A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

POR UNHA VOLTA ÁS CLASES SEGURA E CON GARANTÍAS!
MAIS RECURSOS, MAIS DOCENTES, MAIS AULAS: VAINOS A VIDA NISO

Se algo demostrou a pandemia é a ineficacia do capitalismo para resolver os problemas socias que, agora máis que nunca, necesitan dunha resposta contundente. O goberno de PSOE-PODEMOS, supostamente do cambio, e a Xunta do PP de Feijóo e o resto das institucións e gobernos tiveron mais de 5 meses para preparar a volta as aulas e non foron quen de facer nada.

Isto non é casual. O abandono da educación pública neste país, con recortes e privatizacións, era evidente moito antes do estalido da pandemia.
Os contaxios destes días demostran que os centros non dispoñen de recursos suficientes para garantir a separación necesaria, nin persoal docente suficiente para cumprir o ratio de alumnado, nin persoal administrativo nin de limpeza, para garantir a volta con garantías.

No caso de Galiza, a Xunta do PP segue sen escoitar á comunidade educativa e a súa política limítase a un simple “vos ídelle dando”: desorganización, improvisación e desinterese que coma sempre pagamos a clase traballadora:

- o persoal docente asumindo unha carga de traballo imposible sen medios a estas alturas, e responsabilidades que non corresponden á súa función. Ademais de afondar na precarización do persoal interino debido á continúa improvisación dos gobernos.
- as familias traballadoras que sufrirán cos contaxios do alumnado novas corentenas que obrigarán a pais e nais traballadorxs a ter que deixar de ir a traballar para atender ás crianzas na casa, ou implicarán a volta a un modelo semipresencial, no que as familias sen recursos non poden asumir como xa quedou claro durante o curso pasado.
- sobre todo, unha política de información caótica que se resume en que ningunha familia traballadora sabe o qué facer se xs fillxs resultan contaxiadxs.

Para combater o fracaso escolar e garantir aulas seguras necesitamos unha escola e unha universidade digna, non unha gaiola de grilos, nin que manden a casa cada dos por tres por confinamentos para os que tampouco estamos preparados.
O dereito á educación universal e pública foi unha gran vitoria da clase traballadora que custou moito esforzo arrincárllela a outras clases. Non esquezamos isto. Se os gobernos con competencias en educación queren garantir ese dereito á educación deben investir na construción de infraestruturas de calidade e na contratación de docentes para reducir ratios a 15.

Debemos esixir que garantan que cada centro dispoña de protocolos e profesionais sanitarios ó cargo de detectar posibles positivos, con acceso a test e recursos para que todo o alumnado poidamos confinarnos sen perder clases, combatino a fenda dixital.

Debemos esixir o incremento do persoal docente, de atención educativa e servizos preciso para aplicar estas ratios de seguridade e hai que garantir EPIs.

Docentes e estudantes: unidas adiante!

Xa vemos como comeza o curso. Esta volta ó cole pon en perigo as nosas vidas e as dos nosos seres queridos. Se non facemos nada agarda-nos un ano de confinamentos intermitentes, estudo na casa, exames e selectividade sen preparación, e o peor: contaxios e algunhas mortes. É urxente organizar e redirixir a indignación de estudantes, nais e pais, docentes e resto de persoal cara a loita.

Están convocadas folgas pola comunidade educativa en varios lugares do estado español, e aquí en Galicia, estas mobilizacións deben estar ao servizos dun obxectivo conseguir volver as aulas seguras para todos e todas. É necesario a Coordinación de todo o movemento e non responder de forma illada unhas doutras.

Debemos ter moi claro que perseguimos coas nosas mobilizacións: parar as clases indefinidamente ata conseguir os recursos precisos para garantir calidade no ensino e sen risco de contaxio. Ese é o único camiño: que estudantes, nais e pais, e persoal docente e non docente nos organicemos conxuntamente.

Para elo é necesario un plan de loita consistente, en primeiro lugar, a celebración de asembleas decisorias nos centros de estudo, onde sexan os propios estudantes e o conxunto da comunidade educativa, as persoas activas da loita quen decidan a folga e outras medidas a levar a cabo.

As folgas non son un fin en si mesmo senón un medio para acadar as nosas reivindicacións. Aí é onde todas as organizacións políticas, sindicais estudantís e de docentes, ANPAs e plataformas pola educación pública debemos poñer todo o noso esforzo. Continuar o camiño aula por aula, claustro por claustro e barrio por barrio, pero ó mesmo tempo.

Celebramos as iniciativas unitarias que se deron en moitos territorios como Catalunya ou Andalucía. Estudantes, docentes, pais e nais de Corrente Vermella poñemos-nos ao servizo da loita e a sua organización.

Asembleas unitarias en cada centro!

Baixada de ratios, medidas de seguridade e contra a fenda dixital! Recursos para garantir materiais, profesorado e infraestrutura!

Reversión dos recortes e aporte extraordinario para salvar a educación pública! Por un 7% do PIB adicado a Educación! Non ó pago da débeda!

Educación 100% pública de calidade, segura, de balde, inclusiva, laica e que respecte as linguas dos territorios e a diversidade das persoas!

Unidade das loitas en defensa dos servizos públicos!

Pola saúde do conxunto da clase traballadora!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 22-09-2020 17:44
# Ligazón permanente a este artigo
Por unha educación presencial segura e con garantías
Se algo demostrou a pandemia é a ineficacia do capitalismo para resolver os problemas sociais que, agora máis que nunca, necesitan dunha resposta contundente. Vimos con estupor no estado español, que o goberno supostamente do cambio permitiu que se preste unha maior atención e estudo a situacións que, en teoría, non son tan urxentes, por exemplo, o fútbol ou a apertura total do país con fins turísticos, sen, por suposto, garantías sanitarias de ningún tipo. Mentres, nos medios de comunicación séguena se preguntar como é posible que haxa tantos surtos. E con todo, a resposta é fácil.

Doutra banda, tiveron máis de 5 meses para temas fundamentais que se terían que estudar con máis tempo e coidado, por exemplo, algo que incumbe a toda a sociedade; a educación.

Isto, por suposto, non é casual. O abandono da educación pública neste país era algo patente moito antes do estalido da pandemia do Covid-19, privatizacións e recortes. Interésalles máis un país de “terraceo” e fútbol, onde os mozos apenas teñan opción a un traballo digno a non ser que emigren, que ter un país cunha educación pública seria de onde saian mozos/as preparadas.

Na Galiza da Xunta de Feijoo e o PP a situación é igual de mala que no resto do estado, onde as políticas privatizadoras, que cada vez son máis directas e agresivas, deixaron á educación pública e os seus axentes, é dicir, profesorado e funcionariado de todo o sector educativo, xa sexa primario, secundario ou ben universitario e FP, sen oportunidade algunha para enfrontarse a unha volta ao cole totalmente diferente.

Non debemos, por tanto, culpar nin loitar só contra as medidas estatais, senón tamén contra os gobernos autonómicos que desfán e fan ao seu parecer, máis polo seu propio beneficio e interese que polo ben da clase maioritaria da sociedade, e todo isto co silencio cómplice do goberno central.

Cabe agora preguntarse? Como se enfronta isto? Que solucións necesita esta problemática tan estrutural e complexa? Pasa por propor un plan de loita que non ceda até conquistar os protocolos que permitan unha volta ás aulas con garantías.

Este plan de loita consiste, en primeiro lugar, na celebración de asembleas decisorias nos centros de estudos, onde sexan os propios estudantes e o conxunto da comunidade educativa, as persoas activas da loita e as vítimas dunha volta ao cole sen garantías sanitarias serias, quen decidan e voten o plan de loita.

En segundo lugar, a construción de plataformas unitarias de organizacións estudantís, sindicais, ANPAs, Asociacións Veciñais, que desenvolvan as xornadas de loita.

• Por un plan de resgate para a educación pública.
• Reversión de todo o privatizado.
• Baixada de ratios, medidas de seguridade e non á fenda dixital.
• Recursos para garantir materiais, profesorado e infraestructuras.
• Ni un chavo para a privada e concertada: nacionalización dos seus recursos.
• Unidade das loitas na defensa dos servizos públicos. Pola saude do conxunto da clase obreira.
• Folga indefinida ata que se garantice un curso seguro.
• Permiso remunerado para nais e país traballadores/as.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-09-2020 12:00
# Ligazón permanente a este artigo
Á MONARQUÍA DERRÓCASE NA RÚA
O circo do Réxime do 78 continúa sen o mínimo de pudor. A Fiscalía española prefire investigar a xente que chama “ladrón” aos Borbóns antes que aos propios Borbóns!! Todo moi "normal" e tamén moi práctico para as organizacións reformistas disfrazadas de rupturistas que agora poden lucir medallas sen facer realmente nada para derrubar este Réxime. Todo perfecto e o circo segue igual.

O fuxido rei emérito é o mesmo que onte era presentado como “o mellor embaixador de España”. O mesmo que metera no peto, dende os anos 80, fabulosas comisións por cada barril de petróleo saudita, pola venda de armas españolas ou por facer de intermediario “rexio” das grandes empresas do IBEX 35 coas cales comparte impunidade; o mesmo que estaba detrás do “caso Noos” e é tambén o mesmo que estaba detrás do xeneral Armada do 23F, mais foi santificado despois como o “grande defensor da democracia española”.

Que o Estado Español está cheo de franquistas, sabémolo todas e todos.

Son estes aos que non lles importa a existencia da Monarquía, pois é o réxime herdeiro dos golpistas criminais que destruiron a II República na Guerra Civil. E eles se consideran herdeiros deses golpistas de Franco. É un réxime de continuidade do fascismo cun verniz democrático.

A estes, non lles importa que o Xefe de Estado reciba unha fortuna mensual e viva de facer pose coa súa familia en propiedades luxuosísimas pagadas co suor de milleiros e milleiras de traballadoras currando a tempo completo, horas extras e, aínda así, vivendo na precariedade, sendo despedidos cando os seus xefes non lucran o que querían.

Eses son aos que non lles importa que, con todo ese luxo, o Xefe de Estado aínda acepte sobornos de empresarios/as, roube dos cofres públicos e fuxa do país con centos de millóns de euros.

A eses neofranquistas non lles importa que o Xefe de Estado sexa hereditario, non sexa electo polo pobo, por iso a eses non lles importa que o Goberno mande a policía botar malleiras a cidadáns que queiran votar.

A eses lles interesa este Réxime neofranquista, esta Monarquía corrupta, porque é o que mantén os privilexios económicos e ditatoriais da burguesía e aristocracia española.

Porén, o goberno do PSOE-PODEMOS limitábanse a dicir que non sabían onde estaba e a separar o mandato de Juan Carlos I do de Felipe VI como se non fosen a mesma institución, e Iglesias limítase a dicir que é indigno que fuxe do país, que ten que ser xulgado aquí.

Onde están os que se declaran republicanos de boquilla? Nin están, nin se lles espera porque son parte do Réxime, tanto é así que en Marivent, este verán, están Ministros/as do PSOE apoiando á Monarquía para que non caia. E a vida de eles continúa. E a nosa, a da clase obreira, cada vez mais pobres e mais explotados/as.

Mais onde están os e as traballadoras que saen perdendo?

Onde están as fillas e os fillos dos que foron asasinados polos franquistas?

Onde están os e as traballadoras que están no paro, en ERTES, nas listas de espera para consultas médicas, na rúa sen casa, sen comida e sen traballo?

Non hai máis espazo para esa humillación. Para loitar por un verdadeiro plano de rescate á clase traballadora, destruamos ese Réxime monárquico corrupto!!

Se acabamos con esta Monarquía corrupta, dinamitaremos un réxime feito a medida dos grandes empresarios do IBEX 35 no cal as vellas élites franquistas continuaron vivendo e seguen medrando.

Que devolvan o roubado!

Que sexan xulgados e paguen co cárcere polos seus delitos.

Temos que nos organizar, ir ás rúas, manifestarnos para derrocar ese Réxime corrupto.

Chamamos a unir forzas para mobilizarnos contra a Monarquía corrupta!

Chamamos a unir forzas para loitar por um referéndum!

Non podemos deixar esta tarefa para os partidos que se din republicanos con aprobar mocións nas institucións, con iso non chega.

Nas administracións, non farán nada pois son parte do sistema. Se queremos librarnos deste lastre que nos impide de saír da precariedade, temos que actuar dende os barrios e vilas, dende os centros de traballo, na rúa, o noso único campo de batalla.

Abaixo a Monarquía corrupta!

Referéndum xa sobre a Monarquía!

Fora o réxime monárquico do 78 e toda a súa herdanza franquista!

Eleccións libres a Cortes Constituintes!

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-08-2020 10:33
# Ligazón permanente a este artigo
Neste 25 de Xullo, mais ca nunca: Galiza é o emprego e os servizos 100% publicos
Este 25 de Xullo producese nunha “crise dentro da crise”, a desatada pola pandemia, que pon de manifesto o fin da fase neoliberal do capitalismo que dominou todos estes anos, xerando umha situación que resúmese en dúas palabras; “crise” e “incerteza” polo futuro.

Mesmo a burguesia europea non sabe cal é o camiño a tomar para saír desta crise, os chamados “frugais” europeos (holandeses, austríacos, suecos, ...) apostan por profundar no neoliberalismo a ultranza, pois viven da especulación financeira para soster os seus sistemas económicos baseados nas privatizacións; en contra, os do sul, Italia, Estado Español ou Francia apostan por umha versión social liberal do capitalismo: manter un pequeno estado do benestar pois a diferenza dos “frugais”, eles teñen umha gran poboación que soster, e así evitar grandes conflitos sociais.

Neste cadro, Galiza, nazón periferica nun estado, o español, cumha crise económica, política e social moi dura ,onde os ataques as condicións de traballo (mais reformas laborais e de pensión) e sociais (privatizacións) vanse combinar cumha recentralización acelerada do estado, ten pouco que contar salvo que poña a loita obreira e social no centro da sua perspectiva.

Tras as eleccións temos umha nova maioría absoluta no parlamento do PP, non así na sociedade onde 2 de cada 3 galegos e galegas non o votaron. Mas séntese avalado polas eleccións, a pesares de perder 50 mil votos, para continuar a sua política de destrución dos servizos públicos, de desindustrialización e de desgaleguización da sociedade.

Non pasaran nin 48 horas e xa pechara umha planta de Pediatría no Alvaro Cunqueiro, de Alcoa nin se fala e deixa a Mariña lucense sen urólogo, ou a xeneralización da atención sanitaria telefónica... E non pasaran nin 48 horas que os traballadores e traballadoras de Alcoa manteñen a loita contra o peche da fábrica, xunto coas vendidas a Aluiberica; que as mobilizacións en defensa da sanidade mantense ou que o sector educativo sae á rúa contra os protocolos para reabrir os centros de ensino en setembro sen ningún reforzo. É dicer, por moito que pasaran as eleccións, o camiño da loita na rúa mantense.

Co acordo na Unión Europea, subscrito polo goberno central do PSOE UP, onde entre os prestamos que hai que devolver de maneira prioritaria polo artigo 135 da constitución (pactado polo PPSOE), e as transferencias a fondo perdido mas con condicións de facer mais reformas, o PP seguirá a mesma folla de ruta destes 11 anos.

Esta é a Xunta que deixou morrer a centos de persoas pola hepatite C, que morreran persoas por falta de atención medica (A Estrada), que fomentou a desindustrialización, que non vai parar con Alcoa ou as térmicas, mentres Alemaña e Marrocos abren-nas e venden o que aquí deixase de producir. Xa anuncian Gamesa e outras que van ir tras eles.

Ademais, nas condicións actuais de pandemia mundial, estas políticas teñen un aspecto mais criminoso se colle: non fortalecer a sanidade publica directamente mata, non só nos posibles contaxiados de coroa virus, mas tamén doutras doenzas que non desapareceran. A xente sigue enfermando e o sistema sanitario semella que so serve para enfrontar o Covid... para todo o demais, derivacións á sanidade Privada.

Está claro que Galiza non aguanta 4 anos mais do PP e Feijoo, e agora toca botarllos pola vía da mobilización. Non podemos fiar todo a unhas futuras eleccións porque dentro de catro anos pode non haber Galiza que defender: a tarefa de botarllos segue sendo tan actual como antes do 12X.

Os resultados electorais son versións desvirtuadas da realidade, serven para ver a fotografía dun momento concreto, mas non para ver a realidade da loita de clases, non está escrito en ningures que un goberno non poda ser forzado a dimitir antes dunhas eleccións, non sería nin o primeiro nin o ultimo. Mas para iso non abondan mobilizacións simbólicas, illadas dumhas doutras como se non tiveran nada que ver, co único obxectivo de desgastar o PP cara as eleccións do 2024.

É importante termos conciencia de que as cousas non cambiarán para mellor dentro deste réxime político, dentro da estrutura e das regras parlamentarias, onde a sua máxima institución, a Monarquía esta corrompida ate a medula.

Desde Corrente Vermella chamamos as organizacións sindicais, políticas e sociais que acreditamos na vía da mobilización fronte os ataques que tras os acordos da UE, van levar adiante tanto goberno central como a Xunta, a agruparnos para impulsa-la desde a base.

Este 25 de Xullo non ha nada que celebrar nin é propiedade de ninguén. Alen do mais, non ha nada mais insultante que este 25 de xullo a visita do rei para o pobo traballador galego. Namentres milleiros de postos de traballo están en xogo Feijóo vai se pasear da man da monarquía corrupta.

En Galiza queremos emprego, en Galiza queremos sanidade 100% publica, en Galiza queremos decidir sobre nosos recursos, Galiza ten dereito a decidir as súas relacións co estado. Todo elo no cadro de loita por uns proceso constituíntes a nivel estatal e nacional que rompa co réxime monárquico do 78.

Desde Corrente Vermella chamamos ás organizacións sindicais, políticas e sociais que acreditamos na vía da mobilización fronte os ataques que tras os acordos da UE, van levar adiante tanto goberno central como a Xunta, a agruparnos para impulsa-la desde a base. Ha comezar comezar a levantar un plan de mobilizacións obreiras e sociais ate botar ao PP e a Feijoo da Xunta; un plan acordado en asembleas de centros de traballo e estudo, barrios e vilas.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 23-07-2020 17:41
# Ligazón permanente a este artigo
BOTEMOS A FEIJOO E O PP DA XUNTA
Diante das eleccións do 12X
Votes o que votes

BOTEMOS A FEIJOO E O PP DA XUNTA


A convocatoria apresurada das eleccións, baixo as condicións dumha crise sanitaria e económica mundial e cun profundo cheiro a fraude, so pode respostar á necesidade do PP de lexitimar cos votos o que foron políticas de recortes con resultados criminais.

O desborde e colapso do sistema socio-sanitario, cas mortes nas residencias de maiores ou a situación de cuase guerra nos hospitais, demonstran que “os recortes, matan”; como viña denunciándose desde facía anos nos centos de mobilizacións, folgas e manifestacións feitas contra a destrución da sanidade publica ate mesmo nas vésperas do estado de alarma, coa defensa do paridoiro do hospital de Verin.

Sendo este o feito mais dramático, non é o único motivo para que BOTAR Á FEIJOO E O PP DA XUNTA sexa umha necesidade vital para o pobo galego: desde que o PP volveu á Xunta tras a experiencia do Bipartido, Galiza perdeu 70 mil habitantes; pasou de 2 770 000 a 2 700 00, o que sería a cidade de Ferrol enteira emigrando.

Conseguir que a xente nova non queira / poda viver na Galiza é a consecuencia directa das políticas levadas adiante polo PP desde a Xunta, coa colaboración do seu goberno “amigo” de Rajoy. Da destrución dos servizos públicos (sanidade, educación, dependencia, cultura, etc.), de desindustrialización (Alcoa é o derradeiro mas non o ultimo acto), de destrución do sistema financeiro publico (privatización das Caixas de Aforro), de asistir pasivamente á desaparición do sistema financeiro privado (Banco Pastor).

Umhas eleccións para o futuro
O PP e Feijoo procuran nestas eleccións buscar o aval dos votos, “democratizarse”, para liderar a “nova normalidade” baixo as suas condicións. A queda do PIB galego en mais do 10% froito da crise detonada pola pandemia fai parte dunha profunda depresión económica a nivel mundial, que vai provocar unha reorganización das xerarquías e as relacións entre os estados e nacións.

A UE xa anunciou que vai a facer un desembarco de diñeiro no sistema de 750 mil millóns de euros, dos que 140 mil millóns van “caer” no Estado Español e todos os capitalistas xa están facendo contas, a ver quen leva a parte do león desde diñeiro. Mas non é gratis, entregaranno a cambio de manter as reformas laborais, a “sostenibilidade” das pensións sen tocar as reformas do PSOE e o PP, e facer “reformas estruturais”, ou sexa, mais privatizacións.

Construamos umha alternativa de loita
Que botar o PP e Feijoo sexa umha necesidade vital para o pobo galego, non quer dicer que haxa ningum tipo de confianza nun goberno alternativo que poda sair das urnas, posto na disxuntiva de ter que escoller entre acatar as condicións da Unión Europea e o réxime do 78, ou romper con eles. O que está a facer o “goberno de progreso” estatal en Alcoa e Alu iberica pon sobre aviso do que pode acontecer na Galiza.

Alen mais, a actitude compracente dese “goberno de progreso” coa política criminosa da Xunta do PP, regalando-lle ate o levantar o “estado de alarma” antes que no resto do Estado, como se aquí non sucedera nada, demonstra que desde o Estado, de novo, apostan por garantir a estabilidade de Galiza entregándolle a Xunta ao PP de Feijoo.

Pola sua banda, o BNG, o único que lle está a facer oposición, ten dous discursos, un, cara fora, que é ser umha “leal oposición o goberno da monarquía”, e outro, cara dentro, aparentemente mais radical, soberanista, mas subordinado áo primeiro, baixo o lema “se o BNG está, Galiza está”. A sua política non pasa de tensar a corda para ser un “conseguidor diante de Madrid”, non romper abertamente coa raiz do problema, o réxime do 78 e a Unión Europea.

Por todo iso, votes o que votes a alternativa non son as medidas de “escudo social” temporais (ERTEs, Ingreso Mínimo Vital, etc.), con data de caducidade, nin as “esmolas” orzamentarias coas que conformase o BNG; senon ir á raíz do problema, o niño da serpe: o capitalismo e os seus gobernos.

O capitalismo demonstrou a sua inutilidade absoluta para resolver nin tan siquer a falta de mascaras e EPIs para as sanitarias; ou acabamos co capitalismo loitando polo transformación socialsita da sociedade, ou este acaba coa sociedade. Eles, o PP, o PSOE e os seus aliados, etc., non van a aprender nada do acontecido, e xa están preparando novos plans para que sexa a clase obreira e os pobos quen pague os costes da crise.

Por iso, tras o 12X teremos que seguir loitando e organizándonos unitariamente para berrar que ESTA CRISE NON A PAGAMOS OS TRABALLADORES E AS TRABALLADORAS.

Pola defensa de todos os postos de traballo, co reparto de traballo, reducindo a xornada sen redución do salario; “traballar menos para traballar todos e todas”, e proibición por lei dos despidos.
Pola nacionalización imediata das empresas en crise (Alcoa,...), as esenciais (eléctricas, alimentación, transporte, etc.) e os servizos públicos, da sanidade, educación, servizos sociais...
Pola derrogación de toda a lexislación antiobreira e antipopular do PPSOE, como as reformas laborais, de pensións, o artigo 135 da Constitución, etc.
Pola derrogación da lexislación antidemocrática como a Lei Mordaza, Lei de Estranxeria, e todas as reformas feitas no código penal que criminalizan direitos fundamentais de expresión, folga, etc.
Pola disolución de Garda Civil como organismo militar, e a limpeza de neofranquistas e machistas das institucións do estado, policiais, xudiciais e demais.
Pola direitos laborais e sociais das mulleres traballadoras, por umha Educación, Sanidade e Servicios Sociais 100% públicos.
Cortar coa Monarquía, fora o Borbón, e apertura de procesos constituíntes a nivel estatal e nacional, que inclúan o dereito a decidir de Galiza e dos pobos do estado.
Cortar coa UE, e un chamado á da clase traballadora do estado español e o continente a unir as suas loitas contra os planes de “resgate” que van redundar en novos ataques con os direitos laborais, sociais e políticos da poboación traballadora.
Pola Federación de Repúblicas Ibericas, no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa.

Máis alo do voto, agora que as sanitarias e os sanitarios convocan mobilizacións contra o que ficou evidente para todos e todas, que os “recortes matan”; agora que saen a loita os da industria (Nissan, Alcoa/Alu iberica), o comercio (Lidl), etc., contra a destrución de postos de traballo ou de direitos, é o momento no que as forzas, sindicais, sociais e políticas da clase obreira poñan no centro a necesidade da UNIDADE PARA LOITAR.

PARA AVANZAR NESTE CAMIÑO, UNE-TE A CORRENTE VERMELLA (LIT-CI)
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-06-2020 18:46
# Ligazón permanente a este artigo
NACIONALIZACIÓN INMEDIATA DAS PLANTAS DE ALU IBÉRICA E ALCOA!!
Corrente Vermella apoia a Marcha dos traballadores e traballadoras da Alu Iberica A Coruña, o vindeiro xoves 28, ás 11.30 diante da Fábrica na Grela.

NACIONALIZACIÓN INMEDIATA DAS PLANTAS DE ALU IBÉRICA E ALCOA!!

Cada día que pasa, xs traballadorxs temos máis sensación de estar rodeados de ladróns e vagos de “colexio privado”.

No seu día, a poderosa empresa pública Inespal foi regalada a unha multinacional privada por Aznar, que é un señor que opina que os empresarios privados merecen moitos beneficios porque teñen moitos másteres e corren moitos riscos. Pero o único que fixo Aznar nos seus mandatos foi afeitar o bigote, meternos nunha guerra, e montar un tinglado de engominados que aínda viven do teto das privatizacións das empresas, dos servizos e dos cartos publicos.

E moito risco non parece que corran: despois de arruinar comarcas e nacións enteiras sempre, sempre seguen a vivir como dios; porque teñen a “papa estado” para resgatalos das suas aventuras, como fixeron na última crise cos bancos, aos que lles deron mais de 60 mil millóns de euros.

Pero a responsabilidade non é solamente dos da bandeiriña “rojigualda” porque o PSOE, que estaban antes deles no goberno, e que volven a estar agora, teñen tamén boa parte de culpa; foron os que comezaron as privatizacions e a desindustrialización coa reconversión industrial dos 80.

Cando os mangantes de Alcoa dixeron que marchaban porque o que lles daba o Estado lles parecía pouco, e as eléctricas non lles querían dar nada do que tamen chupaban do público, a ministra de Industria do PSOE daquela asi como o goberno actual, prometeron vixiar que Alcoa fose adquirida por un empresario solvente con ideas para reactivar a antiga gran empresa pública de aluminios.

Qué vixiaron?. A empresa mercouna un fondo suizo que por detrás lla vendeu a un impresentable que fai negocios cun DNI falso; xente que non ven a outra cousa que apañar o que poda e cando se arruine todo o problema é de quen veña detrás.

Porque iso é o capitalismo. Xa o vimos coa pandemia, que nin mascarillas de papel daba abastecido, cos estados roubanbase uns a outros os cargamentos, convertindo os aeoroportos en centros de subasta, e coas residencias de maiores privadas que agochaban os mortos debaixo das camas para que non se soubese o incompetentes e ladróns que son. Eses son os engominados estudiados capitalistas que disque fan progresar á sociedade.

Por outro lado, xa se ve a preocupación que teñen os do PSOE e Unidas Podemos polxs traballadorxs. Nin saben a quen lle venden a empresa, nin lles importa, nin tampouco deixan protestar: porque estamos baixo estado de alarma. Estado de alarma que podían aproveitar para facer algo como asegurar o traballo e a empresa, e nacionalizar XA as plantas de Alcoa e Alu Iberica.

Pero, se non o fixeron co sistema sanitario e coas empresas farmacéuticas e de suministros no peor momento da epidemia, por qué o van facer agora?, se é mais fácil usar o estado de alarma para mandar calar ó pobo traballador que para poñer a andar as empresas expropiándollas ós ladróns que as posúen.

Vivimos épocas estrañas nas que xusto os que máis protestan son os caseiros, os terratenentes, os amigos dos curas pederastas, os toureiros, os inversores en fondos como Parter e os engominados de “colexio privado”. A clase de impresentables que pensan que Domenech, o comprador de Alu Iberica, é un empresario emprendedor dos que levantan as economías dos estados. Os que máis protestan son os que comezan a ver que se lles acaba o conto porque o réxime que lles deu de mamar estes corenta anos comeza a agotarse. Evidentemente o pobo traballador non pode fiar nesa banda capitalista de saqueadores do público; lembremos a Gurtel e a centena de casos de corrupción nas que están envoltos.

Pero tampouco pode fiar no goberno débil de PSOE e Unidas Podemos, que demostrou sobradamente que non ten intención ningunha de garantir os direitos dos traballadores / as: a defensa a ultranza da vicepresidenta de economia da reforma laboral, demonstra que os direitos da clase traballadora non son os direitos a defender, senon os da CEOE e a banca.

A clase traballadora debe organizar XA o seu propio bando para obrigar a que se nacionalicen as empresas como Alu Ibérica e Alcoa, para asegurar o traballo e a transición ecolóxica que precisamos, asegurarnos as medidas de protección fronte ó virus, e en fin, para que os dos “colexio privado” calen un pouco a boca e se poñan a traballar coma todo quisque, que facendo desfiles con bandeiriñas dun réxime en crise non se levanta unha economía.

Mas non umha nacionalizacón “temporal” como propon a Unión Europa, que so vai servir para resgatar ás empresas socializando as perdas, para despois devolverllas ao capital privado, aos “emprendedores”; senon umha nacionalización no cadro dun control obreiro que planifique democraticamente os recursos ao servizo das necesidades sociais.

É obvio que esta nacionalización non colle dentro dos estreitos marxes dun rexime construido ao servizo dos “emprendedores” de “colexio privado”, senón esixe umha organización social e politica da clase traballadora, disposta a levalo ate o final, ata a ruptura con ese Rexime e a Unión Europa, e a transformación socialista da sociedade.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-05-2020 17:49
# Ligazón permanente a este artigo
nin olvido nin perdon
O colapso da sanidade publica, o acontecido nas residencias de maiores e en todo o sistema sociosanitario, a incapacidade industrial para nos dotar de material de seguridade (mascaras, respiradores, EPIs, test, etc.), ten uns responsabeis directos: todos aqueles que durante anos aplicaron politicas de recortes, privatizacións e desindustrialización, pechando camas hospitalarias, privatizando servizos, destruindo miles de postos de traballo no sector socio sanitario, e deslocalizando empresas a paises coa man de obra máis barata, .... os empresarios, os inversors e especuladores financeiros; e os seus xestores da Unión Europea e os gobernos do PSOE e do PP, tanto a nivel estatal como nas CCAA.

Eles foron os que destruiron os servizos publicos que, de estar o completo,poderían xestionar doutra maneira a grave pandemia.

O actual goberno é responsable de non ter actuado con toda a contundencia contra os desastres que gobernos de autonomias como a de Madrid estaban a provocar. Deixaron facer, e pasou o que pasou. Foron mais contundentes noutros casos, recurrindo á Lei Mordaza do PP e a medidas represivas. Desaproveitaron o "mando único" que non so debeu ser para coordinar, senon para actuar onde a traxedia cerniase como foi nas residencias de maiores, coas mascarillas a precios de ouro ou coas empresas que obrigan a traballar sen medidas de protección adecuadas.

PP e PSOE debilitaron os servizos publicos coas suas privatizacións e non son quen de prometer ningunha rectificación; eles van seguir confiando nas leis do mercado, na propiedade privada, para agora "sair" da crise no que nos meteron. Faise preciso desenvolver as frontes unicas contra os gobernos e todos aqueles que queren sair da crise da man dos que nos meteron no lio.

Nin olvido nin perdon: Corrente Vermella apoia a mobilización que estase a impulsar para comezos de Xuño, para esixir responsabilidades polo acontecido nas residencias de maiores galegas, onde a Xunta do PP ainda non deu datos fiabeis do acontecido.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-05-2020 13:34
# Ligazón permanente a este artigo
FRONTE Á RECONSTRUCIÓN DA ECONOMÍA O SERVIZO DO CAPITAL
UN PLAN DE CHOQUE SOCIAL

O que venderon como mellor sistema do mundo, o capitalismo, demonstrouse absolutamente inútil para enfrentar a pandemia e salvar vidas; foi o maior atranco a adopción das medidas imprescindibles para a defensa da saúde publica, desde a sanidade privada que mantívose o marxe da loita contra o Covid, mentres os hospitais públicos eran desbordados, ate a traxedia das residencias de maiores maioritariamente privatizadas, ou as esixencias constantes da patronal de abrir os centros traballo, houbera ou non medidas de seguridade.

A Xunta de Feijoo, tras a reunión do comité de Expertos para a reconstrución da economía, non deixa lugar a dubidas, a saúde publica non lle importa nada, toda a sua preocupación é “dotar de seguridade xurídica e certeza” aos empresarios, e que vai facelo desde o punto de vista “empresarial”. Tras a demonstración da inutilidade do capitalismo, é un insulto á poboación traballadora dicer que hai que reconstruír a economía desde un “un punto de vista empresarial”.

O que propón a Xunta é evidente; os beneficios e as contas dos empresarios e autónomos están por riba da seguridade dos traballadores e traballadoras, que poden ir a traballar aínda que sexa obvio para todos e todas que para outono vai haber outra onda de Covid 19, pois non ha vacina, segue sendo tan contaxioso como o comezo e ainda non se chegou o que os especialistas chamase “inmunidade de grupo”.

Garantir a saúde d@s traballador@s é o primeiro, é indiscutible, non é negociable con ou sen camas sobrantes nos hospitais. Non se pode permitir que ninguén adoeza se se pode evitar. Temos diante de nós un virus aínda descoñecido e, polo tanto, todo o coidado é pouco. Mas á Xunta e o seu comité de expertos preocúpalles mais a “seguranza” dos negocios dos “empresarios e autónomos”.

Tan pouco lle preocupa esta segunda onda, que xa despediron a centos de sanitarios e sanitarias que contrataran eventualmente, porque “xa non fan falla”, como se antes a Sanidade estivera no paraíso; non abren as camas hospitalarias pechadas estes anos, nin rompen cos concertos coa sanidade privada (POVISA, Quiron, HM, Rosaleda, etc.) para contar cos seus medios.

Frente a este recoñecemento aberto da Xunta de que goberna “desde o punto de vista empresarial”, aínda non se escoitou as cúpulas sindicais denuncialo nin chamar á clase traballadora a organizarse frente a umha “reconstrución” o servizo dos negocios de “empresarios e autónomos”; que esperan, entrar a negociar con esta Xunta?

Pola contra, as direccións sindicais e políticas temos que nos prepararnos para facer frente a desescalada que a Xunta e os empresarios/as teñen preparada e rexeitar estas medidas que como fan as e os traballadores/as de NISSAN, Alcoa, etc.

Corrente Vermella opina que as organizacións da clase obreira non poden entrar a negociar absolutamente nada; senón que temos que presentar unha frente de defensa da “seguranza” dos traballadores / as, un Plan de Choque Social, comenzando polos sanitarios e sanitarias, e con eles, o conxunto do pobo traballador que vai sufrir o desleixo da Xunta dos empresarios:

- Rompendo os concertos coa privada, nacionalizándoa e contratando o persoal sanitario necesario
- Para nacionalizar as residencias de maiores e evitar a traxedia que a súa privatización causou, tomando o control das empresas que podan fabricar respiradores, UCIs, e demais medios para combatir a pandemia...
- Para que os traballadores / as podan ir os centros de traballo con seguridade, pechando os que sexan precisos, e con mascaras e as luvas necesarias para garantir a saúde publica.
- Moratoria do aluger e hipotecas para a clase obreira.
- Nin EREs, nin rebaixas do salario, basta de precariedade laboral.
- Ningún recorte nin privatizacións dos servizos públicos, renacionalización dos privatizados.


Como eles mesmos recoñecen, a Xunta do PP é o maior atranco para a adopción de medidas de choque social e cada que pasen na Xunta mais problemas vai ter a clase traballadora e o pobo, poren, temos que comenzar urxentemente umha verdadeira campaña unitaria para botarllos fora da Xunta, a través dun plan de mobilización social discutido e aprobado desde a base, no momento que se relaxe o confinamento, e sen esperar a procesos electorais nos que todo xogase ao voto individual.

Non fiamos para nada nun goberno, o central, que tomou o “mando único” para aplicar a lei mordaza e as medidas represivas, mentres non facía nada ante o desastre das Residencias de Maiores ou a sanidade privada, que seguía baixo competencia das CCAA. Puideron evitar desastres como o de Madrid, e non moveron un dedo... Poren, se para adoptar este plan de choque social hai que romper co estado español e o “mando único”, rompese.


FORA A XUNTA DO PP E FEIJOO
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-05-2020 18:58
# Ligazón permanente a este artigo
Alcoa, Parter / Alu Iberica, Riesgo... que será o seguinte?

Nun momento no que a empresa privada tem demonstrado a súa inutilidade para respostar aos problemas de saúde pública ante a pandemia de Covid 19, co sucedido nas Residencias de Maiores, en mans de fondos de investimento e grandes empresas, como feito máis tráxico, a antiga Alcoa cambia de mans, vendida por Parter ao Grupo Riesgo; unha empresa da que hai serias dúbidas da súa solvencia.

Esta é a lóxica infame do capitalismo, dá igual que sexan seres humanos ou aluminio, o que interesa a calquera empresa é facer caixa a final de ano; xa sexa especulando como Parter, xa sexa aumentando a explotación dos traballadores /as. O que conta é repartir beneficios. Por iso, desde Corrente Vermella sempre defendemos que a única solución para defender os postos de traballo en Alcoa e o futuro industrial de tres comarcas, a da Mariña, aínda en mans de Alcoa, a de Aviles e a de Coruña, pasaba pola nacionalización das empresas.

A ameaza do peche é máis que real e a solución non é nin a venda a Parter, como se demostrou, nin a solución que buscaban desde Aviles, aceptando a entrada de Quantum só na súa fábrica e pechando as demais, nin moito menos, a de quedar en mans de Alcoa, como se está vendo en San Cibrao.

Hai xa dous anos que Alcoa quixo pechar as fábricas, e grazas á loita dos traballadores e traballadoras foise postergando até o acordo con Parter; pero o peche do aluminio primario no Estado Español é unha realidade e non só afecta a Aviles ou Coruña. Aos capitalistas sáelle máis barato producir en Arabia Saudi, unha das ditaduras máis sanguentas do mundo, ou ben importalo de China cun exceso de produción brutal. A falta de plans industriais, primeiro de Parter e agora de Risco, asi como os peches de cubas en San Cibrao demostra cal é o obxectivo real de todos eles, especular e punto.

O aluminio é un material necesario para multitude de usos sociais, desde o automovil até o papel de aluminio de uso diario; se o Estado Español queda sen fábricas de aluminio primario, os procesos industriais posteriores (extrusión, farmaceutica, etc.) terán que importalo de China, Arabia Saudita, de Islandia ou de Noruega. E xa se ha visto que cando un estado se desindustrializa, ante un acontecemento como o Covid 19 a resposta queda en mans das compras que se poidan facer aos que se apostan pola industria.

A nacionalización ten un dobre sentido, un, defender todos os postos de traballo, non só os da matriz, senón os das empresas auxiliares normalmente os máis precarios e os primeiros en desaparecer, dous, sentar as bases dun plan industrial imprescindible para que unha sociedade teña os medios materiais necesarios para desenvolverse. Por iso, non vale calquera nacionalización que rescate ao capital privado, chámese como se chame, e despois de “saneada” póñana á venda; senón unha nacionalización baixo control obreiro, que poña ao servizo das necesidades sociais.

Nesta crise do Covid 19 Alcoa-San Cibrao foi considerada polo goberno industria esencial, certo, pois como tal industria esencial teñen que ser nacionalizada con todas as demais, as electricas primeiramente; acabando así, cun dos lastres que ten a industria electrointesiva no Estado Español, ter que pagar a enerxía máis cara de Europa.

Esta é unha das consecuencias fundamentais da pandemia do coroa virus, o capitalismo en todas as súas manifestacións ou ben mata directamente, como as residencias de maiores, ou ben destrúe postos de traballo empobreciendo sociedades enteiras; de calquera xeito, a loita en defensa de todos os postos de traballo, en Aviles, en Coruña ou en San Cibrao, pasa por enfrontar a propiedade privada que só busca beneficios, enfrontando a uns con outros; dividindo-os coma se fosen problemas diferentes.

Aquí non cabe o “salvese quen poida”

O goberno “de progreso”, cunha ministra de Traballo “comunista”, non pode permanecer impasible ante esta nova manobra contra os traballadores e traballadoras do aluminio (dos tres centros!). A anterior ministra do PSOE, cando se lle esixiu nacionalizar as empresas, ao comezo do conflito, dixo que iso era facer “comunismo”; pois ben ministra “comunista”, este goberno ou toma medidas activas, nacionalizando xa o tres fábricas, ou demostra que o de “progresso” é pura fachada.

A recorrente crise do aluminio en Estado Español demostra que aos capitalistas pouco impórtalles a saúde publica e os empregos, cando de beneficios trátase. Á saída do confinamento, que xa se está relaxando, as organizacións obreiras e sociais deben ter como eixo a mobilización contra as raices que trouxeron aquí, a propiedade privada de fábricas, residencias de maiores, de hospitais privados non tocados ante o Covid, de empresas esenciais non postas ao servizo de traballar contra a pandemia como as farmeceuticas.

Para Corrente Vermella, ou se combaten esas politicas, ou se seguirá confiando en que veña un capitalista “bo” que saque á clase traballadora do abismo social. Os e as traballadoras do aluminio non poden confiar nin en Alcoa, nin en Parter/Quantum, ou Riesgo; só nas súas propias forzas e autoorganización para loitar por un plan industrial de futuro ao servizo das necesidades sociais, e decidido democraticamente.

En defensa de todos os postos de traballo
NACIONALIZACIÓN XA!

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-05-2020 14:16
# Ligazón permanente a este artigo
Corrente Vermella diante das eleccións do 5A

Feijóo adiantou as eleccións galegas para facelas coincidir coas de Euskadi e pola enorme mobilización do 9 de Febreiro contra o deterioro da Sanidade Pública, tentando evitar un desgaste maior polas suas políticas de recortes e privatizacións.

Comeza de novo toda a “festa” electoral de presentación de candidaturas, programas, pactos e coalicións; polo que fai ó chamado “espazo do cambio”, Unidas Podemos e Anova xunto coas Mareas municipalistas, pactaron presentarse en coalición.

Están no seu perfecto dereito pero non nos parece en absoluto un pacto progresivo, pois abandona-se o proxecto orixinal de AGE que sempre apostou por unha opción rupturista entre forzas nacionalistas e estatais fronte a este réxime, e acadara certa presencia tanto nas institucións como nos movementos sociais con ese discurso.

Pero o qué significa rupturismo a día de hoxe? Dende o goberno central de PSOE e Unidas Podemos vemos como pretenden vendernos coma "cambio" políticas que non son cambio ningún. Rupturismo non significa botar ó PP. Non significa facer teatro a costa de Felipe VI. Non significan cambios cosméticos nas políticas de recortes do capitalismo, mantendo o fundamental e dentro dos límites da UE e o Réxime.

Rupturismo significa única e exclusivamente revertir as políticas que o réxime do 78 e Bruxelas levan a cabo, e derrubar as institucións construídas para tal fin mediante a adaptación da vella estructura montada durante a Transición en base ó tinglado franquista. Derrubamento que somentes podese dar coa mobilización social e desde fora das institucións, sen renunciar á presencia dentro delas: estar presente nas institucións do réxime non significa participar do réxime. O primeiro é un altofalante da ruptura e o segundo un puntal para o que se quere derrubar.

Nestas semanas de goberno de PSOE, Podemos e IU pretenden vendernos que hai que estar dentro dele para facer políticas para a xente, cando realmente ningúen ve ningún cambio máis alá doutros pines nas solapas e de mudar o “Sí se puede” pola vella xustificación de todas as forzas que pactaron co PSOE ó longo destos anos: “Es que no se puede”. O PSOE é a garantía de que os límites do réxime e a UE non se traspasen nunca.

Por iso, pactar con Podemos signifca a día de hoxe pactar co goberno do réxime, e supón liquidar case definitivamente un proxecto que tentaba dar resposta a todas estas contradiccións, mandando a paseo as esperanzas de moita militancia honesta que fica vendo como tras todo o traballo feito terminan por impoñerse os que entenden que rupturismo é somentes unha maneira de falar.

Non dubidamos que habemos atopar loitando nas rúas a moita desa militancia que se sinte defraudada por este pacto. E que berraremos cada vez con máis certeza que “Goberne quen goberne, os dereitos deféndense”, pois a realidade é moi teimuda. Neste sentido, chamamos a todos aqueles activistas a que constrúan con nós espazos unitarios desde onde desenvolver estas loitas.

Desde CV sempre defenderemos a construcción dunha alternativa obreira e rupturista, que teña claro que para derrogar e revertir todas as politicas dos gobernos de PP e PSOE (reformas laborais, de pensións, privatizacións, artigos 135 ou leis mordazas) é preciso enfrenta-lo réxime do 78 e a Unión. Para CV estas serían as bases dese programa de ruptura:

-en defensa do carácter publico dos servizos e as pensións
-pola derrogación de todas as reformas laborais e de pensións dos gobernos do PSOE e o PP
-pola defensa dos direitos democráticos, como a derrogación da Lei Mordaza e a amnistia para todos os presos políticos
-polos direitos dos pobos a decidir o seu futuro e a relación que queren manter co resto
-por uns procesos constituintes que garantan estos direitos sociais e políticos
-pola ruptura co rexime da monarquía a pola saída da Unión Europea.
-por unha Europa dos Traballadores / as e os pobos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-02-2020 09:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal