sen t�tulo

Fri, 10 Feb 2012 00:28:00 +0100

Nacen para morrer. E n�s tam�n.
Ningunhas,
escollemos como.

Pensemos...

Nacen para morrer? E n�s tam�n.

como?

� loita!...armada en berros e festa!

Tue, 07 Feb 2012 00:08:00 +0100

"se NON tedes sachos, tragu�molos N�S, arados de ferro e kalashnikovas..."
Versi�n da "Cantiga para unha antroidada" de Fuxan os ventos polos Labregos de tempo dos Sputnik

tetinhas free pajuer...

Sun, 15 Jan 2012 15:52:00 +0100

Meteu a man no peto�
En que pouco tempo se est� en dous lugares tan diferentes.
Das cores e a textura da congostra das Casarelas, do Regholeiro, do carballo do Lobo, aos ne�ns azuis
e �s luces parpadeantes do �consume at� morrer� da Doutor Teixeiro, por po�er un caso�
A onde chegou ela? Meu deus! (o meu, ela non ten), a onde chegou?
Como en tan pouca distancia se entende a vida de xeitos tan diferentes? ou como en sitios tan
diferentes se pode chegar a entender a vida de maneira tan igual??
Anarquismo, comunismo, feminismo, consumismo, machismo, fascismo�, como se pode ver desde perspectivas
tan diferentes�, como se funden e se confunden os sons e as palabras, ata desesperar.
A parte positiva, nena, extrae a parte positiva de todo. Cal todo?
Ela xa non sabe onde est�. En que punto. Xa non hai equilibrio, nin karma, nin alma, nin ghaitas.
Ao carallo con todo. Desde f�ra parece que est� asumindo a s�a cordura, e non a tolera�, non aguanta
tanta lucidez�, que perversidade! Rab��ase a si mesma, racha a s�a pel coa mesma carraxe e impotencia
coa que contempla o mundo. Est� de m�is. Xa est� de m�is.
Meteu a man no peto�
De calzas curtas coloridas en pleno xaneiro, teti�as free, co �nico abrigo dos seus pelos naturais
loiri�os, meteu a man no peto.
A xente ollaba para ela, feliz, compasiva, envergo�ada, rebelde, intrigada, insegura�
Ela estava tesa, toda ela tesa, parada, oll�ndoos a todos desde a profundidade casta�a do seu iris.
Meteu a man no peto.
Terrorista! algu�n berrou.
Ela meteu a man no peto. A modi�o, coma se o mundo dela parase nun instante e todo o demais seguise
o seu rumo veloz, foi tirando de vagar de algo que se sent�a dentro� A paso lento,
moi lento, a s�a
man foi debuxando no aire ata ela abrir o pu�o�
Era transparente, rux�a�
Pl�stico.
Unha meni�a mirouna e sorriu.
Ela abriu o pu�o. Acheg�ronse a ela. Cos pez�ns ergheitos, vermellos case azuis de tanto fr�o, comezou
a dar de mamar.
Al�. Na parada do autob�s.
Chupaban e chupaban os famentos. Mord�an.
E xa non hab�a nin bos, nin xenerosos, s� imb�ciles escuros, e moita soberbia, e moito cinismo, e
luxuria. pero todos, todos!, mamaban desesperados daquela nai, daquela muller coas tetas ao aire.
loitadora, xenerosa, sufridora, f�rtil�
Non sab�an nada os desghraciados! Que �an saber!
Pero chegaran tarde. Daquela vez a revolta ti�a nome de MULLER. MULLERES. E chegaran
tarde os
infelices.
�Al�. Al� foi. Onde ves ese monte de terra. Disque era unha parada dunha cousa a que chamaban autob�s.
Era unha muller. Foi unha muller, nena, disque nese d�a foi cando se reescribiron as Biblias e os Cor�ns,
e todos os libros saghrados do mundo�

DECLARACI�N DE PRINCIPIaS.a apertA

Sat, 17 Dec 2011 20:35:00 +0100

Son nacionalista por necesid�.
Mais o meu nome comeza por A.

Son porque nac�n neste pa�s.
Queren, e ghurran...,

mais non van dar cabo de min!

Son nacionalista por necesid�.
Mais o meu nome comeza por A.

eu tam�n quero ser materia orgh�nica nacional.
esterco das flores que vir�n,
e logo deixar�n...

Hache, Hache,
de humilde homenaxe.

Ao Lois Pereiro. E � Luz Pozo.

A apertA.

A ausencia de palabras tam�n � o sentimento.

Salve A quen nos alumeA!

Sat, 17 Dec 2011 16:15:00 +0100

E como a vida � feita de instantes.

Vale a pena vivilA.

Luz Pozo. Nos teus brazos de muller.

Xigante. De ollos pequeni�os.

ao comp�s da chuvia. as b�goas.

Mon, 12 Dec 2011 20:32:00 +0100

erecci�ns xerais...

Mon, 21 Nov 2011 12:20:00 +0100

Hai onte 36 anos un dictador morr�a tranquilamente na s�a cama. Onte fix�ronlle un bo cabodano.

E o poema v�n ao caso. Para seguir revoltadas.

A gaita gallega

Resposta

Ao eminente poeta D. Ventura Ruiz de Aguilera

I

Cando este cantar, poeta,
na lira xemendo entonas,
non sei o que por min pasa
que as lagrimi�as me afogan,
que ante de min cruzar vexo
a Virgen-m�rtir que invocas,
cos pes cravados de espi�as
cas mans cubertas de rosas.
En vano a gaita tocando
unha alborada de groria
sons polos aires espalla
que c�n nas tembrantes ondas.
En vano baila contenta
nas eiras a turba louca,
que aqueles sons, tal me afrixen,
cousas tan tristes me contan,
que eu podo decirche:
Non canta, que chora.

II
Vexo contigo estos ceos,
vexo estas brancas auroras,
vexo estes campos froridos
donde se arrullan as pombas,
i estas monta�as xigantes
que al� cas nubes se tocan
cubertas de verdes pinos
e de froli�as cheirosas.
Vexo esta terra bendita
donde o ben de Dios rebota
e donde anxi�os hermosos
tecen brillantes coroas.
Mas, �ai!, como tam�n vexo
pasar macilentas sombras,
grilos de ferro arrastrando
antre sorrisas de mofa,
anque mimosa gaiti�a
toque alborada de groria,
eu podo decirche:
Non canta, que chora.

III

Falas, i o meu pensamento
mira pasar temerosas
as sombras deses cen portos
que � p� das ondi�as moran,
e pouco a pouco marchando
fr�xiles, tristes e soias,
vagar as naves soberbas
al� nunha mar traidora.
I, �ai!, como nelas navegan
os fillos das nosas costas
con rumbo a Am�rica infanda
que a morte co pan lles dona,
desnudos pedindo en vano
� patria misericordia,
anque contenta a gaiti�a
o probe gaiteiro toca,
eu podo decirche:
Non canta, que chora.

IV

Probe Galicia, non debes
chamarte nunca espa�ola,
que Espa�a de ti se olvida
cando eres, �ai!, tan hermosa.
Cal si na infamia naceras,
torpe, de ti se avergonza,
i a nai que un fillo despreza
nai sin coraz�n se noma.
Naide por que te levantes
che alarga a man bondadosa;
naide os teus prantos erixuga,
i homilde choras e choras.
Galicia, ti non tes patria,
ti vives no mundo soia,
i a prole fecunda t�a
se espalla en errantes hordas,
mentras triste e solitaria
tendida na verde alfombra
� mar esperanzas pides,
de Dios a esperanza imploras.
Por eso anque en son de festa
alegre � gaiti�a se oia,
eu podo decirche:
Non canta, que chora.

V
�Espera, Galicia, espera�
�Canto este grito consola!
P�guecho Dios, bon poeta,
mais � unha esperanza louca;
que antes de que os tempos cheguen
de dicha tan venturosa,
antes que Galicia suba
ca cruz que o seu lombo agobia
aquel dif�cil cami�o
que � p� dos abismos toca,
quisais, cansada e sedenta,
quisais que de angustias morra.
P�gueche Dios, bon poeta,
esa esperanza de groria,
que de teu peito surxindo,
� Virgen-m�rtir coroa,
i esta a recompensa sea
de amargas penas tan fondas.
P�gueche este cantar triste
que as nosas tristezas conta,
que soio ti... �ti entre tantos!,
das nosas m�goas se acorda.
�Dina voluntad dun xenio,
alma pura e xenerosa!
E cando a gaita gallega
al� nas Castillas oias,
� teu coraz�n pergunta,
ver�s que che di en resposta
que a gaita gallega:
Non canta, que chora.

Poema 26 Cantares Gallegos, Rosal�a de Castro

Sat, 19 Nov 2011 02:00:00 +0100

rachar o cord�n umbilical implica moito m�is...

e est� na hora.

ou vai. ou estoupa.

e esnaquizarse e evaporarse por a� en pedazos pequenos de carne sebosa non � o que lle presta agora...

relatos de pulseira III

Mon, 07 Nov 2011 22:27:00 +0100

NUNCA M�IS:

a bourear porque s� e deixar que nos asoballen por presi�ns econ�micas!

a crer, defender e fomentar o comercio local cando non esiximos comercio local dentro dos comercios locais!

a NON levar pantal�ns xigantes e coloridos con botas, e saia elegante con chirucas, porque "das a nota"!

a escoitar e aturar esas palabras (ou pensamentos) de comprensi�n, compaix�n, eu xa o sab�a, por acabar de perder un emprego por reclamar o que � noso!

a seguir calando cando repiten s�. fixo o que ti�a que facer. un exemplo de dignidade e loita para as traballadoras. sen ese contrato de merda.co tempo libre que quere. desde logo que lle puxo as cousas no seu sitio.e tan educada...pero, mira agora, onde est�...
e logo v�n o de (cara de coitada dela) �ralle mellor calar a boca que polo menos o traballo mant��ao, que o patr�n estar, est�bache contento ca rapaza...!

a non asumir que somos iguais pero cremos en cousas diferentes...!

a aturar que facer outra historia que non sexa o que v�n marcado polos patr�ns da sociedade � ser absorbida cerebralmente por algo ou algu�n!

a deixar de sorrir a�nda que todo sexa ben fodido...

NUNCA M�IS a conter a rabia. que me vacunen. se lles sae a prezo.