Conectad@s ó Mundo-FEMURO


Aula Formación, Información e Asesoramento
Punto de encontro das mulleres do Rural da Comarca do Carballiño e Ribeiro, que se engloban en FEMURO.
Dende aqui se traballa para toda a poboación na busqueda da Igualdade,Empoderamento, Formación, información e Asesoramento.


relojes web gratis








Conectad@s ó Mundo
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

ADIVIÑAS
En un convento de monjas
todas vestidas de blanco, sólo dos de encarnado,
más arriba dos agujeros, más arriba dos luceros,
más arriba el jardín donde se pasean los caballeros.

Detrás de aquel toxo, hai un boi coxo,
non hai home nado, nin por nacer,
que na corte o poida meter.

¿que es lo que tiene el gallo
y la gallina
que no tiene el capón?

Pasei por diante da túa porte
dixenche si o querías,
dixéchesme que si.
Saquei o meu e metino no teu,
díxenche se o podía sacar,
dixécheme que o deixara estar, que aínda tiña que pingar.

Un caminiño moi estreitiño
hilo es.....hilo
es......hilo
es.....

En mi caso hay un pozo
en el pozo hay una soga
cuando la estiro no me llega
y si la encojo llega y sobra.

Comentarios (0) - Categoría: RECORDOS NO TEMPO - Publicado o 13-08-2009 12:07
# Ligazón permanente a este artigo
ADIVIÑAS de Recordos no Tempo
Colgadito estoy,
barbas de ouro teño
si voto unha risada
perdo o que teño.


¿Que é unha cousiña cousa,
que ten un dente soio
e chama pola xente?

Que cousa é,
que cousa é:
tres pinpirimpím
tres pinpirimpón
un tételle e sácalle
e un sácalle e pon.

Que cousiña será,
que cousiña non será,
que vai de vurato en burato coas tipas arrastro?

De alto me miras,
comer me querías,
de ela sairá quen me a min levara.

Blanco fue mi nacimiento,
me pintarón de colores
¡cuantas muertes yo he causado y
empobrecido a señores!

¿Sabedes as solucións?
Comentarios (0) - Categoría: RECORDOS NO TEMPO - Publicado o 22-07-2009 18:27
# Ligazón permanente a este artigo
ADIVIÑAS

¡Tentade saber a resposta!

Delante de Dios estoy
entre cadenas metido.
Estoy alto y estoy bajo
estoy muerto y estoy vivo.



Detrás de una puerta lo vi hacer,
subir y bajar, sacar y meter;
dar de manos, fregar de barriga,
¡adivina que no es picardía!


Pelo por fora,
pero por dentro
erguer a perna
e metela dentro

María Antonia está deitada, o Xan por riba.
O biquilis babiles, iba e viña e María Antonia
aberto llo tiña.


A carne da muller é dura,
e máis dura é quen a fura.
Métese o duro no brando e
quedan dous piringando.


Métese duro,
saille brando
coloradiños e chorreando.
Comentarios (0) - Categoría: RECORDOS NO TEMPO - Publicado o 01-07-2009 17:52
# Ligazón permanente a este artigo
Continuación II....
Lembran ter como xogo, recoller os bichos da patacas nun bote; ata que comenzarón a chegar as primeiras maquinas de sulfatar.
Non sabían de tecnoloxía dixital, pero, facían os seus brinquetes, amañados, caseiros e reciclados.
que recordan o carro das vacas, de poñerlle a chavella. De cargar os cestos no lombo, de facer medeiros de herba. Chamar as vaca, aos cabalos e ás bestas. Cargas os fillos ou os irmáns ás costas.
As que xa dende nenas, recordan camiñar 2 e 3 kilometros co baldo á cabeza e os caldeiros na man. ben para levar o leite ou para buscar auga.
Que souberon facer as trenczas perfectas ás fillas e netas, aprendendo a facer o cadrelo ao cabalo.
Son as mulleres que non recibiron ningunha educación sexual, pero que tiveron que ser as que loitaran para que as súas fillas si que a tiveran. Que gardaban tradición de pureza ou que recordan as palleiras coma recunchos de apertas e agarimos as agachadas.
Son as que chegaron a ter mozos no servizo militar, e recibían letra caligrafica co comezo.

Querida novia:
El que te quiere y te aguarda.

Tuyo siempre.......


ou as que quedaron en estado (coma elas din, para que eles non foran o servizo).
Saben do paso da cociña de lareira, co tres pés e pote; as cociñas de ferro do nº7 ou nº9, as mais previlexiadas con billa e as outras co servizo pro latrón da auga, co "calderín" para a auga quente (¡cando chegaron aqueles primeiros cartos que mandou o home ou os fillos/as!).
Gardaron na arqueta, pasaron á alacena e ao armario de cociña coas portas verdes, ¡todo un luxo dos 50!
De pratos de pedra, que se gardaban coma tesouro e se reparaban se rompian, coñeceron a porcelana o duralex, a chegada da auga de deposito, a traída e os lavalouzas.
Que recordan os muiños, o pan de centeo. Saben de feiras, de tratantes de batas azuis; de alcumes e motes de familia (os Charnelos, Os Tratantes; Os Catalinos, os Crepos....); de leiras, de eieras, de cabaceiros e colmos.

Recordan, cadelas, reais, pesos, pesetas e agora Euros.
Que loitaron por ter unha cartilla de aforros ou deixar de ser meras posesións.
Viron aparecer o Divorcio en España, e que algunha recorda tamén por contra a Guerra Civil ( a fame, a dor, as rencillas que quedaron, os que marcharon....)

Saben dunha soa lámpada para toda a casa, (depois de ter pasado polo candil de carburo ou de gas), a pera da luz, de cable longo, que retorcía, pero que permitía xa facer o camiño pro mando a distancia.

Lembran a primeira radio, que se gardaba no estante con volante privilexiado, a poder ser, tapada pra non se machar, e que recibía o destapa pra hora de escoitar a música, as noticias, a novela. As mesmas que ven, coma agora os seus netos/as e bisnetos/as non escoitan. "Simplemente María....(novela radiada dos anos 60);
Din elas:
¡levan eses raio de esas cousas nas orellas!....


Os/AS que non recordan ter a televisión ata os anos 60 e 70 cando por as aldeas apareceron as primeiras; aparello que comprada por un, era de todos os veciños. Servindo de motivo socializador, aínda sendo en branco e negro, que facia mil raias e que nalgúns dos casos a forza de luz non era capaz nin de prendela.
Todas/os saben do festival de Eurovisión, e brisca no mesmo día, ¡aquelo paraba todo!, e de comenzos do fúrbol televisado (Pirri, Velazquez....)

A todos e todas que por emigrar ou por quedar, agardar e loitar fixeron o camiño dos anos, que domo din:
¡pasan deseguida!

Mulleres e homes que fixeron de Galiza o que hoxe é, ben ou mal, tan só buscaron o que creron mellor, cando os tempos non tiñan bytes, megabytes, nin gygabytes, solo se pensaba en ferrados, cuartas e cuartillos.

A todas elas e eles ¡grazas! por gardar o recordo da nosa historia
(Alicia González B.)
Comentarios (0) - Categoría: RECORDOS NO TEMPO - Publicado o 30-06-2009 18:58
# Ligazón permanente a este artigo
Continuación...(Recordos no tempo)
Eran de comidas sinxelas: papas de millo, pan de broa, leite con castañas, eran de patacas requentadas na lareira, peras e mazás a madurar entre a herba; de sopas de cabalo cansado e sempre para reunión de familia, de rosario despois de cear.
Saben ben, de sestas de verán baixo as cerdeiras. Sestas silandeiras, no que o único ruído podía ser o can de ladraba.
Recordan que a aroupa nova, era o traxe que se compaba para o día da festa da aldea.

Son as mulleres que hoxe teñen lavadora, pero que sabían lavar no río, e mais tarde, nos lavadoiros do pobo. Deixaban a roupa ao clareo, sen produto artificial, e falaban de decorrela ao sol.
De sabas de liño (amarelo e branco); de facer tinturas caseiras (coas cascas de cebola), que saben do tear, de fiar, de cardar a la).
Que saben do xabón feito coas graxas que se gardaban na casa, e mesturando aqueles xampús, si era posíbel, que lle daba un pouquechiño de cheiro.
Que pasaron do xabón "Lagarto", que era bo para todo: para roupa, para pel, para pelo; o xabón "La Toja", a esencia de lavandas ou os xeles perfumados (ao cabo do tempo)...
Mulleres e homes que casaban pola noite, por non ter un bo traxe (a eso das seis da mañá), e como convite, os menos podentes, poñían un chocolate con roscón. Tendo tamén aquelas que tiñan voda e revoda, aturando aos invitados dous días na casa, a base de porco e capón.
Que recordan parir na corete, coa única axuda dun adival. Que sabian de parteiras, e entendían de lúas para chegada das meniñas e meniños. Que ataban embigos, que libraban nais. Que coutaban pezoñas, e quitaban febres con menciñas caseiras.
Que sabían cando era bo sementar, ou cando gardar a colleita.
Comentarios (0) - Categoría: RECORDOS NO TEMPO - Publicado o 23-06-2009 19:02
# Ligazón permanente a este artigo
Elas, eles fixeron Galiza
Estes forón os primeros xogos, adiviñas, cantigas e refráns, do/as,nosos/as devanceiros/as, aqueles/es que aínda, por sorte se lembran, e que os/as mais novos/as, quizais non valoramos como debemos. Algunha das persoas teñen na memoria o pasado e recordan cantigas e refráns nas que o castelán primaba ou que se mesturaban co galego, nembargantes, non recordan o seu presente.
É parte da vida de moitos, dos que con 6 anos xa foron serir a Vilas, ou os que con 10 emigraron de Galiza, sen outra axuda, que estampas de santos e allos nos bolsillos das chaquetas, que forán remendadas antes de partiren.
Mulleres e homes, que quizais, criaron aos seus fillos en castelán, francés, alemán,..., gardando na lembranza o seu galego, un pouco rancorosos de teren que perder parte do seu, de ficar a terra éstrana, que nin comía nin bebé o esmo, que os fixo fillos/as adoptivos, e que cos anos, os que puideron e poden voltar, con tristura pensan, que Galiza camiñou soa, que non os agardou.
Memoria tamén dos/as que agardaban, dos/as que esperaban a que voltasen. Das mulleres que quedaron e medraron nunha Galicia que respiraba distinto, que esperaba o mes de verán, a carta de lonxe, o xiro dos de fora.
Os que con certa tristura, recordan que non aprednderon a diferencias o "B" e o "V"; naqueles estudos primarios, que estaban suxeitos ao horario da casa, do gando, da feira.
Lembran tomar leite en pó na hora do recreo escolar, leite que cando mais quente estaba, era cando a mestra se lembraba de deixala ao sol. Aquel leite en pó, que os americanos tiñan a ben, mandar a esta terra despois da guerra, e que entraba na cartilla de racionamiento.
Eran de pizarrín e pizarra, de zocos, de pantalón curto. De rezo na entrada ao colexio, de crucifixo, e de vista ao fronte.

Comentarios (0) - Categoría: RECORDOS NO TEMPO - Publicado o 17-06-2009 16:37
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2
© by Abertal