CAVE CANEM! CLASICANDO...


CLASICANDO
CAVE CANEM

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Tema de Micenas. 1º Bac. (Resumo Baía Ed.)
MICENAS. A Civilización micénica.

En torno ao ano 2000 a.C., unha serie de pobos indoeuropeos comezan a avanzar cara a Península Helénica. Ao redor do 1600 a.C. prodúcese outra invasión indoeuropea (a dos aqueos de Homero) que se instalará definitivamente na Hélade. Da mestura destes pobos coa poboación indíxena e a influencia cretense nacerá a civilización grega.

Estes pobos crean cidades fortificadas coroadas polo palacio real.
Dentro do recinto había numerosas vivendas e almacéns.
Fóra estaban o cemiterio e os barrios de extramuros. Entre elas destacan Micenas, Corinto , Tirinto e Argos.
A sociedade micénica estaba moi xerarquizada: o “wanax” tomaba as decicións militares tras escoitar ó consello e á asamblea. Tiña papel preponderante no culto, pois se lle atribuía descendencia divina. Había reis por debaixo, os “basileis” . Un grupo privilexiado eran os “aristoi” e ademais estaban os campesiños e escravos. Xurdirá depois a clase de artesáns que chegará a ter importancia nas cidades estado (​poleis).
O pobo micénico era belicoso, gostaba da caza e da piratería. Usaban armas de bronce e o carro tirado por cabalos. No entando, adoitaron as características artísticas da civilización cretense, así coma a escritura que deu lugar ao silabario Lineal B - atopado nunhas taboíñas dos palacios micénicos. Os grandes deuses gregos atópanse testemuñados nelas, salvo Apolo, Deméter e Afrodita. Esta cultura parece ter desaparecido coas invasións dorias, ou ben a causa de conflictos internos ou desastres naturais. Hoxe en Micenas podemos ver Sepulturas, o Tesouro de Atreo, máscaras funerarias e o mégaron, tipo de vivenda rectangular precedida de antecámara e pórtico. Destaca tamén a chamada “Porta dos leóns”.
H. Schliemann (1822-1890) sacou á superficie, das excavacións feitas en Micenas, unhas máscaras de ouro das tumbas dos reis micénicos. Desenterrou as murallas de Tirinto e afanou se en demostrar que Troia existira.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 12-01-2018 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Preguntas Teóricas. ABAU 2018. O Mito de Edipo.
Edipo era fillo dos reis de Tebas: Laio e Iocasta. Un oráculo dixera que mataría ao seu pai e casaría coa súa nai.
Laio, para evitar o dito polo oráculo, abandonouno no monte Citerón despois de perforarlle os pés ( en grego o seu nome significa “pés inflamados”).

De adulto, xa recollido polo seu pai adoptivo, o rei de Corinto, un oráculo reveloulle a maldición e aconselloulle que abandonara a súa patria . Fuxindo, no camiño, tivo un enfrontameento cun home ao que matou.: ao seu pai. Sen saber que chegara á súa patria, adentrouse en Tebas onde a Esfinxe devoraba a todos os que pasaban polos seus dominios despois de plantexarlles enigmas imposibles de responder. Edipo resolveu o seguinte: “ que animal ten catro patas pola mañá, dúas a mediodía e tres pola noite?” A resposta era "o home" ( na infancia, de adulto e de vello). Vence á Esfinxe e libera a Tebas, casa con Iocasta viúva e o Oráculo cúmprese.
Algún tempo despois, unha peste asolou Tebas e Edipo, que intentara averiguar qué criminal a suscitara, descubre que fóra el mesmo. Arríncase os ollos, Iocasta suicídase, os seus fillos Eteocles e Polinices expulsárono e vólvese exiliar acompañado pola súa filla Antígona.
Cerca de Atenas, en Colono, o seu rastro desapareceu.
Edipo é a personaxe central da traxedia de Sófocles “ Edipo Rey” considerada obra mestra do escritor e a peza máis importante do teatro grego.
“Edipo en Colono” é a súa continuación así coma “Antígona”.

Empregando o rostro de Edipo ( paradigma do home dobre, o home transmutado) a regra encárnase nel trocándoo totalmente e transformando ao rei diviño en chivo expiatorio. Velaquí o sentido tráxico do mito de Edipo.

Recomendamos ver o documental sobre este mito en : RTVE, “Televisión a la carta”, Edipo. Duración: 20 min.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 15-11-2017 13:47
# Ligazón permanente a este artigo
Preguntas teóricas. ABAU. O Heroe Homérico.
Características do heroe homérico

O heroe homérico destaca sobre todo pola súa capacidade para afrontar a morte e preferir a morte gloriosa antes que a vida escura. Os heroes homéricos son sensibles á gloria. As súas xestas están destinadas a preservar a súa fama no futuro.

A narración subliña o sufrimento dos heroes fronte á existencia despreocupada e feliz dos deuses. Xa o prólogo da Ilíada anuncia a morte de moitos heroes. Patroclo, Sarpedón e Héctor, amados por Zeus, achan a morte; e tamén é inminente a morte de Aquiles, que elixiu unha vida breve e gloriosa en lugar dunha longa e escura.

Unha longa parte da Ilíada está protagonizada polos sucesivos heroes que aspiran a substituír a Aquiles durante a súa ausencia da batalla . Os heroes teñen un carácter individual e seguen condutas distintas en circunstancias semellantes. Por exemplo, nos monólogos que pronuncian ao quedarse sos e rodeados de inimigos, Ulises, Agenor, Héctor e Menelao calibran as posibilidades e adoptan unha decisión persoal.

Un fenómeno característico da Ilíada é que a maioría das accións humanas teñen unha dobre motivación. Os heroes toman unha decisión e, ao mesmo tempo, un deus infunde esa mesma decisión ao heroe. Como consecuencia, os heroes teñen libre albedrío e son responsables moralmente, pero, ao tempo, os seus actos están determinados pola vontade divina.
Nunca hai conflito entre ambas decisións.
Esta combinación de responsabilidade moral e de determinismo pode reflectir un pensamento primitivo e popular ou ser o resultado dunha concepción consciente, aínda que implícita.
Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 15-11-2017 13:46
# Ligazón permanente a este artigo
Preguntas teóricas. ABAU. A Ilíada.
1 A Ilíada.
Fonte: Cultura Clásica.com


A Ilíada é un poema épico en torno á lendaria guerra de Troia. O seu fondo histórico é innegable hoxe día, sobre todo tralo achado do estrato denominado TROYA VII polo arqueólogo Schliemann, que se identificou coa Troia Homérica.
Narra a conquista desta cidade por parte dos gregos tras ser raptada Helena, esposa de Menelao, polo príncipe troiano Paris.

O tema inmediato da obra é a Cólera de Aquiles, o enfrontamento entre Agamenón e Aquiles -dous heroes gregos- e as súas consecuencias, enmarcado dentro doutra acción máis xeral como é a guerra de Troia. Ambas están admirablemente mesturadas con todo o aparello divino.

No Canto I preséntase a cólera de Aquiles motivada pola perda da escrava Briseida, arrebatada por Agamenón, que correspondera no reparto dun botín e a petición de axuda á súa nai Tetis, unha semideusa, quen logra de Zeus a promesa de vingar a afronta que Agamenón infrinxiu ao seu fillo, facendo que os gregos sufran descalabros.

Este plan de Zeus non se cumprirá ata o Canto XI, mentres tanto teñen lugar diversas descricións, revistas de tropas, proezas de caudillos gregos e troianos, escenas no palacio de Troia ( por exemplo a despedida de Héctor e Andrómaca do Canto VI ) ou no campamento grego, disputas entre os deuses favorecendo a uns ou outros, etc.

A retirada de Aquiles da guerra non supón inmediatamente unha derrota dos gregos, senón que ata o Canto VI son máis ben os troianos os que pasan apuros. Trás unha serie de alternativas e véndose a situación insostenible para os gregos, no Canto XI deciden enviar unha embaixada a Aquiles para rogarlle que volva ao combate, prometéndolle á súa escrava e outros agasallos, pero este négase.

Nos Cantos seguintes alternan as vitorias gregas e troianas de acordo coas axudas dos diferentes deuses. Por fin ,no Canto XVI, Aquiles permite a Patroclo, o seu amigo e compañeiro, que interveña na batalla, e logra afastar aos troianos das naves gregas ocasionando unha gran matanza de inimigos, pero este cae a mans de Héctor, fillo de Príamo ( rei de Troia ) e irmán de Paris, axudado por Apolo. Cando Aquiles se decata da morte de Patroclo, no Canto XVIII, desesperado decide volver ao combate con afán de vinganza, e así se chega ao momento culminante da acción, que é a morte de Héctor, no Canto XXII. No Canto XXIII nárranse os funerales de Patroclo e os xogos fúnebres celebrados no seu honor.
A obra termina no Canto XXIV onde o rei Príamo humíllase ante Aquiles suplicándolle que lle devolva o cadáver do seu fillo Héctor. Non obstante a guerra continua, pero os datos que nos chegaron dela son fragmentarios.


Na Ilíada, a guerra de Troia , que transcorre no seu noveno ano, preséntallenos case coa novidade do primeiro día : así, a narración dos continxentes de ambos exércitos, no Canto II ( Catálogo das naves ); ou o duelo entre Paris, raptor de Helena, e Menelao, esposo namorado dela, no Canto III; ou ben as intervencións doutros caudillos como Diomedes, Aiax, Ulises, Idomeneo, etc, cuxas aparicións constitúen auténticas narracións por separado.

Na narración abundan, ademais, pasaxes descriptivas, por exemplo da “copa de Néstor” ou do”escudo de Aquiles”, que fan crecer o suspense, por unha banda, e introducen certo relax no clima tenso das loitas. Non obstante, o conxunto da obra reflicte certa unidade, por exemplo coa idea sempre presente de que Troia caerá e será arrasada, feito que coincide co desmoronamiento e morte de Héctor.

Comentarios (0) - Categoría: GREGO - Publicado o 15-11-2017 13:43
# Ligazón permanente a este artigo
Diccionario para o uso moderno do Latín

Clica aquí para consultar o Dicionario de José Juán de Col. Podes descargar a versión en PDF ou solicitar a versión impresa.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-02-2017 12:33
# Ligazón permanente a este artigo
Historia de Roma. As guerras Púnicas.
ROMA E CARTAGO

Cartago era unha antiga colonia Fenicia situada ao Norte de África, perto da actual Túnez.
A comezos do Século III. a.C. convertérase nunha auténtica potencia militar e económica que dominaba as rotas marítimas de todo o Mediterráneo, a súa posesión da metade occidental de Sicilia , de Córcega e de Cerdeña e as súas colonias nas Costas norteafriacanas garantíronlle o completo dominio dos mares e de toda esta parte do orbe.
Tiña, Cartago, no entanto, tres puntos fracos:
- Exército composto por mercenarios versus as tropas romanas que recrutaban cidadáns.
Escasa coherencia xeográfica versus os dominios Itálicos ben delimitados.
Continua ameaza dunha rebelión armada de parte dos libios.
Romanos e Cartaxineses libraron tres e importantes guerras coñecidas como : Guerras Púnicas durante boa parte do Século III e II a. C.

Primeira Guerra Púnica.
Produciuse pola rivalidade do Tirreno e isto leva a Roma a adaptarse a unha nova modalidade de guerra: a naval.
Os combates terrestres teñen como escenario a illa de Sicilia e o norte de África. As victorias e as derrotas sucédense alternativamente para ambos bandos e tras máis de vinte anos de Guerra , 23, dáse a batalla decisiva no mar. A flota romana consegue a vitoria sobre Cartago comandada por Amilcar Barca e Sicilia convértese en provincia romana.

A segunda Guerra Púnica.
Esta campaña foi moito máis perigosa para Roma. O desencadeante das hostilidades foi o ataque por parte de Haníbal, xeneral cartaxinés á cidade Hispana de Sagunto aliada de Roma, no 218 a. C.
Aníbal, provisto de un exército de elefantes marcha rapidamente sobre Italia e sorprende aos romanos no seu propio terreo.
Durante dezaoito anos, Italia será o escenario dos enfrontamentos e Roma verase obrigada a loitar desesperadamente.
As primeiras batallas- Tesino, Trasimeno, Trebia, Cannae- foron desastrosas para os romanos que perderon miles de homes.
E ve cómo cidades aliadas se pasan ao bando dos Cartaxineses- Capua e Siracusa-

A chamada " Terceira Guerra Púnica", desde o 149 ao 146 a. C. consistiu, basicamente, no asedio de Cartago por parte de Rom, chegando á destrución da mesma e declarándoa maldita. Isto supuxo a morte ou escravitude dos seus habitantes e aliados.

Comentarios (0) - Categoría: 1º BAC - Publicado o 23-01-2017 15:59
# Ligazón permanente a este artigo
RESUMOS DE HISTORIA. REPÚBLICA
Roma e o seu legado
Sinopse histórica. A expansión de Roma (509-133 a.C.)


A conquista de Italia (458-265 a.C)

Os romanos explicaron o inicio da súa expansión pola necesidade de protexerse dos ataques dos pobos veciños. Os avances foron lentos e con algunhas derrotas que chegaron a ameazar a supervivencia da propia Roma. O control de Italia non se completou ata o 265 a.C. coa ocupación das colonias da Magna Grecia.


A conquista do Mediterráneo (264-31 a.C.)

A conquista do sur de Italia por Roma ameazaba a hexemonía de Cartago no Mediterráneo, desencadeando pouco despois as Guerras Púnicas (264-146 a.C.). A derrota de Cartago, favorecida pola vitoria de Escipion sobre Aníbal , permitiu a Roma ocupar todo o Mediterráneo central e Occidental incluíndo o sureste de Francia, norte de África, Sicilia, Córcega e España (133 a.C.).


AS GUERRAS PÚNICAS

Desde o s. IV a.C. e como consecuencia da descomposición da civilización grega e do Imperio de Alejandro Magno Cartago mantiña unha posición heXemónica no Mediterráneo que se viu ameazada coa conquista por Roma do sur de Italia.
O dominio da illa de Sicilia foi o desencadenante do conflito que enfrontou a ambas potencias nas tres Guerras Púnicas (264-146 a.C.).
Tras moitos avatares, os romanos derrotaron aos cartaXineses e obtiveron Sicilia.

Durante a Segunda Guerra Púnica (218-201 a.C.), Italia estivo ocupada 10 anos polo xeneral cartaxinés Anibal, incluso Roma viuse asediada e estivo a piques de perecer. Pero Escipión destruíu o poder de Anibal en África, na batalla de Zama (202 a.C.). Trala guerra os cartaxineses cederon Hispania e África a Roma.
Finalmente, na Terceira Guerra Púnica (149-146 a.C.), Cartago foi arrasada e os seus dominios convertidos en ager publicus de Roma.

Expansión de Roma.

Terminada a conquista do Mediterráneo occidental, a expansión polo Mediterráneo oriental únicamente pódese explicar por ambicións imperialistas. Os reinos helenísticos foron conquistados progresivamente: primeiro Macedonia e Grecia (147 a.C.), despois Siria e Asia Menor (129 a.C.) e finalmente Egipto por Octavio (30
a.C.).

A finais do s. I a.C. o Mediterráneo converteuse así nun lago romano, ata o extremo de denominárselle Mare Nostrum.

A crise republicana (133-31 a.C.)
Os principais beneficiarios da expansión territorial romana foron os ricos comerciantes plebeos e sobre todo as grandes familias patricias (optimates) que recibiron inmensos latifundios traballados por escravos.

Con todo, a guerra arruinou aos campesiños pobres que se viron obrigados a emigrar. Roma converteuse nunha gran urbe cunha numerosa plebe empobrecida que sobrevivía grazas aos repartos do Estado, a traballos ocasionales ou á súa actividade como clientes .
Baixo este contexto sucedéronse as guerras sociais, desde o s.II a.C.

Dentro de Roma....
- Intentos de reforma agraria dos irmáns Graco a mediados do s. II a.C.
- Levantamiento dos pobos itálicos polo dereito completo de cidadanía (91-89 a.C.)
- Revolta de escravos de Espartaco (73-71 a.C.).
a incapacidade das institucións republicanas para garantir a paz social xunto coas ambicións persoais precipitaron o fin da República entre ditaduras, triunviratos e guerras civís:
- Guerra Social entre Mario e Sila (90-88 a.C.)
- Ditadura de Sila (82-80 a.C.)
- Sucesión de triunviratos . Asasinato de César.

O Primeiro Triunvirato (59-48 a.C.) entre Pompeio, Craso e César terminou co poder en mans de César logo dunha guerra civil con Pompeio.

Tralo asasinato de César no ano 44 a.C., a.C. formouse o Segundo Triunvirato (43-31 a.C. ) entre Octavio , Lépido e Marco Antonio.


O triunfo de Octavio (31 a.C.) sobre Marco Antonio logo dunha nova guerra civil, permitiulle a liquidación do réxime republicano e o establecemento do Principado co que se inicio o período imperial.













Comentarios (0) - Categoría: 1º BAC - Publicado o 10-01-2017 13:49
# Ligazón permanente a este artigo
ESQUEMA ORIXES ROMA
Documento en word para completar na casa
Comentarios (0) - Categoría: 4º ESO - Publicado o 16-10-2015 12:10
# Ligazón permanente a este artigo
Comentarios (0) - Categoría: 1º BAC - Publicado o 15-10-2015 19:10
# Ligazón permanente a este artigo
RESUMO DE CONTIDOS DAS MATERIAS AFECTADAS POLA LOMCE.
Resumo da programación de Cultura clásica 3o ou 4o da ESO. 15/16

Bloque 1. Xeografía
B1.1. Marco xeográfico das civilizacións grega e romana.
Bloque 2. Historia
B2.1. Marco histórico da civilización grega: das civilizacións minoica e micénica ao
mundo helenístico.
B2.2. Marco histórico da civilización romana: Monarquía, República e Imperio.
Bloque 3. Mitoloxía
B3.1. O panteón grego e romano.
B3.2. Mitos grecolatinos. Os heroes.
B3.3. Relixión grega.
B3.4. Relixión romana: culto público e privado.
Bloque 4. Arte
B4.1. Fundamentos da arte clásica
B4.2. Arquitectura en Grecia e Roma: tipos de edificios e ordes arquitectónicas.
B4.3. Escultura en Grecia e Roma: etapas, estilos e temáticas.
B4.4. Enxeñería romana: obras públicas e urbanismo. Vías romanas.
B4.5. Herdanza clásica no patrimonio artístico.
Bloque 5. Sociedade e vida cotiá.
B5.1. Organización política en Grecia e en Roma.
B5.2. Sociedade en Grecia e Roma: clases sociais.
B5.3. A familia en Grecia e Roma
B5.4. Vida cotiá en Grecia e Roma: vivenda, hixiene, alimentación, vestimenta e
traballo.
B5.5. Espectáculos públicos en Grecia e Roma.
B5.5. Os espectáculos públicos en Grecia e Roma.
Bloque 6. Lingua e literatura.
B6.1. Historia da escritura. Signos e materiais.
B6.2. Orixe do alfabeto. O alfabeto grego e o alfabeto romano.
B6.2. Orixe do alfabeto. O alfabeto grego e o alfabeto romano.
B6.3. As linguas do mundo. O indoeuropeo e as súas familias lingüísticas
B6.4. As linguas romances. Composición e derivación culta de orixe grega e latina.
B6.6. Latinismos, palabras patrimoniais, cultismos e semicultismos.
B6.7. Principais regras de evolución fonética do latín ao galego e ao castelán.
B6.8. Léxico grecolatino na linguaxe científica e técnica.
B6.9. Presenza das linguas clásicas nas linguas modernas.
B6.10. Xéneros literarios grecolatinos: autores e obras principais.
Bloque 7. Pervivencia na actualidade.
B.7.1. Civilización grecolatina nas artes e na organización social e política actual.
B7.2. Mitoloxía e temas lexendarios nas manifestacións artísticas actuais.
B7.3. Historia de Grecia e Roma e a súa presenza no noso país.
B7.4. Traballos de investigación sobre a civilización clásica na nosa cultura.

RESUMO DO PROGRAMA DE LATÍN . 1o BAC 15/16

Bloque 1. O latín, orixe das linguas romances.
B1.1. Marco xeográfico da lingua.
B1.2. O indoeuropeo. Linguas indoeuropeas e familias lingüísticas.
B1.2. O indoeuropeo. Linguas indoeuropeas e familias lingüísticas.
B1.3. Linguas de España: linguas romances e non romances.
B1.4. Orixe, evolución e etapas do latín. Palabras patrimoniais, cultismos e
semicultismos
B1.5. Nocións básicas de evolución fonética, morfolóxica e semántica do latín ao galego
e ao castelán.
Bloque 2. Sistema de lingua latina: elementos básicos.
B2.1. Orixes da escritura. Sistemas de escritura.
B2.2. Orixe e evolución do alfabeto latino.
B2.3. Pronuncia do latín: tipos
Bloque 3. Morfoloxía
B3.1. Formantes das palabras.
B3.2. Tipos de palabras: variables e invariables.
B3.3. Concepto de declinación e conxugación.
B3.4. Flexión nominal e pronominal: substantivos, adxectivos e pronomes.
B3.5. Flexión verbal.
Bloque 4. Sintaxe
B4.1. Elementos da oración.
B4.2. Casos latinos
B4.3. Concordancia.
B4.4. Oración simple: oracións atributivas e predicativas.
B4.5. Oración composta: coordinación e subordinación.
B4.6. Construcións de infinitivo e de participio.
Bloque 5. Roma: historia, cultura, arte e civilización
B5.1. Períodos da historia de Roma.
B5.2. Romanización de Hispania e da Gallaecia.
B5.3. Organización política e social de Roma.
B5.4. Mitoloxía e relixión. Ritos funerarios.
B5.5. Arte romana.
B5.7. O exército.
Bloque 6. Textos
B6.1. Análise fonética, morfolóxica, sintáctica e semántica.
B6.2. Comparación das estruturas latinas coas das linguas propias.
B6.3. Iniciación ás técnicas de tradución.
B6.4. Lectura comprensiva e comentario de textos latinos orixinais, adaptados ou
traducidos.
B6.5. Lectura comparada e comentario de textos en lingua latina e lingua propia.
B6.6. Produción de pequenos textos en lingua latina.
Bloque 7. Léxico
B7.1. Vocabulario básico latino: léxico transparente; palabras de maior frecuencia.
B7.2. Composición e derivación culta. Lexemas, prefixos e sufixos.
B7.3. Mantemento de elementos lingüísticos latinos.
B7.4. Locucións latinas de uso actual.

RESUMO DA PROGRAMACIÓN DE GREGO DE 1o DE BAC. 15/16
Bloque 1. Lingua grega
B1.1. Marco xeográfico da lingua.
B1.2. Familias lingüísticas. O indoeuropeo.
B.1.3 Historia da Lingua Grega
B1.4. Variedades dialectais.
Bloque 2. Sistema de lingua grega: elementos básicos.
B2.1. Orixes da escritura. Sistemas de escritura.
B2.2. Orixes e evolución do alfabeto grego.
B2.3. Caracteres do alfabeto grego.
B2.4. Clasificación dos fonemas: pronuncia.
B2.5. Transcrición de termos dos caracteres gregos.
B2.6. Signos diacríticos e de puntuación.
Bloque 3. Morfoloxía
B3.1. O grego, lingua flexiva. Tipos de palabras: variables e invariables.
B3.2. Formantes das palabras.
B3.3.Concepto de declinación:.
B3.4. Flexión nominal e pronominal.
B3.5. Sistema verbal grego.
B3.6. Formas verbais persoais e non persoais.
Bloque 4. Sintaxe
B4.1. Casos gregos.
B4.2. Concordancia.
B4.3. Elementos da oración.
B.4.4. Oracións simples: oracións atributivas e predicativas.
B4.5. Oracións compostas.
B4.6. Construcións de infinitivo.
B4.7. Construcións de participio.
B4.8. Análise e tradución de frases e textos.
Bloque 5. Grecia: historia, cultura, arte e civilización.
B5.1. Períodos da historia de Grecia.
B5.2. Organización política e social.
B5.3. A familia.
B5.4. Traballo e lecer.
B5.5. Mitoloxía e relixión.
Bloque 6. Textos
B6.1.Iniciación ás técnicas de tradución.
B6.2. Iniciación ás técnicas de retroversión. Comentario de textos.
B6.3. Análise morfolóxica e sintáctica. Comparación de estruturas gregas coas da
propia lingua.
B6.4. Lectura comprensiva de tex-tos traducidos.
B6.5. Lectura comparada e comentario de texto en grego e na lingua propia.
B6.6. Produción de textos propios en lingua grega.
Bloque 7. Léxico
B7.1. Vocabulario básico grego:léxico frecuente, prefixos e sufixos.
B7.2. Descomposición de palabras.
B7.3. Helenismos máis frecuentes.
B7.4. Identificación de lexemas: prefixos e sufixos gregos empregados na propia
lingua.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 16-09-2015 18:31
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3] [4]
© by Abertal