A finais do século XVIII chega o renacemento da lingua e cultura checa e empézase a formar un sentimento nacional contemporáneo. A derrota da monarquía austrohúngara e a súa caída despois da primeira guerra mundial foron condicionante para o nacemento da República Checoslovaca no ano 1918. Os axitados feitos políticos e os cambios na Europa do XX afectaron considerablemente en numerosas ocasións aos países checos.

O tratado de Munich no ano 1938 e a ocupación posterior pola Alemaña fascista durante a segunda guerra mundial interromperon de forma violenta o desenvolvemento dunha Checoslovaquia independente. Logo da liberación do fascismo no ano 1948, o réxime comunista instaurouse en Checoslovaquia e a república converteuse en parte do bloque soviético. O proceso democrático nos anos 60 tivo o seu punto álxido coa chamada "Primavera de Praga de 1968", periodo de liberalización política que finalizou coa intervención dos estados do Pacto de Varsovia en agosto do mesmo ano. Os procesos na Europa do Leste unidos á caída do bloque soviético e a "Revolución do veludo" en novembro de 1989, movemento pacífico polo cal o partido comunista checoslovaco perdeu o monopolio do poder debido aos ventos aperturistas e liberalizadores que chegaban da Unión Soviética a través da denominada Perestroika desde 1985, estableceron un difícil camiño de regreso ao sistema democrático e a economía de mercado. Un camiño que a República Checa e Eslovaquia iniciaron o 01/01/1993 de xeito independente como estados soberanos.

Bohumil Hrabal é un autor crave no mundo centroeuropeo xurdido trala Segunda Guerra Mundial e o seu modo de escribir ensínanos, desde unha perspectiva diferente, como afronta o home os novos cambios e, xa que logo, que hai de permanente nel, cal é a súa esencia. O seu humanismo ponse de manifesto no coidado con que trata aos seus personaxes e o respecto que sente polos mesmos. A elección na súa obra dun ton sinxelo, humorístico nalgúns casos, non nos debe levar a engano sobre a transcendencia dos temas que trata. (confiesoqueheleido.blogspot.com) Temas que intentaremos ir debullando ao longo das nosas sesións.

O reino de Galicia no Antigo Réxime (Páx. 26: 1538, ano no que transcorren os feitos):

Trala unificación dos reinos peninsulares na Monarquía Hispánica, o órgano de goberno do reino de Galicia foi a Xunta do Reino, creada en 1528. Ata a súa disolución, este órgano constituíu a expresión política do reino, aínda que a súa existencia foi pouco significativa durante todo o Antigo Réxime. Durante este período foi unha constante a reivindicación do voto nas Cortes de Castela, pois o Reino de Galicia estaba representado nela pola cidade de Zamora, feito que se consideraba humillante e deshonroso para o vello reino. En 1520 unha comisión da nobreza pediu a Carlos I (Carlos V), unha vez máis, ese dereito, aducindo que «Galicia estaba suxeita a Zamora, con desdouro e descrédito da súa grandeza». A nobreza galega da época tiña a crenza de que Zamora ostentaba tal representación («xamais recoñecida por Galicia») a cambio de diñeiro, e nunha das ocasións ofrecéuselle ao vello reino recuperar o seu voto, a cambio dunha suma económica que non foi posible reunir. Lideraron esta reivindicación personaxes da talla de Pedro Fernández De Castro e Andrade, VII conde de Lemos, Alonso III Fonseca ou o conde de Gondomar Diego Sarmiento de Acuña. Unha Real Carta de Felipe IV acabou concedéndoo en 1623, supeditado a que o Reino de Galicia dese cen mil ducados, que se «aplicarían á construción de seis navíos precisamente necesarios naquela costa».

Trazos socioeconómicos de Galicia durante o Antigo Réxime:

A estabilidade política e o descabezamento da nobreza dan lugar a tres trazos socioeconómicos propios deste período:

A prosperidade dos fidalgos que viven nos pazos do cobro dos foros aos campesiños
O auxe dos mosteiros (agora dependentes das congregacións castelás) que se integran con forza nunha economía rural.
Unha expansión demográfica sen precedentes pola introdución do millo e, despois, da pataca.

Alonso III Fonseca en Santiago impulsa unha Universidade (fundada en 1495) que conectará Galicia cos saberes máis elevados do momento. Así mesmo, a Igrexa e o monacato impulsan un rexurdimento artístico co plateresco de Martín Blas e Guillén Colás, Rodrigo Gil de Hontañón e Mateo López na arquitectura (o claustro da catedral de Santiago, o Hostal dos Reis Católicos ou San Martín Pinario, na mesma cidade).

A "Grande Guerra Irmandiña"

Tivo lugar entre os anos 1467 e 1469. Os preparativos para a formación dunha Irmandade Xeral empezaron nos anos anteriores por parte de Alonso de Lanzós e co apoio de varios concellos (A Coruña, Betanzos, Ferrol, Lugo); que actuaron como motores iniciais do movemento. Neste caso, a revolta irmandiña foi unha auténtica guerra civil pola participación social que tivo.

Anos consecutivos de malas colleitas e pestes provocaron unha revolta popular. Segundo as testemuñas do xuízo Tavera-Fonseca, os irmandiños contarían cuns 80.000 efectivos. Na organización e dirección da guerra irmandiña participaron varios grupos sociais: campesiños, xentes de cidades, baixa nobreza, fidalguía e ata membros do clero (varios membros da estrutura eclesiástica apoiaron economicamente aos irmandiños). Os xefes do movemento pertencían á baixa nobreza (fidalgos). Pedro de Osório actuou no centro de Galicia, sobre todo na zona compostelá, Alonso Lanzós dirixiu a revolta na zona norte de Galicia e Diego de Lemos dirixiu as accións irmandiñas no sur das provincias de Lugo e norte de Ourense. O auxe do movemento irmandiño foi posible pola existencia do que o estudoso Carlos Barros chamou "mentalidade xusticeira e antiseñorial" da sociedade galega baixomedieval, que rexeitaba as inxustizas cometidas polos señores, considerados popularmente como uns "malfeitores".

Os inimigos dos irmandiños foron fundamentalmente nobres laicos, donos de castelos e fortalezas e encomendados das principais igrexas e mosteiros. Os irmandiños destruíron ao redor de 130 castelos e fortalezas durante os dous anos da guerra irmandiña. As liñaxes de Lemos, Andrade e Moscoso foron o branco preferido dos irmandiños. Sen embargo, non atacaron aos eclesiásticos. Nun primeiro momento parte da nobreza que padeceu a carraxe dos irmandiños fuxiu a Portugal ou Castela. En 1469, Pedro Madruga inicia desde Portugal o ataque feudal, contando co apoio doutros nobres e das forzas do arcebispo de Santiago de Compostela. As tropas feudais, contando cunha mellor maquinaria de guerra (as tropas de Pedro Madruga usaban modernos arcabuces), venceron aos irmandiños; arrestando e matando aos seus líderes. A vitoria das tropas de Pedro Madruga produciuse ao contar co apoio dos reis de Castela e Portugal, ademais da división das forzas irmandiñas.

Index Librorum Prohibitorum (páx. 47):

Os libros como elementos comunicativos do saber e das ideas foron obxecto de persecucións e censuras de todo tipo, desde parciais a totais. Un exemplo significativo é o que nos deu a Igrexa Católica. Houbo un tempo no que esta institución, dentro da súa doutrina moral, sinalaba con severidade o que non debiamos ler. De feito, as publicacións prohibidas eran tan numerosas que a Igrexa tivo que empezar a compoñer un listado de todas elas, recibiu o nome de índice de libros prohibidos - Index Librorum Prohibitorum - que foi mantido desde 1559 ata a data de 1966 e abandonado definitivamente durante o papado de Pablo IV dentro dos preparativos do Concilio Vaticano II. Con esta recompilación buscábase a prevención da lectura de libros ou traballos inmorais que contivesen erros teolóxicos, ademais de evitar a corrupción dos fieis católicos. Pero non só se prohibía aos seus fieis que lesen tal ou cal libro, íase un pouco máis aló; organizábanse xuízos para que o autor do publicado, e que a institución consideraba inmoral, defendese as súas teses nun tribunal de xustiza da Santa Inquisición.
Este Index mostra perfectamente os intentos reiterados de control ao que o libro estivo sometido ao longo da súa Historia e particularmente desde a aparición da imprenta. En calquera caso, non debemos esquecer que non foron as institucións relixiosas as únicas que trataron de axustar o que se afirmaba nos textos, senón que coetaneamente tamén os distintos monarcas do Antigo Réxime trataron de controlar a edición e publicación de libros a través dos Privilexios reais de Impresión.