A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

POLA NOSA SEGURIDADE: ACUDE Á CONCENTRACIÓN O 26 N
Hai 15 dias, na Fábrica, en Oleiros, houbo umha asemblea para debater sobre os fallos dos semáforos que há na Avda das Mariñas, na antiga Nac VI á altura de Perillo, que poñen en perigo a miles de veciños e veciñas de Oleiros e Cambre, alen dos traballadores e traballadoras das ducias de empresas que alí están instaladas.
O semáforo en cuestión estropease cada vez que ha umha tormenta, e desde o Ministerio de Fomento en Madrid lle negan á policía local de Oleiros mesmo cambiar umha bombilla. Nun alarde de prepotencia centralista, o Ministerio arrogase o direito a decidir sobre a seguridade de miles de galegos e galegas, que teñen que “suplicar” que cambien a bombilla para que funcione o semáforo.
A asemblea acordou convocar concentracións XA, para esixir do Ministerio solucións, e que pola urxencia que teñen, non se podían adiar para xaneiro, que era a proposta inicial.
Corrente Vermella apoia as mobilizacións, mas considera que esas medidas urxentes, e mesmo o plan explicado polo alcalde na asemblea, non van o fondo do problema: o tráfico, os 90 000 automóbiles e camións que a pasan todos os días pola zona, co conseguinte risco para a poboación.
A solución pasa por retirar vehículos da circulación, favorecendo o transporte colectivo e publico, aumentar as frecuencias, alonxar os horarios mais alo das 22.30 horas que pasa o ultimo. Establecendo conexións para ir e voltar dos centros de traballo ou estudo.
Retamatar xa obras como a Via Artabra e quitando a peaxe de Guísamo, para desviar o tráfico, especialmente o pesado, cara os polígonos sen necesidade de atravesar unha zona urbana como esa.
E por último, o resgate das Avda para a poboación, sobre a base dun bulevar desde o Temple ate a Ponte do Pasaxe, que conecte e humanice as dúas beirarrúas dá Avda das Mariñas, hoxe desconectadas pola Nacional VI.
Estas esixencias sitúan o problema na consideración da Avda das Mariñas como o que é nos feitos, umha Vía Urbana, onde ha barrios e empresas, e non umha estrada como fai o Ministerio de Fomento. Por elo, para nós, a única solución real pasa por la recuperación das competencias para o Concello no cadro da Area metropolitana.
Umha Area que integre un verdadeiro Plan de Transporte Urbano, que combine os diferentes medios de transporte (o mais que necesario Tren de Proximidades cos buses), con paradas dentro dos polígonos e centros de estudo, e horarios axeitados ás necesidades da xente traballadora, e non dos interese das contas de resultados das empresas como Cal Pita, Tranvias, Arriva,..., as compañías de combustible (Repsol, Cepsa,….), etc.
De non ser así, seguiremos co mesmo problema, se adopten as medidas que se adopten, e dentro duns anos estaremos discutindo, de novo, sobre a perigrosidade da Nacional VI.
E que non digan que non ha diñeiro, que costa moito, pois a seguridade da poboación non ten prezo; e gastáronse miles de millóns de euros en resgatar bancos e empresas, que xa dixeron que non ían devolver. Ademais, facer un verdadeiro plan, serio e con proxección de futuro, non é mais custoso que facer hoxe un, e dentro de cinco anos ter que facer outro.
Diñeiro ha, so que regalado aos bancos e empresas; por iso ese non pode ser o problema, salvo que se admitan as políticas de recortes dos gobernos do PP. A cuestión é de prioridades, ou resgatar aos capitalistas e banqueiros, ou garantir a seguridade da veciñanza.
O mesmo tempo que se convocan estas mobilizacións, a poboación de Guísamo e Sada están a cortar a Nacional VI para esixir medidas de seguridade e a súa consideración como Vía Urbana, pola cantidade de vivendas e empresas que ha o longo do seu percorrido.
A Nacional VI ten que deixar de seren un pesadelo para a veciñanza e os usuarios / as, e é un máis dos casos do sángrante centralismo que os galegos e galegas temos que soportar no Estado Español… Ate para cambiar umha bombilla temos que “suplicar” a Madrid que deixe facelo.
Para CV temos que dar os pasos necesarios para respostar dun xeito unido ao que é un perigo para a poboación, acordando asembleas conxuntas das zonas afectadas, para levar adiante un calendario de mobilizacións ate que Fomento ceda, e conquistemos a recuperación para nós a Nacional VI.

Non basta con protestar, pola nosa seguridade temos que gañar

ACUDE Á CONCENTRACIÓN O 26 N, NO CRUCE DE SOLYMAR CARA MONTROVE, ÁS 12 h.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 24-11-2016 19:11
# Ligazón permanente a este artigo
25N: DIA INTERNACIONAL CONTRA A VIOLENCIA MACHISTA
Feminicidios: O Estado é responsable!

Os recortes no orzamento contra violencia machista alcanzan un 26% desde 2010, pese ao aumento, totalmente insuficiente, dun 6,3% este ano. Esta é a causa de que se pecharon moitos puntos municipais de atención á muller, da precariedade de recursos e a eliminación de moitos xulgados de violencia á muller, da escasa formación de xuíces e persoal que atende a estas mulleres, ou de que a protección a quen a teñen concedida baixase un 24%. Tampouco hai suficientes campañas de prevención, nin axudas económicas dignas. Non hai plans de emprego nin suficientes aloxamentos alternativos para que quen denuncian.


Novo goberno, máis recortes


O novo goberno do PP, aínda que será un goberno máis débil que o anterior, vén agravar aínda máis esta situación. A UE esíxelle un recorte adicional cuantificado entre 10.000 e 24.000 euros nos dous próximos anos, que sen dúbida vai recaer nas mulleres traballadoras. Recortes ao xa de seu exiguo orzamento contra violencia machista. Menos diñeiro en educación para servizos como aula matinal, comedores ou actividades extraescolares, imprescindibles para a nosa inserción laboral ou para que a educación sexual e en valores de igualdade deixe de ser unha materia pendente, mentres persiste o machismo entre a adolescencia e a mocidade. Recortes en políticas de igualdade que alcanzaron o 50% na anterior lexislatura, recortes en saúde e servizos sociais como a partida de Dependencia que deixou a máis de 300.000 persoas, na súa maioría mulleres, sen a axuda que lles pertence.


Moitas violencias, ningunha sen resposta


Unha das caras máis brutais do machismo, son as agresións sexuais e violacións colectivas. A histórica manifestación tras a agresión sufrida por unha moza nos pasados sanfermines, forzou a moitos Concellos a pór en marcha medidas durante as súas festas locais. Hai que organizarse para esixir que se manteñan e xeneralicen a outros municipios e que se considere e atenda a quen sofren algunha agresión sexual, como vítimas de violencia machista.

As sucesivas reformas laborais e a reforma das pensións, que son parte do plan de axuste, teñen consecuencias para as mulleres. Temos máis contratos temporais ou a tempo parcial, a brecha salarial mantense no 20%, as nosas pensións son 38% máis baixas, continúa o acoso laboral e os despedimentos a embarazadas e o paro feminino é 3,5 puntos maior. Esta situación é outra de forma de violencia cara ás mulleres traballadoras e dificulta a moitas saír dunha relación afectiva de malos tratos.

As condicións de miseria e pobreza, cada vez máis estendidas nos nosos barrios, son tamén un caldo de cultivo para que a violencia e malos tratos intrafamiliar se exacerbe cara ás mulleres e os menores, de cuxas necesidades o Estado non se está responsabilizando.

É hora de retomar a loita e a mobilización

Vimos dunha longa “bebedeira electoral”, pero a realidade demostra que calquera medida a favor das mulleres é necesario arrincala a partir da mobilización. Este 25N ten que ser parte dun plan de loitas que comezan a organizarse para enfrontar os despedimentos que non cesan e o “paquetazo” que se nos vén encima do goberno entrante, máis preocupado polo pago da débeda e o axuste ao déficit imposto pola UE, que pola vida das mulleres .É por iso que a diferenza doutras organizacións ou de parte do movemento feminista, nin pedimos nin cremos en ningún “pacto de estado” contra a violencia machista. Tampouco nun aparello xudicial herdeiro do franquismo e ao servizo da burguesía, Pero hai que organizarse para esixir que se garanta a protección ás mulleres, que se acabe coa impunidade e que os culpables cumpran condena.


Contra toda forma de opresión, unidade da clase.


Calquera ataque ás mulleres, é un dereito menos para o conxunto da clase traballadora. Por iso as organizacións populares, sindicais e estudantís de clase, deben de tomar nas súas mans a bandeira pola loita contra toda forma de opresión. Un primeiro paso é organizarnos mulleres e homes en cada barrio e en cada lugar de traballo e estudo para combater toda discriminación e violencia e que mobilizacións como as Marchas da Dignidade, levanten o “Nin Unha Menos”, como parte do programa da clase obreira. Nin unha menos por redes de trata, nin por abortos clandestinos, nin por feminicidios...

As recentes mobilizacións do mércores negro en Arxentina e outros lugares do mundo, marcan o camiño a seguir na unidade necesaria contra o machismo. Existe unha comprensión cada vez maior de que o causante dos males que afectan ao conxunto da clase traballadora, así como da opresión de mulleres, inmigrantes, colectivo LGBTI, ou novos, é o sistema capitalista en que vivimos e de que é necesario loitar unidas e unidos para enfrontalo e derrubalo.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 16-11-2016 18:57
# Ligazón permanente a este artigo
26-O: Dez razóns para que pais e nais fagamos folga contra as reválidas
1. Son un modelo pedagóxico arcaico. As reválidas son a expresión dun modelo pedagóxico basado nunha sucesión continua de exames configurados como barreiras que pretenden impedir a maior cantidade posible de alumnado que poida exercer o dereito á educación. Foron eliminadas no noso país en 1970 por ser consideradas unha práctica nefasta que impedía a permanencia na educación da meirande parte do alumnado.

2. Os nosos fillos e fillas quedarán fora do sistema educativo. As reválidas terán como consecuencia directa que unha boa parte do alumnado, aínda que teña todas as ensinanzas superadas, quede fora do sistema educativo. Sen títulos ós que ten dereito, o seu futuro académico e laboral quedará gravemente afectado.

3. Deslexitiman ó docente. As reválidas supoñen a deslixitimación do docente e do cuestionamento total da súa avaliación continua. A súa función queda minusvalorada e posta en tela de xuízo ata que un exame externo corrobore, se é que o fai, que a súa avaliación é correcta. Ademais, fan empregar un tempo valioso na súa preparación, obrigando a desvirtuar os obxectivos primordiais da educación.
4. Son realizadas por persoas alleas ós nosos fillos e fillas. As reválidas serán realizadas por persoas que non coñecen en absoluto ó alumnado que avaliarán, xerando ademais un estrés innecesario a quen sometan ás probas porque xogarano todo con elas. Aqueles que as realicen non poderán saber nin valorar o seu progreso educativo, o esforzo de moitos anos de estudo, as circunstancias persoais que lles fan especiais en moitas facetas da súa vida que non serán avaliadas en absoluto, e a pesar diso, a nota que saquen determinará o seu futuro. Estas probas poden tirar ó lixo o traballo dun mínimo de 13 anos para o título da ESO e de 15 para o de Bacharelato.

5. Negaranlles unha titulación ós nosos estudantes. As reválidas son un método de negación da titulación que non existe ó finalizar a ESO en ningún país do noso entorno do que tomar bo exemplo. Neses países tampouco ó finalizar o bacharelato se lles nega o título a quen superase tódolos seus estudos, nin o acceso a estudios superiores.

6. Frean o acceso ó Bacharelato e a Universidade. As reválidas só teñen un obxectivo, impedir que acceda ó Bacharelato e logo a Universidade un porcentaxe tan alto como na actualidade. Forma parte do recorte do dereito á educación pública e do ataque o noso precario Estado de Benestar.

7. Están cuestionadas por toda a Comunidade Educativa. As reválidas foron cuestionadas seriamente por tódolos sectores da Comunidade Educativa, así como por moitos gobernos autonómicos e da inmensa maioría dos responsables políticos. Só quen forma parte do goberno actual, e o partido que o sustenta, insisten en impoñer antidemocráticamente estas probas externas.

8. Buscan un negocio para uns poucos. As reválidas permitirán un suculento novo negocio para empresas que se queiran dedicar a presentarse a concursos para que lles encarguen a súa realización. É só mero negocio para uns poucos a costa do sufrimento dunha parte importante da sociedade.

9. Son precarias e sen tempo de preparación. As reválidas, ademais, nin sequera foron desarrolladas a tempo para que o alumnado saiba de que se lle vai examinar, nin para que o profesorado saiba como axudarlle. Son unha auténtica chapuza lexislativa que xera inseguridade xurídica ó alumnado.

10. Loitamos pola educación das nosas fillas e fillos. As reválidas póñennos ante un dilema: ou defendémo-los dereitos dos nosos fillos e fillas, ou pode que teñamos que pedirlles desculpas a toda a vida por non telo feito.

Asegúrate de ter unha boa resposta á pregunta: ¿que fixeches ti para evitalo?

OU CONSEGUIMOS A SÚA DEROGACIÓN, OU CANDO CHEGUE A DATA FARANSE, AINDA QUE LOGO AS ADMINISTRACIÓNS AUTONÓMICAS PIDANNOS DISCULPAS POR NON PODER EVITALAS
O 26 DE OUTUBRO FAGAMOS FOLGA BALEIRANDO AS AULAS
NON ÁS REVÁLIDAS!
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-10-2016 13:38
# Ligazón permanente a este artigo
PRESENTACIÓN DO LIBRO SOBRE A CUESTIÓN NACIONAL
Presentación do libro: A Cuestión Nacional Hoxe e o Marxismo Revolucionario, na rua Pontejos 7, na Coruña; o 25 outubro ás 19.30, presentado por Carlos Velasco, historiador e profesor de Historia, no que intervirá Roberto Laxe, coautor do libro e militante de Corrente Vermella.
A crise ten removido todas as estruturas politicas, desde os partidos ate os estados, co proceso catalán a cabeza, ou a propria UE, que viu como a Gran Bretaña aprovaba en referendo o Brexit.
No libro tentase enfrontar os reptos do direito dos pobos a decidir a partir do estudo de procesos históricos, e cómo inflúen nas perspectivas futuras.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 10-10-2016 08:22
# Ligazón permanente a este artigo
TODO O APOIO Á LOITA DO TELEMARQUETING
NON O ERE DE EXTEL

Corrente Vermella apoia a loita das traballadoras / es do Telemarqueting polo seu convenio, paralizado tras 18 meses pola actitude da patronal, e no concreto, a do persoal de Extel contra o ERE, que só na Coruña afecta a 205 persoas.
É obvio que tras a aprobación das dúas reformas laborais, a do PSOE e despois outra máis dura, a do PP, a patronal de calquera sector síntese mais forte que nunca para destruír os direitos da clase traballadora. Non por casualidade, esta actitude da patronal do sector do telemarqueting é semellante á que esta a ter nestes días tamén, a dos hospitais privados (Quiron, Modelo, Rosaleda, etc.), tamén en loita polo convenio, e por motivos máis que parecidos, rexeitamento de calquera mellora nas condicións laborais, esmolas nas subidas salariais, etc.
A patronal, ao calor destas reformas laborais que lle dan todo o poder nas empresas, sinte que ten toda a legalidade para rexeitar as reivindicacións da clase traballadora, quen, desde que comezou a crise no 2007, viu como ano tras ano perdía conquistas e estabilidade no emprego, estendéndose a precariedade e as malas condicións laborais como umha mancha de aceite polo centros de traballo de todos os sectores: a precariedade, a vulneración de direitos, as rebaixas salariais non é privativo dun sector.
Desde fai tres anos, as cúpulas dos sindicatos maioritarios deixaron de mobilizar, rexeitaron o camiño da loita para confiar numha saída electoral que derrotara o PP; agora, tras dous anos de paz social, os traballadores e traballadoras temos que saír de novo á loita, pois a realidade demostrou que esa vía electoral é un calexon sen saída; chégalles co 30% dos votos para impor umha maioría absoluta parlamentar que manteña as reformas laborais exixidas desde a UE para maior beneficio da patronal.
Corrente Vermella considera que temos que retomar o camiño da unidade na loita, como se expresou o 22M do 2014, cando os traballadores e traballadoras de todos os sectores, os das mareas contra as privatizacións, os xornaleiros e xornaleiras, os mineiros, etc., tomaron ás ruas de Madrid e puxeron ao goberno contra as cordas.
Ese é o fio de onde temos que partir; xuntos somos todo, separados somos nada... E a patronal ben o sabe. Por iso, desde Corrente Vermella chamamos a toda a poboación traballadora a apoiar aos sectores en loita, as compañeiras e compañeiros do Telemarqueting, de Extel; mas tamén aos dos Hospitais Privados,...

Acudamos todos á manifestación do 6 de outubro, ás 20 h., na rúa Ramón y Cajal, diante da Tenda de Moviestar, ate a Pza de Pontevedra.

Solidariedade cos traballadores / as en loita

DERROGACION DAS REFORMAS LABORAIS

UNIDADE NA LOITA

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 06-10-2016 15:14
# Ligazón permanente a este artigo
Comunicado da Corrente Vermella O futuro tras as eleccións do 25 S


Tras as eleccións do pasado 25 setembro resolvéronse as dúbidas de a que goberno temos que nos enfrentar, umha Xunta do PP, com uns resultados que son enganosos: no é certo que o PP teña maioría na sociedade galega, só o 30% da poboación votou neles. O 70% non o fixo. Mas, por mor da lei electoral, o 30% na sociedade tradúcese em mais do 50% no Parlamento
Aínda así, é moi perigoso nos enganar: o PP tem maioría absoluta suficiente para gobernar, tem o apoio irresticto dumha parte importante da sociedade, do capital e os medios de comunicación, aos que financia xenerosamente. Por iso, para CV é imprescindible fortalecer a unidade das loitas e da loita da clase traballadora e o pobo.
A Unión Europea e o réxime teñen um goberno fiel que non precisa ser presionado, como si acontecería se fose um goberno de “progreso”, para aplicar as suas políticas de recortes e austeridade que levan adiante desde fai anos, e coas que ameazan de novo. Por iso, imos recibir a Feijoo e os seus diplomaticamente, ou imos recibilo como só é posible facelo, coa loita na rúa.
O longo período electoral que vívemos nestos dous anos foron demoledores para a mobilización social, pois freou todo o ascenso das loitas que tiveron como punto chave o 22 de marzo do 2014, coas Marchas da Dignidade, e a posterior dimisión do “vello” rei. Este período electoral permitiu a recomposición do réxime diante da poboación, ao reducir a presión da loita sobre umhas institucións afectadas ata o tuetano pola corrupción, coa monarquía o fronte.
Mas, estas eleccións truxeron, tamén, o estancamento das forzas do “cambio”, Em Marea, no concreto, que foron rebaixando a súa mensaxe rupturista inicial, ate deixalo nun tímido “todo dentro da lei”, como afirmou o seu candidato o comezo das eleccións. O BNG conseguiu salvar os móbeis, nunha crise que ameazaba coa sua desaparición.
A vítima destas eleccións non podía ser outro que o vello representante da socialdemocracia, reconvertido desde os anos 80/90 ao neoliberalismo, o PSdG-PSOE, e por extensión, o PSOE a nível Estatal. Os aumentos das desigualdades tradúcense nunha desaparición, ou enfraquecemento, das clases medias que vem perder os seus direitos sociais, e sectores delas obrigadas a se converter em parte da clase traballadora. Outros sectores destas clases, os mais pudientes, escollen abertamente o campo da reacción e do PP.
Nestas condicións, a UE, o réxime, a través do seu partido principal, o PP, vai profundar nos ataques destes anos. A UE xa anunciou que o Estado Español que facer mais recortes nos servizos públicos, nas pensións, e tem que ir a nova reforma laboral. O Estado Español, cun capitalismos em crise permanente, precisa recentralizar mais os capitais ao redor da burguesía española, e sóbranlle as exixencias nacionais. Para todo elo xa teñen aprobadas as leis que limitan seriamente os direitos democráticos, a través da lei de Partidos, da Lei Mordaza, etc. Mentres, a figura do rei segue a ser intocable, por moito que na ONU faga discursos hipócritas sobre as políticas cara as persoas refuxiadas.
As eleccións demonstraron pola negativa, que a vía electoral non serve para facer entrar em crise, e provocar o cambio, no réxime do 78. Como demostran os resultados galegos, chégalles com manter o 30% dos votos para impoñer umha maioría absoluta de parlamentários que lles permita gobernar como queiran outros catro anos.
Por iso, Corrente Vermella, tras estas eleccións, aposta por retomar o camiño da loita na rúa, da loita obreira e popular, construíndo a unidade para enfrontar uns gobernos que van vir com todo contra os nosos direitos.
O 22 de marzo do 2014, baixo a proposta das Marchas da Dignidade, millóns de traballadores e traballadoras, das mareas contra as privatizacións, dos xornaleiros e xornaleiras, etc., acharon umha canle de unidade contra o goberno, o Réxime e a EU. Construír umha canle de unidade, de frente único das loitas, a partir dos centros de traballo e estudo, dos barrios e vilas, para enfrentar os novos recortes, e reconquistar os direitos roubados, é a gran tarefa que temos por diante para recibir ao Feijoo e os seus como se merecen, coa loita na rúa.

Galiza, 3 de outubro do 2015
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 04-10-2016 08:55
# Ligazón permanente a este artigo
COMUNICADO DA CORRENTE VERMELLA DIANTE DAS ELECCIÓNS
Para o vindeiro 25 S novamente, e despois de dous anos electorais sen tregua, a poboación está chamada a votar, agora para decidir que vai estar na Xunta nos vindeiros anos, se o PP, ou umha alternativa de progreso.

Ha 8 años que o PP voltou á Xunta, despois da experiencia da Xunta Bipartita. O inves que esta, que fixo umha política tímida por seren benevolentes incapaz de sentar as bases para resolver os problemas endémicos que sufre a poboación traballadora, o PP non so destruíu o pouco que fixeran a Bipartita, mas, en aplicación das políticas de UE de recortes e austericidio, foi mas aló. Comezou a demolición definitiva dos servizos sociais, dos servizos públicos, mal vendeu as caixas de aforro, freou calquera intento de industrialización da Galiza, puxo aos sectores produtivos primarios en situación de debilidade fronte os interese das grandes cadeas agro alimentarias... despreza a cultura e o idioma galego como so pode facelo un submiso e paleto. A Xunta do PP é un desastre para Galiza, que se demonstra pola perda de 200 mil xovenes que saíron á emigración; o seu paso significa a demolición da sociedade galega; por iso, “hai que botalos”.

Despois de 8 anos do PP as tarefas de reconstrución nacional non se cinguen a medidas “rexeneradoras”. O Bipartito demostrou, e non foi ha tantos anos, que as medias tintas, as medidas para contentar a “tirios e troianos” só abren as portas a volta do PP e do neofranquismo á Xunta, se é que daquela queda Xunta, porque o réxime do 78, as suas institucións fundamentais (a monarquia, o exercito, a xudicatura, o goberno), ten umha tendencia recentralizadora que quere converter mesmo as CC AA en meros aparellos administrativos do estado: o ultimo ataque é a pretensión do goberno central de asumir as competencias en pesca e marisqueo nas rías, que constitúen case o 10 do PIB galego, ao servizo das grandes cadeas de acuicultura. O Estado Español quere asumir o pouco de control sobre as nosas riquezas que xa temos, coa consecuencia dum maior empobrecemento, emigración e desmantelamento social.

O problema do pobo traballador galego chamase Estado Español e Unión Europea, as súas medidas austericidas, de recortes e recentralizadoras, que nese camiño suicida que é a “concentración e centralización de capital” (o “mais madeira que é a guerra”) destrúe ás nazóns periféricas, os direitos e as conquistas dos pobos desas nazons. Por elo, calquera perspectiva de defensa destes direitos pasa sen escusa polo enfrontamento con eles. Silenciar diante da poboación esta contradición debilita calquera alternativa, anunciando un final desastroso como foi a Xunta Bipartita.

Para Corrente Vermella umha proposta de “progreso” que “prometa” mesmo a resolución das medidas mais urxentes da poboación traballadora, ten que respostar á pregunta: cando a UE e o goberno central exixan a disciplina aos limites do déficit, é dicer, mais recortes nos servizos públicos e sociais; cando a UE e o goberno central exixan aplicar as reformas laborais, as xa vixentes e as que veñan; cando a UE e o goberno central exixan as institucións o pagamento da débeda en nome do artigo 135 da Constitución,... Que se vai respostar?. Admitirase a chantaxe como fixo Syriza en Grecia o ano pasado, ou vaise seguir o exemplo da clase traballadora británica e exixirase un “Galexit”.

Para Corrente Vermella o voto está en función desta perspetiva de preparar a mobilización obreira e popular contra as medidas que desde a UE e o réxime, a través do seu goberno, van a querer impoñer. Comprendemos as ilusións da poboación traballadora no “hai que botalos”, tras 8 anos de demolición social. É certo, mas tamén é certo que a realidade impón ir mais alo dos limites dumha lexislación feita á medida das políticas de austeridade e de recortes; por iso, para Corrente Vermella, vote o que se vote, é preciso comezar a agrupar forzas para eses enfrontamentos.

Para Corrente Vermella, a partir do recoñecemento de que o inimigo non é so o goberno do PP, Xunta e Central, senon a Unión Europea e o Réxime do 78, si considera que é preciso levantar un verdadeiro plan de emerxencia obreiro e popular, que permita á clase traballadora e o pobo resolver as súas necesidades a través da súa loita e organización. Este programa ten catro eixos centrais:

1.- Resolver as necesidades sociais da clase traballadora a través da derrogación das reformas laborais, das privatizacións de servizos públicos e sociais, e de todas as medidas antiobreiras e antipopulares dos gobernos PPSOE.

2.- Sentar as bases para blindar políticamente as conquistas sociais a través da nacionalización baixo control obreiro das industrias estratéxicas, das grandes multinacionais, da Banca e as empresas en crise, o que supón a inmediata renacionalización dos servizos públicos privatizados, e os que sempre foron privados (transporte publico).

3.- Polos direitos individuais e de xenero a través da derrogación de todas as medidas que manteñan a opresión das mulleres e recorten as liberdades das persoas, e adopción de medidas que fomenten as liberdades individuais desde o dereito o aborto na seguridade social ate a ruptura definitiva da dependencia do estado da Igrexa Catolica, etc.

4.- Polos direitos políticos que parte da derrogación das medidas de excepción como a Lei Mordaza, de Partidos, etc. O problema da Galiza é o problema da constitución actual do réxime do 78 e a sua pertenza á Unión Europea, por iso a loita polo exercicio inmediato do direito á autodeterminación da Galiza e a saída da UE é fundamental para que estas conquistas sociais teñan umha garantía política: calquera conquista baixo este Rexime e a UE esta hipotecada pola sua mesma existencia.


Corrente Vermella é conscente de que as forzas que enfronta a clase traballadora e o pobo galego son moi poderosas; ademais, é conscente de que as mesmas forzas económicas e políticas, o capital, a UE e os seus gobernos, que impoñen a demolición da sociedade galega, son os que aplican as medidas que destrúen todas as conquistas de todos os pobos de Europa, desde Grecia ate Gran Bretaña, pasando por Francia, Italia ou o resto do Estado Español.

Poren, para Corrente Vermella non pode haber umha solución para o pobo traballador galego se non é a través da unidade cos seus compañeiros e compañeiras da clase traballadora española e europea, baixo a exixencia dumha Federacion de Republicas no cadro dumha Europa dos Traballadores e as Traballadoras e dos pobos.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-09-2016 20:51
# Ligazón permanente a este artigo
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
FECHA: 30 AGOSTO, 2016
SINDICATO CO.BAS ANDALUCÍA

El próximo 11 de setiembre marcharemos a pie desde los pueblos hacia el Parlamento de Andalucía.

El objetivo de las marchas es la defensa del empleo en la comarca que desde hace años viene retrocediendo. En el caso del campo se hace aún más virulento, ya que unido a la irregularidad laboral, está haciendo que muchos jornaleros/as se queden sin percibir sus prestaciones, al no poder alcanzar las 35 peonadas.

Del mismo modo, queremos manifestar nuestro más completo rechazo a las actuaciones del gobierno de elevar el caso Agrícola Espino y Baena Franco a la vía penal, pidiendo desde 6 meses hasta 3 años de cárcel para los jornaleros cuando fue la empresa quien no cumplió con sus obligaciones de abonar los seguros sociales, dejando una deuda millonaria.

Hace dos meses la Diputacion de Sevilla aprobó una moción por unanimidad que decía “Cuesta creer que en vez de arremeter contra los empresarios responsables del fraude se cargue contra las víctimas, en este caso los trabajadores y trabajadoras de ambas empresas. Cuesta creer que a la condena al hambre que supone las sanciones se le sume ahora la petición de penas de cárcel.”

Con la marcha al parlamento queremos que tanto Susana como la cámara de grupos parlamentarios se posiciones en este asunto. El próximo domingo estarán invitados todos los grupos parlamentarios para que nos reciban y poder explicarle la situación en la que se encuentra el conflicto así como pedirles que tomen cartas en el asunto para que saquen a los trabajadores del auto.

Por ello invitamos a todos los pueblos para que participen de la marcha, así como a todos los grupos sindicales, sociales y políticos.

¡En defensa del empleo en la comarca!

¡No a las 35 peonadas hasta que declaren todas las peonadas!

¡Justicia para los jornaleros y castigo para los responsables!
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:44
# Ligazón permanente a este artigo
SOLIDARIEDADE COA LOITA DOS E DAS XORNALERAS ANDALUZAS

Desde Corrente Vermella expresamos a nosa solidariedade cos xornaleiros e xornaleiras ameazados de multa e cárcere pola fraude empresarial, e apoiamos a súa mobilización en defensa dun emprego digno na súa terra.

En Galiza os pequenos e medianos gandeiros/as levan anos en loita contra as grandes multinacionais do sector, tanto na produccion como as cadeas distribuidoras, favorecidos polas políticas da UE e do goberno central, que fomenta a concentración en poucas mans da produción en orixe do leite, aínda que iso signifique o empobrecimiento de amplos sectores sociais, como os pequenos empresarios/as e os traballadores / as que teñen.

Tanto en Andalucía como en Galiza, o problema reside nas mesmas institucións ao servizo das grandes cadeas e industrias agroalimentarias como Nestlé, Lactalis, Leite Rio, etc., a Unión Europea e os gobernos de quenda; pero non podemos esquecer que os traballadores e traballadoras rurais non deixan de ter os seus propios intereses e necesidades, que os separan nas alternativas dos pequenos e medianos propietarios rurais. Para eles a única esixencia é a da subida do prezo do leite, para os asalariados / as son as xornadas, os salarios e a estabilidade no emprego.
Marcha jornalera al Parlamento de Andalucía
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 09-09-2016 09:40
# Ligazón permanente a este artigo
Non á inhabilitación de Arnaldo Otegi
O pasado 1 de marzo, Arnaldo Otegi, secretario xeral de Sortu, saía de prisión despois de cumprir unha pena de 6 anos e medio. Fora condenado por pertenza a ETA xusto cando buscaba recompor a esquerda abertzale coa finalidade expresa de pór fin ás accións e á propia existencia de ETA, para integrarse plenamente na política institucional. A condena de Otegi e os seus compañeiros/as daba continuidade á represión do Estado contra a esquerda abertzale e mostraba, unha vez máis, a conivencia entre os tribunais e o goberno.

Otegi foi agora inhabilitado como candidato de EH Bildu para as próximas eleccións vascas do 25 de setembro. Encabezaba a lista de Gipuzkoa e era o candidato a lehendakari da esquerda abertzale.

A súa inhabilitación é unha nova manifestación de represión política, un ataque escandaloso contra os dereitos democráticos da esquerda abertzale e unha nova proba de que a manoseada división de poderes é unha frase baleira. Ante esta actuación escandalosa, promovida desde o goberno do PP e acirrada por Cidadáns, non vale dicir, como fixo oficialmente o PSOE, que dan por bo o que digan os tribunais. A isto chámaselle complicidade. E tampouco é de recibo a actitude do PNV, que parece arroxar a responsabilidade da inhabilitación sobre as costas da propia esquerda abertzale.

Corrente Vermella, en nome da defensa dos dereitos democráticos, solidarízase con Arnaldo Otegi, denuncia a actuación represiva e antidemocrática do Estado e esixe que lle sexa restablecido o seu dereito a presentarse como candidato. Son os cidadáns e cidadás vascas os que deben decidir o futuro de Otegi co seu voto e non uns tribunais mediatizados polo Goberno.
Comentarios (0) - Categoría: Estado Español - Publicado o 31-08-2016 20:55
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal