| Club de Lectura Virtual da Biblioteca Pública de Santiago Ánxel Casal |
|
Benvid@s ao noso Club de Lectura Virtual!
Este Club de Lectura diríxese a todas as persoas interesadas en compartir a lectura e o comentario de obras diversas a través de Internet. Leremos unha obra ao mes e participarase deixando os comentarios no blog, e a través do chat cando sexa posible.
|
|
|
| Contacto |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Febreiro: Non me deixes nunca - Kazuo Ishiguro |
|
 Premio Novela Europea Casino de Santiago 2006
Inglaterra, finais do século XX. No medio da idílica paisaxe campestre, un colexio exclusivo acubilla os seus alumnos, protéxeos do mundo exterior, failles crer que son especiais, auténticos seres escollidos. Mais, por que están realmente alí? Kazuo Ishiguro, autor de The Remains of the Day (O que queda do día), explora nesta novela as posibilidades da ficción a través dun relato que agacha unha verdade terrible. Non me deixes nunca é a historia dun destino inesperado, dun fado arrepiante que pon de relevo a fraxilidade do ser humano fronte a un mundo aparentemente feliz. [Presentación Editorial]
Esta obra de Kazuo Ishiguro ten sido incluída no xénero da ciencia-ficción, mais o seu autor resístese a aceptar esa catalogación, e é que o mundo que crea na novela ben podería ser o noso mundo real, un mundo alternativo posible, e por iso mesmo, arrepiante. Isto é o que leva a algúns sectores da crítica a considerar esta obra como unha distopía (o contrario dunha utopía, o mundo proposto dista moito do ideal) que lle permitiría abordar a Ishiguro un tema moi interesante e polémico que non nomearei nesta sección para non estragarvos a intriga. Sexa como for, o certo é que se trata dun libro que admite múltiples e diversas lecturas, algunhas máis literais, outras máis alegóricas, e que dará lugar, sen dúbida ningunha, a un interesante debate nas sesións.
Na entrada de “Información sobre as lecturas” atoparedes, entre outras achegas, unhas críticas moi interesantes, mais nas que se desvelan datos que poden estragar o argumento e a intriga da novela. Na miña opinión, sería mellor que as lerades unha vez rematada a obra, como complemento.
A partir do día 1 de febreiro podedes pasar a recoller o novo libro. Terédelo con vós ata o día 1 de marzo.
|
|
|
|
|
| 45 Comentario(s) |
|
| 1 |
Ola, estou relendo este libro, pois no verán pasado Laura me falou moi ben deste escritor e me animei a lelo. Debe ser o primeiro libro de adultos que leo dúas veces na miña vida, e estame gustando a experiencia, ao ir de segunda páraste noutras cousas.
Do primeiro capítulo me chamou a atención o dito por Kath que está a finais da década dos 90 que ten 31 anos e é coidadora de doadores dende hai máis de 15 anos e estará 8 meses máis, sendo así, cando tiña 11 (cando estaba en primaria) sería finais da década dos 70.
Na páxina 15 menciona a Ruth por primeira vez e parece dar por suposto que a coñecemos pois non explica quen é.
Resultoume moi bonita e moi agradable de ler a descrición de Hailsham, pasa de atopar os pavillóns a narrar un momento concreto do pavillón observando a "xogada" que lle fan a Tommy.
En varias ocasións do que levo lido se dirixe directamente ao lector, como se o lector fora do seu tipo de persoas, coidadores, (páx. 14, no inicio do capítulo 2, no final do 3 e na páxina 65):páxina 14 "se ti es deses" (coidadores), no inicio do 2º capítulo "non sei como funcionaría onde estivestes ti", no final do 3º capíulo "teño a certeza de que nalgún punto da túa infancia ou mocidade ti pasaches por algunha experiencia como a que tivemos nos aquel día", páxina 65 "non sei se onde ti estabas tíñades colleccións".
No capítulo 2 gustoume como contou o que lle pasaba a Tommy naqueles anos, os incidentes cos compañeiros e como cambiou a situación grazas ao dito por Lucy e que Kath non cría que eso fora certo.
#blgtk08#
Do capítulo 3 chamoume a atención as ansias de Kath por ter datos que expliquen a súa existencia, como buscaba claves con Tommy e o feito de non atreverse a preguntar sobre eles aos titores; e tamén o mal que lles fixo ver que Madame lles tiña certo medo, a tristeza que se lles meteu dentro sendo aínda unhas nenas (estaban en primaria).
Atopei este texto de Italo Calvino sobre a lectura que me gustou moito e me aptece compartilo con vos.
"Pienso que la lectura no es comparable con ningún otro medio de aprendizaje y de comunicación, ya que la lectura tiene un ritmo propio gobernado por la voluntad del lector; la lectura abre espacios de interrogación, de meditación y de examen crítico, en suma, de libertad; la lectura es una relación con nosotros mismos y no unicamente con el libro, con nuestro mundo interior a través del mundo que el libro nos abre. Quizás el tiempo que podría destinarse a la lectura estará siempre ocupado por otras cosas; esto ya es verdad hoy en día, pero lo era quizás mas en el pasado para la mayoría de los seres humanos. Sea como sea, aquel que tiene necesidad de leer, el que encuentra placer en la lectura (y leer es ciertamente una necesidad y un placer), continuará recurriendo a los libros, a los del pasado y a los del futuro. Un gran libro tiene valor no tanto porque nos enseña a conocer a un individuo determinado, sino porque nos presenta un nuevo modo de comprender la vida humana aplicable a los demás, que también podemos utilizar para reconocernos a nosotros mismos."
Ata pronto
|
|
|
Comentario por anxo (04-02-2010 12:08) |
|
|
| 2 |
Ola a todos!
Qué marabilla de comentario de Calvino, Anxo !
Qué certo é ! e qué pena que a lectura hoxe non sexa unha actividade maioritaria!
É curioso que canto máis acceso temos á cultura, máis parece que ésta brila pola sua ausencia .
Aínda que agora , polo menos, hai moitas actividades de animación á lectura( que me parecen boísimas e necesarias)... eu creo que non hai incentivo mellor que a propia lectura : unha lea leva sempre a otra. Ler motiva a ler máis.
E a lectura compartida colma o proceso. Para mostra, comentarios como os vosos, que fan que mereza a pena ler aínda que se tratase do "peor dos libros escritos nunca-xamais"
Propoño os clubes de lectura como o gran invento de#blgtk08#ste século ! :P
Con respecto ao libro, eu tamén o vou reler. Para min é un libro que ten moita chicha ...(a partir de aquí recomendo deixar de ler aos que non teñades lido o libro)
Polo momento, estiven a ver algo do que colgou Patricia do programa de "redes".
Eu creo que o libro é unha fantasía nese aspecto, en ningún caso creo posible que se clonaran individuos humanos, e non creo que eso se chegue a facer nunca.
O libro non me gusta menos por eso! pero eu tómoo como unha ficción de cabo a rabo.
E con respecto á clonación terapéutica, (que sí se podería plantexar coma debate), neso non teño dúbida, estou totalmente a favor de facela.
saudiños!
|
|
|
Comentario por Laura (04-02-2010 14:02) |
|
|
| 3 |
"Ler motiva a ler máis", moi boa frase Laura, e moitas gracias polo texto de Calvino Anxo, a verdade e que é marabilloso.
En canto á lectura, eu tamén estou relendo o libro e é certo que hai pequenos detalles nos que te fixas máis na 2ª lectura, quizais porque a primeira vez que tiven este libro entre as mans lino demasiado rápido por mor de saber o que lle ía pasar os personaxes.
Cando Kath describe Hailsham, transmite esa nostalxia ós anos da escola, que parece arrastrar ó lector a un viaxe de recordos ata a infancia, o colexia, os amigos daquela, as trouladas de nenos...
A protaginista cas súas chamadas ó lector intensifica todavía máis estas vivenzas ao incluirnos na historia e o facernos parte da mesma. Creo que en parte, ese é un dos motivos polos que engancha tanto o libro, e polos que un se sinte tan cercano ós personaxes.
En canto a Madame, creo que o seu medo a #blgtk08#implicarse cos nenos é tanto que non pode senon asustarse ante a súa presencia, pero eses nenos apenas tiñan referentes adultos (nai/pai) agás os titores, e por iso lles sentou tan mal, pois afastounos aínda máis da posibilidade de sentirse "normais", da posible e necesaria relación afectiva que puidesen ter con eles (considerenado a afectividade como base para a ensinanza e educación).
Laura, ti dis que para ti é unha historia totalmente ficticia, pero ó propio autor non lle gusta que a traten como novela de ciencia ficción.
Que credes que nos quixo contar?
Bueno, seguiremos ca lectura e relectura (según o caso).
Pareceme moi ben que avisedes nos vosos comentarios do capítulo ou páxina do libro na que ides para que aqueles que ainda non chegaron non se pasen na lectura dos comentarios e poidan disfrutar do libro sen que lles privemos de ningunha sorpresa.
Saudiños |
|
|
Comentario por Patricia (04-02-2010 14:56) |
|
|
| 4 |
Ola a todos!
Escribo a miña opinión sobre o tema que propón Patricia:
Que ao autor non lle guste "que se tome a novela como se tratase dunha novela de ciencia ficción" , non me extraña. Supoño que ten un bo motivo : claramente non está escrita coma se fose dese xénero literario.
Eu entendo que a clonación que propón Ishiguro non se fai en ningún laboratorio: é máis unha clonación psicolóxica que fisiolóxica. A manipulación da que nos fala non é xenética, senón educativa; doi tipo "lavado de cerebro".
Para min que Ishiguro non quere que pensamos na ovella Dolly, está a propoñer un asunto bastante máis serio .
Eu mentres lía pensei: este sistema no que vivimos se achega cada vez máis ( e#blgtk08#n certo modo) a unha fábrica de inviduos civilizados e consumistas, case clónicos; e nós non decatamos de nada! de que "como humanos estamos esvaecendo mansiños" , tan preocupados como andamos sempre por cousas absurdas de todo.
E penso qué o libro deixa ver eso nalgún momento : que o de "buscar ao teu posible" é unha trangallada de rapaces, e non ten demasiado sentido.
Quizais, a pesar de que a clonación reproductiva teña tan mala fama, pode que o grave do asunto non sexa ter unhas características xenéticas idénticas ás de outro individuo , senón "carecer de identidade"
E que o que realmente nos diferencia (e nos fai nós mesmos) son as vivencias e os sentimentos ; non o noso ADN .
Biiicos!
|
|
|
Comentario por Laura (05-02-2010 21:53) |
|
|
| 5 |
Patricia e Laura: estou lendo tamén "Lo que queda del día" de Ishiguro, ao final consguino #blgtk08#a través dun amigo, grazas polos intentos de conseguirmo. Xa vos comentarei que me parece. |
|
|
Comentario por anxo (08-02-2010 12:57) |
|
|
| 6 |
Ola: onte foi unha tarde moi bonita, por fin me chegou o Rei coxo, pero eso non foi o mellor, o mellor foi#blgtk08# que coñecín persoalmente a unha persoa que coñecía dende fai un ano "on line".
Saúdos e ata pronto |
|
|
Comentario por anxo (09-02-2010 09:03) |
|
|
| 7 |
Ola Anxo e Laura, vou ter que aplazar unhas semaniñas a lectura de "O que queda do día", e ben que me pesa...
Gustoume moito a maneira de narrar de Ishiguro, a sensibilidade coa que trata os personaxes teñan a idade que teñan, conseguindo que a historia nos provoque un rebulir de emocións facendo imposible o deixar un capítulo a medias. Cando lin "Non me deixes nunca" xa fosen a 1 ou 2 da mañá, eu decía "un pouquiño máis, a ver que pasa..." e páxina a páxina me sentía máis ligada a Kat#blgtk08#h, a Tommy e... incluso Ruth.
Que opinades do tratamento dos personaxes? E da súa incapacidade a revelarse a un destino que tiñan fixado xa desde o seu nacemento?
E as paisaxes, as solitarias paisaxes que rodean os personaxes que, as poucas veces que saen ao "exterior" case nin se relacionan cos "normais"... Cómo condicionaron o seu comportamento, non credes?
Anxo, alégrome de que tiveras unha fermosa tarde, ogallá que todos teñamos moitas ao longo do ano.
Saúdos |
|
|
Comentario por Patricia (09-02-2010 20:50) |
|
|
| 8 |
Ola. onte me quedei dormido en Hailsham, á 1.30 despertei co libro aberto por onde me quedara durmido sobre a 1 e coa lampariña encendida, collín marcapáxinas (instrumento que me gusta especialmente) e apaguei a luz, e tiña o despertador para as 7.45, pero sobre as 7.15 despertei (moi raro en min despertar antes de que me toque o despertador) e carguei algo as pilas (como contaba a "nosa Paloma" na Elegancia do ourizo) lendo Non me deixes nunca (por certo, menudo título), estou empezando capítulo 5.
Estame gustando máis o libro nesta 2ª lectura que na 1ª e eso que xa n#blgtk08#a primeira me gustara, e do último lido gustoume especialmente o poder que exercía a fraga sobre Kath e o resto dos alumnos, os medos que lle xeneraba.
O colexio de Hailsham lembroume ao colexio de Summerhill (por suposto non son comparables), colexio ingles creado por Neill creo que arredor de 1960 baseado na libertade e na toma de decisións de xeito asambleario, e me fixo prantexarme se me gustaría ser titor en Hailsham (a miña profesión frustrada é ser mestre), como exercería a profesión e como sería percibido por Kath e os outros alumnos.
Saúdos e ata pronto |
|
|
Comentario por anxo (10-02-2010 10:00) |
|
|
| 9 |
Gústame a prosa de Ishiguro, pero non me gustan os títulos que escolle para os seus libros.
Gústanme tamén os marcafollas, pero non os utilizo nunca para marcar as follas. Máis ben os colecciono, e os gardo nunca caixa. Xa teño moitos!
Gústame Tommy, Ruth nada. Kath me parece un pouco anodina, coma se non fose un personaxe, senón só un punto de vista.
A incapacidade que teñen para rebelarse ante un destino prefixado, non me parece nada "ficticia", está presente en nós.
Pódese entender só como un destino biolóxico, no sentido máis amplo ( a todos nós nos espera unha morte segura,a medio ou corto plazo ) , ou relativizado ( a incapacidade que amosamos para disfrutar da vida en todo o seu potencial).
E esas paisaxes, tan d#blgtk08#esoladoras ... xeneran tristeza, lembran a pasado, a abandono. A decadencia. A cousas e ideas que se construiron con cariño e esforzo, que foron os "lugares de alguén", e das que xa non se preocupa ninguén. Gústame cómo o relata Ishiguro. Teño sentido cousas similares cando percorro as nosas aldeas quasi abandonadas.
Estou a ler un libro que tamén trata o tema da clonación , "a posibilidade dunha illa", de M. Houellebeqc, e estou bastante enganchada. Hai pouco lin "as partículas elementais " do mesmo autor. É un escritor arriscado, unha lectura "forte", xenial e provocadora . "Alternativa" me parece un calificativo que lle cuadra bastante ben.
Anxo , qué coincidencia! eu tamén tiven unha boa tarde este luns!
Biiiiiiiiiicos
|
|
|
Comentario por Laura (10-02-2010 12:25) |
|
|
| 10 |
Ola, estes días avancei pouco con Ishiguro, con "O que queda do día" fixen como Patricia, aprazar a lectura unhas semanas, senón non dou lido as 400 e pico páxinas "Non me deixes nunca" neste mes, e deste tamén lin pouco, debo ir máis ou menos pola páxina 120 (non teño aqui o libro para dicir xusto).
Do lido ultimamente, arredor da páxina 110, chamoume a atención o episodio do tabaco, no que Marge lle preguntou á señorita Lucy se ela fumara algunha vez e lle dixo que si, pero que eles ("os alumnos") eran especiais e que manterse sans por dentro era para eles moito máis importante que para ela. Os alumnos non se atreveron a preguntar porque para eles era moito peor, entón deduzco que prefire#blgtk08#n non saber a verdade deles mesmos (a todo esto neste momento tiñan entre 9 e 10 anos, creo), por ese motivo deberon castigar a Marge. Que duro, espero que nunca cheguemos a dar vida deste tipo.
A continuación ven a escea de Ruth escoitando "Non me deixes nunca" de Judy Bridgewater coa almofada no colo pillada por Madame dende a porta con choros. Tamén que duro, e Kath calando todo e non esoitando nada ata que falou 2 anos despois algo con Tommy.
Busquei en Google sobre a canción e sobre Judy Bridgewater pero parece ser que os nomes son invencións de Ishiguro, que conste que seguro na realidade existiu canción e cantante desas características.
Saúdos, ata pronto e biiiiiiiicos |
|
|
Comentario por anxo (13-02-2010 10:56) |
|
|
| 11 |
Ola Anxo, eu tamén busquei a canción de Judy Bridgewater na rede! tes razón, é unha invención de Ishiguro, ainda que podemos imaxinar o tipo de melodía tendo en conta á epoca á que pertence.
A min a escena de Kath escoitando esa canvión ca almofada entre os brazos case me produxo a mesma reacción que a Madame.... Que tristeza, ser un neno sen pais, ó que nunca abrazan e que de forma instintiva abrace tan forte a un bebé imaxinario dedicándolle ese amor que a ela nunca lle deron e que, pola súa esterilidade e o seu destino, nunca vai poder dar....
Pode ser que por iso Kath fose tan boa coida#blgtk08#dora, levaba impresa no seu ser unha empatía e unha personalidade afectuosa e doce que transmitia aos doadores e lles facía máis calmo o seu pesar, non credes? Hay que ser moi forte para coidar aos enfermos e moito máis se te criaches con eles, por moito que xa souberas que ese momento ía chegar... Agora, na relectura, esa escena pareceume aínda máis dura... e poñéndonos no lugar de Madame, entendo moito mellor a súa reacción e que non puidese máis que fuxir chorando ante o horror no que ela mesma estaba implicada.
Sigamos ca relectura, saudiños e feliz antroido? Ídesvos disfrazar?
|
|
|
Comentario por Patricia (13-02-2010 12:20) |
|
|
| 12 |
respondo a pregunta de Patricia "Ídesvos disfrazar? eu non, a non ser que .#blgtk08#.. organices algo de disfraces arredor do club ;-)
bo entroido!!!!! |
|
|
Comentario por anxo (13-02-2010 13:07) |
|
|
| 13 |
jajajajaj, a verdade é que ainda que me gustaría, este entroido case non dispoño de tempo... Pasearei polo pasillo da miña casa con algunha roupa istriónica...jajjaja
Atopei esta canción en youtube titulada "Nunca me #blgtk08#abandones" ainda que a canta un tal Ray Palaviccino, podería ser algo así a que escoitaba Kath.... (si que me chegou esa escena...)
Aqui tedes o enlace
http://www.youtube.com/watch?v=oV_JgJnGM_0
Saudiños |
|
|
Comentario por Patricia (13-02-2010 13:24) |
|
|
| 14 |
Ola a tod@s,
Anxo, gústame moito o fragmento de Calvino. Se a coñecedes, poderías me pasar a referencia do título onde aparece? Graciñas.
Eu fun un lector de ciencia ficción nunha época e lle teño moito cariño ao xénero. Para min é unha pena que os editores non teñan agora a “valentía” de editar novos títulos co nesta “etiqueta”. No caso do título de Ishiguro lembro que Juama Santiago (http://juanmasantiagobl#blgtk08#og.blogspot.com/) dicía hai tempo no programa Página2 que “Non me deixes nunca” era a mellor novela de ciencia ficción daquel ano. Penso, iso si, que o mellor de Ishiguro é que non se nota na súa prosa.
Eu tamén apuntei o episodio do tabaco como punto importante. Téñoo apuntado como punto importante. Vou por estas páxinas, e por agora, estame a gustar moito a novela.
Saúdos lector@s,
Dani |
|
|
Comentario por Daniel (13-02-2010 15:28) |
|
|
| 15 |
Ola lectores! Qué tal ese entroido? Cóntovos brevemente o meu: o sábado disfracei á miña afillada de cinco cousas diferentes en pouco menos dunha hora ( coelliño, paiasa, pirata, Brancaneves, e princesa )... nunha palabra: Esgotador! Mentres, eu disfraceime de canguro, e de fotógrafa paciente.
E mañá, xa máis relaxada, disfrazareime de currante pola mañá, e pola tarde do meu clon ( deume a idea Ishiguro) . Ambos, disfraces sinxelos e cómodos.
Os vosos comentarios son interesantes. Tamén eu busquei polo tema "never let me go" na rede, e topei con que é invención de Ishiguro. Somos ben curiosos!
Estou con vós, no tocante á crudeza de certas escenas do libro. Confeso que algunhas, como a fuxida de Madame e a despedida de Tommy( tan friamente aceptada por el ), me xearon o sangue, me provocaron arrepíos. En xeral , según se achega o final do libro vaise palpando unha desolación abrumadora.
Pero aínda que coincido con vós no terrorífico e inhumano do asunto, quero escarbar un pouco no tema e plantexalo dende outra visión, que estimule un pouco a discusión.
Non pretendo xustificar, en ningún caso, o "procedemento" que plantexa Ishiguro, pero sí que me sorprende que nos sorprenda e nos incomode tanto.
É dicir: é certo que os clons amosan unha incapacidade para rebelarse ante o seu destino, pero ... ¿ non debería consolarnos algo saber que detrás hai unha sociedade beneficiada, que sí se rebelou contra o seu ? ¿que, polo menos, se concebiron por unha boa causa?.
Unha sociedade que se rebelou ante unha realidade tamén cruel, o cancro , un cancro que avanzou ata atacar a toda a sociedade, sen tratamento curativo posible na actualidade de non ser pola tan criticada clonación terapéutica. Levándoa a extremos, eso sí, e compoñendo seres completos; con cabeza-mans-pernas-ollos-cerebro e corazón, e sen posibilidade de éxito nin elección. A desgracia de moitos xustificada pola supervivencia duns poucos... ¿ ... non vos sona esto de algo ?
¿ Non fai a Natureza algo semellante? ¿ Non se debe rebelar o home contra a propia Natureza, logo? ¿Non é durísima tamén , e tremenda, a imaxe dun hospital repleto de nenos con leucemia sen esperanza posible ? ¿ Acaso non é arrepiante o nacemento de nenos con enfermedades conxénitas ( síndrome de Down , Huntington), retrovíricas ( sida ), dexenerativas..., ou malformados ( siameses unidos, cegueiras totais, falta de membros, incapacidades intelectuais ou de movementos) , atrofias xenitais, aberracións cromosómicas...
Sí, existen moitas desgracias na Natureza , que non son un castigo divino por culpa do home, senón auténticas putadas. E ser estéril de nacemento, ao lado delas, pódese considerar unha desgracia leve.
¿ E por qué o home ten que plegarse a eso, en#blgtk08#tendelo e admitilo, como se comenta en tantas Igrexas ? ¿ Por qué se o home se rebela ante eso se nos aparece como unha monstruosidade , e se o fai a Natureza hai que asimilalo , e aceptar que a vida é así de dura e inhumana, e apandar coa desgracia que a un lle tocou ?
Levo o tema a extremos voluntariamente, porque sentín que Ishiguro o plantexaba desde esa perspectiva no libro: fálanos do ser humano como especie, nun sentido amplo que quere que tomemos en serio, de ahí o realismo dos seus personaxes. A súa sociedade vai máis alá de toda ética: todos os esquemas, instintos e placeres, xa están rotos. E o único que conta xa , é a supervivencia.
Non hai nada sinxelo de dicir sobre ese tema, pero ¿ non é un erro obviar que somos parte dunha natureza que en sí mesma é terriblemente cruel, e que esa mesma crueldade é a base da evolución? Nos guste ou non, se non fóra dese xeito, ningún de nós estariamos aquí. E igual tampouco nos debería resultar tan lonxano eso de que un "mal menor " se xustifique "polo ben duns poucos", tendo en conta que ao longo da Historia temos un sinfín de exemplos polo estilo. ¿ Cal foi senón a xustificación de tantas guerras?
Así pois, ¿por qué o mundo de Ishiguro nos estremece tanto ? Porque crea un mundo que non está tan lonxe do noso, e porque nos fai partícipes de sentimentos, a través de personaxes moi reais, nada postizos. Se comparamos a novela con outras de sociedades utópicas, "Un mundo feliz", ou "Os nenos do brasil " , case resulta esperanzadora e beatífica. Polo menos , nesta, o obxeto da clonación é a "recuperación da saúde", e non a fabricación de individuos-máquina traballadores, ou individuos-soldado bélicos , xerados para matar.
A de Ishiguro tamén fabrica infelices, está claro. Seres replicados, replegados a outros, sen capacidade de decisión nin futuro ; pero, a cambio , non son víctimas da fame, nin de enfermidades, nin do esquecemento total por parte do mundo máis privilexiado. A súa hixiénica existencia está guiada, protexida, e financiada dende o principio ata o fin. E aínda así ... nos arrepía tanto, .... que Madame non pode menos que fuxir horrorizada, e a nós, nos provoca algo parecido ao medo. Esta idea, que palpita ao longo de toda a novela, é a que lle aporta certa dose de "humanidade" ao "procedemento" , e a que consigue facer que a lectura sexa creíble e terrible. A través dela, sentimos que a ficción non está tan lonxana, e que igual non queda moito para que a clonación humana se impoña por riba de toda lóxica . Ó mellor cabe preguntarse se non habitamos xa nunha sociedade, se non igual , parecida: de violenta, cruel , e hipócrita. Vamos, que non vexo tan raro que a Ishiguro lle moleste que se catalogue a súa novela como de ciencia ficción.
Saudiños !
|
|
|
Comentario por Laura (15-02-2010 13:00) |
|
|
| 16 |
Ola, non teño moita información sobre a clonación, pero de entrada discrepo do dito por Laura no comentario nº 15, penso que a natureza é moi sabia, algunhas veces pode ser cruel, pero penso que non nos debemos apartar moito dela, con eso non me opoño a avances nin á ciencia, pero penso que o ideal é que os avances e a cienca teña bastante en conta a natureza, moitos problemas poden vir de ahí, por exemplo o outro día no traballo falabamos de problemas por culpa dos envases de plástico da auga en vez do cristal.
Na situación exposta por Ishiguro de que existan persoas creadas para doar organos, vexo pros e contras, pero máis contras que pros, está claro que de existir esos donantes soluc#blgtk08#ionarian o problema doutra persoa, pero eu entendo que chegado o caso existiran, as persoas clonadas deberían ter os mesmos dereitos que as nacidas por reproducción sexual. Hai moitas enfermidades e organos deteriorados que se producen por malos hábitos nesta sociedade, por exemplo hai moitos infartos e enfermidades coronarias porque se fuma, se comen moitas grasas, se come con exceso de sal, se leva vida sedentaria, non sería mellor cambiar esos hábitos que ter que clonar a unha persoa para donar corazón a esa persoa? (tampouco son experto en medicina, comento o tema por riba). Con esto non quero dicir que todo o mundo teña que facer así, cada un que faga o que vexa co seu corpo.
Saúdos |
|
|
Comentario por anxo (16-02-2010 13:12) |
|
|
| 17 |
Ola a todos! Carai, si que trouxo debate o tema da clonación!
Eu tamén quero compartir con vós a miña opinión ao repecto.
En canto ao comentario de Laura "...é certo que os clons amosan unha incapacidade para rebelarse ante o seu destino, pero ... ¿non debería consolarnos algo saber que detrás hai unha sociedade beneficiada, que sí se rebelou contra o seu? ¿que, polo menos, se concebiron por unha boa causa?" Gustaríame decir que a min non me consola en absoluto.
Creo que todos estamos fartos de ver na TV e noutros medios a cantidade de sacrificios que se fan por unha "boa causa" xa sexan humanos ou morais, e case sempre, eses sacrificios benefician á clases e sectores sociais privilexiados (sobre todo refírome aos políticos, as grandes familias adiñeiradas, a "famosos"... aos que todo se lles perdoa...).
É certo que nos parte o corazón ver hospitais cheos de enfermos de cancro, pero non creo que a resposta a ese problema sexa actuar contra-natura. Creo que canto máis loitemos contra a propia natureza máis van abundar este tipo de enfermidades (e outras aberracions que se están a dar día a día) Por qué digo esto? Porque creo que esas enfermidades son a resposta a anos e anos de deshumanización e de desinformación. Cada día estanse a "crear" novos alimentos, novos "productos" e fálase de progreso e de facer a nosa vida máis cómoda, pero a costa de qué?
Creo que foi onte cando saíu na prensa un estudio sobre os efectos nocivos do papel de aluminio, ese mesmo que durante dúas décadas envolveu a merenda de moitos nenos...como eso, miles de cousas.
#blgtk08#>
Non credes que valería máis a pena buscar a raíz dos problemas que non atallalos a través da clonación? Se se seguen tendo os mesmos hábitos tanto alimentarios coma sociais, o cancro seguirá a esnaquizar familias. E falo de condicións de traballo, exposición continua a milleiros de ondas nocivas, a o uso indiscriminado das micro-ondas, á exposición irresponsable ó sol, a todos eses fumes que respiramos (xa non so do tabaco)... Pero para a sociedade actual é máis facil "clonar" e ter "repostos" que replantexarse a forma de vida.
Considerando ó home como especie, creo que estamos a falar da especie máis devastadora e cruel coñecida, e a crueldade nunca debería ir unida ó concepto de evolución senon de corrupción e dexeneración como especie, e comparto o que di Laura en canto a por qué nos estremece tanto a historia de Ishiguro, porque ese mundo está moi preto do noso. Dexeneración tras dexeneración... eso sí que dá arrepios.
Paréceme moi representativa a escena da visita o barco, case o final do libro. Igual que ese barco esquecido no medio do bosque, ao que lle faltan partes e que está lonxe do mar (o seu medio natural) os personaxes de "Non me deixes nunca" tamen foron afastados do seu medio natural(a vida en liberdade), tamén lle faltan partes (as súas doazóns) e (non sei se esto é o peor de todo) son personaxes anónimos e esquecidos por unha sociedade que so ós utiliza para o seu propio beneficio e despois os abandona á súa sorte, que non é outra que "Cumprir".
Agora teño que deixarvos pero se queredes logo continuamos co tema.
Saudiños
|
|
|
Comentario por (16-02-2010 14:59) |
|
|
| 18 |
Por esta vez, non podo estar dacordo con vós. Non padecemos enfermidades polos nosos malos hábitos , senón que gracias á mediciña, temos moitas menos das que existen. E moito antes de que a especie de máis impacto sobre a terra (o home#blgtk08#), puxera o pé nela, xa existían o aluminio, o chumbo e o mercurio, o cancro, milleiros de contaminantes, e a violencia desbocada. A imaxe da Natureza como algo desexable é bastante perigosa, e , dende logo unha invención moi actual. |
|
|
Comentario por Laura (16-02-2010 18:55) |
|
|
| 19 |
Claro que a mediciña axuda, e moito, non dubido diso nin moito menos. Por suposto que houbo moitos adiantos, pero ao mesmo tempo tamén houbo moitos atrasos.
Estou contigo en que xa existían antes moitos elementos nocivos para o home, pero ó que me quería referir antes (que por certo, esquecinme de firmar o comentarios..upss) ó que me quería referir é o uso que se fai deses elemtos-sustancias nocivas.
Non dudo do bo facer de moitos investigadores e médicos, é de que realmente curan ou están tratando de curar enfermidades gravísimas, pero eu non falo de Curar. Falo de Previr. Non dubid#blgtk08#o que a Medicina o longo destes últimos séculos tivo un papel primordial á hora de mellorar a vida do home, posibilitando unha maior lonxevidade, ofrecéndolle a posibilidade de procrear cando non podía, ou a través de transplantes, prótesis.... eso nono poño en dúbida.
Pero o que sí defendo é que según vivas, onde, como e con quen (e aí entrariamos en factores que poden influir na calidade de vida a nivel emocional)podes estar máis ou menos predisposto a padecer certas enfermidades, que posiblemente poderán ser tratadas pola mediciña actual, aínda que as veces xa é demasiado tarde.
|
|
|
Comentario por Patricia (16-02-2010 19:22) |
|
|
| 20 |
Ola a tod@s,
Laura, por suposto, a novela é o que Ishiguro di que é. Se di que non é ciencia ficción, pois ren, non é deste xénero. A obra é o que o autor di que é. Xa só os bibliotecarios somos os poucos que non temos reparo en falar do xénero (se cadra tamén os libreiros). Os autores non queren pertencer ao xénero porque é unha etiqueta que non vende e que foi esmagallada pola literatura “pulp” dos norteamericanos. Unha magoa, en parte. Mais nos últimos comentarios estamos a falar de clonación e enfermidade.... A clonación, agora mesmo, é un suposto e non unha realidade. A novela fala dun suposto mundo con clons na realidade, na vida cotián. Penso que a novela é un exemplo moi claro do x#blgtk08#énero, mais se Ishiguro non esta de acordo, prefiro manter o seu criterio.
:-)
Non estou del todo de acordo co comentario 17. Creo que na natureza hai enfermidades a moreas que aínda non coñecemos, e que a resposta da medicina non se tería que ver tan contra-natura. Si que é unha habituación á entorna máis complexa que no caso de outros animais, mais non por iso deixa de ser natural. Si que me temo que é certo que a ciencia, a medicina, ten tamén modas, e que a enxeñería xenética recibe máis atención (e cartos).
Saúdos!
P.D: Anxo, a texto de Calvino, sabes se esta no título “Por qué leer los clásicos”. Perdoa pola insistencia, e graciñas.
:-) |
|
|
Comentario por Daniel (17-02-2010 18:36) |
|
|
| 21 |
Si, Daniel. Tes razón neso das modas, que establecen os catro xigantescas farmacéuticas de turno. Eso é o que de verdade é triste e desolador: que todo se mova polo criterio dos cartos.
Tamén estou dacordo contigo en que , ser, é ciencia ficción. Pero eu matizaría ( se quixera recomendala) que o que se vai atopar o lector non é unha novela "topica" de ciencia ficción.
Patricia, eu estou tamén a favor da menciña preventiva. Simplemente, para mín é unha evidencia que non é suficiente.
Chámanme moito a atención eses estudios que afirman que todo o relativamente reciente é nocivo. E esa idea de que se crean "novos alimentos e productos": eu penso que comemos e usamos máis o menos o de sempre, só que con máis aditivos. Xeneralmente, non son para paliar a pobreza, senón para encarecer o producto; nese aspecto somos, máis ben pouco imaxinativos.
E serán terriblemente nocivos, pero o certo é que aos máis fame pasan non#blgtk08# lles chega nin pizca destes "novos alimentos cheos de aditivos" , e seguen a arrasar en índice de mortalidade, epidemias, cunha esperanza de vida ínfima.
Aparte, opino que coa proliferación de estudios deses que salen, para non nos contaminar teriamos que vivir nunha burbulla!
Non estou dacordo con: " son personaxes anónimos e esquecidos por unha sociedade que so ós utiliza para o seu propio beneficio e despois os abandona á súa sorte, que non é outra que "Cumprir".
Esquecidos? Esquecidos están Etiopía, Zimbabwe, Congo...
¿Eles? Non morren na rúa, teñen educación , coidados. Viven pouco: pero relativamente ben. Dentro do horror( non poño en dúbida eso)... permíteselles amar, ter certas pertenencias, e elexir sempre que sexa dentro dunhas normas.
E no tocante ao destino que lles agarda..., de verdade ,... parécevos tan distinto ao noso ?
Bicos !
|
|
|
Comentario por Laura (17-02-2010 19:53) |
|
|
| 22 |
Ola Daniel: busquei en que libro estaba a frase de Italo Calvino que puxen no comentario 1 pero non o sei, eu propiamente a vin nun blog chamado Deakialli Documental e di que é dese autor pero non especifica libro e buscando pro outros lados tampouco atopei. Pero atopei outra cita dun libro que lin e me encantara hai bastantes anos (neste caso xa che vai autor e libro especificado :-) ).
"Era como si el libro tuviera una especie de magnetismo que lo atrajera irresistiblemente. Cogió el libro
y lo miró por todos lados. Las tapas eran de color cobre y brillaban al mover el libro. Al hojearlo por encima,
vio que el texto estaba impreso en dos colores. No parecía tener ilustraciones, pero sí unas letras iniciales de
capítulo grandes y hermosas. Mirando con más atención la portada, descubrió en ella dos serpientes, una clara
y otra oscura, que se mordían mutuamente la cola formando un óvalo. Y en ese óvalo, en letras caprichosamente
entrelazadas, estaba el título:
La historia interminable [...]
Quién no haya pasado nunca tardes enteras delante de un libro, con las ojeras ardiéndole y el pelo
caído por la cara, leyend#blgtk08#o y leyendo, olvidando del mundo y sin darse cuenta de que tenía hambre o se estaba
quedando helado...
Quien nunca haya leído en secreto a la luz de una linterna, bajo la manta, porque Papá o Mamá o
alguna otra persona solícita le ha apagado la luz con el argumento bien intencionado de que tiene que dormir,
porque mañana hay que levantarse tempranito...
Quien nunca haya llorado abierta o disimuladamente lágrimas amargas, porque una historia
maravillosa acababa y había que decir adiós a personajes con los que había corrido tantas aventuras, a los que
quería y admiraba, por los que había temido y rezado, y sin cuya compañía la vida le parecería vacía y sin
sentido.
Quién no conozca todo eso por propia experiencia, no podrá comprender probablemente lo que Bastián
hizo entonces.
Miró fijamente el título del libro y sintió frío y calor a un tiempo. Eso era, exactamente, lo que había
soñado tan a menudo y lo que, desde que se había entregado a su pasión, venía deseando: ¡Una historia que no
acabase nunca! ¡El libro de todos los libros!
MICHAEL ENDE LA HISTORIA INTERMINABLE
Saúdos |
|
|
Comentario por anxo (18-02-2010 10:02) |
|
|
| 23 |
Ese, Anxo é un dos "fragmentos" que marcaron á miña infancia. Lástima que dese libro, có longo que é... sólo salvei as letras en marrón. As verdes preferín esquecelas. O que maís a#blgtk08#gradezo é que gracias a elas coñecín a Momo.
E bueno, o texto de Calvino creo que podo confirmarte, Daniel , que o libro do que provén é "por qué ler aos clásicos" |
|
|
Comentario por Laura (18-02-2010 18:18) |
|
|
| 24 |
Laura: xa de nena eras devo#blgtk08#radora de libros, non? ;-) |
|
|
Comentario por anxo (18-02-2010 19:36) |
|
|
| 25 |
Sospeita confirmada! Graciñas Anxo, u#blgtk08#nha aperta (tamén a tod@s)
:-) |
|
|
Comentario por Daniel (19-02-2010 15:40) |
|
|
| 26 |
Ola a todos!
Gracias Anxo polos textos de Calvino e de Michael Ende. A in tamen me trouxo recordos. Laura, para min Momo tamen foi un dos mellores descubrimentos literarios cando era pequena.
daniel, coo vai a lectura? Xa remataches o libro? E se e asi, cales foron as tuas impresions cara o mesmo?
Particularmente despois de ler Non me deixes nunca Is#blgtk08#higuro espertou en min unha gran curiosidade pola sua obra, da que me gustaria ler mais.
Pareceme que a sua descricion de ambientes e personaxes e moi lograda.
Nunha reseña sobre este libro,Javier Aparicio Maydeu considera esta novela como “alegoría da inmanente orfandade do individuo” que funciona “a modo de fábula moral”. Que opinades desto?
Saudos, |
|
|
Comentario por Patricia (20-02-2010 10:45) |
|
|
| 27 |
Ola: sigo disfrutando moito con esta lectura, estou rematando co libro segundo. Deste libro chamoume a atención o duro que lles resultou o cambio de centro, Cottages, as atencións e coidados que había en Hailsham desapareceron de repente, os titores tamén, o fragmento que da certa esperanza e emociona é o da busqueda e aparición da famosa cinta de Judi Bridgewater (Ponteauga)en Norfolk de Tommy e Kath.
No aspecto da traducción na visita a Norfolk cando atopan nun cartel a palabra ollo coas "os" cun punto no medio imitando un ollo,#blgtk08# pero en ingles ollo, non leva "o" (comentara con Laura cando o leramos por primeira vez e apuntara unha posible explicación).
Non acabo de entender o feito de que entre os clonados, que parecen todos da mesma condición, despois resulta que uns van para donantes, parece que a maioría, mentres que outros, por exemplo Kath e amigos dos veteranos que visitan en Norfolk (non me lembro do nome), son coidadores, e eles non lle prestan ningun caso a ese feito, en cambio os veteranos lle prestan moita atención ás prórrogas.
Saúdos |
|
|
Comentario por anxo (23-02-2010 09:57) |
|
|
| 28 |
Ola Anxo: non creo que uns fosen para donantes e outros para coidadores. Cando estaban nas Cottages, todos nalgun momento marchaban a facer un cursiño para ser coidadores, e creo que todos o foron nalgun momento, so que imaxino que dependendo de como o fixesen seguian sendoo durante mais ou menos tempo. No caso de Kath, polo seu caracter e a sua empatia cos doantes, o posto de doadora prolongouse mais do normal, pero (talvez so e a miña interpretacion) imaxino que despois de estar de coidadora esperaralle o mesmo final cos demais#blgtk08#, ainda que non quede claro canto tempo lle queda por diante para desfrutar da sua vida antes de que a chamen para a sua primeira doazon. Ishiguro deixa un final dalgunha maneira aberto, un final marabilloso creo eu, co vento transformador, as ramas desa xigantesca arbore chea de obxectos esquecidos... a catarsis da protagonista que se prepara para enfrentarse sen medo a un futro incerto...magnifico.
(por certo, teño un problema co teclado e non teño tildes, sinto as faltas no texto... estou intentando ver como arreglalo) |
|
|
Comentario por Patricia (23-02-2010 11:35) |
|
|
| 29 |
Ola: hoxe vin o enlace que puxo Patricia de canción Nunca me abandones (grazas Patricia) e do mesmo cantante aparecia ao lado unha canc#blgtk08#ión na que aparecia Laura no título ;-)
http://www.youtube.com/watch?v=gJMZ-maLZj8&feature=related
Saúdos |
|
|
Comentario por anxo (23-02-2010 13:16) |
|
|
| 30 |
Patricia, coincido contigo en destacar a habilidade narrativa de Ishiguro.
Con respecto a eso da “alegoría da inmanente orfandade do individuo", coincide ben co que eu opino que nos quere dicir o libro.
Por eso me pareceu un libro particularmente desolador e pesimista.
O libro quere dicir que , no fondo, o home: nace, vive, e morre só.
Que non eleximos nacer, e que o noso destino non é outro que a vellez ( no mellor dos casos: que implica a crueldade de ver como desaparecen paulatinamente todos os nosos, como lle tocou a Kath) e posteriormente a morte segura.
E nada máis que eso.
Ningún Deus que lle aporte significado á nosa existencia, nin que vele ou se pre#blgtk08#ocupe por nós. Pouco sentido ten a existencia humana. De ahí a necesidade de autoenganarnos constantemente para levar o día a día con algo de dignidade.
De ahí a necesidade das relixións, e das supersticións. De inventarnos constantemente cousas ( antinaturales= rotundamente humanas), como a idea de deus, de eternidade, ou de familia.
Cando incluso eso se esgota, cando cae polo seu propio peso, cando se impón a nosa natureza... pois non queda moito que decir. Xa o insinúa Ishiguro de forma ben lograda no seu libro.
Idea dun pesimismo absoluto, que espero que non se nos contaxie a ningún de nós!
Aínda que chova, choooova e pareza que non pare nunca de chover!
|
|
|
Comentario por Laura (23-02-2010 14:51) |
|
|
| 31 |
Ah! E con respecto ao que comentades de cando lles toca o turno de doar... eu non creo que dependa de que sexan bos o malos cuidadores, senon que máis ben depende de cando lle ataca á túa posible o cancro.
#blgtk08#
Nalgúns casos é cedo, outros retardarase máis. Como na vida mesma, o cancro non diferencia entre novos e vellos, bós ou malos, guapos ou feos.
Ataca, e punto. Logo, che toca doar, e punto. |
|
|
Comentario por Laura (23-02-2010 15:03) |
|
|
| 32 |
Ola, hoxe rematei o libro, da miña dúbida con donantes e coidadores agora penso que é como comentou Patricia no comentario 28.
Hoxe non poido escribir máis, pero comprométome -aínda que sexa fora de prazo (principios de marzo)- comentar algo máis do comentado por #blgtk08#Daniel, Laura e Patricia.
Tamén teño de poñerme a ler "O bosque dos raposos aforcados" (libro de marzo), nunca lin nada de Paasilinna, a pesar de que tiña oído falar del, en concreto me falaran do seu libro "Delicioso suicidio en grupo"
Saúdos e ata pronto |
|
|
Comentario por anxo (27-02-2010 13:15) |
|
|
| 33 |
Onte rematei a lectura do libro, quedeime abraiado. Penso nesa alegoría da que falades. Estes clones son humanos en todo (excepto na súa orix#blgtk08#e). Cando pensan e fala das súas preocupacións, das súas aspiracións, do seu destino.... Gustoume moitísimo
:-)
Saúdos! |
|
|
Comentario por Daniel (28-02-2010 10:18) |
|
|
| 34 |
Ola: non teño claro que quere contar Ishiguro con este libro. Por unha lado penso que nos quere mostrar o cruel que sería clonar humanos para curar a homes non clonados, agora que pode estar relativamente cerca a capacidade científica para clonar un ser humano; e o mostra nunha situación en que os clonados serían útiles ao resto da sociedade, pero o fin non xustifica os medios. E o mostra dende unha perspectiva bastante intimista dos clonados.
Penso que quixo dicir máis cousas, da clonación psicolóxica que fala Laura considero que existe nesta sociedade, e estou dacordo con ela, pero non teño claro que Ishiguro quixera con este libro criticar esa situación. Chama a tención a nula capacidade de rebelión dos clons, aparte de esterilizas parece que lles sacaron certas capacidades humanas.
Do expresado por Mayden da orfandade, considero que é unha das características máis determinantes dos individuos creados por Ishiguroe e os individuos da sociedade actual poden considerarse máis orfos que os de sociedades anteriores no sentido de que a influencia de pais a fillos é menor, antiguamente a maioría dos coñecementos e hábitos adquiríanse de pais a fillos, feito que hoxe non se da en tanta medida. Tamén me parece curiosa a nula relación social que teñen.
En xeral, a pesar de velos cercanos, non me sentín identificado coa vida de Ruth, Tommy e Kath excepto cando contra o final do libro falan do desánimo no traballo, e a pesar dso siguen traballando e o perxudicial que eso resulta.
respecto ao como viven a sexualidade polo contado por Kath en Cottages víanse como moi liberais, pero cando Ruth lle di a Kath que Tommy non sairá con Kath pola vida sexual desta, entendo que os clons de Ishiguro non son tan liberais como parecía.
Do comentario 31 discrepo do di#blgtk08#to por Laura, por un lado usas o termo "a túa posible" en vez de "doador ao que se vai coidar", e no libro "a túa posible" refírese á persoa da que sacaron os seus xens para crear ao clonado (cando foron a Norfolk a buscar "á posible" de Ruth). E por outro lado no libro vese como aos coidadores asignanlles varios doadores aos que teñen que coidar e a asignación ven dada por unha organización que xestiona o tema, tamén se deixa ver no caso dalguns coidadores (Kath) se lles ten en conta o preferido por eles (por exemplo cando Kath decide facerse coidadora de Tommy proponllo aos que xestionan ese). Polo menos é o que entendo eu.
Tampouco estou dacordo con Laura no comentario 21, (Laura di: "Non estou dacordo con: " son personaxes anónimos e esquecidos por unha sociedade que so ós utiliza para o seu propio beneficio e despois os abandona á súa sorte, que non é outra que "Cumprir".
Esquecidos? Esquecidos están Etiopía, Zimbabwe, Congo... ")
Pois eu si que os considero anónimos e esquecidos por unha socidade que so os utiliza no seu propio beneficio. ë curioso usar o termo "cumprir" en vez de "morrer", xa fixeron as doacións e cumpren. No libro cando fala Madame con Tommy e Kath expresaxe que houbo momentos en que foron máis esquecidos e maltatados ou menos e que dentro da sociedade había partidarios de darlles máis dereitos ou menos, pero eu incluso nos momentos en que tiveron máis dereitos (Hailsham) tamén os considero anónimos e esquecidos por unha sociedade que so os utiliza no seu beneficio. Tamén considero esqecidos aos de Zimbabue, Etiopía,...(como dí Laura), entendo que hai distintos xeitos de esquecer.
Dos libros lidos no club, polo menos dende que estou eu, neste foi no que se diron máis discrepancias entre os lectores, non?.
Saúdos |
|
|
Comentario por anxo (01-03-2010 09:57) |
|
|
| 35 |
Anxo , cando utilicei o termo "posible" estaba a pensar na "persoa de quen levas os xenes", e polo tanto a quen vas doar, non me estaba a referir aos coidadores.
E con respecto ao esquecimento, estou dacordo de que ha#blgtk08#i distintas formas de esquecer, e que en certo sentido eles non teñen dereitos coma os humanos de quen foron sacados, sendo considerados como unha "raza" inferior.
Alégrame tamén que haxa discrepancia.
Saudos! |
|
|
Comentario por Laura (01-03-2010 14:49) |
|
|
| 36 |
Laura: entendera mal cando falabas do termo "a túa posible" (aínda que xa o dixeras así no comentario 31), coa explicación do comentario 35 me quedou claro. De tódolos xeitos non teño claro se so doanrían á súa posible, eu entendo que poderían doar a persoas coas que tiveran certas compatibilidades, non so á súa posible, a non ser un caso moi extremo de incompatibilidade, pero igual é como dis ti, no libro non se deixa ver claramente como é o proceso, pero cando se fala da posible se fa#blgtk08#la máis ben para prever como pode ser a vida dun clon (Kath respecto ao sexo, Ruth cos gustos por ser oficinista), non respecto a doarlle organos, de tódolos xeitos penso que é un aspecto do libro que non debe ter maior importancia, me sigue tendo máis pinta de ser como dicía Patricia.
Por certo, dende que a Paticia lle fallou o teclado e non daba posto as tildes está desaparecida nesta sección. Esto é raro, raro, raro ;-) . Nenos mal que xa nos puxo as entradas de Paasilinna. |
|
|
Comentario por anxo (02-03-2010 09:27) |
|
|
| 37 |
Anxo, penso que eso está bastante claro no libro: o gran factor limitante da mediciña actual é a incompatibilidade xenética; unha lista de espera inmensa, na que a maioría dos transplantes non son viables, ou acaban por dar moitos problemas.
Por excemplo, na leucemia, a investigación con células nai vai por ese camiño dende h#blgtk08#ai 15 anos. A solución só é posible a partir de información de células do propio individuo.
Ese é o tema: os problemas que nos da a nosa individualidade.
E ademais, se non fora así , qué sentido tería clonar persoas ? co costoso que é! , por qué non destinar novos humáns a ser repostos, directamente?
|
|
|
Comentario por Laura (02-03-2010 14:33) |
|
|
| 38 |
Ola! aqui estou de volta, sinto non ter dado señais de vida antes pero levo uns dias lidiando cun catarro (e parece que o meu teclado tamen...)e se me xuntaron miles de asuntos.
Onte xa lin os vosos comentarios, moi interesantes por certo.
Alegrame que as lecturas sexan o detonante de tantas reflexions e diferentes puntos de vista.
Estou dacordo con Laura no da "clonacion psicoloxica da sociedade actual" e co aspecto que resalta Anxo en canto a que actualmente vivmos nunha realidade onde co-existen millerios de "orfos", e que cambiou a relacion pais-fillos, cambiaron os referentes.
Interesantes tamen o comentario sobre o tratamento da sexualidade en Hailsham e posteriormente nas Cotagges. Nun primeiro momento, cando eran nenos, deronlles moita informacion ao respecto, promovendo a idea de liberdade sexual sempre desde o respecto, pero non hai que esquecer que unha vez sos, como adolescentes que eran, as interpretacions dea informacion podia ser manipulada ao seu antollo. Quero dicir, moitas veces para xustificar os nosos actos (sobre todo os adolescentes) re-interpretase a informacion que se ten (ven o que queren ver, e quedanse co que mais lles interesa).
No caso das palabras de Ruth #blgtk08#a Kath sobre a sua sexualidade, eu non creo que Tommy non aceptase a Kath por iso, creo que Ruth estaba celosa e estaba a marcar terriotorio como mellor sabia, facendo dano e conseguindo que os demais se sentisen mal consigo mesmos (dandolles onde mais lles doia) - sigo ca falta de tildes....
Xa pasando ao tema das doazons, sempre pensei que as recibirian diferentes persoas que fosen compatibles cos doantes, agora tras o comentario de Laura xa dudibo, pero e que me pareceia excesivo que chegasen a doar ata 4 veces a unha mesma persoa. Ademais, ese si que seria un gasto excesivo que so poderian permitirse uns "privilexiados" e a idea que me fixen eu destas doazons era que os beneficiarios formaban parte dalgun tipo de "Club(de ricos)" ou "fundacion" onde haberia socios de gran envergadura (xa fosen personaxes do mundo da politica, da ciencia, da cultura...) pero bueno, quizais vin moito cine e por eso se me foi a cabeza por ai...
Bueno, como xa puidechedes ver xa temos nova lectura.
Espero que este novo libro de para tanto como deu o de Ishiguro. A medida que vaiamos entrando na lectura irei incluindo mais informacion.
Un saudiño a todos e moitas gracias polos vosos comentarios. |
|
|
Comentario por Patricia (02-03-2010 16:55) |
|
|
| 39 |
Ola: cando estreen a película podiam#blgtk08#os quedar para vela, que vos parece? |
|
|
Comentario por anxo (03-03-2010 08:56) |
|
|
| 40 |
Por min perfecto.
Temos que estar atentos a ver cando se estrea.Vichedes en youtube alg#blgtk08#unha imaxe do rodaxe?
http://www.youtube.com/watch?v=6r1r5hIQXSk&feature=relat |
|
|
Comentario por Patricia (03-03-2010 09:42) |
|
|
| 41 |
Mais noticias sobre a peli neste enlace:
http://ww#blgtk08#w.ecartelera.com/peliculas/3187/never-let-me-go/noticias/ |
|
|
Comentario por Patricia (03-03-2010 16:49) |
|
|
| 42 |
Ola: a película non sei que tal estará, o director non é coñecido, non ten case traxectoria cinematográfica, pero bueno o feito de que ande Ishiguro co guión é unha certa garantía, e os grandes directores cando empezan tampouco teñen trax#blgtk08#ectoria.
Quen o vai ter dificil para quedar en ver a película creo que vai ser Daniel (pola distancia).
Dos enlaces postos por Patricia me resulta interesante ver o vestuario elexido e lugares onde se desenvolve a película. |
|
|
Comentario por anxo (04-03-2010 09:14) |
|
|
| 43 |
Reproduzo a continuación un fragmento dunha entrevista a Ishiguro, donde explica o que nos "quixo decir" co libro "
—¿Ciencia ficción? ¡Sus lectores deben de haberse sorprendido mucho!
—No lo llamaría ciencia ficción, aunque este libro fue en general catalogado en ese género. Más bien, me gusta pensar que es una ficción alternativa, del estilo "¿qué habría pasado si Kennedy no hubiese sido asesinado?". Yo aquí presento qué podría haber ocurrido en Inglaterra con un desarrollo científico mayor. No es que haya empezado diciendo "Voy a escribir sobre la clonación", ni que jamás haya querido contribuir al debate sobre las células madre y esas cosas. Soy un escritor y éste es puramente un recurso literario.
—¿Cómo nació el libro?
—A comienzos de los años 90 me puse a escribir una novela sobre un grupito de estudiantes que tenían algo distinto pero que básicamente discutían de libros, se peleaban y se enamoraban como todos los demás. Sabía que un destino extraño los aguardaba, pero no sabía exactamente#blgtk08# cuál, y entonces abandoné el proyecto. Un par de años más tarde volví a intentarlo con el tema de las armas nucleares, dándole un tinte a la cuestión, pero no funcionó. Finalmente en 2001, cuando todo el mundo estaba con el asunto de la ovejita Dolly, escuché un programa científico en la radio y se me ocurrió que si mis protagonistas fuesen clones, creados para que los seres humanos pudieran usarlos en transplantes y descartarlos, la historia tendría una lógica, y todo cerró. Lo que yo quería contar era que la vida humana es limitada y todos debemos enfrentar el envejecimiento y la muerte propia y de los seres amados. Que por eso siempre tenemos en el fondo de la mente ese sentimiento de que nos estamos quedando sin tiempo y que siempre está latente la pregunta de qué es lo que hace que la vida valga la pena ser vivida. Que estos chicos sean clones y que su vida vaya a ser por definición de unos pocos años simplemente hace que estos temas se vuelvan más urgentes. Para mí, la clonación fue simplemente una metáfora para hablar de la condición humana.
|
|
|
Comentario por Laura (04-03-2010 14:50) |
|
|
| 44 |
Sobre "a inmanente orfandade do individuo", lembrei un fermoso texto de Huxley :
"Vivimos juntos y actuamos y reaccionamos los unos sobre los otros, pero siempre, en todas las circunstancias, estamos solos. Los mártires entran en el circo tomados de la mano, pero son crucificados aisladamente. Abrazados, los amantes tratan desesperadamente de fusionar sus aislados éxtasis en una sola autotrascendencia, pero es en vano. Por su misma naturaleza, cada espíritu e#blgtk08#stá condenado a padecer y gozar en la soledad. Las sensaciones, los sentimientos, las intuiciones, imaginaciones y fantasías son siempre cosas privadas y, salvo por medio de símbolos y de segunda mano, incomunicables. Podemos formar un fondo común de información sobre experiencia, pero no de las experiencias mismas. De la familia de la nación, cada grupo humano es una sociedad de universos islas."
Aldous Huxley (1894-1963)
"Las puertas de la Percepción" |
|
|
Comentario por Laura (05-03-2010 13:43) |
|
|
| 45 |
Lin a crítica do libro feita por Eduardo-Martín Larequi García (1º enlace que puxo Patricia) e gustoume moito, disfrutei lendoa. Nesa crítica aparecía unha referencia a unha crítica en ingles (M. John Harrison, “Clone Alone”, The Guardia, sábado 26 de febrero de 2005)e fixen con ela unha cousa que non se debe facer, pero ante o meu mal inglés,... copiei e peguei no traductor de google -así que si alguen o lee que teña en conta como foi traducido- e saiu esto: "Los hijos de Hailsham House tienen miedo de los bosques. En los días cuando sus tutores fueron mucho más estrictas, el mito de la escuela va, el cuerpo de un niño se encontró allí con sus manos y los pies eliminado. A veces eso, franja oscura amenaza de los árboles puede arrojar una sombra sobre toda la escuela que un alumno que ha ofendido a los otros pueden ser sacados de la cama en medio de la noche, obligó a una ventana, y obligados a mirar por el que .
Cuando no aplicar presión de los compañeros de esta manera curiosa, los niños Hailsham parece tener una vida agradable. La escuela pone mucho énfasis en la libre expresión a través del arte y, especialmente, sobre cómo mantenerse sano. No son frecuentes, control médico exhaustivo-ups. Fumar es un verdadero crimen, porque la forma en que puede dañar su cuerpo. Sin embargo, a pesar de los cuidados prodigados en ellos, su mundo tiene una sensación extrañamente de segunda mano. Todo lo que tienen es basura. Las ayudas didácticas son rudimentarios. A veces tiene la sensación de que están siendo atendidos en el barato.
De hecho, son, y el miedo de los bosques refleja, en una visión distorsionada, sino fundamentalmente de manera precisa, su destino. Son donantes de órganos, clonados a disolver poco a poco de piezas de repuesto. El propósito de Hailsham es prepararlos para su futuro - para ayudar a instalar los poderosos mecanismos de auto-represión y la negación que sea estable y confiable de un donativo a la siguiente.
Never Let Me Go es la historia de Kathy, Tommy y Ruth, y del triángulo amoroso que comenzará en Hailsham. Ruth es la que controla, Tommy es el que utiliza para encontrar difícil mantener la calma: esperan que el amor va a salvar. Han oído decir que - el amor o el arte, o ambas cosas - le dará un aplazamiento. Kathy - Bueno, Kathy es un cuidador, por naturaleza, así como la profesión: que ve a sus amigos rompen contra lo inevitable, pero nunca deja ir. Después de Hailsham, que crecen de los niños perplejos al confundirse los adultos jóvenes. Viven en un limbo prolongado, esperando la llamada para donar sangre. Son libres para pasear. Escriben ensayos, continuar con sus obras de arte, aprender a conducir, recorrer Gran Bretaña en busca de sus "posibles" - los seres humanos reales que podrían haber sido clonado.
Su falta de comprensión del mundo es divertido y conmovedor. Miran a la ventana de una oficina común, fascinado por el espacio moderno y limpio. "Es su hora de almuerzo", dice Tommy reverencia de los trabajadores de oficina ", pero no salir. No culpes a ellos tampoco." Los clones de mirar a la sociedad que los hizo, sin comprender sus estructuras sociales más simple y económico.
Como los lectores que estamos en una posición similar. ¿Qué Kathy no sabe, tenemos que adivinar. Esta curiosidad nos impulsa a veces insoportable a lo largo y mientras tanto, con cuidado de Ishiguro, narración sobria centra en el camino a los jóvenes a la vida fuera de lo que está en oferta. Nada es más doloroso que la sabiduría recibida, y estudiantes de Hailsham, cuidadosamente protegidos, no sólo de una verdadera comprensión de su destino, sino de una verdadera comprensión del mundo en el que será actuado, no tienen nada más que seguir adelante.
Su sentido de la suspensión, en un pr#blgtk08#esente en el que no hacer ni entender las reglas, es omnipresente. Infantilmente snob sobre las propiedades, son tan desconcertados por lo que es adecuado como cualquier otro. Pequeñas modas de comportamiento van y vienen. Lejos en la edad adulta, Kathy, Tommy y Ruth disimular y discuten y establecer las trampas de comportamiento para los adolescentes entre sí.
Inevitablemente, de que se establezca en una Gran Bretaña suplentes, en un 1990 alternativo, esta novela se describe como la ciencia ficción. Pero no hay ciencia aquí. ¿Cómo son los clones mantuvo viva una vez que han comenzado la "donación"? ¿Quién puede permitirse este tipo de medicina, en una sociedad que el autor describe como no más ricos, de hecho tal vez menos ricos, que la nuestra?
Ishiguro negativa a considerar cuestiones tales como las fuerzas de su historia en un espacio de pura retórica. Uno lee por patear constantemente en el texto, dándole vueltas en sus manos, buscando alguna costura vital o fila de remaches. Precisamente, la forma naturalista, se supone que sea? Precisamente, la forma parabólica? Al no recibir respuesta, uno se ve de nuevo en la explicación obvia: la novela es acerca de su posición moral sobre la clonación. Sin embargo, esa posición ha sido visitado antes (uno piensa de inmediato de salvaje Michael Marshall Smith 1996 ofreciendo, piezas de recambio). Que no hay nada nuevo aquí, no hay nada sorprendente que todos, y ciertamente no hay nada que discutir. ¿Quién en la tierra podría ser "para" la explotación de seres humanos de esta manera?
Ishiguro contribución al debate de la clonación resulta ser un juego de manos, ojos dulces, la cobertura de su necesidad patológica de ser sutil. Entonces, ¿qué es Never Let Me Go en realidad? Se trata de la erosión constante de la esperanza. Se trata de la represión de lo que sabe, que es que en esta vida la gente no entre sí, envejecen y se caen en pedazos. Se trata de saber que, si bien hay que mantener la calma, mantener la calma, no va a cambiar nada. Debajo de Kathy aplanado y paisaje emocional tibia se encuentra la crisis volcánica pura, no expresados pero perfectamente articulado, la ira perfectamente fundido de la huérfana.
En la final, la revelación de lo grotesco de lo que realmente está por delante de Kathy, Tommy y Ruth, los lectores pueden encontrarse lleno de una energía que no entienden y no están muy seguros de cómo implementar. Never Let Me Go hace que quieras tener sexo, tomar drogas, correr un maratón, la danza - cualquier cosa que convencerte de que estás más vivo, más decidido, más consciente, más peligrosa que cualquiera de estos personajes.
Esta extraordinaria y, al final, la novela más terriblemente inteligente no es acerca de la clonación, o de ser un clon, en absoluto. Se trata de por qué no explotar, ¿por qué no nos limitamos a despertar un día y seguir llorando y gritando por la calle, pateando todos los trozos de la prima, lo que enfureció completamente su sentido personal de nuestras vidas que nunca ha sido lo que podría haber sido".
Aparte de eso tambien me llamó la atención que en la traducción castellana del libro para no decir la muerte se utilizó el terminor "completar" (na nosa versión "cumprir") e por último tamén lin a crítica feita por JAVIER APARICIO MAYDEU en El País (http://www.elpais.com/articulo/narrativa/historia/triste/elpbabnar/20051126elpbabnar_3/Tes) e co debate que temos de si as doacións eran para cidadáns que necesitaran certo órgano ou so para os "posibles" di: "un clon cultivado con el objeto de donar órganos a los ciudadanos que lo requieran".
Con este libro debeu darse record de comentarios dende que existe este blog, eu polo menos non recordo chegar a tantos con ningun libro.
Saúdos
|
|
|
Comentario por anxo (09-03-2010 13:09) |
|
|
| Deixa o teu comentario |
|
|
|
| |
| Ligazóns dende outras webs |
|
|
|
|
|
