Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra


Enrique del Bosque - De cruzadas lingüísticas
Vieiros 12:31 28/01/2009


As linguas non teñen dereitos, só os individuos. Temos dereito a elixir a lingua dos nosos fillos no sistema educativo. Eis os dous lemas recorrentes cos que algúns grupos semellan ter descuberto o ariete para turrar contra o lexítimo dereito a normalizar a nosa lingua. Porén, nas dúas aseveracións, agóchase un engano, unha falsedade que, a forza de se repetir, procura esburacar na opinión pública até situarse nunha posición de comodidade argumental. Cómpre desenmascarar esta grande impostura, esta ofensiva ruín por parte daqueles que están acubillados no castelán por centos de anos de imposición, de prohibición e de persecución lingüística.

A primeira asertación descoñece, ou quer descoñecer, unha nova categoría na evolución dos dereitos -seica son antievolucionistas- e que configura os chamados dereitos colectivos, de solidariedade ou dereitos de terceira xeración. Na historia e expansión dos dereitos humanos achamos unha primeira xeración constituída polos dereitos fundamentais de liberdade (expresión, asociación, residencia, opinión, manifestación, etc.) e unha segunda xeración conformada polos dereitos de igualdade (económicos, sociais, culturais, educativos, sanitarios, etc.). A categoría dos dereitos colectivos integra dereitos como os da paz, a un medio ambiente saudábel, a protección dos consumidores, o dereito ao desenvolvemento, ao goce sobre os patrimonios comúns e os espazos públicos, ás identidades colectivas, a protección das diversidades culturais, a libre determinación, etc. Estes dereitos predícanse dunha colectividade, non de individuos illados; non equivalen á suma dos dereitos individuais dos membros do grupo, senón que garanten e protexen o acceso a bens cun valor xurídico colectivo. Se os dereitos humanos de primeira e segunda xeración tamén incorporan contidos colectivos, estes son esencialmente dos individuos, namentres os de terceira xeración non se poden realizar máis que a través dunha acción colectiva ou comunitaria, dunha acción solidaria ou concertada de todos os estamentos sociais e, xa que logo, son de titularidade colectiva. Outra fasquía é que estes dereitos, gozados conxuntamente, crean as condicións que posibilitan o exercicio de dereitos individuais (por exemplo os dereitos colectivos dos pobos indíxenas amparan o dereito individual ao desenvolvemento social e cultural de cada membro). A realidade dos dereitos colectivos xa non é refugada nin polos enfoques liberais máis rancios, tendo en conta a súa plasmación e recoñecemento nas resolucións, pactos e declaracións internacionais.

Nas comunidades con lingua propia, a liberdade non é un sumatorio de liberdades individuais, senón que acada caracteres comunitarios onde os poderes públicos deben garantir e protexer este ben colectivo institucionalizando a lingua do grupo como oficial, regulamentando e pulando polo seu aprendizaxe e uso público, así como procurar a súa conservación e existencia. Isto sucede así desde España a Xapón pasando por todos os meridianos. Os poderes públicos recoñecen e exclúen dereitos en razón da cidadanía, que implica a pertenza a un grupo; a meirande parte dos dereitos gózanse non por ser un individuo, senón por pertencer a un determinado Estado.

Son estes cruzados lingüísticos con trastorno bipolar tan coherentes e honestos como predican? Como xustifican a discriminación entre individuos pertencentes a un grupo e os alleos ao mesmo se o único considerado real é o individuo? Por que non son consecuentemente universalistas e rexeitan os liames do seu Estado co outorgamento de dereitos e deberes? Porque, que eu saiba, a Constitución española premia e fornece de prerrogativas a unha concreta lingua, chegando a proclamar a obrigatoriedade do seu coñecemento o que debería proer o seu xorne liberal. Un galego non goza do dereito a recibir o ensino na súa lingua fóra do seu territorio, en troca pode impórse a obrigatoriedade do castelán na Galiza; desde logo aquí non prevalece o individuo como tal. É falso que defendan ao individuo universal, defenden ao individuo nacional español protexido e privilexiado por unha norma que define un ámbito de aplicación territorial, que é o Estado e aplicable a un colectivo, non a individualidades, que son os que teñen esa cidadanía. Se, como din eles, as linguas non gozan de dereitos o castelán non debe ser unha lingua. Son uns auténticos cínicos, universalistas de escaparate e cosmopaletos de espírito.

Ao respecto do segundo aserto, o dereito á elección da lingua no sistema educativo, reclaman a segregación lingüística, o aparheid cultural, nun territorio, nun país, nun pobo que ten unha língua propia e recoñecida legalmente. Pretenden que haxa galegos privados de coñecer a súa língua e cultura. Por suposto que se logran convencer de que o ser galego non existe, nin o español, nin o chino poderíamos entender algo, máis non a teima españolizante. Moito sospeito de que para eles os pobos existen, só que xerarquizados, e o "ser" español debe estar uns chanzos por riba na súa consideración. Co apartheid non persiguen a realización dun dereito, senón un xenocidio cultural nunha terra que ten que pedir permiso para falar, mendigar para pode ler, e pagar para escoitar no seu idioma. Mais o cómico desta troupe é que saben que non hai norma nin tribunal que os ampare. Certo que non!, non teñen dereito á elección da lingua no sistema educativo. O Tribunal Constitucional nas sentenzas 195/1989, 19/1990, e 337/1994 veu a confirmar, ao igual que o Tribunal Europeu de Dereitos Humanos, que o dereito á educación non inclúe o dereito dos pais a que os seus fillos reciban a ensinanza na lingua da súa preferencia. Con posterioridade a estas sentenzas, grupos de pais e nais de Catalunya e de Galiza solicitaron das correspondentes Administracións educativas o recoñecemento do dereito a que a ensinanza dos seus fillos fose impartida exclusivamente en castelán; as pretensións destes grupos foron desestimadas por sentenzas do Tribunal Supremo, de 17 de abril de 1996 e de 28 de abriil de 2000, en base á doutrina do Constitucional.

Por último e brevemente unha mostra máis da cativez moral destes cruzados son as críticas aos orzamentos para a promoción do noso idioma. Oubean contra as faragullas e aplauden os investimentos multimillonarios do Estado no Instituto Cervantes como embaixada da lingua española por todo o mundo. Aínda andarán na sagrada misión civilizadora que as potenciais coloniais se atribuían para conducir os destinos dos seus sometidos?
Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 29-01-2009 10:20
# Ligazón permanente a este artigo
Espazos para falar

Descubrirmos que hai outros é o resultado dunha viaxe arredor dun mesmo ... e este labor pode ser realizado polos nosos pícaros e pícaras desde as idades temperás. O espello reflictirá, en medio dun ambiente festivo, que hai máis, que non son o único.
Acadarmos ese espazo no que os falares de nenos xogando usando a lingua propia é unha regalía na nosa comarca e é merecente dos maiores esforzos.
Nesta actividade o lúdico é o fundamental.

Grupo de rapaces de 0/9 anos: reunións semanais e encontros en distintos concellos da comarca. Estes encontros serán realizados nun ambiente festivo polo que haberá contacontos, títeres...


A COORDENADORA E A GALERÍA SARGADELOS FERROL na procura de buscar ESPAZOS PARA FALAR inician unha serie de actividades que se van realizar no local da Galeria en Ferrol. e que podedes ver na imaxe de arriba.
Bases da convocatoria

A convocatoria da campaña, que é de ámbito comarcal e gratuíta, ríxese polas seguintes bases:

Condicións de participación:

1. A convocatoria está aberta a nen@s de 0-8/9 anos, sempre que veñan acompañados do pai, nai ou titor.
2. As actividades de animación á lectura desenvolveranse un sábado de cada mes (preferiblemente o primeiro), de 11.00-12.00h e de 12.00-13.00h tendo en conta a idade dos pequen@s.
3. O número máximo de nen@s para cada quenda será de 25, admitidos por rigorosa orde de inscrición.
4. O idioma empregado será única e exclusivamente o galego para a totalidade das actividades deseñadas.
5. O número e tipo de actividade a realizar é sensible ás suxerencias dos pais e dos nen@s.

A participación nesta actividade dará dereito a posuír un CARNÉ DE LECTOR, expedido pola GALERÍA SARGADELOS FERROL, que entre outras vantaxes ofreceralle un 5% de desconto ao mercar libros ao titular do mesmo.

A solicitude de inscrición formalizarase no Formulario de inscripción, que se adxunta nestas bases, convintemente recheado. Depositarase na GALERÍA SARGADELOS FERROL, considerándose válida a enviada por correo antes da data mencionada.

A participación nesta convocatoria implica a total aceptación destas bases. A dirección da galería resolverá as incidencias non contempladas nestas bases.


FORMULARIO DE INSCRIPCIÓN



DATOS PERSOAIS DOS NEN@S:

Nome e apelidos: …………………………………………………………………………….
Enderezo: ……………………………………………………………………………………….
Localidade e código postal: ……………………………………………………….
Teléfono: …………………………………………………………………………………………
Idade: …………………………………………………………………………………………….
Curso que estuda actualmente: ………………………………………………….
Quenda: …………………………………………………………………………………………….


DATOS PERSOAIS DOS PAIS:

Nome e apelidos: …………………………………………………………………………….
DNI: ………………………………………………………………………………………………….
Enderezo:(consignar no caso de que sexa diferente ao d@ nen@)
………………………………………………………………………………………………………….
Localidade e código postal: ……………………………………………………….
Teléfono: ………………………………………………………………………………………….


DATA: ……………………………………………………………………………….
NÚMERO DE INSCRICIÓN: …………………………………………….……
SINATURA E SELO:
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 28-01-2009 18:40
# Ligazón permanente a este artigo
Todas as linguas parten dunha situación semellante á nosa, agás o inglés
Entrevista a Cristina Gomis Parada, unha das responsábeis de Tagen Ata, empresa que contribuíu ao desenvolvemento do corrector de linguaxe sexista Exeria.

M. del Río - 12:30 25/01/2009


O pasado luns presentouse Exeria, unha innovadora ferramenta informática, que se integra no paquete ofimático OpenOffice.org para analizar textos e propoñer solucións non sexistas. En principio está especializada en linguaxe administrativa. O nome do software procede dunha personaxe histórica galega, pioneira do século IV. Unha das empresas que interviu na creación de Exeria foi Tagen Ata, da que forma parte Cristina Gomis.

Vieiros: Cal é a traxectoria de Tagen Ata?

Cristina Gomis: Tagen Ata naceu hai case sete anos como unha empresa vinculada ao Software Libre. O seu principal compromiso é a difusión e a mellora do Software Libre, e o seu nexo común é a lingua. Difundimos e creamos ferramentas que lle poden dar un espazo ao galego no ámbito das TIC. Entón, a relación entre as novas tecnoloxías e a lingua é un dos ámbitos de traballo máis importantes para nós. Facemos labores de localización de software, de interacción co texto, proxectos de difusión do Software Libre, difusión social e novas tecnoloxías do ensino en liña do galego. Pretendemos sacarlle ao Software Libre toda a potencialidade para traballar co idioma, e tamén facemos localización e difusión de programas en galego. Estamos en contacto coas persoas usuarias, polo que comprobamos que o feito de que unha aplicación estea en galego dálle un valor á lingua. Hai que unir o positivo das novas tecnoloxías á cuestión do galego.

Como son as relacións entre os diferentes departamentos da empresa?

O traballo da lingua permite formar grupos de traballo transversais, con filólogos, informáticos... A transversabilidade é importante. Hai unha implicación persoal porque é un proxecto con vertente social, é unha cooperativa con participación a diversos niveis. O traballo faise nun nivel de igualdade para que a comunicación sexa efectiva entre as diferentes partes. Isto fai que o coñecemento teña que ser entendíbel e aproveitábel, entre todos, e é complicado filtrar os códigos que usan os filólogos, os informáticos... As persoas lingüistas téñense que achegar ás novas tecnoloxías e as programadoras á lingua. Ampliamos e compartimos o coñecemento entre as persoas integrantes de Tagen Ata.

En que medida contribúen ao desenvolvemento da sociedade da información en Galiza?

Tagen Ata colabora coa difusión da lingua vinculada ao Software Libre. Facemos fincapé en que toda innovación e mellora tense que difundir. As novas tecnoloxías só teñen sentido se se levan á sociedade. É a idea en abstracto do que para nós é importante. Temos experiencia neste campo: analizar o uso das aplicacións e en que redes sociais ten utilidade. Temos tamén unha vertente de traballo social, e o feito de poder introducir innovacións nos centros de ensino. A nosa preocupación polas cuestións de xénero e o que levou a facer Exeria vén por esta implicación social.

Que ten de novidade Exeria?

É Software Libre e interactúa co OpenOffice.org, algo que non facía ningunha das ferramentas semellantes que existían no Estado. Hai interacción gramatical, cunha análise morfolóxica por detrás. Non é unha ferramenta que funcione de xeito liñal, cunha simple correlación de palabras. Imaxin desenvolveu o motor e Tagen Ata as análises morfolóxicas. Os termos proceden do corpus da Administración, da lingua que se emprega a nivel administrativo, con arredor de 40 millóns de palabras. Analizouse a frecuencia de cada termo en sete mil casos, e seleccionáronse os mil máis utilizados. A filtraxe semántica foi a parte máis complicada, porque hai diferentes solucións posíbeis. É importante analizar a relación cos adxectivos, coas contraccións e o seu contexto.

Que criterios seguen á hora de facer traducións de software ou escoller terminoloxía?

Nas novas tecnoloxías xorden moitos termos. Non podemos agardar a que as institucións lingüísticas acepten todos para comezar a usalos. O feito de que uns termos se vaian asentando ou non depende da calidade e da coherencia da tradución. A nosa primeira contribución neste eido foi traducir o escritorio Gnome 2.16. O labor terminolóxico é moi importante. Cada aplicación é un mundo, por iso é importante facer unha investigación terminolóxica, onde tamén hai unha parte filolóxica e de análise dos usos dese termo, que se pode traducir ou non, como o caso de 'software'. É un proceso que leva tempo e é custoso, pero a finalidade é que a comunidade se poida aproveitar deste traballo, pola vocación de difusión do Sofware Libre.

Cal é a situación do galego nas novas tecnoloxías?

O índice de saúde dunha lingua nas novas tecnoloxías mídese polo número de persoas que colaboran nelas. As sociedades que teñen máis dinámica neste eido son as periféricas, como Camboxa ou Sudáfrica. Son as que están a desenvolver esta tecnoloxía, con moito traballo de innovación detrás. Depende da comunidade e de como se articula. En Galiza precísase máis masa crítica, de ámbitos como a universidade, que poden contribuír a enriquecer a comunidade e a distribuír roles, porque agora mesmo hai xente que ten que facer todo. As universidades están moi desvinculadas das novas tecnoloxías e do galego. Todo o traballo que estamos a facer levounos a desenvolver correctores, tradutores e ferramentas de tratamento lingüístico a través das novas tecnoloxías. Pero non estamos en situación de desigualdade. Todas as linguas parten dunha situación semellante á nosa, agás o inglés.
Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 26-01-2009 08:59
# Ligazón permanente a este artigo
Non quero usar a palabra único pero o galego debe ser o idioma normal da Administración
galicia hoxe

O ex conselleiro e voceiro de Xustiza do Grupo Popular Xesús Palmou e ex secretario xeral do PPdeG esta "convencido" de que Galicia terá un novo Estatuto a proxima lexislatura. Coida que non se reformou o voto emigrante "porque os Gobernos non lle deron importancia" e que "estar en torno ós 30 escanos" sería un descalabro para o partido

DIEGO E. BARROS . SANTIAGO


Con Xesús Palmou vanse 20 anos da historia parlamentaria de Galicia. O que fora conselleiro de Xustiza en varios gobernos de Manuel Fraga e secretario xeral do PPdeG entre 1999 e 2006 deixará o día 2 de marzo o seu escano no Hórreo. De falar tranquilo e sosegado di que non foi "unha sorpresa" a súa saída das listas da formación conservadora. "Péchase unha etapa da miña vida da que estou moi orgulloso por servir o meu país, pero ábrese outra igual de interesante", sinala. E avisa: "Estarei alí onde o partido queira que estea".

Máis da metade do grupo que saia do 1-M non terá nada que ver co fraguismo. Ábrese agora si unha nova era en Galicia?

É evidente que a etapa Fraga quedou pechada tras as últimas eleccións. Aínda así hai un nexo de continuidade no proxecto de centro galeguista que é o Partido Popular de Galicia. Cambian as persoas pero a esencia é a mesma, que marcou o mandato político na era Fraga e estou seguro que fará o propio na etapa de Alberto Núñez Feijóo.

Foron os últimos en presentar as súas listas. Máis problemas dos previstos?

Non houbo máis problemas dos previstos, pero efectivamente, desde a miña experiencia, a confección das listas é sempre un proceso complexo, en todos os partidos. Agora ó haber unha ampla renovación, con persoas que veñen desde o mundo civil, isto sempre supón un plus de complexidade e isto foi o que determinou que o proceso se alongase un pouco máis. Aínda así todo rematou satisfactoriamente e dentro do prazo.

En Ourense a renovación alcanza o 66% e mesmo o presidente provincial Xosé Luis Baltar amosou as súas reticencias. Ve na súa saída unha certa compensación?

Non. Estou convencido, porque así o sei tras as conversas con Alberto Núñez Feijóo, de que a miña saída non ten relación coa lista de Ourense. Hai quen atopa un certo paralelismo co caso de Roberto Castro, eramos os dous que levabamos 20 anos no Parlamento. Pero nada máis lonxe da realidade.

Galicia contará cun novo Estatuto independentemente de quen goberne?

Estou convencido de que si. O Estatuto debe ser o Estatuto de todos con independencia de quen goberne. Todos temos a obriga de facer un exercicio de consenso.

De que tipo, de máximos, de mínimos?

Será un Estatuto de máximos dentro da Constitución, o que é fundamental. Por utilizar palabras que se teñen escoitado nos últimos tempos, será un Estatuto de primeira.

Por que a lexislatura que se pecha non trouxo xa este Estatuto?

Porque non houbo unanimidade. E non a houbo porque estaban no Goberno dous socios con proxectos ditintos. Desde o BNG pretendíase que este Estatuto levara un apelido, o "Estatuto de Nación", o estatuto do BNG, e dáme a impresión de que o PSdeG se viu ante a disxuntiva de acadar o Estatuto ou seguir no Goberno. Ningún partido pode pretender que no novo Estatuto haxa un selo de identificación cunha formación política concreta.

Dúas forzas estatais e unha netamente galega. Farase en Galicia ou desde Madrid?

O Estatuto ten que facerse desde Galicia e para Galicia. Non hai máis solución que esa.

Nunca o galego foi motivo de disputa. Por que agora si?

O galego non debería ser nunca motivo de enfrontamento. Ó longo dos anos de Goberno do PP, non só de Fraga, senón que me remonto ós tempos de Fernández Albor, houbo unha vontade política clarísima de normalización do galego na política e na sociedade e aí está nas normas neste eido. Ese é o camiño. Traballar na liña de conseguir, sen imposicións, a normalización do uso do galego.

O actual decreto segue unha Lei de normalización aprobada coa unanimidade da Cámara cando o PPdeG gobernaba. Por que tanta belixerancia por parte do seu partido?

Eu entendo que Galicia ten dúas linguas oficiais e que as dúas deben ter o mesmo status de igualdade. Agora ben, se nun decreto se pon que cando menos o 50% da ensinanza será en galego, estase dicindo que tamén pode ser o 100%, e eu creo que esa é a pega. Se hai igualdade, o decreto debería dicir "o 50%". Eu fago estas reflexións desde a miña posición clara e coñecida de galego falante en todos os aspectos da miña vida e como persoa que defende a normalización do galego na sociedade. Creo que todos os funcionarios da administración galega teñen a obriga de coñecer e usar o galego, sen ningunha dúbida.

Debe de ser a única lingua da Administración?

Creo que o galego ten que ser a lingua de uso normal na administración galega. Non quero utilizar a palabra único pero debe ser o idioma de uso normal na Administración.

Vai ser arma de campaña?

Agardo que non porque creo que as tres forzas que se presentan teñen sentido común.


O señor Feijóo ven de prometer que se goberna introducirá o bilingüismo nas comunicacións da Xunta.

Eu non quero mostrar ningunha posición de discrepancia. O único que digo, e así foi ó longo destes últimos anos, é que o galego debe ser o idioma de uso normal na Administración galega. Sen prexuízos de que se un cidaán pide resposta en castelán non se lle dea.

Pero eso xa existe agora.

Por iso digo. Creo que esa é a cuestión. O lóxico, racional e de sentido común.

O voto emigrante sempre volve cada catro anos e o único que cambia son os actores.

No ano 2001 eu ofrecín un pacto en plena campaña para modificar o voto. Eu penso, como a maioría, que hai que conseguir un voto emigrante coas mesmas garantías que os que o fan desde Galcia.

Pero chegou 2005 e agora 2009 e estamos igual. Por que?

O problema é que esa cuestión non se pode resolver desde Galicia. Hai que facelo modificando a lei orgánica electoral.

En 2001 creo que gobernaba en Madrid e en Galicia o PP.

Si pero desde o PPdeG se fixo o ofrecemento e non se fixo e agora tampouco. Sería absolutamente lamentable que tiveramos un Goberno en Galicia con votos de escasa lexitimidade, con serias dúbidas. E non o digo porque estea agora no Goberno. Díxeno cando estaba na oposición. Urxe por hixiene democrática unha reforma da Loreg.

Insisto. Se todos están de acordo por que a reforma non se produciu aínda?

Porque quizais os Gobernos non lle deron a esa cuestión a importancia que desde o meu punto de vista ten. Falo por min mesmo. Non o fixo o PP en oito anos que gobernou. Outros partidos gobernaron vinte e dous.

Que se xoga o PPdeG o 1-M. Poden abrirse vellas feridas?

O PPdeG xógase gobernar ou non. Se o PP non ten maioría absoluta non hai risco de problemas. Creo que o partido está agora moi cohesionado en torno ó liderado de Núñez Feijóo. Salvo que se produza unha debacle cunha perda importante de escanos non hai risco de ningún tipo.

Cre que un resultado negativo pode afectarlle ó presidente nacional, Mariano Rajoy?

Creo que se se produce un descalabro, evidentemente afectaría en Galicia e en Madrid e, se iso pasa, é evidente que lle afectaría a Mariano Rajoy. Se non, non.

De momento ningunha enquisa lle dá ó PPdeG a maioría.

Coñezo algunhas que colocan o PPdeG moi preto da maioría absoluta pero lembro que hai catro anos nos daban peores resultados que agora e logo tivemos 37 escanos. Non digo que o PPdeG afronte estas elección botando foguetes pero si que temos a posibilidade de ter maioría absoluta.

En cantos escanos poderíase cifrar un descalabro?

Creo que estar en torno ós 30 escanos nos obrigaría a reflexionar.
Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 25-01-2009 17:56
# Ligazón permanente a este artigo
Hai que ser amablemente intransixentes
galicia hoxe



O mariñeiro afectivo

Francisco Fernández Rei, membro da Academia Galega, pensa que o futuro do idioma galego está nas mans da sociedade e que temos que ser "amablemente intransixentes"
LUPE GÓMEZ


O seu destino era traballar no mar, porque el vén dunha familia mariñeira. Francisco Fernández Rei (Fefiñáns, Cambados, 1952) segue soñando con esa soidade e tranquilidade inmensas que se sente no mar. É o membro máis novo da Real Academia Galega e segue mirando a vida, e a afectividade da lingua galega, como un mariñeiro. Sabe moito, estuda moito e nunca deixou de ser unha persoa humilde. Confesa que segue estando "cos perdedores e cos románticos." Cre que o idioma galego, neste mundo complicado e globalizado, se converte "nun plus que temos, e tamén nun negocio". Criouse en Cambados, no barrio do poeta Cabanillas, oíndo falar de naufraxios, porque o mar era rico pero tamén era duro.

Leva a Galicia no corazón, gústalle ler poesía e ten os pés na terra.

Por que es filólogo? Por amor ás palabras?

Eu estaba destinado para ser mariñeiro. Meu pai era mariñeiro e miña nai era peixeira. Ese era o camiño. Unha mestra díxolle a miña nai que "o rapaz valía un pouco". Entrei na Universidade con 16 anos. Fixen Filosofía e Letras. Non sabería dicir por que entrei en Filoloxía Románica. Tiña materias optativas de galego. Deume clases Carvalho Calero. Quería ter por primeira vez algunha materia na que puidera oír e usar a miña lingua.


Falaches galego dende sempre, dende neno?

Nacín en Cambados e son dun barrio que se chama Fefiñáns. Alí todos eramos galegofalantes. Sería inconcibible, cando eu era mociño, que meus pais me falasen en castelán. Xente que tiña un oficio en terra podería falar castelán, pero a xente do mar falaba galego. Na escola eramos practicamente todos galegofalantes. Nas nosas casas non había libros. Os libros eran as patelas, as cestas do peixe, os angazos e os sachos. Na miña casa había un só libro, unha Historia de Cambados, e miña nai gardábao porque pensaba que era de Cabanillas.

Como lembras aquel Cambados da túa infancia?

Recordo un ambiente mariñeiro. Alí a marea cando baixa, baixa moito. O espazo non era só o que está en terra, senón que era ese espazo inmenso que queda seco mentres non volve a marea. Hai moitísimas Galicias. Descubrín a Galicia labrega cando a percorrín para facer as enquisas do Atlas Sociolingüístico Galego. As diferentes formas de ver as estacións. Para nós o outono viña con esas mareas grandes que viñan en setembro e traían moito argazo. Os mariñeiros empezaban a preparar os rastros. Era un rebumbio de xente. As casas eran moi pequeniñas. Case vivías na rúa.

Es galego de corazón e galego de nación?

Galicia é a miña patria, a miña lingua e a miña maneira de ver o mundo. Fun descubrindo a Galicia pola miña conta. Eu non tiven un tío cura ou un papá con biblioteca. Descubrín Galicia cando a palpei fisicamente, e por suposto na Universidade en Santiago. Facendo as enquisas para o Atlas Sociolingüístico Galego descubrín o meu idioma, as moitas maneiras de falalo, a nosa gastronomía, a nosa arte e a psicoloxía da Galicia do interior.

Son moi distintas a Galicia labrega e a Galicia mariñeira?

Crieime na Galicia mariñeira oíndo falar de naufraxios. O teu pai sae ao mar e túa nai vai coller peixe e hai días que non gañas nada. Iso crea unha psicoloxía. Non se pasaba fame. O mar é tan rico que nunca pasabas fame. Tamén a terra era rica. Cando empezou a monstruosidade do Prestige meu pai dixo "aquí nunca se pasou fame".

O mar é a metáfora da liberdade?

No mar, as posibilidades que tes de ir cara a un lado ou cara a outro son infinitas. É a sensación de soidade e tranquilidade. Eu si fun ao mar e recórdoo como algo impresionante. Eu era un señorito e tiña mans de señorito pero traballaba no mar como calquera. Ese mes que andei ao mar lembro o silencio total, e traballar só de noite. Era un relax moi grande. Gústame andar de vez en cando en dorna. Evádes- te de todo.


No teu discurso de entrada na Real Academia Galega falaches do mar en Manuel Antonio e en Ramón Cabanillas.

Quixen tentar explicar por que non existe un poemario "do mar asoballado" ou unhas "memorias dun neno mariñeiro". Quixen preguntarme por que Cabanillas, que escribiu Da terra asoballada, tiña tan pouco mar. Por que hai tan pouco mar na cultura galega? Por que non se lle canta a ese mundo no que un se criou? O mar de Manuel Antonio era un mar nunca visto por ninguén. O mar permitíalle manifestar a súa arela de liberdade.

O Instituto da Lingua Galega fai un traballo valioso e interesante?

O ILGA naceu no ano 1971, e eu entrei como bolseiro no 1973, cando Constantino García facía recollida de léxico. Dende o ano 1974 ,o ILGA é a miña segunda casa. Teño unha terceira casa que é a revista A trabe de ouro. A miña cuarta casa serían as Redes Escarlata. Levo 36 anos no ILGA investigando e traballando. Aí aprendín a descubrir o galego.

Que é o que admiras do intelectual e escritor Xosé Luís Méndez Ferrín?

Dicir que é o mellor escritor galego vivo é un tópico, e é máis ca iso. É un dos pensadores e políticos que forxou o que hoxe somos. É a semente da nación soñada, a semente da patria liberada e da República Galega que eu soño. Como creador ten claro que hai que facer literatura orixinal pero sempre partindo de aquí, cos pés na terra. É un dos grandes construtores de lingua porque bebe da gran tradición literaria e da lingua oral.

Os galefofalantes vivimos unha situación normalizada?

Non a vivimos porque neste país o idioma non é normal. O pouco ou moito que temos de normalización lingüística non é máis que o resultado dun esforzo épico de moita xente. Como pai de nenos galegofalantes sei o duro que é sacar adiante nenos galegofalantes no Santiago de hai 20 ou 30 anos. Segue sendo duro agora. O contorno acaba sendo bilingüe. Paréceme un auténtico cinismo dicir que o castelán aquí está en perigo. Como nacionalista apartidario que son, teño claro que o motor da dignificación do galego foi o nacionalismo. Temos que ser amablemente intransixentes.


Que relación hai entre a lingua e a política?

O que non é bo é que se siga identificando lingua e nacionalismo. O nacionalismo ten que seguir sendo o motor, pero a lingua galega non é do nacionalismo. A lingua é de todos os galegos. Coñezo alcaldes non nacionalistas que fan un labor impresionante a favor do galego. O nacionalismo sociolóxico, ese sentimento, foi o motor. Hai territorios liberados no uso da lingua, como son a literatura e a música.


Ti miras con esperanza o futuro da lingua galega?

O futuro da lingua está nas mans dos políticos e nas mans da sociedade. Hai que aplicar a lexislación que hai e a nosa función é esixirlles aos políticos. O castelán segue tendo un prestixio inmenso. O gran problema é a perda da transmisión xeracional do galego. Ten que haber máis discriminación positiva para o galego. Os que vivimos en Santiago non nos podemos queixar porque aquí vives con certa normalidade. Podes ir ao Auditorio e tes o libreto en galego. Poden poñerche unha multa en galego. Aquí vives nun certo oasis. O idioma é o principal sinal de identidade do pobo galego.
Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 24-01-2009 21:10
# Ligazón permanente a este artigo
Salón do Libro de Pontevedra
Recibido da AS-PG


O día 1 de febreiro comeza unha nova edición do Salón do Libro Infantil e Xuvenil de Pontevedra. Este ano o tema do salón serán as historias de amor. Como cada ano, dentro das iniciativas que se presentan vanse realizar catro cursos para o profesorado nos que podes inscribirte directamente dende nosa web no apartado de formación.

Obradoiro de Animación á lectura
Por Ana García Castellano
(do 2 ao 6 de febreiro de 17 a 19h)
Contidos
-Conceptos básicos de animación a lectura
-Qué facer cos textos
-O adulto como mediador.
-Recomendacións Xerais para facilitar a creación do gusto pola lectura.

Obradoiro de Música
Por Xabier Díaz
(do 2 ao 6 de febreiro de 17 a 19h)
Contidos
-Técnicas de respiración, canto e percusión
-Aprendizaxe de difentes cantos: Muiñeira, Cantos de Nadal, Pasodoble, Rumba, Reis de Toutón

Obradoiro de Blogs e literatura
Por Manuel Bragado, Agustín Fernández Paz, Lara Bacelo, Manuel Forcadela, Sonia Díaz, Ánxos Sumai, Sechu Sende, Carlos Santiago, Cristina Villarmea e Xosé Tomás
(do 2 ao 6 de febreiro de 17 a 19h)
Contidos
-O blog como medio de escritura.
-O blog como ferramenta de promoción de unha obra literaria.
- Escritura ó ritmo do chat, o blog e internet como vía de creación e utilización na dinamización de actividades en centros de ensino

Conferencias

Martes, 3. 19,30. Conferencia: “Con moitas palabras rima a palabra amor”, Joao Pedro Messeder
Mércores 4. 19,30. Mesa redonda: “literatura e medios, unha historia de desamor?”
Xesús Fraga, Óscar López, Javier Lostalé, Winston Manrique, Iago Martínez
Xoves 5. 19,30. Conferencia “Era un amor de neno: As paixóns prohibidas na literatura fantil" Teresa Moure

Obradoiro de achegamento a Banda Deseñada
Por Rafael Tenorio, Julio Iglesias Braña, KiKo Dasilva, Marcos Farrajota, Francisco Paradelo, David Rubin, Pascual Ferry, Fran Bueno
(do 9 ao 13 de febreiro de 17 a 19h)
Contidos
-Historia da banda deseñada
-Aplicacións didácticas da Banda Deseñada. Posibilidades e recursos.
-Xéneros e formatos

Conferencias

Venres 13. 19,30h Mesa redonda: Superheroes: BD para rapaces
(David Rubín, Pasqual Ferry, Fran Bueno)

Obradoiros gratuitos
Solicitada a homologación á Consellería de Educación por 13 horas para todos os obradoiros e 11 horas para o obradoiro de Achegamento á Banda Deseñada

Asociación Socio-Pedagóxica Galega
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 24-01-2009 21:01
# Ligazón permanente a este artigo
Nós non temos a responsabilidade de comprobar o cumprimento do Decreto do Galego no Ensino
Entrevista

[GZnación / Rafa Mouzo/ 14 Xan 09]


A Secretaria Xeral de Política Lingüística, Marisol López, fai un repaso para GZNación do labor desenvolvido polo seu departamento na lexislatura que está a piques de rematar. Aborda o tema do decreto do ensino e a lingua no mundo da xustiza, ademais de valorar a aparición de entidades como Galicia Bilingüe, que denuncian que o idioma español está en perigo en Galiza.

- Que valoración global faría do departamento que vostede dirixe nesta lexislatura?

Evidentemente teño que facer unha valoración positiva. Cando nós chegamos aquí, o departamento dependía de Educación, e o que logramos neste período foi transformalo nun departamento transversal. Movémonos no que son as liñas do Plan Xeral de Normalización Lingüística, e que si temos claro é que ese plan, que era ambicioso e consensuado, é obvio que non é posible desenvolvelo nos tres anos e medio, nunha lexislatura en definitiva. Pero fixéronse cousas moi positivas, cambiouse a imaxe da Secretaría. Estamos nesa liña de tentar recuperar, ou que non se produza esa ruptura de transmisión familiar. E nesa liña temos a maior parte dos proxectos. E logo está a parte de formación; asentamos o novo modelo de formación para adultos, que cumpre cos estandars europeos.

- As políticas que desenvolveu a Secretaría de Política Lingüística nestes tres anos e medio serviron para que crecese o número de falantes en galego?

Digamos que unha das características que ten o noso departamento é que non é medible en tan pouco tempo. Eu creo que realmente estamos no bo camiño. O galego tivo, e creo que cada vez ten menos un problema, que é a falta de valoración, a falta de autoestima por parte dos falantes. Iso que ocorre que é que unha persoa que fala normalmente galego, e sen embargo ante unha persoa que lle fala en castelán cambia automaticamente de lingua. Entón, esa persoa e ese tipo de autoestima e na que estamos traballando e poñendo en valor á lingua. Entón, logramos máis falantes? Eu creo que estamos nese camiño, pero é imposible dicir que en tres anos... Cambiamos a imaxe da Secretaría, traballamos e vemos como algún dos proxectos dirixidos a nenos e nenas, e a familias, vemos o entusiasmo con que os temos aí. Queremos ir por esa liña de convencemento.

- Se o PSdeG volve a gobernar e vostede continúa á fronte de Política Lingüística, que liñas básicas habería que desenvolver nunha segunda lexislatura?

Primeiro diría que hai que gañar as eleccións, e eu son optimista. En segundo lugar, se repite o bipartito, aí ten que haber unha negociación e ver de quen vai depender Política Lingüística, se vai depender de Presidencia ou hai outras posibilidades. Incluso dependendo de Presidencia, obviamente dependería do presidente Touriño que decidira ou non propoñerme para o posto. Despois de todas estas variables, que se terían que cumprir, na futura lexislatura a persoa que estea á fronte da Secretaría Xeral me parece que ten ir insistindo nesa liña que temos que lograr convencer. Temos que lograr convencer aos galegos falantes que a súa lingua é útil, e por tanto, deben usala e estar orgullosos de usala. E tamén convencer aos castelán falantes que usar a súa segunda lingua é importante e útil, e permítelles estar máis preto de Portugal, máis preto do uso do portugués. Insistir na liña da recuperación da transmisión familiar é fundamental. Evidentemente no ensino terán que traballar os responsables, para que logremos un ensino de excelencia, de mais excelencia se cabe, onde se dominen as dúas linguas, que é a finalidade do decreto. Logo hai outros ámbitos, necesitamos que o galego entre noutros ámbitos no que é difícil. Nós estamos empezando, pero temos que ir logrando chegar aí, e é en todo o relacionado co lecer e coa xuventude. Entramos na telefonía móbil, e a través dalgunha multinacional pois temos programas que podemos ver en galego. Creo que nos queda parte do audiovisual, fóra do que son producións propias. Nós estamos apoiando producións en formato doméstico; creo que as TDT's deben ter unha función con presenza do galego. E logo todo o que ten que ver co lecer dos xóvenes.

- Hai colectivos que afirman que o decreto do ensino non se está a cumprir. É isto certo?

As normas son para cumprilas. Nós non temos a responsabilidade de comprobar o cumprimento do decreto. Educación está vendo si realmente se produce ese cumprimento, e polo tanto son eles os que teñen que dar eses datos que eu non coñezo. Nós colaboramos con Educación no que é a parte de dinamización dos equipos, e dese esa liña traballamos, non dentro da aula, senón fóra dela. Tendo en conta a contorna, é dicir, lograr uso. Eu entendo que, de acordo co decreto, os rapaces teñen competencia. Entón, que medre o uso, esa é a nosa función.

- Recentemente deuse un caso dun cidadán que denunciou que un médico do Sergas non se dirixiu a el en galego, pese a serlle solicitado. Está obrigado un médico da sanidade pública a dirixirse en galego a un paciente si este o require?

Eu creo que legalmente hoxe en día non está obrigado, creo. O que ocorre é que hai algo que se chama obriga profesional, obriga ética e obriga moral. Pero sobre todo profesional. Se realmente un médico debe cumprir profesionalmente o mellor posible, obviamente cando ten a un paciente que se dirixe a el en galego, para lograr esa proximidade e esa complicidade, para ter esa confianza, debe usar o galego. Maioritariamente, os médicos que temos en Galicia son galegos, e polo tanto non deberían ter maiores dificultades. A consellería todo o material que utiliza está todo en galego. Ás veces é máis cuestión de vontade. Pero tamén digo que eses casos, que son denunciables e a Consellería debe indicarlle cales son os dereitos lingüísticos do paciente. Pero creo que nos debemos fixar na cantidade de médicos que si atenden aos pacientes en galego, aínda que despois o seu informe en moitos casos o fagan en castelán. Pero a comunicación maioritariamente si que a fan en galego.

- Como valora o recente informe do Consello de Europa respecto da lingua galega?

Pois con máis luces que sombras, sabendo que tamén hai sombras. É un informe que avalía, aínda que tamén hai referencias ao 2006, do 2002 ao 2005. E vai avaliando os compromisos adquiridos polo Goberno de España e o grao de cumprimento que lle corresponde, como é o caso de Xustiza e noutros casos, aínda que o responsable é sempre o Goberno de España. Pero evidentemente hai competencias que están transferidas, e polo tanto, os responsables somos as comunidades autónomas.

Se miras o informe nos diferentes epígrafes, di que no anterior informe non se tiña coñecemento de nada, non se dixo nada, e polo tanto non se poido avaliar; e hoxe si que hai un traballo, e isto cúmprese ou nalgún caso cúmprese parcialmente. Pero por poñer dous temas, un que nos corresponde a nós e outro ao goberno central: educación e xustiza. En educación, o informe felicita porque si que se están poñendo en marcha algunhas accións que parecen ou son moi interesantes, pero que aínda non houbo tempo de lograr resultados. Desde esa perspectiva, eu valoro positivamente. Felicita tamén ao Goberno de España polo procedemento na elaboración dese informe. Para min esas son luces, sen dúbida. O decreto do galego no ensino marca como mínimo o 50%, e efectivamente o compromiso en educación é un compromiso alto, que é que a lingua propia vaia como vehicular. E no tema de xustiza é un tema máis complexo, que xa no anterior informe indicouse que non se cumpría, e que lle corresponde ao goberno de España estudar os cambios lexislativos para poder cumprilo. Nós desde aquí traballamos na liña de poñer materiais diante dos maxistrados, xuíces, etc, para que poidan desenvolver o seu labor en galego, é dicir, para que non teñan dificultade. As universidades, as facultades de Dereito, creo que tamén teñen que poñer o seu grao de area.


- Houbo recentemente unha polémica entre a consellaría de Presidencia e A Mesa pola Normalización Lingüística por uns supostos "expedientes" desta última dirixido a comerciantes da Coruña. Que valoración fai deste tema?

Estamos falando dunha organización privada que ten a súa liña de traballo e eles saberán si iso é positivo ou non. Falamos duns modelos de expedientes, que non son tal. Nós traballamos desde a Secretaría tratando de que se cumpran as normas, e estamos animando e facéndolle ver cando se incumpre, cando temos algún tipo de reclamación, a unha entidade, a unha persoa individual ou ao Goberno de España; pero probablemente o formato desas denuncias desta organización quizais non é o máis adecuado. Pódese confundir dese un primeiro momento cun expediente, aínda que non o é, pero non hai base legal. Polo tanto, esa organización ten que analizar e valorar se realmente é positivo para o galego, para a finalidade, que eu creo que temos a mesma, é dicir, lograr ámbitos de uso para o galego.

- Que opina da irrupción de entidades como Galicia Bilingüe ou Mesa por la Libertad Lingüística, que denuncian que o idioma español está en perigo en Galiza ou que o galego estase a impor?

Eu creo que son organizacións minoritarias que aparecen nun momento no que determinados partidos políticos declarar a guerra das linguas. A min paréceme que é perigoso para a convivencia na sociedade. Aquí creo que se equivoca o PP, que hai que recoñecer que foi o máis votado, porque está movéndose non se sabe moi ben en que liña e creo que se equivoca, porque ata agora todas as normas que realmente temos foron as que se fixeron na época na que eles gobernaron. E aí, tanto o Bloque como o Partido Socialista mantiveron o consenso. O tema lingüístico aquí en Galicia sempre estivo ao redor dun consenso. Non ten sentido que, cando se fala de imposición, no uso individual non hai ningún tipo de imposición, non sería posible. Nós, desde a Secretaría, traballamos para que en máis ámbitos se empregue o galego, pero a nivel individual é a decisión de cada un. Iso non se pode trasladar realmente ao ensino. No ensino nunca os pais deciden o plan curricular dun alumno. Sendo así, seguramente pode chegar un pai dicindo: "eu non quero que o meu fillo estude Historia ou Matemáticas". Desde esa perspectiva, o que ten que asegurar un goberno é unha educación de calidade, unha educación de excelencia. Nós queremos, e eu persoalmente quero, ter galegos e galegas formados, cultos, e queremos unha sociedade cohesionada, e para iso esa idea de elección de lingua e de separación nas aulas por lingua non ten sentido. E non ten sentido porque ademais o PP, que está dicindo agora iso, resulta que a Lei de Normalización presentada por eles, e consensuada por todos, prohibe iso. Entón, é beneficioso estudar e coñecer as dúas linguas. Está demostrado que cando dominas dúas linguas, a terceira e a cuarta son moito máis fáciles.

Estas organización son minoritarias, pero me imaxino que teñen un apoio económico importante e teñen recursos, e visibilízanse, pero nós esperamos que as eleccións poñan a cada un no seu sitio.
Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 22-01-2009 20:52
# Ligazón permanente a este artigo
Premio Biblos
Remito en arquivo adxunto as bases do singular Premio Biblos, dirixido a mozos e mozas menores de 25 anos, que teñan inquietudes literarias, para a súa divulgación entre o alumnado se considerades que for do seu interese. Neste orixinal premio non se valora unha obra narrativa rematda, senón un proxecto de novela que será guiada por un titor ou titora escritor-escritora de recoñecido prestixio.
Podedes visitar neste enlace a información referida á convocatoria do ano pasado: http://www.biblosclube.com/noticias.asp?identificador=43

Recibide un saúdo dinamizador literario.

Mercedes Queixas Zas
Coordinadora territorial ENDL


BASES

5º PREMIO BIBLOS DE CREACIÓN LITERARIA
BIBLOS-PAZOS DE GALICIA PARA MOZAS E MOZOS
2009.- NOVELA


1. Poderán participar neste Premio todas as mozas e mozos que ao rematar o ano 2009 non teñan cumprido os 25 anos e que, con independencia do lugar onde nacesen ou residan, amosen o coñecemento do idioma galego necesario para desenvolver nel unha obra narrativa de calidade.
2. Os/as autores/as deberán presentar unha memoria de entre 30 e 40 folios na que incluirán:
a) Unha exposición precisa das características que terá a futura novela, aportando a maior información posible sobre o argumento (trama, época e lugar en que se desenvolve a acción, personaxes, etcétera) e as técnicas narrativas que prevé utilizar.
b) Un capítulo ou fragmento que permita valorar o estilo do autor/a.
O/a gañador/a terá liberdade no seu caso para intruducir as modificacións que estime oportunas no proxecto e no texto de mostra e adaptalos ás esixencias da novela no seu desenvolvemento, así como aos consellos que reciba do escritor titor.
3.- Cada traballo será presentado co nome e apelidos do autor/a, así como as indicacións necesarias para poder localizalo (dirección, teléfono, correo electrónico). Non se admitirán obras baixo pseudónimo nin colectivas.
4. Os traballos serán enviados a Biblos Clube de Lectores. Quintá, 8-MANDAIO. 15391 Cesuras (A Coruña).
5. O premio conlevará:
a) Unha escultura conmemorativa deseñada expresamente por un recoñecido escultor galego.
b) A estancia dun mes, incluída a manutención, nun dos establecementos de Pazos de Galicia, nun lugar singular que reúna as condicións necesarias para que, se o escritor/a o desexa, desenvolva a última fase do seu proxecto.
c) Un ordenador portátil que, unha vez concluída a obra, quedará da súa propiedade.
d) A tutela dun escritor de renome, designado por Biblos coa colaboración da Asociación de Escritores en Lingua Galega, que asesorará ao gañador/a en xuntanzas periódicas durante ese mes.
e) A publicación do libro en galego na colección Mandaio de Biblos nas mesmas condicións que os autores precedentes, coa percepción dos correspondentes dereitos de autor.
f) A tradución da novela ao castelán de cara a unha edición destinada aos clientes non galegos de Pazos de Galicia. Neste caso, o premio considérase un anticipo dos dereitos de autor da primeira edición.
6.- A admisión dos traballos pecharase o 16 de marzo do 2009.
7.- Un xurado integrado por persoas de acreditada valía seleccionará os traballos finalistas que serán dados a coñecer a semana previa á do Día das Letras Galegas.
8.- As/os autoras/es finalistas deberán presentar antes do 13 de xuño as súas novelas cunha extensión non superior aos 150 folios no estado máis avanzado posible de acabado.
9.- O xurado elixirá a obra gañadora, que dará a coñecer a semana previa á do Día da Patria Galega.
10.- O/a autor/a gañador/a dedicará o mes de outubro a traballar na súa novela, seguindo un plan que acordará co titor.
11.- O/a autor gañador/a comprométese a entregar a novela totalmente finalizada antes de rematar o ano 2009 para a súa publicación por Biblos.
12.- Os outros autores/as finalistas recibirán como premio unha fin de semana para dúas persoas en habitación dobre nun dos establecementos integrados en Pazos de Galicia.
13. A presentación ao Premio dentro do prazo indicado leva implícito o compromiso do autor/a de non retirar o seu orixinal antes de facerse público o fallo do xurado. Asimesmo, o autor/a garante que deica o momento do devandito fallo, a obra non concorrerá a ningún outro premio ou concurso.
14. Co obxectivo de acadar a maior difusión do premio, o/a autor/a comprometerase activa e persoalmente na promoción que Biblos estime necesaria da obra gañadora.
15.- Biblos contempla a posibilidade de chegar a acordos cos autores/as das obras finalistas para a súa publicación.
16. Cada autor comprométese a subscribir cantos documentos sexan precisos para que a edición da súa obra sexa inscrita no Rexistro da Propiedade Intelectual.
17. Os orixinais presentados na primeira fase que non estean entre os finalistas, serán destruídos.
18.- A participación neste premio conleva a aceptación das súas bases e da interpretación de Biblos en cantos puntos non se recollan explicitamente nelas.
19. Para calquera diferenza que deba ser dirimida por vía xudicial, as partes renuncian ao fuero propio e sométense expresamente aos Xulgados e Tribunais da cidade da Coruña.
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 20-01-2009 10:38
# Ligazón permanente a este artigo
Concurso letras galegas
Por terceiro ano consecutivo, a Secretaría Xeral de Política Lingüística convoca o concurso, dirixido a centros educativos, para a elaboración dunha exposición sobre a obra e a situación sociolingüística da época vivida polo autor homenaxeado co gallo da celebración das Letras Galegas, centrado este ano en Ramón Piñeiro López. O prazo límite para a entrega dos orixinais presentados a concurso remata o 22 de febreiro.

Anotamos deseguido a ligazón da web da SXPL para que poidades consultar as bases:

http://www.xunta.es/linguagalega/convocatorias_de_premios

Co desexo de que esta información sirva de estímulo para o voso traballo en materia de dinamización lingüística, recibe un saúdo dinamizador.


Mercedes Queixas Zas
Coordinadora territorial ENDL
Tlf.: 981 184 452
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 20-01-2009 10:34
# Ligazón permanente a este artigo
Caderno da Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra








clocks for websitecontadores web


anuncia o portal na túa web




O meu perfil
cequipnormalizacion@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

© by Abertal