTROL DOS TRABALLADORES E TRABALLADORAS.

PLAN CONTRA O CAMBIO CLIMÁTICO AO SERVIZO DAS NECESIDADES SOCIAIS DA POBOACIÓN TRABALLADORA
POLA SOBERANIA NACIONAL.

POLA FEDERACIÓN DE REPÚBLICAS IBÉRICAS E OS EE UU SOCIALISTAS DE EUROPA
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 17-04-2021 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
Apoio á folga xeral do 10M
Apoio á folga xeral do 10M em Ferrol, Ortegal e Pontedeume

Extender a folga na defensa dos postos de traballo na Galiza


Para o mércores 10 de marzo, Dia da Clase Obreira Galega, CCOO, UXT e CIG convocan á Folga Xeral nas comarcas de Ferrolterra, Ortegal e Pontedeume diante da situación de "emerxencia social" provocada polos peches de Siemens-Gamesa e Central das Pontes, que veñen a sumarse á falta de carga de traballo en Navantia ou o peche fai dous anos de Poligal e Ere de Galicia Téxtil... e tantas outras mais.

Corrente Vermella apoia esta convocatoria e chama a todos e todas as traballadoras a participar activamente nas mobilizacións.

Embora consideramos que esta folga xeral ten que extenderse en Galicia en defensa da industria galega e contra os peches e destrucción de miles de postos de traballo; a situación das comarcas afectadas ven de lonxe, desde a reconversión industrial dos 80 e o incumplimento total das promesas de reindustrialización dos sucesivos gobernos, tanto os do PSOE como os do PP.

A sua situación é dumha marxinación absoluta, desde o peche de empresas e comercios ate o insultante illamento ferroviario, tanto polo norte, coa Mariña Lucense e Asturias, co Feve, como co resto de Galiza a través do Eixo do Atlántico; illamento que agravouse coa xustificación da pandemia que resultou no peche DEFINITIVO das liñas anteditas.

Mas, tamén consideramos que o carácter local desta folga non resposta ao que está a acontecer desde fai anos na industria galega, coa espada de Damocles sobre a chamada “electro intensiva” e a ameaza constante de peche nas fábricas de Alcoa (teñan o nome que teñan, Parter, AluIberica, ... , pois todo é Alcoa) na Coruña, San Cibrao e Avilés.

Os traballadores e traballadoras de Alcoa levan anos loitando na defensa dos seus postos de traballo, ollaron como a empresa vai vendendo a cachos, primeiro Alcoa Coruña e Avilés a Parter e ista a Riesgo, despois San Cibrao, aló menos unha das suas seccións que era case a metade do cadro do persoal.

E en todos os casos, a teima das cúpulas sindicais é a que levou ás comarcas que van a Folga á situación actual: NON VOS PREOCUPEDES confiemos nos gobernos, van encontrar inversores industriais, compradores das empresas, asinemos a “paz social” na confianza de que van traer agasallos como os Reis Magos no nadal. Desde os 80 escoitando estas promesas, e AGORA estamos como estamos, numha situación de “emerxencia social”.

Por iso, desde Corrente Vermella consideramos que só existe um berro común: NINGUNHA CONFIANZA NOS GOBERNOS que levan 40 anos mentindo!


Sen industria non ha futuro!

A Folga Xeral de Ferrolterra, Ortegal e Pontedeume ten que ser un primeiro paso na convocatoria XA en toda Galiza, dumha Xornada de Loita contra a destrución de postos de traballo e a precariedade na empresa privada e na administración, construida desde as asembleas de centros de traballo, estudo,…

Os traballadores e traballadoras de Alcoa, de Siemens Gamesa, de Endesa,... non son os únicos que están en loita por eses motivos. Na administración pública miles de traballadores/as interinos e interinas están en loita pola estabilidade no emprego, mentres as traballadoras do Consorcio de Igualdade están en folga contra o ERE encuberto que a Xunta quere meter na empresa, que suporía o despedimento de centos de traballadoras en Centros de Dia, Galiñas Azuis, etc.

A eles súmanse as loitas de URBASER Santiago, Indra, Extel, ... ademáis das mobilizacións que protagonizan as traballadoras e os traballadoras da sanidade publica no Meixoeiro de Vigo, na área de Pontevedra, en centros de Saúde de todas Galiza, que sufren como ninguén as consecuencias dumha pandemia sanitaria que os gobernos, coa sua incapacidade, converteron numha “pandemia social e económica”. E as que están por vir!.

A pandemia “social e económica” so está dando os seus primeiros pasos. Hoxe son os traballadores e traballadoras da hostalaría e o comercio as que, froito da precariedade laboral na que vivían antes da crise e polas políticas reaccionarias da Xunta, están maioritariamente ou no desemprego ou en ERTEs; mas mañan pode ser calquera sector que os empresarios consideren que non é rendible.

A única perspectiva en primeiro lugar, pola NACIONALIZACIÓN DAS EMPRESAS EN CRISE, mas non umha nacionalización “transitoria” para despois, umha vez saneada a empresa co diñeiro de todos e todas, venderlla ao mellor postor, senon unha NACIONALIZACIÓN BAIXO CONTROL OBREIRO, que desde a conservación dos postos de traballo planifique a transición ecoloxica.

En segundo lugar, a pandemia puso de manifesto a debilidade dos servizos públicos, moitos deles en desmantelamento, para enfrenta-la; é preciso a RENACIONALIZACIÓN E FORTALECEMENTO DOS SERVIZOS públicos, que manteña todos os postos de traballo ate cubrir TODAS AS NECESIDADES SOCIAIS en saúde, educación, transportes, etc.

A UE vai destinar 140 mil millóns de euros para darllo ás empresas, rescatalas como fixeron no 2008 cos bancos, para facelas rendibles e todos os partidos xa están en liortas entre eles para ver quen dos seus amigos capitalistas “xestionan” (levan-se) eses cartos.

Ou sexa, que os gobernos non mintan, diñeiro hai para salvar os postos de traballo e para defender os servizos públicos golpeados polos mesmos que pechan Alcoa, Siemens Gamesa, Poligal,... O problema é que eles optan por resgatar ás empresas, caiga quen caiga, pois a UE xa puxo condicións á entrega dese diñeiro: so ten que ser para reactivar empresas, non para refinanciar servizos ou nacionalizar empresas en crise.

Se quixermos gañar, porque a situación de “emerxencia social” non da para medias tintas, hai que rematar coas convocatorias a golpe de asubío, que deixan nas mans das cúpulas sindicais os seus limites; son elas as que deixaron pasar todo este tempo e son elas as que chamaron sistematicamente a confiar nos gobernos que mentiron.

A construción desa Xornada de Loita, no cadro dun Plan de Mobilizacións contra o desemprego e a precariedade ten que facerse desde os centros de traballo, de estudo, barrios e vilas, en asembleas abertas onde se discutan e aproben os obxectivos e a duración da loita.

As organizacións políticas e sindicais da clase traballadora, o sindicalismo de clase e combativo teñen que se pór á tarefa da construción desa Xornada e dese Plan de Mobilizacións, pois sem industria non há futuro para ningum sector da sociedade.

Corrente Vermella só confía na capacidade loita da clase traballadora, e chama á poboación traballadora a non fiar NUNCA nas promesas dos governos que traballan para o inimigo, o capital e as grandes multinacionais.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-03-2021 17:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0