Hoxe atopamos no mercado uns champiñóns grandísimos , deses que desexas atopar a miudo pero rara vez aparecen . Estes merecían moito a pena , pedían prestarlles un pouco máis de atención , unha receita un pouco máis elaborada .

Habitualmente salteamos os champiñóns cun allo , e como moito lles engadimos un pouco de guindilla , hoxe queremos que sexan as estrelas dos nosos pratos , que nos amosen todos os seus encantos e todas as suas maravillas .

Non precisamos de moitos ingredentes , os suficientes para facelos brilar : 1 bandexa de champiñóns , 2 cebolas pequenas , 2 dentes de allo , 200 grs de panceta afumada , 3 ou 4 culleradas de tomate triturado , queixo que funda , pan raiado , noz moscada e aceite de oliva virxen .

Primeiramente limpamos os champiñóns e os desrabamos , por outra banda poñemos a caramelizar as cebolas ben picadiñas a lume baixo , que se caramelicen cos seus própios xugos sen engadirlles zucre , cando esteñan brandiñas engadimos a panceta en tiriñas e deixamos que se faga un pouco , seguidamente os rabos troceados , deixamos que o conxunto se faga ben .

Cando vexamos listo o recheo engadimos as culleradas de tomate , para que quede ben xugoso .

Poñemos os sombreiros coa zona do rabo hacia arriba nunha bandexa de forno , poñemos o recheo no oco que nos queda , por enriba espolvoreamos o pan raiado e a noz moscada , introducimos no forno que xa o teremos a quecer a 200º , terémolos 45 min , 5 min antes de que se rematen de facer poñerémoslles o queixo de fundir por riba .

Disfrutade campeóns que nos xa o fixemos .

Fai tempo que tentabamos facer esta receita , pero sempre tiñamos poucas claras , ou as usabamos para outras cousas , desta vez non houbo excusa , o peso era o perfecto non tñamos que sacar ni engadir , é que isto dos Osos ten a sua ventaxe , matamos dous antollos á vez .

Desta vez o choio é ben sinxelo , tanto de ingredentes como de traballo , con 115 grs de claras ( uns 5 ovos pequenos ) e 225 grs de zucre teremos un postre que fará as delicias de nenos e maiores , e para darlle o toque orixinal unhas pouquiñas améndoas fileteadas .

Poñemos nun cazo ao lume as claras co zucre , misturamos ben e deixamos que tome temperartura , que esteña quente ao tacto , retiramos do lume e batimos coas varillas , desde logo que boa inversión no batidora Biffinet do Lidl , tiñannos que agasallar algo pola publicidade que lles facemos ( esta semán creo que volta a estar de oferta , merece moito a pena ) . Uns quince minutos , é impresionante o firme que quedan .

teremos o forno aceso a uns 100º , na bandexa poremos montóns de merengue , coas améndoas por riba , da para uns 6 de bó tamaño , metemos a bandexa no forno e os deixamo unhas duas horas , menos temperatura máis tempo , non o poñades a máis de 100º porque collerían unha cor dourada e o que buscamos é que saian ben brancos .

Esperade a que arrefríen larpeiros , que vos ides queimar a língua

Esperámovos a todos os blogueiros no AIG , que non sabedes o que é ?!!! É o Amigo Invisible Gastronómico , xa é o segundo ano que se fai , o ano pasado organizouno Bea do Rincón de Bea , pero este ano por motivos de carga excesiva de traballo deulle paso a Ana de Delicias y Tentaciones , nos xa pedimos participar , esperamos que nos manden o mail coa confirmación para poder poñer na páxina o logo correspondente , a ilustración está feita por Eva de Blau*

Que ilusión nos fai , quen nos tocará ? Que lle enviaremos ? Gustarálle ? Cantas preguntas e que poucas respostas .

Imos ir adiantando traballo , xa que se pide que digamos a s cousas que nos gostan para facilitar a busqueda do noso agasallo ahí van as nosas :

-Todo o relacionado con moldes , de figuras , grandes ou pequenos , para galletas , para biscoitos ...
Todo lo relacionada con moldes , de figuras , grandes o pequeños , para galletas , para bizcochos ...
-As especias , canto máis raras mellor , por eiquí cardamomo soa a chino ;)
Las especias , cuanto más raras mejor , por aquí cardamomo suena a chino ;)
-O Té , adoramos o té , góstannos todos , e gostanos todo o ritual : teteiras , tazas , filtros...
El té , adoramos el té ,nos gustan todos , y nos gusta todo el ritual : teteras , tazas , filtros ...

Poderiamos decir máis cousas pero creo que con isto a gama de productos é variada , e por pedir pediriamos un super robot de cociña e como Ana unha máquina de xeados , pero creo que nos pasariamos de presuposto hehehe.

Está é unha ensalada que nos gosta moito , por ensalada e por golosa , combina a perfección o sabor intenso dos Canónigos coa dozura do resto dos ingredentes , podédela disfrutar na Petit Bretagne en A Coruña . Para nos é un placer sempre que comemos alí . Permitímonos " tunearlles " a receita para que todos a poidades disfrutar dela .

É moi xeitosiña de facer e moi nutritiva , os Canónigos son unha fonte boísima de betacarotenos , vitamina C e iodo , e xunto co resto dos ingredentes fan deste prato un conxunto moi nutritivo , non nos liamos e imos cooa receita .

Precisaremos , como estades intuíndo , canónigos , soen vendelos embolsados , un puñado de dátiles , outro de pasas sultanas , non teñen pébidas e outro máis de cereais ( copos de millo , boliñas ...) , un pedazo de queixo de cabra de rulo e o toque fundamental : marmelada de frambuesa .

Primeiramente lavaremos e escurriremos ben os canónigos , partiremos os dailes e lles sacaremos a pébida e o queixo partirémolo en anacos como faragullas grandes .

Con todo listo procederemos a empratar , o aliño será a marmelada de frambuesa e teremos coidado de colocar os cereais no último momento para que non abranden .

Unha boa receita para un día ben fermoso , disfrutade del .

Nos esperamos que volte durante uns días a calor , para poder despedir o verán como merece , pero namentres con estes días de choiva apetece algo que nos quite a morriña do sol . para iso nada mellor que unha boa fabada que nos fará suar coma se estivesemos a 40 º graos na praia .

Precisaremos 700grs de fabas postas a remollo do día anterior , unha cebola do país , un par de tomates , meio pemento verde e meio vermello , duas cenouras , 4 ou 5 graos de pementa , 2 cravos de olor , 4 ou 5 cominos , un allo , un pemento choriceiro ou ñora , 2 chourizos ceboleiros , un bó pedazo de touciño con febra , aceite de oliva virxe , colorante alimentário e sal .

Primeiramente nunha ola a presión douramos o allo macahacado , a cebola pelada e cortada en anacos grandes , e as especias , cando tome color o allo engadimos a ñora , os pementos , os tomates as cenouras , os chourizos e o touciño e poñémolo a cocer cubertos de auga , contamos 15 min desde que a válvula comece a xirar .

Dixamos que arrefrie a ola e abrimos para engadirlle as fabas , retiramos a " verdura " e a batimos coa batidora ou a pasamos polo pasapures , outra opción e cortala e anaquiños nun primeiro momento .

Engadimos o preve das verduras as fabas , pasado polo coador pra que non leve ningunha tona , e o colorante alimentario , nos usamos cúrcuma , tapamos a ola e deixamos cocer , cando a válvula comece a xirar contamos 5 minutos e diexamos a ola enriba do lume apagado ( isto serve para as vitrocerámicas ) a calor residual fará que se rematen de facer sen necesidade de ter o lume aceso , se non tedes contade 10 min .

Só nos toca meter a culler e imaxinarnos na duna co sol na fronte .

Esta é para nos un dos eixos fundamentais da cociña do aproveitamento , todo serve nadase tira . Somos de culler , de sopas , caldos , fabadas , encántannos e abusamos , sempre temos a man no coxelador preparacións destas para que nos sexa doado facer unha comida rica , esperamos que vos tamén abusedes da Tripla Básica .

Comezaremos por mercar verduras : cabaza , repolo , cenouras , cebolas , apio , porros , acelgas, o que se nos apeteza , cebola e unha pataca é algo que nos lles engadimos sempre ( a pataca fai que a crema espese ) e allo , un cravo de olor , un par de graos de pementa , unha folla de laurel , aceite e auga .

Picamos as verduras que vaiamos consumir en anacos grandes , o allo miudiño , poñemos na pota unha cullerada de aceite e nela doramos o allo , cando colla cor engadimos o resto das verduras e rmovemos ben , non hai que doralas moito , só nos resta cubrir de auga e deixar cocer durante unha hora , 30 minutos se é na ola rápida .

Agora ben o mellor , contando que nos ten que quedar caldo suficiente non sexamos avaros a hora de engadir auga , entón as verduras podémolas usar par facer unha crema , o caldo para unha sopiña de fideos ou un caldiño limpo , a crema e o caldiño poden levar tropezóns de ovo cocido , pan frito , setas ... Ahí tedes que deixar voar a imaxinación .

Nos cando a facemos poñemos moita cantidade e conxelamos , as verduras nun recipiente cun pouquiño caldo e o caldo noutro .

Este outono pasaremos a famosa crise a base de culler .

Xa de primeiras : absterse pesadores de calorías , esta receita leva moita . Logo se sobra algún kilo de eiquí ou daló non nos pidades contas .

Está é unha sobremesa vasca , tipica do Nadal , pero eiquí na Poética non lle facemos prexuízos e a rematamos de facer , como o seu nome indica é cremosa e podes alixeirala ou non segundo o gosto de cada quen ; por non variar nos fixémola coma se fosen natillas , que para iso nos estamos pasando todo o vran metidos na auga facendo longos .

É ben doadíña de facer e precisa moi pouco material , un pauíño de canela , unha tona de limón , 190 grs de noces ( intxaur é noz en euscaro ) , 150 grs de zucre e 750 ml de leite , nos fresco e enteiro .

No morteiro machacamos as noces , leva o seu tempo , podese facer no moedor de café pero desta maneira solta mellor o aceite que ten , namentres poñemos a quecer o leite coa canela ea tona do limón , deixamos que ferva e se aromatice . cando teñamos as noces ben machacadas engadímolas ao leite co zucre , fora do lume , e remexemos ben até que quede todo ligado , poñemos entón a pota enriba do lume e deixámola cocer uns 30 min a fogo maino , imos remexendo aos poucos para que non se agarre ao fundo .

De nos depende que a deixemos máis espesa ou máis solta , canto máis cozamos máis espesa quedará .

Ben larpeiros xa contaredes , por eiquí dámoslle un : Repetir .

P.D. : podédela pasar polo chino , nos deixamola sen pasar para que se lle notáse os pedaciños de noz que quedaron máis enteiros .

P.D. 2 : algún parente vasco debía ter quen argallou o Pé de Moleque

Nos sabemos que vos parecerá pero por eiquí apetecían moito , sí , xa vemos que o tempo non acompaña , pero é que están tan ricos , lémbranos os patróns de pequenos , non había família que se prezase que non os fixera para ese día grande , así que decidimos celebrar o San Nos e darnos un agasallo gastronómico , que logo viña a hora de sesta na praia baixo o parasol .

Receitas hai moitas , como todo , nos imos poñer a que nos adeprenderon na casa e para iso precisaremos : meio kilo de garabanzos , unha mán de tenreira ( cortada en rodelas ) , catro de porco , 700 grs callos , dous chourizos ( que sexan frescos ) ceboleiros son estupendos se os conseguides esfaragullanse todos durante a cocción , 200 grs de panceta en taquiños , unha cebola do país , cominos moídos , pementón doce e picante , un pedaciño de guindilla e catro allos .

Primeiramente poremos en remollo os garabanzos a noire anterior , sempre dentro da neveira , logo escaldaremos os callos e a perna , fervémolos uns tres min e desbotamos esa auga . Poñemos a cocer na ola rápida as máns de tenreira e os callos uns 20 min , pasado este tempo abrimos a ola e engadimos os chourizos , as máns de porco , a panceta , os chourizos , a cebola , os allos e as especias , se a auga parou e ferver esperamos a que comeze a ferver outra vez e daquela engadimos os garabanzos , con outros vinte min de cocción na ola rápida deberían estar listo , se quedaran un pouco duros podemos rematar de facelos coa ola aberta .

Como remate queda sacarlle oso as máns de tenreira , cortar os chourizos que quedaran enteiros , rectificar de sal e especias , machacar os allos cuns poucos garabanzos ; isto servirá para que ligue un pouco máis o caldo , a cebola podémola desbotar ou darlla a quen lle goste cocida .

Esperanos papatoria , sentímolo pero non podemos quedar máis convosco . Saúde .

Estamos en tempo de moras , de figos tempraneiros , de perucos ...encántanos estas datas , hai cousas tan ricas nas hortas , montes e mercados . Todos os días camiño da praia collemos o noso puñadiño de moras ou amoras coma se dí por eiquí , que doces están e como se funden nas nosas bocas , os Poetiños están toliños con elas , queren máis e máis , se fose por eles a producción non debería ter fin hehehe .

Todos os anos facemos algún licor . que se guinda , que se de noz verde , que se de mora ...Aha sabía que non nos perderamos imos preparar Licor de moras .

Quedamonos pampos vendo receitas pola rede , engadenlle auga , xa as suas cañas ou oruxos son de menos gradación , que na vez de licor fan zume para nenos .

Velaiquí unha boa receita : un litro de caña , chamarlle oruxo é raro , por non decir blasfemo , 250 grs de amoras , sobre 500 grs de zucre , un pauiño de canela , unhas sementes de cardamomo e meia noz moscada .

O máis complicado de todo é meter os ingredentes nun tarro de cristal e boca ancha , axitar ben e deixar repousar nun sítio seco e oscuro , cando nos lembremos voltamos a axitar xa que o zucre namentres non se disolve completamente tende a apousar no fundo . No momento en que vexamos que non queda zucre no fondo despois de repousar uns días podemos probalo por se hai que engadirlle máis zucre , senón a esperar mínimo seis meses , aínda que nos soemos esperar o ano para comezar a facer o trasvase as botellas , procuraremos non engadir moitas moras para que non nos enturbien o licor .

Boa resaca compañeiros .

Por aquí a couve-flor gosta de todas as maneiras , pero esta é a maneira de convertila nun prato contundete , para acompañar duns pementiños ou dunha fresca ensalada . É isto xa é preocuparse pola vosa figura , que preocupóns estamos ultimamente .

Precisaremos unha couve-flor grandiña ,unha cebola pequena , un litro de leite , 125 grs de manteiga , 130 grs de fariña , noz moscada , sal , queixo e pan raiado .

Nos a couve-flor facémola ao vapor , pero podédela cocer , ao vapor non se enchoupa de auga e non a temos que or a escurrir . Para facer a Bechamel derretimos nun cazo a manteiga e pochamos nela a cebola ben picadiña , cando esteña dourada engadimos a fariña e remexemos ben cunha culler de madeira para que a fariña non se queime , veredes que con estas cantidades queda como unha crema , isto fara que a bechamel quede máis xugosa , a esta mistura de grasa + fariña chámase Roux e serve como espesante de preves e sopas , a bechamel , a salsa española ou a veluoté , son algunhas das elaboracións que comezan por esta mistura .

Ao lío , cando teñamos a fariña e a manteiga ben ligados imos engadindo leite aos poucos , o leite pode estar tépedo , así tardaremos menos , agora cun batidor remexeremos para emulsionar ben todo e iremos incorporando máis leite a medida que espese . Raiaremos un pouco de noz moscada ( nos raiamos moita porque a parte de que gostamos moito do se sabor é afrodisiaca ;) ) e eengadiremos o sal , podemos ir pouco a pouco con el para que non nos quede salgada .

Agora nunha fonte do forno poñemos a couve-flor poe enriba o queixo ( raiado , loncheado , en anaquiños ... ) e o pan raiado , se temos por ahí un pouco de tomate frito tamén lle vai ben , e a forno a que se doure co a función de gratinar .

Que decides ? Doádo e suculento , non ?

Por moito que como adultos nos non deixemos influenciar por elas os nosos fillos non teñen esa capacidade de abstracción , para eles todo o que aparece pola tele é bó e digno de ser tido , e se intentas educálos nunha maneira de vida diferente fóra dese mercadeo sempre vai haber alguén que poña as cousas no seu sítio .

Esta entrada ben a conto do comezo no cole dos enanos , e a tan traída lista de material escolar , é incribel , piden marcas concretas de certos productos , e por suposto non son dos chinos . Hai listas máis pequenas e listas máis grandes pero en todas elas predomina a marca , si xa sabemos que alguén nos dirá que é para que todo o material sexa uniforme , sí é certo , pero pode selo coa recomendación : " tipo Bic " e non ten porque ser Bic ; ou " tipo Alpino " e non ten porque ser Alpino .

A nosa queixa é porque haberá moitas famílias para as que supoña un gasto moi alto mercar este material , xa que dá igual onde o merques , o prezo variará pouco . Cando con outro tipo de lista o prezo final seía ben distinto .

Sempre que a facemos o normal é que unhas veces saia máis seca , outras sosa , as máis das veces salgada , nos temos unhas cantidades fixas para que istonon pase , e que a tortilla saia no seu punto . Podemos pasala máis ou menos , salgala máis ou menos , esas variacións podedes facerllas a esta receita inicial .

Precisaremos 1 kilo de patacas sen pel ou 1.2 con ela , 8 ovos , aceite e sal .

Despois de pelar as patacas cortarémolas en rodelas finiñas , o aceite no que as fagamos non debe estar moi quente , xa que as imos " pochar " non fritir , o que queremos e que a pataca quede feita e xugosa , se vemos que o aceite burbullea moito baixamos o fogo ; cando as pinchemos co garfo e esteñan tenras será o momento de retirálas para outro recipiente e con elas así quentes engadimos os ovos , nos botámolos sen batir pero iso é ao gosto de cada quen , tócanos medir o sal é unha cullerada de moka ( das culleres máis pequenas ) por cada tres ovos ; así que engadiremos 2.5 medidas de sal , e remexemos ben todo .

Coa tixola ao lume e ben quente vertemos a mistura nela , cunha culler de madeira removemos coma se fósemos facer un revolto , deixamos que se faga polos bordos e dámoslle a volta cun prato que cubra ben o diámetro da tixola , baixamos o lume e dixamos que calle , podemos tocarlle coa man polo centro da totilla , según esteña máis feita así estará máis consistente .

Como vedes facer unha boa tortilla non ten ciencia só e poñerse e facer moitas .

Cantas veces os nosos Poetiños nos piden Pombiñas , ou cantas veces apetécennos cando imos tumbarnos a ver esa peli do DVD , se temos micro en 3 -4 minutos están feitas pero se non , canto tardariamos en facelas se estamos de antollo ?

Na Cociña Poética facemos moitas veces as pombiñas , tanto para os nosos Poetiños como para nos , pero nunca se nos deu por calcularlle o tempo , e hoxe como tiñamos a tarde libre decidimos facer a proba , e foron 5 minutos entre abrir o paquete , poñer o aceite na pota e que se remataran de facer , non esta mal .

Así que se vos animades precisaredes un paquete de grao de millo , aceite e sal .

Poñeremos na pota ( do tamaño que queramos ) unha cullerada de aceite , cando esteña quente cubrimos o fondo cos graos de millo e tapamos , nun momentiño escoitaremos un pequeno POP ! , xa están comezando a abrir , neste momento temos que comezar a menear a pota , sacudímola espaciadamente para que as pombiñas que xa abriron non se nos peguen no fondo , haberá un momento " bombas de palenque " , que será cando se poñan a estoupar todas , e logo baixará a intensidade , deixámolas un pouquiño máis até que vexamos moi espaciados os POP! ; tede conta co lume , non o poñades moi alto que queimaría os graos antes de que abrisen .

Xa só nos queda servílas e engadírlles sal , zucre , pementa , ... O que máis nos chiste .

Non lembrabamos non ter posto unha reseña sobre este libro , foi un despiste causado pola desconexión temporal da rede , agora que xa está todo normalizado comezamos a coller ritmo .

Gustounos moito cos seus pequeniños poemas que teñen ás vogais como protagonístas , polo ritmo nos versos para poder ser cantados e se a todo isto lle sumamos unhas ilustracións moi impactantes cun espectacular colorido , saenos un libro redondo .

Iolanda Castaño gaña moitísimo ao natural , a sua presentación encandilou a pequenos e maiores , e a hora de asinar tivo moitísima paciencia con todo o mundo . Un encanto .

Así que xa sabedes , que teñan moitos de antemán para animarse .

" Cando eu saiba ler , moitos libros ei de ter ..."

1 [2] [3] [4]