A ACTIVIDADE DO BLOG QUEDA SUSPENDIDA.

QUE PASEDES O VERÁN NA COMPAÑA DE MOI BOAS LECTURAS!!!

Recibidas xa algunhas propostas, pasamos a cumprir cos requisitos do Premio.

O primeiro de todo, darlle as grazas ao blog Revolta da freixa polo agasallo de concedernos o premio "Olha que blog maneiro". A verdade é que nos fixo moita ilusión!

Emma dispúxose a escribirlle a León. Arredor dela todo estaba en calma, non se oía a nena e Carlos xa facía tempo que marchara. A monotonía era abafante. O ambiente de chumbo apropiábase do seu corpo, aínda levaba a súa bata de seda, non saíra do seu cuarto por propia decisión. Entreabriu levemente a fiestra e respirou profundamente, un aroma a xasmín, laranxeiras, e azar colouse no seu interior. Os seus sentidos adormecidos recoñeceron as sensacións vividas co seu antigo amante, un calafrío fíxoa estremecer e axiña sentou na cadeira preto do escritorio.(Soco Fernández-Marín)

Emma pecha con desacougo o escritorio, vólveo abrir enfadada, ergue a cabeza e mírame con aceno entre sorprendido e asustado, como me saúda todos os días desde que comezamos esta relación: Bonjour, Monsieur Flaubert, continuamos? (Teté)

Madame Bovary buscaba nos libros todo aquilo que a súa propia vida lle negaba: a felicidade no sentido máis amplo do termo. Os seus criticábana, os demais ignorábana, e ela soa, sen case decatarse, atormentábase. Ningunha das súas vivencias lle chegaba á alma (a súa filla, marido, amantes…), desexaba sempre o que non podía acadar… Co transcorrer dos anos a súa personalidade foise destruíndo, a súa autoestima minando e, como consecuencia, a falta de amor por ela mesma levaríaa a un desenlace fatal… Foi Madame Bovary vítima do seu tempo ou de si mesma? (Soco Paz-Pontevedra)

Emma, muller de temperamento inquedo e soñador, non acaba de atopar o que busca:

“Vivir nunha constante primavera”…

Demasiado romántica talvez para o tempo e o ambiente no que lle tocou vivir.

Todo iso levouna a meterse nun buraco económico, social e anímico do que parece non ter saída. (Moncha)

Emma, cos ollos cheos de bágoas, cunha fonda tristura na súa faciana, pensando no mal que a vida a tratara, síntese abandonada polos amigos e lonxe do seu home e pensa que ten dereito a outra oportunidade na vida.

Mírase no espello e decátase de que arredor dos ollos comezan a distinguirse unhas engurras , lava o rostro e volta a mirarse máis detalladamente. Non podía dar creto, ela aínda era nova e xa tiña engurras!!! Sen pensalo, como adoitaba facer, abre o armario, colle o vestido máis bonito e o sombreiro máis favorecedor e comeza a vestirse amodo, deténdose nas dobreces da pel. Cando remata, colle o coche e marcha para a cidade na procura dun cirurxián plástico.(Maricarmen)

-“Non esperedes por min para cear”.

A nota levaba tres días de testemuña no frigorífico. Carlos, sentado fronte a ela, interrogábaa incesantemente pero o teimoso papel non lle ofrecía máis que aquel único testemuño.

-Emma nunca faría algo semellante, ten que ter acontecido algo, pero, non, non, ¿terá marchado voluntariamente? Ultimamente notábaa distante, melancólica… pero ¡tería falado comigo! ¡que tolería de nota! “Non esperedes por min” pero Emma… ¡ata cando!

Carlos arrincou enerxicamente a nota do frigorífico. O teléfono berrou. Coa nota engurrada no puño agarrou o auricular e apertouno forte contra a orella, tentando estrangular a posibilidade doutra situación descontrolada.

-Carlos? Ola, son León. Creo que é tempo de que nos coñezamos.(Ana Rey)

Carlos engurrou o cello pensando no inoportuno da chamada, aínda que quizais pensándoo ben non o fora tanto!...

Emma falaba a miúdo deste home como compañeiro encantador das partidas de bridge ás que tódolos xoves acudía a súa muller. Nese intre, decatouse do anaco de papel engurrado na man, e lembrou que o xoves cando apareceu a maldita nota na neveira… (Nieves)

-Dime, León, ¿a que se debe esta chamada?
-Emma está na miña casa, atopeina o xoves nun banco da alameda en moi malas condicións, con frío, fame… Un gato que había por alí lambíalle a punta dos zapatos de charón, ela faláballe…
-Pero, ¿Como está?
León non sabe cómo dicirlle que Emma non quere volver á casa.
-Saio para aí, estou desexando que volva á casa.
-Mira Carlos, ela non quere volver, é mellor que a deixes aquí uns días.

Carlos colgou o teléfono, colleu o chapeu, o abrigo e o caxato e botouse fóra sen rumbo fixo.
Emma non volveu máis á casa porque non tiña valor para enfrontarse a Carlos, e foi León quen un día recolleu a maleta con todos os seus recordos, poñendo fin ao seu paso por esa casa.

Pasados uns anos, Emma e León sobreviven malgastando o pouco que teñen nas ruletas da cidade. (Victoria)

“Eu falaba para unha clase silenciosa e distraída, Gibran e Arthur dedicábanse a unha análise comparativa das súas calculadoras e rebentaban co riso por non sei que, Michael asentía movendo a cabeza aínda que pensaba noutra cousa e, mentres, os muros daban en inclinarse perigosamente e terminarían por caernos a todos enriba.”

Cunha escrita descontinua que vai captando diferentes escenas e conflitos co alumnado e cos seus colegas, case coma se fose unha cámara, François Bégaudeau constrúe en A clase unha crónica do seu labor como profesor, engadindo mesmo as súas propias dúbidas e poñendo de manifesto as dificultades que xorden nas aulas, nos claustros, entre os adolescentes e tamén entre os adultos. Este é o impactante relato da vida nunha clase multicultural da bisbarra parisina, con todas as tensións entre profesores e alumnos, que en certa maneira traducen o conflito entre ricos e pobres, entre aqueles que posúen o saber e aqueles que non o teñen. Unha adaptación desta novela foi levada ao cine por Laurent Cantet, e a película homónima obtivo a Palma de Ouro do Festival de Cannes 2008.

François Bégaudeau (Luçon 1971) é profesor, xornalista deportivo, escritor, cantante e actor. Colaborador habitual de varias revistas culturais: Inculte, Cahiers du cinéma, Transfuge e cronista de La matinale de Canal +. Iniciou a súa carreira como narrador en 2003 coa publicación da novela Jouer juste. Posteriormente publicou a novela Dans la diagonale (2005) e a ficción biográfica Un démocrate, Mick Jagger 1960-1969. Xa en 2006 publicou Entre les murs (A clase, Xerais 2008), a súa terceira novela, que recibiu o Prix France Culture/Telerama e o recoñecemento apoteósico do público francés (máis de 200.000 exemplares vendidos só en Francia). En 2007 publicou a súa cuarta novela Fin de l’ histoire e en 2008 o ensaio Antimanuel de litterature e a peza teatral Le problème.

En 2008 Entre les murs foi adaptada ao cinema por Laurent Cantet, película na que o propio Bégaudeau participou como coguionista e intérprete do papel do profesor protagonista e que, ademais, mereceu a Palma de Ouro do Festival de Cannes do mesmo ano.

Como sabedes, MARCOS estivo a preparar o percorrido para a saída que tiñamos organizada para o día 17 de Maio e que finalmente quedará adiada para a fin de semana do 23-24 ou 30-31, en función da data que mellor lle veña ao guía, que para iso traballou tanto!

Polo de agora déixovos aquí os detalles que me entregou no seu nome Soco e para o luns levareivos unha copia impresa.

08:25 H. Chegada á Rectoral de Beluso (Super ó lado aberto o domingo) para asistir á Santa Misa, dando grazas a Deus polo novo día que nos dé forzas para a dura xornada... Visto o aire liberal que se respira no grupo, procederase a un auto de fe recollendo leña polos alrededores, acumulándoa nun só lugar e instigando a aqueles que non se convertan a ser queimados na pira purificadora... É broma, froito da ampla tolerancia relixiosa actual, os desviados que non opten pola sagrada forma, poderán acercarse ata Cabo Udra e realizar os seus ritos paganos ó Deus Sol e intentar que non nos chova (toda a axuda é pouca).

9:30 H. Xa todos reunidos emprenderemos a marcha ata a praia de Beluso, inspiradora de retazos da prosa de Rómulo Gallegos é a súa obra perenne Doña Bárbara. Se hai entre nós un mecenas poderoso, poderíamos encargar a comida na Centoleira. Como isto é bastante improbable tiramos sen demora a Bueu (10:15 H.), o pobo mariñeiro de Xoán Carballeira, facéndolle un sentido homenaxe ó poeta. Apreciaremos o seu recollido porto, pasando logo diante do Museo Massó, imaxinando cal cova de Alí Babá as marabillas que agardan dentro a unha visita máis paseniña.

11:00 H. Ubicados na estrada xeral corremos a darnos uns baños de brisa mariña nas praias de Agrelo e Portomaior, recollemos algo de forza na panadería Freire, e emprendemos a marcha hacia a ruta das igrexas románicas de Cela a Santomé (13:00 H.) e de aquí ó Pazo de Cadro (o máis antigo do Concello de Marín). Esta é a parte dura, se saímos con ben, comeremos ó lado da finca do Pazo (14:15 H.) e iniciamos ó rematar a subida ó lago dende a súa cara menos amable, pero as forzas recollidas e as vistas alcanzadas, valerán a pena.

Dependendo do ritmo e do tempo poderiamos - entre outras- facer a ruta dos muiños polo río Loira e achegarnos á Feira do Campo.

Os datos e os horarios son meramente orientativos.

O empresario vigués Mario Cendán, un pai ferido pola morte da súa filla por sobredose, encarga a Nivardo Castro –un detective madrigalego, serio, un aventureiro internacional con experiencia abonda– que fure a fondo no mundo dos narcotraficantes, un xeito de facerlles perder o sosego e a tranquilidade na que desenvolven a súa actividade. Enleado na resolución dun caso tan pouco frecuente, Nivardo coñecerá que un gran alixo de drogas vai cruzar o Atlántico para ser desembarcado na costa galega. Un xuíz teimudo está sobre aviso e disponse a interceptalo para dar un golpe de morte ó narcotráfico galego e colombiano. A trama complícase coa inesperada aparición doutro alixo en marcha e cun axuste de contas entre dous reis da fariña, herdeiros do vello amo do fume Don Orlando, que segue desde o cárcere atento ós movementos do seu negocio de contrabando de tabaco e haxis, manexado, agora, polo seu avogado Lito Ferro. Nivardo Castro e o xornalista Carlos Conde (os xa familiares personaxes de Crime en Compostela, O misterio do barco perdido e A guerra do tabaco) e a fotógrafa nova María Candea teñen un miradoiro privilexiado neste labirinto de fogos cruzados entre os Mingallos, os Castaños, os grupos de Roque Caruncho e de Eustaquio Lamote, as activas bandas do narcotráfico de cocaína, con importantes conexións internacionais, que se moven nas Rías Baixas, entre as poboacións de Vilavedra, Marmaariz, Beiramar, Vilarousa, Grobas, Illarón e Salgueiros. Mentres desenvolven a súa perigosa investigación, onde acadarán un protagonismo decisivo, a esta aliaxe inquebrantable sóbralles tempos para facer ximnasia da lingua nos seus garitos composteláns preferidos, onde nunca faltan o xornalista Darío Berdial, o fotógrafo Elpidio Bandeira, Luís do Cerne ou o concelleiro Estevo Xiráldez. Narcos posúe dende o inicio unha acción trepidante, de ritmo forte e rápido, que arrastra ó lector compulsivamente ata un final violento e imprevisto.

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [10]