http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/ Benvid@s ao Club de Lectura Virtual de Pontevedra Este Club de Lectura, promovido pola Consellería de Cultura, diríxese a todas as persoas interesadas en compartir a lectura e o comentario de obras diversas a través de Internet. Leremos unha obra ao mes e participarase deixando os comentarios no blog, e tamén a través do chat cando sexa posible. ga clublecturapontevedra@gmail.com soporte@blogoteca.com http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss
Ao seu regreso, instalouse en Vigo, desde onde desenvolveu unha actividade cultural e profesional incesante como escritor, editor, catedrático na Universidade de Santiago de Compostela, membro da Academia Galega da Lingua e presidente do Consello da Cultura Galega.
Colaborou asiduamente como articulista en numerosos diarios, entre eles La Voz de Galicia.

Casares deuse a coñecer en 1967 co libro de relatos Vento ferido e desde entón publicou con regularidade novelas e contos de literatura infantil. Na súa obra apréciase a marca de intelectual europeo cosmopolita xunto a un humor e sinxeleza aldeáns que sempre viran ao redor de conflitos ou situacións que afectan á xente do noso tempo.

Entre as súas obras atópanse: Cambio en tres (1969); Xoguetes para un tempo prohibido (1975), Os escuros soños de Clio (1979), Ilustrísima (1980), Os mortos daquel verán (1987), Na marxe de cada día: follas dun diario (1994) e Deus sentado nunha cadeira de brazos azul (1996).

Tamén publicou libros de literatura infantil, como A galiña azul (1968), As laranxas máis laranxas de todas as laranxas (1973) e Lola anda en bicicleta (1997), e ensaios sobre Vicente Risco, Ramón Otero Pedrayo, Ramón Piñeiro, Manuel Curros Enríquez e outros autores da literatura galega.

Máis información sobre o autor:
- Carlos Casares Mouriño (wikipedia)

- Carlos Casares: o autor e a obra. Artigo biográfico da páxina web da Fundación Carlos Casares.

- El hombre que no era triste. (artigo de Manuel Rivas, El País, 10/10/2002)

- Letras de Galicia - Carlos Casares. Neste enlace atoparedes ademais a biografía de outros autores: Rosalía de Castro, Castelao, Cunqueiro, Xosé Neira Vilas, Agustín Fernández Paz, Manuel Rivas, Suso de Toro, Xosé Carlos Caneiro, Teresa Moure, Xosé Luís Méndez Ferrín, Eduardo Blanco Amor, Miguelanxo Prado, Fina Casalderrey e Alfredo Conde.
]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=94501 INFORMACIÓN SOBRE OS AUTORES http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=94501#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=94501 Tue, 04 Jan 2011 12:55:00 +0100
Xunto a un inigualable traballo cos personaxes, que logran adquirir a verosemellanza do real, a recreación de certos momentos da infancia fan desta novela unha das obras ineludibles para calquera lector galego que guste do trato con esa literatura que, como di Albert Camus na frase que enceta o libro, se basea na verdade de ser e de sentir.
(Presentación editorial)

Podedes pasar a recoller o voso exemplar a partir do 3 de xaneiro, data na que tamén teredes que devolver o exemplar de A pensión Eva, e devolvelo o 1 de febreiro.

Saudos a todos e felices festas!]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=93596 ESTAMOS A LER... http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=93596#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=93596 Mon, 20 Dec 2010 15:02:00 +0100
En 1978 publicou O curso das cousas, a primeira dunha serie de novelas históricas ambientadas na Sicilia do século XIX, que inclúe tamén Un fío de fume (1980), La strada dimenticata (1984), Il birraio di Preston (1995), A concesión do teléfono (1999) e A desaparición do Patò (2000). Il re dei Girgenti (2001) está ambientada na Sicilia de comezos do século XVIII e inspírase nun episodio histórico: o autonomeamento dun campesiño de Agrigento como rei da cidade, proclamada durante seis días reino independente.

O éxito chegoulle con Un mes con Montalbano (1998), selección de contos que se inscribe dentro dun ciclo de novelas policiacas centrado na figura do comisario Salvo Montalbano. A estrutura policiaca destes relatos é máis ben un pretexto do autor para ofrecer, cun léxico rico en dialectalismos, un vívido retrato da sociedade siciliana. Entre os outros títulos deste ciclo sobresaen A forma da auga (1994), O can de terracota (1996), O ladrón de merendas (1996), A voz do violín (1997), Gli arancini di Montalbano (1999), A excursión a Tindari (2000) e A paura dei Montalbano (2002). ]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=92798 INFORMACIÓN SOBRE OS AUTORES http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=92798#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=92798 Tue, 30 Nov 2010 15:18:00 +0100 Andrea Camilleri é un dos autores italianos de maior prestixio internacional é o siciliano.

Con A pensión Eva, Camilleri abandona temporalmente o seu aclamado personaxe do inspector Montalbano e entrega aos lectores e lectoras unha novela memorable sobre a infancia e a adolescencia na Sicilia da Segunda Guerra Mundial.

Durante os anos da Segunda Guerra Mundial, os cuartos da Pensión Eva, na vila siciliana de Vigatà, convértense en refuxio dos seus habitantes. Ademais, esa estraña "pensión" é unha presenza misteriosa para Nenè, un rapaz que, ata que logra penetrar na casa, non esperta á vida completamente.

A pensión Eva é unha novela de iniciación á vida, á descuberta do sexo, do amor e da amizade nos tempos duros e sen esperanza da guerra.
Mentres homes e mulleres matan e morren, ao redor da Pensión Eva concéntrase a historia íntima do pobo siciliano. Unha historia que se personifica no espertar da curiosidade dun rapaz polo sexo e remata coa descuberta do amor, nun intento por entender o mundo e chegar a saber que é o que realmente importa. Un espazo prohibido, o da pensión, que esconde as fantasías eróticas e tamén as arelas dunha sociedade atormentada pola guerra e o fascismo.

Camilleri sorprende cunha novela tenra que non evita certa crueldade, e que engaiola polos personaxes, moi próximos aos das películas de Fellini, nos que a aparente tolería agacha, en realidade, unha inmensa verdade.

Podedes pasar pola biblioteca a recoller o voso exemplar a partir do mércores 1 de decembro.

Boa lectura a todos.]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91143 LIBROS LIDOS http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91143#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91143 Mon, 01 Nov 2010 19:21:00 +0100
Velaquí algúns enlaces que nos axudan a situar as referencias históricas que aparecen no libro.

1)Imperio Otomán, na Wikipedia (Bosnia, logo Viségard, pertenceu ao imperio ata o ano 1878)

2) Imperio Austro-Húngaro, na Wikipedia (Bosnia, logo Viségard, estará baixo a súa administración a partir do ano 1878 e é anexionada no ano 1908)

3) Historia de Bosnia-Herzegovina, na Wikipedia

4) Historia de Serbia, na Wikipedia

5) Guerras balcánicas (1912-1913, Bosnia mantense á marxe)

A ponte do Drina:
A ponte Mehmed Sokolovic Paša en Visegrad é característica do apoxeo da arquitectura otomá e monumental de enxeñería civil. Atópase sobre o río Drina, na República de Srpska (Bosnia oriental e Herzegovina).
A ponte foi construída a finais do século XVI polo arquitecto otomán Sinan por orde do Gran Visir Mehmed Sokolovic Paša. Foi un dos máis grandes arquitectos e enxeñeiros da época otomá clásica e contemporánea do Renacemento italiano, coa que o seu traballo pode ser comparado.

A ponte ten 11 arcos, con vans de 11 m ata 15 m, e unha rampla de acceso en ángulo recto con catro arcos na marxe esquerda do río. A ponte de 179,5 m de longo é unha obra mestra deste estilo de arquitectura.

O Drina é un río de montaña que conduce a auga procedente dos Balcáns cara aos ríos Sava e Danubio e é moi propenso ás inundacións. De feito, os parapetos da ponte foron destruídos nunha inundación excepcional que tivo lugar en 1896. A ponte foi seriamente danada tamén durante as dúas guerras mundiais e, logo das reparacións temporais, reconstruída en pedra na década de 1950.

Recensión da obra aparecida en hislibris.com:

Drina é o nome dun río que desde antigo fixo de fronteira natural entre Bosnia e Serbia. No século XVI, cando a rexión circundante conformaba unha provincia adscrita ao imperio turco, o visir que a gobernaba decidiu construír unha ponte sobre o devandito río, á altura da cidade de Visegrad. A presente novela cobre os catro séculos que van desde a construción da ponte ata o período inicial da Primeira Guerra Mundial.

Trátase dunha obra de ficción con baseamento en feitos históricos. O seu rexistro é episódico, alternando a anécdota e o drama. Andric é un estupendo fabulador, de modo que en Unha ponte sobre o Drina nin o dramático dexenera en patetismo nin o anecdótico en banalidade. Nunca os seus materiais, aqueles dos que se vale o autor, chegan a degradar o alto nivel do conxunto. A miña impresión é que Andric advirte en cada situación un indicio de sentido da vida, do mundo, do ser do home-, sen que isto signifique que a novela abunde en filosofías (como non abunda en simbolismos). Seica fixo unha moi certeira selección do que, ao seu xuízo, merece ser contado nunhas crónicas (maiormente ficticias, como estas da cidade de Visegrad). O caso é que ningún dos episodios que compón a novela adoece de gratuidade, e todos eles sortean con éxito os riscos da sordidez e o melodrama.

Cada personaxe e cada sucedido, cal sexa o volume que ocupen no conxunto, son útiles ao propósito de plasmar a dignidade do humano, así como a futilidade de toda soberbia (ideas ambas, directrices no plan da obra). Por momentos parece que o relato discorrese pola senda exemplarizante de certa literatura, mais enaltecido pola ausencia de moralismos e de sentenzas edificantes. Velaí, por exemplo, o personaxe de lamentable estampa cuxo destino é o de ser bufón do pobo: ata el na súa miseria pode gozar dun asomo de gloria, cando lle celebran a pequena aínda que temeraria proeza de bailar sobre o parapeto da ponte. Ou aquel dignitario musulmán, presunto erudito e cronista da cidade, en realidade un fatuo ignorante: os feitos máis notorios -tal como a conquista austro-húngara da provincia- perden interese ante o seu convencemento de que nada sería máis importante que a súa propia persoa; así pois, as súas pretendidas crónicas non pasan dunhas cantas páxinas de caderno pequeno.

Se a ponte aparece como escenario privilexiado da novela, a súa kapia (unha terraza provista de chanzos á metade da construción) é á vez fito e epítome da historia de Visegard -tanto a Gran Historia como a pequena, a do home común-. Na kapia reúnense a diario ociosos e opinantes do divino e do humano. Alí coméntanse noticias e péchanse negocios, e reforzan os habitantes de Visegard os seus vínculos sociais. Desde a kapia arróxase ao río a bela á que desposaron contra a súa vontade. Aí aparéceselle a un xogador compulsivo aquel que o curou do seu mal pero tamén lle roubou a súa vitalidade. Sobre as súas pedras consuman os esmorgantes grandes borracheiras, e as novas xeracións de estudantes filosofan sobre o mundo e rivalizan en amores. É nunha laxa da kapia onde se emprazan bandos e proclamas oficiais (do goberno turco primeiro, logo do poder autro-húngaro). Nesta terraza instálanse as gardas que controlan o paso de viaxeiros e transeúntes. En postes erixidos ao efecto exhibe o exército turco cabezas de rebeldes serbios -tamén de inocentes que tiveron o infortunio de facerse sospeitosos ao arbitrio otomán-. Na terraza discuten os musulmáns, xa no século XIX, as medidas a seguir para enfrontar o avance das tropas cristiás. E é nela que un comité representativo das tres relixións da cidade (musulmá, ortodoxa e xudía) recibe ao vitorioso exército austro-húngaro -sufrindo o desdén do seu altivo comandante-.

A ponte é tamén testemuña e vítima do cambio dos tempos. Nacido como fundación pía por vontade dun gobernante islámico, conforme transcorren os séculos o seu significado relixioso perde relevancia, para terminar cedendo fronte ao utilitarismo e pragmatismo dos días da modernidade (que chega co dominio austro-húngaro). Estupefactos, os musulmáns de Visegard observan o que eles consideran característica inquietude e laboriosidade dos occidentais, manifesta nos inxentes traballos de reparación da ponte. Pero tamén constatan -desde o prisma dos máis anciáns e testaláns- a malicia e impiedade do eterno inimigo, ao decatarse de que os austríacos instalaron unha carga explosiva na emblemática edificación.

Entrado o século XX, o país será un enorme campo de batalla en que se baterán os exércitos de imperios decadentes e de incipientes estados. Se durante as Guerras Balcánicas de 1912 e 1913 en Visegard só resoan ecos distantes da guerra, o conflito desatado polo atentado de Saraievo (o asasinato do arquiduque Francisco Fernando) acabará por asañarse coa cidade.

“ Pero a ponte -comenta no medio da novela o narrador- seguía estando onde estaba e como sempre fora, coa eterna mocidade dunha concepción perfecta e das grandes e estimábeis obras humanas que non saben o que é a mudanza nin a vellez e que, polo menos en aparencia, non comparten o destino das cousas efémeras deste mundo.”]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91142 INFORMACIÓN SOBRE AS LECTURAS http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91142#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91142 Mon, 01 Nov 2010 19:07:00 +0100 Ivo Andric (Dolac, 1892 - Belgrado, 1975) Novelista iugoslavo de orixe bosníaca, premio Nobel de literatura en 1961 e un dos máis grandes escritores do seu país.
Fillo dunha familia croata de Saraievo, logo de estudar na capital bosníaca e en diversas universidades (Viena, Zagreb, Cracovia), formou parte da Mlada Bosna, organización patriótica de inspiración socialista, polo que foi encarcerado polas autoridades austro-húngaras e pasou en prisión a Primeira Guerra Mundial. Regresou a Belgrado en 1921 e no período de entreguerras foi diplomático do recentemente creado estado iugoslavo.

Permaneceu apartado na capital serbia durante a ocupación nazi, período no que escribiu as tres novelas que lle farían famoso, Crónica de Travnik, A ponte sobre o Drina e A señorita. O inicio da súa traxectoria literaria produciuse dentro da tradición croata, con diversos libros de poemas como Ex Ponto (1918) e Inquietudes (1920), así como o de relatos, A viaxe de Alija Serzelez (1920).

Desde o comezo da súa produción, interesouse pola peculiar diversidade cultural, relixiosa e humana de Bosnia, así como pola súa historia cargada de influencias, invasións, alternativas e dramas. É o caso particularmente de A ponte sobre o Drina, o súa máis soada e traducida novela, unha crónica que arrinca coa construción en 1566, por encargo de Mehmed Bajá, da ponte de Visegrad (cidade na que viviu o autor), que será testemuña, vítima e xuíz, morada e refuxio dos conflitos e ambicións humanas da cidade e os seus poboadores ata a primeira guerra europea, constituíndose en paradigma do sucedido en toda Bosnia e, en certo sentido, nos Balcáns en xeral.
(Biografías e Vidas)

Máis información sobre o autor:
- Biografía e obra de Ivo Andric na Wikipedia.]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91141 INFORMACIÓN SOBRE OS AUTORES http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91141#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=91141 Mon, 01 Nov 2010 19:02:00 +0100 [Presentación editorial]


Podedes recoller o voso exemplar na biblioteca a partir do martes 2 de novembro e telo con vos ata o mércores 1 de decembro.

Boa lectura a todos, este libro ben o merece.

Maravillosas as paxinas dedicadas ás lendas e ao orixe das mesmas. Cómo detras de cada unha hai unha historia de amor, de traxedia, de honor/deshonor...
Destacaria sobre todo o tratamento que Ivo fai dos personaxes. Retrata perfectamente a todos; as suas descripcións tanto físicas como da psicoloxía de cada personaxe achegannos moitísimo á historia, non credes?
É como se Andric pintase cas palabras, pincelada a pincelada, vai describindo unha vila, un rio, unha ponte, ....
Saudos e que o disfrutedes.

]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=90663 LIBROS LIDOS http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=90663#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=90663 Sun, 24 Oct 2010 01:22:00 +0100 Reseñas sobre Amor de Tango:

- "María Xosé Queizán constrúe a novela da súa propia cidade e constrúe, ó mesmo tempo, a novela dunhas certas mulleres de Galicia. Non de calquera muller. Velaquí as rapazas activas, ilusionadas, decididas a descubrir o mundo e a súa propia condición naqueles albores esperanzados dos anos 20 e, sobre todo, dos anos 30."
(El Correo Gallego).

- "Para as persoas que aprecian o significado pleno dunha narración que combina intimidade, localismo e historia miúda con retratos e pinceladas realistas, Amor de tango é unha experiencia para gozar".
(Kathleen N. March, World Literature Today, Oklahoma).

- "Amor de tango é un fermoso canto de amor á urbe atlántica de Galicia, liberal e pioneira en tantas cosas, ás súas xentes traballadoras, a aquelas primeiras obreiras das fábricas de sardiñas que tanto fixeron polo avance desta cidade, á Ría en concreto e ó mar en xeral".
(Xoán Acuña, Atlántico Diario).

- "Margot é a transmisión da sabedoría. Da avoa recibe a capacidade que a salvará de tanto desastre, a capacidade para ver o que foi e xa non é, o recordo, as imaxes, a palabra".
(Chus Pato, Festa da Palabra Silenciada).

- "Unha amena reconstrucción do Vigo da República e da represión Franquista, a través dos recordos de Margot".
(Diccionario da Literatura Galega).

- "O Vigo de Amor de tango é o Vigo que vivimos e o que outras antes ca nos viviron e construíron, coas súas historias, coa súa liberdade, esa cidade en permanente movemento ao igual que o momento histórico que lles tocou vivir ás protagonistas desta novela. Ler ás veces é como un reencontro. (Continúa)
(Amanda Álvarez, La Voz de Galicia.18/5/2002)

- Artigo de interés:
"O amor na obra de Mª Xosé Queizán", por Ana Acuña e Carmen Mejía.
]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89532 INFORMACIÓN SOBRE AS LECTURAS http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89532#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89532 Sat, 02 Oct 2010 19:01:00 +0100 María Xosé Queizán (Vigo, 1939).

Licenciada en Filosofía e Letras.
Foi profesora de Lingua e Literatura Galegas no Instituto Alexandre Bóveda de Vigo.
Pioneira dentro do feminismo galego.

Colaboradora literaria de “La Voz de Galicia”.
Directora da revista “Festa da palabra silenciada” e, dende 1999, da colección “As Literatas” de Edicións Xerais de Galicia.

Como ensaísta publicou:
“A muller en Galicia” (1977), “Recuperemos as mans” 1980), “Evidencias” (Xerais 1990), “Escrita da certeza” (1995), “Misoxinia e racismo na poesía de E. Pondal” (1998), “Racionalismo político e literario. Conciliar as Ciencias e as Humanidades” (Xerais 2004) e “Anti natura” (Xerais 2008).

Como poeta:
“Metáfora da metáfora” (1991), “Despertar das amantes” (1993), “Fóra de min” (1995), “Non o abras como unha flor (1980-2004)” (Xerais 2004), onde reuniu toda a súa obra poética e Cólera Xerais 2007).

Como narradora ten publicadas as seguintes novelas:
“A orella no buraco” (1965), “Amantia” (Xerais 1984), “A semellanza” (1988), “O segredo da pedra figueira” (Xerais, 1989, 2003), “Amor de tango” (Xerais 1992), “O solpor da cupletista” (Xerais 2003) e “Ten o seu punto a fresca rosa” (Xerais 2000), ademais do volume de relatos “¡Sentinela alerta!” (Xerais 2002) e de diferentes relatos en revistas e publicacións colectivas, como «As botas» en “Contos eróticos / elas” (Xerais 1990); «O vendedor de alfombras», relato incluído en “Berra liberdade” (1996).

Froito da súa actividade teatral é “Antígona, a forza do sangue” (Xerais 1991).

Traducíu para o galego, entre outras obras, “Fenda, loucura e morte” (Xerais 1998) e “Ana soror…” de Margarite Yourcenar (Xerais 2002).

- Máis información sobre a autora e a súa obra en escritoras.com.

Entrevistas e artigos sobre a autora:

- A Nosa Terra (22/3/2009) - María Xosé Queizán: ‘As rapazas novas defenden actitudes que as denigran’

- Faro de Vigo (28/7/2009) - "Non estou capacitada para a sumisión"

- Galicia Hoxe (11/1/2010) - MªXosé Queizán: "Unha cousa é aprender novos idiomas e outra, perder o propio"

- El País, Suso de Toro (26/3/2010) - "Palabras desatendidas"
]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89536 INFORMACIÓN SOBRE OS AUTORES http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89536#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89536 Sat, 02 Oct 2010 18:29:00 +0100 Comezamos este novo curso no club cunha obra de Mª Xosé Queizán que seguro dará para moitos comentarios.


En Amor de tango (1992) María Xosé Queizán constrúe unha novela que reconstrúe o Vigo da república e da represión franquista a través dos recordos de Margot, unha das protagonistas.

É a novela das mulleres que durante os esperanzados anos 20 e 30 foron rapazas activas, ilusionadas e decididas a descubrir o mundo.

É a novela das traballadoras que espertaron á vida naquela urbe pioneira, atlántica e liberal que era o Vigo de preguerra.

É a novela das obreiras das fábricas de sardiñas que están estreitamente ligadas están ao desenvolvemento industrial da cidade e da ría.

É a novela dos trasatlánticos, das fábricas de salazón, do Cable Inglés, das grandes Navieiras, da emigración, do Berbés.

Memoria viguesa, intimismo, historia miúda e persoal e retratos construídos desde un eficaz realismo constitúen os eixos sobre os que gravita este fermoso e inesquecible canto a Vigo e as mulleres que a poboaron.

Podedes recoller o voso exemplar na biblioteca a partir do luns 4 de outubro e telo con vos ata o 1 de novembro.
Feliz lectura!]]> http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89531 LIBROS LIDOS http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89531#commentarios http://www.blogoteca.com/clvpontevedra/index.php?cod=89531 Sat, 02 Oct 2010 17:53:00 +0100