Un ano máis pasou e o IV festival de Curtas de Cans nin decepcionou nin deixou indiferente a nadie.
Esta edición poidémola disfrutar do 24 ao 26 de maio e, cando parecia que ía quedar ensombrecida pola choiva, o sol abriuse paso e brindounos uns marabillosos días para poder disfrutar de cheo del, deixando atrás aquelas primeiras palabras que inundaran a miña mente nada máis chegar “Merda, CHOVE”.
Despois de deixar as cousas no Hotel Internacional, dirixímonos ata o bar Moncho onde, no seu baixo, poidemos ver primeiro, o documental de Victor Coyote So Concertinas. Este documental trata sobre a concertina, un instrumento do norte de Portugal; pouco a pouco vaise texendo unha rede de comentarios e de persoaxes, os cales nos contan a súa relación co instrumento, o cal impoñía un tono propio que modificou e condicionou a forma de cantar. So dicir que a saída Reixa lle soltou a Victor Coyote: “Eres multicultural”. Sen comentarios ao respeto.
Despois, tivemos a estrea de Gritos en el Pasillo de Juanjo Ramirez, o cal veu con todo o seu equipo para presentala (Juanjo, quereste casar comigo???), filme que se pode baixar dende Internet (de forma legal) acudindo a súa páxina www.gritosenelpasillo.es por un moi módico prezo. Recoméndovola sen lugar a dúbidas, porque con ela ides pasar 73 minutos moi divertidos. É unha obra de inxeñería feita con cacahuetes, das productoras Bajo la Lluvia e Perro Verde Films. Un pintor chega a un manicomio para “caducados mentales” e nada é o que parece.
Xa con noite pecha, fúmonos dende o bar Moncho ata o torreiro de Cans, onde tivo ligar a entrega de premios. Os chimpís de plata foron para un veciño de Cans, Paco Candán o artesá que deseñou os premios e para Teté Delgado pola súa colaboración co festival. Como ben sabedes, o premio Pedigree 07 foi para Reixa. Tamén vimos a montaxe fotográfica de Zurzo Lobato “Os Cans de Lobato” sobre a edición anterior.
Despois, comezaron as actuacións: primeiramente Victor Coyote actuou cos Bravos de Sao Vicente (impresionantes, por certo), cun manexo dos tambores impresionante. Despois viñeron The Ellas con Tosar. A festa continuou ata altas horas da madrugada polo Porriño.
O día seguinte tivemos o coloquio na leira con Tristán Ulloa, presentado por Reixa, e tamén se inaugurou a Can Parede, cunhs cans customizados, fotografías que xa vos colguei. Despois tivemos a verbena, e, as 4.30 poidemos empezar xa co visionado das curtas nos diferentes galpóns e cobertizos que estaban dispoñibles: o cuberto de Chelo, a casa de Pato, o cuberto de Antonio, o baixo de Moncho, a casa de Bugarín, a casa do Carreira e o jalpón de Alicia (o jalpón friki).
¿Qué curtas puidemos ver? Dende a xa consagrada A flor máis grande do mundo (a miña debilidade por Etcheverry), Incomunicados de Juan Galiñanes, Premio de Eva Quintas, asi ata 20 e 6 no jalpón friki. Pero noutro post comentareinas máis a miúdo.
Pola noita continuo a festa cos festicultores e a entrega de premios as curtas.
Tódalas fotos atópanse na fotoblogoteca na sección Festival de Cans 2007

E, para rematar, dar as grazas a toda a organización do festival (por ese pase prensa que me brindasteis), en especial a Pato e a Moisés e, por suposto, verémonos o ano vindeiro.

Unha aperta a todos!.