|
|
|
|
|
|
noite fría e gris dun novembro calquera...
rúas molladas...
e non ten a quen bicar...
está soa no medio da arriada...
e sabe que ao chegar á casa tampouco vai haber nada que bicar..
...
e segue arriando...
pero resístese a gardar os bicos
...
aínda hai unha pastelería aberta!
e un cruasán moi caramelizado chama por ela detrás do cristal...
apetécelle...
- hola!
- boas noites nena, que queres?
- quería...esa tarta de mazá que leva?
- (sen facerlle moito caso á rapaza,xa recollendo para pechar)...leva crema...
- ...e iso de aí é tarta de queixo ao forno non?
- (A depedenta asinte sen ganas de atendela con ganas de que marche).
- bueno...pois...déame ese cruasán!(busca cartos na carteira, ante a mirada de reollo da amable pasteleira)
- sonche 80 céntimos...
- vale!...aquí ten! Chau! Moitas gracias!
- (A dona nin xesticula un ata logo...)
Na rúa segue arriando, pero ela vai contenta, moi contenta. A man esquerda nun dos seus libriños temporais e a dereita agarrando o pastel con forza para que non lle esvare...
Fai moito frío, e está pingando...
Pero ten un cruasan!
E vai tan alegre polas pedras mordisqueando con tal paixón ese anaco de fariña con ovos e azucre que o xove varrendeiro que a pretende só se atreve a dicir:
- que aproveche, eh!, que ya ni saludas!
...
Ela correspóndeo, cun sorriso, e adéntrase na escaleira escura que a conduce ao seu solitario fogar...
Xa é moi noite...e sigue sendo unha noite fria e gris dun novembro calquera...
e chove...
sigue chovendo...
|
|
|
|
|
| ... |
|
perdín o N...
perdín o S...
perdín tamén o L e o O...
a miña brúxula inundouse nun mar de dúbidas...
onde estás?
onde estás?
...
miña rosa dos ventos...
|
|
|
|
|
| ...na búsqueda de ideas... |
|
e buscando...
buscando...
atopei...
algo que facer,
alguén a quen amar,
e con que rir...
...
boas noites! |
|
|
|
|
| toxos e anduriñas... |
|
Toxos punzantes…
punzantes coma a súa dor…
unha dor aguda…profunda…
sen ferida aparente…
Foi só un pequeno rasguño…
que lle feriu a alma…
A pobre anduriña xa non tiña onde meterse…
perdeuse no camiño…
Quixo aprender a voar…
e ensinábanlle, pero…
non crían nela…ninguén cría que alzaría o voo…
E abandoárona…
Deixárona a medio camiño…
pero ela loitou…
caeu en toxos…
toxos punzantes…pero volveuse erguer…
As feridiñas dos pinchos non eran realmente feridas…
Pobre anduriña!
Un día o vento…apiadouse dela…
Agarimouna no voo…
E sentiuse por primeira vez arroupada por alguén…
Fíxose amiga do vento…
Que vén e vai…
Que vén e vai…coma a súa alegría…
Coma as súas ansias de voar…
Pero así fai as súas ás máis grandes…
E máis fermoso o seu cantar…
Un día esa anduriña pousouse na miña ventá…
E vai e vén…
E vén e vai…
|
|
|
|
|
| as lixeiras anduriñas... |
|
"as lixeiras anduriñas
pra galicia vindo van.
veñen ledas tra-los niños
dos amores doutro vran.
deixan lonxe moitas praias
os recordos dun amor
e aquí atopan amor novo,
doces brisas, caro sol.
¡quen puidera te-las alas
que elas teñen pra voar!
se así fora, non sentira
tanta pena por marchar. eu, com'elas, deixo a terra
das lembranzas da nenez;
deixo a patria e os amores
sin espranzas de volver.
mais, galicia, se un mal fado
separarme fai de ti,
leva o corpo, porque a ialma
toda enteira deixo aquí.
adios casa, soutos, ríos,
veigas d'ouro, craro sol;
adiós berce dos amores;
hasta sempre voume, adiós."
...Fia Na Roca...
Non son xeniais...son o que vén despois...
...
agora viaxamos, antes marchaban...
...
e unha viaxe sempre che chegha dentro...por moita calor que faga...esta canción faime feliz...espero que a vós tamén...
...
|
|
|
|
|
| fun polo aire e vin polo vento... |
|
...coma unha bandada de pombas
movemonos dun lado a outro...
levados polo vento...
sonhando...
so sonhando cun mundo mellor que e posible cada vez que das un bico...
un biquinho nunha meixela e suficiente...
para cambiar unha decision...
...
a illa xa se vai facendo mais apacible...
e ata conseguiu que a queira...
un pouquinho...
...
e segue facendo calor...
e voamos...
voamos...
so voamos... |
|
|
|
|
| Dende un forno que se asemella ao inferno... |
|
calor, calor e mais calor!
boto de menos a minha Galicia...
a chuvia, o vento, o frio...
botovos de menos, a todos vos que sabedes de sobra quen sodes...
besinhos desdes malta...unha illa...
cando menos calurosa... |
|
|
|
|
| ... |
|
Érase unha vez...
un concerto de Ophiusca, na praza do toural...
o folc nas veas, o sangue fervendo,
os ventrículos bombeando o esquelete...
o brillo da emoción nos ollos...
- quero que alghén me saque a bailar!!, quero que alghén me saque a bailar!!!
...bailaba só, pero o seu inconsciente non paraba de falarlle, quería compartir a súa ledicia con alguén...non quería bailar só!!
e...
chas!
...
alguén o agarra dunha man...mírao...e bailan...
bailan
bailan...
ela non é moi fermosa, a fermosura del tampouco é das visibles...pero seguen bailando...
bailando...
é son os máis ghuapos da praza...
acaba o concerto...
e cada un segue o seu camiño...
non se dixeron unha palabra...non se falaron...
pero foron o mozo e a moza máis ledos do mundo...
bailando...
e...quen sabe?
igual o destino os volve a xuntar...
pero se non é así...da igual...
foi tan xenial...
que non lle fixeron falla palabras...
só bailaron...
bailaron
bailaron... |
|
|
|
|
| ... |
|
e se volvese a nacer?
se volvese a nacer
quixera ser centaura ou gnoma...
quixera ser elfa ou fada...
...ter un arco...
e con el,
só disparar bicos...
moitos bicos...
para os que non teñen...
|
|
|
|
|
| mmmm....liberdade rica rica.... |
|
...
un día coma case todos os do noso verán...
temperatura xenial...
brisiña que alivia...
ceos nubrados bestiais para a imaxinación...
xa é tarde,case se pon o sol,
...posición paxaro...
...a melena ao vento...
...o airiño dandoche na cara...,
foi a sensación máis cercana a liberdade absoluta, ou case absoluta que tiven...
foi fermoso, mentras durou...
pero durou pouco,
porque non tardei en ver un dos meus dentes espetado no vello carballo que me acolleu á súa sombra tantas veces...
E é que, sempre me gustou voar en bici...
pero o outro día...
pum!...
pouco me durou
...
|
|
|
|
|
|
|
|
