O Blog de Anx�lica

Exposici�n de Susan Philipsz no CGAC

Tue, 15 Apr 2008 19:27:00 +0100

Creaci�n escult�rica do son. Con estas palabras p�dese definir a obra desta artista escocesa, participante, entre outros, na Manifesta 3 (Ljubljana, 2000) ou na Trienal of British Art (Londres, 2003).

O poder evocador da m�sica transforma e redise�a as salas do CGAC, con salas n�as revestidas dun branco puro, como unha noiva a punto de contraer matrimonio, matrimonio co emocional, coa memoria do espectador, co que se xogar� durante todo o proceso de recepci�n art�stico. O inmaterial, o invisibel, crea un espazo f�sico, tanxible a trav�s do cal o receptor discurre perplexo, sen saber a onde o leva o inmaculado espazo, envolto polo poder evocador da m�sica transformada, redise�ando as salas do CGAC.
A extrapolaci�n de diferentes m�sicas conducidas pola propia voz da artista e tra�das a este espazo, xoga coa memoria do visitante (tanto individual como colectiva), creando asociaci�ns co pasado e realizando un xogo emocional que consigue un acercamiento entre a obra e o espectador.
Susan Philipsz cond�cenos a trav�s de sete obras a un mundo novo, m�xico e indeleble. Cecais non sexa un tema totalmente novedoso, e se atope influ�da por Kristin Oppenheim, o cual nas s�as instalaci�ns minimalistas prescinde do visual para potenciar a s�a voz.
Company conduce ao piano agochado, m�sica que soa nunha habitaci�n contigua, coa melod�a central do film Don�t Look now de Nicholas Roeg, recreando os temas da ausencia e anhelo. En The Dead, unha pantalla en negro na que apenas se poden distinguir uns puntos brancos, recorda � nevada do final do filme, levado ao cine por John Huston.
The Glass Track: o son de bocas de vasos frotados cos dedos e con diferentes niveis de auga. En

There is Nothing Left Here

(canci�n de Bonnie Prince Billy), remite a aquel ver�n do cal agora �non queda nada� como moi ben versa o t�tulo, cuns vac�os na composici�n que evocan melancol�a e falta no espectador.
From the beginning combina tres canci�ns, levando dende o nacimento � morte de forma c�clica. En Let it Breathe os tubos de �rgano crean figuras no espazo invisibels, evocando aquelo que xa non est�.
Por �ltimo, Follow me, obra situada en Bonaval, co tema Happenings 10 years time ago dos Yard Birds, refl�xanse esas voces que desapareceron pero contin�an aqu� a trav�s do tiempo.
Rematando, o espectador veo todo e non ve nada, realizando unha viaxe ao interior de si mesmo.

P.D.: Xa sei que levo demasiado sen actualizar o blog, pero agora que internet volveu a mi�a vida intentarei voltar a publicar como antes. Xa levaba moito tempo con esta cr�tica para colgala, tanto, que xa non est� a exposici�n no CGAC, pero xa vos falerei da nova no pr�ximo post.

Unha aperta!

LA CASA AZUL

Sat, 08 Mar 2008 14:32:00 +0100

Ola a todos!!!!

Dende aqu� quero apoiar a candidatura de La Casa Azul para ir a Eurovisi�n.

Esperando que por primeira vez vaia unha canci�n e un grupo que sea decente.

Seguramente que todos os co�ecedes: son aqueles do "Amo a Laura" que tan boa propaganda lle fixo a MTV.

Se non os co�ecedes deixovos un pouco da s�a historia e o videoclip da proposta a Eurovisi�n Unha aperta!

"La Casa Azul � un grupo de pop espa�ol creado en 1997 por Guille Milkyway, compositor, produtor e arreglista da banda. A s�a m�sica � unah combinaci�n do sunshine pop, o soft pop e o easy listening dos 60, a m�sica disco europea dos 70 (Jackson Five, ABBA) e certas reminiscencias do Jpop, en especial do Shibuya-kei (estilo de Shibuya).

O grupo caracter�zase pola s�a est�tica retro, similar aos grupos, e as series de TV, dos 60 tales como The Archies ou a La tribu de los Brady. De feito, segundo reco�ece o propio produtor, este proxecto trata de imitar �s bandas como The Archies formadas por caracteres animados, detr�s dos que se esconde o xenio-produtor-compositor do grupo.

La Casa Azul est� formado por David, Clara, Sergio, �scar e Virginia, compo�entes que, a pesar de que aparecen en v�deo clips, fotos promocionales e presentaci�ns, non act�an en directo. � Guille Milkyway quen sae a escea cos seus teclados e interpreta e canta as canci�ns do grupo." (extra�do da Wikipedia)

Festival Cans 2008

Mon, 04 Feb 2008 20:00:00 +0100

Aqui vos deixo as bases para o festival de Cans 2008. Para m�is informaci�n tedes a direcci�n web abaixo. Unha aperta!

"A Asociaci�n Cultural Arela abre o prazo de admisi�n de curtametraxes para a s�a selecci�n na V edici�n do Festival de Cans.
As bases son as seguintes:

1.As curtametraxes que se presenten deben ser produci�ns galegas dos anos 2006, 2007 ou 2008.
2.Adm�tense curtametraxes de ficci�n, documentais e de animaci�n feitas en Galicia ou dirixidas por directores/as galegos/as.
3.A duraci�n non superar� os 25 minutos.
4.As curtametraxes deben enviarse antes do 15 de marzo de 2008 � seguinte direcci�n:

Asociaci�n Cultural Arela
Aptdo. de Correos 232
C.P. 36400 O Porri�o (Pontevedra)

5.As curtametraxes enviaranse en DVD e acompa�aranse dos datos de contacto, unha ficha t�cnica da curtametraxe e d�as imaxes dixitais en formato JPG: a) un fotograma; b) un cartel.
6.As curtametraxes seleccionadas ser�n exhibidas no V Festival de Cans, que se desenvolver� do 21 ao 24 de maio de 2008.

BASES PARA A PRESENTACI�N DE VIDEOCLIPS 08
BASES PARA A PRESENTACI�N DE VIDEOCLIPS AO
V FESTIVAL DE CANS

A Asociaci�n Cultural Arela abre o prazo de admisi�n de videoclips para a s�a selecci�n na V edici�n do Festival de Cans.
As bases son as seguintes:

1. Os videoclips que se presenten deben ser de m�sicos ou grupos galegos, ou de autor/a galego/a, realizados nos anos 2006, 2007 ou 2008.
2. Deben enviarse en soporte DVD antes do 15 de marzo de 2008 � seguinte direcci�n:

Asociaci�n Cultural Arela
Aptdo. de Correos 232
C.P. 36400 O Porri�o (Pontevedra)

3. Os videoclips seleccionados ser�n exhibidos dentro da programaci�n do V Festival de Cans, que se desenvolver� do 21 ao 24 de maio de 2008.

Asociaci�n Cultural Arela
15 de xaneiro de 2008".

REC de Jaume Balaguer� e Paco Plaza

Tue, 25 Dec 2007 15:46:00 +0100

Recuperando a escritura deste blog, decid�n falar do �ltimo filme que vin no cinema: REC.

Unha reporteira est� facendo unha reportaxe sobre o parque de bombeiros de Barcelona. A noite para transcorrer tranquilamente ata que reciben un aviso de que unha se�ora non abre a porta do seu piso. O que parece ser unha intervenci�n rutinaria mudar� de repente, ata chegar ao extremo de quedar pechados no inmoble.

O filme est� gravado integramente cunha betacam levada en man, similar, en certo modo, a The Blair Witch Proyect (1999). Se xa neste �ltimo filme, en ocasi�ns, nos sent�amos un pouco mareados polos xiros que daba a c�mara, no filme en cuesti�n, inda sufrimos m�is cos movementos constantes, chegando nalg�n intre a deixar de mirar a pantalla para que os nosos ollos volten a s�a �rbita orixinal. Todo elo leva a que en soamente uns 80 minutos o espectador acabe totalmente exhausto.

Tam�n � certo que nos primeiros 20 minutos o ritmo do filme � bastante lento, tranquilo e sen ning�n tipo de sobresalto. � unha presentaci�n do parque de bombeiros, neste caso o de Barcelona, pero que pod�a ser o de calquera sitio. Todo o contrario aos 45 minutos restantes, na que a acci�n � constante, os sobresaltos non cesan e o espectador env�lvese nunha vor�xine de sucesos que non deixan de acontecer un detr�s do outro. � a contraposici�n a primeira parte.

Todo leva a darlle unha gran verosimilitude ao relato. A descrici�n do parque de bombeiros, os veci�os do inmoble onde se realiza a acci�n, os cales son tratados de forma individual, fan que o filme pase a ser unha especie de documental, iso si, falso. Pero todo elo fai que nos acerquemos perigosamente ao relato e, sen querelo, nos fai part�cipes da historia. � como se nos tam�n estiveramos dentro.

O tema central � un estra�o �virus� que afecta a unha veci�a e se ir� estendendo pouco a pouco, a toda a coralidade de protagonistas. Non deixa de ser o tema dos zombis, tratado por activa e por pasiva unha e outra vez. Pero a verosimilitude xa mencionada con anterioridade (polo uso da tele-realidade de estar gravando para un programa de noticias, a inexperiencia dos actores, a cercan�a, etc) conv�rteo nun filme cun gran acerto, inda as� maltratado polo de sempre: ser espa�ol.

Cunha gran cantidade de premios recibidos no festival de Sitges, o filme � unha das grandes revelaci�ns dentro do panorama cinematogr�fico espa�ol, inda m�is sendo dun x�nero tan maltratado como � o terror. E tam�n tr�tase da volta de Jaume Balaguer� , un director que xa nos deu filmes como Darkness ou Fr�giles. Unha gran aposta sen d�bida ningunha.

Xa me diredes que vos parece.

Unha aperta a todos e boas festas! Deixovos o trailer e as reacci�ns do p�blico.

E xa vai un ano!

Sat, 22 Dec 2007 23:15:00 +0100

Ola a todos! Perd�n por andar tanto tempo desaparecida. Voltei, por fin, con moitas ganas de escribir.

E dando unha volta polo que escribin, dinme conta que o d�a 9 deste mes o blog cumpl�a un ano!

Qu�rovos dar as grazas por estar ah� e facer que esto siga cara adiante.

Moitas grazas a todos!

Marcel Duchamp

Sat, 17 Nov 2007 00:08:00 +0100

Ola ola a todos! Xa sei que levo uns d�as (ou duas semanas)"missing" pero tomeime unhas pseudo-vacaci�ns en Barcelona.

E por aqu� de volta e con ganas de crear debate. Imos deixar aparcado o audiovisual para introducirnos un pouco na arte contempor�nea.

Estou segura que todos co�ecedes m�is ou menos, o Dad�. Comezou como un xogo de provocaci�ns por un grupo de intelectuais en Zurich durante a I Guerra Munidal, foi iniciado pola figura de Hugo Ball, sendo o seu principal cabeza Trist�n Tzara.

Todos estes datos ao caso, ve�en sendo igual. O tema que quero tratar � a consideraci�n do arte contempor�neo como arte, e, coller un movemento como o Dada�smo que ten como punto referencial a rutura co arte anterior e coas reglas r�xidas aplicadas. Simplemente, a negaci�n da arte.

Por este motivo, qu�rovos deixar unha imaxe dunha obra de Marcel Duchamp, figura clave do movemento (quiz�is non por vontade propia), e que vos me digades que quer�a afirmar a trav�s delo. Ser� tal a importancia da s�a figura que repercutir� na arte posterior ata os nosos d�as.

So vos digo que � un ready-made do 1914. Se co�ecedes un pouco o artista � moi f�cil entender as connotaci�ns que Duchamp lle queria dar. �Qu� significa para vos? �Qu� � a arte contempor�nea?

Unha aperta e espero discusi�n...