MARIA SOLIÑA
Polos camiños de Cangas
a voz do vento xemía;
¡ai, qué soliña quedaches,
María Soliña!
Nos areales de Cangas,
muros de noite se erguían:
¡ai, qué soliña quedaches,
María Soliña!
As ondas do mar de Cangas
acedos ecos traguían:
¡ai, qué soliña quedaches,
María Soliña!..
As gueivotas sobre Cangas
soños de medo tecían:
¡ai, qué soliña quedaches,
María Soliña!
Baixo os tellados de Cangas
anda un terror de auga fría:
¡ai, qué soliña quedaches,
María Soliña!
Letra: C. E, Ferreiro
Música: X. González del Valle
|