| chorar. rar. rir. aleghría meus amighos... |
|
"As vezes ouço passar o vento; e só de ouvir o vento passar, vale a pena ter nascido." Fernando Pessoa
|
|
|
| O meu perfil |
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Nacen para morrer. E nós tamén.
Ningunhas,
escollemos como.
Pensemos...
Nacen para morrer? E nós tamén.
como?
|
|
|
|
|
| Á loita! |
|
|
|
|
|
|
| tetinhas free pajuer... |
|
Meteu a man no peto…
En que pouco tempo se está en dous lugares tan diferentes.
Das cores e a textura da congostra das Casarelas, do Regholeiro, do carballo do Lobo, aos neóns azuis
e ás luces parpadeantes do “consume até morrer” da Doutor Teixeiro, por poñer un caso…
A onde chegou ela? Meu deus! (o meu, ela non ten), a onde chegou?
Como en tan pouca distancia se entende a vida de xeitos tan diferentes? ou como en sitios tan
diferentes se pode chegar a entender a vida de maneira tan igual??
Anarquismo, comunismo, feminismo, consumismo, machismo, fascismo…, como se pode ver desde perspectivas
tan diferentes…, como se funden e se confunden os sons e as palabras, ata desesperar.
A parte positiva, nena, extrae a parte positiva de todo. Cal todo?
Ela xa non sabe onde está. En que punto. Xa non hai equilibrio, nin karma, nin alma, nin ghaitas.
Ao carallo con todo. Desde fóra parece que está asumindo a súa cordura, e non a tolera…, non aguanta
tanta lucidez…, que perversidade! Rabúñase a si mesma, racha a súa pel coa mesma carraxe e impotencia
coa que contempla o mundo. Está de máis. Xa está de máis.
Meteu a man no peto…
De calzas curtas coloridas en pleno xaneiro, tetiñas free, co único abrigo dos seus pelos naturais
loiriños, meteu a man no peto.
A xente ollaba para ela, feliz, compasiva, envergoñada, rebelde, intrigada, insegura…
Ela estava tesa, toda ela tesa, parada, ollándoos a todos desde a profundidade castaña do seu iris.
Meteu a man no peto.
Terrorista! alguén berrou.
Ela meteu a man no peto. A modiño, coma se o mundo dela parase nun instante e todo o demais seguise
o seu rumo veloz, foi tirando de vagar de algo que se sentía dentro… A paso lento,
moi lento, a súa
man foi debuxando no aire ata ela abrir o puño…
Era transparente, ruxía…
Plástico.
Unha meniña mirouna e sorriu.
Ela abriu o puño. Achegáronse a ela. Cos pezóns ergheitos, vermellos case azuis de tanto frío, comezou
a dar de mamar.
Alí. Na parada do autobús.
Chupaban e chupaban os famentos. Mordían.
E xa non había nin bos, nin xenerosos, só imbéciles escuros, e moita soberbia, e moito cinismo, e
luxuria. pero todos, todos!, mamaban desesperados daquela nai, daquela muller coas tetas ao aire.
loitadora, xenerosa, sufridora, fértil…
Non sabían nada os desghraciados! Que ían saber!
Pero chegaran tarde. Daquela vez a revolta tiña nome de MULLER. MULLERES. E chegaran
tarde os
infelices.
“Alí. Alí foi. Onde ves ese monte de terra. Disque era unha parada dunha cousa a que chamaban autobús.
Era unha muller. Foi unha muller, nena, disque nese día foi cando se reescribiron as Biblias e os Coráns,
e todos os libros saghrados do mundo” |
|
|
|
|
| DECLARACIÓN DE PRINCIPIaS.a apertA |
|
Son nacionalista por necesidá.
Mais o meu nome comeza por A.
Son porque nacín neste país.
Queren, e ghurran...,
mais non van dar cabo de min!
Son nacionalista por necesidá.
Mais o meu nome comeza por A.
eu tamén quero ser materia orghánica nacional.
esterco das flores que virán,
e logo deixarán...
Hache, Hache,
de humilde homenaxe.
Ao Lois Pereiro. E á Luz Pozo.
A apertA.
A ausencia de palabras tamén é o sentimento.
Salve A quen nos alumeA!
|
|
|
|
|
|
|
E como a vida é feita de instantes.
Vale a pena vivilA.
Luz Pozo. Nos teus brazos de muller.
Xigante. De ollos pequeniños. |
|
|
|
|
| ao compás da chuvia. as bágoas. |
|
|
|
|
|
|
| ereccións xerais... |
|
Hai onte 36 anos un dictador morría tranquilamente na súa cama. Onte fixéronlle un bo cabodano.
E o poema vén ao caso. Para seguir revoltadas.
A gaita gallega
Resposta
Ao eminente poeta D. Ventura Ruiz de Aguilera
I
Cando este cantar, poeta,
na lira xemendo entonas,
non sei o que por min pasa
que as lagrimiñas me afogan,
que ante de min cruzar vexo
a Virgen-mártir que invocas,
cos pes cravados de espiñas
cas mans cubertas de rosas.
En vano a gaita tocando
unha alborada de groria
sons polos aires espalla
que cán nas tembrantes ondas.
En vano baila contenta
nas eiras a turba louca,
que aqueles sons, tal me afrixen,
cousas tan tristes me contan,
que eu podo decirche:
Non canta, que chora.
II
Vexo contigo estos ceos,
vexo estas brancas auroras,
vexo estes campos froridos
donde se arrullan as pombas,
i estas montañas xigantes
que aló cas nubes se tocan
cubertas de verdes pinos
e de froliñas cheirosas.
Vexo esta terra bendita
donde o ben de Dios rebota
e donde anxiños hermosos
tecen brillantes coroas.
Mas, ¡ai!, como tamén vexo
pasar macilentas sombras,
grilos de ferro arrastrando
antre sorrisas de mofa,
anque mimosa gaitiña
toque alborada de groria,
eu podo decirche:
Non canta, que chora.
III
Falas, i o meu pensamento
mira pasar temerosas
as sombras deses cen portos
que ó pé das ondiñas moran,
e pouco a pouco marchando
fráxiles, tristes e soias,
vagar as naves soberbas
aló nunha mar traidora.
I, ¡ai!, como nelas navegan
os fillos das nosas costas
con rumbo a América infanda
que a morte co pan lles dona,
desnudos pedindo en vano
á patria misericordia,
anque contenta a gaitiña
o probe gaiteiro toca,
eu podo decirche:
Non canta, que chora.
IV
Probe Galicia, non debes
chamarte nunca española,
que España de ti se olvida
cando eres, ¡ai!, tan hermosa.
Cal si na infamia naceras,
torpe, de ti se avergonza,
i a nai que un fillo despreza
nai sin corazón se noma.
Naide por que te levantes
che alarga a man bondadosa;
naide os teus prantos erixuga,
i homilde choras e choras.
Galicia, ti non tes patria,
ti vives no mundo soia,
i a prole fecunda túa
se espalla en errantes hordas,
mentras triste e solitaria
tendida na verde alfombra
ó mar esperanzas pides,
de Dios a esperanza imploras.
Por eso anque en son de festa
alegre á gaitiña se oia,
eu podo decirche:
Non canta, que chora.
V
«Espera, Galicia, espera»
¡Canto este grito consola!
Páguecho Dios, bon poeta,
mais é unha esperanza louca;
que antes de que os tempos cheguen
de dicha tan venturosa,
antes que Galicia suba
ca cruz que o seu lombo agobia
aquel difícil camiño
que ó pé dos abismos toca,
quisais, cansada e sedenta,
quisais que de angustias morra.
Págueche Dios, bon poeta,
esa esperanza de groria,
que de teu peito surxindo,
á Virgen-mártir coroa,
i esta a recompensa sea
de amargas penas tan fondas.
Págueche este cantar triste
que as nosas tristezas conta,
que soio ti... ¡ti entre tantos!,
das nosas mágoas se acorda.
¡Dina voluntad dun xenio,
alma pura e xenerosa!
E cando a gaita gallega
aló nas Castillas oias,
ó teu corazón pergunta,
verás que che di en resposta
que a gaita gallega:
Non canta, que chora.
Poema 26 Cantares Gallegos, Rosalía de Castro |
|
|
|
|
|
|
rachar o cordón umbilical implica moito máis...
e está na hora.
ou vai. ou estoupa.
e esnaquizarse e evaporarse por aí en pedazos pequenos de carne sebosa non é o que lle presta agora... |
|
|
|
|
| relatos de pulseira III |
|
NUNCA MÁIS:
a bourear porque sí e deixar que nos asoballen por presións económicas!
a crer, defender e fomentar o comercio local cando non esiximos comercio local dentro dos comercios locais!
a NON levar pantalóns xigantes e coloridos con botas, e saia elegante con chirucas, porque "das a nota"!
a escoitar e aturar esas palabras (ou pensamentos) de comprensión, compaixón, eu xa o sabía, por acabar de perder un emprego por reclamar o que é noso!
a seguir calando cando repiten sí. fixo o que tiña que facer. un exemplo de dignidade e loita para as traballadoras. sen ese contrato de merda.co tempo libre que quere. desde logo que lle puxo as cousas no seu sitio.e tan educada...pero, mira agora, onde está...
e logo vén o de (cara de coitada dela) éralle mellor calar a boca que polo menos o traballo mantíñao, que o patrón estar, estábache contento ca rapaza...!
a non asumir que somos iguais pero cremos en cousas diferentes...!
a aturar que facer outra historia que non sexa o que vén marcado polos patróns da sociedade é ser absorbida cerebralmente por algo ou alguén!
a deixar de sorrir aínda que todo sexa ben fodido...
NUNCA MÁIS a conter a rabia. que me vacunen. se lles sae a prezo.
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
