Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra


O alalá das Mariñas despediu a Begoña Caamaño.
Sermos Galiza

A escritora anceiaba morrer desta maneira, ficando durmida a escoitar a cantiga na voz amiga de Uxía. Así o deixou escrito nunha carta que a propia Uxía leu diante dos centos de amigos e amigas que ateigaban Boisaca. A súa derradeira lección de vida.


Non se sentía ningún movemento no auditorio cando Uxía leu a carta da escritora no acto de despedida en Boisaca. De non ser polos saloucos imposíbeis de conter no emocionante acto, tal parecería que o momento se tivera paralizado nunha foto fixa. Poucas das persoas que acudiron á homenaxe urxente da escritora Begoña Caamaño agardaban que o acto contivese un momento como ese. A autora das dúas excepcionais novelas nas que revisa a Circe e a Morgana compartiría naquel escrito unha última lección de vida, a última, conmovedora e inmensa.

A carta de Begoña Caamaño, enviada a súa amiga Uxía, é un escrito cheo de forza vital, de entusiasmo e de sosego. A escritora, afectada xa pola enfermidade que a levaría á morte, recoñecíase feliz, aínda que, coma ela dicía, custase crelo desde fóra pola dureza das circunstancias. Agradecía tamén á vida -malia a “putada”- ter sido tan xenerosa con ela, en comparanza con tantas mulleres sen esperanza que nacen cada día no mundo. Máis unha vez, Begoña Caamaño reivindicaba a felicidade e transmitía serenidade, como o levaba facendo en tantas ocasións nos últimos anos. No último encontro, a escritora convocou a centos de amizades que se resistían a pensar que xa non poderían compartir máis a súa alegría e abofé que ningunha delas, de todas as que alí estiveron, esquecerán ese escrito persoal e último de Begoña Caamaño, un novo agasallo da súa especial literatura mais, desta volta, cunha intensa lección de vida.

Unha carta como lección de vida

Begoña Caamaño, no escrito que conmocionaba aínda máis pola serenidade que transmitía, retrataba o que desexaría como o momento doce para a súa morte. Ficando durmida recostada sobre o peito do seu compañeiro e con Uxía a cantar morno o “Alalá das Mariñas”. A amiga non deixou de facelo no emocionante acto de Boisaca, onde tamén Guadi Galego, Sergio Tannus e Guillerme Fernández puxeron música a unha homenaxe na que amigas e amigos engadiron tamén palabras á súa memoria. Entre elas, a poeta Ana Romaní, que se dirixiu a ela para pedirlle que non se incomodara pola súa tristeza ou Andrea Nunes que mandou desde China un poema para a amiga.

A carta de Begoña Caamaño, enviada a súa amiga Uxía, é un escrito cheo de forza vital, de entusiasmo e de sosego

No remate do acto, que se fixo breve e intenso, a carta volvía ser a protagonista. Difícil non comentar ese último legado de Begoña Caamaño que impactou ás amigas e amigos que, dunha maneira ou outra, debuxaban coa súa presenza a traxectoria vital da escritora. Caras coñecidas do mundo da cultura, do teatro, da literatura ou da música; activistas do feminismo, do sindicalismo, da lingua, da política ou de movementos antirrepresivos, persoas recoñecidas do ámbito do nacionalismo, moitas chegadas de Vigo e todo un amplo grupo da compostelá rúa de San Pedro, dous dos seus escenarios privilexiados. Amigas e amigos, moitos, en definitiva, que falan do querida que era a escritora. Toda unha rede, unha “comunidade de afectos”, como dixo María Reimóndez, que ela teceu durante toda a súa vida.

“Teño unha casiña branca, na Mariña entre os loureiros, teño amores teño barcas, e estou vivindo no ceo”, comezou a cantar Uxía diante do conmocionado auditorio, aquel Alalá das Mariñas que ela quería para a súa despedida.
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 30-10-2014 16:32
# Ligazón permanente a este artigo
Goretti Sanmartín: "Begoña Caamaño. Palabras como esporas"
Profesora da UdC e membro da Executiva Nacional do BNG.

Sermos Galiza


Cheguei á casa devagar, case sen saber onde ir pousando os pés. Había algo que facía forza desde o interior e non me permitía abrir a porta facilmente. As xanelas estaban abertas e tiña aos meus pés ducias de folletos. Festas no barrio de San Pedro, teatro na cidade, anuncios de concertos, romaría no Parque de Belvís... No medio destacaban varios xornais da Marcha Mundial das Mulleres na súa primeira etapa. A táboa reivindicativa da folga de mulleres! Recollín do chan os números de Ar, revista antimilitarista, e lembrei os anos da insubmisión. Detrás dun daqueles folletos anotacións para pór en funcionamento un sindicato de mulleres. Reunións polos pubs de Compostela. Recomendacións para a marcha a Bruxelas (Sol-, sol-, sol-, solidarité, avec les femmes du monde entier...).

"Si, iso era, os libros da casa tornaranse lilás, un lilás intenso, que a min apenas me deixaba ver. Foi por iso que tardei en me decatar que nada ficaba xa no seu lugar".

Deime conta de que había algo estraño no ar. Pairaba no ambiente unha luz que me cegaba. Non sabía de onde viña, pois a pesar de ser un magnífico día de sol, Lourenzo resistíase a visitarme. Pouco a pouco notei que todos os volumes que andaban polos andeis, nas mesas e polo chan tiñan unha cor especial, diferente da habitual. Si, iso era, os libros da casa tornaranse lilás, un lilás intenso, que a min apenas me deixaba ver. Foi por iso que tardei en me decatar que nada ficaba xa no seu lugar. Os discos, esparexidos polos recunchos. As novelas, desordenadas. Volumes deitados no chan no medio do cuarto, atravesados nas portas, nos corredores, fuxindo cara a algures...

Seguín os seus pasos, pois no medio daquela desorde, reparei nun lugar especial. Alí estaba a inmensa maioría das palabras con que tantas persoas nos agasallan, alí, si, libros e libros amoreados antes do andel dedicado a Cunqueiro, xusto ao comezo da letra C. Descubrín que todos foran renderlle homenaxe á autora de Circe ou o pracer do azul e de Morgana en Esmelle. E mesmo observei como ían regresando para os seus lugares cun magnífico agasallo. Estamos no tempo dos cogomelos. Así como as persoas que os ben recollen deixan que solten as esporas para podermos ter novos froitos no futuro, así Circe e Morgana, convertidas en garrafas letradas decidiron liberar as súas palabras e depositar algunhas delas en cada un dos volumes que se lles achegaban.

"Orfas Circe e Morgana, como hoxe todas as boas e xenerosas desta cultura que Bego tanto amou".

Cada libro, tanto tiña tema, autoría, época, xénero, levaba a súa nova presadiña de palabras para mesturar coas súas e compor novas obras, para ofrecer receitas saborosas tinguidas coas cores do arco da vella. Fixeime ben en que deitaran á mantenta bastantes máis parágrafos nos volumes feministas, cuxas ansias de continuar a obra fanada eran máis que evidentes.

Detívenme na escena. Pasaran horas nun espazo que transcorreu en segundos. Agora xa, sen o poderen remediar, os meu volumes de Circe e o pracer do azul e Morgana en Esmelle estaban completamente en branco, no mesmo silencio en que ficara tamén a dona das súas palabras. Orfas Circe e Morgana, como hoxe todas as boas e xenerosas desta cultura que Bego tanto amou. Arroupadas todas nós coas palabras dos volumes que aínda fican nas bibliotecas, nas librarías, nas casas particulares, a agardaren o momento de se entrelazaren con tantas outras obras e persoas. Porque persoas e esporas conteñen as mesmas letras, andamos xa neste tempo a esparexer a riqueza do seu legado.
Comentarios (0) - Categoría: Opinión - Publicado o 30-10-2014 16:30
# Ligazón permanente a este artigo
Carta de despedida de Begoña Caamaño, dirixida a Uxía
Sermos Galiza

No acto de homenaxe a Begoña Caamaño, que tivo lugar en Boisaca esta terza feira día 28, Uxía leu unha carta que lle enviara a escritora. Publicamos a emocionante despedida, un documento cheo de dignidade, forza e entusiasmo pola vida.


A cantante Uxía leu no acto de despedida de Begoña Camaño esta carta na que a escritora transmite a súa alegría pola vida e o sosego diante dunha morte que sabe próxima. Recollemos a presentación de Uxía e, a seguir, a emocionante carta da escritora. A ilustración é o cadro de Leandro Lamas ao que se refire, agasallo das súas amigas naquel aniversario.

Benquerida Bego:

Pensei se optar polo silenzo ou só pola música, que como ben sabes, é sandadora e vital. Mais as palabras que ti tan maxistralmente usaches, tamén nos reconfortan moito e, ágora, nestes momentos da despedida, non vou citar nen fragmentos de 'Circe' nen de 'Morgana'. Vou achegar unha carta túa que levo no corazón este tempo todo e que hoxe quedo compartir con todas e todos porque creo que te engrandece tanto, que che fai xustiza, que expresa o xenerosa e linda que es, miña amada Bego.
E así te vou lembrar, así te queremos lembrar: frente ao mar, nun xantar nun piñeiral no verán da Illa de Arousa, rodeada de xente querida, co teu sorriso amplo e luminoso presidindo a xornada e toda esa rede de afectos que teceches cal incansábel Penélope.

Esa tarde houbo moita música, baños xélidos, aloumiños, confidencias e as nosas mans e os nosos corazóns unid@s, para sempre. Querémoste, irmá…

A carta di así...

Querida Uxi:
...
Eu levo xa tanto vivido, tanto aprendido, tanto amado e tanto amor recibido que non podo dicir que a miña morte sexa inxusta. Indesexada si, como todas...que me encantaría vivir outros 47 anos, tamén. Sempre temos apego a vida, sobre todo porque sabemos que, pese aos seus mil amargores, a vida compensa.

"Ter tido unha vida tan boa, tan rica, tan chea en coñecementos, curiosidades e, sobre todo afectos, é un regalo. Ter medo á morte cando a vida foi tan rica e intensa é normal, pero morrer tras unha vida así é, en realidade, unha sorte"..

Pero Uxi, non vou mentir dicindo que por veces non teña medo e rabia, pero é máis pola incerteza que pola morte en si mesma.

Putada, o que se di unha putada grande e real sería ter vivido unha vida de merda, estar dende os 6 anos furgando na basura dos vertedoiros de Antanaribo, ou dende os 8 turrando dunha vagoneta de carbón en Bolivia, ou dende os 11 pechada nun burdel de Bankog!. Ter unha vida tan miserable que che fai desexar a morte como un alivio.

Iso é a gran putada...e hai millóns de persoas que sofren a vida, porque realmente a sofren, cada día. Ter tido unha vida tan boa, tan rica, tan chea en coñecementos, curiosidades e,sobre todo afectos, é un regalo. Ter medo á morte cando a vida foi tan rica e intensa é normal, pero morrer tras unha vida así é, en realidade, unha sorte...cánta xente morrería só por ter a metade do que eu tiven....

Polo demais, Uxía ben amada, ata nestas circunstancias, aínda que pareza estrano, son feliz, por moi grande é absurda que soe a palabra felicidade.

Gostaríame morrer como no fermoso cadro de Leandro Lamas co que me agasallastes...facer unha festiña tranquila, poder vervos a todas e todos, despedirme de cada unha de vós, partillar un brinde pola vida, escoitarte por última vez cantar o Alalá das Mariñas e logo adormecer...sen dor, sen estertores, adurmiñarme repousando no peito de Etxaniz, ir notando como o sono me vence, como a túa voz soa cada vez máis baixiña no meu corazón, como os vosos sorrisos se van desdebuxando, perdendo as vosas individualidades ata se convertir nun sorriso único, cálido e amable coma o sol nun día de xuño...e xa non despertar máis.

Ese é o meu último, íntimo gran desexo. Egoista, sen dúbida, pois en absoluto me preocupa a "outra parte", vós e a vosa tristura e desconsolo.

Mais a vida foi tan boa comigo, tan boa con todas vós que ata nos está dando o tempo preciso para nos ir facendo á idea e que o salto definitvo non sexa tan traumático nen tráxico, senón unha dor miúda, serea e calma..e que esteades todas xuntas, todos xuntos, para vos consolar mutuamente e, cando xa eu teña adormecido para sempre, volveredes a brindar por min, se é que vos parece que o merezo.

Bicos, Uxi. Quérote pola vida.
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 30-10-2014 16:28
# Ligazón permanente a este artigo
Rubén Ferreiro: "Seguimos a desaproveitar as vantaxes do galego"
Rubén Ferreiro dirixe Viko (antes Elogia e Galicia Banner), que acaba de gañar o maior premio de marketing dixital en España. O papel da lingua na publicidade e as claves do éxito no comercio en liña son algúns dos temas desta conversa.

Por Manuel Vilas - Galicia Confidencial | Vigo | 29/10/2014


Recentemente Elogia gañou o premio á mellor axencia de Mercadotecnia Dixital en España nos premios eAwards, que son unha das grandes referencias da Rede no Estado. Que significa esto para a empresa e que impacto pode ter no seu futuro?

É un recoñecemento moi relevante, pois é un dos premios máis recoñecidos no ámbito do sector dixital, cun xurado amplo de moito nivel decidindo os mellores entre os mellores. Para Elogia supón un novo empurrón, deixa ás claras que a aposta que fixemos por posicionarnos nun vertical de coñecemento como “Marketing4eCommerce” (marketing para comercio electrónico) foi unha escolla axeitada.

No día a día, no futuro, esperamos que nos dea unha maior visibilidade e confianza de marca entre as grandes empresas españolas que aínda non nos coñecen e que queremos que, así que pensen na palabra “eCommerce”, a axencia que lles veña á mente sexa Elogia.


Primeiro GaliciaBanner, despois Elogia, agora Viko. Poderías resumir brevemente o crecemento da vosa compañía neste tempo?

Empezamos no 2001 como Galiciabanner, unha rede de soportes exclusivistas galegos. Isto é: eramos a empresa que comercializaba a publicidade que saía en El Correo Gallego, La Voz de Galicia, o Faro de Vigo… todas as grandes webs galegas, mentres elas non tiñan equipo dedicado para tal cousa.

Isto deunos acceso a grandes anunciantes galegos que, chegados ao caso, empezaron a nos pedir que nos encargasemos de meterlles a publicidade noutras canles: en webs non galegas, no Google… de xeito que nos fomos convertendo nunha axencia de planificación de medios online.

Queriamos dar o salto a nivel nacional, para acceder a contas maiores, e cruzouse no noso camiño Iniciativas Virtuales (Elogia), unha sociedade catalá que cubría temas de creatividade, investigación de mercados, desenvolvemento web, pero á que lle faltaba a pata na que nós eramos especialistas. E así foi como no 2007 nos fusionamos e integramos en Elogia, o que nos permitiu dar o salto a grandes contas nacionais e internacionais, con traballos para Italia, Arxentina, Brasil, Colombia, de México… desde Vigo.

Despois, en paralelo á evolución de Elogia como axencia, foron xurdindo iniciativas novas dentro do equipo: Ibrands como axencia especializada en resposta directa (rexistros, vendas, descargas de aplicación), eMMa como software de intelixencia para apps, MOÕSE, como ferramenta de edición e xestión masiva de páxinas de aterraxe de campañas… E empezamos a falar do concepto “Elogia Group”, pero decatámonos de que iso daba en certas confusións entre o grupo e a axencia Elogia… polo que optamos por crear unha marca paraugas que funcione como “nai” de todas as demais. Así naceu Viko., que está a ter moi boa acollida no mercado.


O investimento publicitario foi unha das primeiras vítimas da crise, especialmente no formato papel. Notouse en mesma medida o descenso de investimento na Rede ou a publicidade en liña sigue forte?

Notar, notouse, pero nunha dinámica moi diferente ao offline. Foi máis tarde, como cun par de anos de demora e, máis que redución do mercado, chegou como un freo ao crecemento. É dicir: o marketing online seguiu medrando, pero menos que antes da crise. Ao final, se o anunciante vende menos, onde antes se recorta é na publicidade; pero para Internet paliábase polo aumento porcentual que supoñía o online dentro dos orzamentos (cada vez, do investimento global dunha empresa, Internet ía levando un cachiño maior).

O que provocou sobre todo foi baixóns das campañas máis centradas no branding, na imaxe. O feito de que nos centrasemos en comercio electrónico e en orientación a resultados é un pouco fillo desa reflexión: as marcas onde seguiron e seguen apostando é polo marketing do que esperan un retorno e aí o comercio electrónico é unha vía de ingresos directa para as marcas.

Gústanos pensar que somos un antídoto anticrise, pois axudámoslles ás empresas a abrir novas liñas de negocio na Rede.


E cales son as perspectivas para 2015? Parece que no último tramo de 2014 o investimento comeza a recuperarse ...

Como dicía, non é que os nosos resultados vaian demasiado parellos aos das estatísticas macroeconómicas, son máis derivadas da evolución do mercado online e do sector das startups, moitas das cales nacen en España pero con orientación internacional. Pero si, é certo que as perspectivas son moi positivas e notamos un segundo semestre de 2014 con datos de facturación á alza e boas perspectivas con proxectos interesantes de cara a 2015.

Unha parte do voso traballo consiste en axudar a xerar vendas aos comercios en liña. Debido a recesión, moitos mozos están lanzando os seus propios negocios en liña, a miúdo tendas. Que consellos lle ofrecerías para lograr convertir as visitas en ingresos?

O primeiro e máis importante: a chave do seu éxito está na oferta. O eCommerce é un sector onde o usuario pode comparar produtos, prezo, envío, de forma hiper sinxela. De modo que ter unha oferta cun valor engadido diferencial é fundamental.

A verdade é que vese a moita xente que se lanza ben trabucada a montar tendas online, pois pensa que é algo sinxelo: “abrir unha páxina e a vender”. Ao contrario, é unha canle súper competida. Para que verdadeiramente traccione, haille que poñer moito foco, recursos: ter certo que hai orzamento para, tras facer a web, levarlle tráfico cualificado e, de aí, traballar para iniciar a roda do éxito: rexistros, conversión a compra e, sobre todo, recompra.


Tamén gañastes recentemente un premio publicitario en México. Levades xa 13 anos traballando nese país. Que diferencias á hora de facer publicidade hai entre o mercado español e o mexicano?

Hai unha diferenza na madurez do mercado. O eCommerce e, en moitos sentidos, o sector publicitario online está hoxe en México como hai 3 ou 4 anos en España, o que nos permite traballar alí cunha grande confianza pois dalgún xeito “xa sabemos o que vai pasar”, a evolución que vai ter o mercado.

Polo demais, a diferenza está sobre todo nas persoas. Nas campañas de medios sociais nótase moitísimo máis que nas publicitarias, pois atopámonos cunha cultura moito máis participativa e aberta a, por exemplo, gravarse en vídeo que en Europa; tamen moito máis educada, menos troll, para nos entender.

Á hora de executar campañas de publicidade, a mecánica é bastante semellante; cambian moito os métodos de pagamento, por exemplo, pero unha vez máis, o que cambia é a relación co cliente. A mexicana é unha cultura moi orientada ao cliente, onde hai que dar un servizo exquisito e tamén entender ben os seus tempos de traballo.


E en Galicia, hai algunha característica especial do mercado publicitario no país? Por que moitas marcas seguen a evitar o galego nas súas comunicacións malia ser a lingua da maioría dos seus clientes?

Pois, desgrazamente, porque segue existindo un compoñente importante de auto odio no imaxinario galego. Eu, que traballo desde Barcelona, noto que en Catalunya vas a unha empresa cunha oferta dunha empresa de fóra e pensan “qué me ofrece mellor este, que non me poida facer un catalán”. En Madrid pasa o mesmo: por defecto interpretan que o bo é o que está na capital. En cambio, en Galicia pártese da base de que o de fóra é mellor. E o da casa ten que demostrar o triple que o foráneo para conseguir esa confianza. E esa xenreira arrástrase ao idioma.

Eu traballei con portugueses e brasileiros sen ter que estudar o idioma, mentres os meus compañeiros cataláns se afanaban en cursos de portugués. É unha vantaxe que seguimos desaproveitando, mentres insistimos en que o galego é unha perda de tempo.
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 30-10-2014 08:59
# Ligazón permanente a este artigo
De Rosalía a Pinto
UNHA HOMENAXE EN PADRóN RECOñECE O TRABALLO DESTE MODERNO REGUEIFEIRO

Culturagalega.org - 27 / 10 / 2014 - Santiago.


Vencellar a un dos regueifeiros actuais máis coñecidos coa máis excelsa poeta das nosas letras. Este foi o eixe da Coroa Poética para Pinto D'Herbón, que unía dous referentes da cultura local nunha homenaxe que a Fundación Rosalía de Castro acolleu o pasado sábado. A valía deste improvisador e a súa contribución á nosa cultura puxéronse de relevo nun acto que contou con presenzas destacadas da nosa cultura.

Fíxose coñecido a comezos dos anos noventa como un renovador da regueifa. Letras actuais, presenza nos medios e a súa capacidade para a improvisación fixeron de Pinto D'Herbón parte fundamental do movemento Bravú. Precisamente o feito de que o seu traballo se basea na actuación ao vivo provocou que dese nunha escasa discografía, con apenas un feixe de temas compostos e gravados como A motoserra, Nitramón quinse, quinse, quinse, ou Paviméntame. No entanto, desde a Fundación Rosalía e un grupo de promotores do ámbito Bravú quixeron recoñecer este importante traballo coa celebración o pasado sábado da Coroa poética para Pinto D'Herbón, un evento que contou coa participación de persoeiros como Xurxo Souto, Manuel Rivas, Luís O Caruncho e Paola Beiro.

A homenaxe
Segundo explica Sofía Tarela, unha das organizadoras do evento, "o acto non puido saír mellor. Foi algo moi bonito e alegre. Para min algo que foi moi evidente é que cando chegou a comitiva de gaiteiros á Matanza había unha chea de xente a gravar cos móbiles en alto. E cando o acto foi animándose, houbo un momento en que só había unha ou dúas persoas a gravar. Todos estabamos completamente concentrados e a gozar enormemente". O acto, para alén da comitiva de gaiteiros e de diferentes intervencións a louvar o traballo do Pinto, incluíu a súa coroación poética "cunha coroa de pementos que lle fixo unha veciña", segundo lembra Tarela. "Vimos un Pinto moi en forma, moi inspirado e maduro", completa. A idea de conectar a Pinto con Rosalía foi algo que resultou "evidente" para a organización. "Vivían ao carón e tiña que ser alí. A nivel persoal levo tempo reivindicando que a xente das cidades veña ás aldeas a facer actividades culturais, e entón a casa de Rosalía pareceunos o lugar idóneo", explica Tarela. A entusiasta aceptación da Fundación Rosalía acabou de artellar todo o necesario para desenvolver este mix poético.

O protagonista
O propio pinto recoñecíase, antes o evento, superado por este recoñecemento. "Mamaíña do Carme. Non podo contalo con palabras. É unha alegría moi grande, sobre todo porque o fai xente que che quere e que ten moitas vivencias. Organízano persoas que están aí cando estás ben e cando estás mal, os que che replican cando fas algo que non é o correcto, xente de confianza, e iso é o máis importante para min", explica. "Rosalía foi unha muller que loitou como ninguén contra a adversidade. Daquela era moi difícil escribir en galego e ela facíao. Hoxe é un referente, para min é unha honra. Debemos ter en conta que fala alguén que se considera a si mesmo, e ante todo, un agricultor. "Eu non vivo destas historias, eu vivo da terra. Son un sementador en todas as cousas, e ás veces hai sementes que xermolan, outras que xermolan e logo lles ven unha xeada ou algunhas cómeas que un corvo", explica.

Despois dos escenarios
Logo de acadar unha importante presenza pública da man do movemento Bravú, do Xabarín Club ou de colaboracións con Manu Chao ao longo dos anos 90, nos últimos tempos a actividade pública de Pinto pode semellar ter decaído. No entanto, a realidade é que mudou o espazo das súas actuacións. Segundo Tarela, "con Luís O Caruncho teñen unha actividade frenética por colexios e institutos a educar na tradición da Regueifa. Teñen máis de douscentos obradoiros cada ano", explica. Segundo apunta Pinto, "estamos a traballar moito na difusión, aínda que non inventamos nada nin fixemos unha cousa moi grande, basicamente tentamos dicir o que hai". Ao seu ver, as regueifas, a súa especialidade, "non son para facer tratados filosóficos, son para se divertir no momento como sempre se fixo. Aínda que nos seus día empregábanse palabras grosas e mesmo había momentos violentos, nós tentamos fuxir algo diso". Da súa colaboración co Certame de Escolar de Improvisación Oral, que se celebra anualmente en Vigo, "está a saír xente nova moi boa", asegura Pinto.

Novidades pintas
O encontro do sábado serviulle para presentar un novo tema, Gasolina, que xa está gravado. Malia á creatividade que se lle supón a alguén que leva tanto tempo a improvisar, este autor recoñece que lle custa compor. "Estou a pensar en varios temas, e teño palabras clave, pero non teño a música, eu inspírome mellor se teño música". Tarela apunta que "Pinto ameaza con sacar varios temas máis. Aínda que Xurxo Souto di del que é un compositor lento, cando se pon é un perigo porque saca tres temas en tres minutos, e está a traballar en varias cuestións de máxima actualidade".

Desde a leira
Todo isto sen que Pinto deixe, como non, o seu traballo como cultivador de pementos, unha actividade que, asegura, é inspiradora. "O Paviméntame saíu da Leira, para min traballar e apañar pementos é como estar nun mosteiro, tranquilo, barrenando na vida diaria. E alí sáenche ocorrencias e cousas bonitas, que ás veces se perden por que non teño ocasión de as gravar alí". Encol da relación da regueifa tradicional con formas de improvisación no rap, Pinto considera que "non teñen que ver, fóra de seren improvisados. No rap non hai un tempo que che encorsete como na regueifa, onde tes que coller a medida, esta lixeiro e mesmo ter un bo día, porque ás veces a cabeza non dá para moito e aí é onde se deixa sentir a práctica".
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 29-10-2014 17:53
# Ligazón permanente a este artigo
A Penzol recibe dous poemas autografados de Xosé Velo Mosquera

Hixinio Araújo Feijóo foi quen fixo entrega dos documentos de que organizara as Mocedades Galeguistas en Celanova durante a II República

La Voz de Galicia - Vigo 29 de octubre de 2014


A Fundación Penzol recibiu de Hixinio Araúxo Feijóo a doazón de dous poemas autógrafos de Xosé Velo Mosquera. Trátase de a «Canzón da Carceleiriña» (dedicado a Maruxiña, María Rosa Feijóo) e «Confirmación de fe» (dedicado a Roberto Feijóo). Xosé Velo Mosquera é moi coñecido polo seu pasado galeguista como organizador das Mocedades Galeguistas en Celanova durante a II República e, xa na época franquista, polo secuestro do trasatlántico portugués Santa María (Santa Liberdade) xunto con Henrique Galvao.
Xosé Velo estivo agochado na casa da nai de Hixinio Araúxo Feijóo nos anos 45/46 do século pasado, perseguido pola policía franquista. María Rosa Feijóo, Maruxiña (A Carceleiriña), quen o acolleu na súa casa era filla de Roberto Feijóo, a quen Xosé Velo dedica un dos poemas, alcalde Celanova asasinado polos fascistas no 1936. Á familia non se lle permitiu enterralo no camposanto de San Amaro de Celanova, e tivo que facelo nunha tumba extramuros.
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 29-10-2014 17:51
# Ligazón permanente a este artigo
Henrique del Bosque Zapata: A imposición do galego e a mentira como arma
Mestre e licenciado en dereito. Docente no IES de Mos. Ten publicado libros sobre lexislación educativa, sobre aspectos xurícos do dereito de autodeterminación así coma artigos sobre política e nacionalismo. En breve saíra publicado un libro seu en Edicións Xerais sobre as razóns de ser nacionalista.

Sermos Galiza


Os datos aportados recentemente polo Instituto Galego de Estatística amosan un retroceso considerábel no emprego habitual do noso idioma e un proceso de substitución do mesmo favorábel ao español. Esta situación devén dunha política constante e insistente de eliminación de todos aqueles aspectos e elementos que configuran a nosa identidade coma pobo, sen esquencer que os mecanismos xurídicos e administrativos para acadar esta finalidade son centenarios.

Na procura de españolizar a sociedade galega non só as poderosas forzas institucionais ou mediáticas cumpren esta misión de destruír culturalmente ao noso país, senón que contan cunhas forzas de choque enormemente útiles á hora de converter a lingua e a cultura españolas en hexemónicas. Existen unha serie de grupos que disfrazados da defensa da liberdade lingüística levan adiante unha ofensiva radical e fanática, cruzada se atreveron a dicir, contra calqueira tentativa de avance no uso normalizado da lingua propia. Estes grupos que pola súa práctica e linguaxe, groseiras e insultantes, son incómodos coma compañeiros de foto na cotidianeidade política resultan, porén, instrumentos eficaces a modo de monicreques nun escenario no que os sectores españolistas hexemónicos elixen presentarse cun perfil máis civilizado e moderado aínda que compartindo os mesmos obxectivos. Examinemos, a seguir, algunhas das prácticas discursivas que estes grupos empregan na súa ofensiva contra o galego.

En primeiro termo reaccionan cunha belixerancia extrema contra calquera decisión que signifique protección institucional da lingua e cultura propias. Asimilando a nosa lingua a un produto de mercado critican a adopción de medidas que a poidan favorecer argumentando que a libre oferta e demanda no seu uso debe abondar para garantir o éxito ou fracaso da mesma. Mais unha lingua non ten os mesmos mecanismos de elección que unha marca de tabaco. De feito todas as comunidades nacionais do mundo artellan, ou procuran, medios e instrumentos para estabelecer a lingua oficial no seu territorio, o que conleva o dereito ao seu emprego, o deber do seu uso por parte de todas as institucións actuantes no seu ámbito territorial, así como o dereito a definir un modelo propio de política lingüística. Evidentemente esta belixerancia non se emprega contra o recoñecemento e promoción do español, o que evidencia a consideración desta última como a única merecedora de ser lingua oficial protexida e promocionada.

En segundo lugar teiman con que as linguas non teñen dereitos, que son as persoas quen os posúen. Concordo; os dereitos lingüísticos e a protección xurídica do ben que representan non precisan da necesidade do recoñecer a unha lingua coma titular de dereitos. Mais tamén sabemos que os dereitos lingüísticos, e os deberes a eles asociados, predícanse en función do pobo ou da nación que posúe este trazo significativo e distintivo, e por isto todos os países teñen linguas oficiais cun tratamento diferente do das linguas que poidan individualmente falar os seus habitantes. E se hai algo parecido a unha lingua á que se lle recoñecen dereitos, a única co privilexio de ser obrigatoriamente coñecida, esa é a española e abondando con ler o artigo 3º da Constitución española que a coloca nunha situación de superioridade con respecto ás demais linguas existentes e a todo uso que delas fagan os individuos pertencentes ás outras comunidades lingüísticas. O que defenden aquí é que só hai un pobo con capacidade para impór unha lingua oficial, o español, e o demáis terra conquistada.

En terceiro lugar, falar de liberdade lingüística cando historicamente o Estado español usou e usa de todo tipo de medios e instrumentos, tanto xurídico coma políticos para impór o predominio do español, medios que foron habitualmente coactivos e represivos, resulta cando menos ofensivo. Fálase de liberdade para agachar unha auténtica desigualdade creada por séculos de imposicións. A postura negacionista que manteñen da historia de prohibicións, sancións e persecucións á que foi sometido o noso idioma descalifícaos para ser interlocutores decentes nun proceso de deliberación pública. A xustiza non pode estar isolada da igualdade e unha comunidade lingüística tamén goza do dereito a estabelecer os mecanismos de compensación e corrección das desigualdades que padeceu e padece. O apartheid que propoñen a nivel educativo non deixa de ser unha outra mostra da pretensión de evitar que unha parte dos galegos medren sen coñecer o seu propio idioma, o que ningún país do mundo permitiría con respecto aos seus nacionais.

En cuarto lugar recorren aos supostos intereses económicos que se agachan detrás das actualmente inexistentes políticas normalizadoras. Pois ben, ao marxe de que a lingua sexa un elemento primordial da cultura, das ideas e da propia persoa, o que a convirte en condición e medio de bens xurídicos primarios, a súa posta en valor para alén do anteriormente mencionado proporciona a base expresiva de toda unha industria cultural (cine, literatura, teatro, música) que proporciona xeración de riqueza e da que ningún país con lingua propia prescinde. Cando eluden pronunciarse polos inxentes gastos de promoción da lingua e cultura españolas a través do Instituto Cervantes e doutras institucións públicas afíns, ou da importancia económica que a fundación “marca España” atribúe a súa lingua e patrimonio cultural e da que se gaba nos foros internacionais o propio monarca, o certo é que están a propugnar o desprezo e a incapacidade da nosa lingua e patrimonio cultural para presentarnos no mundo. Prexuízo etnicista e de mentalidade colonial que xa teñen amosado en diversas ocasións manifestando que a nosa lingua é impropia para expresar contidos científicos e que xa foi contestado con retranca por parte da comunidade científica galega no exterior.

A vella falcatruada de presentar a vítima coma verdugo, ao oprimido en opresor, ao agredido en agresor. Non, non inventan nada que non saibamos. Que renegar da nosa identidade deixe de facer parte do que somos é algo no que nos vai o futuro como pobo e non debemos escatimar folgos e pedagoxía.
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 29-10-2014 17:49
# Ligazón permanente a este artigo
Sanción da Axencia Tributaria á Mesa por solicitar recibir as notificacións en galego
Sermos Galiza

A MNL afirma que a Axencia Tributaria remitiulle a notificación dun expediente sancionador por “resistencia, obstrucción, excusa a las actuaciones de la Administración Tributaria”.


Axencia Tributaria de Compostela remitiu á Mesa pola Normalización Lingüística (MNL) a notificación dun expediente en curso por “resistencia, obstrucción, excusa a las actuaciones de la Administración Tributaria”. Unha decisión adoptada após que esta plataforma en defensa do idioma propio de Galiza lle solicitase por escrito que as notificacións que se lle remitisen estivesen en galego.

Marcos Maceira: “O Goberno do PP usa as administracións de todas e todos para impor a súa ideoloxía excluínte por medio da represión”

Unha petición orixinada o pasado 15 de xullo, cando A Mesa recibiu unha notificación de requeremento da Oficina de Xestión Tributaria de Compostela en relación coa certificación do cambio de representante legal da entidade derivada do cambio de directiva levada a termo na súa última asemblea nacional. O requerimento estaba escrito unicamente en español. E a Mesa pediu que se lle remitise en galego

"Ilegal" e "indecente"

“Tras pasaren varios meses sen obter resposta, volvimos presentar esta solicitude por escrito ante a Axencia Tributaria o pasado 10 de setembro, sen obter tampouco resposta por parte da Administración até que o día de onte, 28 de outubro, recibiu unha notificación (máis unha vez, excluíndo o uso do galego) na que se comunicaba o inicio dun expediente sancionador por “resitencia, obstrucción, excusa a las actuaciones de la Administración Tributaria”.

A Mesa calificou a resposta da Axencia Tributaria de “ilegal” e “indecente”, e anunciou que recorrerá a sanción da Axencia Tributaria perante todas as instancias administrativas e mesmo xudiciais que sexa preciso para denunciar esta “agresión intolerábel” dos nosos dereitos lingüísticos.
Comentarios (0) - Categoría: 00-Xeral - Publicado o 29-10-2014 17:45
# Ligazón permanente a este artigo
I Certame Literario Carmela Loureiro - Cartel corrixido)
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 28-10-2014 22:36
# Ligazón permanente a este artigo
Bases para o I Certame Literario Carmela Loureiro corrixidas
Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 28-10-2014 22:35
# Ligazón permanente a este artigo
Caderno da Coordenadora de Equipas de Normalización Lingüística de Ferrolterra








clocks for websitecontadores web


anuncia o portal na túa web




O meu perfil
cequipnormalizacion@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

© by Abertal