| Club de Lectura Virtual da Biblioteca Pública de Santiago Ánxel Casal |
|
Benvid@s ao noso Club de Lectura Virtual!
Este Club de Lectura diríxese a todas as persoas interesadas en compartir a lectura e o comentario de obras diversas a través de Internet. Leremos unha obra ao mes e participarase deixando os comentarios no blog, e tamén a través do chat, nos encontros que faremos mensualmente e nos que poderemos contar, sempre que sexa posible, coa presenza do autor/a ou tradutor/a.
|
|
|
| Contacto |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Brooklyn Follies, de Paul Auster |
|
 Algúns dos grandes mitos da cultura norteamericana, entre eles a liberdade de escoller o propio destino e a capacidade para xurdir logo do fracaso, constitúen o pano de fondo desta novela na que Auster artella a narración arredor dun mangado de personaxes trazados dun xeito extraordinariamente vívido e veraz.
Brooklyn Follies é unha novela chea de sopresas, na que a carón da cidade de Nova York aparecen os Estados Unidos do fanatismo relixioso e o mundo idílico da sociedade rural como dúas caras da mesma moeda.
Coma no resto da súa obra, Auster xoga coas referencias literarias e co valor da literatura para redimir as persoas. Natham Glass, o protagonista, non só atopa en Brooklyn un refuxio, alí volve a atopar o que daba por perdido: a emoción da amizade, a emoción do amor e a capacidade de reinventarse a si mesmo.
Unha novela que explora as encrucilladas da vida, os puntos de inflexión nos que aínda é posible recuperar a liberdade e desmentir o destino.
Podedes pasar xa a recoller o libro. Terédelo con vós ata o día 30 de xuño. |
|
|
|
|
| Brooklyn Follies |
|
Déixovos aquí unha crítica moi interesante de María José S. Mayo publicada en El Confidencial.
Auster volve a Brooklyn
Falar de Brooklyn é falar do escritor Paul Auster. O seu amor por ese barrio neoiorquino levoulle a facelo protagonista dalgunhas das súas obras, como o guión da película Smoke, vehículo que ampliou o seu número de lectores xa coñecedores do seu mundo de ficción grazas a libros como O palacio da lúa ou A triloxía de Nova York. Considerado o mestre do thriller metafísico, as súas obras teñen dúas principais influencias: a novela policíaca, ao máis puro estilo Raymond Chandler, e as obsesións existenciais de Samuel Beckett, do que é un devoto admirador.
É agora cando por fin o nome deste multicultural lugar, ao estilo de Lavapiés en Madrid ou do Rabal en Barcelona, forma parte do título dunha das súas novelas: Brooklyn Follies. Nesta obra é o lugar ao que se traslada o seu protagonista e narrador, Nathan Glass, para vivir despois de que o cancro faga acto de presenza.
Andaba buscando por un lugar tranquilo onde ir morrer. Alguén me recomendou Brooklyn... Directo e punzante comeza este libro que converte a Glass en novo especimen a engadir á galería de tipos austerianos sumidos nun momento de non retorno posible a unha vida digamos normal. Liberados da seguridade da cotidianeidad, a súa natureza humana, coas súas luces e sombras, queda ao espido, posibilitando a Auster ese despregamento interrogativo-existencial ao que nos ten afeitos.
Como noutros dos seus libros as contradicións vitais están aquí moi presentes. O abatido protagonista sálvase a si mesmo axudando ao seu adorado sobriño Tom, un fanático da literatura que é a escusa perfecta para que Auster o converta no altofalante das súas preferencias literarias -Kafka, Poe, Hawthorne- e para contar esas magnéticas historias sobre as coincidencias e casualidades tan do seu gusto. Mentres se envorca en sacar a Tom do lodo, Glass dedícase a engordar a súa estrambótica creación: O libro da humana sandez, unha recompilación de todos os erros ou torpezas que lle ocorreron ao longo da súa vida.
Auster ten unha fórmula máxica que libro tras libro demostra seguir funcionando e que posúe varios ingredientes moi ben identificados. Sabe conectar coas obsesións do urbanita medio: os seus personaxes deambulan pola cidade fuxindo de pequenos apartamentos, atafegantes catro paredes, como esa figura do promeneur solitaire de Baudelaire -adora os poetas simbolistas franceses- ou do Raskolnikof de Crime e Castigo, unha novela crave na súa vida.
Encántanlle os xogos verbais, algo que lle leva a dotar de significados ocultos os nomes dos seus personaxes, e, por suposto, as súas historias falan da escritura como actividade que atrapa, como vehículo cara ao autocoñecemento. É por iso que non dubidou en narrar episodios autobiográficos en obras como Hand to mouth ou A invención da soidade. Gérard de Cortanze, no seu estudo titulado Dossier Paul Auster, define ao autor como un escritor da inexperiencia e do non saber, que fai da literatura un modo de relación do home co mundo".
Atrapado pola escritura
Intúese moito do Auster adulto neste personaxe de cincuenta e tantos anos que se move nun contexto moi específico, o do EEUU que asistía impávido a eses momentos nos que Bush está a piques de lles roubar as eleccións aos demócratas nesas semanas de febril reconto dos votos no estado de Florida. É un personaxe que descobre que a arte de escribir o atrapou e non o vai deixar escapar tan facilmente, un "cervo ferido" que sabe detectar e comprender o drama do que o rodea; un ser que, como heroe austeriano que é, posúe unha natureza bondadosa.
En Brooklyn Follies están presentes eses pequenos experimentos literarios que tanto lle gustan, eses que crean diversidade de opinións acerca da redondez do seu facer literario. Nun dos capítulos transforma a súa linguaxe ao estilo teatral comezando cunha descrición da escena á que imos asistir, para despois desenvolver o diálogo entre tres personaxes: Nathan, Tom e Harry, dono da librería na que traballa este último. É un capricho innecesario, pero tampouco impide que a fluidez da narración siga adiante sen resentirse.
A aparente sinxeleza da escritura de Auster, reflexo do seu enorme bo facer literario, fai que a novela se lea sen esforzo, algo que contribuíu a facelo tan popular e accesible. Pero que ninguén se confunda: tras esa aparencia de falta de complexidade esconde unha aguda observación do xénero humano e da súa necesidade de adaptación e readaptación ao cambiante e inesperado contexto no que vive. Como mostra, ese broche de ouro co que termina a novela.
Brooklyn Follies, título que se podería traducir como "tolemias brooklynianas" e que xoga coa expresión Ziegfeld Follies, os números musicais do teatro Ziegfeld -homenaxeados nunha película homónima de 1946, contén simpáticas alusións a ese distrito e á súa xente, pero sobre todo termina converténdose nunha homenaxe a esas mulleres cheas de forza capaces de pór patas para arriba as desesperanzas dos seus protagonistas masculinos. Non en balde o libro dedícallo á súa filla Sophie, recentemente estreada como cantante.
Xa temos a nosa ración de Auster, e aínda que a receita vaia perdendo a súa capacidade de sorprender, o certo é que consegue volver encandear nosas as nosas papilas gustativas literarias. |
|
|
|
|
| Paul Auster |
|
 Sobre o autor:
Novelista, poeta e guionista, Paul Auster naceu en Newark (Nova Jersey, EE.UU.) en 1947. Tras completar os seus estudos na Universidade de Columbia, onde se licenciou en Literatura Inglesa e Comparada, viviu tres anos en Francia (1971-1974), onde exerceu os oficios máis diversos, realizou traducións de Mallarmé, Sartre e Simeon, entre outros, e escribiu poesía e obras teatrais dun acto. Xa en Nova York, Auster dedicouse á tradución e empezou a publicar críticas, poesías e ensaios en revistas como New York Review of Books e Harper´s Saturday Review. Deuse a coñecer como escritor coa publicación da Invención da soidade (1982), obra autobiográfica, e, sobre todo, coa Triloxía de Nova York (1985-1986), formada por tres contos: A cidade de cristal, Pantasmas e A habitación pechada. A súa seguinte novela foi O país das últimas cousas (1987), á que seguirían outros títulos como O palacio da lúa (1989) e A música do azar (1990), esta última levada ao cine polo director Philip Haas. Paul Auster traballou tamén como guionista en The music of chance (1993) e Smoke (1995), como codirector en Blue in the face (1995) e como director en Lulu on the bridge (1998).
Autor prolífico e de notable éxito, na súa bibliografía, traducida a trinta e cinco idiomas, cóntanse así mesmo Leviatán (1992), O caderno vermello (1993), Vertixe (1994), Tombuctú (1999), o ensaio autobiográfico Hand to mouth (1997), O libro das ilusións (2002), A noite do Oráculo (2003) e Brooklyn Follies (2005). Ademais, é autor de varios libros de poemas, como Espazos brancos (1980), Fragmentos do frío (1988) e Cimentos (1990), entre outros. En 1994, o seu conto A cidade de cristal foi reeditado nunha versión adaptada por Paul Karasik e ilustrada por David Mazzuscheli. En maio de 2006 comezou a rodar en Portugal a súa segunda longametraxe en solitario, The inner life of Martin Frost.
Paul Auster recibiu distintos recoñecementos como o Premio Morton Dauwen Zabel da Academia Americana das Artes e as Letras (1990), da que é membro, o Médicis de Francia á mellor novela dun autor estranxeiro (1993) por Leviatán e o Independent Spirit Award ao mellor guión orixinal por Smoke (1995). Con Tombuctú logrou o Premio Literario Arcebispo Juan de San Clemente de Santiago de Compostela (2000). En 2003 obtivo o Premio ao mellor libro do ano do Gremio de Libreiros de Madrid polo Libro das ilusións. Da Orde das Artes e as Letras de Francia (1992), foi nomeado Oficial en 1998 e Comandante en 2005.
Web: http://www.paulauster.co.uk/
Traballos sobre Paul Auster:
Gérard de Cortanze: Dossier Paul Auster, Anagrama
Paul Auster consolidouse como un dos novelistas estadounidenses das últimas xeracións de produción máis sólida. Novela tras novela, Auster demostrou a capacidade de crearse un universo temático e estilístico propio. Gérard de Cortanze defíneo así: "Paul Auster é Jacques o Fatalista contra Zola: un escritor da inexperiencia e do non saber, que fai da literatura un modo de relación do home co mundo" (p. 21), e sinala o seu obxectivo básico: "coñecerse a si mesmo, ese é o punto de mira, ese é o branco de toda a obra de Paul Auster" (p. 34). Cortanze sinala a clasificación paradoxal que suscita a obra de Auster: os europeos considérano como un autor "moi americano", mentres que para os americanos é un autor "moi europeo".
Entrevista:
Brookling Follies en www.elpais.com |
|
|
|
|
| Resistencia, de Rosa Aneiros |
|
 Resistencia, a obra que constitúe o debut de Rosa Aneiros en Xerais Narrativa, percorre a historia política e social de Portugal, a través da vida de personaxes pertencentes a varias xeracións, desde os anos vinte ata os anos noventa do século XX. Mercé ao relato, a través dunha voz narrativa omnisciente, preferentemente presentada en terceira persoa, que protagonizan os personaxes principais –Dinís e Filipa– artéllase un percorrido centrado na represión exercida en Portugal durante as dictaduras de Salazar e Marcelo Caetano e na actividade da resistencia clandestina antifascista; un pano de fondo fundamental entretecido co relato dun bo número de historias de amor, entre as que salientan a de Dinís –un obreiro da fábrica de vidro Irmáns Stephen– e Filipa –filla dun rico comerciante de Coimbra–. Dinís e Filipa namoran perdidamente sen calibrar as consecuencias. O Pinhal do Rei, no oeste portugués, converteuse no testemuño da vida. Pero ninguén pode escapar ós designios do tempo e a vida dos amantes viuse marcada polas adversas circunstancias políticas que desangraron Portugal ata a Revolución dos Caraveis. Para os protagonistas a militancia política non foi unha opción senón unha esixencia e tiveron que pelexar contra a miseria e contra os seus propios sentimentos. E loitaron desesperadamente coa única arma da que dispuñan: a resistencia. Resistencia é unha novela de amores afastados na que todo o move o amor, que case sempre nace inocente e que axiña se vai tornando complexo é difícil. Unha novela memorable que se move entre a exaltación da resistencia política exercida por algúns personaxes e o amor entendido como algo cruel que converte as persoas en escravas. Novela apaixonante, escrita co ímpeto da vida, difícil de esquecer; Resistencia é, pois, toda unha singradura a través da historia portuguesa da man de dúas familias maldicidas pola escravitude do amor, a morte e o silencio.
Podedes pasar xa a recoller o libro. Terédelo con vós ata o día 12 de xuño.
Agardo os vosos comentarios!!! |
|
|
|
|
| Resistencia - Rosa Aneiros |
|
Para comezar, que tal se nos informamos un pouco sobre o contexto histórico-social no que transcorre a historia?
A Revolución dos Caraveis
A revolución dos caraveis (en portugués: Revoluçãou dous Cravos ou, moito máis frecuentemente, O 25 de Abril) é o nome dado ao levantamento militar do 25 de abril de 1974 que provocou a caída en Portugal da ditadura salazarista que dominaba o país desde 1926, a máis lonxeva de Europa. O fin deste réxime, coñecido como Estado Novo, permitiu que as últimas colonias portuguesas lograsen a súa independencia tras unha longa guerra colonial contra a metrópole e que Portugal mesmo se convertese nun estado de dereito democrático.
A inicios da década de 1970 o réxime autoritario do Estado Novo seguía pesando como unha laxa sobre Portugal. O seu fundador, António de Oliveira Salazar, foi destituído en 1968 por incapacidade e faleceu en 1970. Viño a substituírlle Marcelo Caetano na dirección do réxime. Calquera intento de reforma política foi abortado debido á propia inercia do réxime e ao poder da súa policía política, a Polícia internacional e de Defesa do Estado (PIDE). En paralelo coa decadencia do réxime franquista en España.
O réxime illábase, envellecido e anquilosado, nun mundo occidental na plena efervescencia social e intelectual de finais da década de 1960. Mentres tanto as súas colonias Mozambique e Angola, arrastradas polos movementos de descolonización, estalaran en revoltas desde principios da década e obrigaban a Portugal a manter pola forza das armas o imperio portugués que estaba instalado no imaxinario dos ideólogos do réxime. Para iso, o país viuse abocado a investir grandes esforzos nunha guerra colonial de pacificación, actitude que contrastaba co resto de potencias coloniais que trataban de asegurarse a saída do continente africano da forma máis conveniente.
A guerra colonial xerara conflitos entre a sociedade civil e militar e todo isto mentres o modelo económico propugnado polo réxime facía que o país permanecese pobre e xerase unha forte emigración.
En febreiro de 1974, Caetano é obrigado pola vella garda do réxime a destituír ao xeneral António de Spínola e aos seus apoios cando trataba de modificar o curso da política colonial portuguesa, que chegara a ser demasiado custosa para o país. Nese momento, en que se fan visibles as divisións existentes no seo da elite do réxime, un misterioso Movimento dás Forças Armadas (MFA) elixe levar adiante unha revolución. O movemento nace secretamente en 1973 da conspiración dalgúns oficiais do exército, primeiro preocupados por cuestións profesionais, pero que se politizan polo empantanamento da guerra colonial.
En Portugal, a revolución que depuxo ao salazarismo é coñecida popularmente como o 25 de abril. O 25 de abril de 1974, ás 0.25, a Rádio Renascença transmite Grândola, Vila Morena, unha canción revolucionaria de José Afonso. É o sinal pactado polo MFA para ocupar os puntos estratéxicos do país. Seis horas máis tarde o réxime ditatorial derrúbase.
A pesar dos continuos chamamentos radiofónicos dos capitáns de abril (do MFA) á poboación para que permanecese nos seus fogares, miles de portugueses gañaron as rúas mesturándose cos militares sublevados. Un dos fitos daquelas concentracións foi a marcha das flores en Lisboa, caracterizada por unha multitude equipada de caraveis, a flor de tempada. Ese é a orixe do nome dado a esta revolución incruenta que, no entanto, arroxou un saldo de 4 mortos ocasionados polos disparos da policía política contra manifestantes civís. Caetano refuxiouse no cuartel do Carmo, en Lisboa, que é cercado polo MFA, o cal empúxalle a aceptar entregar o poder ao xeneral Spinola, para evitar que o poder caia na rúa. Caetano parte inmediatamente a exiliarse en Brasil.
As accións militares foron protagonizadas polo comandante Salgueiro Maia que, á fronte das forzas da Escola Prática de Cavalaria ocupou o Terreiro do Paço a primeiras horas da mañá do día 25. Posteriormente o comandante Maia levou a cabo o cerco do cuartel do Carmo onde, coa renuncia de Caetano, púxose fin ao réxime salazarista.
As accións do levantamento foron coordinadas por un posto de mando establecido por Otelo Saraiva de Carvalho no cuartel da Pontinha.
Posteriormente ao día 25 foron liberados os presos políticos da prisión de Caxias. Produciuse tamén o retorno desde o exilio dos líderes políticos da oposición. Ao ano convocáronse unhas eleccións constituíntes e estableceuse unha democracia parlamentaria de corte occidental. Deuse fin á guerra colonial e garantiuse a independencia das colonias africanas antes de finalizar o ano 1975. Tamén se realizaron nacionalizacións de grandes empresas.
Durou dous anos o período turbulento que seguiu á revolución dos caraveis, caracterizado por loitas entre a esquerda e a dereita. Ese período pasou a historia como o Proceso Revolucionario en Curso, ou PREC, unha designación ambigua usada polos gobernantes que dá conta da falta de definición do rumbo dos acontecementos. Sucedéronse cinco gobernos provisionais, cada vez máis radicais. Houbo varios intentos de golpe militar para paralizar o proceso: o 28 de setembro de 1974 e o 11 de marzo de 1975, episodios derrotados tras os cales acelerouse a radicalización política do réxime. Foi nacionalizada toda a banca, e a maior parte da gran industria. En marzo de 1975 o Movemento das Forzas Armadas anunciou que se iniciou a transición ao socialismo. Con todo, as eleccións constituíntes de abril de 1975 deron a vitoria a forzas socialistas moderadas, que loitaron por quitar o control do poder aos militares revolucionarios e outorgarllo á lexitimidade electoral. No outono de 1975 o país estivo cerca dunha guerra civil, pero un golpe de estado o 25 de novembro estabiliza a situación. Desarmou aos militares revolucionarios e aos cuarteis máis indisciplinados, outorgando o poder aos partidos políticos máis votados. Nesa situación máis tranquila aprobouse a constitución de 1976 e iniciouse a consolidación da democracia.
O día 25 de abril é festividade nacional en Portugal e adoita acoller conmemoracións e celebracións cívicas. Desde algúns sectores sociais adóitase lamentar o abandono do inicial carácter esquerdista da revolución. Así mesmo, sectores dereitistas minoritarios consideran que a revolución produciu resultados perniciosos para o país.
A Fortaleza de Peniche
A Fortaleza de Peniche foi mandada contruir por Joãou III no ano 1557 e terminada por D. Joãou IV no ano 1645. Atópase situada ao sur da península de Peniche, sobre uns cantiis. Nas súas orixes foi sede dun importante complexo militar, coñecida como unha das prisións militares máis importantes, e a súa cronoloxía esconde numerosos episodios da historia de Portugal, vindo a ficar tristemente célebre cando, durante a ditadura salazarista, ali foi instalado un cárcere destinado a prisioneiros políticos. Depois da Revolución dos Caraveis,en 1974, a fortaleza transformouse nun espazo cultura que actualmente alberga no seu interior varias instalacións, Museu Rexional, escola náutica, hotel turístico, escola de pesca, acuario, etc. Todo o conxunto está clasificado como Monumento Nacional. |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
