A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

ALCOA: A LOITA POLA NACIONALIZACIÓN CONTINUA
O preacordo asinado en Madrid entre os Comités de Coruña e Avilés, CCOO e UXT, e a empresa, so ten que significar umha prorroga para conquistar a única garantía do mantemento do 100% dos postos de traballo, a nacionalización da empresa.

Ante a cerrazón desta, cuxos planes reais aínda están por descubrir, e o silencio cómplice do goberno, que consideraba a nacionalización como "comunismo", este preacordo pode dar un pouco de oxixeno tras mais de dous meses de loita, a condición de manter a tensión da loita, e estendela a outras empresas ameazadas como Ferroatlántica ou Bricodepot.

Pola contra, se o que realmente pretendese co preacordo é soltar presión, e abrir unha rolda de negociacións para procurar recolociacións ou prexubilacións, a sua sinatura é abrirlle as portas á empresa para que acade os seus obxectivos.

Por último, pode ser unha trampa que destape os verdadeiros obxectivos da empresa, que esta comprométase á manter 286 postos de traballo e investir 20 millóns de euros en mellorar as instalacións. Non será que o obxectivo real de Alcoa era "desfacerse" dumha parte dos cadros de persoal, os que teñen mais antigüidade (prexubilizacións), para despois reflotala con novos traballadores / as sen conquistas e absolutamente precarizados, como acontece xa en moitas outras industrias e empresas?.

Sexa o que sexa, a única garantía de manter os postos de traballo, con condicións dignas, é loitar pola nacionalización de Alcoa.

Este é o único sentido que pode ter o preacordo, recuperar forzas, e traballar xunto co resto da clase obreira, comezando polos ameazados polos mesmos ataques de despidos e precarización, para respostas dun xeito unido aos ataques o emprego que están se a dar na Coruña (Ferroatlántica, Bricodepot, Comcor...), Galiza (Ere Citroen, Sanidade publica, etc.) e o Estado Español (Vestas, CEMEX, Vodafone, etc.).

As cúpulas sindicais teñen que deixar moi claro que o centro do preacordo non é para negociar postos de traballo por indemnizacións, como xa nos teñen acostumado; senón para preparar novas loitas en defensa de TODOS OS POSTOS DE TRABALLO, haxa ou non inversor.

Non será hora de facer umha reunión de comités afectados polos despidos, Alcoa, Térmica, Bricodepot, Comcor, Vodafone, La Voz, Ferrotlántica... E convocar umhas mobilizacións conxuntas, na defensa de TODOS OS POSTOS DE TRABALLO? Que van deixar A Coruña nun sitio onde non se vai recolocar nin deus, porque non haberá postos de traballo: La Toja Culleredo pechárona tamén coa promesa de recolocacións, e abriron no solar (especulación) un Outlet onde traballan algúns dos de La Toja; os demais carne de emigración e subemprego.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 18-01-2019 08:38
# Ligazón permanente a este artigo
MANIFESTACIÓN A CORUÑA, APOIO A ALCOA
contra a perda de postos de traballo

UNIDADE DAS LOITAS


Os e as traballadoras de Alcoa levan mais de dous meses de loita en defensa dos seus postos de traballo, e o unico que encontran como resposta dos gobernos que resgatan bancos e autestradas, deixar facer ás empresas ou como moito marear a perdiz prometendo “compradores”; porque o de intervir empresas, nacionalizando-as, para garantir os postos de traballo é "comunismo", como din a ministra.

Este peche non cae en "ceo sereo". Nos últimos tempos asistimos a unha cadea de peches e EREs; La Voz de Galicia, Ferroatlantica Cee, ameaza sobre as Centrais Térmicas, Bricodepot e Comcor na Coruña, que se veñen a sumar aos destruidos o longo da crise, como os 6000 que desapareceron na sanidade ao servizo da sua privatización. Xunto os EREs na empresa privada, o ano pasado as cupulas de CCOO, UXT e CSIF asinaron un ERE encuberto na Administración que supon a perda de miles de postos de traballo.

Esta é a realidade que enfrenta a clase traballadora galega e española; froito dumha crise que xeraron os empresarios e banqueiros e que estamos pagando toda a clase traballadora, uns cos postos de traballo (Alcoa, Ferroatlántica, e as que veñan), outros coa precarización absoluta das condicions de traballo (na Galiza aumentaron un 30% os contratos de semana e dia), e todos e todas cos servizos publicos, onde a perda de postos de traballo supon a sua destrucción para a privatización. E despois de traballar 40 anos, quedarannos umhas pensións públicas de miseria, a maior beneficio dos mesmos que xeraron a crise, os bancos e grandes empresarios.

O pasado mes de decembro o pobo traballador de Vigo saiu á rúa masivamente contra a destrucción da sanidade; fai dous dias milleiros de persoas en Santiago polo mesmo motivo. Hoxe na Coruña contra o peche de Alcoa, ... Ate cando imos respostar co "salvese quen poda" ante o que é un plan de conxunto de todos os gobernos, a Xunta e o Central: empobrecer á clase traballadora e o pobo para beneficiar os mais ricos.

O "salvese quen poda" é a mellor garantía de que aqui "non se salva nin deus". Aprendamos do pobo traballador francés, non esperaron catro anos a "votar"; eles non loitan para protestar e irse para casa, esperando do "politico" de quenda boas palabras; ELES LOITAN PARA GAÑAR.

Frente a un plan de conxunto do que é parte o peche de Alcoa, só podemos dar umha resposta unitaria. Todos os sectores en loita, desde Alcoa ate a Sanidade, pasando polos pensionistas, as mulleres -agredidas dia si e dia tamen-, a xuventude ten que construir desde a base, desde os centros de traballo e estudo, desde os barrios e as vilas, umha XORNADA DE LOITA RECONDUCIBLE (TODOS OS DÍAS VOTASE EN ASEMBLEAS A CONTINUIDADE OU NON DA LOITA), ATE DERROTAR Á XUNTA DO PP E O GOBERNO DO PSOE.

Ambos os dous son os responsabéis das sucesivas reformas laborais, de pensións, dos recortes (artigo 135 da Constitución),... que truxeronnos ate aquí, e que este goberno negase a derrogar. So a derrogación das reformas, dos recortes e as medidas legais que os avalan, garante que as conquistas non sexan efêmeras.

Ademais, a unica maneira de defender os postos de traballo ameazados significa sacar das mans privadas e a lóxica do beneficio ás empresas. Por iso nacionalizar Alcoa, e as empresas extratéxicas como as eléctricas, parar as privatizacións dos servizos públicos e renacionalizar todo o privatizados, defender as pensións publicas, etc., é a principal garantía da sua continuidade.

É tarefa das organizacións sindicais, sociais e politicas que rexeitamos os plans de empobrecimento social dos gobernos, poñernos a traballar neste sentido.

Corrente Vermella chama a participar na manifestación de apoio aos traballadores / as de Alcoa, o domingo 13 X, ás 12 na Palloza (A Coruña).
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-01-2019 10:48
# Ligazón permanente a este artigo
Unidade contra a destrucción da Sanidade Pública
A semana pasada manifestáronse 40.000 personas en Vigo pola dignidade da sanidade pública, trala dimisión de 25 cargos da área sanitaria de Vigo a primeiros de decembro polo deterioro da atención primaria sanitaria.

As urxencias de Santiago, o personal das ambulancias, as plantillas dos Puntos de Atención Continuada, a atención primaria, o personal precario da sanidade, e colectivos como a Marea Branca e a Coordinadora Antiprivatización da Sanidade Pública levan moito tempo denunciando e mobilizándose para defender un dereito tan básico como o da saúde.

Pódese dicir que os conflitos levan bastante tempo sendo constantes tanto en Galicia coma no resto do Estado, onde recentemente houbo mobilizacións desde Catalunya ate Andalucía.

Tamén fai unhas semanas que vimos ós chalecos amarelos de Francia arrancarlle ó seu goberno (tan austericida coma os nosos) concesións bastante significativas: em catro semanas de mobilizacións acadaron mais que con catro anos de “preguntas parlamentarias”. Demonstrase asi que mobilizarse funciona, cando as consignas políticas son claras.

Personal que reclama estabilidade, máis medios e plantilla e xente usuaria que non poden facer fronte ós repagos de medicamentos ou derivacións a centros privados,... Todas estas protestas teñen en común a denuncia e loita contra os recortes e privatizacións que está a sufrir o sistema sanitario público, as políticas de austeridade que fomenta a UE e que os gobernos centrais e da Xunta non teñen ningún reparo en aplicar baixo o paraugas do artigo 135 da Constitución e da Lei 15/97.

Pero se queremos unirnos para acadar unha sanidade 100% pública, gratuíta e universal, con condicións laborais axeitadas para que as plantillas desenvolvan o seu traballo, non ten sentido confluír con organizacións como PSOE (lembremos, o partido do governo central), CCOO e UXT que todos estes anos demostraron que non están contra as privatizacións nin contra os recortes, nin polas condicións do personal sanitário; son parte da aplicación da lei 15/97 e do artigo 135 da Constitución.

A estes so interessa-lles o que poda desgastar eletoralmente o gran destrutor da sanidade, o PP e Feijoo mas non recuperar o privatizado e parar a destrucción da sanidade: o PP hai que botalo, mas non para substituir um privatizador por outro. Por isso, bem lles ven as mobilizacións illadas umha doutra, para pressionar e desgastar, mas non para gañar. A única maneira de parar a destrucción da sanidade pública é loitar ate gañar.

Por isto, dende Corrente Vermella, que fai parte da LIT-CI, chamamos a todas aquelas organizacións que si defenden a sanidade pública a romper cos privatizadores (PSOE, CCOO e UXT) e a traballar para organizar unha xornada de loita unitaria contra o desmantelamento da sanidade pública e recuperación do privatizado.

Os colectivos, activistas e organizacións que participamos nestes movementos debemos fomenta-la unidade de todas esas loitas en base á esixencia da derrogación do artigo 135 da Constitución e da Lei 15/97. A destrucción da sanidade e a sua privatización é umha politica de estado, que estase a levar adiante desde alo menos 1997, polos sucessivos governos. Por isso, goberne quen goberne, a sanidade defendesse.

Corrente Vermella chama á poboación traballadora a participar na manifestación convocada pola Comisión de Centro do CHUS (Centro Hospitalario Universtario de Santiago), o vindeiro 9 de xaneiro, ás 19 h, na Pza Roxa de Compostela.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 02-01-2019 20:57
# Ligazón permanente a este artigo
Alcoa non se pecha

NACIONALIZACIÓN BAIXO CONTROL OBREIRO

Os e as traballadoras de Alcoa de A Coruña e Aviles comezaron umha loita contra o peche das fábricas que pretende a multinacional ianqui, depois de se embolsar 1 mil millóns de euros en subvencións e de non investir nin un duro na mellora das instalacións.
Polas condicións concretas da produción de aluminio, en fornos, desde o comezo da loita o cadro de persoal ten que mantelos encendidos, pois de non seren así, o metal solidificaríase e recomezar a atividade daría argumentos para o peche das fábricas: o custe de reiniciar os traballos sería altísimo.
Esta é umha primeira demonstración práctica de para que serven realmente os empresarios, á hora do traballo: para se embolsar os beneficios... porque a produción é cousa dos traballadores e traballadoras. Umha fábrica pode funcionar sen que os empresarios existan.
Mas para mante-la produción son precisas materias primas, combustible, electricidade, etc..., a patronal de conxunto pode asustarse do exemplo de que non serven para nada, e boicotear a chegada dos elementos imprescindibles para o funcionamento da factoría, paralizando desde fora o que os traballadores desde dentro, manteñen viva.
Fronte a elo faise necesaria a esixencia de que o estado fágase cargo de manter o traballo, aportando os insumos necesarios para ese funcionamento, garantindo con feitos e non con palabras e pactos, todos os postos de traballo.
A suma de ambas medidas, a dos traballadores / as e o estado, chamase “nacionalización baixo control obreiro”. O Estado faise cargo do que os traballadores / as xestiona; mais claro a auga.


A solidariedade da clase traballadora

A perda de postos de traballo están á orde do día, non so en Alcoa e outras industrias como Vestas León fai pouco; mas tamén nos servizos públicos, como a sanidade, a educación, servizos sociais,... ou grandes empresas como hospital privado POVISA en Vigo, que ameaza co despido de 1500 traballadores e traballadoras da sanidade.
Os despidos nos servizos públicos teñen como obxectivo privatizalos, como fixeron no seu momento con Inespal, industria estatal vendida a Alcoa, que de 11 fábricas so quedan 3, e van camiño de que non quede ningumha; para que o final, sexan grandes empresas as que leven os beneficios.
A loita de Alcoa en defensa dos postos de traballo non é diferente; porque están xogo os direitos laborais conquistados o longo dos anos, en sanidade, en pensións, en condicións de traballo,... a unidade e a solidariedade da clase traballadora en DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO é imprescindible: é umha loita contra as políticas que recortan en direitos á clase traballadora.

A ultima palabra: os traballadores e traballadoras
A experiencia demonstra que as negociacións entre sindicatos e empresa sempre... SEMPRE, redundan nun mercadeo de diñeiro e indemnizacións por postos de traballo, co peche da empresa no final do camiño. É preciso lembrar os exemplos na Coruña?, a listaxe é longa, polo que so mencionaranse os mais senlleiros: Mafriesa, SIDEGASA, Fenosa, Caramelo (dúas veces), Banco Pastor,... Todas elas hoxe pechadas, con miles de postos de traballo perdidos, e a xuventude ou en precario ou na emigración.
Por iso é inaceptable que as negociacións sexan entre sindicatos, empresa e estado, marxinando aos comités de A Coruña e Avilés. Porque non contan cos representantes lexítimos dos traballadores / as?... Porque é mais fácil que as cúpulas sindicais, alonxadas dos centros de traballo, asinen o que á empresa e o estado lle convén; COMO SEMPRE.
A loita contra o peche de Alcoa ten que extenderse; manifestacións como a do sábado teñen ser un paso nesa loita, na súa extensión o conxunto da poboación traballadora, coa convocatoria de tantas Xornadas de Loita Xerais que sexan precisas para conquistar que ALCOA NON SE PECHA.

Ningunha confianza nos gobernos
Inespal foi vendida a Alcoa polo goberno de Aznar co silencio da Xunta de Fraga. Ningún goberno posterior, sexa da cor que fose, nin galego nin central, prantexaronse a necesidade de recuperar ás fábricas para o estado; era o triunfo do neoliberalismo. Como agora, que diante da intención da empresa, o mais que se propón e a “tarifa eléctrica galega”, como se fose o bálsamo de Fierabrás para resolve-los problemas de Alcoa, e da industria galega.
Alcoa xa dixo que son “problemas intrínsecos”, e eses son que xa ten aberta a factoría en Arabia Saudí (a teocrática, homofoba e asasina de iemenís), que ten umha capacidade produtiva superior á suma de A Coruña e Aviles. Ademais, China, tras a guerra comercial cos EE UU, inunda o mercado con aluminio máis barato.
Por iso o problema de Alcoa, como da industria en xeral, non é umha “tarifa eléctrica” que lles permita competir no mercado, senon que chamase CAPITALISMO. Sempre haberá alguén que compita en “mellores” condicións, destruíndo condicións laborais, producindo mais barato (saudís ou chinesas, neste caso)
A única perspectiva posible é romper con esta dinámica cara abaixo nas condicións de traballo e sociais, na que a competencia entre os empresarios teñen metido o mundo, é NACIONALIZANDO as industrias esenciais como a electricidade, ... e poñéndoa baixo o control democrático da clase traballadora, que planifique a produción de bens e servizos en función das necesidades sociais e non dos beneficios patronais.
Os gobernos, o central e Xunta, nunca van tomar ningumha medida que rompa esta dinámica destrutiva dos nosos direitos: con cada posto de traballo perdido, un direito vaise polo desalgue; por iso non podemos confiar e ningún deles. Os gobernos son parte do problema pois aplican as politicas que desde os centros reais de poder, os consellos de administración das empresa, as Bolsas, os Bancos centrais, deciden.
A única garantía de que todos os postos de traballo se manteñen, que a fábrica non pecha, é a que están levando adiante os traballadores / as de Alcoa, manter eles a produción,... é ESIXIR A NACIONALIZACIÓN DAS EMPRESAS; chamado ao apoio activo de toda a clase traballadora.


A sua loita é a nosa loita!


Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-10-2018 17:55
# Ligazón permanente a este artigo
EN DEFENSA DA LIBERDADE DE EXPRESIÓN
CONTRA O RECORTE DAS LIBERDADES
EN DEFENSA DA LIBERDADE DE EXPRESIÓN


As medidas de recortes sociais e reformas laborais, de privatizacións e desmantelamento do público, de negación dos direitos do pobo catalán a decidir,... non son alleos ás medidas de retroceso nos direitos politicos, como a liberdade de expresión ou a imposición de censura nos medios de comunicación privados e públicos. Os gobernos, para impoñer os retrocesos sociais, teñen que recortar as liberdades da poboación.


A manipulación dos medios de comunicación públicos en Galiza é tan obvia nalgún caso, que chega a dar risa.

A ocultación dos lumes que cercaron Vigo o ano pasado (cando medios estatais levaban horas conectando en directo) ou os 50 seg. adicados á sentenza da Gürtel son uns dos exemplos mais destacables; mais son centos os casos de censura, manipulación e represalias contra profesionais que simplemente pretenden exerce-lo seu traballo de informar con veracidade.
Pódese afirmar que os medios de comunicación de masas non tanto crean opinión como reforzan opinións existentes. E neste sentido, están a ser usados para radicalizar a certos sectores da poboación con mensaxes xenófobos, anticataláns, etc., para que apoien sen moita reflexión ó sistema político xurdido da Transición: o que agora se chama o Réxime do 78. Corrupto, pailán, herdeiro e administrador do pasado fascista.

Coa manipulación informativa consiguen crear un ambiente óptimo para que unha parte significativa da poboación considere xustas ou acertadas medidas como o 155, a lei mordaza, os recortes, a represión sindical, a merma de dereitos de inmigrantes ou a non investigación a Juan Carlos de Borbón por ladrón. E a súa radicalización fai que se mobilicen físicamente para aplicalas, como fan as patrullas que co conto de retirar lazadas amarelas o que buscan, simplemente, é unha escusa para liarse a tortas.

As plantillas de CRTVG e CRTVE levan tempo pelexando por non seren obrigadas a mentir á poboación, e nesa pelexa coinciden nunha loita por un dereito universal, unha loita política, con un movemento dirixido por personas da clase traballadora. Unha loita, como levan traballadores/as de do sector público (sanidade, educación..) e das empresas privadas, no camiño de unifcar todas as loitas.
Que xusto somos as que sufrimos as políticas da Xunta e os gobernos centrais de reformas laborais, destrucción do público e retroceso de dereitos pero ó mesmo tempo pola nosa función no sistema sómo-las únicas que podemos exercer unha presión eficaz para esixi-las nosas reivindicacións e facer dimitir o goberno da Xunta, e derrubar este tinglado corrupto pactado no 78. Pois as nosas esixencias non son compatibles con este réxime que encorseta liberdades.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 08-09-2018 09:47
# Ligazón permanente a este artigo
NESTE 25 DE XULLO GRAZAS POR NADA, ESPAÑA

A situación de “emerxencia social e nacional” empeora. Os anos de gobernos do PP, tanto na Xunta como no goberno central, que profundizaron a estela aberta polos últimos de Zapatero, foron unha verdadeira catástrofe social. O novo goberno de Pedro Sánchez tampouco ten una axenda para Galiza mais alá de entenderse con Feijoo, o que significa continuar coas políticas en beneficio do capital españolista e do global (no que inclúese os capitais galegos), que ten a visión dunha Galiza semicolonial, proveedora de materias primas, desindustrializada, exportadora de man de obra e turística.
A crise do tinglado herdeiro do franquismo que demos en chamar réxime do 78 é un feito que ninguén pode ocultar, por moito que os medios manipulen e censuren a información (como a plantilla de RTVG ven denunciando). Coa crise non pechada de Cataluña e barrios na capital do Estado organizando consultas a favor dun referéndum sobre a monarquía, co pai do rei envolto nun caso de evasión de capitais e o seu cuñado na cadea por ladrón; con leis mordaza, a xudicatura cuestionada, e os dous partidos que garantían o tinglado debilitados, posiblemente sexa o momento de avanzar polo mesmo camiño que o pobo catalán iniciou o 1-O para rachar con este réxime, sen soñar inxenuamente que coa burguesía galega e española avanzaremos nesa loita, pois non teñen os mesmos obxectivos que a clase traballadora. Tampouco acreditamos nos seus métodos: a experiencia demostranos a esterilidade da representación parlamentaria e claudicación programática que supón participar en gobernos de coalición.
As eleccións non son a canle para conquistar direitos, deben utilizarse coma altofalante da mobilización social. Deben servir para organizar e desenvolve-la mobilización baixo un programa de ruptura co réxime; o contrario é mante-la ilusión utópica de que nestas institucións é posible mudar algo. O rexime do 78 ten a lóxica que lle deron na Transición para que non mudase o tinglado. Non é reformable.
A única saída para Galiza e o resto do estado é exerce-lo noso dereito a decidir se deixamos que nos manteñan encadenados a un réxime podre ó que non debemos nada, ou rachamos con él. Para Corrente Vermella esa ruptura somentes pode darse dende a unidade na loita en base ás reivindicacións da clase traballadora e os movementos sociais, a autoorganización independente da poboación traballadora en sindicatos, asociacións veciñais, culturais e sociais, e contra as organizacións que desde o réxime só procuran a paz social para mante-lo statu quo.
Umha ruptura que se concrete nunhas Cortes Constituíntes a nivel estatal, e numha Asemblea Constituínte Galega na que se constrúa a República Galega, no camiño da Federación de Repúblicas Ibéricas e os Estados Unidos Socialistas de Europa.
Neste sentido, propoñemos un plan de emerxencia social que como mínimo contemple:

-derrogación das medidas aprobadas por PP e PSOE no referente a reformas laborais, reformas dos códigos civil e penal, privatizacións e desmantelamento das conquistas sociais.
-non pago da débeda pública e auditoría para determina-las responsabilidades.
-reparto do traballo sen reducción de salarios e desaparición da fenda salarial entre homes e mulleres.
-contratación de personal nos servizos públicos para que cumplan o seu obxectivo.
-nacionalización da banca e das empresas en crise baixo control dos traballadores e traballadoras.
-plan de obras e infraestruturas executado sen xestión privada, que garanta un desenvolvimento sostible e ó servizo das necesidades sociais e non das grandes empresas.
-políticas activas na defensa da cultura e o idioma.
-desenvolvemento dos organismos de poder democrático da clase traballadora, única garantía de enfronta-la crise dende esa perspectiva e de planificación dos recursos ao servizo das necesidades sociais.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-07-2018 08:59
# Ligazón permanente a este artigo
CORRENTE VERMELLA DIANTE DA PROPOSTA DE FOLGA XERAL DA CIG

A CIG ven de propor a convocatoria dumha folga xeral para o 19 de xuño, dirixida en prinicipio a CC OO e UXT, "que obrigue ao PP a retroceder nas suas posicións antisociais, antigalegas e antiobreiras". Sen lugar a dúbidas, a situación de "emerxencia social e nacional" de fai varios anos non non se resolveu, mas tamen agravouse. Hoxe todos os indicadores en direitos sociais e políticos na Galiza e no Estado Español están baixo mínimos.
Os gobernos do PP, tanto o central como a Xunta, debilitados pola corrupción, están mais debiles que nunca e o partido en fase de descomposición. Ate o de agora, desde que o PP xurdera nos 90, nunca tiveran alternativa na direita, era o que se chamou o "bipartidismo" co PSOE, mas a aparición de Cs como recambio pola direita, fai que a descomposición agudícese
A pesar da súa debilidade, contan co apoio do PSOE, de Cs e do PNb nas suas politicas fundamentais, como os orzamentos, e están a agravar as condicions de vida e laborais da clase traballadora e os sectores sociais oprimidos (mulleres, pensionistas, ...). Motivos ha dabondo para convocar, non umha, senon varias Folgas Xerais! É mais que evidente.

Mas a proposta da CIG ten dúas lagoas. Unha a quen se dirixe e dúas, a proposta cingida a Galiza.
Non é de recibo que a CIG chame á convocatoria dumha folga xeral aos que fan parte do problema e non da solución. Os que aceptaron as reformas das pensións e fan parte do fracasado Pacto de Toledo, os que levan decadas asinando reformas laborais, EREs, salarios á baixa, os que asinan Acordos na Administración que son verdadeiros EREs encubertos con consecuencias demoledoras para miles de traballadoras e traballadores publicos, os que na Galiza, non fai ni dous dias, traizoaron a folga da Xustiza, ...

Non ten moito sentido facer esta proposta, porque o NON será a contestación mais evidente, como xa fixo a UXT. Un NON porque nin UXT nin CCOO van cuestionar ao goberno que lles da de comer, e ao que apoian sen nengun remordimiento.

A CIG tería que ollar á sua esquerda, onde existen sindicatos de clase, combativos, e están xurdindo agrupamentos sindicais en sectores en ruptura co sindicalismo de xestión; proporlles a eles a unidade para facer un plan de asembleas de centros de traballo e sectoriais, para convocar mobilizacións conxuntas que constrúan a resposta contundente que supón umha folga xeral.
En segundo lugar, cinguir a proposta de Folga Xeral á Galiza é limitado. Non é que "non serva para nada" como dixo a UXT para rexeitar a proposta, e xustificarse de non convocar nada; o invés, si sirve, pois pon a politica no posto de mando, obriga a discutir como frear as politicas do PP e camiñar no sentido de derrubar estes gobernos corruptos e dos recortes, maxime tras a sentencia do caso Gurtel; mas para evitar que sexa a rua quen os derrube, xa xurdiron propostas de eleccións anticipadas (Cs) ou mocion de censura (PSOE/Podemos),
Claro que sirve!, mas só se fai parte dun calendario de mobilizacións discutido e aprovado en asembleas de centro de traballo e estudo, que insira-se nun proceso de loitas estatal cara a convocatoria dumha Folga Xeral Política que apunte o derrubamento destes gobernos; que non sexa um mero desgaste electoral deles a través da mobilización.
A uns gobernos que levan máis de 7 anos recortando, que seguen saqueando as contas do estado como se non houbera un maña; uns gobernos dun partido declarado como organización criminal, non se lles pode pedir outra cousa que "se vaian". Non hai nada mais nin nada menos que esixir; todo o demáis é pensar que vivemos nun estado de "normalidade democrática", e iso é umha ilusión. O Estado Español vive nunha situación de "excepción".

Mas teñamos claro que umha folga xeral non é un día de feriado, senon que ten que ser parte dun plan de loita sostida no tempo, para que "goberne quen goberne", impoña unha "saída obreira e democrática á crise". Nos ultimos anos ha moitas experiencias de gobernos progresistas, aos que se lles chegou a berrar "non nos falles", que fallaron, e convertironse en parte do problema e non da solución.
Corrente Vermella apoia toda mobilización que apunte neste sentido, por iso chamamos á CIG, ao sindicalismo alternativo, aos movimentos sociais que hoxe ocupan a rua (pensionistas, mulleres,...) a xuntarse urxentemente, e acordar un plan de mobilizacións para levar ás asembleas de centros de traballo, de estudo, aos barrios, onde se decidan as accións a levar adiante. Neste cadro apoiariamos a folga xeral do 19.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-05-2018 12:09
# Ligazón permanente a este artigo
Corrente Vermella diante do desafiuzamento do CSO A Insumisa
1.- Rexeitamos a represión ordenada polo goberno municipal de Marea Atlántica no Concello de A Coruña, contra o CS A Insumisa.

2.- Umha forza que se din do cambio, nunca pode recurrir á represión para impoñer os seus proxetos a compañeiros e compañeiros, ainda que non se partillen os seus obxetivos. Contra a direita ningumha paciencia, mas frente á esquerda, toda a paciencia do mundo, por moito que non gusten as suas opinións, a democracia é lenta.

3.- A decisión do Concello ven dada pola presión de Fomento de resolver a situación, que xa ten acordado 1 millón de euros con empresas (umha UTE) para facer as reformas.

4.- Non partillamos os obxectivos nin os metodos do movimento okupa; para nós a ocupación de terreos ten que ser parte dumha ampla mobilización social para esixir ás institucions (Fomento, Concellos, ou a que sexa), para poñelos o servizo da veciñanza do barrio, de todas as suas organizacións sen exclusións (AA VV, sociais, sindicais, politicas, etc.), autoxestionado desde as asemblea sen restriccións.

5.- A utilización da represión demonstra que, por moita vontade de cambio que se poda ter, as institucións do rexime como os concellos e a sua policia, terminan por impoñer os seus metodos. Non se pode cambiar o Vaticano, facendonos todos curas e monxas.

6.- Consideramos, en fin, que a utilización da represión é dumha gravidade que implica a dimisión inmediata do concelleiro / a responsabel, pois vulnera todos os principios democráticos da esquerda.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 23-05-2018 19:28
# Ligazón permanente a este artigo
1º de MAIO. POR UMHA SAÍDA OBREIRA E DEMOCRÁTICA
O FMI, a UE, Goberno e patronal celebran a "recuperación económica". Para eles son máis beneficios, para nós máis precariedade laboral e social. O ano 2017 as empresas do IBEX 35 gañaron máis de 40.000 millóns, 16% máis que o anterior. E entre 2016 e 2017, o 1% máis rico, o que concentra nas súas mans o 25% da riqueza, acaparou o 40% da nova riqueza creada, mentres o 50% máis pobre só alcanzaba o 7% (datos de Intermon Oxfam).


Os seus beneficios son a nosa precariedade

Din que crean emprego. En realidade, promoven a eventualidade e o traballo a tempo parcial, os empregos-lixo. Hai 2,8 millóns de subempreados a tempo parcial, a maioría mulleres. Só o 3,4% dos novos contratos son indefinidos e a tempo completo; o 90% son eventuais e cunha duración media de 52 días.
A precarización é tan grande que traballar xa non salva da pobreza. Temos 2,4 millóns de traballadores pobres e cada ano aumenta o seu número. Iso, sen falar dos traballadores inmigrantes, gran parte dos cales ve negados os seus dereitos básicos pola Lei de Estranxeiría.
E mentres un terzo dos fogares depende das pensións dos maiores, o Goberno reduce cada ano o seu poder adquisitivo. Iso, cando máis da metade das pensións están por baixo do salario mínimo e a media é de 930... Encima, o próximo ano queren aplicar o "factor de sustentabilidade" para recortar drasticamente as novas pensións.
Xa levamos nestas datas 11 asasinatos de mulleres, ante a burla dun "pacto de Estado" sen fondos para protexer ás mulleres maltratadas e ameazadas.
Os desafiuzamentos, ante a inoperancia dos "concellos do cambio", non baixan, empuxados pola subida brutal dos alugueres, os salarios miserables e un parque público de vivendas ridículo. O ano pasado houbo 60.000 desafiuzamentos e en leste van a máis, mentres os fondos voitre e os especuladores, man a man cos bancos, quedan coas vivendas. En Sanidade e a Educación, en lugar de reverter os recortes que mutilaron os servizos, mantéñenos e aínda profundan.


A deríva autoritaria do réxime monárquico

Esta política do Goberno e os seus aliados, ditada pola Unión Europea e ao servizo de banqueiros e grandes empresarios, vai da man dunha deriva autoritaria moi grave do réxime monárquico, que mostra ás claras a súa natureza de herdeiro do franquismo.
Esta deriva, encabezada polo Rei, diríxese en primeiro lugar contra o independentismo catalán, nunha campaña vingativa de represión que busca impor un castigo exemplar a Cataluña por atreverse a exercer o seu dereito a decidir o pasado 1 de outubro. Por iso manteñen o 155, procesan alcaldes, manteñen a dirixentes independentistas en prisión preventiva de maneira inxustificada e fabrican artificialmente delitos de rebelión e malversación. Unha fabricación tan basta que ata o tribunal alemán de Schleswig-Holstein cuestionou a euroorden de extradición do xuíz Llarena, sacándolle as cores ao réxime.
Pero non é só Cataluña, a onda represiva afecta a todo o Estado. Os casos de Altsasu (onde cualificaron unha pelexa de bar como delito de terrorismo e piden 375 anos de cárcere para oito novos) ou o de Tamara Carrasco (a moza catalá dos CDR á que o fiscal acusa de terrorismo e rebelión por cortes de tráfico) mostran que calquera delito por alteración de orde pública pode converterse en delito de terrorismo, en base aos cambios no Código Penal aprobados polo PP-PSOE. Hai 300 sindicalistas procesados en aplicación do artigo 315 do Código Penal. En base á Lei Mordaza ditaron prisión para rapeiros polas súas letras, detiveron a 73 persoas polos seus comentarios nas redes sociais, han procesado a máis de 60 por "enaltecemento do terrorismo" e impuxeron, só en 2016, 34.000 multas e 19.500 sancións.

Indignación social dun lado e colaboracionismo por outro
Ante esta situación a indignación social crece. Viuse o 8 de Marzo e vese nas manifestacións das Mareas e Coordinadoras Pensionistas, as mobilizacións en Murcia e as folgas dispersas. Vese na manifestación multitudinaria de Pamplona polos mozos de Altsasu e na de Barcelona pola liberdade dos presos políticos e contra a represión.
Se a situación mantense é polo colaboracionismo descarado do PSOE, alicerce do Réxime xunto ao PP (que agora vive horas baixas fronte a C's, que aspira a substituílo como representante da dereita). En canto a Podemos, móstrase impotente, alleo ás loitas e só preocupado pola súa sorte electoral.
Se a situación mantense é tamén pola burocracia de CCOO-UXT que, en lugar de impulsar a mobilización para recuperar salarios, derrogar as reformas laborais do PP e do PSOE e enfrontar a represión, paraliza as loitas e dá osíxeno ao Goberno cos vergoñosos pactos sobre o Salario Mínimo e o de empregados públicos. En pensións, entraron en disputa contra as Mareas e Coordinadoras Pensionistas, tentando reconducir e afogar o movemento dentro do Pacto de Toledo e no cadro da reforma de Zapatero.

Construír desde a rúa unha saída obreira e democrática
Este 1º de Maio temos que saír á rúa xunto ao sindicalismo combativo, as Marchas da Dignidade, as Mareas e Coordinadoras en defensa das pensións públicas, cos movementos sociais, para arroupar as loitas en curso e unificar forzas. Para construír á calor desas loitas unha saída obreira e democrática que rompa o círculo vicioso que esteriliza as loitas ao conducilas ao terreo das eleccións e do xogo parlamentario no seo dunha monarquía que xoga coas cartas marcadas ao servizo dos capitalistas e os capitostes do réxime. Non haberá cambio social, nin cambio económico, nin cambio político, sen construír desde a rúa, as empresas e os centros de estudo unha saída de clase que rompa esas regras do xogo.
-Contra a precariedade: Pola derrogación das reformas laborais do PP e do PSOE!
-Por salario e pensións mínimas de 1.084 ? e revalorización automática co IPC.
-Por unhas pensións garantidas polo Estado: Derrogación das reformas do PSOE-PP!
-Liberdade dos presos políticos: Fose o 155! Cataluña ten dereito a decidir!
-Liberdade dos mozos de Altsasu, Alfon e os presos por loitar: Derrogación da Lei Mordaza!
Fora Rajoy e a Monarquía!



Solidariedade internacionalista

E como Día Internacional da clase obreira, temos tamén que xuntar forzas solidarias cos traballadores de Francia en loita contra os plans antiobreiros de Macron; co pobo de Palestina, masacrado polo sionismo israelí; co pobo mártir de Siria, afogado en sangue pola ditadura genocida de Bashar Al Assad co apoio de Rusia e Irán; co pobo de Nicaragua, reprimido e tiroteado pola ditadura de Ortega.


Proletarios de todos os países, unídevos!
Viva o 1º de Maio!


24/04/2018
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-04-2018 19:08
# Ligazón permanente a este artigo
17 M: TODOS E TODAS ÁS CONCENTRACIONS EN DEFENSA DAS PENSIONS PUBLICAS
QUÉRENNOS ROUBAR UN DEREITO PARA CONVERTELO NUN NEGOCIO

O pasado 22-F miles de pensionistas saíron á rúa para rexeitar rotundamente a esmola do goberno do PP, que non subida, do 0.25% das pensións públicas. A subida do IPC, un 1.45, e o incremento de prezos en artigos básicos, como da alimentación, a electricidade (55% no últimos catro anos) ou os medicamentos vía copago, explican a xusta indignación xerada.

Desde todos os medios insístese en que “o sistema está en perigo”, “non hai diñeiro para as pensións”, “aforrade desde mozos nunha cervexa para un plan privado”. Isto é o que din os que baleiraron o fondo de pensións! É o discurso de todos os que desde a Unión Europea e os seus gobernos levan a cabo o desmantelamento do sistema público de pensións, o roubo manifesto dun dereito, dun “salario diferido” que a clase traballadora conquistou hai anos, como unha garantía de tranquilidade na súa vellez.

Dinnos á cara que "non hai diñeiro" , mentres rescatan autoestradas privadas, dan por perdidos os 60.000 millóns de euros entregados á banca (esa que, din, non foi rescatada), impulsan unha política que beneficia aos empresarios, a través de subvencións ao emprego, deducións da seguridade social e reformas laborais, ou sosteñen unha política fiscal da que se benefician todas as empresas do IBEX 35, onde recalan os políticos do PP e do PSOE a través das portas giratorias. Non hai diñeiro para os pensionistas, pero se o hai para os empresarios, para os gastos da Casa Real e gastos militares e os que gardan os seus intereses, as chamadas “forzas da orde”, ás que lles subiron os salarios dunha maneira importante.

O “sistema non está en perigo”, puxérono en perigo para obrigar a subscribir fondos privados de pensións, pero os grandes prexudicados non somos só os/as xubilados/as actuais, senón todos/as os que se incorporan ao mercado laboral, comezan a traballar ou xa están a traballar, que verán como, senón loitamos agora, terán que traballar ata o último día da súa vida.

O rexeitamento unánime da política miserable dos gobernos do PP non nos debe facer esquecer que o responsable da última reforma, a que ampliaba a xubilación aos 67 anos, foi o PSOE. Por iso, calquera que non esixa, con todas as letras, A DERROGACIÓN DA LEI DO 2011, non só non é de fiar, senón que pretende dividir o movemento en defensa do sistema de pensións públicas, posto que foi ela a que abriu a porta, de pao a pao, ás medidas que agora sufrimos do goberno do PP.

Non nos poden enganar de novo con manobras, chapuzas improvisadas ou "reunións de emerxencia da comisión do Pacto de Toledo" dicindo que a solución pasa por unha nova reedición do Pacto de Toledo. Foi ese Pacto o que serviu para separar o pago das pensións dos Orzamentos Xerais do Estado, impulsar o negocio das pensións privadas e incorporar ás cúpulas de CCOO e UXT á xestión dos fondos privados de pensións.

Por iso non se pode ter nin a menor confianza nos que como os dirixentes do PSOE, CCOO e UXT, son parte do problema e non da solución. Hai que manterse firmes no que son as reivindicacións das Coordinadoras e Mareas de Pensionistas, a defensa do sistema público de pensións, a revalorización automática das mesmas, a subida da pensión mínima a 1.080 euros... só pódese garantir ligándoas aos Orzamentos Xerais do Estado, facendo “pagar mais o quen mais ten”.

A loita pola defensa do sistema público de pensións ten que implicar non só aos actuais pensionistas senón a toda a clase traballadora, por iso, chamamos a unidade na defensa das Pensións Públicas: o ataque ven do Goberno do Estado e da Unión Europea, polo que dividir a resposta é facerlle un fraco favor a loita. Neste sentido o 17 de marzo, hai que volver encher e máis masivamente as rúas en todo o estado e volver unha e outra vez ata torcer o brazo do goberno do PP e do que veña.

- FÓRA A ESMOLA DO 0.25%
- REVALORIZACIÓN AUTOMÁTICA DAS PENSIÓNS CO IPC
- PENSIÓN MÍNIMA DE 1.084 EUROS
- XUBILACIÓN Aos 65 ANOS, VOLUNTARIA Aos 60 CON CONTRATO DE SUBSTITUCIÓN
- CONTRA A BRECHA SALARIAL NAS PENSIÓNS.
- PENSIÓNS PÚBLICAS A CARGO DO ESTADO: NON AOS PACTOS DE TOLEDO
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 16-03-2018 14:43
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal