Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra


XOSÉ MANUEL BEIRAS:
Galicia Hoxe

O bilingüismo colonial


O colonizado só se salva do analfabetismo para cair no dualismo lingüístico. Mais poida que nen sequer teña esa sorte. A maioría dos colonizados nunca terá a oportunidade de sofrer os tormentos do bilingüismo colonial. Só poderá dispor da sua língua maternia, é dicir, dunha língua que non é escrita nen lida, que unicamente permite veiculizar a incerta e empobrecida cultura oral.

É certo que existen pequenos grupos de letrados que teiman en cultivar a língua do seu povo, en perpetuárena nos seus eruditos e sobardados esplendores. Mais esas formas sotís hai xa ben tempo que perderan os vencellos coa vida cotián, tornáranse incomprensíbeis para o home da rúa. O colonizado considéraas como reliquias, e considera a eses homes venerábeis coma sonámbulos que viven un soño antigo.

Se cando menos a língua propria permitise unha influéncia actual na vida da sociedade, se transitase polas oficinas da administración ou ordease o trafego postal! Mais nen sequer iso. Toda a burocrácia, toda a maxistratura, só comprenden e empregan a língua do colonizador. E o mesmo acontece cos marcos kilométricos, as sinalizacións, as placas das rúas e os recibos. Munido coa sua soa língua, o colonizado é un estranxeiro no seu proprio país.

No contexto colonial, o bilingüismo é necesário: é condición de toda a comunicación, de toda a cultura e de todo o progreso. Mais o colonizado bilingüe só se salva do isolamento para sofrer unha catástrofe cultural, que endexamáis poderá superar totalmente.

A non coincidéncia entre a língua vernácula e a língua cultural non é específica do colonizado. Mais o bilingüismo colonial non pode ser identificado con calquer outro dualismo lingüístico. A posesión de duas línguas non é só a posesión de dous utensilios: tamén é a participación en dous reinos síquicos e culturais. Ora, no noso caso, os dous universos simbolizados, correlativos ás duas línguas, están en conflito: son os universos do colonizador e do colonizado.

Por outra banda, a língua vernácula do colonizado, aquela que é alimentada polas suas sensacións, paixóns e soños, aquela na cal se liberan a tenrura e o abraio -enfin, aquela que recibe a meirande cárrega afectiva- ésa é mesmamente a menos valorizada. Non ten dignidade nen no país nen nas relacións entre os povos. Se o colonizado desexa unha profisión, acadar un posto, existir na cidade ou no mundo, primeiro de todo cómprelle someterse á língua dos seus señores, os colonizadores. No conflito lingüístico no que vive o colonizado, a sua língua propria é humillada e esmagada. E ese desprezo, obxectivamente fundado, il mesmo acaba por asumilo. Pola sua propria iniciativa, il afasta esa língua enferma, agóchallela aos estraños, e fai por aparentar sentirse a vontade só na língua do colonizador.

En resumo, o bilingüismo colonial non é nen unha dislexia, onde coexisten un idioma popular e unha língua de purista -ámbolos dous pertencentes a un idéntico universo afectivo- nen unha simples riqueza políglota, que se beneficia de teclas suplementares mais relativamente neutras: é un drama lingüístico.


*****
O texto que veño de transcribir para vós non é dun sociolingüista nacionalista galego radical do século pasado. Ben podería ser, mais non. É un retrinco tirado do Retrato do colonizado, do tunesino Albert Memmi: un clásico na escorrentía do pensamento desalienador que tánto contribuíu á gomariza de procesos africanos de auto-descolonización e liberación nacional dende meiados do s. XX. Os primeiros fragmentos do Retrato xa viran a luz en Les Temps Modernes, a famosa e extraordinária revista animada por figuras como Sartre e Merleau-Ponty, nos anos cincuenta, xusto en vésperas da guerra de Alxéria. O proprio Jean-Paul Sartre prologaría máis logo a edición francesa desa obra, na que Memmi realiza un fascinante xogo de espellos ao incluir nela o Retrato do colonizador e perfilar así os dous polos da relación antagónica constitutiva do fenómeno colonial, do "mecanismo cáseque fatal" que tende a reproducilo e perpetualo: "a situación colonial fabrica colonialistas do mesmo xeito que fabrica colonizados".

Cando, vai para cincuenta anos, eu descubrin o libro de Memmi, mirei nil, deformado só coma nun espello cóncavo valleinclanián, o "retrato" de nós mesmos, do "colonizado" na Galiza da miña infáncia e adolescéncia, for indíxena inocente ou cipaio colaboracionista -e tamén do "colonizador", for forasteiro ou "pied-noir". Extrapolación improcedente? Pois léde o que relata o proprio Memmi na edición francesa do 1966: "Despois dos colonizados esplícitos, os alxeriáns, os marroquinos, ou os negros de África, o libro comezou a ser recoñecido, reivindicado e utilizado por outros homes dominados dunha ou doutra maneira, como certos americanos do sul, os xaponeses ou os negros americanos. Os últimos en data foran os canadianos franceses, que me deran a honra de coidaren achar no meu libro numerosos esquemas da sua propria alienación".

A diagnose do conflito lingüístico contida no "retrinco" eiquí transcrito valería para caracterizar os nosos proprios síndromes. Para un leitor mozo de hoxe, que só teña vivéncias da Galiza actual, poida que algúns dos fenómenos aludidos nese texto lle resulten distantes e alleos á sua experiéncia social, ausentes na sua propria perceición da nosa realidade colectiva. Non así, en troques, para os que teñan memoria do vivido até o remate do franquismo. Menos aínda para a andaina colectiva do noso povo na história contemporánea, dende o tempo dos "Precursores" até a IIª República, dende a emigración "prá Habana" até a redención dos foros. Ou acaso os que "teimaban en cultivar a língua do seu povo" non eran vistos "como sonámbulos que viven un soño antigo". Ou acaso o idioma non fora reducido á soa condición de fala, e o povo analfabeto confinado na soa "cultura oral". Ou acaso non segue a ser aínda hoxe maioritariamente analfabeto no seu idioma proprio. Ou acaso cando Memmi di que "o colonizado é un estranxeiro no seu proprio país" non vos resoa literalmente o eco da rosalián "estranxeira na sua patria" e vos evoca conceitualmente que "a miña terra n"é miña, que hastra lle dan de prestado a beira por que camiña ó que naceu desdichado".

Pero inda máis: acaso esa historia é só pasado, acaso o conflito está resolto, acaso non remanece no presente? Acaso "a lingua propria" non "é humillada e esmagada" inda hoxe? Acaso o "conflito lingüístico no que vive o colonizado" galego non "acaba por asumilo il mesmo", non "fai por aparentar sentirse a vontade só na lingua do colonizador"? Cando dende as proprias institucións estatuídas para o "autogoverno" se desencadea unha feroz ofensiva contra a língua propria e os seus falantes, qué outra definición desa peste pode ser máis acaída cá de "biligüismo colonial"? Pergúntome eu.
Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 28-02-2010 21:49
# Ligazón permanente a este artigo
Rosalía - 125 anos
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 26-02-2010 13:06
# Ligazón permanente a este artigo
Ser galego é "pexorativo", segundo a política mellor valorada no Estado
Rosa Díez volve aplicar o termo con senso despectivo nunha entrevista en CNN+, perante un impasíbel Iñaki Gabilondo.

Redacción Vieiros - 17:00 24/02/2010


A deputada de UPyD no Congreso, Rosa Díez, volveu insistir na súa tese de que o cualificativo de "galego" é pexorativo. Nunha entrevista concedida a CNN+, conducida polo xornalista Iñaki Gabilondo, Díez definiu a José Luis Rodríguez Zapatero como que "podería ser galego no sentido máis pexorativo da palabra".

Xa non é a primeira vez que a política máis valorada do Estado Español -segundo a última enquisa do CIS- lle atribúe un carácter negativo á galeguidade. Fixera o mesmo o pasado mes de outubro, daquela referida a Alberto Núñez Feijoo, do que dixera que "para min está a ser demasiado galego, no sentido pexorativo do termo".

Nas pasadas eleccións galegas, en marzo de 2009, o partido de Rosa Díez converteuse na cuarta forza do país en número de votos, con 23.796 sufraxios, o 1,41% do total.

Neste vídeo, publicado no YouTube polo propio partido de Rosa Díez, podemos ver, arredor do minuto 5, como a deputada fai esa descrición diante dun Gabilondo que, impasíbel, non lle pide ningunha explicación polo cualificativo. De feito, o blog do xornalista vasco estase a encher de comentarios de persoas que lle recriminan o seu silencio.

Repulsa dos partidos parlamentarios
O portavoz nacional do BNG, Guillerme Vázquez, pediulle a Rosa Díez que presente "desculpas de inmediato" ao pobo galego por usar o adxectivo como insulto. Vázquez preguntouse "cal é o sentido máis pexorativo do termo galego" e afirmou que "nós desde logo nunca aplicaríamos o termo pexorativo a nengún xentilicio do Estado español nin de nengún outro Estado do mundo".

Considerou as declaracións de Díez como "unha intolerábel manifestación de racismo antigalego e de rancio chovinismo que se compadece mal cos modos que debe exhibir a dirixente dunha formación política democrática". Por iso, engadiu que "a señora Rosa Díez ten que retirar imediatamente as súas palabras" e que lle debe "unha explicación á sociedade galega".

Tamén, á última hora da tarde deste mércores, pronunciáronse desde o PPdeG. O portavoz parlamentario dos 'populares', Manuel Ruíz Rivas, cualificou como "o máis desafortunadas posíbeis" as palabras usadas por Díez.

"O mínimo que se lle pode exixir á señora Rosa Díez é que pida desculpas", sinalou Ruiz Rivas. Ademais, engadiu que "agora entendo porque a señora Rosa Díez representa un partido que non deixa de ser marxinal en España, que descoñece a realidade de Galiza e dos galegos".

Por último, desde o PSdeG, o seu secretario de Organización, Pablo García, considerou que "é un ataque frontal a toda a sociedade galega". As declaracións de Díez "exixen, con total claridade, unha desculpa pública". Ademais, o político socialista pediu á portavoz de UPyD que retire as palabras pronunciadas.

"O primeiro e único que ten que facer é rectificar e pedir desculpas a toda a sociedade", dixo García, e engadiu que "non é de estrañar vindo de quen vén, unha persoa que se caracteriza polo ataque a Galiza".
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 25-02-2010 08:38
# Ligazón permanente a este artigo
O BNG abandona o hemiciclo durante a intervención de Pedro Arias en castelán
O deputado do PPdeG retou os nacionalistas a "sacar o cartel" co que, pola mañá, recordaran a López Chaves a iniciativa que instaba a "facer uso público" do galego.

Redacción Vieiros - 20:00 24/02/2010


Os deputados do BNG abandonaron esta cuarta feira pola tarde o hemiciclo da Cámara durante a intervención en castelán do deputado do PPdeG Pedro Arias, que ignorou as queixas dos nacionalistas, que xa manifestaran o seu desacordo coa negativa a empregar a lingua propia de Galiza en sede parlamentaria cando o tamén 'popular' Ignacio López-Chaves fixo o propio pola mañá.

A polémica produciuse no debate dunha interpelación á conselleira de Traballo e Benestar, Beatriz Mato, presentada polo deputado do BNG Fernando Blanco -o único que non saíu do hemiciclo-, cando Arias, desde a tribuna e antes de comezar a falar, retou os nacionalistas a "sacar o cartel" co que, pola mañá, recordaran a López-Chaves o texto da iniciativa aprobada por unanimidade a semana pasada.

"Xa o poden ir sacando", avisou o deputado 'popular' e os deputados do BNG fixérono de inmediato. A continuación, Arias asegurou que empregaría o galego "por deferencia" aos nacionalistas, mais fíxoo durante dúas frases, antes de pasarse de novo ao castelán, o que constituíu o detonante para que os deputados do BNG abandonasen a sala, á que non volveron entrar até que interviu de novo Fernando Blanco.

Durante a súa intervención, Blanco advertiu de que o BNG "pensaba" até agora que "o ataque ao galego" era unha "estratexia" do PP, mais advertiu de que o sucedido nesta xornada -co "balbordo sen criterio" de Arias- supón "unha deterioración" do Parlamento onde, asegurou, os nacionalistas "non van entrar". "Profunda na idea de que esta Cámara non serve aos intereses do país", lamentou.

Beatriz Mato tamén se pronunciou ao respecto e manifestou o seu respecto por Blanco, aínda que manifestou o seu "desacordo con el". "Sinto que o Parlamento debe ser o mellor exemplo de liberdade, respecto e tolerancia, que non se demostran erguéndose do escano e desaparecendo cando intervén alguén que dá a súa opinión en representación de quen lle votou", advertiu.
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 25-02-2010 08:35
# Ligazón permanente a este artigo
O modelo Burela
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 24-02-2010 22:04
# Ligazón permanente a este artigo
Dou e darei as clases en galego
CAMPAÑA NAS ESCOLAS DO PAÍS

Como integrante da plataforma Queremos Galego, a CIG-Ensino inicia unha campaña de recollida de pronunciamentos do profesorado a prol das aulas na nosa lingua.

Redacción VIEIROS - 11:15 19/02/2010


"Hoxe aínda están en activo as profesoras e os profesores que, no seu día, desafiaron a ditadura franquista dando aulas en galego, ao igual que outras e outros docentes que chegaron a ser sancionados, nos anos 80, por transmitir os seus coñecementos na nosa lingua". Recórdano desde a CIG-Ensino, subliñando a tradición de implicación activa da comunidade educativa galega en favor da galeguización do ensino.

Con esa realidade na memoria, a formación sindical emprende unha iniciativa vencellada á Plataforma Queremos Galego e ás mobilizacións contra o decreto sobre as linguas no ensino impulsado polo actual Goberno. Así, a CIG deseñou unha campaña dirixida ao profesorado para que se visibilice o rexeitamento ao decreto e se expoña "a decisión inequívoca de continuar a dar aulas en galego, tal e como se viña facendo até o de agora". "Foi o profesorado galego quen, coa súa vontade e esforzo, conseguiu os avances que até o de agora se deron na normalización do noso idioma no ensino", defenden.


De seguido tedes o escrito da plataforma Queremos Galego explicando a iniciativa e a carta para que cada un pode copiar e asinar para enviar á propia plataforma.


Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 19-02-2010 16:59
# Ligazón permanente a este artigo
Meditación no Día Internacional da lingua materna
PLÁCIDO LIZANCOS SANTOS - Galicia Hoxe

Prohibistes o galego nas escolas para producir no espírito dos nosos rapaces un complexo de inferioridade...

Castelao, "Sempre en Galiza"


Cando morre un idioma -di Vilar Ponte- morre un pobo. Polo tanto, a lingua é o instrumento para a recuperación da identidade e esencia do noso pobo. Para non desaparecermos. Xa que logo a nosa lingua é o noso DNI. E o principal medio de expresión cos demais. O Estatuto galego di que o galego é a lingua propia de Galicia. E dentro da nosa Autonomía é tan oficial coma o castelán. É certo que o castelán é lingua oficial xuntamente co galego, pero a esta última temos que lle dar especial protección e tratamento coma patrimonio cultural colectivo do noso pobo. É certo tamén que a lingua materna non é en todas as partes o galego. Nestes casos hai que adoptar unha actitude de respecto. Debemos evitar en todo momento discriminacións baseadas no uso da lingua. O amor a ambas xunto cunha fina sensibilidade é un elemento que axuda a eliminar as barreiras efectivas que impiden a normalización do galego.

Non o esquezamos. O galego non se pode falar e escribir só un día ó ano coma o Día das Letras Galegas. "O idioma é unha obra de arte feita con amor, con dor e con ledicia polos nosos antergos que nós temos a obriga de adaptala ás características do noso tempo" (Castelao).

O carácter dun pobo, no que ten de máis íntimo e peculiar, amásase coa fariña entrañable das palabras. A lingua é un patrimonio precioso que ten que suscitar o noso agradecemento, o noso respecto. Respecto que nos espíritos sensibles, nos espíritos capaces de sintonizar o palpito da creación orixinal -como di o académico Torres Queiruga- pode mesmo chegar á veneración, ó estremecemento sagrado ante a soleira do misterio.

A lingua, rapaces e rapazas, é iso que nos sustenta, o substrato espiritual sobre o que pouco a pouco, a forza de cariños e pedagoxías, se vai edificando a nosa personalidade. Hai momentos nos que esa lingua que nos sustenta, que sustentou os nosos avós, e que nós non podemos deixar perder, pide ser sustentada por nós.

A ninguén se lle oculta que a nosa lingua, o noso idioma galego séntese ameazado. Está en xogo o futuro da nosa palabra, do noso acento no Parlamento, na radio e na televisión. Temos, tendes alumnos galegos nas vosas mans o destino da propia lingua galega. Hai a quen non lle importa nada a normativización da lingua e menos aínda a súa normalización. O arranque xeneroso de tantos que hoxe en Galicia se decidiron ó emprego normal do galego está ameazado polos que o favorecen para normativizalo. Non podemos cometer co galego faltas que non nos atreveriamos con outras linguas máis oficiais. A estas deféndeas o prestixio da súa presión social. O galego está entregado á nosa xenerosidade, debemos preocuparnos de mellorar a nosa gramática, de enriquecer o noso vocabulario, de perfeccionar a nosa escritura. Pensemos que o noso idioma aguantou a longa sede do exilio e o peso amargo dos desprezos. A nosa lingua, queridos mestres, queridos alumnos, alumnas, espera de nosoutros apoio e protección.
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 18-02-2010 19:23
# Ligazón permanente a este artigo
Hai que animar o caderno, que xa levamos tempo un pouco deprimidos.
Aproveitando que a Luar na Lubre lle veñen de dar o Premio da Academia das Artes e as Ciencias da Música ao mellor álbum de música tradicional, velaí o que poida que sexa o tema que máis os define: O son do ar.


Comentarios (0) - Categoría: Música galega e vídeos - Publicado o 18-02-2010 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
A Xunta desoe todas as propostas que Anxo Lorenzo facía hai un ano para a lingua
Rexeita as recomendacións que varios expertos, entre eles a o actual secretario xeral, facían para a política lingüística desta lexislatura
MIGUEL PARDO - Xornal.com - Actualizado 17/02/2010 - 01:16 h.


Nin á Real Academia Galega, nin ao Consello da Cultura Galega, nin á oposición, nin aos sindicatos, nin á comunidade escolar... A Xunta vai por libre na súa política lingüística e desoe calquera tipo de recomendación sobre o idioma. Tamén, incluso, as que o seu actual secretario xeral na materia, Anxo Lorenzo, facía hai un ano nun extenso informe da Comisión Técnica do Centro de Documentación Socioloingüísitica de Galicia (CDSG).
Aquel informe, que analizaba a política lingüística do bipartito e facía múltiples propostas para esta lexislatura, viña avalado pola sinatura de varios expertos dunha comisión na que se atopaban, entre outros, Henrique Monteagudo, Agustín Fernández Paz, Nel Vidal ou o propio Anxo Lorenzo, actual secreterio xeral de Política Lingüística. O texto era moi crítico co anterior Goberno da Xunta, aínda que louvaba algunha das accións 
desenvolvidas, e propoñía outras moitas que mellorasen a situación do galego na sociedade.
Non só non se levou a cabo ningunha das recomendacións, senón que se desfixo todo o que os expertos, incluído o propio Anxo Lorenzo, consideraban positivo da anterior Administración, tal e como denuncia un dos asinantes daquel texto.
O informe do CDSG louvaba o feito de que a Política Lingüística pasase dunha Dirección Xeral dependente da Consellería de Educación a unha Secretaría Xeral en Presidencia, o que lle daba unha incidencia transversal en todo o Goberno. A nova Xunta non tardou nada en devolvela a onde estaba, pasando a depender do departamento que dirixe Jesús Vázquez. As Galescolas, outro dos proxectos destacados, desapareceron para dar paso ás Galiñas Azuis e mudar a súa filosofía de promoción lingüística entre 0 e 3 anos. Por non falar do Decreto 124/2007 do galego no sistema educativo, destacado como positivo polo CDSG e que agora será substituído polo decreto do plurilingüismo, malia que o propio Anxo Lorenzo consideraba “priorizable” a aplicación da norma do bipartito para a recuperación do idioma.
É curioso comprobar como todo o considerado positivo polo CDSG do Consello da Cultura Galega foi desfeito pola nova Xunta nos primeiros meses en San Caetano. Tamén a modificación do artigo 35 da Lei de función pública, que establecía a obriga de todos os empregados públicos de realizaren cando menos unha proba das do proceso selectivo en galego. En xuño do pasado ano, o Goberno modificou pola vía de urxencia este artigo e retirou a proba en galego nos procesos selectivos. Do mesmo xeito, o informe destaca “o respecto dos dereitos lingüísticos” fixada no proxecto dunha lei do comercio que non se chegou a aprobar na lexislatura e que foi paralizada polo PP.

MANTER TODO O NEGATIVO
Pero o informe aprobado por Anxo Lorenzo tamén era crítico coa política levada a cabo polo bipartito e propoñía varias accións para mellorar a situación da lingua galega. A resposta deste novo Goberno non foi outra que “manter todo o que xa se consideraba negativo e non aplicar nada do que se recomendaba”, explica un dos expertos.
Así, o CDSG criticaba a escasa dotación orzamentaria para a política lingüística, así como o insuficiente persoal e estrutura da Secretaría Xeral. Desde a chegada do PP ao poder, o orzamento reduciuse para 2010 nun 20%, ao igual que a cantidade de persoal.
Igual ocorre coa falta de orixinalidade nos conceptos que criticaba o CDSG e que seguen sendo os mesmos nas partidas orzamentarias. Ademais, entre outros aspectos, os expertos criticaban a non constitución do Consorcio de Planificación Lingüística, malia ser un proxecto aprobado e anunciado en diferentes ocasións polo bipartito. Anxo Lorenzo, ao pouco da súa chegada ao cargo, anunciou a creación dunha Rede de Dinamización Lingüística, sen ser unha entidade formalmente constituída, e desbotou en calquera caso contituír o consorcio.
O mesmo caso fixo á Xunta á recomendación na que o CDSG pedía cambios nas validacións dos certificados de lingua galega (Celga) ou unha maior profesionalización do sistema de formación en lingua. Nada cambiou malia as peticións dos colectivos implicados.
Do mesmo xeito, o CDSG solicitaba que o Goberno desenvolvese “unha política lingüística activa e participativa que teña por obxectivo o incremento do uso e prestixio da lingua galega en todos os ámbitos” e pedía tamén que “dirixise e coordinase unha acción transversal para o conxunto da Xunta”. A Administración, no entanto, non realiza ningún tipo de acción transversal e o uso do castelán nas súas intervencións públicas e máis que habitual en máis dun conselleiro.
As solicitudes non acababan aí, xa que o Centro de Documentación Sociolingüística de Galicia pedía que a Xunta destinase máis recursos para a Política Lingüística, concretamente, que a dotación alcanzase un mínimo do 0,3% do orzamento total da Administración. Lonxe de achegarse, o presuposto para este ámbito descendeu un 20%, mentres que a cantidade destinada á Secretaría Xeral (SXPL) tan só supón o 0,137% do orzamento total.
Xa por último, o CDSG reclaman “artellar mecanismos de participación social e que a SXPL traballe da man con todas aquelas entidades e sectores implicados no incremento do uso e prestixio da lingua galega en todos os ámbitos”. “Sumar esforzos é imprescindíbel”, dicían. Moi lonxe disto, a Xunta non atende a proposta ningunha, nin ás da Academia, nin ás do Consello da Cultura, nin aos profesores, nin ás de Anxo Lorenzo. Chégalles coa “minoría silenciosa das urnas”.
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 17-02-2010 10:47
# Ligazón permanente a este artigo
Declaración de AGAPEMA sobre as Bases do Decreto do Plurilingüismo no Ensino non Universitario de Galicia
A Asociación Galega do Profesorado de Educación Matemática (AGAPEMA), reunida en Asemblea Ordinaria o 6 de febreiro de 2010, ante a exposición pública das Bases do Decreto do Plurilingüismo no Ensino non Universitario de Galicia e considerando que afecta directamente ao tratamento das competencias básicas na nosa materia, decide pronunciarse nos seguintes termos:



1. Non existe criterio pedagóxico ningún para o desenvolvemento da competencia matemática no que
as nais e pais podan sustentar a escolla lingüística que se lles suxire nas ditas bases. O mantemento da dita escolla podería, porén, impedirlle ao alumnado comprender e desenvolver a Ciencia en lingua galega.

2. Ao abeiro do decreto do uso e promoción do galego en vigor, a materia de matemáticas exerceu de canle difusora do vocabulario técnico e das estruturas formais propias do coñecemento matemático en lingua galega. Unha terminoloxía que, doutro xeito, nunca tería chegado ao alumnado nin, por extensión, á sociedade da que forma parte. Consideramos fundamental este labor divulgativo do profesorado de matemáticas para a ubicación da lingua galega nos ámbitos científicos e, daquela, para a súa promoción, para o seu prestixio social e, en definitiva, para o seu uso en liberdade.

3. Durante estes últimos anos tanto o profesorado de matemáticas como as industrias editoriais veñen
de realizar un esforzo creativo e de recompilación de recursos didácticos para o ensino das matemáticas en lingua galega. Estes materiais, adaptados ao noso currículo e as nosas circunstancias socio-económicas, parten do propio contexto e realidade do alumnado, o que permite
que a aprendizaxe das matemáticas poida desenvolverse coas máximas garantías de calidade.

4. Na materia de matemáticas o tratamento da competencia lingüística ten características propias como son a precisión na linguaxe, a súa concisión, a súa falta de ambigüidade e o exercicio esixente da comprensión lectora na resolución de problemas. Como profesoras e profesores de matemáticas acreditamos que, de maneira xeralizada en núcleos urbanos, existe un grande desequilibrio da competencia lingüística en lingua galega do alumnado con respecto á competencia lingüística en lingua castelá, en favor desta. Un desequilibrio do que as administracións educativas deben ser conscientes para dispoñeren as medidas que correspondan baseándose exclusivamente en criterios
técnicos de carácter pedagóxico e sociolingüístico, e dar así cumprimento á lexislación vixente.

5. Dende a nosa experiencia docente observamos que o uso vehicular da lingua galega na materia de
matemáticas foi recibido positivamente pola maior parte do alumnado, tanto castelán como galego
falante, e que, lonxe de supoñer un atranco á hora de adquirir os coñecementos matemáticos,
permítelle ao alumnado mellorar as súas competencias lingüísticas.

6. Con relación á vehicularización da nosa materia nunha lingua estranxeira consideramos que, para
que non incida negativamente no desenvolvemento da competencia matemática, debe realizarse nos
casos en que os centros dispoñan dos recursos necesarios para facelo, con profesorado de
matemáticas cualificado nesa lingua estranxeira, con carácter voluntario e cunha alternativa nunha
lingua oficial para que a atención á diversidade fique garantida.

En Santiago de Compostela, a 6 de febreiro de 2010.

Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 17-02-2010 10:17
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
Caderno da Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra








clocks for websitecontadores web


anuncia o portal na túa web




O meu perfil
cequipnormalizacion@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

© by Abertal