A neve cae
os osos ivernarán
todo é tristura

Moncha

Las hojas caen
sobre los corazones
rotos por amor

Haiku de Socorro Fernández

El sol nos roza
el paisaje nos mira
nos sonreimos
tu mano con la mia
bordea nuestra vida

Tanka de Socorro Fernández

Vientos de palabras
los ojos tu sonrisa
lunes al atardecer

Marcos

El sol y la noche oscura
pasaron toda una noche,
hasta el alba,de lectura

Conchita Curto

Críticas sobre a obra:

1-Das belezas latentes, por Lorena Domínguez Mallo, Culturagalega.org/lg3

2-Os personaxes solitarios de Muriel Barbery, por Aurora Intxausti, El País.

3-Barbery: A elegancia do ourizo, por Eugenio Sánchez Bravo, Auladefilosofia.blogspot.

Son moitas as referencias filosóficas e literarias que aparecen no libro as que poderemos ir debullando ao longo das nosas sesións, mais déixovos aquí aquelas que fan alusión ao elemento xaponés polo peso que teñen na novela e quizais por ser as menos coñecidas:

Haiku.- poema breve composto por tres versos de cinco, sete e cinco sílabas respectivamente. Adoita levar unha palabra clave chamada Kigo que indica a estación do ano á que se refire o poema. Tradicionalmente o haiku buscaba describir os fenómenos naturais, o cambio das estacións, a vida cotiá da xente. Moi influído pola filosofía e a estética zen, o seu estilo caracterízase pola naturalidade, a sinxeleza, a sutileza e a austeridade. Alguén se anima a crear un haiku?

Ex.Una campana
Tan solo una campana
Se opone al viento (Benedetti)

Tanka.- poema breve composto por cinco versos de cinco, sete, cinco, sete e sete sílabas. Se a un haiku lle engadimos dous versos de sete sílabas temos un tanka. O único requisito para formar tankas é que o terceiro verso ten que servir de enlace entre os dous anteriores e os dous posteriores, coma unha especie de eixo que permita unir semanticamente toda a composición. Probamos cos Tankas?

Ex. La ajena copa,
La espada que fue espada
En otra mano,
La luna de la calle,
¿Dime, acaso no bastan? (Borges)

Taniguchi e o manga.- Manga é a palabra xaponesa para referirse á banda deseñada en Xapón, ao cómic. Fóra de Xapón é o termo empregado para catalogar toda a produción deste xénero procedente dese país. A súa principal característica física é que a lectura faise de esquerda a dereita, como na escritura xaponesa.

Jiro Taniguchi (Tottori, 1947) é un dos debuxantes de manga xaponés máis recoñecido tanto no seu país como no estranxeiro. Boa parte da súa obra está traducida ao español pola editorial Ponent Mon. Se vos apetece botarlle unha ollada, na biblioteca teñen na sala de préstamo algúns exemplares dispoñibles.

Go.- xogo de orixe chinesa moi practicado en Xapón. A finalidade do xogo é progresar construíndo maior territorio e conseguindo para iso parte do territorio do contrincante, mais sen chegar a aniquilalo. Trátase de atopar un perfecto equilibrio obtendo un pouquiño de vantaxe.

Kokinshu (Kokin Wakashu).- Poesía clásica xaponesa de orixe cortesá e temática sentimental (temas: amor, primavera, miscelánea). Século X.

Yasuyiro Ozu (1903-1963).- influinte director de cine xaponés. Conxuntamente con Akira Kurosawa e Kenji Mizoguchi, Yasujiro Ozu forma parte do trío de grandes cineastas xaponeses do século XX. Se ben os seus estilos e os temas escollidos no permiten establecer demasiados paralelismos, o nexo de unión entre eles delimítao fundamentalmente a influencia que exerceron sobre directores de cine contemporáneo das máis diversas procedencias.


E para os que queirades saber máis do país que exerce tal fascinación na autora da obra que nos ocupa, recoméndovos a lectura de Japón. De la katana al manga, de Javier Martínez Herrero, Shinden Ediciones, unha amena e rigorosa introdución á historia do primeiro país non occidental que conseguiu situarse na vangarda tecnolóxica do mundo.

Por último, a obra de Muriel Barbery foi levada recentemente ao cinema pola directora novel Mona Achach, con Josiane Balask no papel da señora Michel. Déixovos aquí o tráiler do filme:

Muriel Barbery é unha novelista francesa nada en Casablanca, Marrocos, o 28 de maio de 1969. Exerceu como profesora de filosofía nun instituto de Caen en Normandía, actividade que deixou para trasladar a súa residencia a Xapón, concretamente a Kyoto, onde vive lonxe da presión dos medios e non concede entrevistas.

Escribiu a súa primeira obra no ano 2000, Une gourmandise (Unha larpeirada): unha crítica á agonía gastronómica de ter que atopar un sabor descoñecido. Foi un éxito literario e traducida a doce linguas.

A súa obra A elegancia do ourizo, foi a sorpresa editorial do 2006. Fixéronse 50 reimpresións e en outubro do 2007 levaba vendidos 600.000 exemplares que hoxe superan o millón só en Francia. Estivo durante trinta semanas consecutivas ocupando o primeiro posto de vendas do país. Obtivo numerosos premios entre os que destacan o Georges Brassens no 2006, o Rotary International, o Premio dos Libreiros e o Premio da Biblioteca para Todos no 2007, no 2008 concedéuselle un premio na Vila de Kujoyama.

Muriel Barbery confesa ter sempre xunto dela un exemplar que non deixa de reler de Guerra e Paz . O Xapón é un país que exerce fascinación sobre ela e ao que puido trasladarse grazas aos ingresos obtidos das vendas de A elegancia do ourizo.

Blog da autora (non actualizado desde hai un ano): http://muriel.barbery.net/

A elegancia do ourizo conta a historia da porteira dun edificio da burguesía parisina e dunha rapaza de doce anos que teñen en común a súa vida solitaria, os esforzos por vencer a desesperanza e as súas cualidades pouco comúns descoñecidas polos ricos vaidosos que moran na súa veciñanza.

Renée, a porteira do número 7 da rúa Grenelle, leva moito tempo finxindo ser unha muller corrente. É viúva, cativa e laida. E ninguén sospeita da súa extraordinaria cultura. Paloma ten doce anos e tamén oculta unha gran intelixencia. Négase a ter como destino a vacuidade e inepcia da existencia adulta. Canto faga trece anos ten pensado suicidarse. Ambas levan unha vida solitaria deica a chegada ao edificio dun home misterioso que propiciará o encontro. Xuntas irán amosándonos cun sorriso como é posible acadar unha felicidade cimentada na amizade, o amor e a arte.

«Un conto moderno, refrescante e intelixente», Le Figaro; «A nostalxia atemporal de Marcel Proust e o frescor de Philippe Delerm… Divertida, intelixente… aérea coma un haiku», L’Express; “Dicir que Muriel Barbery ten talento é quedarse curto… Ten un humor devastador», Le Nouvel Observateur.

Males de cabeza reflexiona sobre ese vento que sopra desde as entrañas da cultura urbana contemporánea e que nos arrastra entre as follas invisibles dunha neurose colectiva. Máis que un libro, Males de cabeza é unha arañeira de seda ácida que se vai tecendo con extremado coidado arredor dun dos temas que máis paixón e inquedanza teñen espertado ao longo do milenio: a tolemia.

En Males de cabeza, Fran Alonso deita unha ollada sobre a condición humana, ás veces con tenrura, ás veces con dureza, ofrecéndonos unha visión propia e moderna da tolemia, desa tolemia próxima e contemporánea que a tod@s nos roza. E faino espindo as tensións e contradicións cotiás do noso tempo e da nosa sociedade e abrindo un coloquio coa tradición literaria e cinematográfica que recrea a loucura. Males de cabeza configúrase como un espello que compendia a obra literaria de Fran Alonso.

INDICACIÓNS: Males de cabeza está indicado para provocar a reflexión sobre a depresión e a súa ansiedade asociada, ofrecendo unha visión persoal, moderna e literaria da tolemia. Pode ser útil no tratamento da bulimia nerviosa, nas discusións de parella, nas tensións provocadas polo tráfico, nos ciúmes, na hipocondría, na asunción da angustia, na soidade, nas discusións sobre fútbol e, en casos extremos, na paranoia, esquizofrenia e adiccións varias. [Presentación editorial]

Velaquí a carta de presentación da obra coa que pasaredes as vacacións de Nadal. Da man de Fran Alonso ídesvos mergullar nun tema apaixonante: a tolemia, nas súas máis diversas manifestacións. Cales son os límites entre cordura e loucura? Que é estar tolo e qué estar cordo? Quen o determina e por qué? Onde está a orixe da tolemia? Cal é a relación entre tolemia e creatividade?... Con estas e outras preguntas haberá que se enfrontar na lectura dunha obra que dará lugar, sen dúbida ningunha, a un interesante debate.

Fran Alonso (Vigo, 1963), poeta e narrador, é licenciado en Filoloxía Galego-Portuguesa e está profesionalmente vencellado ao xornalismo e á edición en lingua galega. Na actualidade é Subdirector para a Edición Xeral en Edicións Xerais de Galicia e vicepresidente da Asociación Galega de Editores.

A súa traxectoria como narrador comeza con Tráiler (1991, Premio Blanco Amor de Novela), que xira arredor da vida e dos mitos dos camioneiros. Logo publicou Cemiterio de elefantes (1994), libro de relatos centrado no mundo da noite; Silencio (1995), que se adentra na esquizofrenia do mundo urbano a través dunha situación límite; O brillo dos elefantes (1999), que conta a historia dun neno centroamericano acurralado pola miseria, a fame e a guerra; e Males de cabeza (2001), libro de relatos no que aborda o tema da loucura desde puntos de vista moi diferentes.

Tamén abordou a biografía en A vida secreta de María Mariño (Xerais 2007) e «A voz que vén da seitura», incluído no libro-disco con DVD da Señora Carmen A flor dos meus anos (PAI Música, 2007).

Como xornalista é autor de Territorio ocupado (1998, Premio Losada Diéguez), unha crónica de literatura periodística sobre o conflito saharauí, e Un país a medio facer (2008), un libro de entrevistas.

Como poeta deu á luz A lúa no probador (1992), Persianas, pedramol e outros nervios (1992), Tortillas para os obreiros (1996), Cidades (1997) Premio Rañolas ao mellor libro infantil e xuvenil do ano, Accésit do Premio Lazarillo e o libro máis votado da Lista de Honra da revista Clij, e Balada solitaria, poemario realizado conxuntamente co fotógrafo Renato Roque, publicado exclusivamente en Portugal (Edicões Eterogémeas, 2004) e traducido ao catalán.

A súa obra narrativa está recollida nas antoloxías Relato contemporáneo (Xerais, 1995), O relato galego (Sotelo Blanco, 1995), Colloque sur la Jeune Littérature Européene (Bruxelas, 1996), Unha liña no ceo (Xerais, 1996) e ¡Va de cuentos! (Espasa Calpe, 2000). A súa obra poética está tamén recollida en antoloxías e revistas como Quimera (Barcelona, 1997), Grial (Vigo, 1999), D'efecto 2000 (Letras de Cal, 2000) e Letras para armar poemas (Alfaguara, 2000).

É responsable das coleccións de poesía Mini.relatos, onde participan 27 autores galegos novos, publicado pola Librería Cartabón (1999). E moitos dos seus libros foron traducidos a outras linguas: castelán, catalán, portugués ou inglés. [Fonte principal: www.vieiros.com]

Fran Alonso dispón desde o 2003 da súa propia bitácora, chamada Cabrafanada, e tamén dun Domicio Virtual onde atoparedes información detallada sobre a súa obra: críticas, vídeos, entrevistas…

Por último, para os que queirades achegarvos ao Fran Alonso máis humano e próximo, aconséllovos a lectura da súa autobiografía. Nela fala de si mesmo coma dun tipo normal, ao que lle gusta a literatura, si, mais sobre todo gozar da vida.

Cito uns parágrafos da mesma:

Con respecto á literatura, teño que confesar que escribir un libro e saber que mo vai ler alguén é unha experiencia profundamente gratificante. E resulta evidente que son as lectoras e os lectores os que lle dan vida aos libros con cada lectura. Así que a todas elas e eles, gracias por facerme posible como escritor.
Eu creo que a literatura nos axuda a comprender moito mellor o mundo en que vivimos (e, seguramente ese é o principal motivo polo que eu mesmo escribo), o que, en definitiva, é moito, moitísimo. Por iso no podo compartir a opinión de aqueles escritores e escritoras que alegan que a grandeza da literatura está na súa gratuidade. A aprehensión do mundo que nos proporciona a literatura (como lectores ou como escritores) é de tal magnitude que supera, na miña opinión, calquera tipo de gratuidade.

Un cativo labrego, arrincado dos brazos da súa nai, queda marcado ao cruzar as bravas augas dun río. Ese mesmo neno decidirá anos despois erixir unha ponte naquel lugar, para unir os estremos do imperio que goberna. Unha ponte que marca a vida das xentes que habitan na súa bisbarra, e que nun mundo inestábel e axitado é o seu maior e máis prezado tesouro, testemuña das mudanzas dunha terra asentada entre dúas culturas, en constante e dramática evolución. Un universo de visires, comerciantes, labregos e soldados rodea a ponte, protagonista muda desta crónica de 300 anos. A ponte sobre o Drina é un cartafol cheo de relatos sobre a vida e os costumes do corazón de Europa, dende os comezos do dominio otomá até o estoupido da Primeira Guerra Mundial, con exemplos de pacífica convivencia entre as relixións e momentos de violencia desapiadada como fondo.

1 [2] [3] [4] [5] [6] [7] [8] ... [11]