| Blog do Club de Lectura da Biblioteca Pública de Pontevedra Antonio Odriozola |
|
Este Blog créase coa intención de ofrecer un espazo virtual para a comunicación, o intercambio de ideas e a diversión que procura a lectura colectiva dun libro. En principio, ten como destinatarios aos participantes do Club de Lectura da Biblioteca Pública de Pontevedra, promovido pola Consellería de Cultura, pero estará aberto a toda persoa amante dos libros e da lectura que queira participar deixando as súas impresións. Agardamos a vosa participación!!. |
|
|
| Contacto |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
| Gozando con poemas |
|
 Despois de falar do Livro das devoracións e da súa autora repartimos varios poemarios entre as asistentes. En canto soaba unha suave melodía tocada coa kora, un instrumento do Senegal, fomos escollendo aqueles poemas que máis nos agradaron. Despois lémolos en voz alta para goce das presentes.
A seguir repetimos o xogo dos textos emparellados, unindo a literatura galega con outra literaturas do mundo (libanesa, estoniana, española, portuguesa, chinesa, do esperanto...). Desta vez empregamos só poemas e comprobamos como o ser humano é o mesmo estexa onde estiver, coas mesmas inquietudes, con visións do mundo tan parecidas...
Este é un dos poemas que as clubeiras escolleron para ler, de Pura Vázquez:
VITRAL DE PRIMAVEIRA
Fai sol, unha neve rousada
caiu no copo das mazairas,
e nos hombreiros do día
nacen lotos da nova primaveira.
Camiño a solas entre o esprendor
dos pinos, ollándome nos lagoeiros
onde se afogan estrelas e ramaxens.
Levo nas miñas maus a frol do tempo,
e son a pasaxeira dun sono verde
que canta lonxe da tormenta.
A luz está leda, a terra, viva.
O fumiño celeste vibra o seu ouro,
o seu cheirume contra o vento,
frota as azas contra os árbres
ou as errantes volvoretas.
Os meus dedos poden tocar a beleza
e o canto dos paxaros,
e a mañán lumiosa, e o vitral
goioso, da Primaveira. |
|
|
|
|
| Pilar Pallarés |
|
 Naceu en Culleredo en 1957 e licenciouse en Filoloxía Galego-portuguesa. Publicou Ente lusco e fusco (1980, poemas xuvenís), Sétima soidade (1984), Livro das devoracións (1996, madurez poética), Poemas (2000) e Leopardo son (2011).
É profesora de lingua e literatura galegas nun instituto e está embarcada en varias solidariedades e compromisos.
Pilar Pallarés é unha das voces poéticas máis importantes do noso panorama literario actual.
Podedes aprender máis acerca dela lendo unha interesante entrevista que nos descobre varios aspectos da súa personalidade, vida e obra.
Tamén podedes ler un dos mellores poemas de Sétima soidade e escoitar a súa musicalización polo grupo galego Fanny + Alexander. |
|
|
|
|
| Livro das devoracións, de Pilar Pallarés |
|
 O Livro das devoracións deixou-nos algo intranquilas e intranquilos. Algunhas imaxes poéticas resultaron demasiado fortes para o gusto das clubeiras (probabelmente era o que procuraba a autora).
Por outra parte, entendimos a importancia que para Pilar Pallarés teñen os animais e a natureza en xeral na súa obra. Nalgúns poemas corpo e vexetación fúndense, recollendo a parte máis orgánica do ser humano como un elemento máis da natureza.
O erotismo e a sexualidade, a morte e o paso do tempo, temas universais e básicos do ser humano, impregnan todas as páxinas do poemario.
Tamén vimos a Pilar Pallarés lendo o poema "No resplandor das horas" do Livro das devoracións. |
|
|
|
|
| Outros escritores da Xeración de 1925: Luís Pimentel e Manuel Antonio |
|
Na biblioteca tendes o poemario de Luís Pimentel que recolle todos os anteriores: Sombra do aire na herba, que contén composicións intimistas onde prima a atención ao detalle.
E tamén o único poemario de Manuel Antonio: De catro a catro, moi importante na literatura galega polo que ten de inovador e rupturista.
Son dous libros diferentes pero que saberedes apreciar ben. |
|
|
|
|
| Rafael Dieste |
|
Rafael Dieste (1899-1981) naceu en Rianxo, ao igual que Castelao e Manuel Antonio. Interrompeu os seus estudos para ir a México, onde vivía un irmán seu, e de novo en Rianxo iniciou as súas andainas literarias da man de Manuel Antonio.
Fixo o servicio militar na Guerra de Marrocos, acabou a carreira de xornalismo e comezou a traballar no Faro de Vigo, Galicia e El Pueblo Gallego, todos xornais de Vigo.
Durante a Guerra Civil participou na Alianza de Intelectuais Antifascistas e foi un dos coordinadores da súa revista, El Mono Azul. Foi nomeado director do Teatro Español. Acompañou a progresiva retirada das tropas republicanas: a Valencia primeiro e a Cataluña despois.
Exiliouse en Francia, Rotterdam, Uruguai e finalmente en Bos Aires. Aceptou un posto de profesor de lingua e literatura españolas na Universidade de Cambridge (Inglaterra) e despois ensinou en Monterrey (México). Voltou a Bos Aires e xa en 1961 a Rianxo.
Gran parte da súa obra está escrita en castelán. En 1995 dedicóuselle o Día das Letras Galegas.
O Consello da Cultura Galega ten un vídeo moi interesante sobre o autor que vale a pena ver.
|
|
|
|
|
| Dos arquivos do trasno, de Rafael Dieste |
|
 Dos arquivos do trasno é unha colección de contos publicada en 1926 e aumentada até vinte relatos na edición de Galaxia en 1962. Dieste deixou no inicio do libro unha autopoética ou definición das súas técnicas de escrita. No entanto, non sempre as emprega con acerto en todos os seus contos. Algúns gustáronnos máis que outros.
Vimos como algúns contos poden ser postos en relación con obras doutros autores da Xeración de 1925, como "Sobre da morte do Bieito", que ten moitos puntos en común co poema "Enterro dun neno pobre" de Luís Pimentel. Ou "Un conto de Reis", que ten elementos do poema "Navy Bar" de Manuel Antonio.
Sorprendeunos "A historia dun foguete" e "O vello que quería ve-lo tren". E a algunha das clubeiras o conto "Estreliña" pareceulle un algo tan leve como un encaixe feito de tristura. |
|
|
|
|
| O día de Kawabata |
|
Con Yasunari Kawabata e o seu libro proseguíamos unha viaxe ao País do Sol Nacente que iniciáramos con Seda.
Desta vez, os membros do clube foron recibidos na sala con incenso xaponés, ao igual que acontecera coa lectura de Seda (daquela tamén con música de koto) e a posta en común foi moi enriquecedora para todas e todos.
Repartimos os separadores de libros co nome personalixado a aqueles membros do clube que aínda non tiñan o seu. Os nomes van escritos a man, en silabario katakana, con pincel xaponés sobre rectángulos de papel xaponés.
Se queredes profundizar na lectura da obra de Kawabata, tendes máis libros na biblioteca, en español: Kioto/La danzarina de Izu, País de nieve (está tamén en catalán na biblioteca: País de neu), Diario de un muchacho, etc.
Tendes tamén na biblioteca o interesante testemuño de europeos que coñeceron un Xapón xa desaparecido: o francés Pierre Loti (en francés e español; dádelle unha ollada á súa casa) e o anglo-grego Lafcadio Hearn (en español). Faltaría, para completar o trío, o portugués Wenceslau de Moraes.
Nos fondos da biblioteca hai varios libros traducidos ao español de Yukio Mishima, o amigo de Kawabata. Esperemos que os tradutores do xaponés emprendan algún día a versión ao galego das súas obras. |
|
|
|
|
| Yasunari Kawabata |
|
 Yasunari Kawabata (1899-1972) naceu en Osaka, nunha familia acomodada. Aos catro anos ficou orfo e foi vivir cos avós. Tiña unha irmá maior ca el que foi criada por unha tía, e que reencontrou aos once anos. A rapaza faleceu cando el tiña once anos. A avoa finou cando el tiña sete anos, e o avó cando el tiña quince. Foi vivir á casa dos familiares da nai. Dous anos despois, trasladouse a un colexio maior.
Os personaxes das súas obras dan a impresión de estaren fechados nun muro. Quizais sexan o reflexo do carácter forxado durante a sua durísima infancia.
Kawabata estudou na facultade de Humanidades da Universidade de Toquio. Mentres escribía relatos para a revista Bungei Shunju. Traballou tamén para o coñecido xornal Asahi Shinbun como xornalista.
Nunha ocasión afirmou que xunto coa morte dos seus familiares, a guerra influiu moito na súa obra.
En 1972 morre polo que parece un suicidio con gas. Os seus biógrafos dan como posíbeis causas padecer párkinson, un amor clandestino ou o desgusto que recibiu ao saber do falecemento do seu amigo Yukio Mishima. No entanto, outros estudiosos e mesmo a súa muller afirman que a morte foi accidental.
Aquí tendes un vídeo en xaponés en que entrevistan o autor. |
|
|
|
|
| A casa das belas adormentadas, de Yasunari Kawabata |
|
 A casa das belas adormentadas, do escritor xaponés Yasunari Kawabata, de novo un premio Nobel de literatura, gustounos a todas e todos.
Gozamos coa xenial habilidade do escritor ao ir debullando aos poucos os acontecementos, nun xogo de misterios e sorpresas que manteñen a atención en todas e cada unha das páxinas.
A natureza acompaña os sentimentos de Eguchi, o protagonista (as ondas do mar, o vento), e tamén marca o paso do tempo.
O ritmo pausado da obra vese interrompido polos flash-backs ou saltos atrás no tempo, que a veces se encadean, acelerando o ritmo do relato.
Observamos tamén a utilización de simboloxía oriental como a flor de loto e as bolboretas (e para isto lemos tamén un fragmento dun texto de Lafcadio Hearn).
Tamén vimos un fragmento da película de Eloy Lozano Bellas durmientes (2001), unha adaptación do libro.
|
|
|
|
|
| Herta Müller |
|
Herta Müller naceu en Nitznitzkydorf, unha vila da minoría alemá na rexión do Banato, en Romanía, perto de Timișoara.
Estudou filoloxía xermánica e romanesa en Timișoara e entre 1977 e 1979 traballou como tradutora nunha empresa técnica, de que foi despedida por se negar a colaborar coa Securitate, a policía secreta do rexime de Ceaușescu.
A partir de entón subsistiu a traballar numha gardería e a dar aulas de alemán. Con 34 anos e co seu marido, o novelista Richard Wagner, conseguiu partir para Alemaña, fixando a residencia en Berlín.
Ten recibido varios premios, entre os cales destaca o Nobel de literatura (2009). |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
