Fundado o 15 de setembro de 2006, o Proxecto Vocal ‘Concerto Tempo’ está formado por vintesete mozas e mozos da bisbarra de Ferrolterra.
Tódolos membros da agrupación coral contan cunha importante relación coa música, xa que a maioría deles están vencellados profesionalmente á docencia musical (na educación primaria, secundaria, e nos distintos conservatorios do país).
Tamén hai alumnado de conservatorio e xente con ampla experiencia no canto, por pertenceren anteriormente a outras formacións vocais.
Máis que un coro, a agrupación denomínase Proxecto Vocal, por mor das enormes inquedanzas artísticas e non só musicais de tod@s os seus integrantes.
Pois resulta que mentras nós deixábamolo pel dándoo todo no concerto de onte, Cristina estaba festexando o seu cumpreanos por terras remotas. Cris, paréceche bonito?...
Bueno en serio, os nosos parabéns! Esperamos que o pasaras xenial, xa que os dous patitos só se cumpren unha vez na vida (e os 23, 24, 25, etc) e hai que aproveitar ;-).
Veña, abrazos e bicos en cantidades industriais para todos os que estades fora, de parte de todos os que estamos aquí ;-).
Ah!, esquecíaseme, a foto é o momento exacto no que Cris dase de conta da nova realidade, xa que os 30 están preto (ou é dunha despedida de solteira... jaja).
Non vos podedes perder esta interpretación deste fabuloso grupo vocal, nesta singular obra na que caracterizan os diferentes estilos de grandes compositores da historia poñendo a súa música ós seus respectivos nomes.
Agora que nos gusta tanto a Balada, non ven mal rescatar esta interpretación! A ver se se nos pega algo, jeje!
Mina nunha prodixiosa actuación na RAI-1 xunto co propio Ástor Piazzolla. Mirade o solo de bandoneón que se marca!
Balada para mi muerte; música: Astor Piazzolla; letra: Horacio Ferrer.
Moriré en Buenos Aires, será de madrugada,guardaré mansamente las cosas de vivir, mi pequeña poesía de adioses y de balas, mi tabaco, mi tango, mi puñado de esplín.
Me pondré por los hombros, de abrigo, toda el alba,mi penúltimo whisky quedará sin beber.
Llegará, tangamente, mi muerte enamorada, yo estaré muerto, en punto, cuando sean las seis.
Hoy que Dios me deja de soñar, a mi olvido iré por Santa Fe, sé que en nuestra esquina vos ya estás, toda de tristeza, hasta los pies.
Abrázame fuerte que por dentro me oigo muertes, viejas muertes, agrediendo lo que amé.
Alma mía, vamos yendo, llega el día, no llorés.
Moriré en Buenos Aires, será de madrugada, guardaré mansamente las cosas de vivir, mi pequeña poesía de adioses y de balas, mi tabaco, mi tango, mi puñado de esplín.
Me pondré por los hombros, de abrigo, toda el alba, mi penúltimo whisky quedará sin beber, llegará, tangamente, mi muerte enamorada, yo estaré muerto, en punto, cuando sean las seis, cuando sean las seis, ¡cuando sean las seis!
Seica un membro do coro chamado comúnmente Juanin, decatouse de que un dos seus compañeiros baixos ten un negocio paralelo ó de profesor de piano....
amigos.....a crise chegou tamén a concerto tempo!!!!
mágoa que parece que non lle vai moi ben nese traballo porque a carpeta estaba baleira....!!!!
Para calqueira tipo de remodelación nas vosas casas...xa sabedes...chámade a Andrés!!!!
Segundo a mitoloxía grega, existía un monstruo de tres cabezas á porta do Hades chamado Cerbero, cuxa misión era impedi-la entrada dos vivos e a saída dos mortos.
Pois aquí o tedes, por suposto é unha interpretación ceibe, xa que non hai unha descrición axeitada do mesmo, pero o seu aspecto podría ser achegado a este (a lo menos medo dá bastante).
