CAVE CANEM! CLASICANDO...


CLASICANDO
CAVE CANEM

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

EPICA GREGA. Homero e a Ilíada
1.- Características da épica grega.

A épica grega ten a súa orixe nos poemas sobre lendas e xestas guerreiras que os aedos micénicos cantaban de cidade en cidade acompañados por un instrumento de corda. Os poemas homéricos son froito dunha longa tradición oral. Os poemas épicos eran compostos e transmitidos na súa orixe sen axuda da escritura. Para poder cantar ou recitar estes poemas
de memoria os aedos e os rapsodos recorrían a diversas técnicas: emprego da música, de epítetos atribuídos a deuses e heroes, mesmos adxectivos para os mesmos substantivos,repetición de versos enteiros,comparación, etc. Cando os poemas se puxeron por escrito xa en época clásica, conservaron ditas características.

As características principais da épica grega son:

- Lingua arcaizante e artificial. Fundamentalmente dialecto xonio (tamén eolio, xónico e outros desaparecidos). Palabras transformadas ou adaptadas por necesidades métricas.

- Linguaxe formularia. Conxunto de frases feitas e fixas. Versos enteiros repetidos.

- Epítetos fixos para deuses e heroes. Aquiles, o dos pés lixeiros; Héctor, o domador de cabalos; Agamenón, o pastor de homes; Ulises, o rico en tretas; os aqueos son os de fermosas grebas... Zeus é o que amontona nubes; Atenea, a dos
ollos de curuxa; Hera, a dos níveos brazos. Estes epítetos son ornamentais e repítense aínda que non se correspondan ca realidade do momento: as naves sempre son rápidas ou veloces, aínda que estean varadas na praia dende fai anos.

- Uso de tópicos. Símiles e comparacións con animais e a natureza; temas como asembleas, catálogos de tropas, descrición de batallas, de armas...

- Métrica. Hexámetro verso de seis pés formados por unha sílaba longa e dúas breves . As sílabas breves poden ser substituídas por unha longa.

- Invocación á Musa ao comezo do poema e en lugares destacados do poema para que sirva de inspiración ao poeta.

- Escenas típicas: escenas de combate, de preparación de sacrificios, etc. Sempre
descritas do mesmo xeito e con multitude de detalles.

- Digresións que desvían a narración a temas e personaxes alleos ao argumento central.

- Estilo directo nos discursos de heroes e deuses.

- Símiles e comparacións. Compáranse as accións heroicas con elementos do mundo cotián e da natureza. Por exemplo, o avance do exército é comparado cas espigas movidas polo vento ou con bandadas de paxaros. O símil nunca é unha breve alusión a un obxecto, senón que é descritivo: introdúcese unha breve escena no medio da narración.

2. A Ilíada.

- Tema e estrutura:

A Ilíada non narra a guerra de Troia, senón uns dez días do noveno e último ano do enfrontamento entre gregos e troianos. O tema, como se le nos primeiros versos, é a cólera de Aquiles, as súas causas e as súas consecuencias. Homero fainos ver como un episodio a priori menor pode incidir no desenlace dunha xesta tan importante como a guerra de Troia e a definitiva destrución da cidade.

A Ilíada está formada por 24 cantos, rapsodias ou libros (división que fixeron os estudosos alexandrinos no século II a.C.). O contido dos cantos é o seguinte:

Canto I: Apolo fai caer unha peste sobre o campamento grego e esixe a devolución de Criseida ao seu pai (o sacerdote de Apolo, Crises).
Agamenón devolve a súa escrava, pero arrebata a Aquiles a súa, Briseida. Aquiles, furioso, abandona o combate.

Cantos II ao X: vemos combater aos heroes gregos (Menelao, Diomedes, Áíax) contra os troianos (Héctor); pero sofren grandes perdas.

Canto XI: os gregos amosan nerviosismo ante o avance dos troianos. O ancián Néstor roga a Patroclo que convenza a Aquiles de volver á loita. Sen resultados.

Cantos XII ao XVI: Aquiles permite a Patroclo unirse á loita cando os troianos xa están queimando as naves gregas. Ademais préstalle a súa armadura. Patroclo enfróntase a Héctor, que cre loitar contra Aquiles, e morre.

Cantos XVII ao XXII: Aquiles volve, enfurecido e cargado de ira e dor, á batalla. Tetis, súa nai, dálle unha nova armadora forxada por Hefesto. Loita contra Héctor, mátao e ultraxa o seu cadáver atándoo ao eixo do seu carro e arrastrándoo polo chan.

Cantos XXIII e XXIV: Teñen lugar os xogos fúnebres de Patroclo e Príamo acude ao campamento grego a suplicar a devolución do cadáver do seu fillo.
Aquiles ten compaixón del e devólvelle o corpo. O poema remata cos funerais de Héctor.
Podemos facernos a idea de estrutura unitaria e conexa de toda a obra. A cólera de Aquiles ten unha causa clara (canto I) e unhas consecuencias que se desenvolven durante todo o poema e desembocan na morte e funeral de Héctor.
As accións que derivan das decisións vanse encadeando nunha relación lóxica ata o
final. O canto XI marca un punto de inflexión nos acontecementos. Tamén podemos apreciar a unidade da obra en pasaxes nos que de prepara e anticipa ou se retarda un acontecemento. Por exemplo, a despedida de Héctor e Andrómaca (canto VI).


Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 15-02-2019 22:20
# Ligazón permanente a este artigo
Aristófanes II. AS NUBES.
Argumento.

Un vello ateniense, Estrepsíades, vése agobiado polas débedas contraídas polo seu fillo Fidípides, enganchado ás apostas de cabalos.
Desesperado, pensa na única solución que atopa posível para afastar ao seu fillo deste mundo e encamiñalo na vida - ademais d desfacerse dos acreedores.
Deste xeito, decide levalo ao " Pensadeiro": unha escola poboada de seres extravagantes , raros, que se fan chamar " sofistas" ( clara crítica aos sofistas e Sócrates).
Esta escola está presidida polo maior dos farsantes, que é o filósofo, e todos pasan o día exercitándose no emprego do "Argumento Xusto" e do "inxusto", incansablemente.
Isto é: trata de demostrar que ambos son válidos en función dos propios intereses.
Fidípides négase a ingresar na escola e o pai diríxese a ela onde descubre a Sócrates suspendido no aire nunha cesta...
Móstrase devoto dunhas divinidades en contra da relixión establecida : as Nubes.
Fidípides acaba por ser discípulo de Sócrates, por controlar o argumento xusto e o inxusto e, por tanto, acaba por rebater os argumentos contra a obriga de saldar as débedes. Non só iso: acaba demostrando o xusto e beneficioso que é pegar aos pais.
Estrepsíades termina co caso prendendo lume ao Pensadeiro e a obra finaliza ca intervención do coro das Nubes.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 22-01-2019 11:52
# Ligazón permanente a este artigo
Lecturas Obrigatorias 2º BAC. ABAU
- Antoloxía da Lítica Grega Arcaica.Fragmentos de Safo, Alceo e Arquíloco.
- As Nubes, Aristófanes.
- Selección de cantos da Ilíada. ( i, vi, xvi, xxii)
- Sófocles. Edipo Rei
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 18-12-2018 10:55
# Ligazón permanente a este artigo
Poesía Lírica Arcaica. Algúns Apuntes.
Alceo de Mitilene(floruit c. 630 a.C.).

aceu en Mitilene, na illa de Lesbos e
pertenceu á aristocracia local. Enfrontouse
a tiranía e foi desterrado varias veces.
Os principais temas que trata son: os
banquetes e a exaltación do viño, que leva
ao esquecemento; a política e a súa
oposición aos tiranos; e os temas sobre
todo o humano, como a morte e o amor.
Debémoslle a metáfora, moi empregada
posteriormente, que compara a marcha
política da cidade a unha nave en alta mar
exposta ás tempestades.
Fai uso do mito, incluso nos textos políticos.
Tamén escribiu himnos aos deuses.


- Safo de Lesbos.

Naceu tamén en Mitilene, entre o 610 e o 630
a.C., nunha familia aristocrática. No mundo
antigo chegou a ser considerada como a
décima musa. Casou cun comerciante rico co
que tivo unha filla, Cleis. Quedou viúva moi
nova e parece que dirixiu unha asociación ou
escola para doncelas ás que instruía en
poesía, música, danza e canto.

Escribiu nove libros de odas, epitalamios, elexías e himnos, pero só nos quedan fragmentos da súa obra. O seu tema fundamental é o amor.
A poesía de Safo é sinxela e poderosa ao mesmo tempo, reflicte unha grande humanidade e profundidade no coñecemento dos sentimentos, especialmente dos femininos.
Escribe en dialecto lesbio e na chamada estrofa sáfica. Os seus poemas son de grande perfección formal. Foi imitada polos poetas latinos Catulo e Ovidio.


- Anacreonte de Teos (c. 520-435 a.C.)

Naceu en Teos, cidade de Xonia. Foi un poeta viaxeiro, traballando na corte de varios tiranos. Viviu case noventa anos.
A súa produción poética ten tres temas centrais: o banquete e o viño, o amor, e as etapas da vida, sobre todo a vellez.
O seu metro é variado, a súa linguaxe clara e realista e as súas imaxes e reflexións serias e profundas.

Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 08-12-2018 16:32
# Ligazón permanente a este artigo
Lírica
1. NACEMENTO DA LÍRICA. CONTEXTO HISTÓRICO.
Entre o séculos VII e VI a.C. (Época arcaica) floreceu en Grecia un xénero de poesía que, a pesar da súa grande variedade formal, foi definido como “lírica” (lurikh/), unha poesía destinada a ser cantada ante un público co acompañamento dun instrumento musical.
As principais características deste xénero son:
* É unha poesía composta para ser cantada acompañada por un instrumento musical, a lira ou o aulós (frauta simple ou dobre). Deste acompañamento musical non temos nada conservado. Probablemente o canto tamén iría acompañado de danza.
* As súas orixes parecen estar relacionadas ca festa. Non temos noticia das manifestacións preliterarias anteriores ao século VIII a.C. A aparición das grandes festividades gregas neste século (como os Xogos Olímpicos, celebrados por primeira vez no 776 a.C.)e no século posterior, contribuíu ao desenvolvemento da lírica nas súas diversas formas. Os primeiros versos que conservamos son de Arquíloco, de mediados do século VII a.C.
* A temática é moi variada, dende cantos de voda ata exhortacións guerreiras e, sobre todo, amorosa.
* As composicións son xeralmente breves.
* O carácter da poesía lírica é individual e persoal (o poeta fala en primeira persoa e expresa a súa propia experiencia subxectiva).
* A lírica é un xénero moi amplo e variado. A primeira clasificación que facemos diferencia a lírica monódica da lírica coral.
A LÍRICA MONÓDICA.
a. A poesía mélica.
Fundamentalmente de tema amoroso, está ligada á illa de Lesbos, onde viviron dous dos seus máximos expoñentes: Safo e Alceo. O outro autor representativo é Anacreonte, de Xonia.
A poesía mélica lesbia está escrita en dialecto eolio e reflicte o ambiente da sociedade aristocrática (á que pertencen ambos autores) da época. Emprega, como a mélica xonia, estrofas breves e métrica variada.
A poesía mélica xonia é máis intimista, con poemas de ton festivo. Está escrita en dialecto xonio.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 17-11-2018 16:52
# Ligazón permanente a este artigo
Ampliación de Xenofonte
E se queres saber máis…
Xenofonte.
Autor do século V. a. C pertencente á aristocracia.
Abandona a súa Atenas natal xa que o ambiente despois da Guerra do Peloponeso non lle era propicio.
A partir do 401 a súa vida está chea de vaivéns polo que coñece lugares coma Esparta e Persia.
Na esfera espartana obtivo gran recoñecemento chegando incluso a ser “ Próxeno”. Nunca regresaría a Atenas, morrendo en Corinto no 354 a. C.

Obras.

Aquelas que estaban relacionadas con Sócrates foron froito da súa admiración polo mestre. As Memorabilia, “Defensa” e “Simposio” son tres breves obras que describen a figura de Sócrates. A visión de Xenofonte sobre o mestre non sempre coincide coa de Platón pero é de indubidable valor.

Obras relacionadas con Oriente:
"Ciropedia": mostra no que é un tratado sobre a educación do príncipe persa a imaxe do gobernante ideal. Non é un tratado biográfico senón máis ben unha novela didáctica na que se misturan elementos reais e fantásticos.
"Anábase":
Narra en sete libros a expedición de Ciro “O Novo” contra o seu irmán Ataxerxes. O autor foi protagonista en primeira persoa xunto con dez mil homes máis. Ciro morreu e as súas tropas fuxiron. Os gregos lograron alcanzar o Mar Negro e voltar á súa patria.

Obras relacionadas con Esparta.

"Constitución dos Lacedemonios":
Ensalza os costumes do pobo espartano e a súa forma de goberno. Neste caso, Axesilao convírtese no prototipo de gobernante ideal.

Obras puramente históricas.

"Helénicas": Relato da historia de Grecia desde o 411 ata o 362 a. C. O autor foi testigo dos feitos. Traza un percorrido desde a instauración da Oligarquía ata a efímera hexemonía beocia coa batalla de Leuctra.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 26-10-2018 19:03
# Ligazón permanente a este artigo
Xenofonte.
O presente artigo mostra de xeito resumido algúns aspectos sobre o autor e a súa obra básica.

Xenofonte é considerado una dos autores máis prolíficos da súa época ( S. V- IV a. C.) e mesmo precursor no cultivo dalgúns xéneros literarios como poden ser a Novela Histórica e a Biografía.

Aínda que era ateniense, participou activamente nos acontecementos históricos do momento e en moitos casos preto da esfera dos Espartanos.

Foi mercenario, soldado e aínda que durante un breve espazo de tempo,discípulo de Sócrates polo cal sentiría unha gran admiración. Froito dela será unha das súas obras filosóficas: "A Defensa de Sócrates"

A súa obra pode clasificarse en diferentes categorías. As máis salientables son as seguintes:

Históricas:

- Helénicas: Fonte para os acontecementos históricos de Grecia como continuación da obra de Tucídides, polo que comeza o relato onde o seu precursor o deixara. Narra os acontecementos de Grecia desde o 411 ate o 362 a. C.

- Anábase ou " Expedición dos Dez mil": relato da expedición de mercenarios gregos que no 401 se dirixen desde a costa cara o interior do Mar Negro adentrándose no Imperio Persa gobernado por Atexerxes.

Filosóficas:

- Defensa de Sócrates. Froito desa admiración polo seu mestre e indignación polas acusacións contra él e condea.

Didácticas:

- Ciropedia: vida de Ciro o Grande en ton biográfico aínda que con trazos de ficción. O tema principal era a educación do lider ideal, tema considerado de suma importancia desde o punto de vista de Xenofonte.

O seu estilo aínda que non tan elaborado coma o do seu modelo Tucídides, é claro e cercano polo que a súa obra transcendeu a nivel didáctico.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 17-10-2018 20:28
# Ligazón permanente a este artigo
Tema de Micenas. 1º Bac. (Resumo Baía Ed.)
MICENAS. A Civilización micénica.

En torno ao ano 2000 a.C., unha serie de pobos indoeuropeos comezan a avanzar cara a Península Helénica. Ao redor do 1600 a.C. prodúcese outra invasión indoeuropea (a dos aqueos de Homero) que se instalará definitivamente na Hélade. Da mestura destes pobos coa poboación indíxena e a influencia cretense nacerá a civilización grega.

Estes pobos crean cidades fortificadas coroadas polo palacio real.
Dentro do recinto había numerosas vivendas e almacéns.
Fóra estaban o cemiterio e os barrios de extramuros. Entre elas destacan Micenas, Corinto , Tirinto e Argos.
A sociedade micénica estaba moi xerarquizada: o “wanax” tomaba as decicións militares tras escoitar ó consello e á asamblea. Tiña papel preponderante no culto, pois se lle atribuía descendencia divina. Había reis por debaixo, os “basileis” . Un grupo privilexiado eran os “aristoi” e ademais estaban os campesiños e escravos. Xurdirá depois a clase de artesáns que chegará a ter importancia nas cidades estado (​poleis).
O pobo micénico era belicoso, gostaba da caza e da piratería. Usaban armas de bronce e o carro tirado por cabalos. No entando, adoitaron as características artísticas da civilización cretense, así coma a escritura que deu lugar ao silabario Lineal B - atopado nunhas taboíñas dos palacios micénicos. Os grandes deuses gregos atópanse testemuñados nelas, salvo Apolo, Deméter e Afrodita. Esta cultura parece ter desaparecido coas invasións dorias, ou ben a causa de conflictos internos ou desastres naturais. Hoxe en Micenas podemos ver Sepulturas, o Tesouro de Atreo, máscaras funerarias e o mégaron, tipo de vivenda rectangular precedida de antecámara e pórtico. Destaca tamén a chamada “Porta dos leóns”.
H. Schliemann (1822-1890) sacou á superficie, das excavacións feitas en Micenas, unhas máscaras de ouro das tumbas dos reis micénicos. Desenterrou as murallas de Tirinto e afanou se en demostrar que Troia existira.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 12-01-2018 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Preguntas Teóricas. ABAU 2018. O Mito de Edipo.
Edipo era fillo dos reis de Tebas: Laio e Iocasta. Un oráculo dixera que mataría ao seu pai e casaría coa súa nai.
Laio, para evitar o dito polo oráculo, abandonouno no monte Citerón despois de perforarlle os pés ( en grego o seu nome significa “pés inflamados”).

De adulto, xa recollido polo seu pai adoptivo, o rei de Corinto, un oráculo reveloulle a maldición e aconselloulle que abandonara a súa patria . Fuxindo, no camiño, tivo un enfrontameento cun home ao que matou: ao seu pai. Sen saber que chegara á súa patria, adentrouse en Tebas onde a Esfinxe devoraba a todos os que pasaban polos seus dominios despois de plantexarlles enigmas imposibles de responder. Edipo resolveu o seguinte: “ que animal ten catro patas pola mañá, dúas a mediodía e tres pola noite?” A resposta era "o home" ( na infancia, de adulto e de vello). Vence á Esfinxe e libera a Tebas, casa con Iocasta viúva e o Oráculo cúmprese.
Algún tempo despois, unha peste asolou Tebas e Edipo, que intentara averiguar qué criminal a suscitara, descubre que fora el mesmo. Arríncase os ollos, Iocasta suicídase, os seus fillos Eteocles e Polinices expúlsano e vólvese exiliar acompañado pola súa filla Antígona.
Cerca de Atenas, en Colono, o seu rastro desapareceu.
Edipo é a personaxe central da traxedia de Sófocles “ Edipo Rei” considerada obra mestra do escritor e a peza máis importante do teatro grego.
“Edipo en Colono” é a súa continuación así coma “Antígona”.

Empregando o rostro de Edipo ( paradigma do home dobre, o home transmutado) a regra encárnase nel trocándoo totalmente e transformando ao rei divino en chivo expiatorio. Velaquí o sentido tráxico do mito de Edipo.

Recomendamos ver o documental sobre este mito en : RTVE, “Televisión a la carta”, Edipo. Duración: 20 min.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 15-11-2017 13:47
# Ligazón permanente a este artigo
Preguntas teóricas. ABAU. O Heroe Homérico.
Características do heroe homérico

O heroe homérico destaca sobre todo pola súa capacidade para afrontar a morte e preferir a morte gloriosa antes que a vida escura. Os heroes homéricos son sensibles á gloria. As súas xestas están destinadas a preservar a súa fama no futuro.

A narración subliña o sufrimento dos heroes fronte á existencia despreocupada e feliz dos deuses. Xa o prólogo da Ilíada anuncia a morte de moitos heroes. Patroclo, Sarpedón e Héctor, amados por Zeus, achan a morte; e tamén é inminente a morte de Aquiles, que elixiu unha vida breve e gloriosa en lugar dunha longa e escura.

Unha longa parte da Ilíada está protagonizada polos sucesivos heroes que aspiran a substituír a Aquiles durante a súa ausencia da batalla . Os heroes teñen un carácter individual e seguen condutas distintas en circunstancias semellantes. Por exemplo, nos monólogos que pronuncian ao quedarse sos e rodeados de inimigos, Ulises, Agenor, Héctor e Menelao calibran as posibilidades e adoptan unha decisión persoal.

Un fenómeno característico da Ilíada é que a maioría das accións humanas teñen unha dobre motivación. Os heroes toman unha decisión e, ao mesmo tempo, un deus infunde esa mesma decisión ao heroe. Como consecuencia, os heroes teñen libre albedrío e son responsables moralmente, pero, ao tempo, os seus actos están determinados pola vontade divina.
Nunca hai conflito entre ambas decisións.
Esta combinación de responsabilidade moral e de determinismo pode reflectir un pensamento primitivo e popular ou ser o resultado dunha concepción consciente, aínda que implícita.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 15-11-2017 13:46
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal