CAVE CANEM! CLASICANDO...


CLASICANDO
CAVE CANEM

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

EPICA GREGA. Homero e a Ilíada
1.- Características da épica grega.

A épica grega ten a súa orixe nos poemas sobre lendas e xestas guerreiras que os aedos micénicos cantaban de cidade en cidade acompañados por un instrumento de corda. Os poemas homéricos son froito dunha longa tradición oral. Os poemas épicos eran compostos e transmitidos na súa orixe sen axuda da escritura. Para poder cantar ou recitar estes poemas
de memoria os aedos e os rapsodos recorrían a diversas técnicas: emprego da música, de epítetos atribuídos a deuses e heroes, mesmos adxectivos para os mesmos substantivos,repetición de versos enteiros,comparación, etc. Cando os poemas se puxeron por escrito xa en época clásica, conservaron ditas características.

As características principais da épica grega son:

- Lingua arcaizante e artificial. Fundamentalmente dialecto xonio (tamén eolio, xónico e outros desaparecidos). Palabras transformadas ou adaptadas por necesidades métricas.

- Linguaxe formularia. Conxunto de frases feitas e fixas. Versos enteiros repetidos.

- Epítetos fixos para deuses e heroes. Aquiles, o dos pés lixeiros; Héctor, o domador de cabalos; Agamenón, o pastor de homes; Ulises, o rico en tretas; os aqueos son os de fermosas grebas... Zeus é o que amontona nubes; Atenea, a dos
ollos de curuxa; Hera, a dos níveos brazos. Estes epítetos son ornamentais e repítense aínda que non se correspondan ca realidade do momento: as naves sempre son rápidas ou veloces, aínda que estean varadas na praia dende fai anos.

- Uso de tópicos. Símiles e comparacións con animais e a natureza; temas como asembleas, catálogos de tropas, descrición de batallas, de armas...

- Métrica. Hexámetro verso de seis pés formados por unha sílaba longa e dúas breves . As sílabas breves poden ser substituídas por unha longa.

- Invocación á Musa ao comezo do poema e en lugares destacados do poema para que sirva de inspiración ao poeta.

- Escenas típicas: escenas de combate, de preparación de sacrificios, etc. Sempre
descritas do mesmo xeito e con multitude de detalles.

- Digresións que desvían a narración a temas e personaxes alleos ao argumento central.

- Estilo directo nos discursos de heroes e deuses.

- Símiles e comparacións. Compáranse as accións heroicas con elementos do mundo cotián e da natureza. Por exemplo, o avance do exército é comparado cas espigas movidas polo vento ou con bandadas de paxaros. O símil nunca é unha breve alusión a un obxecto, senón que é descritivo: introdúcese unha breve escena no medio da narración.

2. A Ilíada.

- Tema e estrutura:

A Ilíada non narra a guerra de Troia, senón uns dez días do noveno e último ano do enfrontamento entre gregos e troianos. O tema, como se le nos primeiros versos, é a cólera de Aquiles, as súas causas e as súas consecuencias. Homero fainos ver como un episodio a priori menor pode incidir no desenlace dunha xesta tan importante como a guerra de Troia e a definitiva destrución da cidade.

A Ilíada está formada por 24 cantos, rapsodias ou libros (división que fixeron os estudosos alexandrinos no século II a.C.). O contido dos cantos é o seguinte:

Canto I: Apolo fai caer unha peste sobre o campamento grego e esixe a devolución de Criseida ao seu pai (o sacerdote de Apolo, Crises).
Agamenón devolve a súa escrava, pero arrebata a Aquiles a súa, Briseida. Aquiles, furioso, abandona o combate.

Cantos II ao X: vemos combater aos heroes gregos (Menelao, Diomedes, Áíax) contra os troianos (Héctor); pero sofren grandes perdas.

Canto XI: os gregos amosan nerviosismo ante o avance dos troianos. O ancián Néstor roga a Patroclo que convenza a Aquiles de volver á loita. Sen resultados.

Cantos XII ao XVI: Aquiles permite a Patroclo unirse á loita cando os troianos xa están queimando as naves gregas. Ademais préstalle a súa armadura. Patroclo enfróntase a Héctor, que cre loitar contra Aquiles, e morre.

Cantos XVII ao XXII: Aquiles volve, enfurecido e cargado de ira e dor, á batalla. Tetis, súa nai, dálle unha nova armadora forxada por Hefesto. Loita contra Héctor, mátao e ultraxa o seu cadáver atándoo ao eixo do seu carro e arrastrándoo polo chan.

Cantos XXIII e XXIV: Teñen lugar os xogos fúnebres de Patroclo e Príamo acude ao campamento grego a suplicar a devolución do cadáver do seu fillo.
Aquiles ten compaixón del e devólvelle o corpo. O poema remata cos funerais de Héctor.
Podemos facernos a idea de estrutura unitaria e conexa de toda a obra. A cólera de Aquiles ten unha causa clara (canto I) e unhas consecuencias que se desenvolven durante todo o poema e desembocan na morte e funeral de Héctor.
As accións que derivan das decisións vanse encadeando nunha relación lóxica ata o
final. O canto XI marca un punto de inflexión nos acontecementos. Tamén podemos apreciar a unidade da obra en pasaxes nos que de prepara e anticipa ou se retarda un acontecemento. Por exemplo, a despedida de Héctor e Andrómaca (canto VI).


Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 15-02-2019 22:20
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal